Adhyaya 22

Verse 1

व्यास उवाच । प्रश्नमेकं महाभाग करिष्ये सांप्रतं वद । त्वयैव पूर्वमुक्तं हि सुव्रतं च प्रतीश्वरम्

ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်– အလွန်ကံကောင်းသူရေ၊ ယခု ငါ မေးခွန်းတစ်ခု မေးမည်၊ ပြောပြပါ။ အကြောင်းမူကား မင်းက အရင်ကပင် သုဝရတ (ကောင်းမြတ်သော ဝတ်) နှင့် အမြင့်ဆုံးအရှင်အား ဘက္တိကို ပြောခဲ့ပြီးသားဖြစ်သည်။

Verse 2

पूर्वाभ्यासेन संध्यायन्नारायणमनामयम् । कस्यां ज्ञात्यां समुत्पन्नः सुव्रतः पूर्वजन्मनि

အရင်က လေ့ကျင့်မှု၏ အားကြောင့်၊ သန္ဓျာပူဇာအချိန်၌ ရောဂါကင်းသော နာရာယဏကို ဓ్యာနပြုလျက်—သုဝရတသည် အတိတ်ဘဝတွင် မည်သည့် မျိုးရိုးအဆက်အနွယ်၌ မွေးဖွားခဲ့သနည်း။

Verse 3

तन्मे त्वं सांप्रतं ब्रूहि कथमाराधितो हरिः । अनेनापि स देवेश कोयं पुण्यसमाविलः

ထို့ကြောင့် ယခု ငါ့အား ပြောပြပါ– ဟရိကို မည်သို့ အာရာဓနာ၍ စိတ်ချမ်းသာစေခဲ့သနည်း။ ထို့ပြင် ဤကర్మကြောင့်လည်း ဒေဝတို့၏ အရှင်—ပုဏ္ဏ (ကုသိုလ်) ဖြင့် ပြည့်ဝသော ဤအရာသည် မည်သို့နည်း။

Verse 4

ब्रह्मोवाच । वैदिशे नगरे पुण्ये सर्वऋद्धिसमाकुले । तत्र राजा महातेजा ऋतध्वजसुतो बली

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– သာသနာပုဏ္ဏမြို့ ဝိုင်ဒိရှာ၌ စည်းစိမ်ဥစ္စာအလုံးစုံ ပြည့်စုံလျက်၊ တေဇောဓာတ်ကြီးမားသော အင်အားကြီးဘုရင်တစ်ပါးရှိ၏—အဲဒါမှာ ဣတဓွဇ၏ အင်အားကြီးသားတော် ဖြစ်သည်။

Verse 5

तस्यात्मजो महाप्राज्ञो रुक्मभूषणविश्रुतः । संध्यावली तस्य भार्या धर्मपत्नी यशस्विनी

သူ၏သားတော်သည် ပညာကြီးမား၍ ရွှေအလှဆင်အဆင်တန်ဆာကြောင့် နာမည်ကျော်ကြားသူ ဖြစ်၏။ သူ၏မိဖုရားမှာ စန္ဓျာဝလီ—ဓမ္မပတ္နီ၊ သီလသမာဓိပြည့်ဝ၍ ဂုဏ်သတင်းထင်ရှားသူ ဖြစ်သည်။

Verse 6

तस्यां पुत्रं समुत्पाद्य स आत्मसदृशं ततः । तस्य धर्मांगदं नाम चकार नृपनंदनः

သူမထံ၌ မိမိနှင့်တူညီသော သားတော်တစ်ပါးကို မွေးဖွားစေပြီးနောက်၊ ထိုမင်းသားသည် ကလေး၏အမည်ကို “ဓမ္မာင်္ဂဒ” ဟု ပေးအပ်하였다။

Verse 7

सर्वलक्षणसंपन्नः पितृभक्तिपरायणः । रुक्मांगदस्य तनयो योयं भगवतां वरः

သူသည် မင်္ဂလာလက္ခဏာအလုံးစုံ ပြည့်စုံ၍ ဖခင်အပေါ် ဘက္တိကို အပြည့်အဝ အားထားသူ ဖြစ်၏။ ဤသူသည် ရုက္မာင်္ဂဒ၏ သားတော်ဖြစ်ပြီး၊ ဘဂဝန်၏ ဘက္တများအနက် အမြတ်ဆုံး ဖြစ်သည်။

Verse 8

पितुः सौख्याय येनापि मोहिन्यै तु शिरो ददे । वैष्णवेन च धर्मेण पितृभक्त्या तु तस्य हि

ဖခင်၏ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှုအတွက် သူသည် မိုဟိနီထံ၌ မိမိ၏ဦးခေါင်းကိုတောင် ဆက်ကပ်ပေးခဲ့၏—ဝိုင်ෂ္ဏဝဓမ္မ၏ တရားမှန်မှုနှင့် ဖခင်ဘက္တိကြောင့်ပင်။

Verse 9

सुप्रसन्नो हृषीकेशः सकायो वैष्णवं पदम् । नीतस्तु सर्वधर्मज्ञो वैष्णवः सात्वतां वरः

ဟೃಷီကေရှ (ဗိဿနု) သည် အလွန်ပီတိဖြစ်၍ သူ့ကို ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်တကွပင် ဝိုင်ရှ္ဏဝ သာသနာဓာမသို့ ခေါ်ဆောင်သွား하였다။ ထိုဝိုင်ရှ္ဏဝသည် ဓမ္မအားလုံးကို သိမြင်သူဖြစ်ပြီး စာတ္ဝတတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သည်။

Verse 10

धर्मांगदो महाप्राज्ञः प्रज्ञाज्ञानविशारदः । तत्रस्थो वै महाप्राज्ञो धर्मोसौ धर्मभूषणः

ဓမ္မာင်္ဂဒသည် မဟာပညာရှိဖြစ်၍ အလွန်ထက်မြက်ကာ ပညာနှင့် ဉာဏ်သိမြင်မှုတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ပင် တရား၏အလှဆင်ဖြစ်သော မဟာရသီ “ဓမ္မ” ကိုယ်တိုင်လည်း တည်ရှိနေ하였다။

Verse 11

दिव्यान्मनोनुगान्भोगान्मोदमानः प्रभुंजति । पूर्णे युगसहस्रांते धर्मो वै धर्मभूषणः

သူသည် ပီတိဖြင့် မိမိစိတ်နှင့်ကိုက်ညီသော ဒိဗ္ဗဘောဂများကို ခံစားသုံးဆောင်သည်။ ယုဂတစ်ထောင် ပြည့်စုံသည့်အခါ တရားအလှဆင်ဖြစ်သော ဓမ္မသည် အမှန်တကယ် တည်မြဲထင်ရှားနေသည်။

Verse 12

तस्मात्पदात्परिभ्रष्टो विष्णोश्चैव प्रसादतः । सुव्रतो नाम मेधावी सुमनानंदवर्द्धनः

ထိုအဆင့်မှ လဲကျသော်လည်း ဗိဿနု၏ ကရုဏာတော်ကြောင့်ပင် “သုဝရတ” ဟု အမည်ရသော ပညာရှိတစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာ၍ သုမနာ၏ ပီတိကို တိုးပွားစေ하였다။

Verse 13

सोमशर्मस्य तनयः श्रेष्ठो भगवतां वरः । तपश्चचार मेधावी विष्णुध्यानपरोभवत्

ဆိုမရှර්မန်၏ သားတော်—အထူးမြတ်၍ ဘဂဝန်၏ ဘက္တတို့အနက် အရှေ့ဆုံး—ထိုပညာရှိသည် တပဿာကို ကျင့်ပြီး ဗိဿနုကို ဓ്യာနပြုခြင်း၌ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်လျက် ရှိလာ하였다။

Verse 14

कामक्रोधादिकान्दोषान्परित्यज्य द्विजोत्तमः । संयम्यचैन्द्रियं वर्गं तपस्तेपे निरंतरम्

ကာမနှင့် ဒေါသတို့အစရှိသော အပြစ်အနာအဆာများကို စွန့်လွှတ်ပြီး၊ ဒွိဇတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးသူသည် အင်ဒြိယအစုအဝေးကို ထိန်းချုပ်ကာ မပြတ်မနား တပသကို ကျင့်ဆောင်하였다။

Verse 15

वैडूर्यपर्वतश्रेष्ठे सिद्धेश्वरस्य सन्निधौ । एकीकृत्य मनश्चायं संयोज्य विष्णुना सह

ဝိုင်ဍူရျာတောင်တန်း၏ အထွတ်အထိပ်၌၊ စိဒ္ဓေရှ္ဝရ၏ အနီးအပါးတွင်၊ သူသည် စိတ်ကို တစ်ချက်တည်းအာရုံစိုက်ကာ ဗိဿဏုနှင့် ယောဂဖြင့် ပေါင်းစည်း하였다။

Verse 16

एवं वर्षशतं स्थित्वा ध्यानेनास्य महात्मनः । सुप्रसन्नो जगन्नाथः शंखचक्रगदाधरः

ဤသို့ မဟာတ္မာထိုသူကို ဓ్యာနဖြင့် နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် တည်ကြည်စွာ နေပြီးနောက်၊ သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါကို ကိုင်ဆောင်သော ဇဂန္နာထသည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ하였다။

Verse 17

तस्मै वरं ददावन्यं सलक्ष्म्या सह केशवः । भोभोः सुव्रत धर्मात्मन्बुध्यस्व विबुधांवर

ထို့နောက် လက္ခမီနှင့်အတူ ကေရှဝသည် သူ့အား အခြားသော အပေးအယူတစ်ပါးကို ပေးတော်မူ၍ “ဟို ဟို! သုဝရတ၊ ဓမ္မాత్మာ၊ ပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး—နိုးထလော့” ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 18

वरं वरय भद्रं ते कृष्णोऽहं ते समागतः । एवमाकर्ण्य मेधावी विष्णोर्वाक्यमनुत्तमम्

“အပေးအယူတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့၊ မင်္ဂလာရှိပါစေ; ငါသည် ကృష్ణ ဖြစ်၏၊ သင်ထံသို့ ရောက်လာပြီ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဗိဿဏု၏ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဗာစကားကို ကြားသော် ထိုမেধာဝီသည် (ထို့နောက်) ပြန်လည်လျှောက်တင်하였다။

Verse 19

हर्षेण महताविष्टो दृष्ट्वा देवं जनार्दनम् । बद्धांजलिपुटो भूत्वा प्रणाममकरोत्तदा

အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် လွှမ်းမိုးကာ ဂျနာရ္ဒန ဘုရားကို မြင်သော် လက်နှစ်ဖက်ကို ရိုသေစွာ ပေါင်းစည်းပြီး ချက်ချင်း ပဏာမ်ပြု၍ ဦးချခဲ့သည်။

Verse 20

सुव्रत उवाच । संसारसागरमतीव महासुदुःखजालोर्मिभिर्विविधमोहचयैस्तरंगैः । संपूर्णमस्ति निजदोषगुणैस्तु प्राप्तस्तस्मात्समुद्धर जनार्दनमाशुदीनम्

သုဝြတက ဆိုသည်—ဤ သံသရာပင်လယ်သည် အလွန်ကြီးမားသော ဒုက္ခကွန်ယက်များကဲ့သို့သော လှိုင်းများနှင့် မျိုးစုံသော မောဟအစုအပုံများမှ ဖြစ်သော လှိုင်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မိမိ၏ အပြစ်အနာနှင့် သဘောသဘာဝကြောင့် ငါသည် ထိုထဲတွင် အပြည့်အဝ ပိတ်မိနေပြီ; ထို့ကြောင့် အို ဂျနာရ္ဒန၊ ဤဒိန်နကို အမြန်ကယ်တင်၍ မြှောက်တင်ပါ။

Verse 21

कर्मांबुदे महति गर्जतिवर्षतीव विद्युल्लतोल्लसतिपातकसंचयैर्मे । मोहांधकारपटलैर्मम नास्ति दृष्टिर्दीनस्य तस्य मधुसूदन देहि हस्तम्

ငါ၏ ကမ္မမိုးတိမ်ကြီးသည် ဂর্জနာကာ မိုးရွာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ ငါ၏ အပြစ်စုများသည် မီးလျှံမိုးကြိုးကဲ့သို့ တောက်ပလက်လက် ဖြစ်နေသည်။ မောဟအမှောင်အလွှာများကြောင့် ငါ့မြင်ကွင်း မရှိတော့။ အို မဓုသူဒန၊ ဤအကူအညီမဲ့ ဒိန်နအား သင်၏လက်တော်ကို ပေးပါ။

Verse 22

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे ऐंद्रे सुव्रतो । पाख्यानंनाम द्वाविंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ ပဒ္မပုရာဏ၌ “ငါးဆယ့်ငါးထောင် ရှလိုကာ စံဟိတာ” အတွင်း၊ ဘူမိခဏ္ဍ၌၊ အိုင်န္ဒြ အပိုင်း၌ “သုဝြတ ပာချာန” ဟု အမည်ရသော အခန်း ၂၂ သည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 23

संसारवृक्षमतिजीर्णमपीह उच्चं मायासुकंदकरुणा बहुदुःखशाखम् । जायादिसंगच्छदनं फलितं मुरारे तत्राधिरूढपतितं भगवन्हि रक्ष

အို မုရာရီ၊ သံသရာသစ်ပင်သည် အလွန်ဟောင်းနွမ်းပေမယ့် ဤနေရာ၌ မြင့်မားလှသည်။ မာယာသည် ၎င်း၏ တံတား(တံခွန်)ဖြစ်ပြီး၊ ကရုဏာမဲ့သကဲ့သို့ ဒုက္ခအကိုင်းအခက်များ များစွာဖြင့် ပြည့်နေသည်။ မယားစသည်တို့အပေါ် အစွဲအလမ်းများက ၎င်း၏ အုပ်မိုးကို ဖွဲ့စည်းထားပြီး၊ ၎င်းသည် အသီးလည်း သီးသည်။ ငါသည် ထိုပေါ်တက်ကာ ပြုတ်ကျခဲ့ပြီ; အို ဘဂဝန်၊ ထိုမှ ငါ့ကို ကာကွယ်ပါ။

Verse 24

दुःखानलैर्विविधमोहमयैः सुधूमैः शोकैर्वियोगमरणांतिक सन्निभैश्च । दग्धोस्मि कृष्ण सततं मम देहि मोक्षं ज्ञानांबुदैः समभिषिंच सदैव मां त्वम्

အို ကృష్ణ၊ မျိုးစုံသော မောဟ၏ မီးခိုးထူထပ်သည့် ဒုက္ခမီးများနှင့် ခွဲခွာခြင်းကဲ့သို့သော ဝမ်းနည်းမှုများ၊ သေမင်းနီးကပ်လာသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်သော ပူပန်မှုများကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် အစဉ်မပြတ် လောင်ကျွမ်းနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်အား မောက္ခကို ပေးသနားတော်မူပါ၊ ထို့ပြင် အမှန်တရား၏ ဉာဏ်မိုးတိမ်မိုးရေဖြင့် အစဉ်အမြဲ စိမ့်စိုစေတော်မူပါ။

Verse 25

घोरांधकारपटले महतीव गर्ते संसारनाम्निपतितं सततं हि कृष्ण । त्वं सत्कृपो मम हि दीनभयातुरस्य तस्माद्विरज्यशरणं तव आगतोस्मि

အို ကൃഷ്ണ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော မဟာအနက်ကြီးကဲ့သို့ ‘သံသာရ’ ဟုခေါ်သော လောက၌ ကျွန်ုပ်သည် ထပ်ခါထပ်ခါ ကျရောက်ခဲ့ပါသည်။ သနားစရာကောင်း၍ ကြောက်ရွံ့ပူပန်နေသော ကျွန်ုပ်အပေါ် သင်သည် အမှန်တကယ် ကရုဏာရှင်ဖြစ်သဖြင့် အခြားအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ သင်တစ်ပါးတည်းကိုသာ အားကိုး၍ ရှရဏာလာပါသည်။

Verse 26

त्वामेव ये नियतमानसभावयुक्ता ध्यायंति ज्ञानमनसा पदवीं लभंते । नत्वैव पादयुगलं च महासुपुण्यं यद्देवकिन्नरगणाः परिचिंतयंति

စိတ်ကို ထိန်းသိမ်းတည်ငြိမ်စေ၍ အာရုံတည်ကြည်သောသူတို့သည် ဉာဏ်ဖြင့် ထွန်းလင်းသော ဗုဒ္ဓိဖြင့် သင်ကို ဓ്യာနပြုလျှင် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေကို ရရှိကြသည်။ ထို့ပြင် ဒေဝတားများနှင့် ကိန္နရအစုတို့က အစဉ်အမြဲ စဉ်းစားတော်မူသော မဟာပုဏ္ဏမင်္ဂလာပြည့်ဝသည့် သင်၏ ကြာပန်းကဲ့သို့သော ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ဦးချကန်တော့လျှင် သူတို့သည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာရကြသည်။

Verse 27

नान्यं वदामि न भजामि न चिंतयामि त्वत्पादपद्मयुगलं सततं नमामि । कामं त्वमेव मम पूरय मेद्य कृष्ण दूरेण यातु मम पातकसंचयस्ते

ကျွန်ုပ်သည် အခြားသူကို မပြော၊ မကိုးကွယ်၊ မစဉ်းစားပါ; သင်၏ ကြာပန်းခြေတော်နှစ်ဖက်ကိုသာ အစဉ်ဦးချကန်တော့ပါသည်။ အို သန့်ရှင်းသော ကൃഷ്ണ၊ ကျွန်ုပ်၏ ဆန္ဒကို သင်တစ်ပါးတည်းကသာ ဖြည့်ဆည်းတော်မူပါစေ; ကျွန်ုပ်၏ စုဆောင်းထားသော အပြစ်အစုအဝေးသည် ကျွန်ုပ်ထံမှ ဝေးကွာသွားပါစေ။

Verse 28

दासोस्मि देव तव किंकरजन्मजन्म त्वत्पादपद्मयुगलं सततं स्मरामि

အို အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ ကျွန်—မွေးဖွားမှုတိုင်းတွင် သင်၏ အမှုထမ်း; သင်၏ ကြာပန်းခြေတော်နှစ်ဖက်ကို အစဉ်အမြဲ သတိရနေပါသည်။

Verse 29

यदि कृष्ण प्रसन्नोसि देहि मे सुवरं प्रभो । मन्मातापितरौ कृष्ण सकायौ मंदिरे नय

အို သခင် ကృష్ణ၊ သင်နှစ်သက်ပါက ကျွန်ုပ်အား အမြတ်ဆုံးသော ကောင်းချီးပေးပါ။ အို ကృష్ణ၊ ကျွန်ုပ်၏ မိခင်နှင့် ဖခင်ကို ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်တကွ သင်၏ ဓာမသို့ ခေါ်ဆောင်ပါ။

Verse 30

आत्मनश्च महादेव मयासह न संशयः । श्रीकृष्ण उवाच । एवं ते परमं कार्यं भविष्यति न संशयः

အို မဟာဒေဝ၊ သင်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ အတူတကွ ဖြစ်ခြင်းအပေါ် သံသယမရှိပါ။ သရီကృష్ణ မိန့်တော်မူသည်– ထိုသို့ဖြစ်၍ သင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ရည်ရွယ်ချက်သည် မသံသယဘဲ အမှန်တကယ် ပြည့်စုံလိမ့်မည်။

Verse 31

तस्य तुष्टो हृषीकेशो भक्त्या तस्य प्रतोषितः । प्रयातौ वैष्णवं लोकं दाहप्रलयवर्जितौ

သူ၏ ဘက္တိကြောင့် ဟೃṣīkēśa သည် အလွန်ပင် နှစ်သက်ကျေနပ်တော်မူ၏။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် မီးလောင်ကပ်နှင့် ပရလယ (ပျက်သုဉ်းကပ်) မရှိသော ဝိုင်ရှ္ဏဝ လောကသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 32

सुव्रतेन समं तौ द्वौ सुमना सोमशर्मकौ । यावत्कल्पद्वयं प्राप्तं तावत्स सुव्रतो द्विजः

သူတို့နှစ်ဦး—စုမနာနှင့် ဆိုမရှာမာ—သည် သုဝရတနှင့် တန်းတူသော အဆင့်အတန်း၌ တည်ရှိနေကြ၏။ ကလ္ပနှစ်ခု ကြာသမျှကာလတိုင်အောင် ဒွိဇ သုဝရတသည် ထိုအခြေအနေ၌ တည်မြဲနေ၏။

Verse 33

बुभुजे बुभुजे दिव्यांल्लोकांश्चैव महामते । देवकार्यार्थमत्रैव काश्यपस्य गृहं पुनः

အို မဟာမတေ၊ သူသည် ထို ဒိဗ္ဗလောကများကို ခံစားလျက်—အမှန်တကယ် ခံစားလျက်—နေ၏။ ထို့နောက် နတ်တို့၏ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်စေရန် သူသည် ဤနေရာ၌ပင် ကာရှျပ၏ အိမ်သို့ ထပ်မံ ပြန်လာ၏။

Verse 34

अवतीर्णो महाप्राज्ञो वचनात्तस्य चक्रिणः । ऐंद्रं पदं हि यो भुंक्ते विष्णोश्चैव प्रसादतः

ထိုမဟာပညာရှိသည် စက္ကာကိုင်သော ဘုရား၏ အမိန့်တော်အတိုင်း အဝတားဆင်းလာ၏။ သီရိဗိဿဏု၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် အင်ဒြာ၏ အဆင့်ကို အမှန်တကယ် ခံစားရ၏။

Verse 35

वसुदत्तेति विख्यातः सर्वदेवैर्नमस्कृतः । ऐंद्रं पदं हि यो भुंक्ते सांप्रतं वासवो दिवि

သူသည် “ဝသုဒတ္တ” ဟူသော အမည်ဖြင့် ထင်ရှား၍ နတ်အားလုံးက ဦးညွှတ်နမස්ကာရကြ၏။ ယခုတွင် အင်ဒြာ၏ အဆင့်ကို ခံစားကာ ကောင်းကင်တွင် ဝာသဝ ဖြစ်နေ၏။

Verse 36

एतत्ते सर्वमाख्यातं सृष्टिसंबंधकारणम् । अन्यदेवं प्रवक्ष्यामि यदेव परिपृच्छसि

ဤအရာအားလုံးကို သင်အား ရှင်းပြပြီးပြီ—ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ဆက်နွယ်သော အကြောင်းရင်းအခြေခံတရားပင်။ ယခု သင်မေးမြန်းသည့်အတိုင်း ထပ်မံဟောကြားမည်။

Verse 37

व्यास उवाच । धर्माङ्गदो महाप्राज्ञो रुक्माङ्गदसुतो बली । आद्ये कृतयुगे जातः सृष्टिकाले स वासवः

ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်– ဓမ္မာင်္ဂဒ သည် မဟာပညာရှိ၊ အင်အားကြီး၍ ရုက္မာင်္ဂဒ၏ သားဖြစ်ကာ အစဦး ကృతယုဂတွင် မွေးဖွား하였다။ ဖန်ဆင်းကာလ၌ သူသည် ဝာသဝ (အင်ဒြာ) ဖြစ်လာ하였다။

Verse 38

तत्कथं देवदेवेश अन्यो धर्माङ्गदो भुवि । अन्यो रुक्मांङ्गदो राजा किं चायं त्रिदशाधिपः

ထို့ကြောင့် နတ်တို့၏ နတ်မင်းကြီးအရှင်၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဓမ္မာင်္ဂဒ အခြားတစ်ဦး မည်သို့ရှိနိုင်သနည်း။ ရုက္မာင်္ဂဒ အမည်ရှိသော မင်းတစ်ပါးလည်း မည်သို့ရှိသနည်း။ ထို့ပြင် ဤနေရာရှိ သုံးဆယ့်သုံးနတ်တို့၏ အရှင် (အင်ဒြာ) သည် မည်သူနည်း။

Verse 39

एतन्मे संशयं जातं तद्भवान्वक्तुमर्हति । ब्रह्मोवाच । हंत ते कथयिष्यामि सर्वसंदेहनाशनम्

ကျွန်ုပ်၌ သံသယ ပေါ်ပေါက်လာပါသည်; သင်သည် ထိုအရာကို ရှင်းလင်းပြောကြားရန် သင့်တော်သူ ဖြစ်သည်။ ဗြဟ္မာမဟာဘုရား မိန့်တော်မူသည်– “ကောင်းပြီ၊ သံသယအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော အကြောင်းကို သင့်အား ပြောမည်”

Verse 40

देवस्य लीलासृष्ट्यर्थे वर्तते द्विजसत्तम । यथा वाराश्च पक्षाश्च मासाश्च ऋतवो यथा

အို ဒွိဇသတ္တမ (ဗြာဟ္မဏအမြတ်ဆုံး) ရေ၊ ဤအရာသည် သခင်ဘုရား၏ လီလာတော်ဖြစ်သော ဖန်ဆင်းခြင်းအတွက် လည်ပတ်နေသည်—နေ့ရက်၊ ပက္ခ၊ လ၊ ရာသီတို့က မိမိအစဉ်အတိုင်း ဆက်လက်သွားသကဲ့သို့။

Verse 41

संवत्सराश्च मनवस्तथा यांति युगाः पुनः । पश्चात्कल्पः समायाति व्रजाम्येवं जनार्दनम्

နှစ်များ ကုန်လွန်သွားပြီး မနုတို့လည်း ကုန်လွန်သွားသည်; ယုဂများလည်း ထပ်ခါထပ်ခါ လှည့်ပတ်သွားသည်။ ထို့နောက် အချိန်တန်လျှင် ကလ္ပ လာရောက်သည်—ဤသို့ပင် ကျွန်ုပ်သည် ဇနာရ္ဒန (Janārdana) သခင်ဘုရားထံ သွားရာဖြစ်သည်။

Verse 42

अहमेव महाप्राज्ञ मयि यांति चराचराः । पुनः सृजति योगात्मा पूर्ववद्विश्वमेव हि

အို မဟာပညာရှိ၊ ကျွန်ုပ်တည်းဟူသော အဆုံးစွန်အခြေခံ ဖြစ်သည်; လှုပ်ရှားသောနှင့် မလှုပ်ရှားသော သတ္တဝါအားလုံးသည် ကျွန်ုပ်ထဲသို့ လျောဝင်လီနသွားသည်။ ထို့နောက် ယောဂအာတ္မာသည် ယခင်ကဲ့သို့ပင် ဤကမ္ဘာလောကအားလုံးကို ပြန်လည်ဖန်ဆင်းသည်။

Verse 43

पुनरहं पुनर्वेदाः पुनस्ते देवता द्विजाः । तथा भूपाश्च ते सर्वे स्वचरित्रसमाविलाः

ထပ်ခါထပ်ခါ—ကျွန်ုပ်လည်း၊ ဝေဒများလည်း၊ ထိုဒေဝတာများနှင့် ဒွိဇများလည်း ထပ်ခါထပ်ခါ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုနည်းတူ ဘုရင်များအားလုံးလည်း မိမိတို့၏ ကర్మအကြောင်းအရာများတွင် စွဲလန်းနစ်မြုပ်နေကြသည်။

Verse 44

प्रभवंति महाभाग विद्वांस्तत्र न मुह्यति । पूर्वकल्पे महाभागो यथा रुक्मांगदो नृपः

အို မဟာဘဂါ! ကမ္မ၏အကျိုးသည် အမှန်တကယ် ပေါ်ထွန်း၍ ပြည့်စုံလာသည်; ထိုနေရာ၌ ပညာရှိသည် မောဟမိမောမိ မဖြစ်။ အို မြတ်နိုးသူ! အရင်ကလ္ပ၌လည်း ထိုသို့ပင်—ဂုဏ်ထင်ရှားသော ရုက္မာင်္ဂဒ မင်းကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။

Verse 45

तथा धर्मांगदश्चायं संजातः ख्यातिमान्द्विजः । रामादयो महाप्राज्ञा ययातिर्नहुषस्तथा

ထိုနည်းတူ နာမည်ကြီးသော ဒွိဇဖြစ်သူ ဓမ္မာင်္ဂဒ သည်လည်း မွေးဖွားလာ၏။ ထို့အပြင် ရာမ အစရှိသော မဟာပညာရှိများနှင့် ယယာတိ၊ နဟုရှ တို့လည်း မွေးဖွားခဲ့ကြ၏။

Verse 46

मन्वादयो महात्मानः प्रभवंति लयंति च । ऐंद्रं पदं प्रभुंजंति राजानो धर्मतत्पराः

မနု အစရှိသော မဟာအတ္မာတို့သည် ပေါ်ပေါက်လာကြသကဲ့သို့ လည်းကောင်း၊ လယ့်သွားကြသကဲ့သို့ လည်းကောင်း ဖြစ်၏။ ဓမ္မ၌ တည်ကြည်သော မင်းများသည် အိန္ဒြာပဒကို ရရှိ၍ ထိုအဆင့်ကို ခံစားကြ၏။

Verse 47

यथा धर्मांगदो वीरः प्रभुंजति महत्पदम् । एवं वेदाश्च देवाश्च पुराणाः स्मृतिपूर्वकाः

သူရဲကောင်း ဓမ္မာင်္ဂဒ သည် မဟာပဒကို ရရှိ၍ ခံစားသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ ဝေဒများ၊ ဒေဝများနှင့် ပုရာဏများကိုလည်း စမృతိ ပရంపရာနှင့် ကိုက်ညီအောင် နားလည်ရမည်။

Verse 48

एतत्तु सर्वमाख्यातं तवाग्रे द्विजसत्तम । चरितं सुव्रतस्याथ पुण्यं सुगतिदायकम्

အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံး! ဤအရာအားလုံးကို သင်၏ရှေ့၌ ငါ ပြောကြားပြီးပြီ—သုဝရတ၏ သန့်ရှင်းပုဏ္ဏမယ့် ဇာတ်ကြောင်းဖြစ်၍ သုဂတိကို ပေးစွမ်းသော အကျိုးရှိ၏။

Verse 49

अव्यक्तं तु महाभाग प्रब्रवीमि तवाग्रतः

သို့ရာတွင် အို မဟာကံကောင်းသူ၊ သင်၏ရှေ့မှောက်၌ပင် မပေါ်လွင်သော «အဗျက္တ» တတ္တဝါကို ငါရှင်းလင်းပြမည်။