Adhyaya 88

Verse 1

कुंजल उवाच । व्रतं स्तोत्रं महाज्ञानं ध्यानं चैव सुपुत्रक । मयाख्यातं तवाग्रे वै विष्णोः पापप्रणाशनम्

ကుంజလက ပြောသည်– “ကောင်းသောသားရေ၊ ဗိဿဏု၏ ပာပဖျက်စီးသော ဝရတ၊ စတိုးတရ၊ မဟာဉာဏ်နှင့် ဓျာနတို့ကို မင်းရှေ့၌ ငါက အရင်ကတည်းက ရှင်းပြပြီးသားပင်။”

Verse 2

एवं चतुष्टयं सा हि यदा पुण्यं समाचरेत् । प्रयाति वैष्णवं लोकं देवानामपि दुर्लभम्

သူမသည် ဤပုဏ္ဏမြတ်သော လေးမျိုးအကျင့်ကို တကယ်တမ်း ကျင့်သုံးလျှင်၊ ဒေဝတများတောင် ရခဲသော ဗိဿဏဝလောကကို ရောက်ရှိ၏။

Verse 3

इतो गत्वा व्रतं वत्स दिव्यां देवीं प्रबोधय । अशून्यशयनं नाम व्रतराजं वदस्व ताम्

ဒီကနေ သွားပါ၊ ချစ်သောကလေးရေ၊ ထွန်းလင်းသော ဒေဝီကို ဝရတအတွက် နိုးကြားစေပါ။ ‘အရှုန်ယ-ရှယန’ ဟူသော ဝရတရာဇ—တစ်ယောက်တည်း မအိပ်သော ဝရတ—ကို သူမအား ပြောကြားပါ။

Verse 4

समुद्धर महापापाद्राजकन्यां यशस्विनीम् । त्वया पृष्टं मया ख्यातं पुण्यदं पापनाशनम्

မဟာပာပမှ ထင်ရှားသော မင်းသမီးကို ကယ်တင်ပါ။ မင်းမေးခဲ့သမျှကို ငါ ရှင်းပြပြီးပြီ—၎င်းသည် ပုဏ္ဏပေး၍ ပာပဖျက်စီးသော အကျိုးရှိ၏။

Verse 5

गच्छ गच्छ महाभाग इत्युक्त्वा विरराम सः । श्रीविष्णुरुवाच । उज्ज्वलोप्येवमुक्तस्तु स पित्रा कुंजलेन हि

သူက “သွားလော့ သွားလော့ မဟာဘဂ္ဂ” ဟုဆိုပြီး နောက်တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သီရိဗိෂ္ဏုက မိန့်တော်မူသည်– ဖခင် ကုဉ္ဇလ၏ ထိုစကားဖြင့် ခေါ်ဆိုခံရသော ဥဇ္ဇဝလလည်း အမှန်တကယ်…

Verse 6

प्रणम्य पादौ धर्मात्मा मातापित्रोर्महामतिः । जगाम त्वरितो राजन्प्लक्षद्वीपं स उज्ज्वलः

မိခင်ဖခင်၏ ခြေတော်တို့ကို ပဏာမပြု၍၊ သီလသမာဓိရှိပြီး ဉာဏ်ကြီးသော ဥဇ္ဇဝလသည်၊ အို မင်းကြီး၊ အလျင်အမြန် ပ္လက္ષဒွီပ သို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 7

तं गिरिं सर्वतोभद्रं नानाधातुसमाकुलम् । नानारत्नमयैस्तुंगैः शिखरैरुपशोभितम्

ထိုတောင်သည် အရပ်ရပ်မှ မင်္ဂလာပြည့်စုံ၍ သတ္တုအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ၊ ရတနာမျိုးစုံဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မြင့်မားသည့် တောင်ထိပ်များကြောင့် လှပစွာ တင့်တယ်နေသည်။

Verse 8

नानाप्रवाहसंपूर्णैरुदकैरुज्ज्वलैर्नृप । नद्यः संति स्वच्छनीरास्तस्मिन्गिरिवरोत्तमे

အို မင်းကြီး၊ ထိုအထူးမြတ်ဆုံးသော တောင်ပေါ်တွင် စီးဆင်းမှုအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်စုံသော မြစ်များရှိပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ရေသည် တောက်ပလင်းလက်၍ ကြည်လင်သန့်ရှင်းကာ ပဝိတ্ৰဖြစ်သည်။

Verse 9

किन्नरास्तत्र गायंति गंधर्वाः सुस्वरैर्नृप । अप्सरोभिः समाकीर्णं देववृंदैरुपावृतम्

အို မင်းကြီး၊ ထိုနေရာ၌ ကိန္နရတို့ သီဆိုကြပြီး ဂန္ဓဗ္ဗတို့သည် သာယာမြူးမြူးသော သံစဉ်ဖြင့် သီချင်းဆိုကြသည်။ အပ္စရာတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ဒေဝတအစုအဝေးတို့က ဝန်းရံထားသည်။

Verse 10

सिद्धचारणसंघुष्टं मुनिवृंदैरलंकृतम् । नानापक्षिनिनादैश्च सर्वत्र परिनादितम्

ထိုနေရာသည် စိဒ္ဓနှင့် ချာရဏတို့၏ သံတော်သံမြည်များဖြင့် တုန်လှုပ်ကာ၊ မုနိအစုအဝေးတို့ဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး၊ ငှက်မျိုးစုံ၏ သံမြည်သံခေါ်များက နေရာအနှံ့ ပြည့်နှက်၍ အရပ်ရပ်သို့ ပဲ့တင်ထပ်လျက်ရှိ၏။

Verse 11

एवं गिरिं समासाद्य उज्ज्वलो लघुविक्रमः । सुस्वरेणापि सा कन्या गिरौ तस्मिन्प्ररोदिति

ဤသို့ တောင်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လျင်မြန်သော ဝီရိယရှိသူ ဥဇ္ဇဝလ လာရောက်၏။ ထိုကညာသည် သံနူးညံ့စွာဖြင့်ပင် ထိုတောင်ပေါ်တွင် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလေ၏။

Verse 12

रोरूयमाणां स प्राज्ञो वचनं चेदमब्रवीत् । का त्वं भवसि कल्याणि कस्माद्रोदिषि सांप्रतम्

သူမ ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်၍ ပညာရှိသူက ဤသို့ ပြော၏— “မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမရေ၊ သင်သည် မည်သူနည်း။ ယခုအခါ အဘယ်ကြောင့် ငိုနေသနည်း?”

Verse 13

कमाश्रिता महाभागे केन ते विप्रियं कृतम् । समाचक्ष्व ममाद्यैव सर्वदुःखस्य कारणम्

အို မဟာဘဂါရှိသော မိန်းမရေ၊ သင်သည် မည်သူကို အားကိုးနေသနည်း။ မည်သူက သင့်ကို မနှစ်သက်စရာ ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။ ယနေ့ပင် သင့်ဒုက္ခအားလုံး၏ အကြောင်းရင်းကို ငါ့အား ပြောပြလော့။

Verse 14

दिव्यादेव्युवाच । विपाको हि महाभाग कर्मणां मम सांप्रतम् । इह तिष्ठामि दुःखेन वैधव्येन समन्विता

ဒိဗ္ယာ ဒေဝီက ပြော၏— “အို မဟာဘဂါရေ၊ ယခု ငါ ခံစားနေရသည်မှာ ငါ၏ အတိတ်က ကမ္မ၏ ရင့်ကျက်သော အကျိုးပင် ဖြစ်၏။ ဤနေရာ၌ ငါသည် ဒုက္ခအတွင်း နေထိုင်ရပြီး မုဆိုးမဖြစ်ခြင်း၏ ဝန်ကို ထမ်းဆောင်လျက်ရှိ၏။”

Verse 15

भवान्को हि महाभाग कृपया मम पीडितः । पक्षिरूपधरो वत्स सोत्सवं परिभाषते

အို မဟာဘဂါ! ကရုဏာကြောင့် ကျွန်မ၏ဒုက္ခအခက်အခဲအတွင်း၌ စကားပြော၍ နှစ်သိမ့်ပေးသူ သင်သည် မည်သူနည်း။ ချစ်လှစွာသောကလေးရေ၊ ငှက်ရုပ်ကို ဆောင်ထားသော်လည်း ပျော်ရွှင်မင်္ဂလာဖြင့် ပြောဆိုနေပါသည်။

Verse 16

एवमाकर्ण्य तत्सर्वं भाषितं राजकन्यया । अहं पक्षी महाभागे कृपया तव पीडितः

မင်းသမီး၏ ပြောဆိုသမျှကို အကုန်ကြားပြီးနောက် သူကဆိုသည်— “အို မဟာဘဂါမယ်တော်၊ ကျွန်ုပ်သည် ငှက်တစ်ကောင်ပါ; သင်၏ကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ဒုက္ခသည် သက်သာသွားပါပြီ။”

Verse 17

पक्षिरूपधरो भद्रे नाहं सिद्धो न ज्ञानवान् । रुदमानां महालापैर्भवतीं दृष्टवानिह

အို သဘောနူးညံ့သောမယ်တော်၊ ကျွန်ုပ်သည် ငှက်ရုပ်ကိုသာ ဆောင်ထားသူဖြစ်ပြီး စိဒ္ဓမဟုတ်၊ ဉာဏ်ရှိသူလည်း မဟုတ်ပါ။ ဤနေရာ၌ သင်ကို အော်ဟစ်ငိုကြွေး၍ ဝမ်းနည်းလှစွာ မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

Verse 18

ततः पृच्छाम्यहं देवि वद मे कारणं त्विह । पितुर्गेहे यथावृत्तमात्मवृत्तांतमेव हि

ထို့ကြောင့် အို ဒေဝီ၊ ကျွန်ုပ်မေးပါ၏—ဤနေရာ၌ အကြောင်းရင်းကို ပြောပြပါ။ သင်၏ဖခင်အိမ်တွင် ဖြစ်ပျက်သမျှကို အမှန်အတိုင်း၊ ထို့ပြင် သင်၏ကိုယ်ပိုင်ဇာတ်ကြောင်းကိုလည်း ပြည့်စုံစွာ ရှင်းပြပါ။

Verse 19

तया निवेदितं सर्वं यथासंख्येन दुःखदम् । समासेन समाकर्ण्य उज्ज्वलस्तु महमनाः

သူမက အစဉ်လိုက် အားလုံးကို တင်ပြလေ၏—အချက်တိုင်းသည် ဝမ်းနည်းဖွယ်သာ ဖြစ်သည်။ အကျဉ်းချုပ်အားဖြင့် ထိုအကြောင်းကို ကြားသော် မဟာစိတ်ရှိသော ဥဇ္ဇဝလသည် အလွန်စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်သွား၏။

Verse 20

तामुवाच महापक्षी दिव्यादेवीं सुदुःखिताम् । यथा विवाहकाले ते भर्तारो मरणं गताः

မဟာငှက်ကြီးသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးလွန်းသော တိဗ္ဗဒေဝီမကို ပြောသည်– “သင်၏ မင်္ဂလာအခါတည်းက သင်၏ ခင်ပွန်းတို့သည် အဘယ်ကြောင့် သေမင်းသို့ ရောက်သွားကြသနည်း”

Verse 21

स्वयंवरनिमित्तं ते क्षयं याताश्च क्षत्रियाः । एतत्ते चेष्टितं सर्वं मया पितरि भाषितम्

သင်၏ စွယံဝရကြောင့် က္ෂတ္တရိယတို့သည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏။ သင်၏ အပြုအမူအားလုံးကို ငါသည် ငါ့အဖထံ တင်ပြပြီးပြီ။

Verse 22

अन्यजन्मकृतंकर्मतव पापं सुलोचने । मम पित्रा ममाग्रे तु कृपया परिभाषितम्

အို မျက်လုံးလှသူ၊ အခြားဘဝ၌ သင်ပြုခဲ့သော အပြစ်ကမ္မကို ငါ့အဖသည် ကရုဏာဖြင့် ငါ့အား အရင်ကတည်းက ရှင်းပြထားခဲ့သည်။

Verse 23

तेन दोषेण संपुष्टा लिप्ता जाता वरानने । एतावत्कारणं सर्वं तातेन परिभाषितम्

ထိုအပြစ်ဒोषကြောင့် ပိုမိုကြီးထွားလာ၍ ထိုဒोषဖြင့်ပင် မလင်းမသန့်ဖြစ်ကာ၊ အို မျက်နှာလှသူ၊ သင်သည် ထိုသို့ ဖြစ်လာ၏။ ဤအကြောင်းရင်းအားလုံးကို သင်၏အဖက ဤမျှတိုင်အောင် ရှင်းပြထားသည်။

Verse 24

पूर्वकर्मविपाकं तु भुंक्ष्व त्वं च समाश्वस । एवं सा भाषितं तस्य श्रुत्वा कन्योज्ज्वलस्य तत्

“အတိတ်ကမ္မ၏ အကျိုးပွားခြင်းကို သင်ခံစားရမည်; သည်းခံ၍ စိတ်ငြိမ်းချမ်းပါစေ” ဟု သူမပြောသည်ကို ကြားပြီးနောက် ကညိုဇ္ဇွလာ—အလှတရားတောက်ပသော မိန်းကလေး—…

Verse 25

प्रत्युवाच महात्मानं ब्रुवंतं पक्षिणं पुनः । प्रणता दीनया वाचा कुरु पक्षिन्कृपां मम

သူမသည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ၊ နိမ့်ချ၍ ဝမ်းနည်းသံပါသော စကားဖြင့် ပြောနေသော မဟာတမားငှက်ကို ထပ်မံပြန်လည်ဆိုသည်—“အို ငှက်အရှင်၊ ကျွန်မကို ကရုဏာပြုပါ။”

Verse 26

कथयस्व प्रसादेन तस्य पापस्य निष्कृतिम् । प्रायश्चित्तं सुपुण्यं च मम पातकशोधनम्

ကရုဏာဖြင့် ထိုအပြစ်၏ ဖြေရှင်းနည်းကို ကျွန်မအား ပြောပြပါ—အလွန်ပုဏ္ဏကောင်းမြတ်၍ ကျွန်မ၏ ပာတကကို သန့်စင်ပေးမည့် ပရాయရှ္စိတ္တ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 27

येन व्रजाम्यहं पुण्यं विशुद्धाधौतकल्मषा । प्रायश्चित्तं महाभाग वद मे त्वं प्रसादतः

ဘယ်နည်းဖြင့် ကျွန်မသည် ပုဏ္ဏကို ရရှိ၍ အပြစ်အညစ်အကြေးများ လုံးဝဆေးကြောသန့်စင်နိုင်မည်နည်း။ အို မဟာဘဂါ၊ သင်၏ကရုဏာဖြင့် ပရాయရှ္စိတ္တကို ကျွန်မအား ပြောပါ။

Verse 28

उज्ज्वल उवाच । तवार्थं तु महाभागे पितरं पृष्टवानहम् । समाख्यातमतः पित्रा प्रायश्चित्तमनुत्तमम्

ဦဇ္ဇဝလက ပြောသည်—“အို မဟာဘဂါမ၊ သင့်အတွက်ပင် ကျွန်ုပ်သည် အဖေကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အဖေက မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ပရాయရှ္စိတ္တကို ရှင်းပြပေးခဲ့သည်။”

Verse 29

तत्त्वं कुरु महाभागे सर्वपातकशोधनम् । ध्यायस्व हि हृषीकेशं शतनामजपस्व च

အို မဟာဘဂါမ၊ အမှန်တရား၏ အနှစ်သာရကို လုပ်ဆောင်ပါ—အပြစ်အားလုံးကို သန့်စင်ပေးသော စာဓနာကို ကျင့်ပါ။ ဟೃṣīkēśa ကို ဓ్యာန်ပြု၍၊ ထို့ပြင် သူ၏ ရာနာမ (အမည်တစ်ရာ) ကိုလည်း ဂျပ်ရွတ်ပါ။

Verse 30

भव ज्ञानपरा नित्यं कुरु व्रतमनुत्तमम् । अशून्यशयनं पुण्यं व्रतं पापप्रणाशकम्

အမြဲတမ်း ဓမ္မဉာဏ်၌ စိတ်တည်၍ မပြိုင်နိုင်သော ဝရတကို နိစ္စ ပြုကျင့်လော့။ “အရှုန်ယ-ရှယန” ဟူသော တစ်ယောက်တည်း မအိပ်သော သန့်ရှင်းဝရတသည် ကုသိုလ်ပွားစေ၍ အပြစ်ကို ပျောက်ကင်းစေသည်။

Verse 31

समाचष्ट स धर्मात्मा सर्वज्ञानप्रकाशकम् । ज्ञानं स्तोत्रं व्रतं ध्यानं विष्णोश्चैव महात्मनः

ထို့နောက် ဓမ္မစိတ်ရှိသူသည် ဉာဏ်အားလုံးကို ထွန်းလင်းစေသော အရာကို သင်ကြား하였다—အမှန်တကယ်သော ဉာဏ်၊ စတိုးတရ (ချီးမွမ်းသီချင်း)၊ သန့်ရှင်းဝရတ၊ နှင့် ဓ్యာန (သမาธိ) တို့ကို မဟာအတ္တမ ဗိဿဏုဘုရားထံ အပ်နှံ၍။

Verse 32

विष्णुरुवाच । तस्मात्सा हि प्रजग्राह संस्थिता निर्जने वने । सर्वद्वंद्वविनिर्मुक्ता संजाता तपसि स्थिता

ဗိဿဏုမိန့်တော်မူသည်– ထို့ကြောင့် သူမသည် ထိုဝရတကို အမှန်တကယ် လက်ခံခဲ့သည်။ လူကင်းသော တောအတွင်း နေထိုင်ရာတွင် ဒွန္ဒ္ဝအားလုံးမှ လွတ်မြောက်၍ တပဿာ၌ တည်ငြိမ်စွာ တည်နေ하였다။

Verse 33

व्रतं चक्रे जिताहारा निराधारा सुदुःखिता । कामक्रोधविहीना सा वर्गं संयम्य नित्यशः

သူမသည် ဝရတကို ပြုကျင့်၍ အစားအစာလိုအင်ကို အနိုင်ယူခဲ့သည်; အားကိုးရာမရှိဘဲ အလွန်ဒုက္ခရောက်၏။ ကာမနှင့် က্ৰෝဓ မရှိဘဲ အင်ဒြိယအစုကို နေ့စဉ် နိစ္စ သံယမဖြင့် ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်။

Verse 34

इंद्रियाणां महाराज महामोहं निरस्य सा । अब्दे चतुर्थके प्राप्ते सुप्रसन्नो जनार्दनः

အို မဟာရာဇာ၊ အင်ဒြိယတို့မှ ဖြစ်ပေါ်သော မဟာမောဟကို ပယ်ဖျက်ပြီးနောက် စတုတ္ထနှစ် ရောက်လာသော် ဇနာရဒန (ဗိဿဏု) သည် အလွန်ပင် ကြည်နူးတော်မူ၏။

Verse 35

तस्यै वरं दातुकामश्चायातो वरनायकः । तस्यै संदर्शयामास स्वरूपं वरदः प्रभुः

သူမအား ကောင်းချီးပေးလိုသော ဆန္ဒဖြင့် ကောင်းချီးပေးတော်မူသော သခင်ဘုရားသည် သူမထံသို့ ကြွလာ၍၊ ကရုဏာရှင် သခင်ဘုရားက မိမိ၏ အမှန်တကယ်သော သရုပ်ကို သူမအား ထင်ရှားပြသတော်မူ하였다။

Verse 36

सूत उवाच । इंद्रनीलघनश्यामं शंखचक्रगदाधरम् । सर्वाभरणशोभाढ्यं पद्महस्तं महेश्वरम्

စူတာက ပြောသည်။ “ကျွန်ုပ်သည် မဟာသခင်ကို မြင်ရသည်—အိန္ဒြနီလ မဏိကဲ့သို့ ထူထဲသော မိုးတိမ်ရောင်အမည်း၊ သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကို ကိုင်ဆောင်တော်မူ၍; အလှဆင်အဝတ်အစားနှင့် အလှအပ အလုံးစုံကြောင့် တောက်ပကာ၊ လက်၌ ပဒ္မပန်းကို ကိုင်ထားသော မဟေဿဝရ ဖြစ်တော်မူသည်။”

Verse 37

बद्धांजलिपुटा भूत्वा वेपमाना निराश्रया । उवाच गद्गदैर्वाक्यैः प्रणता मधुसूदनम्

လက်နှစ်ဖက်ကို အဉ္ဇလီဖြင့် ချိတ်ကာ တုန်လှုပ်၍ အားကိုးရာမဲ့နေသဖြင့်၊ သူမသည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီး မဓုသූဒနအား အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောလေသည်။

Verse 38

तेजसा तव दिव्येन स्थातुं शक्नोमि नैव हि । दिव्यरूपो भवेः कस्त्वं कृपया मम चाग्रतः

သင်၏ ဒိဗ္ဗတေဇောအလင်းရောင်ရှေ့တွင် ကျွန်မ မရပ်တည်နိုင်ပါ။ ဒိဗ္ဗသရုပ်ရှိတော်မူသော အရှင်၊ သင်သည် မည်သူနည်း? ကရုဏာဖြင့် ကျွန်မရှေ့၌ ကိုယ်တော်ကို ထင်ရှားပြတော်မူပါ။

Verse 39

कथयस्व प्रसादेन किमत्र तव कारणम् । सर्वमेव प्रसादेन प्रब्रवीहि महामते

ကျေးဇူးတော်ဖြင့် ပြောပြတော်မူပါ—ဤကိစ္စ၌ သင်၏ အကြောင်းရင်းသည် အဘယ်နည်း? မဟာပညာရှိအရှင်၊ ကရုဏာဖြင့် အရာအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ရှင်းလင်းပြောကြားတော်မူပါ။

Verse 40

देवमेवं विजानामि तेजसा इंगितैस्तव । ज्ञानहीना जगन्नाथ न जाने रूपनामनी

အို ဘုရားသခင်၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ဤသို့သာ သိမြင်နိုင်ပါသည်—သင့်၏ တေဇောရောင်ခြည်နှင့် သင့်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အင်္ဂိတ်များအားဖြင့်။ အို ဇဂန္နာထ၊ အမှန်တကယ် ဉာဏ်မရှိသောကြောင့် သင့်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် နာမတော်များကိုပင် မသိပါ။

Verse 41

किं ब्रह्मा वा भवान्विष्णुः किं वा शंकर एव हि । एवमुक्त्वा प्रणम्यैवं दंडवद्धरणीं गता

“သင်သည် ဘြဟ္မာလား၊ သို့မဟုတ် ဗိဿဏုလား? သို့မဟုတ် အမှန်တကယ် ရှင်ကရလား?” ဟုဆိုပြီးနောက် သူမသည် श्रद्धာဖြင့် ဦးချကန်တော့ကာ ဒဏ္ဍဝတ်အဖြစ် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကန်တော့하였다။

Verse 42

तामुवाच जगन्नाथः प्रणतां राजनंदिनीम् । श्रीभगवानुवाच । त्रयाणामपि देवानामंतरं नास्ति शोभने

ဇဂန္နာထသည် ဦးချနေသော မင်းသမီးအား မိန့်တော်မူ၏။ သီရိ ဘဂဝန် မိန့်တော်မူသည်—“အို လှပသူ၊ သုံးပါးသော ဒေဝတားတို့အကြား အလျှင်းမကွာခြားမှု မရှိပါ။”

Verse 43

ब्रह्मा समर्चितो येन शंकरो वा वरानने । तेनाहमर्चितो नित्यं नात्र कार्या विचारणा

အို မျက်နှာလှသူ၊ မည်သူမဆို ဘြဟ္မာကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်လျှင်—သို့မဟုတ် ရှင်ကရ (ရှီဝ) ကိုလည်း ပူဇော်လျှင်—ထိုသူသည် အမြဲတမ်း ကျွန်ုပ်ကိုပင် ပူဇော်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်း၌ စဉ်းစားရန် မလို။

Verse 44

एतौ ममाभिन्नतरौ नित्यं चापि त्रिरूपवान् । अहं हि पूजितो यैश्च तावेतौ तैः सुपूजितौ

ဤနှစ်ပါးသည် ကျွန်ုပ်နှင့် မခွဲမခွာ ဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း သုံးမျိုးသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် တည်ရှိသည်။ အမှန်ပင်၊ ကျွန်ုပ်ကို ပူဇော်သူတို့သည် ဤနှစ်ပါးကိုလည်း ကောင်းမွန်စွာ ပူဇော်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

Verse 45

अहं देवो हृषीकेशः कृपया तव चागतः । स्तवेनानेन पुण्येन व्रतेन नियमेन च

ငါသည် ဟೃಷီကေရှ သခင်တော်ဖြစ်၏။ ကရုဏာတော်ကြောင့် သင်ထံသို့ ငါလာခဲ့သည်—ဤပုဏ္ဏမယ စတဝ (ချီးမွမ်းသီချင်း) နှင့် သင်၏ ဝရတ (သစ္စာပဋိညာဉ်)၊ နိယမ (စည်းကမ်းကျင့်သုံးမှု) တို့ကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 46

संजाता कल्मषैर्हीना वरं वरय शोभने । दिव्यादेव्युवाच । विजयस्व हृषीकेश कृष्णक्लेशापहारक

ယခု သင်သည် ကလ္မသ (အပြစ်မဲလ်) ကင်းစင်လာပြီ။ အလှပသောသူရေ၊ အကောင်းဆုံးသော ဆုတောင်း (ဝရ) ကို ရွေးချယ်လော့။ ဒိဗ္ဗဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်– “အောင်မြင်ပါစေ၊ ဟೃಷီကေရှ၊ ကృష్ణ၊ ကလေရှ (ဒုက္ခ) ဖယ်ရှားသူရေ!”

Verse 47

नमामि चरणद्वंद्वं मामुद्धर सुरेश्वर । वरं मे दातुकामोऽसि चक्रपाणे प्रसीद मे

ငါသည် သင်၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ဦးချ၍ နမස්ကာရပြု၏။ နတ်တို့၏ အရှင်ရေ၊ ငါကို ကယ်တင်မြှောက်တင်ပါ။ သင်သည် ငါ့အား ဝရ (ဆုတောင်း) ပေးလိုသူဖြစ်၏; စက်ကရပာဏီရေ၊ ငါ့အပေါ် ကရုဏာပြုပါ။

Verse 48

आत्मपादयुगस्यापि भक्तिं देहि ममानघ । दर्शयस्व जगन्नाथ मोक्षमार्गं निरामयम्

အပြစ်ကင်းသော သခင်တော်ရေ၊ သင်၏ ကြာပန်းခြေတော်တို့၌ ဘက္တိကို ငါ့အား ပေးသနားပါ။ ဂဂန္နာထရေ၊ မောက္ခသို့ သွားရာ အပြစ်မဲ့၍ ဒုက္ခကင်းသော လမ်းကို ငါ့အား ပြပါ။

Verse 49

दासत्वं देहि वैकुंठ यदि तुष्टो जनार्दन । श्रीभगवानुवाच । एवमस्तु महाभागे गच्छ निर्धूतकल्मषा

“သင်နှစ်သက်ပါက၊ ဂျနာရဒနရေ၊ ဗೈကుంఠ၌ ဒါသတဝ (ကျွန်တော်ဖြစ်ခြင်း) ကို ငါ့အား ပေးသနားပါ။” ဘဂဝန်က မိန့်တော်မူသည်– “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ၊ မဟာဘဂါရေ; သွားလော့၊ သင်၏ အပြစ်မဲလ်တို့ သန့်စင်သွားပြီ။”

Verse 50

वैष्णवं परमं लोकं दुर्लभं योगिभिः सदा । गच्छ गच्छ परं लोकं प्रसादान्मम सांप्रतम्

ဝိုင်ရှ္ဏဝ အမြင့်မြတ်သော လောကသည် ယောဂီတို့အတွက်တောင် အမြဲတမ်း ရောက်ရှိရန် ခက်ခဲ၏။ ယခုခဏ၌ပင် ငါ၏ကရုဏာတော်ကြောင့် သွားလော့၊ သွားလော့—အမြင့်ဆုံး လောကသို့။

Verse 51

एवमुक्ते ततो वाक्ये माधवेन महात्मना । दिव्यादेवी अभूद्दिव्या सूर्यतेजः समप्रभा

မဟာအတ္မာ မာဓဝ၏ ထိုစကားတော်ကို ထိုသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက် ဒေဝီသည် ဒိဗ္ဗသဘောဖြင့် တောက်ပလာကာ နေမင်း၏ တေဇောနှင့် တူညီသည့် အလင်းရောင်ဖြင့် ရောင်ပြန်ထွန်းလင်း하였다။

Verse 52

पश्यतां सर्वलोकानां दिव्याभरणभूषिता । दिव्यमालान्विता सा च दिव्यहारविलंबिनी

လောကအားလုံး ကြည့်ရှုနေစဉ်တွင် ဒေဝီသည် ဒိဗ္ဗအလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ဒိဗ္ဗပန်းမော်လီကို ဆင်ယင်ပြီး လှပစွာ လျားကျနေသော ဒိဗ္ဗလည်ဆွဲကိုလည်း ဝတ်ဆင်ထား၏။

Verse 53

गता सा वैष्णवं लोकं दाहप्रलयवर्जितम् । पुनः पक्षी समायातः स्वगृहं हर्षसंयुतः

ဒေဝီသည် မီးလောင်ပျက်စီးခြင်းနှင့် ပရလယ (လောကပျက်ကွယ်ခြင်း) တို့ကင်းလွတ်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝ လောကသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ငှက်သည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် မိမိအိမ်သို့ ပြန်လည်ရောက်လာ하였다။

Verse 54

तत्सर्वं कथयामास पितरं प्रति सत्तमः

ထို့နောက် သီလသမာဓိအမြင့်မြတ်ဆုံးသူသည် ထိုအရာအားလုံးကို မိမိအဖေထံ ရှင်းလင်းပြောကြား하였다။

Verse 88

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रेऽष्टाशीतितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သရီ ပဒ္မပုရာဏ၊ ဘူမိခဏ္ဍ၌ ဝေနောပాఖ్యာန်၊ ဂုရု-တီရ္ထ အမည်ရှိ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထနှင့် စျဝန ခရိတ်တရ်ကို ဖော်ပြသော အခန်း ၈၈ သည် ပြီးဆုံးလေ၏။