Later Section (Uttara Khanda)
The Concluding Section
ဥတ္တရခဏ္ဍသည် ပဒ္မပုရာဏ၏ အလွန်ကျယ်ပြန့်သော “ဘက္တိ-အခမ်းအနားနှင့် တီရ္ထ သီအိုလောဂျီ” အလွှာဖြစ်ပြီး၊ ဝိုင်ෂ္ဏဝ ဘက္တိကို ဝေဒနှင့်ကိုက်ညီသော အာဏာတည်မြဲမှုအဆိုများ၊ လက်တွေ့ကျသော ဓမ္မနှင့် ပေါင်းစည်းတင်ပြထားသည်။ တီရ္ထ-မာဟာတ္မယ (ဘုရားဖူးဒေသ၏ မဟာဂုဏ်)၊ ပြက္ခဒိန်အချိန်၏ သန့်ရှင်းမှု (ကာရ္တိက၊ မာဃ၊ ဧကာဒသီ/ဒွာဒသီ၊ ဂြိုဟ်ကြတ်၊ ယောဂ) နှင့် ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း) ၏ သီလကို သန့်စင်ခြင်းနှင့် မုတ်ခ္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) သို့ သယ်ဆောင်သော လမ်းကြောင်းများအဖြစ် ထင်ရှားစေသည်။ အစပိုင်းအခန်းတွင် စာတမ်းသည် ဆက်လက်လက်ဆင့်ကမ်းပုံစံဖြင့် မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်သည်—စူတက၊ ရှင်ကရ၏ နာရဒသို့ ပေးသော ဩဝါဒကို ပြန်လည်တင်ပြသည်။ ထို့အပြင် ဥတ္တရခဏ္ဍ၏ အတွင်းပိုင်းအကြောင်းအရာများ—တောင်တန်း၊ မြစ်များ၊ Prayāga၊ Haridvāra၊ Mathurā၊ Kurukṣetra၊ Setubandha/Rāmeśvara၊ Gayā စသည့် သန့်ရှင်းရာဌာနများနှင့် ဝိုင်ෂ္ဏဝ အမှတ်အသား śaṅkha-cakra ကိုလည်း စာရင်းပြုဖော်ပြထားသည်။ ဤခဏ္ဍတွင် စတုတ္တရ (stotra) နှင့် သဟသ္ရနာမ (sahasranāma) တို့၏ ဘက္တိသံစဉ်ကို အထူးတန်ဖိုးထားပြီး၊ Umā–Maheśa ဆွေးနွေးပွဲနှင့် ဆက်နွယ်သော အမည်တစ်ထောင် သီချင်းကိုလည်း ထင်ရှားစေသည်။ မင်္ဂလာချာရဏ (mangalācaraṇa)၊ ဂုရု–ရှိෂ္ယ ဓမ္မနှင့် သာස්တရ အာဏာကို ထိန်းသိမ်းခြင်းတို့က အကျင့်ပညာ၏ အခြေခံတိုင်များဖြစ်လာသည်။ သီအိုလောဂျီအရ ဥတ္တရခဏ္ဍသည် nāma (ဘုရားနာမ), darśana (သန့်ရှင်းသော မြင်တွေ့ခြင်း—အထူးသဖြင့် Jagannātha ဒർശန) နှင့် vrata (ဝရတ/အဓိဋ္ဌာန်အကျင့်) ကို ဝර්ဏအားလုံးအတွက် လွယ်ကူသော ကယ်တင်ရေးလမ်းများဟု အလေးပေးသည်။ အပြစ်ပျက်စီးခြင်းနှင့် Viṣṇu-sāyujya (ဗိဿနုနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို အကျိုးအဖြစ် ထပ်တလဲလဲ အာမခံကာ၊ ဘက္တိ၊ ဝရတနှင့် ဒါနတို့ဖြင့် သန့်ရှင်းသောဘဝသို့ ဦးတည်စေသည်။
Adhyayas in Uttara Khanda
Adhyaya 1
Compendium of Seeds (Opening Index of Topics)
ဤအধ্যာယသည် မင်္ဂလာအာချရဏဖြင့် စတင်ကာ ဗိဿဏုနှင့် ဗျာသမုနိကို နမස්ကာရပြုသည်။ ထို့နောက် ရှိများက စူတာထံမှ ပဒ္မပုရာဏ၏ ကျန်ရှိသည့် သင်ခန်းစာများ—ဘက္တိကို ပိုမိုတင်းကျပ်စေသော အယူအဆများ—ကို ဆက်လက်ဟောကြားရန် တောင်းဆိုကြသည်။ စူတာက မန္ဒရတောင်ပေါ်တွင် ရှင်ကရ/ရှီဝက နာရဒအား သင်ကြားခဲ့သမျှကို ပြန်လည်ဖော်ပြမည်ဟု ကြေညာသည်။ ထို့နောက် ဤအধ্যာယသည် ဥတ္တရခဏ္ဍ၏ အကြောင်းအရာညွှန်းတမ်းတစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်လာသည်—တီရ္ထမဟာတ္မ្យ (တောင်တန်း၊ မြစ်များ၊ ဟရိဒ္ဝါရ၊ ပရယာဂ၊ ဒွာရကာ၊ မထုရာ၊ ကုရုက္ခေတ္တရ၊ စေတုဗန္ဓ/ရာမေရှ္ဝရ၊ ဂယာ)၊ သာသနာရေးအကျင့်များ (တုလစီ၊ ဂိုပီ-ချန္ဒန၊ ရှင်ခ-ချက်ကရ အမှတ်အသား)၊ ဝရတနှင့် ကာလဆိုင်ရာ အကျိုး (ဧကာဒသီ-ဒွာဒသီ၊ ကာရ္တိက၊ မာဃ၊ ဂြဟဏ၊ ယိုးဂ)၊ ဒါနအမျိုးအစားများ၊ ဂုရု–ရှိရှျ၏ အရည်အချင်းများ၊ နှင့် ဇဂန္နာထ၏ နာမနှင့် ဒർശန၏ ကယ်တင်နိုင်သော အာနုဘော်။ အဆုံးတွင် ဤပုရာဏသည် ဗျာသရေးသားမှုဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီး၊ နားထောင်ခြင်းနှင့် သင့်လျော်သည့် ဒါနပြုခြင်းအားဖြင့် ရှုဒ္ဒရတို့အပါအဝင် လူအားလုံး ပုဏ္ဏာနှင့် ကယ်တင်ခြင်း၏ အခွင့်ကို ရနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။
Adhyaya 2
Rudra’s Grace/Boons (Rudraprasāda)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဘဒရိကာရှရမ်ကို တောင်တန်းတီရ္ထများအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုဏ္ဏကောင်းကျိုးရှိသည့် နေရာဟု ချီးမွမ်းထားသည်။ ဟိမဝန္တာတောင်ထိပ်၌ ဘဂဝန် နရ-နာရာယဏ၏ အမြဲတမ်း တည်ရှိမှုကို ဖော်ပြပြီး အဖြူရောင်နှင့် အမည်းရောင် ဟူသော နှစ်မျိုးသဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းခြင်းကို ရှင်းလင်းသည်။ ဘုရားဖူးခရီးနှင့် တပဿာပါဝင်သည့် ကြိုးပမ်းမှုသည် ဝိညာဉ်ရေးအကျိုးကြီးမားကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။ ရာသီအလိုက် ပူဇော်ပွဲ၏ လှုပ်ရှားမှုလည်း ဖော်ပြထားပြီး ဥတ္တရာယဏကာလတွင် ပူဇော်အာရాధနာ ပိုမိုဖွံ့ဖြိုးသော်လည်း နှင်းကျမှုကြောင့် လအတော်ကြာ အာရాధနာတားဆီးခံရသည်။ နေ၏ လမ်းကြောင်းသည် ဒက္ခိဏာယဏသို့ ပြောင်းလဲလာသောအခါ အတားအဆီး လျော့နည်းလာသည်။ အလကနန္ဒာမြစ်ကို ဂင်္ဂါနှင့် ဆက်စပ်၍ သန့်စင်မြစ်အဖြစ် ချီးမြှောက်ကာ ရေချိုးခြင်းနှင့် ဒർശနရရှိခြင်းဖြင့် မဟာအပြစ်များတိုင် သန့်စင်နိုင်ကြောင်း ကတိပြုထားသည်။ နိဂုံးတွင် ပရသဒ-ပေးအပ်ခြင်း ဆွေးနွေးခန်းရှိသည်။ နာရာယဏသည် ရုဒြကို ကైలာသ၏ အရှင်နှင့် ကမ္ဘာကာကွယ်သူဟု ချီးမွမ်းပြီး ရုဒြက မိမိကိုးကွယ်သူများအပေါ် မပြတ်သားသော ဘက္တိနှင့် မောက္ခပေးနိုင်သော ကူညီရှင်အဖြစ် အမြဲတမ်းဂုဏ်သတင်းကို တောင်းခံသည်။ ထိုသို့ ရှိုင်ဝ တပဿာဝါဒ၏ အတ္တလက္ခဏာကို ဝိုင်ရှ္ဏဝ ကရုဏာနှင့် ညီညွတ်စေကာ တီရ္ထမဟာတ္မကို ပိုမိုမြင့်မားစေသည်။
Adhyaya 3
Brahmāgama — Brahmā’s Approach/Teaching (Birth of Jālandhara)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် နာရဒမုနိသည် ကာမျဝန၌ ဝမ်းနည်းနေသော ပဏ္ဍဝတို့ထံ သွားရောက်သည်။ ယုဓိဋ္ဌိရက မည်သည့်ကမ္မကြောင့် ဤဒုက္ခသို့ ကျရောက်ရသနည်းဟု မေးမြန်းရာ နာရဒက ကိုယ်ခန္ဓာရှိသည့်ဘဝ၌ ဒုက္ခသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်တတ်ပြီး အင်အားကြီးသူများပင် အခြေအနေပြောင်းလဲမှုကို ရင်ဆိုင်ရကြောင်း သင်ကြားသည်။ ထို့နောက် ရာဟု၏ဥပမာနှင့် ဗိဿနု–ဇာလန္ဓရ–ရှီဝ တို့နှင့် ဆက်နွယ်သော ပဋိပက္ခကို ဥပမာပြု၍ အလှည့်အပြောင်း၏ သဘောကို ဖော်ပြသည်။ ထို့ပြင် ယုဓိဋ္ဌိရက ဇာလန္ဓရသည် မည်သူနည်း၊ ရှီဝသည် မည်သို့ သတ်ဖြတ်သနည်းဟု မေးသည်။ နာရဒက ပြောကြားသည်မှာ—အိန္ဒြာနှင့် ဒေဝတို့သည် ကေလိုသသို့ သီချင်းနတ်သံနှင့် အကနတ်ရုပ်တို့ကြားက သွားရောက်ကြပြီး ရှီဝက အိန္ဒြာအား ဝရပေးသည်၊ ထိုဝရကြောင့် အိန္ဒြာ၏ စစ်မာန်တက်ကြွလာသည်။ ရှီဝ၏ အမျက်သည် “ကရောဓ” ဟူသော အင်အားအဖြစ် ပြင်ပသို့ ထွက်ပေါ်ကာ သမုဒ္ဒရာလောကသို့ ရွေ့လျားသည်; သမုဒ္ဒရာနှင့် ဆုံစည်းရာမှ အလွန်တန်ခိုးကြီးသော သားတစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဘြဟ္မာက လာရောက်၍ အံ့ဩဖွယ်ကို မြင်ပြီး ကလေးကို “ဇာလန္ဓရ” ဟု အမည်ပေးကာ ဒေဝတို့ မနိုင်မနင်းဖြစ်စေမည့် အနိုင်မကျော်လွှားနိုင်သူအဖြစ် ကောင်းချီးပေး၍ ကောင်းကင်နှင့် ပါတားလ၌ စည်းစိမ်ခံစားရမည်ဟု သတ်မှတ်ပေးသည်။
Adhyaya 4
The Marriage of Vṛndā and the Consecration (Coronation) of Jālandhara
ဤအধ্যာယတွင် မဟာအာဏဝ/သမုဒ္ဒရာ၏ သား စင်ဓု-နန္ဒန (ဇာလန္ဓရ) ၏ ရိုင်းပြင်းသန်မာသော လူငယ်ဘဝအင်အားကနေ အုပ်စိုးလိုစိတ်သို့ တဖြည်းဖြည်း တက်လှမ်းလာပုံကို ဖော်ပြသည်။ သူ၏ အင်အားကြောင့် ကောင်းကင်နှင့် ပင်လယ်ရှိ သတ္တဝါများ ကြောက်ရွံ့ကာ ဝဍဝာနလ မီးတောင်မီးလည်း ထွက်ပြေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ဇာလန္ဓရက နိုင်ငံတော်တောင်းဆိုရာတွင် ဘာရ္ဂဝ/ရှုကရ အကြံပေးမှုဖြင့် သမုဒ္ဒရာက ရေကို ဆုတ်ခွာကာ “ဇာလံဓရ” ဟုခေါ်သော မြေပြင်ဒေသကို ပေါ်ထွန်းစေသည်။ မாயာကို ရတနာတောက်ပသည့် မြို့တော်တည်ဆောက်ရန် ခန့်အပ်ပြီး ထိုမြို့၏ အလှအပကို အသေးစိတ် ချီးမွမ်းဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် မင်္ဂလာတေးသံ၊ တူရိယာသံနှင့် အာရှီဝါဒများအကြား ရာဇာဘိသေက (တော်ဝင်တင်မြှောက်ပွဲ) ပြုလုပ်ကာ သမုဒ္ဒရာက အင်အားကြီး စစ်တပ်ကို ပေးအပ်သည်။ ရှုကရက မృతသံဇီဝနီ ဟူသော လျှို့ဝှက်ဗေဒနှင့် စစ်ရေးပညာကို သင်ကြားပေးသည်။ အပ్సရာ စွဝဏ္ဏာမှ မွေးဖွားသော ဝೃန္ဒာ ကို ဂန္ဓဗ္ဗ မင်္ဂလာနည်းဖြင့် ဇာလန္ဓရနှင့် လက်ထပ်ပေးပြီး သူ၏ သစ္စာတည်ကြည်မှုကို ချီးကျူးသည်။ အဆုံးတွင် ရှုကရ၏ မန္တရဘလနှင့် ဇာလန္ဓရ၏ တက်ကြွလာသော အာဏာကြောင့် နတ်များနှင့် အနာဂတ်ပဋိပက္ခအတွက် အခြေခံကို ခင်းကျင်းထားသည်။
Adhyaya 5
The War between the Devas and the Dānavas (Jālandhara’s Campaign Begins)
ယုဓိဋ္ဌိရ၏ မေးခွန်းကြောင့် နာရဒက ဇာလန္ဓရ၏ ရန်လိုမှုအမြစ်ကို ရှင်းပြသည်။ နို့ပင်လယ်ကို မွှေရာမှ သရီ(လက္ခမီ)၊ ဆိုမ၊ အမృత စသည့် ရတနာများ ပေါ်ထွန်းလာသဖြင့် ဇာလန္ဓရက ထိုအရာများကို မိမိအခွင့်အရေးဟု ယူဆကာ ဒူတ ဒုရ္ဝာရဏကို အိန္ဒြ၏ နန်းတော်သို့ စေလွှတ်ပြီး ပင်လယ်မွေး ရတနာများသာမက စွဝဂ္ဂကိုပါ တောင်းဆိုသည်။ အိန္ဒြက ပင်လယ်သည် အဓမ္မဘက် အင်အားများနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သဖြင့် ထိန်းချုပ်၍ ဒဏ်ခတ်ရန်အတွက် မွှေခြင်းကို ပြုခဲ့ကြောင်း ပြောကာ ဇာလန္ဓရ၏ ပျက်စီးခြင်း နီးကပ်ကြောင်း ကြေညာသည်။ ဒေါသထွက်သော ဇာလန္ဓရသည် ရသာတလနှင့် မြေပြင်ရှိ ဒိုင်တျ–ဒါနဝ စစ်တပ်ကြီးများကို စုစည်းကာ မန္ဒရ–မေရု–ဣလာဝෘတ လမ်းကြောင်းများဖြင့် ချီတက်၍ ဒေဝဥယျာဉ်များကို ဖျက်ဆီးသည်။ အမရာဝတီတွင် မကောင်းသင်္ကေတများ ပေါ်လာသဖြင့် အိန္ဒြသည် ဗြဟ္စပတိထံ အကြံယူကာ ဗိဿဏုထံ သွားရောက်ခိုလှုံသည်။ သရီက ဇာလန္ဓရ၏ အနေအထားကို သတိပေးသော်လည်း ဗိဿဏုက ဒေဝများကို စစ်တန်းစီစေပြီး နှစ်ဖက်သူရဲကောင်းများကို ရေတွက်ဖော်ပြကာ ဒေဝ–ဒါနဝ စစ်ပွဲကြီး စတင်လေသည်။
Adhyaya 6
Battle Episodes and the Jewel-Origin Account from Balāṅga’s Body
ဤအধ্যာယတွင် ဒေဝ–အဆုရ စစ်ပွဲ၏ မြန်ဆန်သော တိုက်ခိုက်မှုမြင်ကွင်းများကို ဖော်ပြသည်။ ဟရိသည် ကာလနေမိကို သတ်ဖြတ်ပြီး၊ ရာဟုသည် နေမင်းနှင့် လမင်းတို့နှင့် တိုက်ခိုက်ကာ ခဏတာ လမင်းကို မျိုသွားသည်။ အိန္ဒြာနှင့် ဒေဝတော်များသည် အဆုရများစွာကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ကြပြီး၊ ရုဒြ၏ တပ်ဖွဲ့များက နိရှုမ္ဘနှင့် ပြင်းထန်စွာ စစ်ဆင်ကြသည်။ ထို့နောက် ကഥာသည် အိန္ဒြာနှင့် ဘလ/ဘလိ တို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုသို့ အာရုံစိုက်သည်။ လက်နက်အမျိုးမျိုး မထိရောက်သဖြင့် ကောင်းချီးတရားကဲ့သို့ စကားလဲလှယ်မှု ဖြစ်ပေါ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝဇ္ရက ဘလ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ခွဲခြမ်းချေမှုန်းသည်။ ခွဲကွဲသွားသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများသည် တောင်တန်း၊ မြစ်ချောင်းများနှင့် အထူးသဖြင့် ရတနာနှင့် သတ္တုတို့၏ မူလအကြောင်းရင်းများ ဖြစ်လာသည်—နီလာ၊ ရူဘီ၊ မြရကတ်၊ ပုလဲ၊ ပုလဲကျောက်(ကော်ရယ်) စသည်တို့ကို ကိုယ်ခန္ဓာဓာတ်များနှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြထားသည်။ စစ်မြေပြင်၌ ပရဘ္ဟာဝတီသည် ဝမ်းနည်းငိုကြွေးသည်။ သုကရ၏ မန္တရနှင့် စကားတော်ကို မီဒီယမ်အဖြစ်ယူ၍၊ ဇာလန္ဓရ၏ မေးမြန်းချက်များနှင့်အတူ၊ သူမအား သူရဲကောင်း၏ အင်္ဂါများထဲသို့ လုံးဝပေါင်းစည်းရန် ညွှန်ကြားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ပရဘ္ဟာဝတီ မြစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ၊ ထိုရေသည် အထူးကောင်းမွန်သော ရတနာတောက်ပမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသဖြင့် ဝမ်းနည်းမှု၊ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် သန့်ရှင်းသော ပစ္စည်းသဘောတရားတို့ကို ပုရာဏသဘောတရားတစ်ရပ်အဖြစ် ချည်နှောင်ထားသည်။
Adhyaya 7
The Battle of Jālandhara and Viṣṇu; the Droṇa Mountain Herbs and the Milk Ocean Episode
ဂျလန္ဓရသည် အိန္ဒြာနတ်မင်း၏ လှည့်ဖြားမှုကြောင့် ဒေါသထွက်ကာ အိန္ဒြာကို တိုက်ခိုက်အနိုင်ယူပြီး ရထားကို သိမ်းပိုက်လိုက်သည်။ ဗိဿနိုးနတ်မင်းကြီးသည် နန္ဒကဓားကို ကိုင်စွဲ၍ အသူရာများကို နှိမ်နင်းသည်။ နတ်များ ကျဆုံးသောအခါ ဗြဟ္မစိုရ်နတ်မင်းသည် နို့သမုဒ္ဒရာရှိ ဒေါနတောင်မှ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ယူဆောင်လာပြီး နတ်များကို အသက်ပြန်ရှင်စေသည်။ ဂျလန္ဓရသည် ဒေါနတောင်ကို ရသတလသို့ နှစ်မြှုပ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လက္ခမီဒေဝီသည် ဂျလန္ဓရ၏ ညီမအဖြစ် ကြားဝင်ဖြန်ဖြေပေးပြီး၊ ဗိဿနိုးသည် ဂျလန္ဓရအား နို့သမုဒ္ဒရာတွင် နေထိုင်ခွင့်ပေးသည်။
Adhyaya 8
Description of Jālandhara’s Sovereign Rule
ယုဓိဋ္ဌိရက နာရဒအား မေးမြန်းသည်မှာ—ပင်လယ်မှ မွေးဖွား၍ ဒေဝတားတို့ကို အောင်နိုင်ခဲ့သော ဇာလန္ဓရသည် “ကိုယ်တိုင်၏ ဗိမာန်” အတွင်း ဗိဿနုကို တည်ထောင်ပြီးနောက် ဘာကို ဆက်လက် ပြုလုပ်သနည်း ဟူသည်။ နာရဒက သူ၏ ကောင်းကင်သို့ တက်ရောက်ခြင်းကို ပြောပြပြီး အမရာဝတီကဲ့သို့ အလွန်တင့်တယ်သော မြင်ကွင်းများ—ကိုယ်တိုင် သီးပွင့်ပေးသော သစ်ပင်များ၊ ရွှေမိုးရွာခြင်း၊ အပ်ဆရာများဖြင့် ပြည့်နှက်သော ဒိဗ္ဗပျော်ရွှင်မှုများကို ပုံဖော်တင်ပြသည်။ ဤအခန်းတွင် ဒါနနှင့် ဗိမာန်ဝန်ဆောင်မှု၏ ကုသိုလ်စာရင်းကိုလည်း ထည့်သွင်းထားသည်—နွားဒါန၊ ရွှေဒါန၊ အဝတ်အထည်ဒါန; ရာသီအလိုက် လှူဒါန်းခြင်း; ရှိဝဗိမာန်တွင် သီချင်းတီးဝိုင်းဖြင့် ပူဇော်ဝန်ဆောင်ခြင်း; ချိုင်တြလတွင် ရေဖြန့်ဝေရာနေရာ တည်ထောင်ခြင်း—ဤအရာများကို ကောင်းကင်မြင်ကွင်းနှင့် သုခခံစားမှု ရရှိစေသော အကြောင်းရင်းများဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် အုပ်ချုပ်ရေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ကာ ဇာလန္ဓရက ရှုမ္ဘနှင့် နိရှုမ္ဘကို ခန့်အပ်၍ အလွန်ရှည်လျားစွာ အုပ်စိုးပြီး သေခြင်း၊ နရက၊ ဆင်းရဲမှု၊ အကြမ်းဖက်မှုနှင့် လူမှုဒုက္ခ မရှိသော နိုင်ငံတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့သကဲ့သို့ ဖော်ပြထားသည်—အာဏာနှင့် (အတွင်းသဘော) ဓမ္မစည်းကမ်း၏ အကျိုးဖြစ်သော အကောင်းဆုံး မင်းအုပ်ချုပ်မှုအဖြစ်။
Adhyaya 9
Origin of the Discus Formed from the Gods’ Divine Energy
ယုဓိဋ္ဌိရက နာရဒအား—ဇာလန္ဓရက ကောင်းကင်ကို သိမ်းယူပြီးနောက် ဒေဝတားတို့ ဘာလုပ်ခဲ့သနည်းဟု မေးသည်။ အမృతနှင့် ယဇ္ဈပူဇာ၏ အခွင့်အရေးမှ ကင်းကွာသွားသော ဒေဝတားတို့သည် ပရာဏာယာမနှင့် သမาธိတွင် နစ်မြုပ်နေသော ဘြဟ္မာထံ သွားရောက်ကြသည်။ ဘြဟ္မာက သူတို့ကို ကိုင်လာသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ ရှိဝ၏ အကူအညီကို တောင်းခံစေပြီး၊ ချီးမွမ်းသီချင်းများ ပူဇော်ကြရာ နန္ဒီက အတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်သည်။ ထို့နောက် ဒိဗ္ဗစွမ်းအားများကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း စုစည်းကြသည်—ဘြဟ္မာ၏ ဘြဟ္မာအஸ္တရကဲ့သို့ စွမ်းအင်၊ သုံးမျက်စိရှိ ရှိဝ၏ တောက်ပသော ရောင်ခြည်၊ နှင့် ဒေဝတားတို့၏ စုပေါင်း တေဇ။ ထိုအချိန်တွင် သီရိဗိෂ္ဏု (ဇနာရဒန/ကေရှဝ) ရောက်လာ၍ ဝိုင်ရှ္ဏဝ ရောင်ခြည်ကို ထုတ်လွှတ်သည်။ မခံနိုင်လောက်အောင် တောက်လောင်သည့် အလင်းထဲတွင် ရှိဝက ဘ္ရမရီ အကအဆင့်ဖြင့် ကပြပြီး၊ ခြေထောက်တံဆိပ်မှ “ချက်ကရ” (cakra) ပေါ်ပေါက်လာသည်—ဒိဗ္ဗစွမ်းအင်များ ပေါင်းစည်းမှုမှ မွေးဖွားသော အမြင့်မြတ်ဆုံး လက်နက်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဖန် ကိုင်တွယ်ကာ ဖုံးကွယ်ထားပြီး မျက်စိမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 10
Rahu’s Return from Kailasa (Jalandhara’s Embassy to Shiva)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ယုဓိဋ္ဌိရ၏ မေးမြန်းမှုအပေါ် နာရဒမုနိက ဇာလန္ဓရ၏ အကြောင်းကို ပြောပြသည်။ နာရဒက ရှိဝ၏ တပသ္စရိယာဆန်သော “ဆင်းရဲမှု” ကို နှိုင်းယှဉ်ကာ ဇာလန္ဓရကို လှုံ့ဆော်ပြီး၊ ကိုင်လာသ၏ အမှန်တကယ်သော ရတနာမှာ ဂေါရီ/ပါရဝတီ၏ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော တောက်ပမြင့်မြတ်မှု ဖြစ်ကြောင်း ထောက်ပြသည်။ ထိုစကားကြောင့် ဇာလန္ဓရ ဒေါသထွက်ကာ ရာဟု (စဝရ္ဘာနု/ဆိုင်ံဟိကေယ) ကို သံတမန်အဖြစ် ကိုင်လာသသို့ စေလွှတ်သည်။ ကိုင်လာသတံခါးဝတွင် နန္ဒီက ရာဟုကို စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီး ရှိဝ၏ သဘင်သို့ ခေါ်ဆောင်သည်။ ထိုနေရာတွင် ရှိဝသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အာနုဘော်ကြီးမားသော မျက်နှာများစွာပါသည့် ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ထင်ရှားလာပြီး၊ ဒေဝီသည် အနားတွင် မမြင်ရ။ ရာဟုက ဇာလန္ဓရ၏ မာနကြီးသော တောင်းဆိုချက်—ဂေါရီကို လိုလားခြင်းနှင့် အညံ့ခံစေလိုခြင်းကို အရိပ်အမြွက်—ကို တင်ပြသော်လည်း၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း ဆန့်ကျင်သဘောပါသော စကားလုံးများဖြင့် ရှိဝ၏ အလွန်အမင်း အထက်မြတ်မှုကို ချီးမွမ်းသည်။ ရှိဝသည် မောနဖြင့် နေတော်မူပြီး၊ နန္ဒီက အလိုတော်ကို နားလည်ကာ သံတမန်ကို ပြန်လွှတ်သည်။ ထို့ပြင် ကီရ္တိမုခ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းနှင့် မပြည့်မစုံသော ဆာလောင်မှုကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပင် ကိုက်စားသွားသည့် အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်ကို ထည့်သွင်းဖော်ပြကာ၊ ဘက္တိ၏ အားပြင်းမှုကို ဒေဝတော်၏ ထိန်းညှိမှုဖြင့် စည်းကမ်းတကျ ဖြစ်စေခြင်းကို ပြသသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရာဟုက ပြန်သွား၍ ဂေါရီနှင့် ဆင်တူသည့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရုပ်ကို ယူဆောင်ခဲ့ကြောင်း သတင်းပို့သည်။
Adhyaya 11
The Defeat of the Demon Army (Opening of the Jālandhara–Śiva Conflict)
တမန်၏သတင်းကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရသော ဇာလန္ဓရသည် အလွန်ကြီးမားသည့် အသူရစစ်တပ်ကို စုရုံးတက်ကြွစေသည်။ စစ်တီးတံပိုးနှင့် ဒုံဒုံသံ၊ အလံများ၊ ခြုံထီးများ၊ ရထားစစ်များ၏ တုန်ခါသံကြောင့် တောင်တန်းများတုန်လှုပ်ကာ မေရုနှင့် မန္ဒရအနီးရှိ သတ္တဝါတို့ ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။ ထို့နောက် ဇာလန္ဓရဇာတ်ပိုင်းသို့ ကူးပြောင်းသည်။ သူသည် သမုဒ္ဒရာလောက၌ မဟာဗိෂ္ဏုကို သွားရောက်တွေ့ဆုံပြီးနောက် ရှိဝသို့ ချီတက်လာသည်။ အိမ်တွင်း၌လည်း တင်းမာမှု ပေါ်ထွက်လာပြီး—ဝೃန္ဒာက စစ်ကို ရှောင်ကြဉ်ရန် သတိပေးကာ ပါရဝတီအပေါ် ဇာလန္ဓရ၏ လိုလားတပ်မက်မှုကို ထင်ရှားစေသည်။ ကೈလာသသို့ ရောက်သောအခါ အသူရသည် ရတနာကဲ့သို့ လှပသည့် အလှအပကို မြင်ပြီး ရှိဝကို တပသီဟု မည်သို့ ခေါ်နိုင်သနည်းဟု မေးခွန်းထုတ်သည်။ ရှိဝသည် ဂေါရီကို မြင့်မားသော တောင်ထိပ်သို့ ရွှေ့ထားပြီး နန္ဒင်အား ဇာလန္ဓရနှင့် တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ နန္ဒင်သည် ကာကတုဏ္ဍ ရထားကြီးပေါ် တက်စီးကာ ဂဏများသည် တောင်မှ မီးခိုးကဲ့သို့ ဆင်းလာပြီး စစ်ပွဲအစတွင် အသူရဘက် အလွန်အမင်း ထိခိုက်ဆုံးရှုံးကာ မဟာပဋိပက္ခအတွက် အစပြုအခင်းအကျင်းကို ခင်းကျင်းပေးသည်။
Adhyaya 12
Mahādeva Enters the Battle (Śiva’s Arrival for War)
ဇာလန္ဓရ အကြောင်းအရာအတွင်း ဤအধ্যာယတွင် စစ်မြေပြင်သည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး၊ သုမ္ဘ၊ နိသုမ္ဘ နှင့် မဟာဒေဝ၏ ဂဏများကို တိုက်ခိုက်လာသော ဒိုင်တျများအဖွဲ့တို့ကြား တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားသည်။ တစ်ယောက်တစ်ယောက် ဒွဲလ်များ ဆက်တိုက်ပေါ်ပေါက်လာ၍ သုမ္ဘသည် နန္ဒိန်နှင့်၊ နိသုမ္ဘသည် မဟာကာလနှင့် တိုက်ခိုက်ကြသည်။ အခြားသူများလည်း ပုෂ္ပဒန္တ၊ မာလျဝန်၊ ဝိနာယက နှင့် စကန္ဒတို့နှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ကြသည်။ ထိုအကြား “ဇွရ” (jvara—ဖျားနာမှု) သည် လူရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ဝမ်းဗိုက်ပေါက်ကွဲရာမှ ခေါင်းများစွာပါသော အဆူရ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် အံ့ဩဖွယ်ရာများလည်း ဖြစ်ပေါ်သည်။ ဝိနာယက ဒဏ်ရာရကာ ငိုကြွေးသဖြင့် ပါရဝတီသည် တောင်ပေါ်၌ သမာဓိတည်နေသော မဟာဒေဝကို နိုးထစေသည်။ ရှိဝသည် နန္ဒီနွားကို ပြင်ဆင်ရန် အမိန့်ပေးပြီး၊ စစ်ဝတ်စုံနှင့် အာယုဓများကို ပူဇော်သဘောဖြင့် စည်းကမ်းတကျ ဝတ်ဆင်ကာ၊ ဝီရဘဒ္ဒရ၊ မဏိဘဒ္ဒရ စသည့် စစ်ခေါင်းဆောင်များနှင့်အတူ ဂဏတပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ထွက်ခွာသည်။ အဆုံးတွင် တိုက်ပွဲအသစ် ပြန်လည်ပွားလာပြီး—အင်ဒြိယများက အတ္တကို ထိုးနှက်သကဲ့သို့၊ သမ္ဘူ၏ ပြင်းထန်သော မြားများက ဒိုင်တျများကို ဖြတ်တောက်လဲကျစေသည်ဟု ဥပမာတင်ပြထားသည်။
Adhyaya 13
The Advent of Maheśvara in Connection with Jālandhara’s Illusion
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဇာလန္ဓရ စက်ဝန်း၏ စစ်ပွဲသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်လာသည်။ ဇာလန္ဓရ (သို့မဟုတ် မာနကြီးသော အသူရသူရဲ) သဒာရှီဝကို တိုက်ခိုက်ရန် တိုးဝင်လာကာ ရှီဝ၏ တပသ္စရာအမှတ်အသားများနှင့် ယာဉ်ကို လှောင်ပြောင်သည်။ တစ်ဖက်တွင် ဝီရဘဒ္ဒရနှင့် မဏိဘဒ္ဒရတို့က ဒာနဝတပ်ကို ပြင်းထန်စွာ ချေမှုန်းကြပြီး စစ်မြေပြင်၏ သွေးထွက်သံယို၊ ကိုယ်အင်္ဂါပြတ်တောက်သည့် ရုပ်ပုံများက အသူရမာန၏ ကျဆုံးမှုကို ထင်ရှားစေသည်။ ထို့နောက် ကഥာသည် မာယာဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။ သမုဒ္ဒရာ၏ သား အရဏဝာတ္မဇက လှည့်ကွက်တစ်ရပ် စီမံကာ ဂေါရီ (အုမာ/ပါရဝတီ) ထံသို့ “ရှီဝ” ဟန်ဆောင်ရုပ်ဖြင့် ချဉ်းကပ်စေသည်။ ပါရဝတီနှင့် မိတ်ဖက်များသည် သွေးစိုနေသော ရှီဝကို မြင်၍ စကန္ဒနှင့် ဂဏေရှ သေဆုံးသကဲ့သို့ ဆိုသော ငိုကြွေးသံကို ကြားကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးကြသည်။ မာယာ-မဟေရှဝရ၏ စကားများက မ भ्रमကို ပိုမိုတိုးစေပြီး၊ ပါရဝတီက သောကအခြေအနေတွင် မသင့်လျော်သော ကာမဆက်ဆံမှုကို ဓမ္မ-ကျင့်ဝတ်အရ မပြုသင့်ကြောင်း သတိပေးတားမြစ်သည်။
Adhyaya 14
Narration of Śrī Mādhava’s Māyā (Divine Strategy) in the Jālandhara Episode
ယုဓိဋ္ဌိရ၏ မေးခွန်းကြောင့် နာရဒမုနိက ဇာလန္ဓရ စစ်ပွဲအတွင်း ဖြစ်ပေါ်သော အရေးအခင်းနှင့် ရှိဝ၊ ပါရဝတီတို့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော မာယာမောဟအကြောင်းကို ဆက်လက်ပြောကြားသည်။ နို့ပင်လယ်၌ ရှေရှနာဂ်ပေါ် အနားယူနေစဉ် သရီဟရီ ဝိෂ္ဏုသည် အတွင်းစိတ်တုန်လှုပ်လာ၍ ဂရုဍ (တာရက္ရှျ/စုပဏ္ဏ) ကို စစ်မြေပြင်သို့ စုံစမ်းကြည့်ရှုစေကာ ဇာလန္ဓရက ဟရ (ရှိဝ) ကို သတ်ပြီးပြီလား၊ မာယာဖြင့် လှည့်စားမောဟစေပြီလား ဟု စိစစ်စေသည်။ ဟရီသည် မာယာကို တားဆီးနိုင်ပြီး အလုပ်အောင်မြင်စေသော ဆေးလုံး/ဩသဓိကို ပေးအပ်ကာ ကာကွယ်ရေးအာနိသင်ကို ချီးမြှင့်သည်။ ဂရုဍသည် “မာယာ-ပရှုပတိ” ဟု ထင်ရသော အတုရုပ်ကို တွေ့၍ ခဏတာ မိမိစိတ်လွဲသွားသော်လည်း လှည့်ကွက်ကို သိမြင်ပြီး ပြန်လာကာ ရှိဝနှင့် ဥမာတို့ မောဟအတွင်း ကျရောက်နေကြောင်း တင်ပြသည်။ ထို့နောက် ဝိෂ္ဏုသည် ရှေရှ၏ အကူအညီဖြင့် တန်ပြန်အစီအစဉ်ကို ချမှတ်ကာ တပသီအဖြစ် ရုပ်ဖျက်၍ အာရှရမ်တည်ထောင်ပြီး ဇာလန္ဓရ၏ ဇနီး ဝೃန္ဒာကို မန္တရနှင့် မာယာဖြင့် ရည်ရွယ်တည့်မတ်စေသည်။ ဝೃန္ဒာတွင် မကောင်းသော အိပ်မက်အနိမိတ် ပေါ်လာပြီး ဘြာဟ္မဏများက ဒါနနှင့် ဓမ္မအရ ပြုပြင်ကာကွယ်နည်းများကို အကြံပြုကြသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ကြောက်မက်ဖွယ် တောအုပ်သို့ မလွဲမသွေ ဆွဲခေါ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ ရက္ခသတို့၏ ခြိမ်းခြောက်မှုများကြောင့် အရေးအခင်း ပိုမိုတင်းမာလာသည်။ ဤအခန်းသည် ဓမ္မကာကွယ်ရေးအတွက် သာသနာတော်၏ မာယာအစီအစဉ်၏ အနက်နှင့် ဇာလန္ဓရ၏ ကံကြမ္မာ ပြောင်းလဲမည့် အလှည့်အပြောင်းကို မျက်နှာချင်းဆိုင်စေသည်။
Adhyaya 15
Vṛndā’s Attainment of Brahman-Status (within the Jālandhara Episode)
ဇာလန္ဓရ အဖြစ်အပျက်အတွင်း ဟရီ/ဗိဿနုသည် တပသီအဖြစ် အဝတ်အစားပြောင်းလဲ၍ ပေါ်ထွန်းလာကာ ရာක්ෂသတစ်ဦး၏ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်မှုမှ ဝೃန္ဒာကို ကယ်တင်သည်။ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အားကိုးရာရှာဖွေမှုတို့ကြားတွင် အာရှရမ်၏ အံ့ဩဖွယ် သန့်ရှင်းသည့် လေထု၊ တပသ၊ သာသနာဓမ္မအလေ့အကျင့်များကို တွေ့မြင်ရပြီး အချို့အပိုင်းများတွင် နာရဒ၏ ပြောကြားချက်အလွှာလည်း ပါဝင်သည်။ ထို့နောက် မာယာ၏ ရှုပ်ထွေးသည့် လှည့်ကွက် ပေါ်လွင်လာသည်။ ဝೃန္ဒာ၏ ပတိဝရတ (ခင်ပွန်းအပေါ် သစ္စာတရား) သည် ဇာတ်လမ်း၏ အဓိကချိတ်ဆက်ချက်ဖြစ်လာပြီး ဟရီက ဇာလန္ဓရ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်တူသကဲ့သို့ ထင်မြင်စေကာ ပြန်လည်တွေ့ဆုံသကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။ အမှန်တရားကို သိမြင်သွားသောအခါ ဝೃန္ဒာသည် ဓမ္မချိုးဖောက်မှုကို စွပ်စွဲကာ ဗိဿနုကို ကျိန်စာတင်ပြီး ဟရီသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဝೃန္ဒာသည် တပသကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင်ရွက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ကာ ဘြဟ္မဂတိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိသည်။ ကောင်းကင်ဘုံရှိ သတ္တဝါများက သူမ၏ သန့်ရှင်းမှုကို အတည်ပြုချီးမွမ်းကြသည်။ ဤအခန်းသည် တုလစီ/ဝೃန္ဒာဝန်၏ ပေါ်ပေါက်လာမှုကို အကြောင်းပြပြီး ကမ္မ-ကျင့်ဝတ်၊ သစ္စာသန့်ရှင်းမှုနှင့် ဒေဝလီလာနှင့် စာရိတ္တတာဝန်ယူမှုတို့၏ တင်းမာမှုကို ထင်ရှားစေသည်။
Adhyaya 16
Jālandhara Abandons His Illusory Form
ယုဓိဋ္ဌိရ၏ မေးမြန်းမှုကြောင့် နာရဒသည် ဇာလန္ဓရ၏ လှည့်ဖြားမှုကို ပြောပြသည်။ ဇာလန္ဓရသည် ရှိဝ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ယူကာ ဂေါရီထံ ချဉ်းကပ်သော်လည်း ဂေါရီက ငြင်းပယ်သည်—ရှင်ရှိဝကို တပဿာဖြင့်သာ ရရှိနိုင်ပြီး ကာမလိုလားမှုဖြင့် မရနိုင်ကြောင်းကို သတိရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဂေါရီသည် ဂင်္ဂါ/မန္ဒာကိနီ အနီးသို့ ဆုတ်ခွာကာ ရေချိုးသန့်စင်၍ ပူဇော်ပြီး စွဝဏ္ဏဒီ ကမ်းနားတွင် ထိုင်နေသည်။ သံသယဖြစ်လာသဖြင့် ဂေါရီသည် မိတ်ဆွေ ဂျယာကို ထိုရုပ်ကို စမ်းသပ်ရန် စေလွှတ်သည်။ ကာမတဏှာကြောင့် မူးယစ်နေသော ဇာလန္ဓရက ဂျယာကို ဖက်လိုက်သဖြင့် အသူရဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လွင်လာပြီး အင်အားလည်း လျော့နည်းသွားသည်။ အစေခံများအကြား ကြောက်ရွံ့မှု ပျံ့နှံ့ကာ ဂေါရီသည် ကြာပန်းများအတွင်း သိုဝှက်နေသည်။ တစ်ဖက်တွင် ဗိဿနုက ဝೃန္ဒာကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်ဟူသော သတင်းကြောင့် အသူရတို့၏ စစ်ရေးတွက်ချက်မှု ပြောင်းလဲသွားသည်။ စဏ္ဍနှင့် မုဏ္ဍက ဇာလန္ဓရကို စစ်ပွဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရန် တိုက်တွန်းသော်လည်း ဒုရ္ဝာရဏက ဗိဿနုကို မတိုင်မီ ရှိဝကို ဦးစားပေးရမည်ဟု အကြံပေးကာ ကမ္မ၏ ပြန်လည်တုံ့ပြန်မှုနှင့် မာယာကြောင့် ကျူးလွန်သော အပြစ်၏ အန္တရာယ်ကို သတိပေးသည်။
Adhyaya 17
Entry into Śukra’s Womb (within the Jālandhara Episode)
အခန်း ၁၇ တွင် ဇာလန္ဓရနှင့် သီဝဘုရားတို့၏ ပြင်းထန်သော စစ်ပွဲအကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ နတ်ဆိုးဘုရင်သည် သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စစ်မြေပြင်ကို ကြည့်ရှုပြီး နွားလားဥသဘပေါ်တွင် ထိုင်နေသော သီဝဘုရားကို ရင်ဆိုင်သည်။ သီဝဘုရား၏ စစ်သည်များဖြစ်သော ဝီရဘဒြ၊ မဏိဘဒြနှင့် စကန္ဒတို့သည် နတ်ဆိုးများနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြသည်။ သီဝဘုရားသည် စကြာဝဠာမြှားဖြင့် ဇာလန္ဓရကို ဒဏ်ရာရစေပြီး သတိလစ်စေကာ ရုဒြသည် နတ်ဆိုးတပ်ကို ချေမှုန်းသည်။ ဇာလန္ဓရသည် သူ၏ဆရာ သုကြာကို ခေါ်ယူပြီး သုကြာသည် မန္တန်များနှင့် ရေစင်ဖြင့် သေဆုံးသွားသော နတ်ဆိုးများကို ပြန်လည်အသက်သွင်းပေးသည်။ ဗြာဟ္မဏကို သတ်ဖြတ်ခြင်း အပြစ်မှ ရှောင်ရှားရန် သီဝဘုရားသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကြိတျာ (Kṛtyā) ကို ဖန်ဆင်းပြီး သုကြာကို သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စေရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ဇာလန္ဓရ မသေဆုံးမီအထိ ထပ်မံအသက်သွင်းခြင်းကို တားဆီးခဲ့သည်။
Adhyaya 18
The Great Festival of Jālandhara’s Slaying (Jālandhara-vadha)
ဤအခန်း ၁၈ တွင် သီဝဘုရားနှင့် ဂျလန်ဓရတို့၏ စကြဝဠာဆိုင်ရာ စစ်ပွဲကြီးအကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ နတ်ဆိုးတပ်များသည် သီဝဘုရားကို ဝိုင်းရံပြီး မာယာဖြင့် လှည့်စားရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း ဗြဟ္မာနှင့် ခရစ်ရှနားတို့က အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ ဂျလန်ဓရသည် သီဝဘုရား၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ပုံသဏ္ဍာန်ကို မကြောက်ရွံ့ဘဲ လွတ်မြောက်မှု (Sayujya) ကို တောင်းခံခဲ့သည်။ သီဝဘုရားသည် သူ့ကို ခေါင်းဖြတ်သတ်ကာ ကောင်းချီးပေးခဲ့သည်။ ယောဂီနီနတ်သမီးများသည် နတ်ဆိုးများ၏ အလောင်းများကို စားသုံးခဲ့ပြီး ပါရဝတီမယ်တော်သည် သီဝဘုရားနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကံတရားနှင့် တူလစီပင် ကိုးကွယ်မှု၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို ဟောကြားထားသည်။
Adhyaya 19
Account and Glory of Śrīśaila (Śrīśaila Māhātmya)
ယုဓိဋ္ဌိရက နာရဒအား သန့်ရှင်းသော တောင်တန်း သြရီရှိုင်လ (Śrīśaila) ၏ တည်နေရာ၊ တီရ္ထ (tīrtha)၊ အဓိဋ္ဌာတ ဒေဝတာနှင့် အရပ်လေးမျက်နှာ၌ ထင်ရှားကျော်ကြားမှုတို့ကို မေးမြန်းသည်။ နာရဒက သြရီရှိုင်လကို အပြစ်ပယ်ဖျက်နိုင်သော ပုဏ္ဏမြတ်တောင်တန်းဟု ချီးမွမ်းတော်မူသည်။ အခန်းတွင် တပဿာအရသာပြည့်ဝသော သဘာဝသန့်ရှင်းမြင်ကွင်းကို ဖော်ပြသည်—ပန်းပွင့်များပြည့်နှက်သော တောအုပ်၊ ငှက်သံတေးသံ၊ အာရှရမ်များ၊ မြစ်ချောင်းနှင့် ရေကန်များ၊ စည်းကမ်းတကျနေထိုင်သော ရှိများနှင့် သူတို့၏ အသိုင်းအဝိုင်းတို့က တပဿာမျိုးစုံကို ကျင့်ဆောင်ကြသည်။ တချို့က ရှိဝကို သမาธိဖြင့် ညှိနှိုင်းကြပြီး တချို့က ဝိෂ္ဏုကို ဘက္တိဖြင့် ဆည်းကပ်ကြသော်လည်း သြရီရှိုင်လ၏ မောက္ခပေးနိုင်သော အာနုဘော်သည် အထူးထင်ရှားကြောင်း အတည်ပြုထားသည်။ မလ္လိကာရ္ဇုန (Mallikārjuna) သည် ထိုနေရာ၌ အမြဲတမ်း တည်ရှိတော်မူကြောင်း၊ တောင်ထိပ်ကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် မောက္ခရနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ “ပာတာလာ” ဟု ခေါ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ဂင်္ဂါ၏ ရှိနေမှု၊ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းနှင့် ဒർശန (darśana) ၏ ပုဏ္ဏအကျိုးတို့ကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ ကောင်းကင်မြို့ စိဒ္ဓပုရ (Siddhapura) ကို ရေးဖော်ပြီး နိဂုံးတွင် မောက္ခကို ရှာဖွေသူတို့အား သြရီရှိုင်လသို့ သွားရောက် ဒർശနပြုရန် တိုက်တွန်းသည်။
Adhyaya 20
The Glory of Ganga-dvara (Haridwar) and the Prelude to the Sagara Narrative
ဤအধ্যာယတွင် ဟရိဒွာရ/ဂင်္ဂါ-ဒွာရ၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းထားသည်။ ဂင်္ဂါမြစ် စီးဆင်းရာရာတိုင်းကို အလွန်ပုဏ္ဏသဒ္ဓါဖြစ်သော တီရ္ထဟု ကြေညာပြီး၊ ဒေဝတားနှင့် ရှိသီတို့ နေထိုင်ရာ၊ ကေရှဝ (ဗိဿနု) သည် တိုက်ရိုက်တည်ရှိနေသည်ဟု ဆိုသည်။ ဂင်္ဂါ၏ သန့်ရှင်းမှုသည် ထူးကဲသဖြင့် “ဗိဿနုပာဒ-ဥဒက” — ဘဂဝန်ဗိဿနု၏ ပဒုမ္မခြေတော်ကို ဆေးကြောသော ရေဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ထို့နောက် နာရဒသည် မဟာဒေဝ (ရှီဝ) ထံသို့ ဘဂီရထသည် မည်သူနည်း၊ သတ္တဝါတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ဂင်္ဂါကို မည်သို့ ဆောင်ယူခဲ့သနည်းဟု မေးမြန်းသည်။ အဖြေတွင် ဟရိශ්ချန္ဒရမှ စ၍ ရိုဟိတ၊ ဝೃက၊ သုဗာဟု၊ ဂရ၊ စဂရအထိ မျိုးရိုးဇာတ်ကြောင်းကို စတင်ဖော်ပြသည်။ ဘာရ္ဂဝ/အော်ရဝ၏ သင်ကြားကာကွယ်မှုအောက်တွင် စဂရ၏ ထွန်းကားမှု၊ အောင်ပွဲများနှင့် အရှွမေဓ ယဇ္ဉ်ဖြစ်ရပ်ကို ရှင်းပြပြီး၊ ထိုမှတဆင့် ကပိလမုနိနှင့် စဂရ၏ သားများ မီးလောင်ပြာကျသည့် အကြောင်းသို့ ဆက်သွားသည်။ ဤအရာများက နောက်ပိုင်း ဘဂီရထ၏ ဂင်္ဂါ-အဝါဟရဏနှင့် ဘိုးဘွားများ လွတ်မြောက်ခြင်းအတွက် အကြောင်းရင်းအခြေခံကို တည်ဆောက်ပေးသည်။
Adhyaya 21
Haridwar Māhātmya, Beginning with the Account of the Descent/Origin of the Gaṅgā
နာရဒသည် မဟာဒေဝ ရှိဝအား စဂရမင်း၏ သားခြောက်သောင်း၏ မွေးဖွားခြင်းအကြောင်း မေးမြန်းသည်။ ရှိဝသည် အော်ရဝ ရှိ၏ အာနုဂ्रहကြောင့် စဂရမင်း၏ မိဖုရားနှစ်ပါး ရရှိသည့် အကျိုး၊ သားများ၏ အံ့ဖွယ်မွေးဖွားပုံနှင့် ပြုစုထိန်းသိမ်းပုံကို ပြောကြားပြီး မျိုးဆက်ကြောင်းကို ဘဂီရထထိ ဆက်စပ်ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ဘဂီရထ၏ တပဿာသို့ ကူးပြောင်းကာ ဘိုးဘွားတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ဂင်္ဂါမြစ်ကို မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်စေလိုသည့် သံကల్పကို ရှင်းလင်းသည်။ ဂင်္ဂါ၏ ဆင်းသက်ခြင်း၊ ရှိဝ၏ ဇဋာဆံထုံးတွင် ထိန်းထားခြင်းနှင့် ဂျာဟ္နဝီ၊ အလကာနန္ဒာ စသည့် နာမတော်များကို သန့်ရှင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ အခန်းသည် ဟရိဒွာရ တီရ္ထ၏ မဟာတန်ခိုးကို ချီးမွမ်းကာ ဗိဿနုကို ဒർശနပြုခြင်းနှင့် သန့်ရေချိုးခြင်းဖြင့် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များပင် ပျောက်ကင်း၍ စိုးရိမ်ပူပန်မှု ကင်းစင်ကာ ဝိုင်ကుంఠသို့ ရောက်နိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဤအကြောင်းကို နားထောင်ခြင်းသည် မဟာယဇ္ဉနှင့် ဒါနကြီးများ၏ အကျိုးနှင့် တူကြောင်း ပြောကာ ကလိယုဂတွင် ဘက္တိဖြင့် လွယ်ကူစွာ ရယူနိုင်မှုကို အလေးပေးထားသည်။
Adhyaya 22
The Praise of the Gaṅgā, Prayāga, and Yamunā (Tīrtha-Māhātmya)
အဓ್ಯಾಯ ၂၂ တွင် မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် နာရဒအား ဂင်္ဂါမြစ်၏ ကယ်တင်ပေးနိုင်သော မဟာမြတ်မှုကို ချီးမွမ်းဟောကြားပြီး၊ ထိုတီရ္ထ-မဟာတ္မယကို ယမုနာနှင့် ပရယာဂ (တြိဝေဏီ) သို့လည်း တိုးချဲ့ဖော်ပြသည်။ ဂင်္ဂါဟူသော နာမကို ကြားရုံ၊ အမည်ကို ထုတ်ပြောရုံ၊ သို့မဟုတ် မြင်တွေ့ရုံဖြင့်ပင် အပြစ်များသည် ချက်ချင်းပျက်စီးသွားကြောင်း—အထူးသဖြင့် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များကိုပါ—ကလိယုဂ၏ မလုံလောက်မှုများအတွင်း အားကိုးရာအဖြစ် အထူးထင်ရှားကြောင်း ဆိုထားသည်။ ထို့နောက် ဘက္တိပြည့်ဝသော စတုတိနှင့် ဘုရားဖူးသွားလာသူတို့၏ လက်တွေ့ကျသော သဒ္ဓါကျင့်စဉ်များကို ဖော်ပြသည်—အရဃျ (arghya) ပူဇော်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းရေချိုးခြင်း၏ ကုသိုလ်ဖလ၊ မာဃ-သနာန် (Māgha-snāna)၊ ဂြိုဟ်ကြတ်ချိန်တွင် ရေချိုးသကဲ့သို့ ကုသိုလ်တူညီမှု စသည်တို့။ ပရယာဂကို “တီရ္ထတို့၏ မင်း” ဟု ချီးမြှောက်ကာ ကာရှီနှင့် ဂယာကိုလည်း မောက္ခရရှိရေးနှင့် ဆက်စပ်သည့် သန့်ရှင်းရာဌာနများအဖြစ် ညွှန်ပြသည်။ နိဂုံးတွင် ဤချီးမွမ်းချက်များကို နားထောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့် တီရ္ထအားလုံးတွင် ရေချိုးသကဲ့သို့ ကုသိုလ်ရပြီး ကမ္မဒೋಷများ ပျက်စီးကြောင်းကို ဝေဒအာဏာဖြင့် ထောက်ခံဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 23
The Greatness of Tulasī and Śālagrāma
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် မဟာဒေဝသည် နာရဒအား ကလိယုဂ၌ တုလစီနှင့် ရှာလဂရမ်၏ မဟာတန်ခိုးကို ဟောကြားသည်။ တုလစီ၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းသည် သဘာဝအားဖြင့် သန့်စင်ပေးနိုင်ပြီး ဗိဿနု၏ တည်ရှိမှုကို သယ်ဆောင်နိုင်သော သန့်ရှင်းရာအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ အထူးသဖြင့် သင်္ဂြိုဟ်မီးပူဇော်မှု၏ အကျိုးကို အလေးထားဖော်ပြသည်—မီးသင်္ဂြိုဟ်ရာတွင် တုလစီသစ်သားကို အနည်းငယ်ပင် ရောနှောပါက ကြီးမားသော အပြစ်များ ပျက်စီးပြီး သေသူသည် ယမမင်း၏ အာဏာမှ လွတ်ကင်းကာ ဗိဿနု၏ ပါရ်သဒ်များက ခေါ်ဆောင်သွား၍ နောက်ဆုံးတွင် ဟရီ၏ လက်ခံခြင်းကို ရရှိသည်။ ထို့ပြင် တုလစီသစ်သားဖြင့် ဟိုးမ၊ သုပ်၊ နိုင်ဝေဒျ၊ မီးတိုင်နှင့် စန္ဒန်လိမ်းခြယ်မှုတို့ ပြုလုပ်လျှင် ယဇ్ఞနှင့်တူသော အကျိုးကို ရမည်ဟု ဆိုထားသည်။ အိမ်နှင့် ဘုရားကျောင်းပတ်ဝန်းကျင်အတွက်လည်း တုလစီကို စိုက်ပျိုးခြင်း၊ မြင်ခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်း၊ တုလစီအနံ့ကို သယ်ဆောင်လာသော လေတောင်မှ အရပ်ဒిశများကို သန့်စင်စေသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ တုလစီအမြစ်အနီး မြေမှုန့်နှင့် အရိပ်သည် ပိတೃကర్మ (ဘိုးဘွားပူဇော်ပွဲ) ကို သန့်ရှင်းစေသည်။ အဆုံးတွင် ရှာလဂရမ်ပူဇော်မှုကို တီရ္ထသို့ သွားရသကဲ့သို့ အမြင့်ဆုံး သန့်စင်ကောင်းကျိုးပေးသော ပူဇော်မှုဟု မြှောက်တင်ထားသည်။
Adhyaya 24
The Greatness of Prayāga (Prayāga Māhātmya)
ဤအခန်းတွင် ပရယာဂ (Prayāga) ၏ မဟာတန်ခိုးကို ချီးမွမ်းထားပြီး ဂင်္ဂါနှင့် ယမုနာ မြစ်တို့ ဆုံရာတွင် စရස්ဝတီ၏ မမြင်ရသော တည်ရှိမှုလည်း ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ သုံးလောကအတွင်း မတူညီနိုင်သော တီရ္ထဟု ကြေညာထားသည်။ မနက်အစောပိုင်း (ဗြဟ္မမုဟူရ္တ) တွင် ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းနှင့် ကိုယ့်စွမ်းအားအလိုက် ဒါနပြုခြင်းကို ညွှန်ကြားပြီး ထိုကဲ့သို့ပြုလျှင် မဟာအပြစ်များ ပျောက်ကင်းကာ စည်းစိမ်၊ အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင် အမြင့်ဆုံး အဘောဒ်သို့ ရောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ အက္ရှယဝဋ (Akṣaya-vaṭa) ကိုလည်း ချီးမြှောက်ကာ ၎င်းကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် ဗြဟ္မဟတ္တယာကဲ့သို့ အပြစ်ကြီးများ ပျက်စီးသည်ဟု ဆိုပြီး ထိုနေရာတွင် ပူဇော်နည်းနှင့် သန့်ရှင်းသော ကြိုး (ယဇ္ဉောပဝီတ) ဖြင့် အဝတ်အကာပြုသည့် အကျင့်များကို ဖော်ပြထားသည်။ ပရယာဂတွင် ဗိෂ္ဏုသည် မာဓဝ (Mādhava) အဖြစ် တည်ရှိသည်ဟု ဆိုပြီး သူ၏ ဒർശန ရရှိခြင်းဖြင့် မဟာပာတကများမှ လွတ်မြောက်သည်။ အထူးသဖြင့် မာဃလတွင် ပရယာဂရေချိုးခြင်းကို အလွန်အာနိသင်ကြီးဟု သတ်မှတ်ကာ ဝိုင်ကుంఐဋ္ဌ (Vaikuṇṭha) ရရှိခြင်းနှင့် လေးလက်တံပုံစံရရှိခြင်းတိုင်အောင် ဖလကို ဆိုသည်။ အနည်းငယ်သာ ရေချိုးသော်လည်း အပြစ်ရှိသူများကို ကယ်တင်နိုင်သည်ဟု ကြေညာထားသည်။
Adhyaya 25
Description of the Three-Night Vow of Tulasī
နာရဒမုနိက တုလစီ သုံးညဝရတ (သုံးညအဓိဋ္ဌာန်) အကြောင်း သင်ကြားပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ စဒါရှီဝ (ရှီဝ/ဦမပတိ) သည် အပြစ်များကို ဖယ်ရှားနိုင်သည်ဟု ဆိုသော ရှေးဟောင်းအကျင့်တရားကို ဟောကြားပြီး၊ ဝရတ၏ အာနိသင်ကို အတည်ပြုရန် ပရာဇာပတိမျိုးရိုးဘုရင်နှင့် သီလပြည့်ဝသော မဟာမိဖုရား ခန္ဒရရူပါ၏ ပုံပြင်ကို ဥပမာအဖြစ် ထည့်သွင်းဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ကာရ္တိက လဆန်း နဝမီမှ စ၍ နောက်တိထိများအထိ ဆက်လက်ကျင့်သုံးရသော ဝရတ-ဝိဓိကို အသေးစိတ်ဖော်ပြသည်။ တုလစီတော/တုလစီခြံအနီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အိပ်စက်ခြင်း၊ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ဘိုးဘွားပိတೃနှင့် ဒေဝတားများသို့ တർပဏ/ပူဇာအပ်နှံခြင်း၊ ရွှေဖြင့် လက္ခမီ–ဇနာဒန ရုပ်တု ပြုလုပ်ခြင်း၊ သန့်စင်ကလသ (kalaśa) တည်ထောင်ခြင်း၊ ပဉ္စအမృతနှင့် မန္တရများဖြင့် ပူဇာပြုခြင်း၊ မီးအလှူ (ဒီပဒါန) ပြုခြင်း၊ သတ်မှတ်ထားသော သစ်သီးနှင့် ပစ္စည်းများဖြင့် အရ္ဃျ ပူဇာတင်ခြင်း၊ ညလုံးပတ်လုံး နိုးကြားကာ သာသနာပုံပြင်များ နားထောင်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ အဆုံးတွင် ရှရာဒ္ဓ၊ အစာကျွေးဒါနနှင့် ဒါနပြု၍ ပြီးစီးကာ၊ အကျိုးဖလအဖြစ် ဓမ္မ၊ အර්ထ၊ ကာမ၊ မောက္ခကို ရရှိပြီး ဝိෂ္ဏု၏ ကရုဏာဖြင့် ဝိုင်ရှ္ဏဝ အခြေအနေသို့ ရောက်ကြောင်း ဆိုသည်။
Adhyaya 26
Praise of Food-Donation (Anna-dāna Māhātmya)
နာရဒ မုနိက မဟာဒေဝ (ဥမာပတိ) ထံသို့ ဓမ္မတရားနှင့်ညီစွာ ဒါနပြုလိုသူအတွက် မည်သည့်ဒါနက အထူးသင့်တော်သနည်းဟု မေးမြန်းသည်။ မဟာဒေဝက “အန္န” အစားအစာသည် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါတို့၏ အသက်တည်ရာ အခြေခံဖြစ်ပြီး သတ္တဝါအားလုံး၏ အင်အားနှင့် ပရာဏ (အသက်ရှူသက်) တို့သည် အစားအစာပေါ် မူတည်ကြောင်း ထူထောင်ကာ အန္နဒါနသည် ဒါနအမျိုးမျိုးထဲတွင် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်အောင် မြတ်ကြောင်း ဆိုသည်။ အိမ်ထောင်ရှင်တို့အား အချိန်ကာလမှန်ကန်စွာ သင့်တော်သော ဗြာဟ္မဏများ၊ ချို့တဲ့သူများနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော ခရီးသွား/ဧည့်သည်တို့ကို အစာကျွေးမွေးရန်၊ မနာလိုမှု၊ ဒေါသနှင့် အပြစ်တင်နှိမ့်ချမှု မရှိဘဲ ပြုရန် သင်ကြားသည်။ တောင်းစားသူ၏ မျိုးရိုး သို့မဟုတ် ဝေဒဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်မှုကို စိစစ်မနေဘဲ ချက်ချင်း မေတ္တာဖြင့် ပေးကမ်းခြင်းကို ဓမ္မဟု အလေးပေးသည်။ အကျိုးဖလမှာ မကုန်ခန်းသော ကုသိုလ်၊ အပြစ်ပယ်ရှင်းခြင်း—ကြီးမားသော အပြစ်များတောင် သန့်စင်နိုင်ခြင်း—နှင့် ကောင်းကင်ဘုံ၌ စည်းစိမ်ပျော်ရွှင်မှုများကို ရရှိခြင်းဟု ဖော်ပြသည်။ ဆန္ဒပြည့်ပင်များ၊ ဒိဗ္ဗယာဉ်များ၊ ရေကန်များ၊ မဟာမဏ္ဍပ်/နန်းတော်များ စသည်တို့ဖြင့် အန္နဒါနကို သီလကတိနှင့် ကယ်တင်ရာ সাধနာအဖြစ် တင်မြှောက်ထားသည်။
Adhyaya 27
The Glory of Explaining Dharma: Waterworks, Tree-Planting, Truth, Austerity, and Sacred Reading
အဓ್ಯಾಯ ၂၇ တွင် ဓမ္မသင်ခန်းစာအားဖြင့် လူထုအကျိုးပြုလုပ်ငန်းများနှင့် အတွင်းစိတ်ထိန်းသိမ်းမှုကို ချိတ်ဆက်ဖော်ပြသည်။ အစတွင် ရေဒါနကို အမြင့်မြတ်ဆုံး ဒါနဟု ချီးမွမ်းကာ ရေတွင်း၊ ကန်၊ ရေသိုလှောင်ကန်များ ဆောက်လုပ်ရန် တိုက်တွန်းသည်။ ထိုရေကန်များသည် အပြစ်ကို သန့်စင်စေပြီး မျိုးရိုးကို မြှင့်တင်ကာ၊ အထူးသဖြင့် နွား၊ ဗြာဟ္မဏ၊ တပသီများနှင့် လူထုအတွက် အသုံးဝင်လျှင် မဟာပုဏ္ဏ ဖြစ်စေသည်။ ထို့နောက် ကန်ကို သတ္တဝါအားလုံး၏ အားကိုးရာဟု ချီးကျူးပြီး ရာသီတိုင်း ရေမပြတ်ရရှိနိုင်ခြင်းကို ဝေဒယဇ္ဉကြီးများနှင့် တူညီသကဲ့သို့ ဆိုသည်။ ထို့ပြင် သစ်ပင်စိုက်ပျိုးခြင်း၏ မဟိမကို ဖော်ပြကာ သစ်ပင်များကို မျိုးရိုးကို ထောက်ပံ့သော “သား” များကဲ့သို့ သတ်မှတ်ပြီး ဧည့်သည်ကို ဂုဏ်ပြုစေကာ သတ္တဝါတို့ကို အာဟာရနှင့် အရိပ်အာဝါသ ပေးသည်ဟု ဆိုသည်။ သဘောတရားပိုင်းတွင် သတ္တ (အမှန်တရား) ကို ယဇ္ဉ၊ မန္တရ၊ တပ (တပသ) နှင့် ကမ္ဘာလောက တည်ငြိမ်မှု၏ အခြေခံဟု မြှောက်ပင့်သည်။ နာရဒ၏ မေးခွန်းအပေါ် တပသ၏ အကျိုးကို ရှင်းလင်းကာ အပြစ်ကြီးသူများအထိပါ အားလုံးအတွက် ထိရောက်သော အာနုဘော်ရှိသည်ဟု ချီးမွမ်းသည်။ အဆုံးတွင် ပုရာဏပညာလေ့လာမှု၊ လက်ခံထိုက်သူ (ပात्र) ထံသို့ ဒါနပေးခြင်းနှင့် ဗိဿဏုဘုရားကျောင်းများတွင် အိတိဟာသ–ပုရာဏ ရွတ်ဖတ်ခြင်းကို ပုဏ္ဏအဖြစ် ချီးကျူးထားသည်။
Adhyaya 28
The Glory of Explaining (and Hearing) Sacred Scripture
နာရဒနှင့် ဆွေးနွေးရာတွင် ရှီဝသည် “ရှေးဟောင်းအစဉ်အလာပုံပြင်” တစ်ပုဒ်ကို မိတ်ဆက်ကာ ပုရာဏသင်ကြားချက်၏ အလွန်မြင့်မားသော ကုသိုလ်တန်ခိုးကို ချီးမွမ်းသည်။ အလွှာလိုက်ဇာတ်ကြောင်းအတွင်း စနတ်ကူမာရသည် ဓမ္မရာဇထံ သွားရောက်ပြီး အာကာသဘုံမှ အံ့ဩဖွယ်လာရောက်သူများကို အရဃျနှင့် ဂုဏ်ပြုကန်တော့ခြင်းဖြင့် ကြိုဆိုနေသည်ကို မြင်တွေ့သည်။ ထို့နောက် “ဤသို့သော သာမန်မဟုတ်သော ကြိုဆိုမှုကို မည်သည့်ကောင်းမှုက ရစေသနည်း” ဟူသော မေးခွန်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဓမ္မရာဇက ဝိုင်ဒီရှာနှင့် တီရ္ထတပဿယာတို့နှင့် ဆက်နွယ်သော ဥပမာများကို ရှင်းပြသည်—အပြစ်ဒဏ်ကျိန်စာခံရသူတစ်ဦးသည် နာမည်ကြီးမြစ်ဆုံရာ၌ အစာရှောင်ကာ တီရ္ထ၌ သေဆုံးခြင်းကြောင့် ကျိန်စာပျက်ကွက်ပြီး ဗိဿဏု၏ သာနိဋ္ဌာန်ကို ရရှိသည်။ ထို့ပြင် ဘုရင်တစ်ပါးက ဗိဿဏုဘုရားကျောင်း တည်ဆောက်၍ လူထုအတွက် ပုရာဏ/ပာဋ္ဌာနာ ဖတ်ကြားပွဲကို စီမံကာ ဖတ်သူကို ဂုဏ်ပြု၊ ကျမ်းစာကိုပင် ပူဇော်ပြီး တစ်နှစ်ပတ်လုံး အထောက်အပံ့ဒါန ပေးအပ်သည်။ အဆုံးတွင် နတ်တို့သည် နံ့သာပန်းပွင့်နှင့် ကြီးမားသော လက်ဆောင်များထက် အိတိဟာသ–ပုရာဏ နားထောင်ခြင်းကို ပိုမိုနှစ်သက်ကြောင်း၊ သင့်လျော်သော ဖတ်သူထံ ရွှေအနည်းငယ်ပေးလှူခြင်းပင် အကျိုးကြီးမားကြောင်း၊ ဤမဟာတ္မယကို နားထောင်သူများသည် မွေးဖွားမှုများစွာတစ်လျှောက် အမင်္ဂလာမှ ကင်းလွတ်ကြောင်း ဆိုထားသည်။
Adhyaya 29
The Greatness of Gopī-candana (Vaiṣṇava Tilaka and Emblems)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဥမာပတိ (ရှီဝ/မဟာဒေဝ) သည် နာရဒအား ဂိုပီ-စန္ဒန၏ ကယ်တင်ပေးနိုင်သော မဟာတ္မယကို သင်ကြားသည်။ ကလိယုဂတွင် ဤသည်မှာ သန့်စင်မှုနှင့် ဝိုင်ရှ္ဏဝ အမှတ်အသားအဖြစ် အထူးကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းဟု ဆိုပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ် ဂိုပီ-စန္ဒန လိမ်းခြယ်ကာ ဝိုင်ရှ္ဏဝ အမှတ်တံဆိပ်များကို ဆောင်ယူလျှင် မျိုးဆက်များစွာတိုင်အောင် စုပုံလာသော အကြီးမားဆုံး အပြစ်များ—ဗြဟ္မဟတ္တျာ၊ သုရာပာန (အရက်သောက်ခြင်း) စသည်—ကိုပါ ဖယ်ရှားနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် တိလက ၁၂ ခုနှင့် ဆက်စပ်သင်္ကေတများ—ရှင်ခ၊ ချက်ကရ၊ ဂဒါ၊ ပဒ္မ နှင့် နာမမုဒ္ရာ—ကို အခမ်းအနားဆိုင်ရာ ပုံစံအဖြစ် ရှင်းလင်းပြီး၊ အပူချိန်မြင့် ချက်ကရဖြင့် အမှတ်တင်ခြင်း (branding) ကိုလည်း ဆိုထားသည်။ ထို့ပြင် တုလစီပန်းမော်လီ ဆောင်ယူခြင်း၏ ကုသိုလ်ကို ချီးမြှောက်ကာ၊ ဘက်တိရှိသော ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဗြာဟ္မဏကို ဗိဿ္ဏုနှင့် “မကွာခြား” ဟု မြှင့်တင်ပြီး ဝိုင်ရှ္ဏဝများကို မနာလိုမပြောရဟု တင်းကျပ်စွာ သတိပေးသည်။ နိဂုံးတွင် အမှတ်တံဆိပ်များ ဆောင်ထားသော ဘက်တိရှင်သည် ဗိဿ္ဏု၏ အမြင့်ဆုံး ဓာမသို့ တက်ရောက်မည်ဟု အတည်ပြုထားသည်။
Adhyaya 30
The Glory and Procedure of the Year-long Lamp Vow
အဓ್ಯಾಯ ၃၀ တွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး မီးအလင်းမပြတ် ထိန်းသိမ်းပူဇော်သော “သံဝတ္ဆရ ဒီပဗြတ” ၏ ဂုဏ်တော်နှင့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို ချီးမွမ်းဖော်ပြသည်။ ဤဗြတသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျင့်တရားဟုဆိုကာ ဗြတများစွာ၏ စုပေါင်းကုသိုလ်နှင့် တူညီသည့် အကျိုးပေးပြီး ကြီးလေးသော အပြစ်များကိုပါ ပယ်ဖျက်နိုင်သည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ဟေမန္တရာသီ၏ မင်္ဂလာ အဲကာဒရှီနေ့တွင် စတင်၍ မနက်စောစောထ၊ မြစ်ဆုံရာ၌ သို့မဟုတ် အိမ်တွင် မန္တရဖြင့် ရေချိုးသန့်စင်ကာ လက္ခမီ–နာရာယဏကို ပဉ္စာမృతနှင့် မွှေးရနံ့ရေဖြင့် ပူဇော်သည်။ ထို့နောက် သုဓာ၊ မီးအလင်း၊ နိုင်ဝေဒျ၊ အရဃျ စသည်တို့ ဆက်ကပ်ပြီး တစ်နှစ်တိုင် မီးမပြတ်အောင် ထိန်းမည်ဟု သံကల్ప ခံယူရသည်။ သီလစောင့်ထိန်းမှု၊ အစာရှောင်ခြင်း၊ ညအိပ်မပျော်ဘဲ ကီရတန်/စာဖတ်ပူဇော်ခြင်း၊ ဗြာဟ္မဏများကို အဟာရပေးခြင်းနှင့် တစ်နှစ်လုံး ဆက်လက်တည်တံ့စေခြင်းကို အထူးအလေးထားပြီး အဆုံးတွင် မီးအလင်းပစ္စည်း၊ ဒက္ခိဏာ၊ နွား/အိပ်ရာ/အဝတ်အစား စသည့် ဒါနများ ပေးရန် ဆိုထားသည်။ ဥပမာဇာတ်လမ်းတွင် ကပီလာ၏ မီးပူဇော်မှုက မရည်ရွယ်ဘဲ ကြောင်နှင့် ကြွက်ကိုပါ အကျိုးရစေ၍ ဗိဿနုလောကသို့ ရောက်စေပြီး နောက်တစ်ဖန် မွေးဖွားရာတွင် မင်းမျိုးမင်းနွယ်ကဲ့သို့ စည်းစိမ်ရရှိစေသည်ဟု ပြသည်။ ထို့ကြောင့် မီးအလင်းကို ဆက်နွယ်၍ ဝန်ဆောင်ခြင်းသည် မတော်တဆဖြစ်စေကာမူ မောက္ခသို့ ဦးတည်သော အကျိုးကို ပေးနိုင်ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။
Adhyaya 31
The Janmāṣṭamī (Jayantī Aṣṭamī) Vow: Prior-Birth Merit and Ritual Procedure
နာရဒသည် မဟာဒေဝ (ရှီဝ) ထံမှ သန့်ရှင်းသော ဝရတ (vrata) တစ်ရပ်ကို သင်ကြားပေးရန် တောင်းခံသည်။ ရှီဝသည် ဘုရင် ဟရိရှ္ချန္ဒြ၏ နမူနာဇာတ်လမ်းကို ပြောပြပြီး၊ အံ့ဖွယ် အာဏာစိုးမိုးမှု၏ ကမ္မအကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းစေသည်။ ဟရိရှ္ချန္ဒြသည် စနတ်ကုမာရထံ သွားရောက်မေးမြန်းရာ၊ အတိတ်ဘဝတွင် သီလရှိသော ဝိုင်ရှျ (vaiśya) တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဒုက္ခခက်ခဲမှုများအဆုံးတွင် ကာရှီ၌ ဂျယန္တီ အဋ္ဌမီနေ့တွင် အာဒိတျနှင့်အတူ ဟရီကို ပန်းပူဇာဖြင့် ဘက္တိပြုခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထိုသေးငယ်သော်လည်း သန့်စင်သော ပူဇာကို အင်ဒြဒျုမ္န ဘုရင်၏ သမီး ခန္ဒြာဝတီက ကာကွယ်ကာ ဂုဏ်ပြုသဖြင့် မဟာပုဏ္ဏား ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ကောင်းကင်ဆုလာဘ်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် သေခြင်းကို ကျော်လွန်သည့် ဂတိကို ရရှိစေသည်။ ထို့နောက် အခန်းသည် အမိန့်ညွှန်ကြားချက်များကို ဖော်ပြသည်—ဤဝရတသည် ရှရဝဏ လဆုတ် အဋ္ဌမီနေ့ဖြစ်ပြီး၊ ရိုဟိဏီ နက္ခတ်နှင့် တိုက်ဆိုင်လျှင် “ဂျယန္တီ” ဟု ခေါ်သည်။ ရတနာဖြည့် ကုမ္ဘ၊ ရွှေဗာဇနများ၊ ယရှိုဒါနှင့် ဂိုဝိန္ဒ ရုပ်တုများကို တည်ဆောက်ကာ တေးဂီတဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ ပူဇာပြု၍ နောက်ဆုံးတွင် ဂုရုကို ဂုဏ်ပြုကာ ပြီးစီးစေရမည်။
Adhyaya 32
Praise of Land-Donation (Bhū-dāna) and the Sin of Land-Theft
ယဇ်ပူဇော်ပွဲကို ပြီးစီးပြီးနောက် အိန္ဒြာသည် မပျက်မယွင်း၍ အလွန်တန်ဖိုးကြီးသော ဒါနအမျိုးအစားကို ဗြဟ္စပတိထံ မေးမြန်းသည်။ ဗြဟ္စပတိက “ဘူ-ဒါန” (မြေဒါန) ကို အမြင့်မြတ်ဆုံးဒါနဟု ချီးမြှောက်ကာ ရွှေ၊ နွား၊ အဝတ်အထည်၊ ရတနာတို့ကို ပေးလှူခြင်းနှင့် တူညီသကဲ့သို့ အကျိုးပုဏ္ဏာသည် မြေကြီးနှင့် နေမင်း တည်ရှိသမျှကာလတိုင်အောင် တည်တံ့ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့ပြင် မြေတိုင်းတာပမာဏ (go-carma စသည်) ကို ဖော်ပြပြီး စည်းကမ်းထိန်းသိမ်း၍ တပသ်ကျင့်သုံးသော ဗြာဟ္မဏများကို လက်ခံထိုက်သူအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ ထို့နောက် တင်းကျပ်သော တားမြစ်ချက်များကို ထုတ်ဖော်သည်—လှူပြီးသားမြေကို လုယူခြင်း၊ နယ်နိမိတ်ကျော်လွန်ခြင်း၊ မြေကိစ္စအပေါ် မမှန်သက်သေခံခြင်း၊ ဗြာဟ္မဏပိုင်ဆိုင်မှုကို အလွဲသုံးစား/ခိုးယူခြင်းတို့သည် နရကသို့ကျရောက်ခြင်း၊ တိရစ္ဆာန်ဘဝဖြစ်ခြင်းနှင့် မျိုးရိုးပျက်စီးခြင်းတို့ကို ဖြစ်စေသည်။ ထို့အပြင် အစာဒါန၊ အဝတ်ဒါန၊ ရေကောင်းမှုလုပ်ငန်းများ၊ မီးအလင်း (ဒီပ) ပူဇော်ခြင်း၊ ဒက္ခိဏာ၊ အဟിംသာနှင့် သစ္စာတရားတို့၏ ကုသိုလ်လည်း ဖော်ပြသည်။ အဆုံးတွင် ဗြဟ္စပတိ-ဓမ္မကို ရွတ်ဖတ်နာယူပါက အသက်ရှည်ခြင်း၊ ပညာ၊ ဂုဏ်သတင်းနှင့် အင်အား တိုးပွားကြောင်း ဖလသြုတိဖြင့် သတ်မှတ်ထားသည်။
Adhyaya 33
Daśaratha’s Hymn to Śani (Saturn) and the Pacification of Graha-Affliction
နာရဒသည် ရှိဝအား “ရှနိ (စနေဂြိုဟ်) ၏ ဂြိုဟ်ဒုက္ခကို မည်သို့ငြိမ်းစေနိုင်သနည်း” ဟု မေးမြန်းသည်။ ရှိဝက ဒဿရထ မင်း၏ လျှို့ဝှက်ဖြစ်ရပ်ကို ပြောပြသည်—ဂျောတိသပညာရှင်များက ရှနိ၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် “ရှာကဋ-ဘေဒ” ဟူသော မဟာဘေးနှင့် ဆယ်နှစ်နှစ်ကြာ မိုးခေါင်အစာခေါင်းပါးမှု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သတိပေးကြသည်။ ဒဿရထသည် ဝသိဋ္ဌ အပါအဝင် ဗြာဟ္မဏ-ရသီများနှင့် တိုင်ပင်ပြီး နက္ခတ်လောကသို့ ဒေဝယာဉ်ခရီးထွက်ကာ ဒေဝလက်နက်ဖြင့် ရှနိ (ဆော်ရီ/ရှနိုင်းရှ္စရ) ကို ရင်ဆိုင်သည်။ မင်း၏ သတ္တိနှင့် တေဇောကြောင့် ရှနိက ပရိသတ်တော်မူ၍ အပေးအယူအဖြစ် ကောင်းချီးပေးမည်ဟု ဆိုသည်။ ဒဿရထက ရိုဟိဏီ နက္ခတ်ကို မကျော်လွန်စေဘဲ ကြောက်ရွံ့သည့် ဆယ်နှစ်နှစ်အစာခေါင်းပါးမှု မဖြစ်စေရန် ကတိတောင်းခံသည်။ ထို့နောက် မင်းသည် ဘက္တိကရမများ ပြုလုပ်ကာ ရှနိနှင့် စူရိယ (နေဘုရား) အရိပ်အယောင်များပါဝင်သည့် ပြင်းထန်သော စတုတိကို ရွတ်ဆိုသည်; ဒေဝတော်များ ပီတိဖြစ်၍ အနုဂ्रहပေးကာ ဂြိုဟ်တို့၏ သဘာဝအကျိုးသက်ရောက်မှုကိုလည်း ရှင်းလင်းပြသည်။ အဆုံးတွင် ကုထုံးများ—စနေနေ့တွင် ရွတ်ဖတ်ခြင်း၊ ရှမီရွက်ပူဇော်ခြင်း၊ သံနှင့် နှမ်းကို ဒါနပြုခြင်း—နှင့် ဂြိုဟ်ဒုက္ခမှ လျင်မြန်စွာ လွတ်မြောက်မည်ဟု ဖလရှရုတိက အာမခံသည်။
Adhyaya 34
The Account and Procedure of the Trispṛśā Observance (Trispṛśā-Ekādaśī)
ဤအধ্যာယ (PP.6.34) တွင် “တရိစပೃရှာ” ဝရတကို ကလိယုဂတွင် မောက္ခပေးနိုင်သော သာသနာတော်အလေ့အကျင့်အဖြစ် မြှောက်တင်ထားပြီး၊ သီရိဗိဿဏု/ကృష్ణ ဘက္တိနှင့် တိထိ (လပြက္ခဒိန်နေ့) စည်းကမ်းတိကျမှုတို့နှင့် ချိတ်ဆက်ဖော်ပြထားသည်။ နာရဒသည် မဟာဒေဝ (ရှီဝ) ထံမှ ဝရတ၏ အကြောင်းနှင့် နည်းလမ်းကို မေးမြန်းရာ၊ ရှီဝက ဤဝရတသည် အပြစ်နှင့် ဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးနိုင်ကြောင်း ချီးမွမ်းတော်မူသည်။ အတွင်းဇာတ်လမ်းတွင် ဂင်္ဂါ (ဇာဟ္နဝီ) သည် ဘက္တများ ရေချိုးသန့်စင်ရာမှ ကလိယုဂ၏ အညစ်အကြေးကို စုပ်ယူရသဖြင့် မာဓဝ/ပရာချီမာဓဝ ထံသို့ သန့်စင်နည်းကို တောင်းခံသည်။ မာဓဝက သန့်ရှင်းသော ရေတိရ္ထ၏ ဂုဏ်ကို ပြောကြားပြီးနောက် တရိစပೃရှာကို တိရ္ထ၊ ယဇ္ဉနှင့် အခြားဝရတများထက် ပိုမိုမြင့်မြတ်ကြောင်း သင်ကြားသည်။ စာတမ်းသည် တရိစပೃရှာ၏ တိထိသဘောတရား—ဧကာဒသီ၊ ဒွာဒသီ၊ တရယောဒသီ တို့၏ အထူးပေါင်းစည်းမှု—ကို ရှင်းလင်းကာ ဒသမီ-ဝေဓ (ဒသမီတိထိနှင့် ရောနှောပျက်စီးခြင်း) ကို ရှောင်ရန် တင်းကျပ်စွာ သတိပေးသည်။ ဝိဓိတွင် ရွှေရုပ်တု ပြုလုပ်ခြင်း၊ နှမ်းနှင့် ရတနာပါသော အိုးခွက်များ၊ တုလစီဖြင့် ဒာမိုဒရကို တင်မြှောက်ပူဇော်ခြင်း၊ အရဃျ ပူဇော်ခြင်း၊ ညလုံးပေါက် နိုးကြားကာ ကီရတန သီဆိုခြင်း၊ ဂုရုပူဇာ၊ ဒါနနှင့် ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ အဆုံးတွင် ဖလရှရုတိအဖြစ်—ဝရတကို ကျင့်ခြင်း၊ နားထောင်ခြင်း၊ ရေးကူးခြင်းတို့ကြောင့် ပုဏ္ဏာကြီးမားစွာ ရရှိပြီး ဘိုးဘွားပိတೃတို့ကိုလည်း ကူညီမြှောက်တင်ကာ လူအများအတွက် မောက္ခသို့ လမ်းဖွင့်ပေးကြောင်း ဆိုထားသည်။
Adhyaya 35
The Unmīlanī Vow (Unmīlanī Ekādaśī): Definition, Superiority, and Rite
ဤအဓ್ಯಾಯ (ဥတ္တရခဏ္ဍ ၃၅) တွင် ဥမာပတိ မဟာဒေဝသည် နာရဒအား အုန်မီလာနီ ဧကာဒသီ ဝရတ၏ အဓိပ္ပါယ်၊ အထူးမြတ်မှုနှင့် ကျင့်စဉ်ကို ဟောကြားသည်။ ဤဝရတ၏ မဟိမကို နားထောင်ရုံဖြင့်ပင် သံသာရ၏ ချည်နှောင်မှု လျော့ပါးကာ ဗိṣṇုဘဂဝန်၏ ကရုဏာကို ရရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဝိုင်ṣṇဝတို့ကို ဆည်းကပ်ဝန်ဆောင်ခြင်းကို အလွန်ပုဏ္ဏားသော ကုသိုလ်ဟု ချီးမွမ်းပြီး śālagrāma၊ tulasī၊ śaṅkha-ရေ နှင့် ပူဇော်ပွဲမှ ကျန်ရစ်သော prasāda/naivedya ကို ဂရုတစိုက် ဂုဏ်ပြုရန် ညွှန်ကြားသည်။ dūrvā မြက်၊ မုယော (barley)၊ akṣata နှင့် kuśa တို့ဖြင့် ပူဇော်ခြင်းကိုလည်း အကြံပြုထားသည်။ ဒွာဒသီနေ့ကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းသိမ်းရန်—ဒသမီ၏ “vedha” မပါစေရန်—နှင့် ညလုံးပေါက် ဂျာဂရဏ (night vigil) ဖြင့် တွဲဖက်ကျင့်ရန် အလေးထားသည်။ အုန်မီလာနီကို နေ့ညလုံးလျား ဆက်လက်တည်ရှိပြီး မနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင်ပါ ကျန်နေသည့် ဧကာဒသီဟု သတ်မှတ်ကာ တီရ္ထအားလုံးထက် မြတ်ကြောင်း ကြေညာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အခမ်းအနားအစုံကို ဖော်ပြသည်—kalaśa ပြင်ဆင်ခြင်း၊ śaṅkha ပေါ်တွင် arghya ဆက်ကပ်ခြင်း၊ လအမည်များကို အာဟွာန်ခြင်း၊ အင်္ဂ/အာသနနှင့် သင်္ကေတပူဇာ၊ ဘက္တိပြည့်ဝသော ဆုတောင်းပန်ကြားချက်များ၊ ထို့နောက် ဂုရုကို စိတ်ချမ်းသာစေခြင်းနှင့် ဒါနဖြင့် အဆုံးသတ်ခြင်း—အကျိုးအဖြစ် ဗိṣṇု၏ အနီး၌ ရှည်လျားစွာ နေထိုင်ခွင့်ရသည်။
Adhyaya 36
The Greatness of Pakṣavardhinī Ekādaśī (Fortnight-Increasing Observance)
ရှီဝ–နာရဒ ဆွေးနွေးပုံစံအတွင်း နာရဒက ပက္ခဝර්ဓိနီ ဧကာဒသီ ဝရတကို မေးမြန်းပြီး၊ အကြီးမားဆုံးအပြစ်များမှ မည်သို့ လွတ်မြောက်စေသနည်းဟု စုံစမ်းသည်။ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် တိထီ/ပြက္ခဒိန်အခြေခံနှင့် အလွန်ထူးကဲသော ကုသိုလ်ဖလကို ရှင်းပြကာ၊ ကြီးမားသော ယဇ္ဉာဖလနှင့် တူညီသကဲ့သို့ ချီးမြှောက်ထားသည်။ ထို့နောက် အခန်းတွင် ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပူဇာ-ဝိဓိကို အသေးစိတ် ဖော်ပြသည်—ကလသ (ရေခွက်/ရေခွက်တော်) ပြင်ဆင်ခြင်း၊ ပစ္စည်းအိုးအခွက်များ၊ ရတနာများ၊ စပါးနှံ/သီးနှံများ၊ လအလိုက် အမည်ပေးထားသော ရွှေရုပ်တော်၊ ပဉ္စာမృతဖြင့် ရေချိုးပူဇာ၊ မွှေးကြိုင်သော လိမ်းအနံ့၊ ဝတ်စုံနှင့် အရဃျာ ဆက်ကပ်ခြင်း။ ကိုယ်ခန္ဓာဆက်ကပ်မှု (အင်္ဂ-နျာသ) တွင် ကိုယ်အင်္ဂါများကို ဗိဿဏု၏ သာသနာတော်နာမများနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ သံသရာမှ ကယ်တင်ပေးရန် ဆုတောင်းသည်။ အဆုံးတွင် အာဟာရနိဝေဒျ၊ မီးတိုင်၊ ဂုရုကို ဂုဏ်ပြုခြင်းနှင့် တစ်ညလုံး ဂျာဂရဏ—သီချင်း၊ အကနှင့် ပုရာဏဖတ်ကြားခြင်း—ကို ပြုလုပ်ရသည်။ ဖလရှရုတိတွင် အပြစ်ပျက်စီးခြင်း၊ ဆန္ဒပြည့်စုံခြင်းနှင့် ဤဝရတကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးခဲ့သူများ၏ ဥပမာများကို ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 37
The Greatness of the Ekādaśī/Dvādaśī Night-Vigil (Jāgaraṇa)
အধ্যာယ ၃၇ တွင် ဥမာပတိ–နာရဒ ဆွေးနွေးခန်းအတွင်း မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ဧကာဒသီနှင့် ဒွာဒသီ ညတွင် ဂျာဂရဏ (ညလုံးနိုး၍ ဘုရားဝတ်ပြုခြင်း) ၏ ကယ်တင်နိုင်သော အာနိသင်ကို သင်ကြားထားသည်။ ည၏ ပရဟာရ (ညစောင့်အပိုင်း) တစ်ပိုင်းချင်းစီတွင် ဘက္တိဖြင့် နိုးနေကာ ဝတ်ပြုလျှင် အပြစ်လျော့ကာ ကုသိုလ်ကြီးမားသည်ဟု ဆိုသည်။ ညဝတ်ပြုရာတွင် ကီရတန (သီချင်းဖြင့် ချီးမွမ်းခြင်း)၊ တူရိယာဂီတ၊ အက၊ ပုရာဏ ရွတ်ဖတ်ခြင်း၊ နံ့သာမီးခွက် (ဓూప–ဒီပ)၊ ပူဇာပစ္စည်းများ ဆက်ကပ်ခြင်း၊ သစ္စာစကားပြောခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်းနှင့် အင်ဒြိယထိန်းချုပ်ခြင်းတို့ကို အကောင်းဆုံးဟု ဖော်ပြသည်။ အိပ်ပျော်ခြင်းသည် ဥပဝါသ/ဝရတ၏ အကျိုးကို ပျက်စီးစေသည်ဟု သတိပေးပြီး လှောင်ပြောင်ခြင်း၊ လိမ်လည်ခြင်း၊ အပြစ်တင်နိန္ဒာခြင်း၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝများကို စော်ကားခြင်းနှင့် သာသနာခွဲခြား၍ ဆဲဆိုခြင်းတို့ကို ပြင်းထန်စွာ ရှုတ်ချကာ ဝိෂ္ဏုနှင့် ရှီဝ၏ အဓိကတစ်ရပ်တည်းဖြစ်မှုကို အတည်ပြုထားသည်။ ထို့ပြင် ဂဋီ/ပရဟာရ အတိုင်းအတာဖြင့် ကုသိုလ်တိုးပွားမှုကို အလွန်အကျွံမီတာဖြင့် ဖော်ပြကာ ဂျာဂရဏကို ဘိုးဘွားပိတೃများ၏ အကျိုးပြုခြင်းနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ဒွာဒသီနေ့တွင် ပါရာဏ (ဝရတဖျက်၍ စားသောက်ခြင်း) ကို မည်သို့မှန်ကန်စွာ ပြုရမည်နှင့် တိထိတိုသည့် အထူးအခြေအနေများကိုပါ သတ်မှတ်ထားသည်။
Adhyaya 38
Origin of Ekādaśī and the Slaying of Mura; Greatness of Mahādvādaśī and Ekādaśī Rules
ဤအধ্যာယတွင် နက္ခတ်ကောင်းများနှင့် တွဲဖက်လာသော အဲကာဒသီ/ဒွာဒသီ၏ မဟာတန်ခိုးကို ချီးမြှောက်ဖော်ပြသည်။ ပုနရ္ဝသုနှင့် တွဲသော အဲကာဒသီကို ‘ဇယာ’ ဟုခေါ်ပြီး၊ သရဝဏနှင့် တွဲသော သုက္လ-ဒွာဒသီကို ‘ဝိဇယာ’ ဟုခေါ်သည်။ ထို့ပြင် အထူးသဖြင့် ပုရှျနှင့် တွဲသော ပാപဖျက် ဒွာဒသီကို ‘ဇယန္တီ’ ဟုဆိုသည်။ ထို့နောက် ဝရတအကျင့်စည်းကမ်းများ—အစာရှောင်ခြင်း၊ နက္တ (ညအချိန်သာ စားခြင်း) နှင့် အဲကဘက္တ (တစ်ကြိမ်သာ စားခြင်း) အကြားကွာခြားချက်; သန့်ရှင်းမှုနှင့် ရေချိုးခြင်းအဆင့်များ; အပြုအမူထိန်းသိမ်းမှု; ပူဇော်ပွဲ၊ မီးတိုင်လှူဒါန်းခြင်း၊ ညလုံးနိုးကြားခြင်း (jāgaraṇa) နှင့် ဒါန—တို့ကို ရှင်းလင်းသည်။ အဲကာဒသီသည် လဆန်း/လဆုတ် နှစ်ဖက်လုံးတွင် တူညီစွာ မြတ်နိုးရကြောင်းနှင့် အချိန်ကာလဆိုင်ရာ သတိပြုရန် (vedha), Trispṛśā Dvādaśī နှင့် pāraṇa (ဝရတဖျက်/အဆုံးသတ်) စည်းကမ်းများကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ ပုံပြင်အပိုင်းတွင် မူရာ အမည်ရှိ အဆုရက ဒေဝတাদেরကို ဖိနှိပ်သဖြင့် အိန္ဒြာတို့သည် ဗိဿဏုထံ ခိုလှုံကာ စတုတ္ထာပြုကြသည်။ ဘဂဝန်သည် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ဂူတစ်ခုတွင် အနားယူရာမှ၊ ဗိဿဏု၏ ကိုယ်မှ သက်သက်ဝင်ဝင် ပေါ်ထွန်းလာသော သမီးတော်—အဲကာဒသီ—က မူရာကို သတ်ဖြတ်သည်။ ဗိဿဏုက အဲကာဒသီအား ဝရပေး၍ အဲကာဒသီဝရတကို ထိန်းသိမ်းသော ဘက္တများအား ဓမ္မ၊ စည်းစိမ်နှင့် မောက္ခကို ပေးစေကြောင်း ချီးမြှောက်ထားသည်။
Adhyaya 39
Mokṣadā (Mokṣā) Ekādaśī: Observance in Mārgaśīrṣa Bright Fortnight and the Liberation of Ancestors
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် မာရ္ဂရှီရ္ษ လ၏ သုက္လပက္ခ၌ ကျရောက်သော မောက္ခဒါ/မောက္ခာ ဧကာဒသီ၏ မဟာတန်ခိုးကို သင်ကြားထားသည်။ ဘဂဝန် ဒာမိုဒရကို တုလစီရွက်၊ သုပ်၊ မီးအိမ်တို့ဖြင့် ပူဇော်ကာ အစာရှောင်စည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းပြီး ညလုံးပေါက် နိုးကြား၍ သီချင်းနှင့် စတုတိဖြင့် ချီးမွမ်းရမည်ဟု ဆိုသည်။ ဤဝရတကို အလွန်အမင်း အပြစ်ပျက်စီးစေသော ဝရတဟု ချီးကျူးပြီး၊ ၎င်း၏ ကထာကို နားထောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ရွတ်ဖတ်ခြင်းသည် မဟာဝေဒ ယဇ္ဉများနှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ရရှိစေသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ပုရာဏတော်ပုံပြင်အဖြစ် ရာဇာ ဝೈခာနသ သည် အိပ်မက်တွင် မိမိ၏ ပိတೃများ နရက၌ ဆင်းရဲခံနေရသည်ကို မြင်သည်။ ချမ္ပကမြို့၏ ဗြာဟ္မဏများက သူ့ကို ရှိ ပရဝတ ထံသို့ ညွှန်ပြကြပြီး၊ ပရဝတက ပိတೃတို့၏ ကျဆုံးမှုသည် အတိတ်ဘဝ၌ ဖြစ်ခဲ့သော အပြစ်တစ်ရပ်ကြောင့်ဟု ရှင်းပြသည်။ ထို့နောက် မောက္ခာ ဧကာဒသီ ဝရတကို ကျင့်ပြီး ထိုကုသိုလ်ကို ဖခင်ထံ အပ်နှံရန် အမိန့်ပေးသည်။ ဝရတပြီးမြောက်သော် ကောင်းကင်သင်္ကေတများ ပေါ်ထွန်းလာပြီး ဖခင်နှင့် ပိတೃအစုတို့ မောက္ခကို ရရှိကာ၊ ဤဝရတ၏ ပိတೃ-မောက္ခနှင့် ကိုယ်တိုင်မောက္ခ ပေးနိုင်သော အာနုဘော်ကို ထင်ရှားစေသည်။
Adhyaya 40
Saphalā Ekādaśī in the Dark Fortnight of Pauṣa: Observance and Merit
ဤအခန်းတွင် ပေါုရှလ၏ ကృష్ణပက္ခ အဲကာဒသီကို “စဖလာ” ဟု ခေါ်ဆိုပြီး၊ အဲကာဒသီသည် ယဇ္ဈ၊ တီရ္ထယာထရာနှင့် အခြားဝတ်တရားများထက် ပိုမိုမြတ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ထားသည်။ နာရာယဏ/ဟရီကို ရာသီပေါ်သီးနှံများ—အုန်းသီး၊ ကွမ်းသီး (areca)၊ စီထရွန်၊ သလဲသီး၊ အာမလကီ စသည်—နှင့်အတူ အမွှေးတိုင်၊ မီးတိုင်(ဒီပ)၊ နေဝေဒျဖြင့် ပူဇော်ရန် သတ်မှတ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် မီးတိုင်လှူဒါန်းခြင်း (dīpa-dāna) နှင့် ဝိုင်ရှ္ဏဝဘက္တများနှင့်အတူ ညလုံးပေါက် နိုးကြားစောင့်ရှောက်ခြင်း (jāgara) ကို အလွန်အရေးကြီးဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ကယ်တင်ခြင်းဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လာသည်။ လုမ္ပက (Luṃpaka) ဟူသော အပြစ်ကြီးမားသည့် မင်းသားသည် မကောင်းမှုနှင့် သာသနာကို မလေးစားမှုကြောင့် ထုတ်ပယ်ခံရပြီး တောထဲတွင် ခိုးသားဖြစ်သွားသည်။ စဖလာနေ့တွင် အအေးနှင့် ဆာလောင်မှုကြောင့် ဝါစုဒေဝနှင့် ဆက်နွယ်သည့် သန့်ရှင်းသော အရှွတ္ထပင်အနီးတွင် ညအိပ်ရာကာ၊ မသိမသာ ညလုံးပေါက် နိုးနေသွားပြီး စုဆောင်းထားသော သီးနှံများကို ပင်ရင်း၌ တင်လှူကာ ဟရီ၏ သဘောတော်ကျစေရန် ဆုတောင်းသည်။ ဗိෂ္ဏုသည် ထိုနိုးကြားမှုနှင့် သီးနှံတင်လှူမှုကို စစ်မှန်သော ဘက္တိဟု လက်ခံပြီး ကောင်းကင်အသံဖြင့် သူ့အား နန်းတော်နှင့် ဂုဏ်သိက္ခာ ပြန်လည်ရရှိစေသည်။ နိဂုံးတွင် စဖလာကို နားထောင်ခြင်း၊ ဖတ်ရှုခြင်း၊ အကျင့်ပြုခြင်းတို့သည် ရာဇသူယယဇ္ဈနှင့် တူညီသည့် မဟာပုဏ္ဏာရစေကြောင်း ဆိုထားသည်။
Adhyaya 41
Putradā Ekādaśī of the Bright Fortnight of Pauṣa (The Son-Bestowing Ekadashi)
ယုဓိဋ္ဌိရက ပေါဿလ၏ သုကလပက္ခ (အလင်းဘက်) အဲကာဒသီအကြောင်းကို သီရိကృష్ణထံ မေးမြန်းသည်။ ကృష్ణက ၎င်းနေ့ကို “ပုတ္တရဒါ အဲကာဒသီ” ဟု ခေါ်ပြီး အပြစ်ပေါင်းစုံကို ဖျက်သိမ်းပေးသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝရတဖြစ်ကာ အဓိဋ္ဌာတားသည် နာရာယဏ/ကေရှဝ ဖြစ်ကြောင်း သင်ကြားသည်။ ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ထိန်းသိမ်းပါက သားရရှိခြင်းနှင့် သုခသုဝဏ္ဏ (ကောင်းကင်) ဖလကို ရရှိမည်ဟု ဆိုသည်။ သင်ကြားချက်သည် ပုံပြင်ဖရိမ်ဖြင့် ဆက်လက်လာသည်။ ရာဇာ စုကေတုမာန် (ကေတုမာန်) သားမရှိသဖြင့် ပိတೃကိစ္စများ မပြည့်စုံမည်ကို စိုးရိမ်ကာ နန်းတော်သက်သာမှုကို စွန့်ပြီး တောထဲသို့ လှည့်လည်သွားသည်။ တောရိုင်းအလှအပနှင့် ကြမ်းတမ်းမှုကို ဖော်ပြသည့်အကြား သူသည် သန့်ရှင်းသော ရေကန်နှင့် အာရှရမ်များသို့ ရောက်ပြီး “ဝိရှ္ဝေဒေဝ” ဟု မိမိတို့ကို မိတ်ဆက်သော မုနိများနှင့် တွေ့ဆုံသည်။ မုနိများက ယနေ့သည် ပုတ္တရဒါ အဲကာဒသီ ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာပြီး ဝရတပြုနည်းနှင့် ပါရာဏ (pāraṇa) ကို စည်းကမ်းတကျ သင်ပေးသည်။ ရာဇာက အပြည့်အဝ လိုက်နာပြီး ပြန်လာသော် မဟေသီသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကာ နောက်တွင် တောက်ပသော သားတော်ကို မွေးဖွားသည်။ အဆုံးတွင် ဤဝရတကို စိတ်မှန်ဖြင့် ပြုသူသည် သားနှင့် ကောင်းကင်ဖလ ရပြီး၊ ဤကഥာကို နားထောင်/ဖတ်ရှုခြင်းသည် အဂ္ဂနိဋ္ဌိုမ ယဇ္ဉနှင့် တူညီသော ပုဏ္ဏကို ပေးသည်ဟု ဆိုထားသည်။
Adhyaya 42
The Glory and Observance of Ṣaṭ-tilā Ekādaśī (Six-Sesame Vow)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် မာဃလ၏ ကృష్ణပက္ခ ဧကာဒశီကို “ရှတ်-တီလာ” ဟုခေါ်၍ အပြစ်ပျောက်ကင်းစေသော ဝရတအဖြစ် ချီးမွမ်းထားသည်။ အလွှာလိုက်ဇာတ်ကြောင်းဖြင့် သရီကృష్ణ၏ သင်ကြားသံနှင့် ပုလஸ္တျ၏ ဒါလဘျအား မိန့်ကြားချက်တို့မှတစ်ဆင့် သန့်ရှင်းမှု၊ အင်ဒြိယထိန်းချုပ်မှု၊ ဟရိကို ပူဇော်ခြင်း၊ ညလုံးနိုးကြားခြင်း၊ ဟိုးမ ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် သတ်မှတ်မန်တရဖြင့် အရဃျ ပူဇော်ခြင်းတို့၏ နည်းလမ်းကို ဖော်ပြသည်။ ဝရတပြီးဆုံးသော် ဗြာဟ္မဏများကို ဂုဏ်ပြုကာ စွမ်းအားအလိုက် ဒါနပြုရန်—ကလသ (ရေခွက်မင်္ဂလာ)၊ အဝတ်အစား၊ ဖိနပ်နှင့် အထူးသဖြင့် အနက်ရောင် နှမ်း (တီလာ) နှင့် အနက်ရောင် နွားကို လှူဒါန်းရန် ဆိုထားသည်။ နှမ်းနှင့်ဆိုင်သော လုပ်ရပ်ခြောက်ပါး (ရှတ်-တီလာ) သည် မဟာပုဏ္ဏာကို ပေးသည်ဟု ချီးကျူးထားသည်။ နောက်တွင် သင်ခန်းစာပေးသော ဥပမာတစ်ခုလာသည်—အစာရှောင်ခြင်းကို သစ္စာရှိစွာ လုပ်သော်လည်း အစာဒါနတွင် ချို့တဲ့သော ဗြာဟ္မဏမိန်းမတစ်ဦးသည် ကန့်သတ်သည့် သုခလောကဖလသာ ရရှိသည်။ ရှတ်-တီလာ၏ အညွှန်းကို ခံယူပြီးနောက် ဒါနဖြင့် ဘက္တိနှင့် တပကို ပြည့်စုံစေကာ စည်းစိမ်နှင့် မုတ်ခ္ခသို့ မျက်နှာမူသော ဖလကို ရရှိကြောင်း ပြသပြီး အန្នဒါနနှင့် တီလာဒါန၏ အရေးပါမှုကို ထင်ရှားစေသည်။
Adhyaya 43
The Greatness of Jayā Ekādaśī (Māgha, Bright Fortnight)
ဤအধ্যာယတွင် မာဃလ၏ လင်းပက္ခ၌ ကျင်းပသော “ဇယာ ဧကာဒသီ” ဝရတ၏ မဟာဂုဏ်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ဤဝရတသည် အလွန်သန့်စင်ပေးသော ဝရတဖြစ်၍ ဘြဟ္မဟတ္ယာကဲ့သို့ မဟာအပြစ်များကိုပါ ပယ်ဖျက်နိုင်ပြီး ပိသာစ (piśāca) ဘဝသို့ ကျရောက်သည့် အနိမ့်ကျမှုမှလည်း လွတ်မြောက်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ ကောင်းကင်ဇာတ်လမ်းအတွင်း ဂန္ဓဗ္ဗ မာလျဝန်နှင့် အပ္စရာ ပုရှ္ပဒန္တီတို့သည် အင်ဒြာ၏ အမိန့်ကို မလေးစားသဖြင့် အင်ဒြာက ပိသာစဖြစ်စေရန် ကျိန်စာချသည်။ သူတို့သည် ဟိမဝတ်တောင်ပေါ်တွင် ဒုက္ခခံရသော်လည်း ကံကောင်းခြင်းကြောင့် မသိမသာပင် ဇယာ ဧကာဒသီကို အစာရှောင်ခြင်း၊ အဟിംသာပြုခြင်းနှင့် ညလုံးပေါက် နိုးကြားစောင့်ခြင်းတို့ဖြင့် လိုက်နာမိကြသည်။ ဗိṣṇု၏ အာနုဘော်ကြောင့် မူလရုပ်သဏ္ဌာန် ပြန်လည်ရရှိကာ ကောင်းကင်သို့ ပြန်တက်ပြီး ဝါစုဒေဝနှင့် ဇယာဝရတ၏ ဂုဏ်ကို ချီးမွမ်းကြသည်။ အင်ဒြာလည်း သူတို့၏ သန့်ရှင်းမှုကို လက်ခံကာ ဟရီဘက္တိ၏ မဟာဂုဏ်ကို ထုတ်ဖော်ချီးကျူးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သီရိကృష్ణက ယုဓိṣ္ဌိရအား ဧကာဒသီကို ထိန်းသိမ်းရန် တိုက်တွန်းပြီး ဤကഥာကို နားထောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့် ဝိုင်ကుంఠ၌ ရှည်လျားစွာ နေထိုင်ရမည်ဟု ကတိပေးသည်။
Adhyaya 44
The Glory of Vijayā Ekādaśī in the Dark Fortnight of Phālguna (Victory-Granting Fast)
ယုဓိဋ္ဌိရက ဖာလ္ဂုဏ လဆန်းမဟုတ်သော ကృష్ణပက္ခရှိ ဧကာဒသီ၏ အမည်နှင့် ကုသိုလ်အကျိုးကို သီရိကృష్ణထံ မေးမြန်းသည်။ ကృష్ణက ယခင်က နာရဒသည် ဘြဟ္မာထံ ‘ဝိဇယာ ဧကာဒသီ’ ဝ్రတအကြောင်း မေးခဲ့ပြီး ဘြဟ္မာက အမြန်အောင်မြင်မှုနှင့် အနိုင်ရခြင်းကို ပေးသော အကောင်းဆုံး ဝ్రတဟု ချီးမွမ်းခဲ့ကြောင်း ပြန်လည်ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ဝ్రတ၏ အာနိသင်ကို ရာမယဏက ဇာတ်အထောက်အထားဖြင့် တည်မြဲစေသည်။ စီတာကို ခိုးယူခံရပြီး စိတ်မချမ်းသာသော ရာမသည် လင်္ကာစစ်ပွဲတွင် သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကူးမီ ဗကဒာလ္ဘျ ရှင်တော်ထံ သွားရောက်ကာ အကြံဉာဏ်ခံယူသည်။ ရှင်တော်က ဝိဇယာ ဧကာဒသီကို ဆောင်ရွက်ပါက အောင်ပွဲကို လျင်မြန်စွာ ရရှိမည်ဟု ညွှန်ကြားသည်။ ပူဇာနည်းလမ်းတွင် သီးနှံများနှင့်အတူ ကုမ္ဘ (အိုး) တည်ထောင်ခြင်း၊ နာရာယဏကို ပရတိဋ္ဌာနပြုခြင်း၊ ဧကာဒသီနေ့ ပူဇာနှင့် ညလုံးပေါက် ဂျာဂရဏ၊ ဒွာဒသီနေ့ မီးအလှူ၊ ရေကမ်းနားတွင် ပူဇာပြီးနောက် အိုးနှင့် မဟာဒါနများကို ဝေဒသိပ္ပံကျွမ်းကျင်သော ဘြာဟ္မဏထံ လှူဒါန်းခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ ဖလ-श्रုတိအရ ဤလောက၌ အောင်မြင်မှု၊ နောက်လောက၌ မပျက်မယွင်း ကောင်းကျိုးရပြီး၊ နားထောင်ဖတ်ရှုခြင်းဖြင့် ဝာဇပေယ ယဇ్ఞနှင့်တူသော ကုသိုလ်ရသည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 45
Amalaki Ekadashi (Phalguna Bright Fortnight): Origin, Deity-Body Mapping, and Vigil Procedure
ဤအধ্যာယတွင် ဓာတရီ/အာမလကီ သစ်ပင်ကို အထူးမြတ်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝ သန့်ရှင်းရာအဖြစ် ချီးမြှောက်ထားသည်။ ၎င်းကို သတိရခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်းနှင့် အရွက်/အသီးကို ဆောင်ယူဝတ်ဆင်ခြင်းတို့က ပုဏ္ဏာကို များစွာတိုးပွားစေသည်။ စကြဝဠာကഥာအရ ဗြဟ္မာ၏ ပါးစပ်/တံတွေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော တောက်ပသည့် တစ်စက်မှ သစ်ပင်ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ ဒေဝတားတို့ အံ့ဩကြသကဲ့သို့ ကိုယ်မဲ့အသံ (ဝါက်) က ၎င်း၏ သန့်ရှင်းမှုကို ကြေညာကာ မိမိကိုယ်ကို အနန္တဗိဿဏုဟု ထုတ်ဖော်သည်။ ထို့နောက် ဗိဿဏုသည် ဖာလ္ဂုဏ လဆန်းပိုင်းရှိ အာမလကီ ဧကာဒသီ ဝရတ၏ မင်္ဂလာကာလကို သတ်မှတ်ပေးပြီး—အထူးသဖြင့် ဒွာဒသီနေ့သည် ပုရှျ နက္ခတ်နှင့် ကိုက်ညီသည့်အခါကို ဦးစားပေးသည်။ ညလုံးပတ်လုံး နိုးကြားခြင်း (ဇာဂရဏ)၊ ပူဇော်ခြင်း၊ အရ္ဃျ ပူဇော်တင်ခြင်း၊ ပရဒက္ခိဏာ လှည့်လည်ခြင်း၊ သီချင်းတီးဝိုင်း/ကီရတန်နှင့် ပဋ္ဌာန်းဖတ်ရွတ်ခြင်း၊ မနက်အာရတီနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့အား ဒါနပြုခြင်းတို့ကို ညွှန်ကြားထားသည်။ ဇာဂရဏ၏ အကျိုးကို နွားတစ်ထောင် ဒါနပြုခြင်းနှင့် တူညီဟု ဆိုကာ ဗိဿဏုလောကမှ မကျဆင်းမည်ဟု ကတိပေးသဖြင့် ဘက္တိ-ပူဇာကို လွတ်မြောက်ရေးသို့ ထိရောက်သော နည်းလမ်းအဖြစ် ထင်ရှားစေသည်။
Adhyaya 46
Pāpamocanī Ekādaśī (The Ekādaśī that Removes Sin) — Caitra Kṛṣṇa Pakṣa
ဤအခန်းတွင် ချိုင်တြလ၏ ကృష్ణပက္ခ (အမှောင်ဖက်) အတွင်းရှိ ဧကာဒသီကို “ပါပမိုချနီ” ဟု ခေါ်ပြီး အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးကာ ပိသာစ (piśāca) အဖြစ်သို့ ကျရောက်ခြင်းမှတောင် လွတ်မြောက်စေနိုင်သည်ဟု ချီးမြှောက်ထားသည်။ သီရိကృష్ణသည် ယုဓိဋ္ဌိရအား လောမရှ ရှိက မန္ဓာတೃ မင်းထံ သင်ကြားခဲ့သည့် မဟာတ္မိယကို ပြန်လည်ဖော်ပြ၍ ဖြေကြားသည်။ အဓိကပုံပြင်တွင် ဗြဟ္မချာရီ တပသ္ဝီ မေဓာဝင်သည် ချိုင်တြရထ အနီးတွင် နေထိုင်ရာမှ ကာမဒေဝ၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် အပ္ဆရာ မဉ္ဇုဃိုးသာ၏ လှည့်ဖြားမှုကို ခံရသည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကုန်လွန်သဖြင့် တပသ္စည်းကမ်း လျော့နည်းလာပြီး၊ ပုဏ္ဏယ ပျက်စီးသွားမှုကို သတိရသော် မဉ္ဇုဃိုးသာကို ပိသာစီ ဖြစ်စေရန် ကျိန်စာတင်သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်း ကရုဏာဖြင့် “ပါပမိုချနီ ဧကာဒသီ” ဝတ်ပြုခြင်းကို လွတ်မြောက်ရာနည်းလမ်းအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးကာ ကျိန်စာကို လျော့ချပေးသည်။ မေဓာဝင်သည် ပြစ်လျှော့ (ပရာယရှ္စိတ္တ) အတွက် ဖခင် ချျဝန ရှိထံ သွားရောက်မေးမြန်းရာ ချျဝနလည်း ထိုဧကာဒသီ ဝတ်ကိုပင် ညွှန်ကြားသည်။ ဝတ်၏ အာနုဘော်ကြောင့် နှစ်ဦးစလုံး သန့်ရှင်းမှု ပြန်ရပြီး မဉ္ဇုဃိုးသာလည်း ဒေဝီယ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ပြန်လည်တက်ရောက်သည်။ ဤကഥာကို နားထောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖတ်ရှုခြင်းတင်ပင် အလွန်ကြီးမားသော ကုသိုလ်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာထားသည်။
Adhyaya 47
The Greatness of Kāmadā Ekādaśī (Caitra, Bright Fortnight)
ယုဓိဋ္ဌိရက ချိုက်တရလ၏ သုက္လပက္ခ (အလင်းဘက်) အဲကာဒသီ၏ အမည်ကို သီရိကృష్ణထံ မေးမြန်းသည်။ သီရိကృష్ణက ဝသိဋ္ဌက ဒိလီပအား ယခင်က သင်ကြားခဲ့သော အကြောင်းကို ကိုးကား၍ ထိုနေ့ကို “ကာမဒါ အဲကာဒသီ” ဟု ခေါ်ကြောင်းနှင့် အဲကာဒသီဝရတသည် အပြစ်ကို လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးကာ စိတ်ကို သန့်စင်စေသည်ဟု ချီးမွမ်းတော်မူသည်။ ထို့နောက် နာဂပုရမြို့၏ ဥပမာဇာတ်လမ်းကို ဆိုသည်။ ဂန္ဓဗ္ဗ လလိတသည် သီချင်းဆိုရာတွင် ဇနီး လလိတာကို တမ်းတသဖြင့် စိတ်လွဲကာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အမျက်ကို ဖြစ်စေပြီး ရက္ခသပုံစံသို့ ကျိန်စာခံရသည်။ ဝမ်းနည်းသော လလိတာသည် တောအာရှရမ်ရှိ တည်ငြိမ်သော ရှင်မုနိထံ သွားရောက်ကာ အကြံဉာဏ်တောင်းသည်။ မုနိက ကာမဒါ အဲကာဒသီဝရတကို ထမ်းဆောင်ရန်၊ အဲကာဒသီနေ့တွင် အစာရှောင်ရန်နှင့် ဒွာဒသီနေ့တွင် ဝိဓိကို ပြီးစီးကာ ထိုကောင်းမှုကို ခင်ပွန်းအတွက် အပ်နှံရန် သင်ကြားသည်။ ထိုဝရတ၏ အာနိသင်ကြောင့် ကျိန်စာပျောက်ကင်းပြီး လလိတသည် ဂန္ဓဗ္ဗအဖြစ် ပြန်လည်ရရှိသည်။ အခန်းအဆုံးတွင် နားထောင်ဖတ်ရှုခြင်း၏ အကျိုးကြီးမားမှုကို ဆိုပြီး၊ ဝါဇပေယ ယဇ్ఞနှင့် တူညီသော ဖလကို ရကြောင်းနှင့် ကြီးမားသော အပြစ်များကိုပါ ဖျက်ဆီးနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုထားသည်။
Adhyaya 48
Greatness of Varūthinī Ekādaśī in the Dark Fortnight of Vaiśākha
ဤအধ্যာယတွင် ဝိုင်ရှာခလ၏ ကృష్ణပက္ခ အဲကာဒသီကို “ဝရူထိနီ” ဟု ခေါ်၍ ၎င်း၏ မဟာမင်္ဂလာကို ချီးမွမ်းထားသည်။ ဤဝရတကို ထိန်းသိမ်းခြင်းဖြင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာရပြီး အမြင့်ဆုံးရည်မှန်းချက် မောက္ခကို ရနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဖလရှရုတိတွင် ဤဝရတတစ်ခုတည်းကပင် အပြစ်များကို ဖျက်သိမ်းကာ သံစကာရကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းစွာကပ်နေသော မသန့်ရှင်းမှုများကို ဖယ်ရှားနိုင်ကြောင်း၊ မာန္ဓာတာ၊ ဓုံဓုမာရ စသည့် မင်းများ၏ ဥပမာများနှင့် ရှိဝဘုရား၏ “ခေါင်းခွံဒုက္ခ” မှ လွတ်မြောက်မှုကိုပါ ဖော်ပြထားသည်။ စာတမ်းသည် ဝရူထိနီ၏ ပုဏ္ဏကို အလွန်ပြင်းထန်သော တပသျာနှင့် ဂြဟဏ်ကာလ ဒါနနှင့် တန်းတူဟု ဆိုပြီး၊ ထို့နောက် ဒါန၏ အဆင့်လိုက် အရေးပါမှု (အန်နဒါန၊ တီလဒါန၊ ဂျဉာန်ဒါန) နှင့် လူမှုဓမ္မကို သင်ကြားသည်။ ကညာ၏ ဥစ္စာကို အကျိုးယူမိခြင်းကို သတိပေးကာ ကညာဒါနကို ချီးမြှောက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဒသမီ၊ အဲကာဒသီ၊ ဒွာဒသီ တို့တွင် လိုက်နာရမည့် ကန့်သတ်ချက်များကို သတ်မှတ်ပြီး ညလုံးပတ် နိုးကြားကာ မဓုသူဒနကို ပူဇော်ရန် ညွှန်ကြား၍၊ ဤကഥာကို နားထောင်/ရွတ်ဆိုသူသည် မပျက်မယွင်းသော ဂတိနှင့် မဟာပုဏ္ဏ ရရှိမည်ဟု ကတိပြုထားသည်။
Adhyaya 49
The Greatness of Mohinī (Rāma) Ekādaśī in the Bright Fortnight of Vaiśākha
ယုဓိဋ္ဌိရက ဝိုင်ရှာခ လပြည့်ဖက် (śukla-pakṣa) ၏ ဧကာဒသီအကြောင်းကို သရီကృష్ణအား မေးမြန်းသည်။ သရီကృష్ణက အတွင်းကာလတွင် ရာမချန္ဒရက ဝသိဋ္ဌကို ပာပနှင့် ဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော အကောင်းဆုံး ဝရတ (vrata) ကို မေးခဲ့ကြောင်း ပြန်လည်ဖော်ပြ၍ ဖြေကြားသည်။ ဝသိဋ္ဌက ထိုနေ့ကို မိုဟိနီ (ရားမာ) ဧကာဒသီဟု အတည်ပြုပြီး မောဟကို ဖယ်ရှားကာ ပာပအစုအဝေးကြီးများကို ပျောက်ကင်းစေသည်ဟု ချီးမွမ်းသည်။ ထို့နောက် ဥပမာဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လာသည်။ ဘဒြာဝတီမြို့၌ သီလရှိသော ဝိုင်ရှယ ဒဏပာလ၏ ပဉ္စမသား ဒೃဋ္ဌဗုဒ္ဓိသည် အကျင့်ပျက်မှုများတွင် ကျရောက်၍ အိမ်မှ ထုတ်ပယ်ခံရပြီး မုဆိုးနှင့် အပြစ်မှုကျူးလွန်သူ ဖြစ်လာကာ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသည်။ ကံကောင်းစွာ ဂင်္ဂါရေချိုးပြီး ပြန်လာသော ရှင်ကောဏ္ဍိနျနှင့် တွေ့ဆုံရာ၌ ရှင်၏ အဝတ်အစားကို ထိတွေ့ခြင်းကြောင့် သန့်စင်လာပြီး ကောဏ္ဍိနျက မိုဟိနီ ဧကာဒသီ ဝရတကို ဆောင်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ ဝရတကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် ဒೃဋ္ဌဗုဒ္ဓိသည် ပာပမှ လွတ်ကင်းကာ ဒေဝရုပ်သဏ္ဌာန်ရပြီး ဝိုင်ရှ္ဏဝလောကသို့ ရောက်သည်။ အခန်းအဆုံးတွင် ဤဝရတသည် ယဇ్ఞများစွာထက် မြတ်ကြောင်းနှင့် နားထောင်ဖတ်ရှုခြင်းဖြင့် မဟာပုဏ္ဏာ ရရှိကြောင်း ကြေညာသည်။
Adhyaya 50
The Greatness of Aparā Ekādaśī in the Dark Fortnight of Jyeṣṭha
ယုဓိဋ္ဌိရက ဂျေဋ္ဌ မာသ ကృష్ణပက္ခရှိ ဧကာဒသီ၏ အမည်နှင့် မဟာတန်ခိုးကို သရီကృష్ణအား မေးမြန်းသည်။ သရီကృష్ణက ၎င်းသည် “အပရာ ဧကာဒသီ” ဖြစ်ကြောင်း၊ ဂုဏ်သတင်း၊ သားသမီးရရှိမှုကို ပေးပြီး အထူးသဖြင့် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များကိုပါ ဖျက်ဆီးနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ အခန်းတွင် သင်ခန်းစာအဖြစ် မဟာအပြစ်များကို စာရင်းပြု၍ သတိပေးထားသည်—ဗြာဟ္မဏသတ်မှုနှင့် ဆင်တူပြစ်မှုများ၊ သူတစ်ပါး၏ ဇနီးနှင့် မတရားဆက်ဆံခြင်း၊ မုသားသက်သေခံခြင်း၊ အလေးချိန်/တိုင်းတာမှုတွင် လိမ်လည်ခြင်း၊ “ဝေဒ” ဟု အမည်ခံသော လိမ်ညာအလုပ်အကိုင်များ၊ စစ်မြေပြင်တွင် ဓမ္မကို စွန့်လွှတ်ခြင်း၊ ဆရာ/ဂုရုကို မလေးစားခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အပရာ ဧကာဒသီ ဝတ်ပြုခြင်း၏ ကုသိုလ်ကို ပရယာဂ၌ မာဃကာလ ရေချိုးပူဇော်ခြင်း၊ ကာရှီ၌ ဂြိုဟ်ကြတ်ချိန်၊ ဂယာ၌ ရှရာဒ္ဓ၊ ဗြဟ္စပတိ လှည့်ကာလတွင် ဂోదာဝရီ/ကృష్ణဝေဏီ ရေချိုးခြင်း၊ ဘဒရီ ယာတရာ၊ ကုရုက္ခေတ်၌ ဂြိုဟ်ကြတ်ဒာန တို့နှင့် တူညီဟု ချီးမြှောက်ထားသည်။ နိဂုံးတွင် အပရာကို အပြစ်များအပေါ် “တောမီး” ကဲ့သို့ဟု ဆိုပြီး၊ တြိဝိက్రమ (ဗိṣṇု) ကို ပူဇော်ကာ အစာရှောင်လျှင် ဗိṣṇုလောကသို့ ရောက်နိုင်ကြောင်း ကတိပေးသည်။ ထို့ပြင် ဤမဟာတန်ခိုးကို နားထောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖတ်ရွတ်ခြင်းကလည်း မဟာဒာနကဲ့သို့ ကုသိုလ်ကြီးမားစေသည်။
Adhyaya 51
Nirjalā Ekādaśī of the Bright Fortnight of Jyeṣṭha (Bhīma’s Waterless Fast; Pāṇḍava-dvādaśī Fame)
ဤအধ্যာယတွင် ဇျေဋ္ဌလ၏ သုက္လပက္ခ၌ အထူးမြတ်သော ဧကာဒသီဖြစ်သည့် “နိရ္ဇလာ ဧကာဒသီ” ကို ဖော်ပြထားသည်။ ၎င်းသည် ရေတောင်မသောက်ဘဲ အစာရေ အပြည့်အဝ ရှောင်ကြဉ်သည့် တင်းကျပ်သော ဥပဝါသဖြစ်သည်။ ယုဓိဋ္ဌိရ၏ မေးခွန်းမှ စ၍ သရီကృష్ణက ဝေဒဗျာသကို အာဏာရှိသော အဓိပ္ပါယ်ဖော်ပြသူအဖြစ် ညွှန်ပြပြီး၊ ဗျာသမုနိက ကလိယုဂတွင် ဝေဒက တာဝန်များကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ရန် ခက်ခဲသဖြင့် ဧကာဒသီသည် ပုရာဏသင်ခန်းစာ၏ လွယ်ကူသော အနှစ်သာရဟု သင်ကြားသည်။ ဘီမစေနသည် အလွန်အမင်း ဆာလောင်မှုကြောင့် ပုံမှန် ဥပဝါသများကို မခံနိုင်သဖြင့် ဧကာဒသီအားလုံး၏ အကျိုးကို တစ်ခါတည်း ရရှိစေမည့် အကျင့်တစ်ခုတည်းကို တောင်းဆိုသည်။ ဗျာသမုနိက နိရ္ဇလာ ဧကာဒသီ၏ စည်းကမ်းကို သတ်မှတ်၍ ဧကာဒသီနေ့တွင် အစာမစား၊ ရေမသောက်; ဒွါဒသီနေ့တွင် ရေချိုးသန့်စင်၊ ဗိဿဏုကို ပူဇော်၊ ဒါနပြု၍ ဘြာဟ္မဏများကို အာဟာရပေးရန် ဆိုသည်။ ဤအကျင့်သည် ဧကာဒသီအားလုံး၏ ဖလကို ပေးပြီး အပြစ်ပယ်ဖျက်ကာ ယမ၏ တမန်များမှ ကာကွယ်၍ ဗိဿဏုလောကသို့ တက်ရောက်စေသည်ဟု ဆိုထားသည်။ အဆုံးတွင် ရေခွက်/ရေကန်အိုး၊ နွားဒါန သို့မဟုတ် “ဇလဓေနု” အစားထိုး၊ အဝတ်အစား၊ ဖိနပ်၊ ထီး စသည့် ဒါနပစ္စည်းများကို ဖော်ပြပြီး ဤဝတ်ကို “ပाण्डဝ-ဒွါဒသီ” ဟု ကျော်ကြားလာသည်ဟု ဆိုထားသည်။
Adhyaya 52
The Greatness of Yoginī Ekādaśī (Āṣāḍha Krishna Paksha)
အာသာဍလ၏ ကృష్ణပက္ခတွင် ကျရောက်သော ဧကာဒသီသည် မည်သည့်နေ့နည်းဟု ယုဓိဋ္ဌိရ မေးမြန်းရာ၊ သရီကృష్ణက “ယောဂိနီ ဧကာဒသီ” ဟု မိန့်ကြားသည်။ ဤအမြင့်မြတ်ဆုံး ဝရတသည် မဟာအပြစ်များကို ဖျက်ဆီးပြီး မောက္ခသို့ ဦးတည်စေသော အကျိုးကို ပေးတတ်သည်။ ၎င်း၏ အာနိသင်ကို ပုရာဏက ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ဖြင့် ဖော်ပြသည်။ ကုဗေရ (ဓနဒ) ၏ အမှုထမ်း ဟေမမာလီသည် ရှိဝပူဇာအတွက် ပန်းများ ယူဆောင်လာရသူဖြစ်သော်လည်း ဇနီးအပေါ် စွဲလမ်းမှုကြောင့် တာဝန်ပျက်ကွက်ကာ အချိန်မီ မရောက်လာခဲ့သည်။ ကုဗေရသည် ဒေါသထွက်၍ ကုဋ္ဌရောဂါ ၁၈ မျိုး၊ ခွဲခွာခြင်းနှင့် နှင်ထုတ်ခြင်းတို့ဖြင့် ကျိန်စာတင်လိုက်သည်။ ဒုက္ခခံရသော်လည်း ရှိဝဘက္တိ၏ ကျန်ရှိသည့် အာနုဘော်ကြောင့် သတိမှတ်မိမှု မပျက်သေး။ ဟိမလယသို့ ရောက်ကာ ရှင်မားကဏ္ဍေယကို သွားရောက်တွေ့ဆုံ၍ အမှန်တရားကို ဝန်ခံပြီး ယောဂိနီ-ဝရတ ဆောင်ရွက်နည်းကို လက်ခံရရှိသည်။ စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်သဖြင့် ကုဋ္ဌရောဂါ ပျောက်ကင်းသွားသည်။ အဆုံးတွင် ဤဝရတ၏ ပုဏ္ဏာသည် ဘြာဟ္မဏ ၈၈,၀၀၀ ယောက်ကို အစာကျွေးခြင်းနှင့် တူကြောင်း၊ ဤကഥာကို နားထောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖတ်ရှုခြင်းဖြင့် အပြစ်မှ လွတ်ကင်းကြောင်း ဆိုထားသည်။
Adhyaya 53
Devaśayanī Ekādaśī: Hari’s Yogic Sleep, Vāmana Worship, and Cāturmāsya Rules
ဤအခန်းတွင် အာသာဍ္ဍ လဆန်းပက္ခ၏ ဧကာဒသီကို အလွန်မြတ်သော ပုဏ္ဏကောင်းမှုရှိသည့် “ရှယနီ/ဒေဝရှယနီ” ဝရတဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ အပြစ်ကိုဖျက်ဆီး၍ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မောက္ခကို ပေးနိုင်ကြောင်း၊ ကြားနာရုံဖြင့်ပင် အကျိုးရရှိကြောင်းကို ထပ်တလဲလဲ ချီးမွမ်းထားသည်။ ထိုဝရတကို ဝာမနပူဇာနှင့် ဆက်စပ်ကာ ဝာမန–ဘလိ ဇာတ်လမ်းကို ဖော်ပြသည်—ဘလိ၏ ဘက္တိ၊ သုံးလှမ်းဖြင့် သုံးလောကကို လွှမ်းခြုံခြင်း၊ နောက်ဆုံးလှမ်းကို ဘလိ၏ ကျောပေါ်တင်၍ ရသာတလသို့ ပို့သော်လည်း သာသနာတော်အနုဂြဟာကို ပေးအပ်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ရှယနီမှ ကာတိကီ/ဘောဓိနီအထိ ချာတုရ္မာသျ ကာလအတွင်း ဟရိ၏ “ယောဂနိဒ္ဒရာ” ကို ရှင်းလင်းပြီး ညအိပ်မပျော်ဘဲ စောင့်နေရခြင်း၊ ပူဇာပြုခြင်းနှင့် လအလိုက် အစားအသောက်ကန့်သတ်ချက်များကို သတ်မှတ်သည်—ရှရာဝဏတွင် အရွက်ဟင်းများကို ရှောင်ခြင်း၊ ဘာဒြပဒတွင် ဒဟိ/ယိုဂတ်ကို ရှောင်ခြင်း၊ အာရှဝယုဇတွင် နို့ကို ရှောင်ခြင်း၊ ကာတိကတွင် ပဲမျိုး/ဒယ်လ်ကို ရှောင်ခြင်း။ အဆုံးတွင် ဧကာဒသီကို လူအားလုံးအတွက် သန့်စင်ပေးသော သာမန်တူညီသည့် ပဝိတ্ৰကာရကဟု အတည်ပြုထားသည်။
Adhyaya 54
The Greatness of Kāmikā Ekādaśī (Dark-fortnight Ekādaśī of Śrāvaṇa)
ဤအခန်းတွင် ရှရဝဏ (Śrāvaṇa) လ၏ ကృష్ణပက္ခ (အမှောင်ဘက်) အိကာဒသီကို “ကာမိကာ” ဟု သတ်မှတ်ပြီး၊ အလွှာလိုက်ဇာတ်ကြောင်းဖြင့် မဟာတ္မယကို ဖော်ပြထားသည်။ ယုဓိဋ္ဌိရက သရီကృష్ణကို မေးမြန်းရာမှ၊ ကృష్ణက နာရဒအား ဘြဟ္မာက ယခင်က သင်ကြားခဲ့သည့် အကြောင်းကို ပြန်လည်ပြောကြားပေးသည်။ ကာမိကာ-ဝရတကို အပြစ်ပျက်စီးစေပြီး ကယ်တင်မောက္ခပေးသော ဝရတဟု ချီးမြှောက်ကာ၊ ဂင်္ဂါ၊ ကာရှီ၊ နိုင်မိရှ၊ ပုရှ္ကရ စသည့် တီရ္ထများ၏ ကုသိုလ်ထက်လည်းကောင်း၊ မြေဒါန၊ နွားဒါန စသည့် မဟာဒါနများထက်လည်းကောင်း ပိုမိုမြင့်မားသည်ဟု ဆိုသည်။ အဓိကအကျင့်မှာ ဟရီ/ဗိဿနုကို ပူဇော်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် တုလစီရွက်နှင့် မန်္ဇရီ (အစုအဖွဲ့) ဖြင့် အర్చနာပြုခြင်း၊ မီးအလှူ (dīpa-dāna) ထွန်းညှိခြင်းနှင့် ညလုံးပေါက် ဂျာဂရဏ (နိုးကြားစောင့်နေခြင်း) ကို ညွှန်ကြားသည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် ယမ၏ဘေးမှ လွတ်ကင်းခြင်း၊ မကောင်းသော ပြန်လည်မွေးဖွားမှုမှ ကာကွယ်ခြင်း၊ ဘိုးဘွားပိတೃတို့ စိတ်ကျေနပ်ခြင်းနှင့် မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်ပါက ယောဂကိုင်ဝလျ (kaivalya) ထိ ရရှိနိုင်ကြောင်း ကတိပြုထားသည်။
Adhyaya 55
Pavitrāropaṇī Rite in Śrāvaṇa (Bright Fortnight) and Putradā Ekādaśī
ယုဓိဋ္ဌိရသည် သြရဝဏ (Śrāvaṇa) လ၏ သုက္လပက္ခ (လင်းပိုင်း) အဲကာဒသီ၏ အမည်နှင့် အကျိုးကျေးဇူးကို သီရိကృష్ణထံ မေးမြန်းသည်။ ကృష్ణက ဤနေ့ကို “ပုတ္တရဒါ အဲကာဒသီ” ဟု ခေါ်ပြီး အပြစ်ပယ်ဖျက်ကာ ဗာဇပေယ ယဇ္ဈ (Vājapeya) နှင့် တူညီသည့် ဖလကို ပေးသည်ဟု ဆိုသည်။ ဇာတ်ကြောင်းသည် မာဟိṣမတီ၏ သာသနာတရားရှိသော်လည်း သားမရှိသော မဟီဇစ် မင်းထံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မင်းသည် ပူပန်၍ ဘြာဟ္မဏများနှင့် ပြည်သူတို့နှင့် တိုင်ပင်ကာ အသက်ရှည် ရှင်လောမရှ ရိရှီထံ သွားရောက်မေးမြန်းကြသည်။ လောမရှက ယခင်ဘဝတွင် ရေတွင်း၌ နွားမနှင့် နွားကလေးကို ရေမပေးခဲ့သော အပြစ်ကြောင့် သားမရခြင်းကမ္မဖြစ်လာသည်ဟု ဖော်ပြပြီး မင်းစိုးရာဇာ ပျက်စီးရမည်မဟုတ်ကြောင်းလည်း ဆိုသည်။ ကုသနည်းအဖြစ် သြရဝဏ သုက္လပက္ခ “ပုတ္တရဒါ အဲကာဒသီ” ဝရတကို ထမ်းဆောင်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ ပြည်သူတို့က ဝရတကို အတူတကွ ပြုလုပ်၍ ပုဏ္ဏကို အနုဒာန/အပ်နှံကြသဖြင့် မိဖုရားသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကာ သားတော် မွေးဖွားသည်။ ထို့နောက် ဒွာဒသီနေ့တွင် ဝါစုဒေဝ (Vāsudeva) ထံ “ပဝိတ္တရာရောပဏီ” ပူဇော်ပွဲ—ပဝိတ္တရာ ပြုလုပ်ပစ္စည်းများ၊ ပြင်ဆင်နည်း၊ ညလုံးနိုးကြားခြင်းနှင့် လူအပေါင်းတို့ ပါဝင်နိုင်ခြင်း—ကို ဖော်ပြပြီး အကျိုးဖလကတိနှင့် အုမာပတိ–နာရဒ ဆွေးနွေးခန်းဘောင်အတွင်း ကော်လိုဖွန်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 56
The Glory of Bhādrapada Dark-Fortnight Ekādaśī (Ajā/Ajetī Ekādaśī Vrata)
ဤအခန်းတွင် ဘာဒြပဒ လ၏ ကృష్ణပက္ခ (မှောင်ဖက်) အတွင်းကျရောက်သော ဧကာဒသီကို “အဇာ” (သို့မဟုတ် “အဇေတီ”) ဧကာဒသီဟု ခေါ်၍ အပြစ်ပျက်စီးစေသောနေ့ဟု ချီးမွမ်းထားသည်။ ဟೃṣီကေရှ (ဗိဿနု) ကို ပူဇော်ကာ ဤဝရတကို ထိန်းသိမ်းလျှင်—ကြားနာရုံသာဖြင့်ပင်—သန့်စင်မှုနှင့် ပုဏ္ဏားတိုးပွားမှု ရရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ အာနိသင်ကို ပြရန် ဟရိශ්ချန္ဒရ မင်း၏ အလွန်ပြင်းထန်သော စမ်းသပ်ခန်းကို ဖော်ပြသည်။ မင်းသည် နိုင်ငံဆုံးရှုံးရ၊ မိသားစုနှင့် ကိုယ်တိုင်ကိုပါ ရောင်းချရသော်လည်း အရှက်အကြောက်နှင့် ဒုက္ခအတွင်း၌ပင် သစ္စာဓမ္မကို မစွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ နောင်တရ၍ အပြစ်ဖြေလိုစဉ် ရှင်ဂေါတမ မုနိနှင့် တွေ့ကာ ဘာဒြပဒ ကృష్ణ ဧကာဒသီ ဝရတ—အစာရှောင်ခြင်း၊ ညလုံးနိုးကြားခြင်း၊ စည်းကမ်းတကျ ကျင့်သုံးခြင်း—ကို သင်ကြားခံရသည်။ ဝရတကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် အပြစ်နှင့် ဒုက္ခတို့သည် ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်ပျောက်ကင်းကာ မိဖုရားနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့၍ မင်္ဂလာရှိသော သားသမီးကို ရရှိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မြို့နှင့် အမှုထမ်းအပါအဝင် အတားအဆီးမရှိသော နိုင်ငံတော်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်ရှိသည်။ အခန်းအဆုံးတွင် ဤကഥာကို ဖတ်ခြင်း သို့မဟုတ် နားထောင်ခြင်းသည် အශ්ဝမေဓ ယဇ్ఞ၏ ပုဏ္ဏားနှင့် တူညီသည်ဟု ဆိုထားသည်။
Adhyaya 57
The Greatness of Padmā Ekādaśī (Bright Fortnight of Bhādrapada/Nābhaśa)
ယုဓိဋ္ဌိရက နာဘရှာ/ဘဒြပဒ လဆန်းပိုင်း၏ ဧကာဒသီအကြောင်း—အမည်၊ အဓိဋ္ဌာန်သတ္တဝါ (ဒေဝတာ) နှင့် ဝရတကျင့်နည်းကို သီရိကృష్ణထံ မေးမြန်းသည်။ ကృష్ణက ဗြဟ္မာသည် နာရဒအား သင်ကြားခဲ့သည့်အတိုင်း ထိုနေ့သည် “ပဒ္မာ ဧကာဒသီ” ဖြစ်ပြီး ဟೃṣီကေရှ (ဗိဿနု) ကို အဓိဋ္ဌာန်ထားကာ အလွန်သန့်စင်ပေးသောနေ့ဟု ပြောကြားသည်။ မဟာတ္မယကထာတွင် သာသနာတရားဖြင့် အုပ်ချုပ်သော မာံဓာတာမင်း၏ နိုင်ငံ၌ သုံးနှစ်ကြာ မိုးခေါင်ရေရှား ဖြစ်ပေါ်သည်။ ပြည်သူများက မိုးသည် နာရာယဏ၏ ပရ္ဇည (မိုးပေးသူ) ရূপနှင့် ဆက်နွယ်ကြောင်း ရှင်းပြကြသည်။ မင်းသည် ဗြဟ္မာမှ မွေးဖွားသော အင်္ဂိရသ မျိုးရိုး ရှင်ရသီထံ သွားရောက် အကြံဉာဏ်တောင်းရာ၊ ရသီက ဓမ္မချိုးဖောက်မှုတစ်ရပ်ရှိကြောင်း ခွဲခြမ်းပြီး အကြမ်းဖက်မှုမလုပ်ဘဲ ပဒ္မာ ဧကာဒသီ ဝရတကို ကျင့်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ မင်းက ဝဏ္ဏအားလုံးနှင့်အတူ ဝရတကို ပြည့်စုံစွာ ကျင့်သဖြင့် မိုးပြန်ရွာကာ သီးနှံပေါများ၍ နိုင်ငံပြန်လည်ချမ်းသာလာသည်။ အခန်းအဆုံးတွင် ဤကထာကို နားထောင်/ဖတ်ရှုခြင်း၏ ကုသိုလ်ကို ချီးမွမ်းပြီး သတ်မှတ်ထားသော ဒါနများနှင့် အကျိုးဖလကို ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 58
The Greatness of Indirā Ekādaśī (Āśvina Dark Fortnight)
အာရှွင်လ၏ ကృష్ణပက္ခ (မှောင်ဘက်) တွင်ကျရောက်သော ဧကာဒသီအကြောင်း မေးမြန်းသော်၊ သရီကృష్ణသည် ယုဓိဋ္ဌိရအား ဤနေ့ကို “အင်ဒီရာ ဧကာဒသီ” ဟု ခေါ်ကြောင်းနှင့် အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော အာနုဘော်ကြီးမားကြောင်း မိန့်ကြားသည်။ ဤဝရတကို ဆောင်ရွက်ပါက အပြစ်ကံမလွတ်မကင်းမှုများ ပျောက်ကင်း၍ သရီဟရီ၏ ကရုဏာကို ရရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် သင်ခန်းစာပုံပြင်တစ်ပုဒ် ထည့်သွင်းဖော်ပြသည်။ မာဟိṣမတီမြို့၏ သဒ္ဓါပြည့်ဝသော မင်း အင်ဒြစေန၏ နန်းတော်သို့ နာရဒ မုနိ ရောက်လာပြီး၊ မင်း၏ ဖခင်သည် ဝရတတစ်ခု မပြည့်စုံသဖြင့် ယမမင်း၏ အစည်းအဝေး၌ တွေ့ရကြောင်း သတင်းပို့ကာ ကယ်တင်ရေးအတွက် အပြုအမူတစ်ရပ် လိုအပ်ကြောင်း ပြောသည်။ နာရဒက “အင်ဒီရာ-ဝရတ” ကို ညွှန်ကြားပြီး—ဒသမီနေ့တွင် ပြင်ဆင်စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ဧကာဒသီနေ့တွင် အစာရှောင်ခြင်း၊ ရှာလဂြာမနှင့် ဟရီကို ပူဇော်ခြင်း၊ ညလုံးနိုးကြားစောင့်ခြင်း၊ ဒွာဒသီနေ့တွင် ရှရဒ္ဓ ပြုလုပ်ကာ ဘြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးနှင့် ဒါနပြုခြင်းတို့ကို ဆိုသည်။ ဤသို့ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် မင်း၏ ဖခင်သည် ဝိṣṇု၏ နေရာသို့ မြင့်တင်ရောက်ရှိသွားပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ဖတ်ရှုသူ၊ နားထောင်သူတို့လည်း အပြစ်မှ လွတ်ကင်း၍ မောက္ခသို့ ဦးတည်နိုင်ကြောင်း ကတိပြုထားသည်။
Adhyaya 59
The Greatness of Pāpāṃkuśā Ekādaśī (Bright Fortnight of Āśvina)
ဤအခန်းတွင် ယုဓိဋ္ဌိရက အာရှွိန်လ၏ သုက္လပက္ခ၌ ကျရောက်သော ဧကာဒသီ၏ အမည်နှင့် မဟာတန်ခိုးကို သီရိကృష్ణအား မေးမြန်းသည်။ ကృష్ణက ၎င်းသည် “ပာပာံကူရှာ ဧကာဒသီ” ဖြစ်ကြောင်း၊ ပဒ္မနာဘ (ဗိဿနု) ကို ပူဇော်ကာ အစာရှောင်ခြင်း၊ ညလုံးနိုးကြားခြင်းနှင့် ဟရီနာမကို ချီးမွမ်းသီဆိုခြင်းတို့ကို အဓိကထားရကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ဤဝရတကို အပြစ်ပယ်ဖျက်ရာတွင် အမြင့်ဆုံးဟု ချီးကျူးပြီး ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) နှစ်မျိုးလုံးကို ပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ တရားဟောတွင် ဧကာဒသီကို ကြီးမားသော ရှရောတ ယဇ္ဈများထက်ပင် မြင့်မားကြောင်း ထင်ရှားစေပြီး ဟရီဘက္တိကို တီရ္ထတစ်ခုလုံးနှင့် တူညီသကဲ့သို့ ပြည့်စုံသော အကျိုးရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။ မတော်တဆ အစာရှောင်မိခြင်းတောင် ယမ၏ ဒဏ်ခတ်မှုများကို တားဆီးနိုင်သည်ဟုလည်း ဆိုသည်။ ထို့ပြင် နိကာယလိုက် အပြစ်တင်နိမ့်ချခြင်းကို သတိပေးပြီး—ဝိုင်ရှ္ဏဝက ရှိဝကို မနာလိုစွာ ပြောခြင်း သို့မဟုတ် ရှိုင်ဝက ဗိဿနုကို အပြစ်တင်ခြင်းသည် ဓမ္မအောင်မြင်မှုကို ထိခိုက်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် ပာပာံကူရှာ ဧကာဒသီသည် အပြစ်များမှ လွတ်ကင်းစေ၍ ဟရီ၏ လောကသို့ ပို့ဆောင်ကြောင်းကို ထပ်မံအတည်ပြုပြီး အထောက်အကူဖြစ်သော ဒါနပစ္စည်းများကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 60
The Greatness of Ramā Ekādaśī (Kārttika, Dark Fortnight)
ဤအধ্যာယတွင် ယုဓိဋ္ဌိရက ကာတ္တိကလ၏ မှောင်ဘက်ပက္ခရှိ ဧကာဒသီ—“ရာမာ ဧကာဒသီ”၏ မဟာတန်ခိုးကို သရီကృష్ణအား မေးမြန်းသည်။ သရီကృష్ణက ဤဝရတ (အစာရှောင်ပွဲ) ၏ သန့်ရှင်းသော အကျိုးဖလနှင့် ဧကာဒသီဓမ္မ၏ အရေးပါမှုကို ဟောကြားသည်။ ထို့နောက် ဥပမာဇာတ်လမ်းအဖြစ် မုစုကွန်ဒ မင်း၏ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကို ပြောသည်။ သမီး ခန္ဒြဘဂါ သည် ရှိုဘဏနှင့် လက်ထပ်ပြီး၊ ရှိုဘဏက ဧကာဒသီနေ့တွင် ရောက်လာသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာအားနည်းသော်လည်း ရာမာ-ဝရတကို ဆောင်ရွက်ရာ နေထွက်ချိန်တွင် ကွယ်လွန်သော်လည်း ဝရတ၏ ပုဏ္ဏာကြောင့် မန္ဒရတောင်အနီးရှိ တောက်ပသော ဒေဝနဂရကို ရရှိကာ “ဆိုမရှာမန်” ဟူ၍ သိကြားလောက၌ ထင်ရှားလာသည်။ နောက်ပိုင်း ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးက ခန္ဒြဘဂါအား သတင်းကို ပြောကြားသည်။ ခန္ဒြဘဂါသည် ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် တစ်သက်လုံး ဧကာဒသီကို ဆောင်ရွက်ပြီး၊ ဝါမဒေဝ၏ အဘိသေက/သန့်စင်တင်မြှောက်မှုဖြင့် ဒေဝကိုယ်တော်ကို ရကာ နဂရ၏ ပုဏ္ဏာကို တည်မြဲစေပြီး ခင်ပွန်းနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့သည်။ အဆုံးသတ်သင်ခန်းစာမှာ မှောင်ဘက်နှင့် လင်းဘက် ဧကာဒသီတို့၏ အကျိုးဖလ တူညီပြီး၊ မဟာတန်ခိုးကို နားထောင်ခြင်းက အပြစ်ကို ဖျက်သိမ်းကာ ဗိෂ္ဏု၏ လောကသို့ ပို့ဆောင်သည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 61
The Greatness of Prabodhinī (Haribodhinī) Ekādaśī in Kārtika’s Bright Fortnight
ဤအধ্যာယတွင် ယုဓိဋ္ဌိရက ကာတိကလ၏ သုက္လပက္ခ၌ ပြုလုပ်ရသော ဝရတ်အကျင့်နှင့် နည်းလမ်းကို မေးမြန်းသည်။ သရီကృష్ణက ဗြဟ္မာမှ နာရဒသို့ ဆက်လက်လာသော သင်ကြားချက်အရ ပရဘောဓိနီ/ဟရိဘောဓိနီ ဧကာဒသီသည် ဗိෂ္ဏု၏ “နိုးထ” သောနေ့ဖြစ်၍ ဓမ္မ၏ လှုပ်ရှားမှုကို အသက်သွင်းပေးသည်ဟု ရှင်းပြသည်။ အစာရှောင်ခြင်းနှင့် အထူးသဖြင့် ညလုံးပေါက် နိုးကြားစောင့်နေခြင်း (ဇာဂရဏ) ကို အပြစ်ပယ်ဖျက်၍ ကုသိုလ်တိုးပွားစေသော အကျင့်ဟု ချီးမွမ်းပြီး မဟာဝေဒ ယဇ္ဉများထက်ပင် အကျိုးကြီးမားသည်ဟု ဆိုသည်။ နည်းစနစ် (ဝိဓိ) အတိုင်း မှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်လျှင် အကျိုးတိုးကာ မလေးစားမထိန်းသိမ်းလျှင် လျော့နည်းသည်ဟု သတိပေးသည်။ ဟရိကို ဗဟိုထားသော အကျင့်များ—မီးတိုင်ယူ၍ ဘုရားကျောင်းသို့ သွားခြင်း၊ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ဒါန၊ ဂျပ်၊ ပူဇာကို ဇနာရဒနကို ရည်ရွယ်ချက်ထား၍ ပြုခြင်း၊ သင်္ခါတွင် အရဃျ ပူဇာတင်ခြင်း၊ ဂုရုကို ဂုဏ်ပြုခြင်း၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝ ကထာများ (ဘဂဝတ အပါအဝင်) ကို နားထောင်/ဖတ်ရွတ်ခြင်းတို့ကို ညွှန်ကြားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကာတိကလ၏ တုလစီ-ဥပာသနာကို မြတ်နိုးစွာ ချီးမွမ်းပြီး တုလစီရွက်တစ်ရွက်တင်ပူဇာကပ်လှူသော်လည်း ကုသိုလ်အလွန်ကြီး၊ မျိုးရိုးကို သန့်စင်ကာ မောက္ခသို့ သွားရာလမ်းကို ထောက်ပံ့သည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 62
Kamalā-Nāma Ekādaśī Vrata in the Dark Fortnight of Puruṣottama (Adhika Māsa)
အဓ್ಯಾಯ ၆၂ တွင် အဓိကမాస (ပုရုရှောတ္တမ/အဓိမాస) အတွက် အမြင့်ဆုံးဝတ်တရားဖြစ်သော “ကမလာ-နာမ ဧကာဒသီ ဝရတ” ကို သင်ကြားထားသည်။ ယုဓိဋ္ဌိရ၏ မေးခွန်းများအပေါ် သရီကృష్ణက ဤလ၏ အဓိဋ္ဌာနဒေဝတ၊ နေ့စဉ်စည်းကမ်းများ၊ သန့်စင်ရေချိုးခြင်း၊ ဇပ်/ပဋ္ဌာန်းဖတ်ခြင်း၊ ပူဇာနည်းလမ်း၊ အာဟာရကန့်သတ်ချက်များနှင့် အိမ်၊ မြစ်ကမ်း၊ တုလစီအနီး၊ ဗိṣṇုရှေ့တွင် ဇပ်လုပ်ရာမှ ရရှိသော ပုဏ္ဏဖလကို နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ဝရတ-ဝိဓိကို ပုံပြင်အတွင်း ထည့်သွင်းဖော်ပြသည်။ အရှက်ရစေခံရသော ဘြာဟ္မဏ၏ သားသည် လှည့်လည်သွားလာရင်း ပုရုရှောတ္တမလတွင် ပရယာဂ/ထရီဝေဏီသို့ ရောက်လာကာ ဟရိမိတ္တရ အာရှရမ်၌ ရှိသော ရှိသီများနှင့် ဆက်ဆံပြီး သူတို့နှင့်အတူ ဧကာဒသီကို ဆောင်ရွက်သည်။ အလယ်ညတွင် လက္ခမီ (ကမလာ/ပဒ္မာ) ပေါ်ထွန်းလာ၍ ဝရတ၏ အာနုဘော်ကို ချီးမွမ်းကာ စည်းစိမ်နှင့် မျိုးဆက်တည်တံ့မှုအတွက် ပရဟိတပေးပြီး “श्रवण” ဟူသော သာသနာတရားပုံပြင်များကို နားထောင်ခြင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော သန့်စင်မှုဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးသည်။ အဆုံးတွင် ဧကာဒသီ၏ အကျဉ်းချုပ်နည်းလမ်း—မန္တရ၊ အစာရှောင်ခြင်း၊ ညလုံးပေါက် ဂျာဂရဏ၊ ဒေဝရုပ်ကို ရေချိုးအဘိသေက၊ ဘြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးခြင်းနှင့် ပါရဏာအချိန်—ကို ဖော်ပြကာ ဗိṣṇုဓာမ ရောက်ခြင်းနှင့် အပြစ်ကင်းစင်လွတ်မြောက်ခြင်းကို ကတိပြုထားသည်။
Adhyaya 63
The Greatness and Procedure of Kāmadā Ekādaśī (in the Puruṣottama Month) with Nirjalā Emphasis
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဧကာဒသီကို ဝရတများအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးဟု ချီးမွမ်းထားပြီး ကလိယုဂ၌ အပြစ်ပယ်ဖျက်ကာ လောကီအကျိုးနှင့် မောက္ခတို့ကိုပါ ပေးစွမ်းနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ယုဓိဋ္ဌိရက ဧကာဒသီ၏ အထွတ်အမြတ်ကို ချီးကျူးပြီး ဧကာဒသီဝရတပြုသူများသည် တခါတရံ ဗိဿဏုသဏ္ဍာန်ကဲ့သို့ မြင်ရသော်လည်း အပြစ်ရှိသဏ္ဍာန်များဖြင့်လည်း မည်သို့ မြင်ရနိုင်သနည်းဟု မေးမြန်းသည်။ သီရိကృష్ణက အဖြေပြုရာတွင် အကျိုးဖလသည် ဘက္တိနှင့် သာသနာတော်နည်းလမ်းအတိုင်း မှန်ကန်စွာ လိုက်နာမှုအပေါ် မူတည်ကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် နိရ္ဇလာ (ရေမသောက်) စည်းကမ်းကို အလေးထားကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ဝရတ၏ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို ရှင်းလင်း၍ ဒသမီနေ့တွင် အစားအသောက်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ ဧကာဒသီနေ့တွင် နိရ္ဇလာဖြင့် (နန္ဒာတိထိနှင့် ဆက်စပ်) ညအိပ်မပျော် စောင့်နိုးကာ ပုရုရှိုတ္တမကို ပူဇော်ခြင်း၊ ဒွာဒသီနေ့တွင် ဘဒ္ရာတိထိနှင့် ဆက်စပ်သည့် ပာရဏာကို သင့်တော်စွာ ပြုလုပ်ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြသည်။ ဒသမီ/ဧကာဒသီ/ဒွာဒသီနေ့များတွင် ရှောင်ကြဉ်ရမည့် အရာများကိုလည်း စာရင်းပြုထားသည်။ အဆုံးတွင် ဤဝရတဖြင့် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရရှိမည်ဟု ကတိပြုကာ ဤအဓ್ಯಾಯကို နားထောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖတ်ရှုခြင်း၏ ပုဏ္ဏာသည် နွားတစ်ထောင် လှူဒါန်းခြင်းနှင့် တူညီကြောင်း ဆိုထားသည်။
Adhyaya 64
The Glory of Cāturmāsya (Four-Month Observance)
နာရဒသည် မဟာဒေဝ (ဥမာပတိ/ရှီဝ) ထံသို့ “ဟရီ (ဗိဿနု) သည် ယောဂနိဒ္ဒရာ၌ အိပ်စက်နေသည်” ဟု ဆိုကြသည့်ကာလတွင် ကျော်ကြားသော စာတုർമာသျာ ဝတ်အကျင့်ကို မည်သို့ ဆောင်ရွက်ရမည်ကို မေးမြန်းသည်။ ရှီဝသည် အခမ်းအနားကာလကို သတ်မှတ်ပေးပြီး—အာရှာဍ္ဍ သုက္လ ဧကာဒသီမှ စတင်ကာ နေသည် မိထုန် (Gemini) ရာသီ၌ ရှိစဉ် ဗိဿနုကို “အိပ်ရာတင်” သကဲ့သို့ သတ်မှတ်၍ တူလာ (Libra) ရာသီ၌ ရောက်သော် “နိုးထ” သည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုကာလအတွင်း မင်္ဂလာအခမ်းအနားအချို့ကိုလည်း ရပ်နားထားရန် ဖော်ပြထားသည်။ ထို့နောက် ဘက္တိအကျင့်များကို ညွှန်ပြသည်—မြေပြင်ပေါ်တွင် အိပ်ခြင်း၊ အစားအသောက်၌ စွန့်လွှတ်ခြင်း (အရသာခြောက်မျိုး စွန့်ခြင်း အပါအဝင်)၊ မောန (တိတ်ဆိတ်သန့်ရှင်းခြင်း)၊ သန့်ရှင်းစည်းကမ်းများနှင့် ဗိဿနုပူဇာကို တိုးမြှင့်ခြင်း—ရုပ်တုတည်ထောင်ခြင်း၊ နైవေဒျ ပူဇာ၊ တုလစီ စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ နာမ-ဇပ၊ ပုရာဏ နာကြားခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ဖလသရုတိတွင် စာတုർമာသျာ၏ ပုဏ္ဏကို မဟာယဇ္ဈများ (ဥပမာ အရှွမေဓ တစ်ထောင်) နှင့် တူညီကြောင်း ဆိုပြီး၊ အတားအဆီး/စွန့်လွှတ်မှုတစ်မျိုးချင်းစီကို အလှအပ၊ သားသမီး၊ ကောင်းကင်လောကများနှင့် ဝိုင်ကుంఠ ရောက်ခြင်း စသည့် အကျိုးများနှင့် ချိတ်ဆက်ဖော်ပြသည်။ အခန်းတွင် အဟിംသာ၊ ဒါန၊ ကရုဏာ၊ ကိုယ်ထိန်းချုပ်မှု စသည့် လူမှု-သီလဆိုင်ရာ အမိန့်တော်များလည်း ပါဝင်ပြီး၊ ကလိယုဂ၌ အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်း၊ မသန့်ရှင်းမှုနှင့် သာသနာမညီသော ပေါင်းသင်းမှုတို့ကို သတိပေးသည်။ နိဂုံးတွင် ဤဝတ်အကြောင်းကို နာကြားရုံသာဖြင့်ပင် သန့်စင်ပုဏ္ဏ ရရှိကြောင်း အတည်ပြုထားသည်။
Adhyaya 65
The Concluding Observance (Udyāpana) of the Cāturmāsya Vows
အခန်း ၆၅ တွင် စာတုရ္မာသျ ဝတ်တော်များ၏ အပြီးသတ်အခမ်းအနားဖြစ်သော ဥဒျာပန (udyāpana) ကို မဖြစ်မနေ လိုအပ်သော ပြည့်စုံမှုအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ နာရဒက အဆုံးသတ်ရိတုကို မေးမြန်းရာတွင် ဥမာပတိ မဟာဒေဝ/ရှီဝက ဥဒျာပန မပြုလျှင် ဝတ်ဖလ မပြည့်စုံနိုင်သကဲ့သို့ မပြည့်မစုံ ဆောင်ရွက်ခြင်းက ကမ္မအကျိုးဆိုးကြီးများကိုလည်း ဖြစ်စေနိုင်ကြောင်း သင်ကြားသည်။ စာတုရ္မာသျပြီးနောက် ဇဂန္နာထ ဘုရား “နိုးထ” သောအခါ ဝတ်ထမ်းသူသည် ဗြာဟ္မဏများထံ သွားရောက်၍ အပြစ်လွှတ်တောင်းပန်ကာ တားမြစ်ထားသည့် အရာအလိုက် အစားထိုးပူဇော်သဒ္ဒါတော်များကို ဆောင်ရွက်သည်—ဥပမာ ဆီကို ရှောင်ခဲ့လျှင် ဂျီ (ghee) ပေးလှူခြင်း၊ ဂျီကို ရှောင်ခဲ့လျှင် နို့ပေးလှူခြင်း။ ထို့နောက် ဝတ်အမျိုးအစားအလိုက် ဒါနနှင့် အလှူစားပွဲများကို ဖော်ပြသည်—မောနနေ့တွင် နှမ်းလုံးနှင့် ရွှေ၊ အလှူကျွေးနေ့တွင် ထမင်းနှင့် ဒဟိ (curd)၊ ညစာဝတ်အတွက် အရသာခြောက်မျိုးပါ အစားအစာ၊ နွား/နွားထီးနှင့် ရွှေ၊ မီးအိမ် (ရွှေမီးအိမ်ပါ)၊ ဖိနပ်၊ စပါးသီးနှံ၊ သစ်သီးနှင့် သိုလှောင်ရုံ စသည်တို့။ အဆုံးတွင် သင်္ခ-စက်ရ-ဂဒါ ကိုင်ဆောင်သော အနာဒီ ဝိષ્ણုအား သန့်ရှင်းစွာ ပူဇော်ကာ အပြစ်ပျောက်ကင်းစေသော ကရုဏာကို ရယူရန် ဆိုထားသည်။
Adhyaya 66
Propitiation of Yama (Crossing the Vaitaraṇī through the Dvādaśī/Vaitaraṇī-vrata)
ဤအধ্যာယတွင် နာရဒသည် မဟာဒေဝ/ဝိශ්ဝေရှဝရထံသို့ နရကနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဝိုင်တရဏီ မြစ်ကို ရှောင်လွှဲနိုင်ရန် ယမ (ဓမ္မရာဇ) ကို မည်သို့ ပူဇော်ပသရမည်ကို မေးမြန်းသည်။ ရှိဝသည် မုဒ္ဂလ ရှင်တော်၏ အတွင်းပုံပြင်ကို ပြောကြားပြီး ယမ၏ ကင်ကရများက မှားယွင်းစွာ ဖမ်းဆီးသည့် အဖြစ်အပျက်မှတစ်ဆင့် ကృష్ణပက္ခ ဒွာဒသီကို “ဝိုင်တရဏီ-ဝရတ” အဖြစ် စောင့်ထိန်းခြင်း၏ ကယ်တင်နိုင်သော အာနိသင်ကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် အကျင့်ပညာနည်းလမ်းများကို အသေးစိတ် ညွှန်ကြားသည်—အစာရှောင်ခြင်း၊ မြေ/နွားချေး/နှမ်းတို့နှင့် တီရ္ထသန့်စင်ရေချိုးကာ သတ်မှတ်မန်တရများ ရွတ်ဆိုခြင်း၊ ဂోవိန္ဒ/ဝိષ્ણုကို ပူဇော်ခြင်း၊ ပူဇော်ပစ္စည်းအိုးခွက်များ ပြင်ဆင်၍ မဏ္ဍလ ရေးဆွဲခြင်း။ ယမနှင့် စိတ္ရဂုပ္တကို အာဝဟန-နမസ്കာရ ပြုခြင်း၊ ဝိုင်တရဏီ/ဇယာကို ဗန္ဒနာပြုခြင်းနှင့် တူလစီဆည်းကပ်မှု၊ တီလက/အာယုဓအမှတ်အသား၊ နွားပူဇော်မှု စသည့် ဘက္တိအကျင့်များလည်း ပါဝင်သည်။ အကျိုးफलမှာ အပြစ်မှ လွတ်မြောက်၍ ယမ၏ ကြောက်မက်မှုများကို ကျော်လွန်ကာ ပရလောကလမ်း၌ လုံခြုံစွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခြင်းဟု ဆိုထားသည်။
Adhyaya 67
The Glory of Gopī-candana (Sacred Vaiṣṇava Clay)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဂိုပီ-စန္ဒန (Gopī-candana/ဂိုပိကာ-စန္ဒန) ဟူသော ဝိုင်ရှ္ဏဝ တီလက/လိမ်းသုတ်ရန် သန့်ရှင်းမြေမှုန့်၏ ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းထားသည်။ ၎င်းကို ထားရှိသည့်နေရာတွင် ဝမ်းနည်းခြင်း၊ မောဟနှင့် အမင်္ဂလာတို့ မတည်မနေကြောင်း၊ ပိတೃများ ပျော်ရွှင်ကာ မျိုးရိုးတိုးတက်စေကြောင်း ဆိုထားသည်။ ဂိုပီ-ပုရှ္ကရနှင့် ဆက်နွယ်သော မြေမှုန့်ကို ကိုယ်ခန္ဓာသန့်စင်စေပြီး ရောဂါဖျက်ဆီးနိုင်သည်ဟု ဖော်ပြကာ၊ ၎င်းကို ဝတ်ဆင်/လိမ်းသုတ်ခြင်းသည် မောက္ခပေးတတ်ပြီး တီရ္ထနှင့် က్షೇತ್ರ အားလုံးက ချီးကျူးကြောင်း ပြောသည်။ ထို့ပြင် တုလစီသစ်သားနှင့် တုလစီအမြစ်မြေတို့နှင့် တန်းတူသဘောထားကာ၊ ဂိုပီ-စန္ဒနကို ဟရီ-စန္ဒနနှင့် ရောနှော၍ လိမ်းပတ်စ်တစ်မျိုး ပြုလုပ်သုံးစွဲရန် ညွှန်ကြားသည်။ နိဂုံးတွင် ပာပ-ခ္ရှယ အကျိုးကို ပြင်းထန်စွာ ကြေညာ၍ အပြစ်ကြီးသူတောင် ချက်ချင်းသန့်စင်ကာ ဗိෂ္ဏု၏ အမြင့်ဆုံး ဓာမကို ရရှိမည်ဟု ကတိပေးထားသည်။
Adhyaya 68
Glorification and Characteristics of the Vaiṣṇavas
မဟေရှ္ဝရ (ရှီဝ) သည် နာရဒအား ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့၏ လက္ခဏာများနှင့် ဝိညာဉ်ရေးအဆင့်အတန်းကို ရှင်းလင်းတော်မူသည်။ ဝိုင်ရှ္ဏဝဟူသည် ဗိဿ္ဏု-နိဿဌာ (ဗိဿ္ဏုအပေါ် သစ္စာတည်မြဲမှု) ရှိ၍ ခွင့်လွှတ်ခြင်း၊ ကရုဏာ၊ တပဿယာ၊ သစ္စာတရားတို့ကို ထင်ဟပ်ကာ အကြမ်းဖက်မှုကို အခြေခံသည့် ဓမ္မကို ပယ်ရှားသူဖြစ်သည်။ ပြင်ပအမှတ်အသားများအဖြစ် တုလစီမလာကို ဝတ်ဆင်ခြင်း၊ တီလကာ ၁၂ နေရာ လိမ်းခြင်းနှင့် ဗိဿ္ဏု၏ သင်္ကေတများဖြစ်သော သင်္ခ၊ စက်ကရ၊ ဂဒါ၊ ပဒ္မ (ကြာပန်း) တို့ကို ကိုင်ဆောင်ခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ ဤအধ্যာယတွင် ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့ကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် သန့်စင်စေသူများ၊ မျိုးရိုးတစ်လျှောက်ကို ကယ်တင်နိုင်သူများဟု ချီးမြှောက်ပြီး ကလိယုဂတွင် သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်မှုအရ “ဗိဿ္ဏုနှင့် တူညီ” ဟု ဆိုထားသည်။ ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့ကို ဂုဏ်ပြုကာ အစာအဟာရ ပူဇော်ကျွေးမွေးခြင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော ပုဏ္ဏကို ပေးသည်ဟု ဆိုပြီး၊ ဒေဝတားအားလုံးကို ပူဇော်သကဲ့သို့ တူညီကြောင်းနှင့် ဘြာဟ္မဏများကို ကျွေးမွေးသည့် ပုဏ္ဏထက်ပင် အဆများစွာ တိုးပွားကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 69
The Śravaṇa–Dvādaśī Vow (Akṣaya Merit on the Śravaṇa Nakṣatra Dvādaśī)
နာရဒသည် အုမာပတိ ရှိဝအား “ပြင်းထန်သော အစာရှောင်ခြင်း မလုပ်နိုင်သူများအတွက် အလွန်ပုဏ္ဏားကြီးသော ဒွာဒသီဝရတ တစ်မျိုးတည်းကို မိန့်ကြားပါ” ဟု မေးမြန်းသည်။ ရှိဝသည် ဘာဒြပဒ လဆန်း ဒွာဒသီနေ့တွင် သြဝဏ နက္ခတ်နှင့် တိုက်ဆိုင်လျှင်—အထူးသဖြင့် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့နှင့်လည်း တိုက်ဆိုင်ပါက—ထိုနေ့တွင် ပြုသော ကုသိုလ်သည် “အက္ခယ” အဖြစ် မလျော့မနည်း အမြဲတည်ကြောင်း ချီးမွမ်းတော်မူသည်။ ဤအধ্যာယတွင် စည်းကမ်းကို သတ်မှတ်ထားသည်—မြစ်ဆုံရာ (သင်္ဂမ) တွင် ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ရေခွက်/ရေခွံ (ကလသ) ပေါ်တွင် ဇနာရဒနကို တင်တော်မူခြင်း၊ ဂီဖြင့်ချက်သော အစာကို နိဝေဒယ ပြုခြင်း၊ ညလုံးနိုးကြားကာ စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ မနက်အရုဏ်ပူဇော်ခြင်း၊ ဂိုဝိန္ဒ မန္တရကို ဂျပ်ခြင်းနှင့် ပညာရှိ ဘြာဟ္မဏကို အစာကျွေး၍ ဒါနပြုခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ပုလஸ္တျ ရှင်သည် ရှေးဟောင်းပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြောသည်—ကြောက်မက်ဖွယ် သဲကန္တာရတွင် လမ်းပျောက်သွားသော ကုန်သည်တစ်ဦးသည် ပရေတာများနှင့် တွေ့ဆုံသည်။ ပရေတာတစ်ဦးက ယခင်ဘဝတွင် သြဝဏ–ဒွာဒသီနေ့၌ ရေကန်/ရေသိုလှောင်ရာနှင့် စားနပ်ရိက္ခာကို ဒါနပြုခဲ့သဖြင့် ယနေ့တွင် ပရေတာများစွာကို နေ့စဉ် ကျွေးနိုင်သော်လည်း မယုံကြည်မှု (နာစတိက) ကြောင့် ကိုယ်တိုင် ပရေတာအဖြစ် ကျန်နေကြောင်း ဝန်ခံသည်။ ကုန်သည်အား ဥစ္စာကို ပြန်လည်ရယူပြီး ဂယာရှီရ္ษ၌ အမည်နှင့် မျိုးရိုးကို ဖော်ပြကာ ရှရဒ္ဓ ပြုလုပ်ရန် ညွှန်ကြားသဖြင့် ပရေတာသည် လွတ်မြောက်သည်။ ထိုနောက် ကုန်သည်သည် နှစ်စဉ် သင်္ဂမ၌ သြဝဏ–ဒွာဒသီဝရတ ကို ဆောင်ရွက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဝိုင်ကුණ္ဌကို ရောက်ရှိသည်။
Adhyaya 70
The Three-Nights Vow at a River
နာရဒသည် မဟေရှ/ဦမပတိ ရှိဝအား ဒုက္ခကို မမြင်ရအောင် ဖြစ်စေသော သင်ကြားချက်ကို မေးမြန်းသည်။ ရှိဝသည် “နဒီ-ထရီရာတ်ရ-ဝရတ” ဟူသော မြစ်နှင့်ဆက်နွယ်သည့် သုံးညတာ ဝရတကို သင်ပြသည်။ အာရှာဍ္ဍလနှင့် မိုးရာသီတွင် မြစ်ရေတက်လျှံနေချိန် ပြုလုပ်ခြင်းက အထူးကောင်းမြတ်ဟု ဆိုသည်။ ဤဝရတတွင် မနက်စောစော ရေချိုးခြင်း၊ မြစ်ကို ပူဇော်ခြင်း၊ အစာရှောင်ခြင်း (သို့မဟုတ် တစ်နပ်သာ စားခြင်း)၊ မပြတ်မလပ် မီးအိမ်ထွန်းထားခြင်း၊ မြစ်၏ သန့်ရှင်းသော အာနုဘော်နှင့် ဝရုဏဒေဝကို အာဟွာန်ပြုခြင်း၊ ရေပေါ်တွင် အနန္တပေါ် အိပ်စက်သော ကေရှဝ (အနန္တ) ကို တင်မြှောက်တည်ထားခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ ဘက္တများသည် အရဃျ၊ ရာသီပေါ် သစ်သီးများနှင့် ဂျီဖြင့် ချက်သော အာဟာရကို ဆက်ကပ်ပြီး သုံးညတိုင် သန့်ရှင်းမှုကို ထိန်းသိမ်းသည်။ အဆုံးတွင် ဟဝိෂျာန်နဖြင့် ပါရဏ ပြုကာ သတ်မှတ်ထားသော ဒါန (နွား၊ အဝတ်အစား၊ နှမ်း၊ ရွှေ; ဝရုဏရုပ်/မဏ္ဍလ; အိုးခွက်နှင့် ရတနာ) ကို ပေးလှူသည်။ ထို့နောက် ဘြာဟ္မဏများကို ကျွေးမွေး၍ ဂုရုကို ဂုဏ်ပြုသည်။ အကျိုးဖလမှာ ကျန်းမာရေး၊ အသက်ရှည်ခြင်း၊ စည်းစိမ်တိုးပွားခြင်း၊ သားသမီးရခြင်း၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဂုဏ်သိက္ခာရခြင်းနှင့် နရကဂတိမှ ကင်းလွတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
Adhyaya 71
The Greatness and Transmission of the Viṣṇu Thousand Names (Dialogue of Śiva and Nārada)
နိမိရှာရဏ്യရှိ ရှိသီများက စူတကို ချီးမွမ်းပြီး နာရဒသည် သန့်ရှင်းသော နာမ၏ မဟာတန်ခိုးကို မည်သို့ သိရှိလာသနည်းဟု မေးမြန်းကြသည်။ စူတက နာရဒသည် မေရုတောင်သို့ တက်ရောက်ကာ ဘြဟ္မာထံတွင် ဟရိ၏ နာမတန်ခိုးကို၊ အထူးသဖြင့် ကလိယုဂတွင် နာမ-ဇပကို အဓိကလမ်းစဉ်ဟု ဆိုသည့် အကြောင်းကို မေးမြန်းခဲ့ကြောင်း ပြောသည်။ ဘြဟ္မာက နာမသည် အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ပြီး တီရ္ထယာတရာနှင့် ပြာယရှ္စိတ္တထက်ပင် အကျိုးကြီးကြောင်း ချီးမွမ်းကာ နာရဒကို ကိုင်လာသို့ ပို့ပြီး၊ ရှိဝသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝိုင်ရှ္ဏဝဖြစ်၍ ဤလျှို့ဝှက်ကို ပြည့်စုံစွာ သိသူဟု ကြေညာသည်။ ကိုင်လာတွင် နာရဒက ဝိရှ္ဝေရှ္ဝရ မဟာဒေဝ (ရှိဝ) ကို တွေ့ဆုံ၍ ဝိෂ္ဏု-သဟသ္ရနာမကို တောင်းခံသည်။ ရှိဝက ပာရဝတီအား ယခင်က ဖွင့်ဟခဲ့သည့် သင်ကြားမှုကို အထောက်အထားအဖြစ် ချိတ်ဆက်ကာ ṛṣi/chandas/bīja/śakti/kīlaka/viniyoga နှင့် nyāsa စသည့် ဝိဓိဆိုင်ရာ အချက်အလက်များပါ ထည့်သွင်းပြီး သဟသ္ရနာမနှင့် ၎င်း၏ ဖလသရုတိကို ရွတ်ဆိုပြသည်။ အဆုံးတွင် လျှို့ဝှက်ထားရမည့် စည်းကမ်းနှင့် လက်ခံသူ၏ အရည်အချင်းကို ညွှန်ကြားပြီး၊ ရှိဝ၏ ကိုယ်ပိုင်နှစ်သက်မှုသည် “ရာမ” ဟူသော နာမတစ်လုံး၌ အထွတ်အထိပ်ရောက်ကြောင်းဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည် (ပေးထားသော အပိုဒ်တွင် စာသား မပြည့်စုံ)။
Adhyaya 72
The Greatness of Viṣṇu’s Thousand Names
ဤအধ্যာယတွင် ဗိဿဏု-သဟသ္ရနာမ၏ မဟာဂုဏ်ကို ချီးမွမ်းကာ ကလိယုဂတွင် လူတိုင်းအတွက် သင့်လျော်သော မောက္ခသို့ရောက်စေသည့် စာဓနာတစ်ရပ်ဟု ဖော်ပြသည်။ သရီ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ဂိရိ-ကနျာ အုမာအား နေ့စဉ် ရွတ်ဆိုခြင်းက ဝဏ္ဏအားလုံးအတွက် အကျိုးရှိကြောင်း သင်ကြားပြီး၊ အထူးသဖြင့် ရှူဒြ (śūdra) များပါ ပါဝင်ခွင့်ရှိကြောင်းကိုလည်း ထင်ရှားစွာ ဆိုသည်။ အပြည့်အစုံ မရွတ်နိုင်သော်လည်း အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ရွတ်ဆိုခြင်းသာဖြင့်ပင် ဗိဿဏု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး သာသနာဌာနသို့ ရောက်နိုင်သော လမ်းဖွင့်ပေးသည်ဟု ဆိုထားသည်။ ထို့ပြင် ရွတ်ဆိုရာတွင် ဝိနျာသ (vinyāsa) အပါအဝင် ရိတုအကျင့်တရားမှန်ကန်မှုနှင့် စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို အလေးထားကာ စိတ်ပျံ့နှံ့နေစဉ် ရွတ်ဆိုခြင်းကို သတိပေးတားမြစ်သည်။ ဒါသျ-ဘာဝ (dāsya-bhāva) ဟူသော သခင်ကို ဝန်ဆောင်သည့် ဘက္တိစိတ်ဖြင့် ရွတ်ဆိုရန်လည်း ညွှန်ကြားသည်။ သဟသ္ရနာမကို တီရ္ထ (tīrtha) အားလုံးနှင့် သန့်ရှင်းမြစ်များ၏ တည်ရှိမှုနှင့် တူညီဟု သတ်မှတ်ကာ အသက်ရှည်ခြင်း၊ စည်းစိမ်တိုးပွားခြင်း၊ မျိုးဆက်တည်တံ့ခြင်းနှင့် ခရီးသွားမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သော အပြစ်အနာအဆာများမှ ကာကွယ်ခြင်းတို့ကို ကတိပြုသည်။ နိဂုံးတွင် တုလသီရွက်နှင့်အတူ နာမတစ်ပါးတည်းကိုပင် ပူဇော်ခြင်းက ယဇ్ఞကြီးများစွာ၏ ပုဏ္ဏာထက် ပိုမိုမြင့်မြတ်ကြောင်း ဆိုထားသည်။
Adhyaya 73
Rāma Protective Hymn (Rāma-Rakṣā Stotra/Kavaca)
ဥတ္တရခဏ္ဍရှိ ရှိဝ–နာရဒ ဆွေးနွေးပုံစံအတွင်း မဟာဒေဝသည် «ရာမ-ရက္ခာ စတိုတ်/ကဝချ» ကို မိတ်ဆက်ကာ ရိုးရာဗေဒဆိုင်ရာ အချက်အလက်များ—ရိရှိ ဗိශ්ဝာမိတ္တရ၊ ဒေဝတာ သရီရာမ၊ ခန္ဒ အနုဋ္ဌုဗ်၊ နှင့် ဝိနိယောဂ (ဗိෂ္ဏုကို ပျော်ရွှင်စေရန် ရွတ်ဖတ်ခြင်း)—ကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ကဝချပုံစံဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကာကွယ်ရေးအဖြစ် ရာမနှင့် သန့်ရှင်းသော ဘုရားနာမများကို ခေါ်ယူကာ နှလုံး၊ လည်ချောင်း၊ ဗိုက်ခေါင်း၊ လက်၊ ခြေ၊ မျက်စိ၊ နား၊ လျှာ စသည့် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများနှင့် အာရုံခံများကို ကာကွယ်ပေးရန် ဆုတောင်းသည်။ ရွတ်ဖတ်ခြင်း၏ အကျိုးအဖြစ် အသက်ရှည်ခြင်း၊ ချမ်းသာသုခ၊ ဉာဏ်ပညာ၊ စည်းစိမ်နှင့် မတုန်မလှုပ် ကာကွယ်မှုတို့ကို ဆိုပြီး နောက်ဆုံးတွင် မောက္ခ (လွတ်မြောက်မှု) ကိုပါ ထောက်ပြသည်။ အဆုံးတွင် အခွင့်ပြုထားသော ဆက်ခံပုံ (ဗြဟ္မာ → နာရဒ → သီလရှိသူများ) ကို အလေးပေးကာ အိမ်တွင်၊ လမ်းလျှောက်စဉ်၊ အိပ်နေစဉ်တောင် ဂျပ်/ရွတ်ဖတ်လျှင် ကုသိုလ်တိုးပွားကြောင်း အတည်ပြုသည်။
Adhyaya 74
The Dharma of Charity: Sattvic Tapas and the Supremacy of the Householder
အခန်း ၇၄ (PP.6.74) တွင် ဓမ္မကို အဓိကအမြစ်အဖြစ် ချီးမွမ်းကာ အර්ထ (artha) ကာမ (kāma) နှင့် မောက္ခ (mokṣa) သို့ ရောက်ရန် အခြေခံဟု ဆိုထားသည်။ တပස් (tapas) ကို ဂုဏ် (guṇa) အလိုက် ခွဲခြားပြီး စာတ္တဝိက တပစ်က မြင့်မားရာသို့ တင်မြှောက်သော်လည်း ရာဇသိက/တာမသိက တပစ်များသည် ဆန္ဒလိုလားမှု၊ ကြမ်းတမ်းမှုနှင့် လောကီအကျိုးဆုလာဘ်ကို လိုက်စားခြင်းဖြင့် ချည်နှောင်စေသည်။ ထို့နောက် ဂೃಹස්ထဓမ္မ (gṛhastha-dharma) ၏ အထွတ်အမြတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ထောက်ခံသည်။ အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူအတွက် အိမ်တော်သည်ပင် ‘တော’ ကဲ့သို့ သာသနာ့ကျင့်စဉ်နေရာဖြစ်လာသည်။ ဂೃಹස්ထများကို အရှရမ (āśrama) များအနက် အမြင့်ဆုံးဟု ချီးမြှောက်ကာ အန္နဒါန (အစားအစာပေးလှူ) နှင့် အတိသိ-သေဝါ (ဧည့်သည်ဧည့်ခံ) ဖြင့် တပသီများကို ထောက်ပံ့ကြောင်း ဆိုသည်။ ပူဇာနှင့် နေ့စဉ်ကర్మများပြီးနောက် မင်္ဂလာကာလများတွင် ဒါန (dāna) ပြုရန် တိုက်တွန်းပြီး မတရားရရှိသော ငွေကြေးဖြင့် လှူဒါန်းခြင်းကို သတိပေးထားသည်။ အဆုံးတွင် အပြစ်ကမ္မ၏ ဆိုးရွားသော လမ်းကြောင်းနှင့် ဒါန၏ သန့်စင်စေသော အင်အားကို နှိုင်းယှဉ်ပြကာ သန့်ရှင်းသော အရင်းအမြစ်မှ ယဉ်ကျေးမှန်ကန်စွာ ပူဇာသကာပေးလှူသော ဒါနသည် စည်းစိမ်၊ သုခသုဝဏ္ဏ (ကောင်းကင်) နှင့် နောက်ဆုံး ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဓာမသို့ ပို့ဆောင်ကြောင်း အတည်ပြုသည်။
Adhyaya 75
The Greatness of Gaṇḍikā Tīrtha (Gaṇḍakī River & Śālagrāma Field)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဂဏ္ဍိကာ (ဂဏ္ဍကီ) တီရ္ထ၏ မဟာတန်ခိုးကို ဖော်ပြထားသည်။ ဤမြစ်ကို ဂင်္ဂါမြစ်ကဲ့သို့ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သည်ဟု ချီးမွမ်းပြီး၊ ဗိṣṇု၏ ကိုယ်ပိုင်ကွင်းပြင်၌ Śālagrāma ကျောက်တုံးများသည် ပုံသဏ္ဍာန်မျိုးစုံဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုဒေသသည် ရှိသီများ၊ ဒေဝတားများနှင့် အလယ်တန်းဒိဗ္ဗဂိုဏ်းများ နေထိုင်ရာဖြစ်၍ မြစ်ကို မြင်ရုံ၊ ထိရုံဖြင့်ပင် ကြီးမားသော အပြစ်များကို သန့်စင်နိုင်သည်ဟု ကြေညာထားသည်။ အာရှာဍ္ဍ မာသတွင် ဘုရားဖူးသွားခြင်း၊ တစ်လပတ်လုံး ဝတ္တ/ဗြတ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်းနှင့် တာရကမန်တရကို မပြတ်မနား ဂျပ်လုပ်ခြင်းတို့ကို အထူးအလေးထားသည်။ ထို့ပြင် ဒွိဇာများအတွက် ဝိုင်ṣṇဝ အမှတ်တံဆိပ်—ရှင်ခနှင့် စက္ကရ—ကို ဆောင်ယူရန် အမိန့်ရှိပြီး၊ ထိုအရာကို မုက္ခတိနှင့် “စစ်မှန်သော ဝိုင်ṣṇဝ” ဖြစ်ခြင်းနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ နိဂုံးတွင် ဂဏ္ဍိကာနှင့် တူညီသော တီရ္ထမရှိ၊ ဒွာဒသီနှင့် တူညီသော ဗြတမရှိ၊ ကေရှဝထက် မြင့်သော ဒေဝတားမရှိဟု အထွတ်အထိပ်အဖြစ် ဆိုထားသည်။
Adhyaya 76
The Hymn for Auspicious Occasions and the Rites for the Departed
ဤအধ্যာယတွင် အုမာ–မဟေရှဝရ စကားဝိုင်းအတွင်း သီဝဘုရားက လွတ်မြောက်ခြင်းပေးသော စတိုတရနှင့် ထိုစတိုတရနှင့်ဆက်စပ်သော မင်္ဂလာအနုဿဌာနကို မိတ်ဆက်တော်မူသည်။ ထိုသို့ အားကိုး၍ ဘက္တိဖြင့် ဂျပ်ရွတ်ပါက အပြစ်ကြီးသူတောင် ကယ်တင်ခြင်းရနိုင်ကြောင်း အာမခံတော်မူသည်။ ထို့နောက် အတွင်းပိုင်းဆက်ခံပို့ဆောင်မှုအဖြစ် ဘြဟ္မာက နာရဒအား သင်ကြားသော စတိုတရကို ဖော်ပြရာတွင် အမြင့်ဆုံးအတ္တကို နာရာယဏ/ဝိෂ္ဏု ဟူ၍လည်းကောင်း ရာဃဝ (ရာမ) ဟူ၍လည်းကောင်း သတ်မှတ်ကာ ကမ္ဘာဝိရာဋ်ပုံရိပ်နှင့် ဝေဒယဇ္ဉ—အိုံကာရ၊ ဝသတ်၊ ယဇ္ဉပုရောဟိတ်တရား—တို့၏ တူညီမှုများဖြင့် တစ်ပါးတည်းသော အရှင်၏ မဟာတန်ခိုးကို ချီးမွမ်းထားသည်။ အဆုံးတွင် လက်တွေ့ညွှန်ကြားချက်များ—သေခါနီးတွင် သတိရခြင်း၊ သံဓျာသုံးချိန်တွင် ရွတ်ဖတ်ခြင်း၊ ပိဏ္ဍအပူဇာပြီးနောက် ရှရာဒ္ဓတွင် အထူးအကျိုးရှိခြင်း၊ လျှို့ဝှက်စောင့်ရှောက်ကာ သင့်တော်သူထံသာ ပေးပို့ခြင်း၊ စာတမ်းရေးကူး၍ လှူဒါန်းခြင်း၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝ သင်္ကေတ (ရှင်ခ/ချက်ကရ) နှင့် ကြာစေ့မလာ ဝတ်ဆင်ခြင်း—တို့ကို ဆိုထားသည်။ အကျိုးဖလမှာ ဘိုးဘွားများ ဝိෂ္ဏုဓာမသို့ တက်ရောက်ခြင်း၊ လောကီတိုးတက်ခြင်းနှင့် မောက္ခရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။
Adhyaya 77
The Rite and Narrative of Ṛṣi-pañcamī (Rishi Panchami Vrata)
မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ပါရဝတီအား သားသမီးတိုးပွားခြင်းနှင့် ကံကောင်းခြင်းကို မြှင့်တင်သည်ဟု ဆိုသော ‘အမြင့်မြတ်ဆုံး’ ဝရတကို ဟောကြားသည်။ ထို့နောက် သင်ခန်းစာပုံပြင်တစ်ပုဒ် ထွက်ပေါ်လာသည်—ဝေဒပညာကျွမ်းကျင်သော ဘြာဟ္မဏ ဒေဝရှර්မာသည် ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ကို ဧည့်ဝတ်ပြုမှုအပြည့်ဖြင့် သေချာစွာ ဆောင်ရွက်သော်လည်း၊ သူ့အိမ်ရှိ နွားထီး (Balīvarda/Vṛṣa) နှင့် ခွေးမ (Śunī) တို့က စကားပြောကာ မလေးမစားခံရခြင်းနှင့် မသန့်ရှင်းမှုနှင့် ဆက်နွယ်သော ကမ္မအကျန်အလွန်ကြောင့် ခံစားနေရသည့် ဒုက္ခကို ဖော်ပြကြသည်။ ဒေဝရှර්မာသည် ထိုတိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်သည် မိမိ၏ မိဘများဖြစ်ပြီး ယခင်ဘဝအပြစ်အနာအဆာကြောင့် ဤသဘောဖြင့် ပြန်လည်မွေးဖွားလာကြောင်း သိမြင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝသိဋ္ဌ အပါအဝင် ရှိများထံ သွားရောက် အကြံဉာဏ်တောင်းခံသည်။ ရှိတစ်ပါးက ယခင်ဘဝအကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြပြီး ဘာဒြပဒ လဆန်း ၅ ရက် (Bhādrapada śukla pañcamī) တွင် ‘ရိရှိ-ပဉ္စမီ’ ဝရတကို ကုထုံးအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးသည်—သပ္တရိရှိများကို ပူဇော်ခြင်း၊ မဏ္ဍလနှင့် ကုမ္ဘ (ကလသ) စီမံတည်ဆောက်ခြင်း၊ ရိရှိသီးနှံ/အန်န ပူဇော်ခြင်း၊ ဒက္ခိဏာ ပေးခြင်းနှင့် ပဋ္ဌာန်း/ဇပ် ဖတ်ရွတ်ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ ဤဝရတသည် မသန့်ရှင်းမှုကြောင့် မလင်ကပ်သွားသော အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပေးပြီး ပိတೃ (ဘိုးဘွား) များကို လွတ်မြောက်စေကာ၊ ဆောင်ရွက်သူကို နောက်ဆုံးတွင် ဝိෂ္ဏုဓာမသို့ ရောက်စေသည်။
Adhyaya 78
Apāmārjana Hymn and Rite of Purification (Disease–Poison–Graha Pacification)
ဤအধ্যာယတွင် အပာမာර්ဇန (အညစ်အကြေးကို “ပွတ်ဖယ်”၍ သန့်စင်ခြင်း) ကို ရောဂါ၊ အဆိပ်၊ ဂြဟာဒုက္ခနှင့် မကောင်းသော မန္တရား/အဘိချာရတို့ကို တားဆီးပျောက်ကင်းစေသော အမြင့်ဆုံးကုထုံးဟု ဆိုထားသည်။ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် တောင်သမီး ဒေဝီအား ဤဝိဓိ၏ အာဏာတရားကို ဆက်ခံစဉ်ဆက်ဖြင့် ပြောကြားသည်—ဗြဟ္မာက ပုလஸ္တျကို သင်ကြား၍ ပုလஸ္တျက ဒာလဘျကို ထပ်မံပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ ဗိဿနုကို ဗြတနှင့် အစာရှောင်ခြင်းဖြင့် ပူဇော်နှစ်သက်စေပါက အန္တရာယ်များကင်းဝေးပြီး၊ ဓမ္မကို လျစ်လျူရှုလျှင် ထိခိုက်လွယ်ကြောင်းလည်း သတိပေးသည်။ အဓိကကျသော အကျင့်မှာ ဗိဿနု-ညာသ (ဘုရားနာမနှင့် အဝတာရများကို ကိုယ်ခန္ဓာအင်္ဂါနေရာများတွင် တည်စေခြင်း) ပြုလုပ်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းသော ကုရှာမြက်ဖြင့် သန့်စင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှည်လျားသော စတိုးတရတွင် ဗိဿနု၊ နရစിംဟ နှင့် အထူးသဖြင့် သုဒර්ရှန-စက်ကရကို အာဟွာန်၍ ဖျားနာမှု၊ အဆိပ်၊ မကောင်းဝိညာဉ်များနှင့် ဂြဟာတို့၏ ဖမ်းဆီးမှုကို ချိုးဖျက်ရန် ဆုတောင်းထားသည်။ အဆုံးတွင် ဖလ-ရှ్రုတိ၊ လောဘကို ရှောင်ရန် နৈতিকသတိပေးချက်များနှင့်၊ ဂျနာရဒနက ကုရှာမြက်သည် ဗိဿနု၏ ကိုယ်မှ ပေါ်ပေါက်လာ၍ ကုသနိုင်စွမ်းကို ကြေညာသည့် အပိတ်ပိုင်း ပါရှိသည်။
Adhyaya 79
The Greatness of the Apāmārjanaka (Cleansing Hymn/Rite)
အဓ್ಯಾಯ ၇၉ တွင် “အပာမာရ္ဇနက” ကို အလွန်အံ့ဩဖွယ် သန့်စင်ရေး ဂါထာ/ရိတုအဖြစ် ချီးမွမ်းထားသည်။ ဥမာပတိ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် တောင်သမီး ပါရဝတီအား စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ဂျပ်ရွတ်ဆိုလျှင် ပုတ္တရ-ကာမနာ (သားရလိုမှု) အတွက် အထူးထိရောက်ပြီး နေ့စဉ်ရွတ်ဆိုသူ၏ အလိုဆန္ဒမျိုးစုံ ပြည့်စုံစေသည်ဟု သင်ကြားသည်။ ဝဏ္ဏအလိုက် အကျိုးကိုလည်း ဖော်ပြသည်—ဗြာဟ္မဏများအတွက် ပညာဗဟုသုတ၊ က္ෂတ္တရိယများအတွက် အာဏာနှင့် အုပ်စိုးမှု၊ ဝိုင်ရှျများအတွက် ဥစ္စာဓန၊ ရှူဒြများအတွက် ဘက္တိ။ သို့ရာတွင် နားထောင်ခြင်းနှင့် ဂျပ်ပြုခြင်းက လူအားလုံးအတွက် ဘက္တိတိုးပွားစေပြီး၊ ပုဏ္ဏကို စာမဝေဒနှင့် တူညီဟု ဆိုကာ အပြစ်များကို ချက်ချင်းဖျက်စီးနိုင်သည်ဟု ကြေညာထားသည်။ ထို့ပြင် ဝိုင်ရှ္ဏဝ အကျင့်များကို တွဲဖက်ညွှန်ကြားသည်—ဘိဉ်းသစ်ခွံ (birch-bark) ပေါ်ရေး၍ ကိုယ်တင်ဆောင်ခြင်း၊ ဂါထာတစ်ပုဒ်သာ ရွတ်ပြီးနောက်တောင် တုလစီကို ပူဇော်ခြင်း၊ တုလစီမလာနှင့် ဝိုင်ရှ္ဏဝ အမှတ်တံဆိပ် (ရှင်ခ–ချက်ကရ အမှတ်) ကို ဝတ်ဆင်ခြင်း။ ကလေးရောဂါ၊ ဂြိုဟ်ဒုက္ခ၊ ဝိညာဉ်/ဘူတ၊ အဆိပ်နှင့် တက်ခြင်းတို့ကို သက်သာကာကွယ်ပေးသည်။ နိဂုံးတွင် ဝိෂ္ဏုလောကသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် မောက္ခကို ရရှိစေ하며၊ ဘာဂဝတ ဘက္တများကို မိသားစုတစ်စုလုံးအတွက် ကယ်တင်သူများဟု ချီးမြှောက်ထားသည်။
Adhyaya 80
The Glory of Viṣṇu (Viṣṇu-Māhātmya): Bhakti as the Highest Dharma
ရှီဝ–ပါဝတီ စကားဝိုင်းတွင် မဟာဒေဝက ဗိဿဏု၏ မဟိမကို နားထောင်ခြင်းသာလျှင် လွတ်မြောက်ခြင်းကို ပေးနိုင်သည်ဟု ကြေညာတော်မူသည်။ ထို့နောက် ဥပမာပြ စကားဝိုင်းဆက်တစ်လျှောက်ဖြင့် “အမြင့်ဆုံး ဓမ္မ” အကြောင်းကို ဖော်ထုတ်သည်—ယုဓိဿဌိရက ဘီဿမအား အမြင့်ဆုံး ဓမ္မသည် မည်သည်နည်းဟု မေးမြန်းသည်။ ဘီဿမက ပုဏ္ဍရိက–နာရဒ ပုံပြင်ဟောင်းကို ကိုးကားပြောကြားသည်။ ပုဏ္ဍရိကသည် တင်းကျပ်သော ဘြဟ္မစရိယာကို ထိန်းသိမ်း၍ တီရ္ထယာထရာ ပြုကာ ရှာလာဂြာမကို ပူဇော်သဖြင့် မန္တရအခြေပြု ဘက္တိသို့ ရောက်ပြီး ဗိဿဏုကို တိုက်ရိုက် ဒർശန ရရှိသည်။ နာရဒနှင့် ဘြဟ္မာက ဓမ္မ၊ ဝေဒ၊ ယဇ္ဉနှင့် စကြဝဠာတစ်ခုလုံး၏ အခြေခံမှာ နာရာယဏ ဖြစ်ကြောင်း တစ်စုတစ်စည်း သဘောတရားကို ထုတ်ဖော်သည်။ အဆုံးတွင် ဗိဿဏုက ပုဏ္ဍရိကအား ဒေဝီယ သာနိဓ္ဓိ ပေးအပ်ပြီး နာမ-စမရဏကို လူတိုင်းအတွက် အကျိုးရှိသော လမ်းစဉ်ဟု မြှောက်တင်သည်။ အထူးသဖြင့် ကလိယုဂတွင် အက္ခရာရှစ်လုံး မန္တရ “အိုမ် နမော နာရာယဏာယ” ကို အလွန်ထိရောက်သော အကျင့်လမ်းဟု ချီးမြှောက်ထားသည်။
Adhyaya 81
The Greatness of the Gaṅgā (Ganga Mahatmya)
ပါဝတီသည် ရှိဝအား ဂင်္ဂါ၏ မဟိမကို ထပ်မံဟောကြားပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ ထို့နောက် ကථာသည် အတွင်းခံ မဟာကဗျာဆန်သော ဖရိမ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး—မြားခင်းပေါ်၌ လဲလျောင်းနေသော ဘီရှ္မကို ဝိုင်းရံကာ ရှင်တော်များ စုဝေးကြသည့်အခါ ယုဓိဋ္ဌိရက အဘယ်ဒေသ၊ အဘယ်တောင်တန်း၊ အဘယ်အာရှရမ်တို့က အမြတ်ပုဏ္ဏာ အများဆုံး ဖြစ်သနည်းဟု မေးမြန်းသည်။ ဘီရှ္မက ရှေးဟောင်းအကြောင်းအရာတစ်ပုဒ်ဖြင့် ဖြေကြားသည်—စိဒ္ဓတစ်ပါးက ရာဇာ ရှိဘီနှင့် ဆက်နွယ်သော ဥဉ္စဝෘတ္တိ (ရှီလိုဉ္စ-ဝෘတ္တိ) ကို လိုက်နာသည့် စံပြ အိမ်ထောင်ရှင်/တပသီကို သွားရောက်တွေ့ဆုံသည်။ စိဒ္ဓက တကယ်တမ်း ကံကောင်းမြတ်နိုးသော မြေဒေသဟူသည် တြိပထဂါ ဂင်္ဂါ၏ ကရုဏာရရှိသည့် မြေဒေသဖြစ်ကြောင်း၊ ဂင်္ဂါတွင် ရေချိုးခြင်း၊ ဂင်္ဂါရေ သောက်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် “ဂင်္ဂါ” ဟူသော နာမကို သတိရ/အသံထွက်ခြင်းသာဖြင့်ပင် အပြစ်များ ပျက်စီးသွားကြောင်း—တပ၊ စွန့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ယဇ్ఞရာပေါင်းများစွာထက်ပင် မြင့်မားကြောင်း သင်ကြားသည်။ ပရယာဂ/ဝေဏီ၊ ဂင်္ဂါဒွာရ၊ ကနခလ၊ ကုရှာဝရ္တ စသည့် တီရ္ထများကို အထူးချီးမွမ်းကာ ဝိုင်ကුණ္ဌသို့ ရောက်စေပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမှ လွတ်မြောက်စေသော လမ်းကြောင်းများဟု ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 82
Glories and Characteristics of Servant-Vaiṣṇavas (Marks of a Vaiṣṇava and Proper Worship)
ဦမာ (ပါဝတီ) သည် မဟေရှဝရ (ရှီဝ) ထံ၌ ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဘက္တများ၏ လက္ခဏာနှင့် မဟာတရားကို သတ်မှတ်ဖော်ပြရန် မေးမြန်းသည်။ ရှီဝက သန့်ရှင်းမှု၊ သစ္စာ၊ သည်းခံမှု၊ မကပ်ငြိမှု၊ ဝေဒ စူးစမ်းလေ့လာမှု၊ ဧည့်သည်ဧည့်ခံမှု၊ အဂ္နိဟောတရ၊ ကရုဏာတို့နှင့်အတူ မြင်သာသော ဝိုင်ရှ္ဏဝ အမှတ်အသားများ (ရှင်ခ–ချက္ကရ) ကိုပါ ရှင်းလင်းပြောကြားသည်။ ဘက္တများကို အပြစ်တင်စော်ကားခြင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ဖြစ်၍ နိမ့်ကျသော မွေးဖွားမှုများသို့ ထပ်ခါထပ်ခါ ကျရောက်စေသည်ဟု သတိပေးထားသည်။ ထို့နောက် အာရ္ချနာ (မూర్తိပူဇာ) အကြောင်းသို့ ပြောင်းလဲကာ သတ္တု သို့မဟုတ် ကျောက်ဖြင့် ဂိုပါလ/ကృష్ణ ရုပ်တု ပြုလုပ်ပူဇာခြင်း၊ ရှာလဂ္ရామနှင့် ဒွာရဝတီ ကျောက်တုံးများကို ဂုဏ်ပြုခြင်း၊ အာဂမနှင့် ဝေဒ နည်းလမ်းအတိုင်း မန္တရဖြင့် ပရတိဋ္ဌာ ပြုလုပ်တင်မြှောက်ခြင်း၊ ṣoḍaśopacāra (ပူဇာ ၁၆ မျိုး) ဖြင့် ဆောင်ရွက်ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြသည်။ ရှီဝက ဝိෂ္ဏုနှင့် ရှီဝ မခွဲခြားတူညီကြောင်း ကြေညာပြီး နိကာယလိုက် အပြစ်တင်ခြင်းနှင့် ရောနှောသော ပူဇာကို ရှုတ်ချသည်။ နာရဒ၊ ပရဟ္လာဒ၊ အမ္ဗရီရှ၊ ဓြုဝ နှင့် ကလိယုဂတွင် ရှုဒ္ဒရ ဘက္တ ဟရိဒါသတို့၏ ဥပမာများက ဘက္တိ၏ ကျယ်ပြန့်မှုကို ထင်ရှားစေသည်။
Adhyaya 83
The Great Swing Festival (Dolā-mahotsava)
ပာဝတီက လစဉ်ကျင်းပရမည့် ပွဲတော်အလေ့အထများကို မေးမြန်းသဖြင့် မဟေရှဝရ (ရှီဝ) သည် ချိုင်တြာလ၏ သုကလပက္ခတွင် ကျင်းပသော ဒေါလာ-မဟောတ္ဆဝကို ရှင်းလင်းတော်မူသည်။ အထူးသဖြင့် ဧကာဒသီ၏ အရေးပါမှုကို ထောက်ပြပြီး၊ ကృష్ణ/ဗိဿနုကို ဒေါလာ (လှုပ်ခတ်ခုံ) ပေါ်တွင် ထိုင်စေကာ လူထုနှင့်အတူ အများပြည်သူပူဇော်ပွဲ ပြုလုပ်ရန် ဆိုသည်။ ဤအধ্যာယတွင် ကလိယုဂ၌ “ဒർശန” ၏ သန့်စင်စေသော အာနိသင်ကို ချီးမွမ်းထားပြီး၊ အပြစ်ကြီးသူတောင် ဘုရားရှင်ကို မြင်တွေ့ခြင်းနှင့် နူးညံ့စွာ လှုပ်ခတ်ပေးခြင်းကြောင့် လွတ်မြောက်နိုင်ကြောင်း ဆိုထားသည်။ ထို့ပြင် ဒေဝတားများ၊ နာဂများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ အပ္စရာများနှင့် ရှင်ရသီများ၏ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ တက်ရောက်မှုကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ ပူဇော်နည်းလမ်းများတွင် ဂါယတြီပုံစံ ဝတ်ပြုမှု၊ “အိုံ နမော ဘဂဝတေ ဝာစုဒေဝါယ” မန္တရ၊ ဆိုးဍသိုပချာ ပူဇာ၊ အင်္ဂ/ကရ/ရှာရီရက-ညာသ၊ သရီ (လက္ခမီ) နှင့်အတူ တင်မြှောက်တည်ထောင်ခြင်း၊ တူရိယာငါးမျိုးဖြင့် အာရတီပြုခြင်း၊ အရဃျ ပူဇော်ခြင်း၊ ဂုရုထံ ဒက္ခိဏာ ဆက်ကပ်ခြင်း၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝများထံ ဝေမျှခြင်းနှင့် ဘဂ္တိသီချင်း-တေးဂီတ-အကတို့ ပါဝင်ကာ၊ ဤပွဲတော်ကို သာသနာရေးလီတူရ်ဂျီနှင့် လူထုဘဂ္တိ ပေါင်းစည်းသည့် ပွဲအဖြစ် တင်ပြထားသည်။
Adhyaya 84
The Great Festival of Damanaka (Spring Damana Blossom Rite)
အခန်း ၈၄ တွင် ချိုင်တရ လတွင် ကျင်းပသော ဒမနက (ဒမနာ ပန်း) မဟာပွဲ၏ နည်းလမ်းကို ဖော်ပြသည်။ အလင်းပက္ခ ဒွာဒသီနေ့ကို အဓိကထားပြီး၊ အဲကာဒသီညတွင် ညလုံးနိုး၍ ပူဇော်ကာ ပြင်ဆင်ရသည်။ ဗိဿနုဘက် ပွဲတော်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော်လည်း ကာမဒေဝ (ကန္ဒရပ/မဒန) နှင့် ရတီကို စတင်တင်သွင်းပူဇော်ရန်၊ စರ್ವတောဘဒြ မဏ္ဍလ ရေးဆွဲ၍ အရပ်လေးမျက်နှာ မန္တရ-ညာသ ပြုလုပ်ကာ ကာမ-ဂါယတြီကို ၁၀၈ ကြိမ် ဂျပ်ရန် ဆိုထားသည်။ ထို့နောက် လက္ခမီနှင့်အတူ ကေရှဝ/ဂဂန္နာထ နှင့် ဇနာရဒန ကို ပူဇော်ပြီး ညလုံးစောင့်နိုးကာ ဒမနာ အကိုင်းအခက်နှင့် ပန်းများကို ဆက်ကပ်သည်။ အဆုံးတွင် သီချင်းတေးဂီတ၊ အက၊ ရေဖြင့်ပြုသော ကရိယာများ၊ ဂုရုအား ဒါနပေးခြင်းနှင့် အတူတကွ စားသောက်ပွဲ ပြုလုပ်သည်။ မဟာဒေဝက ဂဂန္နာထကို ပူဇော်ခြင်းသည် ရှိဝကို ပူဇော်ခြင်းလည်း ပါဝင်ကြောင်း၊ ပွဲတော်ကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် ကြီးမားသော အပြစ်များ သန့်စင်နိုင်ကြောင်း သင်ကြားသည်။ ဤအခန်းသည် မိသားစုချမ်းသာတိုးပွားမှု၊ “နွားတစ်ထောင်” နှင့်တူသော မဟာပုဏ္ဏာ၊ နွေဦးပန်းပူဇော်ဘက်တိဖြင့် မုက္ခတိကို ချီးမွမ်း၍ အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 85
The Great Festival of the Lord’s Repose (Śayana) in Water
အဓ್ಯಾಯ ၈၅ တွင် ရာသီအလိုက် လိုက်နာရသော ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဝတ်ပြုကျင့်စဉ်ကို သတ်မှတ်ထားပြီး၊ ရေထဲ၌ အဓိဋ္ဌာန်တည်ရှိသော ဗိဿဏု (ဟရီ) ကို ဗိဿာခ–ဇျေဋ္ဌ ကာလနှင့် အထူးသဖြင့် ဧကာဒသီ–ဒွာဒသီ တိထိများတွင် ပူဇော်ရန် ဆိုထားသည်။ သီချင်း၊ တူရိယာ၊ အကအဖျော်ဖြေဖြင့် ပွဲတော်ကျင်းပခြင်း၊ မြေတင်ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် “ဗိဿဏု၏ အိပ်ရာ” (śayyā) တည်ဆောက်ခြင်းနှင့် အေးမြမွှေးကြိုင်သော ရေကို ပြင်ဆင်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ ပရတိဋ္ဌာနအတွက် Śālagrāma ကို အကောင်းဆုံးဟု ဆိုပြီး မရှိလျှင် ဂိုပါလ သို့မဟုတ် ရာမ စသည့် ရုပ်တု/ပုံတော်ကို တင်ထားနိုင်သည်။ ရေထဲတွင် ရပ်လျက် တုလစီနံ့သင်းရေဖြင့် သတ်မှတ်မန်တရများကို ရွတ်ဆိုကာ အာရ္ချနာပြုရ며၊ ဒွာဒသီညတွင် အထူးပူဇော်ခြင်းနှင့် ညအိပ်မပျော် စောင့်နေခြင်း (vigil) ဖြင့် ပြည့်စုံစေသည်။ ဖလသြရတိအရ ဤကောင်းမှုသည် ယဇ్ఞအများအပြားနှင့် တူညီသည့် မဟာပုဏ္ဏဖြစ်၍ မျိုးရိုးသန့်စင်စေကာ ယမ၏ ဒဏ်ခတ်မှုမှ လွတ်မြောက်စေပြီး မိမိမျိုးဆက်ကို နရကဘေးမှ ကာကွယ်ပေးကာ နောက်ဆုံးတွင် sāyujya/မောက္ခ ကို ရစေသည်။ သို့သော် ယုံကြည်မှုမရှိခြင်း၊ အပြစ်စိတ်ဓာတ်၊ နာစတိကဝါဒ၊ အမြဲသံသယနှင့် အကြောင်းပြချက်သာကိုင်စွဲခြင်း—ဤ ၅ မျိုးသည် အကျိုးကို တားဆီးသည်။
Adhyaya 86
Pavitrāropaṇa: The Rite of Offering the Consecrated Pavitra to Viṣṇu
ဤအခန်းတွင် ရှရဝဏ (Śrāvaṇa) လတွင် နှစ်စဉ်ကျင်းပသည့် “ပဝိတြာရောပဏ” အကျင့်ကို သင်ကြားထားသည်။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပြုလုပ်ခဲ့သော ပူဇော်မှုကို ပြည့်စုံစေရန်နှင့် ဘက္တိကို တိုးပွားစေရန်အတွက် သန့်စင်ကာ သက္ကာရပြုထားသော ပဝိတြာကြိုး/ပန်းကုံးကို ဗိဿဏုထံ တင်အပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အသုံးပြုနိုင်သည့် ပစ္စည်းများ (လင်နင်/ချည်ကြိုး၊ ငွေ၊ ရွှေ နှင့် အစားထိုးပစ္စည်းများ)၊ ပြင်ဆင်နည်းစည်းကမ်းများ (ကြိုးသုံးချောင်း၊ ဆေးကြောခြင်း၊ ချည်ကွင်းအရေအတွက်၊ အနံ့နှင့် အရောင်) နှင့် လင်္ဂ သို့မဟုတ် ပရတိမာပေါ်တွင် အချိုးအစားညီညွတ်စွာ တပ်ဆင်နည်းကို ဖော်ပြထားသည်။ လဆန်းလကွယ် တိထိများနှင့် သက်ဆိုင်ရာ ဒေဝတားများကို ချိတ်ဆက်သတ်မှတ်ပေးထားခြင်းလည်း ပါဝင်သည်။ ထို့နောက် တပ်ဆင်ခြင်းနှင့် သက္ကာရသန့်စင်ခြင်း၏ အစီအစဉ်—သေတ္တာ/ကတ်စကက်တွင် ထား၍ adhivāsa ပြုခြင်း၊ ချည်ကွင်းများအတွင်း အကူအညီပေးသော သက္တိများကို အာဟွာန်ခေါ်ယူခြင်း၊ မုဒြာအစဉ်လိုက် ပြုလုပ်ခြင်း၊ ရေဖျန်းခြင်းနှင့် မန္တရ (ဥပမာ “klīṃ kṛṣṇāya”) ကို ရွတ်ဆိုခြင်းတို့ကို ဆိုထားသည်။ အဆုံးတွင် naivedya ဆက်ကပ်ခြင်း၊ မီးအလင်းတန်းများ ထွန်းညှိခြင်း၊ guru-pūjā၊ Vaiṣṇava များကို ဂုဏ်ပြုခြင်းနှင့် Keśava ထံ အပြစ်လွှတ်တောင်းပန်ခြင်းဖြင့် ပြီးစီးသည်။ ဤအကျင့်ကို “ပွဲတော်တို့၏ ဘုရင်” ဟု ချီးမွမ်းကာ သန့်စင်ဖွယ်အကျိုးကြီးပြီး စိတ်နှလုံးသဒ္ဓါဖြင့် ပြုလုပ်သူ မည်သူမဆို လုပ်ဆောင်နိုင်ကြောင်း ဆိုထားသည်။
Adhyaya 87
Monthly Flower-Offerings (Calendrical Floral Worship)
အဓ್ಯಾಯ ၈၇ (မాసိက-ပုဿပ) သည် ဥမာ–မဟေရှဝရ ဆွေးနွေးပုံစံဖြင့် ရှိဝက ဒေဝီ ပါဝတီအား ဗိဿဏု (ကေရှဝ/မာဓဝ/ဇနာဒန/ဂိုဝိန္ဒ/ဇဂန္နာထ) ကို လစဉ်အလိုက် ပန်းနှင့် သန့်ရှင်းသော အရွက်များဖြင့် ပူဇော်သည့် ပြက္ခဒိန်ဆန်သော ဝတ်ပြုနည်းကို သင်ကြားထားသည်။ ချိုင်တြမှ ဖာလ္ဂုဏအထိ လတိုင်းအတွက် သင့်တော်သော ပန်းနှင့် အရွက်များ—ချမ္ပက၊ မယ်လီ/ယုဿိကာ၊ ဘိလ္ဝ၊ ကြာပန်း၊ အနီရောင်ပန်းများ၊ ကေတကီအရွက်၊ ကဒမ္ဗ၊ တုလစီ၊ အတစီ၊ ဒူရ္ဝာမြက်၊ ဘကူလ၊ ပုန္နာဂ စသည်—ကို ဖော်ပြပြီး မိုးရာသီ သို့မဟုတ် နေသည် ဝృషဘ ရာသီ၌ ရှိချိန်ကဲ့သို့ ရာသီအညွှန်းများလည်း ပါဝင်သည်။ ဤအခန်းတွင် “ဒေဝဒေဝေရှဝရ” ကို ပူဇော်ခြင်းသည် အခြားဒေဝတားအားလုံးကိုလည်း အလိုအလျောက် ပူဇော်ပြီးသားဖြစ်ကြောင်း၊ အပြစ်များ ပျောက်ကင်းစေကြောင်း၊ လိုအင်ဆန္ဒအတိုင်း အကျိုးပေးကြောင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ဝိုင်ကුණ္ဌ (Vaikuṇṭha) သို့ ရောက်စေကြောင်းကို ထပ်တလဲလဲ အတည်ပြုထားသည်။ ထို့ကြောင့် ပန်းဖြင့် ဘက္တိပြုခြင်းကို လွယ်ကူသည့် အကျင့်နှင့် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ဦးတည်သော လမ်းကြောင်းအဖြစ် ထင်ရှားစေထားသည်။
Adhyaya 88
The Greatness of Kārtika: The Pārijāta Tree Episode and the Tulāpuruṣa Gift
ဤအধ্যာယတွင် ကာတိကလ၏ မဟာတန်ခိုးကို ဖော်ပြထားသည်။ နာရဒမုနိသည် ဆန္ဒပြည့်ပင်မှ ယူဆောင်လာသော ဒေဝပန်းများနှင့် ဒွာရကာသို့ ရောက်လာပြီး၊ သရီကృష్ణသည် နာရဒကို ဂုဏ်ပြုကာ မိဖုရားများထံ ပန်းများကို ခွဲဝေပေးသည်။ သို့ရာတွင် မတော်တဆ စတျဘာမာကို လျစ်လျူရှုမိသဖြင့် သူမသည် အမျက်ထွက်ကာ ခွာထွက်နေသည်။ သူမကို သက်သာစေရန် ကృష్ణသည် ဂရုဍကို ခေါ်ယူပြီး စတျဘာမာနှင့်အတူ အိန္ဒြလောကသို့ သွားကာ ပါရိဇာတပင်ကို ယူလာရန် ကြံစည်သည်။ အိန္ဒြ၏ ကန့်ကွက်မှုရှိသော်လည်း ကృష్ణသည် ပါရိဇာတပင်ကို အမြစ်မှ ဆွဲထုတ်ကာ ဒွာရကာသို့ ပြန်ယူလာသည်။ ထို့နောက် စတျဘာမာသည် “မွေးဖွားတိုင်း မွေးဖွားတိုင်း ဤသို့သော ခင်ပွန်းကို မည်သို့ ရနိုင်မည်နည်း” ဟု နာရဒကို မေးမြန်းသည်။ နာရဒသည် တူလာပုရုရှ ဒါန (ချိန်တင်လှူဒါန်းခြင်း) ကို ညွှန်ပြပြီး၊ စတျဘာမာသည် ကృష్ణနှင့် ပါရိဇာတပင်ကို ပါဝင်စေကာ ချိန်တင်ပူဇော်လှူဒါန်း၍ ပူဇော်ပုံစံအရ ကృష్ణကို နာရဒထံ အပ်နှံသည်။ နာရဒသည် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကృష్ణသည် စတျဘာမာ၏ အတိတ်ဘဝက ကုသိုလ်ကို ရှင်းပြကာ ဘက္တိလမ်းကြောင်း မျိုးစုံသည် နောက်ဆုံးတွင် မိမိထံသို့ပင် ရောက်ကြောင်း တစ်သံတည်းသော သဒ္ဓာတရားကို ထုတ်ဖော်ကြေညာသည်။
Adhyaya 89
Account of Satyā’s Previous Birth (Kārttika-vrata Phala)
သီရိကృష్ణသည် စတျာ (စတျဘ္ဟာမာ) ထံသို့ ယခင်ဘဝအကြောင်းကို ပြောကြားသည်။ မိန်းမတစ်ဦးသည် ကာကွယ်ပေးသူများဖြစ်သော အဖနှင့် ခင်ပွန်းကို ဆုံးရှုံးပြီးနောက် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ ကြာရှည်စွာ ငိုကြွေးလျက်နေသည်။ ထို့နောက် ဓမ္မဘက်သို့ စိတ်ပြောင်းလဲကာ ဗိṣṇုကို အလေးအနက် ဘက္တိဖြင့် ကိုးကွယ်၍ စည်းကမ်းတကျ နေထိုင်လာသည်။ သူမသည် ဧကာဒသီ ဗြတကို ထိန်းသိမ်းပြီး ကာရ္တိက ဗြတကိုလည်း သစ္စာရှိစွာ ဆောင်ရွက်သည်။ မဟာဒေဝ ရှိဝက ဗြတနှစ်ပါးပေါင်း၏ မဟာတန်ဖိုးကို အတည်ပြုကာ ဘောဂ (လောကီအကျိုး) နှင့် မောက္ခ (လွတ်မြောက်မှု) ကို ပေးမည်ဟု ကတိပြုသည်။ ဤအခန်းတွင် ကာရ္တိကကာလ အကျင့်များ—မနက်စောစော ရေချိုးခြင်း (တုလာ-ဆူရျ), ဘုရားကျောင်းသန့်ရှင်းရေး, မင်္ဂလာတီလက/အမှတ်တံဆိပ်တင်ခြင်း, မီးအလှူ, တုလစီဝန်ဆောင်မှု, ညအိပ်မပျော် စောင့်နေခြင်း—တို့ကို ဖော်ပြပြီး မဟာအပြစ်ရှိသူများကိုပင် လွတ်မြောက်စေနိုင်သည်ဟု ဆိုထားသည်။ အိုမင်းလာသောအခါ ဂင်္ဂါမြစ်တွင် ရေချိုးပြီးနောက် ဗိṣṇု၏ ပါရ္သဒများက သူမကို ဝိုင်ကుంఐဋ္ဌသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ကာရ္တိက-ဗြတသည် ဘုရားသခင်၏ နီးကပ်မှုနှင့် အမြဲမခွဲမကွာ ဘက္တိကို ဖြစ်စေသော တိုက်ရိုက်အကြောင်းရင်းဟု ပြသထားသည်။
Adhyaya 90
The Resolve/Undertaking to Slay Śaṅkhāsura (and the Greatness of Kārttika & Ekādaśī)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် သတ္တယာ/သတ္တယဘားမာက “အချိန်ခွဲခြားမှုအားလုံးသည် ဘုရား၏ရုပ်သဘောများဖြစ်လျှင် ကာရ္တိကလသည် အဘယ်ကြောင့် ‘အကောင်းဆုံး’ ဟုခေါ်သနည်း၊ အဲကာဒသီသည် အဘယ်ကြောင့် ‘ချစ်ခင်အလွန်’ ဖြစ်သနည်း” ဟု မေးမြန်းသည်။ ဒေဝဒေဝေရှ ကေရှဝ သီရိကృష్ణက နာရဒ၏ ရှေးဟောင်းဆွေးနွေးခန်းကို ယူဆောင်ကာ ကာရ္တိက၏ မဟိမကို ဒဏ္ဍာရီဆန်သော အရေးအခင်းတစ်ရပ်ဖြင့် ရှင်းပြသည်။ ထိုကഥာအရ သာဂရ၏သား အသူရ ရှင်ခါဆုရသည် ဒေဝများကို အနိုင်ယူကာ ဝေဒများကို လုယူသွားပြီး ဝေဒများသည် ရေထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေကြသည်။ ဘြဟ္မာနှင့် ဒေဝအစုအဝေးက ဘက္တိပွဲတော်၊ ပူဇော်ပွဲနှင့် ကီရတန်သီချင်းများဖြင့် ဝိષ્ણုကို နိုးထစေသည်။ ဝိષ્ણုသည် ကျေနပ်၍ အပေးအယူများ ပေးတော်မူကာ ကာရ္တိကအကျင့်ဝတ်များကို တည်ထောင်ပြီး—အာရှွိန် သုက္လ အဲကာဒသီမှ ဥဒ္ဗောဓိနီ/ပရဗောဓိနီ အထိ ညလုံးပတ်လုံး စောင့်နိုးခြင်းပါဝင်—ရှင်ခါဆုရကို သတ်ဖြတ်ကာ ဝေဒများကို ပြန်လည်ရယူမည်ဟု သံကల్ప ချမှတ်တော်မူသည်။ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ဥပစာရ ပူဇော်ခြင်း၊ မီးအလင်း (ဒီပ) ပူဇော်ခြင်း၊ တေးဂီတ/ကီရတန်၊ ညစောင့်နိုးခြင်းတို့ကို အပြစ်သန့်စင်မှု၊ ဘုရားကရုဏာနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ဝိષ્ણုဓာမသို့ ရောက်ရှိခြင်းနှင့် ချိတ်ဆက်ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 91
The Glory of Prayāga (Prayāga Māhātmya): Recovery of the Vedas and the King of Tīrthas
ဤအধ্যာယတွင် အဝတားမော်တီဖ်နှင့် တီရ္ထသဒ္ဓါကို ပေါင်းစည်းကာ ပရယာဂ၏ အထွတ်အထိပ်ဂုဏ်ကို တည်ထောင်ထားသည်။ ဗိဿဏုသည် မత్సျ (ငါး) ရုပ်ကို ခံယူ၍ အိုးအမျိုးမျိုးနှင့် ရေထုအဆင့်ဆင့်အတွင်း တိုးချဲ့ကြီးမားလာကာ သင်္ခ/သင်္ခာသူရကို အနိုင်ယူသတ်ဖြတ်သည်။ ထို့နောက် ရေထဲတွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဝေဒများကို ပြန်လည်စုဆောင်းယူဆောင်ရန် ရှင်ရသီများကို အမိန့်ပေးပြီး၊ ရှင်ရသီတို့က ဝေဒများနှင့်အတူ ဝေဒင်္ဂ၊ ယဇ္ဉာပူဇာအခမ်းအနားများကိုပါ ပြန်လည်ထူထောင်ကြသည်။ ဤသို့ သမ္မတဝါဒ (śruti) ပြန်လည်ရရှိခြင်းကြောင့် ယဇ္ဉာ၏ တရားဝင်မှု ပြန်လည်ခိုင်မာလာပြီး၊ အရှွမေဓအခင်းအကျင်းတွင် ဒေဝတားတို့က ကောင်းချီးတောင်းခံကြသည်။ ဗိဿဏုသည် ပရယာဂကို ဘြဟ္မာ-က்ஷೇತ್ರ နှင့် “တီရ္ထတို့၏ ဘုရင်” ဟု ထာဝရဂုဏ်တင်ကာ၊ ဒർശနသာဖြင့်ပင် အပြစ်ကြီးများ ပျက်စီးမည်၊ စည်းကမ်းတကျ śrāddha ပြုလျှင် ဘိုးဘွားပိတೃတို့ မြင့်တင်မည်၊ ဘုရားရှင်၏ စန္နိဓိ၌ သေဆုံးသူသည် မောက္ခရမည်ဟု ကတိပေးသည်။ ထို့ပြင် မာဃလတွင် နေမင်း မကရ (Capricorn) ရာသီ၌ ရှိချိန် မနက်အရုဏ်၌ ရေချိုးခြင်း၏ အထူးပုဏ္ဏာနှင့် နီးကပ်မှုကြောင့်ရသော မောက္ခကို အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 92
Description of Observances (Kārttika Vow: Purity, Worship, and Devotional Performance)
PP.6.92 အခန်းတွင် ဘုရင် ပృထု သည် နာရဒ မုနိအား ကာတ္တိက/မာဃ ရေချိုးသန့်စင်မှု၊ ဝရတ (vrata) စည်းကမ်းများနှင့် ဝရတကို မှန်ကန်စွာ အဆုံးသတ်ပုံကို လက်တွေ့ကျကျ ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုသည်။ ဥတ္တရခဏ္ဍ၏ အလွှာလိုက် ဆက်လက်ပို့ချသည့် ပုံစံ (ပုလஸ္တျမှ ဘီရှ္မသို့) အရ ကာတ္တိကဝရတကို အာရှ္ဝိန သုက္လ ဧကာဒရှီနေ့မှ စတင်၍ မိုးမလင်းမီ ထပြီး śauca (သန့်ရှင်းမှု) စည်းကမ်းကို တင်းကျပ်စွာ လိုက်နာရမည်ဟု ဆိုသည်။ အထူးသဖြင့် အညစ်အကြေးစွန့်ပြီးနောက် သန့်စင်နည်းကို အာရှ్రమ/အခန်းကဏ္ဍအလိုက်—ဗြဟ္မစာရီ၊ ဝါနပရස්ထ၊ ယတိ၊ ခရီးသွား၊ မိန်းမ/ရှူဒြ—အဆင့်လိုက် ခွဲခြားညွှန်ကြားထားသည်။ ထို့နောက် ပါးစပ်နှင့် သွားသန့်ရှင်းမှု၊ ဝနස්ပတိအား ဆုတောင်းပဌနာ၊ သွားသန့်စင်ရာတွင် တချို့နေ့များနှင့် ပစ္စည်းအချို့ကို ရှောင်ရန် စည်းကမ်းများကို ဖော်ပြသည်။ ထို့ပြင် ဘုရားကျောင်းအခြေပြု ဘက္တိ—ဗိෂ္ဏု (နှင့် ရှိဝ) ပူဇော်ခြင်း၊ ကီရတန် သီဆိုခြင်း၊ သီဆိုသူများကို ဂုဏ်ပြုခြင်း—နှင့် ကလိယုဂတွင် “ဘက္တများ သီချင်းဖြင့် ချီးမွမ်းရာနေရာ၌ ဗိෂ္ဏု တည်ရှိသည်” ဟူသော သင်ခန်းစာကို ထည့်သွင်းသည်။ အဆုံးတွင် နတ်တော်အလိုက် ပူဇော်သင့်/မသင့် ပန်းများ၏ စည်းကမ်းနှင့် ခွင့်လွှတ်တောင်းပန်ခြင်း (kṣamā-yācñā) ကို ပေးကာ အပြစ်ပယ်ဖျက်ပြီး ဝရတကျင့်သူနှင့် ဘိုးဘွားများအား ဗိෂ္ဏုလောကသို့ ရောက်စေမည်ဟု ကတိပြုထားသည်။
Adhyaya 93
Description of the Bathing Rite (Kārtika Vrata Snāna and Allied Observances)
PP.6.93 တွင် ကာတိကဗြတအတွက် အဆင့်လိုက် လိတုဂျီကို ဖော်ပြထားပြီး၊ ညအဆုံးပိုင်း/မနက်စောစောတွင် စနာန (သန့်ရှင်းရေချိုး) ပြုခြင်းကို အဓိကထားသည်။ သာဓကသည် သင်္ကల్ప ပြုကာ ဗိဿဏုကို သတိရပြီး၊ တီရ္ထများနှင့် အုပ်စိုးသည့် ဒေဝတားများထံ အရ္ဃျ ပူဇော်ကာ၊ ဟရီ/ဒါမိုဒရ (ရာဓာနှင့်အတူ) ကို ဖိတ်ခေါ်သည့် မန္တရများလည်း ထည့်သွင်းထားသည်။ ပိုမိုကောင်းမြတ်သည့် ရေများတွင် တဖြည်းဖြည်း ရေချိုးကာ နောက်ဆုံး တီရ္ထ-စနာနဖြင့် “အဆုံးမရှိသော အကျိုး” ရကြောင်း ဆိုသည်။ ရေထဲဝင်ရာတွင် ဂင်္ဂါ (ဘဂီရသီ)၊ ဗိဿဏု၊ ရှိဝ၊ နေဒေဝ (စူရျ) ကို သတိရရန် ညွှန်ကြားသည်။ အာရှရမအလိုက် ရေချိုးပစ္စည်း သတ်မှတ်ထားပြီး—ဂೃಹஸ્થ အတွက် နှမ်းနှင့် အာမလက (အမ်လာ) အမှုန့်၊ တပသွီ/သံန്യാസီ အတွက် တုလစီအမြစ်မြေကို သုံးရန် ဆိုသည်။ တိထိအချို့တွင် အာမလကနှင့် နှမ်းကို ရောစပ်ခြင်း မပြုရန်လည်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် မိန်းမနှင့် ရှူဒြများအတွက် ဝေဒမန်တရအစား ပုရာဏမန်တရကို ခွဲခြားသတ်မှတ်ပြီး၊ တရ္ပဏ၊ ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးခြင်းနှင့် ဗြာဟ္မဏကို ဂုဏ်ပြုခြင်းသည် ဒေဝတားများကို ဂုဏ်ပြုခြင်းနှင့် တူကြောင်း ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် တုလစီပူဇာနှင့် ကာတိကဗြတ၏ အကျိုးကျေးဇူးများ၊ ဝိုင်ကුණ္ဌသို့ ရောက်နိုင်မည်ဟူသော ကတိတော်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်ထားသည်။
Adhyaya 94
Description of Observances: Disciplines of the Kārttika (Ūrja) Vow
PP.6.94 တွင် နာရဒသည် မင်းတစ်ပါးအား ကာတ္တိက/ဩရ္ဇာ ဝရတ၏ သန့်ရှင်းမှုနှင့် ဘက္တိကို ပေါင်းစည်းသည့် စည်းကမ်းတရားများကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ အသား၊ ပျားရည်၊ အရက်/ဖျော်ရည်ဖျက်ကာရည်၊ ပဲအချို့၊ ဆီ၊ ကြက်သွန်နီ-ကြက်သွန်ဖြူနှင့် ဖရုံမျိုးစုံအပါအဝင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ကို ရှောင်ကြဉ်ရန် ဆိုထားသည်။ ထို့ပြင် “အာမိသ” ကဲ့သို့ မသန့်ရှင်းမှုကို ကုန်သွယ်ရေးကြောင့် မသန့်သည့် နို့ထွက်ပစ္စည်းများ၊ ကြေးအိုးတွင် သိမ်းထားသော နို့၊ ကန်ရေ၊ ကိုယ့်အကျိုးအတွက်သာ ချက်ပြုတ်သော အစားအစာတို့ထိ တိုးချဲ့ဖော်ပြထားသည်။ အကျင့်စည်းကမ်းအနေဖြင့် ဘြဟ္မစရိယ (ကာမစည်းကမ်း) ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် အိပ်ခြင်း၊ ရွက်ပန်းကန်ဖြင့် စားခြင်း၊ အစာစားချိန်ကို စည်းကမ်းတကျထားခြင်းနှင့် နရက-စတုရ္ဒသီ နေ့မှလွဲ၍ ဆီလိမ်းနှိပ်ခြင်းကို ကန့်သတ်ရန် သတ်မှတ်သည်။ လူမှု-သီလပိုင်းတွင် သစ္စာဖောက်ခြင်း၊ မယားပျက်ပြားခြင်း၊ အခြားသူ၏ အစားအစာ/လက်ဆောင်ကို လက်ခံခြင်းနှင့် ဘုရားများ၊ ဆရာများ၊ ဝရတကျင့်သူများကို အပြစ်တင်နိန္ဒာပြုခြင်းတို့ကို တားမြစ်ထားသည်။ လတိသီ (tithi) အလိုက် ရှောင်ရမည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စာရင်းကိုလည်း ဖော်ပြပြီး စားမီ ဗိဿဏုထံ အပိုင်းတစ်စိတ်ကို နေဝေဒျအဖြစ် ပူဇော်ကာ ဘြာဟ္မဏကို အစာကျွေးပြီးမှ ကိုယ်တိုင် စားရန် အမိန့်ပေးသည်။ အဆုံးတွင် ဤဝရတကို ယဇ్ఞထက်ပင် မြင့်မြတ်ကြောင်း ချီးမွမ်းသည်။ ယမ၏ တမန်များ ထွက်ပြေးကြပြီး ဒေဝတားများက ဝရတကျင့်သူကို ကာကွယ်ကာ မကောင်းဝိညာဉ်တို့၏ အနှောင့်အယှက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်ဆုံးဖလသည် ဝိုင်ကుంఠသို့ ရောက်ခြင်းဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 95
Description of the Udyāpana (Concluding Rite) of the Ūrja/Kārttika Vrata
အဓ್ಯಾಯ ၉၅ တွင် ဥရ္ဇာ/ကာရ္တိက ဝရတ၏ အဆုံးသတ်အခမ်းအနား “ဥဒျာပန” ကို ရှုကလပက္ခ စတုဒသီတိထိတွင် ပြုလုပ်ရမည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ဝရတကျင့်သူသည် တုလစီကို အလယ်ထား၍ မဏ္ဍပတည်ဆောက်ကာ တံခါးစောင့်များကို တင်ထားပြီး၊ စರ್ವတೋဘဒြ မဏ္ဍလကို ရေးဆွဲကာ ရတနာငါးပါးဖြင့် အလှဆင်ထားသော အဖုံးပါ ကလသကို တင်ထားရသည်။ ထို့နောက် သရီနှင့်အတူ ဗိဿဏုကို ဆိုးဍသိုပစာရ (ပူဇာ ၁၆ မျိုး) ဖြင့် ပူဇာပြုကာ၊ အင်ဒြနှင့် လောကပာလများကိုလည်း ပူဇာပြုရသည်။ အစာရှောင်ခြင်းနှင့် တစ်ညလုံး ဟရိဇာဂရဏ (နိုးကြားကာ) ကို သီချင်း၊ တူရိယာနှင့် ဗိဿဏု၏ လီလာ/ကာရိယများကို ဖတ်ရွတ်ကာ ဆောင်ရွက်ခြင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော သန့်စင်မှုနှင့် ကုသိုလ်ကို ပေးသည်ဟု ဆိုသည်။ ပုဏ္ဏမီနေ့တွင် ဇနီးများနှင့်အတူ ဗြာဟ္မဏများကို ဖိတ်ခေါ်၍ အာဟာရပေးကာ၊ သတ်မှတ်မန်တရများဖြင့် ဟောမအာဟုတိများကို ဆက်ကပ်ရသည်။ ဒက္ခိဏာနှင့် ကပီလာနွားကို ဒါနပြု၍၊ ဂုရုကို ဂုဏ်ပြုကာ ပရတိဋ္ဌာပန ပြုထားသော မూర్తိကို ဂုရုထံ အပ်နှံသည်။ အဆုံးတွင် ကုသိုလ်သည် ကရိုးတစ်သန်းဆတိုးကာ ဗိဿဏု၏ နီးကပ်မှုကို ရရှိမည်ဟု အတည်ပြုထားသည်။
Adhyaya 96
Description of the Origin of Jālandhara (Prelude to Tulasī/Vṛndā Greatness)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ပೃထုသည် နာရဒမုနိအား ဥရ္ဇာ-ဝရတ၌ တုလစီ၏ အမြစ်၌ ပူဇော်ရခြင်း၏ အဓိပ္ပါယ်နှင့် တုလစီသည် ဗိෂ္ဏုဘုရားအတွက် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရသည့် အကြောင်းကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မေးမြန်းသည်။ နာရဒသည် တုလစီ/ဝೃန္ဒာ၏ မဟာတန်ခိုးကို မိတ်ဆက်ရန် ရှေးဟောင်းကഥာတစ်ပုဒ်ကို စတင်ပြောသည်။ အင်ဒြာနှင့် ဒေဝတားတို့သည် ကိုင်လာသသို့ သွားရာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါတစ်ရပ်ကို တွေ့ကြုံသည်။ အင်ဒြာက ဝဇ္ရဖြင့် ထိုးနှက်သော်လည်း ရုဒြ၏ တေဇောဓာတ်အင်အားက အားလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ဗြဟස්ပတိက သီဝကို စတုတိဖြင့် ချီးမွမ်းကာ ကာကွယ်ပေးရန် တောင်းပန်သည်။ သီဝသည် ပီတိဖြစ်၍ မီးတောက်တေဇကို သက်သာစေပြီး ထိုသတ္တဝါကို စင်ဓုနှင့် ဂင်္ဂါ ဆုံရာ သမုဒ္ဒရာအဝင်သို့ ပစ်ချသည်။ အဲဒီနေရာတွင် ထိုသတ္တဝါသည် ငိုယိုသော ကလေးငယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အသံကြောင့် လောကသုံးပါး တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဗြဟ္မာက စုံစမ်း၍ သမုဒ္ဒရာက ဂုဏ်ပြုနမസ്കာရပြုသည်။ ကလေးကို “ဇာလန္ဓရ” ဟု အမည်ပေးကြပြီး (ဗြဟ္မာ၏ မျက်စိကြောင့် “ရေကို တားဆီးထားသည်” ဟူသော အဓိပ္ပါယ်နှင့် ဆက်စပ်) ရုဒြမှလွဲ၍ မအနိုင်ယူနိုင်ဟု ပရောဖက်ပြုသည်။ ထို့နောက် အဘိသေကခံရ၍ သုကရ၏ အကူအညီဖြင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ကာ ကာလနေမိ၏ သမီး ဝೃန္ဒာနှင့် လက်ထပ်သည်—နောက်ပိုင်း တုလစီ/ဝೃန္ဒာ မဟာတန်ခိုးကഥာအတွက် အခြေခံကို တည်ဆောက်ပေးသည်။
Adhyaya 97
The Victory (Conquest) of Amarāvatī
ပာတာလမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရှုံးနိမ့်သွားသည့် ဒိုင်တျများသည် ဘာရ္ဂဝ (သုက္ကရာ) ထံသို့ လာရောက်ကာ သမုဒ္ဒရမန်ထန် (ပင်လယ်ကို လှုပ်နှိုးကာ မဏိရတနာများ ထုတ်ယူခြင်း) နှင့် ရာဟု၏ ခေါင်းဖြတ်ခြင်း အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်သတိရစေသည်။ သမုဒ္ဒရ၏ သားတော် ဇလန္ဓရသည် ဂ္ဃသ္မရ အမည်ရှိ သံတမန်ကို အိန္ဒြာထံ စေလွှတ်၍ မန်ထန်အကြောင်းနှင့် ထွက်ပေါ်လာသော ရတနာများအပေါ် အကောင့်အတောင်းခံသည်။ အိန္ဒြာ၏ ပြန်ကြားချက်နှင့် ဣရှ္ဝရ၏ ရှင်းလင်းစကားများကြောင့် ရန်ငြိုးပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ အမရာဝတီတွင် စစ်ပွဲကြီး ပေါက်ကွဲသည်။ သုက္ကရာသည် သံဇီဝနီ ဝိဒ္ယာဖြင့် ဒိုင်တျများကို မကြာခဏ ပြန်လည်အသက်သွင်းသော်လည်း အင်္ဂိရသ်သည် ဒြောဏဒေသမှ ဆေးပင်များဖြင့် ဒေဝများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လည်ကယ်တင်ပေးသည်။ ဤအချက်ကို သိသွားသော ဇလန္ဓရသည် ဒြောဏတောင်ကို သိမ်းယူကာ ပင်လယ်ထဲသို့ ပစ်ချ၍ ဒေဝဘက်၏ အားသာချက်ကို ချိုးဖောက်လိုက်သည်။ ဒေဝများ ထွက်ပြေးသွားပြီး ဇလန္ဓရသည် အမရာဝတီသို့ ဝင်ရောက်ကာ အဆုရများကို ရာထူးတင်ပေး၍ အိန္ဒြာဘက်ကို လျှို့ဝှက်နေထိုင်စေသည်။ ထို့ကြောင့် “အမရာဝတီ၏ အောင်ပွဲ” သည် ကာရ္တိက-မဟာတ္မယ အစဉ်အလာအတွင်း အဆုရတို့၏ ယာယီအနိုင်ယူမှုအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 98
Jalaṃdhara’s Entrance (Rise to Power and Viṣṇu’s Response)
ဇလန္ဓရက ဒေဝတို့ကို ခြိမ်းခြောက်သဖြင့် အိန္ဒြာနှင့် ဒေဝအပေါင်းတို့ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ ဗိဿနု-စတုတ္တရကို သီဆို၍ ဘုရား၏ အဝတာရများ၊ ကာကွယ်ကရုဏာနှင့် စကြဝဠာတာဝန်တို့ကို ချီးမွမ်းကြသည်။ နာရဒက ဤစတုတ္တရကို နေ့စဉ်ရွတ်ဆိုလျှင် ဟရိ၏ ကရုဏာကြောင့် ဒုက္ခကင်းစင်မည်ဟု ဆိုသည်။ ကရုဏာဖြင့် လှုံ့ဆော်ခံရသော သရီဘဂဝန် ဗိဿနုသည် ဂရုဍပေါ်တက်၍ လက္ရှမီနှင့် ဆွေးနွေးသည်—ဒေဝတို့ကို လက္ရှမီ၏ မောင်/အစ်ကို ဇလန္ဓရက သတ်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဇလန္ဓရသည် ရုဒြအಂśa မှ ပေါ်ထွန်းသူဖြစ်ခြင်း၊ ဘြဟ္မာ၏ အမိန့်ရှိခြင်းနှင့် လက္ရှမီကို ထောက်ထားရခြင်းတို့ကြောင့် ဗိဿနုက သူ့ကို မသတ်ရဟု ရှင်းပြသည်။ ထို့နောက် တိုက်ပွဲကြမ်းတမ်းစွာ ဖြစ်ပွား၍ လက်နက်များ ပျက်စီးကွဲပြားသွားပြီး ဂရုဍလည်း ထိခိုက်ကာ လဲကျသဖြင့် တိုက်ပွဲသည် လက်ချင်းဆိုင်သို့ ပြောင်းလဲသည်။ ဇလန္ဓရ၏ သတ္တိကို နှစ်သက်သဖြင့် ဗိဿနုက ဆုတောင်းခွင့်ပေးရာ ဇလန္ဓရသည် လက္ရှမီနှင့်အတူ မိမိအိမ်တွင် ဗိဿနု နေထိုင်ပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ ဗိဿနုက လက်ခံ၍ ဇလန္ဓရ၏ မြို့သို့ သွားပြီးနောက် ဇလန္ဓရသည် စကြဝဠာရာထူးများကို ပြန်လည်စီမံကာ ဓမ္မနှင့် စည်းစိမ်ဖြင့် လောကသုံးပါးကို အုပ်ချုပ်သည်။
Adhyaya 99
Dialogue of the Messenger: The Jalandhara Episode (and the Manifestation of Kirtimukha)
နာရဒသည် ဇာလန္ဓရအား ကိုင်လာသတောင်၌ ဥမာနှင့်အတူ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် အံ့ဖွယ်စည်းစိမ်တန်ခိုးဖြင့် တည်ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။ စစ်မှန်သော စည်းစိမ်ချမ်းသာသည် ပါရဝတီဟူသော “ရတနာ” နှင့် မခွဲမခွာ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ဆိုသဖြင့် ဇာလန္ဓရ၏ မာန်မာန လှုပ်ရှားသွားသည်။ ပါရဝတီ၏ အလှအပကို ကြားသိသဖြင့် ဇာလန္ဓရသည် ကာမစိတ်ဖြင့် လောင်ကျွမ်းကာ စിംဟိကာ၏ သား ရာဟုကို သံတမန်အဖြစ် ကိုင်လာသသို့ စေလွှတ်သည်။ ရာဟု၏ မာနကြီးသော စိန်ခေါ်စကားကြောင့် ရှီဝ၏ မျက်ခုံးကြားမှ ကြမ်းတမ်းသည့် ပုရုသတစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ၍ ရာဟုကို တိုက်ခိုက်သည်။ ရာဟုက တောင်းပန်သဖြင့် ရှီဝသည် အသက်ချမ်းသာပေးကာ ထိန်းချုပ်ထားသော သံတမန်အဖြစ် ပြန်လွှတ်သည်။ ထိုကြမ်းတမ်းသော သတ္တဝါက အစာတောင်းရာတွင် ရှီဝက ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို ကိုယ်တိုင်စားသုံးရန် အမိန့်ပေးပြီး နောက်ဆုံး ခေါင်းသာ ကျန်သည်အထိ ဖြစ်စေသည်။ ထို့နောက် “ကီရတိမုခ” ဟု အမည်ပေးကာ တံခါးစောင့်အဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး ကီရတိမုခကို မပူဇော်လျှင် ရှီဝပူဇော်မှု မပြည့်စုံမဖြစ်ကြောင်း သတ်မှတ်သည်။ လွတ်မြောက်သော ရာဟုသည် ဇာလန္ဓရထံ ပြန်သွား၍ အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို တင်ပြသည်။
Adhyaya 100
The Slaying of the Demon Army
ဇာလန္ဓရသည် ဒေါသထန်စွာဖြင့် ဒိုင်တျယ စစ်တပ်အလွန်ကြီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကိုင်လာသသို့ ချီတက်လာသည်။ အိန္ဒြာဦးဆောင်သော ဒေဝတားတို့သည် လျှို့ဝှက်စွာ ရှိဝထံသို့ သွားရောက်ကာ “သမုဒ္ဒရာ၏ သား” ကို သတ်ပေး၍ ကာကွယ်ပေးပါဟု တောင်းပန်ကြသည်။ ရှိဝသည် ဝိષ્ણုကို ခေါ်ယူ၍ ဇာလန္ဓရကို အစောက မသတ်ခဲ့သနည်းဟု မေးရာ၊ ဝိષ્ણုက အံရှ/ဆွေမျိုးဆက်နွယ်မှုကြောင့် မိမိမလုပ်နိုင်သဖြင့် ရှိဝကသာ ဆောင်ရွက်သင့်ကြောင်း ပြောသည်။ ရှိဝက သာမန်လက်နက်များဖြင့် မလုံလောက်ကြောင်း ကြေညာပြီး ဒေဝတားတို့၏ တေဇ (တောက်ပသတ္တိ) ကို စုပေါင်းပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ တေဇတို့ ပေါင်းစည်းကာ အင်အားတစ်စုတစ်စည်း ဖြစ်လာသဖြင့် ရှိဝသည် အမြင့်ဆုံးလက်နက် “သုဒර්ရှန” ကို ထုတ်ဖော်ကာ ဝဇ္ရလည်း ဖန်တီးသည်။ ကိုင်လာသတွင် ရှိဝ၏ ဂဏာ-ပရမထများနှင့် ဒိုင်တျယတို့ကြား စစ်ပွဲကြမ်းတမ်းစွာ ပေါက်ကွဲပြီး မြေကောင်းကင်တစ်လျှောက် သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ပွားသည်။ သို့သော် သုကရအာစရိယ၏ မృతသံဇီဝနီ မန္တန်ကြောင့် ကျဆုံးသည့် ဒာနဝတို့သည် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်လည်အသက်ရှင်လာ၍ ဂဏာတို့ ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ ထိုအခါ ရုဒြ၏ ပါးစပ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကృတျယာ ပေါ်ထွန်းလာကာ စစ်အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်စေပြီး ဒိုင်တျယစစ်တပ် ပျက်စီးကွဲပြားလာသည်၊ သို့ရာတွင် အရေးကြီးသော မဟာမင်းသားအချို့က တန်းစီတားဆီးရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
Adhyaya 101
The Defeat of the Demon Army
ဤအধ্যာယတွင် (ကာရ္တိက-မဟာတ္မ்ய ဘောင်အတွင်း၊ သီရိကృష్ణ–သတ္ယဘာမာ ဆွေးနွေးခန်း) နာရဒက ဒါနဝများ၏ ဒေါသထန်သည့်တပ်ဖွဲ့က သီဝ၏ ဂဏခေါင်းဆောင်များဖြစ်သော နန္ဒီ၊ ဘ္ရင်ဂီ နှင့် သဏ္မုခ/ကာရ္တိကေယ ထံသို့ တိုက်ခိုက်ဝင်ရောက်လာကြောင်း ပြောကြားသည်။ စစ်ပွဲသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ကာ နိရှုမ္ဘက ကာရ္တိကေယ၏ မယူးရဝါဟနကို ထိခိုက်စေပြီး သက္တိဓရကို လဲကျစေသည်။ နန္ဒီနှင့် ကာလနေမိတို့လည်း အပြန်အလှန် ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်မှုများဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြသည်။ လမ္ဘောဒရ ဂဏေရှက သုမ္ဘနှင့် ဒွဲလ်ပြုရာတွင် မူရှကဝါဟန ထိုးဖောက်ခံရသဖြင့် ဆင်းပြီး တိုက်ခိုက်ကာ သုမ္ဘကို လဲကျစေပြီး နောက်တဖန် ဝါဟနပေါ် ပြန်တက်သည်။ ထို့နောက် ဝီရဘဒ္ဒရသည် ဘ္ဟဲရဝ၊ ဝေတားလ၊ ယောဂိနီ၊ ပိသာစ စသည့် ဝိညာဉ်တပ်အစုကြီးနှင့် ရောက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများကြောင့် မြေကြီးတုန်ခါကာ ဒါနဝတန်းစီများ ပျက်စီး၍ ထွက်ပြေးကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဇာလန္ဓရ ဝင်ရောက်ကာ ဂဏအချို့ကို ဖိနှိပ်နိုင်သော်လည်း ကာရ္တိကေယ၏ ထိုးနှက်မှုဖြင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရပြီး ပြန်လည်တိုက်ခိုက်သည်။ သို့ရာတွင် ဝီရဘဒ္ဒရ၏ ပြန်လည်ထိုးနှက်မှုကြောင့် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု အဆုံးသတ်ကာ ဒါနဝတပ်၏ ရှုံးနိမ့်မှု ပြည့်စုံသွားသည်။
Adhyaya 102
The Description of the Demon’s Deceit (Jālandhara’s Illusion and Stratagem)
ဝီရဘဒြာ ကျဆုံးပြီးနောက် သီဝ (Śiva) သည် ဝೃષဘ (Vṛṣabha) ပေါ်စီး၍ စစ်မြေပြင်သို့ ပြန်ဝင်လာကာ ဂဏ (gaṇa) များ၏ သတ္တိကို ပြန်လည်မြှင့်တင်ပြီး ဒိုင်တျ (Daitya) တပ်ကို ဆုတ်ခွာစေသည်။ သီဝ၏ မြားပစ်ပညာက အဆုရ (asura) တပ်စုကို အလွန်အမင်း ချေမှုန်းကာ ခဍ္ဂရောမာ (Khaḍgaromā) စသည့် အရေးကြီးအဆုရများကို သတ်ဖြတ် သို့မဟုတ် အင်အားချို့ယွင်းစေပြီး ကျန်သူများကို ပြန့်ကျဲစေသည်။ ထို့နောက် ဇာလန္ဓရ (Jālandhara) သည် ရုဒြ (Rudra) ကို တိုက်ရိုက် စိန်ခေါ်သည်။ လက်နက်ပျောက်သော်လည်း မလျှော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ဂန္ဓဗ္ဗ-မာယာ (Gandharva-illusion) ဖြင့် တေးဂီတနှင့် အကအလှကို ဖန်တီးကာ သီဝကို မောဟစေသည်။ အာရုံလွဲချိန်ကို အသုံးချ၍ ဂေါရီ (Gaurī) ထံသို့ ပြေးဝင်ကာ သီဝတူ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူသော်လည်း ပါရဝတီ (Pārvatī) ကို မြင်သည်နှင့် အင်အားပျက်ကွက်၍ မလှုပ်မရှား ဖြစ်သွားသည်။ ဂေါရီသည် မာနသရောဝရ (Mānasarovara) သို့ အန္တရာယ်ကင်းစွာ အန္တရာယ်ကင်းအောင် အန္တရာယ်ကင်းအောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝိෂ္ဏု (Viṣṇu) ကို အလှူခံတောင်းပန်သည်။ ဝိෂ္ဏုက ဇာလန္ဓရသည် မိမိဇနီး၏ ပတိဝရတ္ယ (pātivratya) — သန့်ရှင်းသစ္စာတရား၏ အင်အားကြောင့် ကာကွယ်ခံထားရသဖြင့် ဒေဝတাদের ပြန်လည်တုံ့ပြန်မှုက ကန့်သတ်နေကြောင်း ရှင်းပြသည်။ မာယာ ပျောက်ကွယ်သွားသော် သီဝသည် လှည့်ကွက်ကို သိမြင်ကာ စစ်ပွဲသို့ ပြန်လှည့်ပြီး ဇာလန္ဓရက ထပ်မံ မြားမိုးရွာသကဲ့သို့ ပစ်ခတ်လာသည်။
Adhyaya 103
Vṛndā’s Entry into the Funeral Fire (Self-Immolation) and the Breaking of Fidelity by Māyā
ကာတိက-မာဟာတ္မယ အကြောင်းအရာအတွင်း၊ သီရိကృష్ణက စတျယဘ္ဟာမာအား သင်ကြားနေစဉ်၊ ဤအခန်းတွင် ဗိဿဏုသည် ဇာလန္ဓရကို အားနည်းစေရန် မာယာဖြင့် ဝೃန္ဒာ၏ ပတိဝရတာ (ခင်ပွန်းအပေါ် သစ္စာတည်ကြည်မှု) ကို ချိုးဖောက်စေမည့် မဟာဗျူဟာကို ဖော်ပြသည်။ ဝೃန္ဒာသည် မကောင်းသောအိပ်မက်များနှင့် အမင်္ဂလာလက္ခဏာများကို တွေ့မြင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှား၍ ထွက်ပြေးသွားပြီး ရာක්ෂသများမှ ကာကွယ်ပေးသော တိတ်ဆိတ်သည့် တပသီတစ်ဦးထံ ခိုလှုံသည်။ ထိုမုနိသည် လျင်မြန်သော သတင်းပို့သူနှစ်ဦး ( “မျောက်” နှစ်ကောင်ကဲ့သို့) ကို ခေါ်စေလျက် ဇာလန္ဓရ သေဆုံးကြောင်း သတင်းကို ထုတ်ဖော်စေသည်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးလွန်းသဖြင့် ဝೃန္ဒာသည် ခင်ပွန်းကို ပြန်လည်အသက်သွင်းပေးရန် တောင်းပန်ရာ မုနိက နည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို ကတိပေးသည်။ ထို့နောက် “ဇာလန္ဓရ” ပြန်လာ၍ သူမကို ဖက်လှမ်းသော်လည်း ဝೃန္ဒာက ဗိဿဏု၏ အဝတ်အစားပြောင်းလဲထားခြင်းဟု သိမြင်သွားသည်။ ဒေါသထွက်ကာ ဟရိ၏ အပြုအမူကို ရှုတ်ချပြီး ရာမ၏ တောထဲလှည့်လည်ခြင်း၊ စီတာအပျောက်ခံရခြင်းနှင့် မျောက်တို့၏ အကူအညီတို့ကို ကြိုတင်ညွှန်ပြသည့် ကျိန်စာကို ထုတ်ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝೃန္ဒာသည် မီးပူဇော်/သင်္ဂြိုဟ်မီးထဲ ဝင်ရောက်ပြီး ဗိဿဏုသည် ပြာဖုံးလျက် မသက်သာနိုင်ဘဲ ကမ္ဘာလောကလိုအပ်ချက်၊ မာယာနှင့် သစ္စာကတိရှိသော ဘက္တိ၏ သန့်ရှင်းမှုကြား တင်းမာမှုကို ထင်ဟပ်စေသည်။
Adhyaya 104
The Slaying of Jālandhara (and the Prakṛti Hymn Episode)
ဇာလန္ဓရသည် သီဝကို မိုဟ်စေလို၍ ဒုက္ခရောက်နေသကဲ့သို့သော ဂေါရီ၏ မာယာရုပ်ကို ထုတ်ပြကာ မဟာဒေဝ၏ အတွင်းစိတ်ကို ခဏတာ တုန်လှုပ်စေသည်။ ဇာလန္ဓရ၏ မြားများကြောင့် ထိခိုက်ပြီးနောက်၊ ဗိဿနု၏ အားပေးနှိုးဆော်မှုဖြင့် တြိယမ္ဗက ရုဒြရုပ် (ရော်ဒြ) အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ကာ ဒေမုန်များကို ခွဲခွာပျက်စီးစေပြီး၊ ရှုမ္ဘ–နိရှုမ္ဘကို “မည်သူမျှ မအနိုင်ယူနိုင်သော်လည်း နောက်ဆုံး ဂေါရီ၏ လက်ဖြင့်သာ သေမည်” ဟု ကျိန်စာပေးသည်။ ထို့နောက် စစ်ပွဲသည် ထပ်မံပြင်းထန်လာကာ သီဝသည် စုဒർശန စက်ဝိုင်းကို ပစ်လွှတ်၍ ဇာလန္ဓရ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်သည်။ အဆုရ၏ ထွက်ခွာသည့် တေဇောရောင်ခြည်သည် ရုဒြထဲသို့ လျှောဝင်ပေါင်းစည်းသွားပြီး ဒေဝတော်များ ဝမ်းမြောက်ကြသည်။ ကഥာသည် ထို့နောက် အရေးကြီးသော အကျပ်အတည်းသို့ လှည့်သည်—ဗိဿနုသည် ဝೃန္ဒါ၏ အလှအပကြောင့် မိုဟ်ဝင်၍ ရပ်တန့်နေသည်။ သီဝက ဒေဝတော်များအား မိုဟိနီ/မာယာကို ရှာဖွေရန် အမိန့်ပေးပြီး၊ ဒေဝတော်များက ဂုဏ်သုံးပါးနှင့် ကမ္ဘာလောက လည်ပတ်မှုတို့၏ မူလရင်းမြစ် မူလာ-ပရကృతిကို ချီးမွမ်းကြသည်။ သုံးဆန္ဓျာတွင် ရွတ်ဆိုပါက ဆင်းရဲမှု၊ မိုဟ်နှင့် ဝမ်းနည်းမှု ပျောက်ကင်းမည်ဟု ဖလသရုတိ ဆိုသည်။ ဘဟာရတီ (ဆရஸဝတီ) သည် တောက်ပသော အလင်းလုံးကဲ့သို့ ပေါ်ထွန်းကာ ဂုဏ်အလိုက် သုံးမျိုးခွဲခြားခြင်း—ဂေါရီ၊ လက္ခမီ၊ စ္ဝရာ—ကို သင်ကြားသည်။ ဒေဝီများက “လယ်ကွင်းမျိုးစေ့” ကို ပေး၍ ဗိဿနု တည်ရှိရာနေရာတွင် စိုက်ပျိုးစေကာ သာသနာတော်လုပ်ငန်း ပြီးမြောက်စေရန် စီမံကြသည်။
Adhyaya 105
The Greatness of Dhātrī (Āmalakī) and Tulasī
ဤအধ্যာယတွင် ကာတိကလတွင် ဓာတရီ (အာမလကီ/အံမလာ) နှင့် တုလစီ၏ မဟာဂုဏ်ကို မူလဇာတ်ကြောင်းနှင့် ပူဇော်နည်းညွှန်ကြားချက်များဖြင့် ပေါင်းစည်းဖော်ပြထားသည်။ ပြန့်ကျဲသွားသော မျိုးစေ့များမှ ဓာတရီ၊ မာလတီ၊ တုလစီ ပေါက်ဖွားလာပြီး သုံးဂုဏ် (တရိဂုဏ) နှင့် ဆက်စပ်ထားသည်ဟု ဆိုသည်။ တိုတောင်းသော ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခုတွင် ဗိෂ္ဏုသည် သစ်ပင်ရုပ်ဖြင့် မိန်းမသဏ္ဌာန်တူသကဲ့သို့ မြင်ရသဖြင့် အံ့ဩမောဟဖြစ်ကာ၊ ထို့နောက် ဓာတရီနှင့် တုလစီကို အထူးကရုဏာပေးသည့် အရာများအဖြစ် မြှောက်တင်ပြီး “ဗာဗာရီ” ဟူသော အမည်ကို ပြစ်တင်ထားသည်။ ထို့နောက် မဟာတ္မိယနှင့် အကျင့်ပညတ်များကို ဖော်ပြသည်—ကာတိကလတွင် တုလစီ၏ အမြစ်အနီး၌ ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ရန်၊ အိမ်တွင် တုလစီတောကို အိမ်တီရ္ထအဖြစ် ထိန်းသိမ်းရန်၊ ထိုသို့ပြုလျှင် ယမ၏ တမန်များ မနီးကပ်နိုင်ဟု ဆိုသည်။ တုလစီနှင့် ဓာတရီနှင့် ဆက်စပ်သော ပူဇော်သကာ၊ တർပဏ၊ သေဆုံးမှုဆိုင်ရာ အခမ်းအနားများကို သန့်ရှင်းမြစ်များတွင် ရေချိုးသကဲ့သို့ ပုဏ္ဏားတူပြီး မုတ်ခ္ခသို့ ဦးတည်စေသည်ဟု ချီးမွမ်းသည်။ အဆုံးတွင် အချိန်ကာလအချို့၌ ရွက်ခူးခြင်းကို တင်းကျပ်စွာ တားမြစ်ပြီး၊ ကမ္ဘာဦးဇာတ်ကြောင်းကို နားထောင်ခြင်းသည် အပြစ်ပျက်စီးစေကာ ဘိုးဘွားတို့အတွက် အကျိုးရှိသည်ဟု ဆိုထားသည်။
Adhyaya 106
Episode of Kalahā (The Allegory of Quarrel and Karmic Consequence)
ဥတ္တရခဏ္ဍ၏ ကာရ္တိက-မာဟာတ္မ്യ အစဉ်အလာတွင် နားထောင်သူက Ūrja-vrata ၏ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးဖွယ် မဟာတန်ခိုးနှင့် အတိတ်က နမူနာများကို မေးမြန်းသည်။ နာရဒမုနိက ဥပာချာနကို ပြောကြားရာတွင်—ဗိဿနုဘက္တ ဓမ္မဒတ္တသည် ဒွါဒశာක්ෂရီ မန္တရကို အမြဲဇပ၍ ဧည့်သည်ကို ဂုဏ်ပြုသည့် သဒ္ဓါရှိသူဖြစ်ပြီး ကာရ္တိကလ၏ ညအဆုံးပိုင်းတွင် ဟရိအတွက် ဂျာဂရဏ (ညလုံးနိုး၍ ဘုရားဝတ်ပြုခြင်း) ပြုရန် ထွက်ခွာသည်။ လမ်းတွင် ရာක්ෂသီကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် မိန်းမတစ်ဦးကို တွေ့ရသည်။ ဟရိ-နာမကို သတိရခြင်းနှင့် တုလစီ (Tulasī) ဖြင့် သန့်စင်ထားသော ရေကို ထိတွေ့ခြင်းကြောင့် သူမ၏ အပြစ်ကံများ ပျက်ကွယ်သွားသည်။ သူမက မြေပြင်ပေါ် ပျပ်ဝပ်ကန်တော့ပြီး မိမိ၏ ကမ္မဇာတ်ကြောင်းကို ဖော်ပြသည်—သူမသည် “ကလဟာ” (Kalahā) ဟူသော အငြင်းပွားချစ်သော ဇနီးဖြစ်၍ ခင်ပွန်းအပေါ် ဓမ္မကို မစောင့်ထိန်းဘဲ အဆိပ်သောက်၍ သေဆုံးခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ယမမင်း၏ တရားရုံးတွင် စိတ္တရဂုပ္တ (Citragupta) က ကုသိုလ်မတွေ့သဖြင့် ပြင်းထန်သော အကျိုးဆက်များ—နိမ့်ကျသော ယောနိများတွင် မွေးဖွားရခြင်းနှင့် ပရေတ (preta) အဖြစ် တည်ရှိရခြင်းတို့ကို သတ်မှတ်သည်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဒုက္ခခံပြီးနောက် သူမသည် ထပ်ခါထပ်ခါ မွေးဖွားရခြင်းနှင့် ပရေတဘဝကို ကြောက်ရွံ့ကာ ဓမ္မဒတ္တ၏ ကရုဏာကို တောင်းခံပြီး ကာရ္တိကဘက္တိနှင့် တုလစီထိတွေ့မှုက သန့်စင်ခြင်းနှင့် လွတ်မြောက်ရေးကို ရှာဖွေလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေကြောင်းကို ထင်ရှားစေသည်။
Adhyaya 107
The Episode of Quarrel: Liberation from Preta-hood through Kārtika-vrata Merit
ဤအধ্যာယတွင် ပရေတအဖြစ်ရှိနေခြင်း၏ ဒုက္ခနှင့် ထိုအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ဖော်ပြထားသည်။ ဓမ္မဒတ္တက ပရေတအတွက် တီရ္ထသွားခြင်း၊ ဒါနပေးခြင်း၊ ဝရတများကို ထုံးစံအတိုင်း တိုက်ရိုက်မပြုနိုင်ကြောင်း သတိပြုသည်။ ကရုဏာကြောင့် သူသည် မိမိအသက်တာတစ်လျှောက် ထိန်းသိမ်းခဲ့သော ကာရ္တိက-ဝရတ၏ ပုဏ္ဏာတစ်ဝက်ကို ကလဟ်ဟုခေါ်သော ပရေတမိန်းမထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးကာ ယဇ్ఞနှင့် တီရ္ထယာတရာများထက်ပင် အလွန်ထူးကဲသော အကျိုးရှိကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် သူသည် သန့်စင်ပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်ပြီး တုလစီရောထားသော ရေဖြင့် ရေချိုး/ရေဖျန်းပေးကာ ဒွာဒသအက္ခရာ မန္တရကို နားထောင်စေသည်။ ချက်ချင်းပင် ပရေတဘဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကလဟ်သည် တောက်ပသော ဒေဝီယရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ရယူကာ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုသည်။ ကောင်းကင်မှ ဗိဿနုရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ဂဏများ/အမှုထမ်းများနှင့်အတူ ဒေဝရထားတစ်စီး ရောက်လာ၍ သူမသည် ထိုရထားပေါ်တက်ကာ မြင့်မြတ်သော လောကသို့ သွားပြီး ဓမ္မဒတ္တကို ဗိဿနုဘက္တဟု ချီးမွမ်းကြသည်။ အဆုံးတွင် ဗိဿနုပူဇော်မှုနှင့် နာမစမရဏ (ဓြုဝ၊ ဂဇೇಂದ್ರ စသည့် ပုံပြင်အညွှန်းများ) သည် အမြင့်ဆုံးသော ရောက်ရာကို ပေးနိုင်ကြောင်း ဆက်စပ်ဖော်ပြသည်။ ကာရ္တိကဘက္တိနှင့် ပုဏ္ဏာမျှဝေမှုကြောင့် ဓမ္မဒတ္တသည် ဝைகုဏ္ဌနီးစပ်မှုကို ရရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းကာ နောက်တစ်ဖန် နေဝင်္သ (ဒశရထ လမ်းကြောင်း) တွင် မင်းအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားမည်ဟု ဆိုထားသည်။
Adhyaya 108
The Episode of Quarrel (Tulasi vs. Royal Splendor in Viṣṇu Worship)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဗိဿဏုကို အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်စေသောအရာသည် ဘာလဲဟူသော သင်ခန်းစာဆန်သော အငြင်းပွားမှုကို ဖော်ပြသည်။ အစပိုင်းတွင် နာရဒ–ဓမ္မဒတ္တ စကားဝိုင်းပြီးနောက် ဂဏများက ရှေးဟောင်းဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောကြသည်။ ကာန္တိပူရီ၏ ဘုရင် ကိုလာ/ကိုလေရှွရ သည် စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် ယဇ္ဉပွဲအလှအပကြီးမားမှုကြောင့် ထင်ရှားပြီး အနန္တရှယန သို့ ဘုရားဖူးသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ဒေသခံ ဗြာဟ္မဏ ဗိဿဏုဒာသ သည် ဝေဒမန်တရများကို ရွတ်ဆိုကာ ရေနှင့် တူလစီဖြင့် ရိုးရှင်းသော်လည်း သန့်ရှင်းသော ပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်နေသည်။ ဘုရင်က ရတနာတန်ဆာဆင်ထားသော လှူဒါန်းပူဇော်ပစ္စည်းများကို တင်လှူရာတွင် တူလစီ-ဆေဝါ၏ မဟိမက ထိုအလှအပကို “ဖုံးလွှမ်း” သကဲ့သို့ ဖြစ်လာသဖြင့် ဘုရင်အမျက်ထွက်သည်။ ဗိဿဏုဒာသက ဘုရင်၏ မာနကို ဆုံးမကာ အမှန်တကယ်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဝတ်တရားနှင့် နိယမများကို ယခင်က လိုက်နာခဲ့သလားဟု မေးခွန်းထုတ်သည်။ ဤအငြင်းပွားမှု၏ အဆုံးအဖြတ်သည် ဗိဿဏုကို တိုက်ရိုက်သိမြင်ခြင်းဖြင့်သာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်းကိုလည်း ထင်ဟပ်စေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဘုရင်သည် မုဒ္ဂလ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဝိုင်ရှ္ဏဝ စတြ (သဒ္ဓါပွဲ/ယဇ္ဉ) ကို စတင်ပြီး၊ ဗိဿဏုဒာသကတော့ စည်းကမ်းငါးပါး၌ တည်ကြည်နေသည်—မာဃ/ဩရ္ဇ ဝတ်တွင် တူလစီ-ဆေဝါ, ဧကာဒသီ အစာရှောင်နှင့် ဒွာဒသာက္ခရီ ဂျပ်, နေ့စဉ် ষိုဍသိုပစာရ ပူဇော်မှု, မပြတ်မလပ် သတိရခြင်း, နှင့် သင့်တော်သော ဥဒျာပန—ဟူ၍ ဘက္တိသည် အလှအပထက် အရေးကြီးကြောင်းကို ပြသသည်။
Adhyaya 109
The Episode of Quarrel (Viṣṇudāsa and the Cōḷa King; Devotion Beyond Rivalry)
ကာတိက-မာဟာတ္မျာအတွင်း၌ ဝိષ્ણုဒာသ ဟူသော စည်းကမ်းတကျရှိသော ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဘြာဟ္မဏတစ်ဦး၏ ကထာကို ဆိုထားသည်။ သူသည် ညနေဆန္ဓျာပူဇာကို မဖျက်ဘဲ၊ ဟရီထံသို့ နေဝေဒျ (အာဟာရပူဇာ) မတင်မီ မစားသောက်။ သို့ရာတွင် သူချက်ထားသော ပူဇာအာဟာရသည် မကြာခဏ ခိုးယူခံရသော်လည်း သူသည် ဒေါသမထွက်ဘဲ ဝတ်ပြုမှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းသည်။ ခုနှစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် စောင့်ကြည့်ရာ အလွန်ဆာလောင်နေသော ခဏ္ဍာလတစ်ဦးက ယူသွားမည်ကို တွေ့သဖြင့် အပြစ်မပေးဘဲ ကရုဏာဖြင့် ဂီ (ghee) နှင့် အာဟာရကို ပေးကမ်းသည်။ ထို “ခိုးသူ” သည် လဲကျသွားပြီး အမှန်တကယ်မှာ ဘဂဝန် နာရာယဏ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလာသည်။ သခင်သည် ဝိષ્ણုဒာသအား စာယုဇျ မုက္တိ ပေးအပ်ကာ ဒေဝတို့၏ ပွဲတော်အလယ်တွင် ဝိုင်ကుంఠသို့ ခေါ်ဆောင်သည်။ တစ်ဖက်တွင် အဘိသေကခံထားသော ခိုးဠ ရာဇာ သုရှီလ သည် ပြိုင်ဆိုင်မှုနှင့် မာနကြောင့် ပြုသော ယဇ్ఞနှင့် ဒါနသည် ဝိષ્ણုကို မနှစ်သက်စေဘဲ သန့်ရှင်းသော ဘက္တိသာ ပိုမိုနှစ်သက်စေကြောင်း သိမြင်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယဇ్ఞမီးထဲသို့ ကိုယ်တိုင်အပ်နှံသကဲ့သို့သော အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ဝိષ્ણု ပေါ်ထွန်း၍ ဘက္တကို မြင့်မားသော အဆင့်သို့ တင်မြှောက်သည်။ ဤအধ্যာယသည် ဘက္တိကို ဒေဝဒർശန၏ အမြင့်ဆုံးအကြောင်းရင်းဟု အတည်ပြုသည်။
Adhyaya 110
Description of the Gaṇas’ Former Merits (Jaya–Vijaya’s Prior Deeds and Liberation)
ဓမ္မဒတ္တက ဗိဿနု၏ တံခါးစောင့်များဖြစ်သော ဇယနှင့် ဝိဇယတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ထူးခြားသည့် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူရသနည်းဟု မေးမြန်းသည်။ ဂဏ/အတော်အပါးတို့က မိမိတို့၏ အတိတ်က ကုသိုလ်နှင့် အကျင့်သီလကို ပြောကြားရာတွင်—အင်္ဒြိယသိမ်းဆည်းခြင်း၊ ဓမ္မကျင့်ခြင်း၊ ဗိဿနုဝရတများကို ထမ်းဆောင်ခြင်းနှင့် အက္ခရာရှစ်လုံး မန္တရကို မပြတ်မလပ် ဂျပ်လုပ်ခြင်းတို့ကြောင့် သရီဟရိကို တိုက်ရိုက် ဒർശနရခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ မရုတ္တ၏ ယဇ္ဈသို့ ဖိတ်ခေါ်ခံရပြီး ဥစ္စာရသော်လည်း ခွဲဝေရာတွင် အငြင်းပွားကာ အပြန်အလှန် ကျိန်စာကြောင့် ဝိဇယသည် မိကျောင်း၊ ဇယသည် ဆင်(မာတင်္ဂ) ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့သည် ဗိဿနုထံ အားကိုးတောင်းပန်ရာ ဘဂဝန်က ဘက္တတို့၏ စကားသည် မဖောက်ဖျက်နိုင်ကြောင်း ထိန်းသိမ်းပြီး နောက်ကာလတွင် မိမိ၏ ဓာမသို့ ပြန်လာမည်ဟု ကတိပေးသည်။ ဂဏ္ဍကီမြစ်ကမ်း၌ ပြန်လည်မွေးဖွားသော်လည်း မှတ်ဉာဏ်မပျောက်ဘဲ ရှိနေပြီး ကာတိကလ အနံ့သန့်ရေချိုးချိန်တွင် မိကျောင်းက ဆင်ကို ဖမ်းဆီးသည့်အခါ ဟရိက စက္ကရဖြင့် ကယ်တင်ကာ စာယုဇျ/စာရူပျတူသော နီးကပ်မှုကို ပေးပြီး ဝိုင်ကుంఠသို့ ခေါ်ဆောင်သည်။ ထိုနေရာကို “ဟရိခ္ရှေတရ” ဟု ခေါ်ကြသည်။ အဆုံးတွင် ဧကာဒသီ၊ မနက်ဖျား ရေချိုးခြင်း၊ ဗြာဟ္မဏ၊ နွား၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့ကို ဂုဏ်ပြုခြင်း၊ အစားအစာကန့်သတ်ခြင်း စသည့် ဝရတ-သီလညွှန်ကြားချက်များကို ဖော်ပြကာ တစ်သက်တာ ဘက္တိနှင့် ဝရတဖြင့် ဗိဿနု၏ အမြင့်ဆုံး ဓာမကို ရနိုင်ကြောင်း အာမခံထားသည်။
Adhyaya 111
Description of the Greatness of Kṛṣṇā–Veṇī (Kṛṣṇāveṇī Māhātmya)
အဓ್ಯಾಯ ၁၁၁ တွင် ကృష్ణာ–ဝေဏီ ဒေသနှင့် မြစ်နှစ်စင်း ဆုံရာ (သင်္ဂမ) ၏ အလွန်ထူးကဲသော သက္တိ၏ အကြောင်းရင်းကို ဖော်ပြသည်။ နာရဒက ကృష్ణာမြစ်သည် သ্রীကృష్ణ၏ သဘောသဏ္ဍာန်ဖြစ်ပြီး ဝေဏီတွင် မဟေရှဝရ (ရှီဝ) တည်ရှိသဖြင့် နှစ်စင်းပေါင်းဆုံခြင်းသည် ဘြဟ္မာတောင် မဖော်ပြနိုင်အောင် အလွန်နက်နဲကြောင်း ဆိုသည်။ ကഥာသည် စာက္ခုသ မနွန္တရသို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။ ဘြဟ္မာသည် သဟျာတောင်ပေါ်တွင် ဒေဝတားများ၊ ရှိများနှင့်အတူ ယဇ్ఞကို ပြင်ဆင်သည်။ ဝိෂ္ဏု၏ ဇနီး စွဝရာကို ခေါ်သော်လည်း နောက်ကျလာသဖြင့် မင်္ဂလာမုဟူရတကို ထိန်းရန် ဂါယတြီကို ဘြဟ္မာ၏ ညာဘက်၌ ထိုင်စေကာ ဒိက္ခာ (dīkṣā) ကို ဆောင်ရွက်ပြီးမြောက်စေသည်။ စွဝရာသည် ဂါယတြီကို ဘြဟ္မာနှင့်အတူ အာသနပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်၍ ဒေဝတားများနှင့် အခြေအနေကို ကျိန်စာချသည်။ ပြန်လည်ကျိန်စာများလည်း ဖြစ်ပေါ်ကာ ဒိဗ္ဗတန်ခိုးများသည် အံရှ (aṃśa) အလိုက် မြစ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဝိෂ္ဏုသည် ကృష్ణာအဖြစ် ပေါ်ထွန်းပြီး ရှီဝသည် ဆံပင်ချည် (veṇī) မှ ဝေဏီအဖြစ် ထွက်ပေါ်ကာ သဟျာမှ မြစ်များစွာ ပေါက်ဖွားသည်။ ဂါယတြီနှင့် စွဝရာသည် အနောက်ဘက်သို့ စာဝိတြီအဖြစ် စီးဆင်းကြသည်။ ဤမဟာတ္မယကို နားထောင်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်ဟောကြားခြင်းသည် ထိုတီရ္ထကို မြင်၍ ရေချိုးသကဲ့သို့ ပုဏ္ဏာရရှိစေသည်။
Adhyaya 112
Account of the Shares (Portions) of Merit and Sin
ဤအধ্যာယသည် ဥတ္တရခဏ္ဍ၏ ကာရ္တ္တိက-မာဟာတ္မျ၌ တုလစီ၊ ကာရ္တ္တိကလ၊ ဧကာဒသီ၊ ဒွာရကာတို့ကဲ့သို့ ဘဂဝန်အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော ဘက္တိအရေးကြီးချက်များမှ ဆက်လက်ကူးပြောင်းကာ၊ ပုဏ္ဏယ (puṇya) နှင့် ပါပ (pāpa) တို့သည် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုနှင့် လူမှုဆက်သွယ်ထိတွေ့မှုကြောင့် မည်သို့ “အပိုင်းအခြား” အလိုက် မျှဝေ/လွှဲပြောင်းနိုင်သည်ကို သာသနာတရားအနက်ရှိုင်းသဘောဖြင့် ရှင်းလင်းသည်။ အခြားသူပေးအပ်သော ကုသိုလ်ကြောင့်ပင် မုတ်ခ (mokṣa) ရနိုင်ကြောင်းကို စတျယဘ္ဟာမာ အံ့ဩမေးမြန်းသဖြင့် သရီကృష్ణက ကမ္မဖလ၏ အချိုးအစားများကို ဖော်ပြသည်။ အတူနေထိုင်ခြင်း/နီးကပ်ဆက်ဆံခြင်း၊ အတူစားသောက်ခြင်း၊ သင်ကြားပေးခြင်း သို့မဟုတ် ပုရောဟိတ်ဝန်ဆောင်မှု၊ ထိုင်ခုံ/ယာဉ်ကို မျှဝေခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်း၊ စကားပြောခြင်း၊ ချီးမွမ်းခြင်း၊ ထို့ပြင် မြင်ခြင်း၊ ကြားခြင်း၊ မှတ်မိခြင်းတို့မှတစ်ဆင့် ရရှိလာသော ကုသိုလ်နှင့် အပြစ်၏ အချိုးအစား “အပိုင်း” များကို စာရင်းပြုဖော်ထုတ်ထားသည်။ မကောင်းပြောနိန္ဒာခြင်းအပေါ် အလွန်ပြင်းထန်စွာ သတိပေးပြီး နိန္ဒာသူ၏ ကုသိုလ်သည် နိန္ဒာခံရသူထံသို့ လွှဲပြောင်းသွားနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့အပြင် အခကြေးငွေမယူဘဲ ဆောင်ရွက်သော ဝန်ဆောင်မှုကို ကုသိုလ်ဖြစ်ကြောင်း ချီးကျူးကာ၊ ရာဇဓမ္မ၊ အကြွေးကိစ္စ၊ ခိုးယူထားသော ပစ္စည်းကြောင့် မသန့်ရှင်းသွားသော ကုသိုလ်၊ နှင့် ဂုရု-သိရှ်ယ၊ လင်-မယား၊ ဖခင်-သား စသည့် ဆက်ဆံရေးများအတွင်း ကုသိုလ်မျှဝေမှုကိုလည်း ဆွေးနွေးထားသည်။
Adhyaya 113
The Account of Dhaneśvara (Salvation through Kārttika Association)
သီရိကృష్ణသည် စတျယဘ္ဟာမာအား ဓနేశဝရ၏ အကြောင်းကို ပြောပြသည်။ ဓနేశဝရသည် ပျက်စီးသွားသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အပြစ်ပြုလုပ်ငန်းများနှင့် မကောင်းသောအလေ့အထများတွင် နစ်မြုပ်နေ하였다။ ကာရ္တိကလတွင် မာဟိရှမတီသို့ ရောက်လာကာ နရမဒါမြစ်ကမ်းပေါ်တွင် ဝရတကို ထိန်းသိမ်းသူများက သန့်စင်ရေချိုးခြင်း၊ ဂျပ်ပ၊ ပုရာဏဖတ်ကြားခြင်း၊ ကီရတနသီချင်းဆိုခြင်းနှင့် တူလစီ၊ ပန်းကုံးတို့ဖြင့် ဝိષ્ણုပူဇာ ပြုလုပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့하였다။ မိမိတွင် ရည်ရွယ်သည့် သဒ္ဓါမရှိသော်လည်း ဝိုင်ရှ္ဏဝများကို မြင်ခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်း၊ စကားပြောခြင်းနှင့် ဝိષ્ણုနာမကို ကြားနာခြင်းတို့ကြောင့် မသိမသာ ကာကွယ်ပုဏ္ဏာ စုဆောင်းလာသည်။ ပွဲတော်အတွင်း မြွေကိုက်၍ ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားရာ ယမလောက၌ စိတ္ရဂုပ္တက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ပုဏ္ဏာ မတွေ့သဖြင့် ယမမင်းက ကုಂಭီပာက နရက၌ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ခတ်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ သို့သော် နရကထဲ ဝင်ချိန်တွင် အပူက အေးသွားသဖြင့် ယမဒူတများ အံ့ဩကြသည်။ နာရဒက ကာရ္တိကလ၌ စတ်-သင်္ဂ၊ ဝရတထိန်းသူများကို စေဝာပြုခြင်းနှင့် ဝိષ્ણုနာမ-श्रဝဏမှ ရရှိသော ပုဏ္ဏာအပိုင်းက သူကို ချက်ချင်း ညှဉ်းပန်းမှုမှ ကယ်တင်နေကြောင်း ရှင်းပြသည်။ သို့ရာတွင် ကမ္မအကျန်များကို နောက်ပိုင်းတွင် ပိုမိုပျော့ပြောင်းသည့် ပုံစံဖြင့် ခံစားရပြီး ဘက္တိဆက်ဆံမှုက ကမ္မ၏ ပြင်းထန်မှုကို လျော့ချပေးကြောင်း ပြသသည်။
Adhyaya 114
Account of Dhaneśvara: The Tour of Hells and the Liberating Power of Kārttika
ကာတ္တိက-မဟာတ္မ്യအတွင်း၌ ဇာတ်ကြောင်းသည် အတွင်းမြင်ကွင်းတစ်ရပ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ယမမင်း၏အမှုထမ်း ပရေတပာက ဓနေရှဝရ/ကူဗေရကို နရကာလောကများအနှံ့ လမ်းညွှန်ကာ ကမ္မအကျိုးဆက်ကို ပြသသည်။ တပ္တဝါလုက၊ ကရကစ၊ အစိပတ္တရဝန အုပ်စု၊ အရ္ဂလာ၊ ကူဋရှာလ္မလီ၊ ရက္တပူယ၊ ကုမ္ဘီပါက စသည့် နရကာများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ဒဏ်ခတ်မှုနှင့် ထိုသို့ကျရောက်စေသော အပြစ်များ—ဧည့်သည်ကို မလေးစားခြင်း၊ ဂုရု/အဂ္နိ(သန့်ရှင်းမီး)/ဗြာဟ္မဏ/ဒေဝတားတို့ကို မထီမဲ့မြင်ခြင်း သို့မဟုတ် အကြမ်းဖက်ခြင်း၊ သီလရှိသူတို့၏ လမ်းကို တားဆီးခြင်း၊ ကာမနှင့် ဥစ္စာအပေါ် သစ္စာဖောက်ခြင်း၊ တားမြစ်အစာစားခြင်း၊ အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်းနှင့် ဆက်ဆံရေးကို ခွဲခွာဖျက်ဆီးခြင်းတို့ကို ဖော်ပြထားသည်။ ထို့နောက် အခန်းသည် ဒဏ်ခတ်ကမ္ဘာဗေဒမှ လွတ်မြောက်ရေးသို့ လှည့်ကာ ကာတ္တိက-ဝရတကို တည်ကြည်စွာ ဆောင်ရွက်သူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်း၊ သို့မဟုတ် သူတို့ကို မြင်တွေ့ခြင်းသာဖြင့်ပင် နရကာတွင်ကျရောက်သူများကို ကယ်တင်နိုင်သည့် ပုဏ္ဏာအာနုဘော် ပေါ်ပေါက်ကြောင်း ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် ကူဗေရ၏အမှုထမ်း ဓနယက္ခကို ဖော်ပြပြီး အယောဓျာ၌ တီရ္ထတစ်ခု တည်ထောင်ခဲ့ကြောင်းနှင့် ကာတ္တိက-ဝရတတည်ကြည်သူကို မျက်မြင်တစ်ချက်သာဖြင့်ပင် အပြစ်ကြီးသူများတောင် လွတ်မြောက်နိုင်ကြောင်း အခိုင်အမာ ကြေညာသည်။
Adhyaya 115
Praise of the Aśvattha and Vaṭa (Sacred Fig and Banyan)
ဤအধ্যာယတွင် ကာတ္တိက-မာဟာတ္မ്യ သင်ကြားချက်ကို အဆုံးသတ်ကာ အဓိကဝတ္တရား ၅ ချက်—ဟရိဇာဂရ (ညလုံးနိုးကြားခြင်း)၊ မိုးလင်းအချိန် ရေချိုးခြင်း၊ တုလစီ-ဆေဝါ၊ ဥဒျာပန (အဆုံးသတ်ပွဲ) နှင့် မီးအလှူ (ဒီပ-ဒါန) ကို သတ်မှတ်ထားသည်။ ဤအရာများဖြင့် ကာတ္တိကဝရတ ပြည့်စုံကာ ဘုက္တိနှင့် မုက္တိ နှစ်မျိုးလုံး၏ အကျိုးကို ရရှိကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် အရေးပေါ်အခြေအနေတွင် ဝရတကို မည်သို့ထိန်းသိမ်းရမည်ကို ဖော်ပြသည်—နာမကျန်း၊ ရေမရှိ၊ လမ်းခရီးတွင် ပိတ်မိသော်လည်း နာမ-စမရဏ (နာမသတိပြုအောက်မေ့ခြင်း) ဖြင့် ဆက်လက်ထိန်းနိုင်ပြီး မည်သည့်ဘုရားကျောင်းမဆို၊ အရှဝတ္ထ သစ်ပင်အမြစ်အနီး၊ သို့မဟုတ် တုလစီတော/ခြံတွင် အစားထိုးပြုလုပ်နိုင်သည်။ သီချင်း၊ တေးဂီတ၊ အက၊ ကုန်ကျစရိတ်အထောက်အပံ့၊ သို့မဟုတ် ပွဲကို ချီးမွမ်းခြင်း၊ မြင်တွေ့ခြင်းသာဖြင့်ပင် ကုသိုလ်ဝေစု ရနိုင်ကြောင်းလည်း ဆိုသည်။ အရှဝတ္ထနှင့် ဝဋ (ဗညန်/ဘန်ယန်) သစ်ပင်များကို ဝရတပြည့်စုံစေသည့် ဆေဝါအဖြစ် အထူးမြှောက်တင်ထားပြီး အရှဝတ္ထကို ဝိෂ္ဏုနှင့်၊ ဝဋကို ရုဒ္ဒရနှင့် တစ်ရုပ်တည်းဟု သတ်မှတ်သည် (ပလာရှကို ဗြဟ္မာနှင့် ဆက်စပ်ဟုလည်း ဆိုသည်)။ ထည့်သွင်းပုံပြင်တွင် အဂ္နိမှတစ်ဆင့် ဒေဝများ၏ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် ပာရဝတီ၏ ကျိန်စာ ဖြစ်ပေါ်ကာ ဒေဝများ သစ်ပင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု ဆိုပြီး ပုရာဏသဘောတရားအရ သစ်ပင်ပူဇာ၏ အကြောင်းရင်းကို တည်ထောင်ပေးသည်။
Adhyaya 116
The Episode of Alakṣmī (Why Alakṣmī Dwells at the Aśvattha)
ရဟန္တများက ဘောဓိ/အရှဝတ္ထ (ပိပယ်) သစ်ပင်၏ အခမ်းအနားဆိုင်ရာ အဆင့်အတန်းကို—ဘယ်အချိန်တွင် မထိမကိုင်သင့်သလဲ၊ ဘယ်အချိန်တွင် ထိနိုင်သလဲ—အထူးသဖြင့် စနေနေ့နှင့် ဆက်စပ်၍ မေးမြန်းကြသည်။ စူတက သမုဒ္ဒရမန်ထန် (ပင်လယ်ကို လှုပ်နှိုးခြင်း) ကာလမှ စတင်သော မူလအကြောင်းရင်းကို နိဒါန်းတင်၍ ရှင်းပြသည်။ လက္ရှမီကို သရီဗိရှ္ဏုက လက်ခံပြီးနောက် လက္ရှမီက အစ်မကြီး ဂျေဋ္ဌာ/အလက္ရှမီ (ကံမကောင်းမှု၏ ပုံရိပ်) ကို အရင်ဦးစွာ ဂုဏ်ပြုစေလိုကြောင်း တောင်းဆိုသည်။ ဗိရှ္ဏုက အလက္ရှမီကို တပသီ ဥဒ္ဒာလကထံ အပ်နှံသော်လည်း အလက္ရှမီသည် ဝေဒသံနှင့် ယဇ္ဉပူဇာ၏ သန့်ရှင်းမှု ပြည့်ဝသော အာရှရမ်ကို ငြင်းပယ်သည်။ သူမက အဓမ္မရှိသည့် နေရာများ—လောင်းကစား၊ ခိုးယူမှု၊ ကာမလွန်ကျူးမှု၊ အကြမ်းဖက်မှု၊ မူးယစ်သောက်စားမှု၊ အကြီးအကဲနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့ကို မလေးစားခြင်း—တို့တွင် နေလိုကြောင်း ပြောသည်။ ဥဒ္ဒာလကက သူမကို အရှဝတ္ထ၏ အမြစ်နားတွင် ထားခဲ့ရာ စွန့်ပစ်ခံရသဖြင့် ငိုကြွေးလေသည်။ ထိုအခါ လက္ရှမီက ဗိရှ္ဏုအား သွားရောက်နှစ်သိမ့်ရန် တိုက်တွန်းသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဗိရှ္ဏုက အလက္ရှမီကို အရှဝတ္ထတွင် အမြဲတမ်း နေထိုင်စေပြီး ထိုသစ်ပင်သည် မိမိ၏ အစိတ်အပိုင်းမှ ပေါက်ဖွားသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ အိမ်တွင် အရှဝတ္ထပူဇာပြုခြင်းနှင့် ဤကഥာကို နားထောင်/ရွတ်ဖတ်ခြင်းသည် “သရီ” (လက္ရှမီ၏ ကောင်းကျိုး) တည်ငြိမ်စေပြီး ဥရ္ဇာ-ဝရတနှင့် ကာရ္တိကလ၏ ကယ်တင်ပုဏ္ဏာနှင့် ဆက်စပ်ကြောင်းလည်း ဆိုထားသည်။
Adhyaya 117
Kārtika Māhātmya: The Glory and Procedure of Bathing in the Month of Kārtika
ဤအধ্যာယတွင် အဆင့်ဆင့် ဆက်လက်ပို့ဆောင်သည့် روایتပုံစံဖြင့် စတင်သည်။ စတျာက သရီကృష్ణအား “ကာရ္တိကလ” သည် လများအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်ရခြင်းကို မေးမြန်းရာ၊ ကృష్ణက စူတမှတစ်ဆင့် ထိန်းသိမ်းလာပြီး ရှောနကတို့ထံ ကြေညာခဲ့သော ရှေးဟောင်းကြေညာချက်ကို ညွှန်ပြသည်။ ထို့နောက် စူတက ရှေးကာလ စကားဝိုင်းတစ်ခုကို တင်ပြပြီး၊ စကန္ဒ/ရှဏ္မုခက ကာရ္တိက-ဝရတ၊ ကာရ္တိကလ ရေချိုးပူဇော်မှုနှင့် ဆက်စပ်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝ အကျင့်များကို အသေးစိတ် သင်ကြားပေးရန် တောင်းဆိုသည်—မီးတိုင်ပူဇော်ခြင်း၊ တုလစီကို ဂုဏ်ပြုခြင်း၊ ဂိုပီ-ချန္ဒန၊ ပန်းပူဇော်၊ နိုင်ဝေဒျ၊ တီရ္ထရေ၊ ဒီပါဝလီ/ပရဘောဓိနီ၊ ဒါနနှင့် ဥပဝါသ စသည်တို့။ ဣရှ္ဝရ/ဟရ/ရှီဝက ဤမေးခွန်းကို လောကအကျိုးပြုဟု ချီးမွမ်းကာ ကာရ္တိက၏ ပုဏ္ဏသည် တီရ္ထယာတရာနှင့် ဒါနထက်ပင် မြင့်မားကြောင်း အတည်ပြုသည်။ ကလိယုဂ အခြေအနေကို ထည့်သွင်း၍ ရေချိုးတတ္တဝကို ရှင်းလင်းပြီး ရေချိုးအမျိုးအစား လေးမျိုး—ဝါယဝျ၊ ဝါရုဏ၊ ဒိဝျ၊ ဘြာဟ္မ—တို့၏ သင့်လျော်မှုနှင့် အကျိုးဖလကို ဖော်ပြသည်။ ကာရ္တိကနှင့် မာဃ လရေချိုးသည် အပြစ်ပယ်ဖျက်ကာ လိုလားသည့် အကျိုးကို ပေးတတ်သည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 118
Questions and Answers on Kārtika Observance, Gifts, and Purifying Disciplines
Sūta သည် Kārtika-māhātmya အတွင်းရှိ Śiva–Skanda အပြန်အလှန်မေးဖြေကို ထပ်ဆင့်ဇာတ်ကြောင်းအဖြစ် ရှင်းပြသည်။ Mahādeva က ကလိယုဂတွင် Kārtika (Ūrja) သည် အထူးမြတ်သော Vaiṣṇava လဖြစ်ပြီး၊ ထိုကာလတွင် ဘုရားသခင်၏ သာသနာတော်အနီးကပ်မှု တိုးပွားကာ ကုသိုလ်အကျိုးသည် လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွန်းသည်ဟု ချီးမွမ်းသည်။ ဤအခန်းတွင် ပေးကမ်းသင့်သော dāna များနှင့် ပေးကမ်းမှုအဆင့်အတန်းကို နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြသည်—အစာदान၊ နွားदान၊ မြေदान၊ ပညာदान၊ ရွှေ စသည်တို့၏ မြတ်မှုကို စီစဉ်ပြထားသည်။ ထို့နောက် kanyā-dāna နှင့် အိမ်ထောင်ရေးအချိန်/အရည်အချင်းဆိုင်ရာ စည်းကမ်းများနှင့် သတိပြုရန်များကို ဆိုသည်။ Kārtika-vrata စည်းကမ်းများတွင် အခြားသူချက်ပြုတ်သော အစားအစာကို မစားခြင်း (Cāndrāyaṇa/Kṛcchra ကုသိုလ်နှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြ), ဆီ၊ ပျားရည်၊ ကြေးဝါပစ္စည်းနှင့် အစုလိုက်စားသောက်ခြင်းကို ရှောင်ခြင်း, သက်သတ်လွတ်သဘောဖြင့် ထိန်းသိမ်းခြင်း, မြစ်ရေချိုးခြင်း, မီးအိမ်ထွန်းခြင်း, Vaiṣṇava-ဆေဝါ, ဒာမိုဒရရှေ့တွင် မိုးလင်းမီ နိုးထခြင်း, ကြာပန်းနှင့် tulasī ဖြင့် ပူဇော်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ နိဂုံးတွင် nirmālya၊ သင်္ခါဖြင့် သန့်စင်ထားသော ရေနှင့် pādodaka တို့ကို အပြစ်ပျက်စီးစေသော သန့်စင်ရေးနည်းလမ်းများဟု ကြေညာသည်။
Adhyaya 119
Account and Procedure of the Month-long Fast (within Kārttika-māhātmya)
အဓ್ಯಾಯ ၁၁၉ သည် တီရ္ထ-မဟာတ္မနှင့် ဝရတ-ဓမ္မကို ပေါင်းစည်းဖော်ပြသည်။ အစတွင် မာဃ-စ్నာန (မာဃလတွင် သန့်စင်ရေချိုးခြင်း) ကို ချီးမွမ်းကာ စည်းကမ်းတကျ၊ သတိသမ္ပဇဉ်ဖြင့် ရေချိုးခြင်း၏ ကယ်တင်နိုင်သော အာနိသင်ကို ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဝရာဟ-ရုပ် ဟရိနှင့် ဆက်နွယ်သော ရှူကရ-က்ஷೇತ್ರ၏ သာသနာမြေဗေဒကို ဖော်ပြပြီး၊ ထိုနေရာတွင် ကုသိုလ်သည် အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်လာကာ လူမဟုတ်သော သတ္တဝါများတောင် မြင့်မြတ်သော အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲရနိုင်ကြောင်း ပြောသည်။ ကာရှီ၊ ဝေဏီ/ပရယာဂ၊ ဂင်္ဂါ-သာဂရ၊ ကုရုက္ခေတ်ရ စသည့် တီရ္ထများနှင့် ကုသိုလ်နှိုင်းယှဉ်ချက်များဖြင့် ရှူကရ-က்ஷेत्रရှိ ဟရိ-မন্দိရ၏ ထူးကဲမြတ်နိုးမှုကို အထူးတင်ပြသည်။ အဆုံးတွင် မာဆိုပဝါသ (တစ်လတာ အစာရှောင်ဝရတ) အတွက် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို ပေးထားသည်—ဂုရု၏ ခွင့်ပြုချက်၊ ဝိုင်ෂ္ဏဝ ယဇ్ఞ နှင့် အထောက်အကူပြု ပရాయရှ္စိတ္တ; နေ့စဉ် ပူဇာ (ပန်း၊ လိမ်းဆေး/အနံ့ဆီ၊ မီးတိုင်၊ စတုတိ), စည်းကမ်း (စကားထိန်းချုပ်မှု၊ အဟിംသာ၊ အာရုံခံပျော်ရွှင်မှုများ ရှောင်ကြဉ်) နှင့် ဒွာဒသီနေ့ အပြီးသတ်—ဟရိကို ရေချိုးပူဇာပြုခြင်း၊ ဗြာဟ္မဏ ၁၃ ယောက်ကို အာဟာရပေးခြင်း၊ ဒက္ခိဏာပေးခြင်း၊ အိပ်ရာ/ခုံတင် လှူဒါန်းခြင်းနှင့် ရွှေဖြင့် ကိုယ်ပုံတူ လှူခြင်း။ နောက်ဆုံးတွင် မပြည့်စုံသေးသော ကర్మကို ဗြာဟ္မဏများက ဖြည့်ဆည်းပေးပါရန် နှိမ့်ချစွာ တောင်းပန်ပြီး “တစ်လတာ ဝရတ၏ အကြောင်းအရာ” ဟု ကော်လိုဖွန်ဖြင့် အမည်တပ်သည်။
Adhyaya 120
The Glory of Śālagrāma (Śālagrāma-śilā Worship and Its Fruits)
ဤအধ্যာယတွင် Śālagrāma-śilā ကို ဗိဿနု၏ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော နေရာတော်၊ လောကသုံးပါး၏ အခြေခံအာရုံအဖြစ် ချီးမွမ်းထားသည်။ ၎င်းကို မြင်ခြင်း၊ ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုခြင်း၊ ရေချိုးပူဇော်ခြင်း၊ ပူဇော်ကန်တော့ခြင်းနှင့် ၎င်း၏ tīrtha-ရေကို သောက်သုံးခြင်းတို့ကြောင့် အပြစ်ပျက်ကွယ်၍ သန့်စင်မှုရပြီး၊ ရိုးရိုးနမസ്കာရတင်ခြင်းတင်ဖြင့်ပင် မောက္ခသို့ ရောက်နိုင်ကြောင်း ဆိုထားသည်။ ပူဇော်နည်းတွင် ရေ၊ အနံ့သာ၊ မီးအလင်း (ဒီပ)၊ သုပ်၊ တေးဂီတနှင့် ချီးမွမ်းသီချင်းတို့ကဲ့သို့ လွယ်ကူသော ပစ္စည်းများကို သုံးရန် ညွှန်ကြားပြီး၊ ကာတ္တိကလတွင် ကေရှဝ၏ရှေ့၌ svastika/maṇḍala ပြုလုပ်ခြင်းစသည့် အကျင့်များကို အထူးပုဏ္ဏားမြတ်စွာ မြှောက်တင်ထားသည်။ လင်္ဂပူဇော်ခြင်း၏ ပုဏ္ဏားကိုလည်း လက်ခံသော်လည်း Śālagrāma ကို ပိုမိုမြင့်မြတ်၍ ပူဇော်ပစ္စည်းလက်ခံခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းမှုကို ဆုံးဖြတ်ပေးသော အရာဟု ထင်ရှားစေသည်။ ထို့နောက် စက်ရလှိုင်းလိုင်းများ၊ အပေါက်အဝ၊ အရောင်စသည့် လက္ခဏာများအရ Śālagrāma ပုံစံများကို ခွဲခြားဖော်ပြကာ ဝါစုဒေဝ၊ ပရဒျုမန၊ အနိရုဒ္ဓ၊ နာရာယဏ၊ ဝရာဟ၊ မတ္စျ စသည့် ဒေဝတော်များ၏ နာမတော်များနှင့် ဆက်စပ်ညွှန်ပြပြီး ပူဇော်ရန် သင့်တော်မှုကိုလည်း ရှင်းလင်းထားသည်။ အဆုံးတွင် Śālagrāma ပူဇော်ခြင်း၏ အကျိုးဖလကို နတ်တို့တောင် မရေတွက်နိုင်အောင် အနန္တဟု ဆိုထားသည်။
Adhyaya 121
Description of the Greatness of the Lamp, Fragrance, and the Dhātrī (Āmalakī) Tree
ဤအধ্যာယသည် Kārtika Māhātmya အတွင်းရှိ အခန်းတစ်ခန်းဖြစ်ပြီး ကလိယုဂတွင် အထူးမြတ်သော ဘက္တိနည်းလမ်း သုံးပါး—dhātrī/āmalakī (အမလာကီပင်), tulasī နှင့် dīpa-dāna (မီးအလှူ/မီးပူဇော်)—၏ မဟာတန်ခိုးကို ချီးမြှောက်ဖော်ပြသည်။ မဟာဒေဝ (Śiva) သည် Guha ကို dhātrī ပင်အောက်တွင် piṇḍa ပေးလှူပါက ဘိုးဘွားပိတရ်များ လွတ်မြောက်မည်ဟု သင်ကြားပြီး၊ ထို့နောက် အမလာကီသီးနှင့် မာလာ၊ tulasī မာလာ၊ Dvārakā-mṛttikā ကို Viṣṇu ၏ အတွင်းတည်နေမှုကို ပြသသော သင်္ကေတများအဖြစ် ဆိုသည်။ ထို့ပြင် śālagrāma ပူဇော်ခြင်းနှင့် ပန်းအပ်နှံခြင်းကို Aśvamedha နှင့်တူသော ပုဏ္ဏာဟု ဆိုထားသည်။ အထူးသဖြင့် Kārtika လတွင် ghee သို့မဟုတ် နှမ်းဆီဖြင့် မီးအလှူပေးရာ အချိန်နှင့် နေရာများကို ညွှန်ပြကာ ကြွက်၊ မုဆိုး၊ အနိမ့်ခံအမျိုးသမီး၊ Līlāvatī နှင့် နွားကျောင်းသားတို့၏ ဥပမာကഥာများဖြင့် အကျိုးတန်ခိုးကို ပြသသည်။ နိဂုံးတွင် မီးအလှူ၏ ပုဏ္ဏာကြောင့် မေ့လျော့ထားသော ပိတရ်များတောင် မုက္ခတိကို ရနိုင်ကြောင်း ကြေညာသည်။
Adhyaya 122
The Greatness of Dīpāvalī: Yama-lamp, Naraka Caturdaśī Bath, Kaumudī (Bali Worship), Govardhana/Cow Honor, and Yamadvitīyā
ဤအধ্যာယတွင် ကာရ္တိက-မာဟာတ္မ್ಯအတွင်း ဒီပာဝလီကို ရက်များစွာဆက်တိုက်ပြုလုပ်ရသော သာသနာရေးအနုဋ္ဌာန်အစီအစဉ်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ စကန္ဒ၏ မေးမြန်းချက်အပေါ် မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ဒီပာဝလီ၏ ရည်ရွယ်ချက်၊ အဓိဒေဝတာ၊ ဒါနနှင့် ပွဲတော်အကျင့်အကြံတို့ကို သင်ကြားတော်မူသည်။ ထရယෝဒသီနေ့တွင် အိမ်အပြင်ဘက်၌ “ယမမီးအိမ်” ထွန်းထား၍ အချိန်မတိုင်မီ သေဘေးကို တားဆီးရသည်။ စတုရ္ဒသီနေ့တွင် မိုးမလင်းမီ ဆီချိုး (oil-bath) ပြုလုပ်ကာ ဆီတွင် လက္ခမီ၊ ရေတွင် ဂင်္ဂါကို သတိရ၍ အပာမာရ္ဂ စသည့် သန့်စင်ဆေးပင်များဖြင့် သန့်ရှင်းစေပြီး၊ ထို့နောက် ယမနှင့် စိတ္တရဂုပ္တတို့အား နာမ-နမസ്കာရများဖြင့် တർပဏ ပြုလုပ်ရသည်။ အမாவာသျာနေ့တွင် မီးပူဇာ၊ ဒေဝ–ပိတೃကိစ္စများ၊ ပါရဝဏ-ရှ్రာဒ္ဓ၊ ဗြာဟ္မဏများကို အာဟာရပေးခြင်းနှင့် လူထုအပျော်အပါးကို ပြုလုပ်ရသည်။ ထို့ပြင် လက္ခမီနိုးထခြင်း၊ ရှီဝ–ပါရဝတီ၏ ပန်ဆာကစားခြင်း၊ အလက္ခမီကို နှင်ထုတ်ခြင်း၊ ဂోవර්ဓနနှင့် နွားကို ဂုဏ်ပြုခြင်း၊ ကောမုဒီပွဲတွင် ဘလီပူဇာနှင့် ညလုံးပေါက် စောင့်နေရခြင်းတို့၏ မဟာတ္မကို ဆိုထားသည်။ နိဂုံးတွင် ယမဒွိတီယာ—ယမကို ပူဇာပြု၍ ကိုယ့်အိမ်၌ မစားဘဲ အစ်မ/ညီမ၏ လက်မှ စားကာ လက်ဆောင်/ဒါနပေးလျှင် ကျန်းမာရေး၊ စည်းစိမ်နှင့် ကာကွယ်မှု ရရှိမည်ဟု ကတိပြုထားသည်။
Adhyaya 123
Account and Procedure of the Month-long Fast
အခန်း ၁၂၃ တွင် မာဆိုပဝါသ (တစ်လပတ်လုံး အစာရှောင်ဝတ်) ကို အမြင့်ဆုံး ဝရတဟု ချီးမွမ်းထားပြီး၊ အခြားဝတ်များ၊ တီရ္ထသွားခြင်း၊ ဒါန၊ နှင့် ကြီးမားသော ရှရောတ ယဇ္ဈများမှ ရရှိသည့် ကုသိုလ်ကို တစ်ခါတည်း စုစည်းပေးနိုင်သော ဝတ်ဟု ဖော်ပြသည်။ စတင်မီ လိုအပ်ချက်များအဖြစ် ဂုရု၏ ခွင့်ပြုချက်၊ ယခင်က ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဝတ်များကို လိုက်နာခဲ့ခြင်း၊ ကိုယ်ခန္ဓာစွမ်းအားကို စိစစ်ခြင်း၊ ပြင်ဆင်ရေးအတွက် ပရాయရှ္စိတ္တ/တပသ် စသည်တို့ကို ဆိုထားသည်။ အာရှရမ အမျိုးမျိုးနှင့် ကျားမအားလုံး၊ မုဆိုးမများပါဝင်၍ လုပ်ဆောင်နိုင်ကြောင်းလည်း ဖော်ပြသည်။ အာရှ္ဝိန် လပြည့်ဖက် (သုက္လပက္ခ) ၏ ဧကာဒသီနေ့မှ စ၍ တိတိကျကျ ရက် ၃၀ ပြည့်အောင် ထိန်းသိမ်းရသည်။ ထိုကာလအတွင်း ဝါစုဒေဝကို မပြတ်မနား ပူဇော်ရပြီး—တစ်နေ့ သုံးကြိမ် ဘုရားကျောင်းပူဇော်ခြင်း၊ ပန်း၊ စန္ဒန၊ ကမ္ဖော်၊ ကေသရ (saffron) စသည်တို့ ပူဇော်ခြင်း၊ သီလကျင့်ဝတ်ကို ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ နှုတ်ဖြင့် ဗိෂ္ဏုနာမကိုသာ ပြောဆိုခြင်းတို့ကို အဓိကထားသည်။ ဒွာဒသီနေ့တွင် အဆုံးသတ်ပူဇော်ပွဲအဖြစ် ဗိෂ္ဏုနှင့် ဂရုဍကို ပူဇော်ခြင်း၊ ဘြာဟ္မဏများကို အစာကျွေး၍ ဂုဏ်ပြုခြင်း (အထူးသဖြင့် ၁၃ ယောက်)၊ ဒက္ခိဏာ ပေးခြင်း၊ ခွင့်လွှတ်မှု တောင်းခံခြင်း၊ သင်္ကေတအဖြစ် အိပ်ရာ/ရုပ်ပုံတု ဒါနပြုခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဗိෂ္ဏု၏ နေရာတော်သို့ ရောက်လိုသော ဆန္ဒကို ထားရှိသည်။
Adhyaya 124
Kārttika Māhātmya: Prabodhinī (Devotthānī) Ekādaśī, Night Vigil (Jāgaraṇa), and the Bhīṣma-pañcaka Vow
ဤအধ্যာယတွင် ကာတ္တိကလ၏ ပရဘောဓိနီ/ဟရိဘောဓိနီ ဧကာဒశီကို အပြစ်ပျောက်ကင်းစေပြီး ကုသိုလ်တိုးပွားစေသော ဝရတအဖြစ် ချီးမွမ်းထားသည်။ တစ်နေ့တည်း အစာရှောင်ခြင်းပင်လျှင် ကြီးမားသော ဝေဒယဇ္ဍများနှင့် တူညီသော အကျိုးပေးသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ညလုံးပတ်လုံး နိုးကြား၍ ဘုရားကို ပူဇော်သည့် “ဇာဂရဏ” ၏ ကယ်တင်နိုင်သော အာနိသင်ကို ဖော်ပြသည်—သီချင်းကီရတန်၊ တူရိယာ၊ မီးအလင်း (ဒီပ)၊ ပူဇော်ပစ္စည်း၊ သစ္စာ၊ ဒါနနှင့် စည်းကမ်းတကျ အာရုံစိုက်ခြင်းတို့ဖြင့် ပူဇော်လျှင် မောက္ခနှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမှ လွတ်မြောက်စေသည်။ ကာတ္တိကလ၏ နေ့စဉ်ပူဇော်နည်းများအဖြစ် ပုရုෂ-စူကတ၊ ပဉ္စရာတြ နည်းလမ်း၊ နာမ-ဇပ၊ သဟသြနာမ နှင့် ဂဇേന്ദ്ര-မောက္ခ ပုဒ်ဖတ်ခြင်းတို့ကိုလည်း ထည့်သွင်းဖော်ပြသည်။ စကန္ဒ၏ မေးမြန်းချက်အပေါ် “ဘီရှ္မ-ပဉ္စက” ငါးရက်ဝရတကို သင်ကြားသည်—ဧကာဒശီမှ စ၍ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ပိတೃ-တရပဏ၊ သတ်မှတ်မန္တရများဖြင့် ဘီရှ္မ-တရပဏ၊ သတ္တုများဖြင့် ငါးမျိုးပူဇော်ခြင်း၊ တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းနှင့် ပူဇော်အဆင့်လိုက် အပ်နှံခြင်း/သန့်စင်သောက်သုံးခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ အဆုံးတွင် လျှို့ဝှက်စွာ ထိန်းသိမ်းကာ ဆက်လက်ပို့ဆောင်ခြင်းကို ချီးမွမ်းပြီး၊ ဖတ်ကြားသူ/ဆရာကို ဂုဏ်ပြုခြင်းသည် ဝိෂ္ဏုကို ဂုဏ်ပြုခြင်းနှင့် တူကြောင်း၊ ဤမဟာတ္မယကို နားထောင်၍ ထိန်းသိမ်းသူသည် လောကီအကျိုးနှင့် နောက်ဆုံးမောက္ခကို ရရှိမည်ဟု ကတိပြုထားသည်။
Adhyaya 125
The Greatness of Māgha: Dialogue of Vasiṣṭha and King Dilīpa (Māgha Bath, Charity, and Karmic Causality)
ရှင်ရသေ့များသည် ယခင်က ပြောကြားပြီးသော ကာတိကမဟာတ္တမိယကို ချီးမွမ်းကာ စူတထံမှ မာဃလ၏ မဟိမကို တောင်းဆိုကြသည်။ ထို့နောက် အတွင်းပိုင်းဆွေးနွေးခန်းသို့ ပြောင်းလဲပြီး ပါဝတီသည် ရှီဝ (မဟေရှ) ထံ မာဃလအတွင်း လိုက်နာရမည့် ဝတ်နည်း၊ စနာန် (ရေချိုးသန့်စင်) နှင့် အကျင့်သဘောတရားများကို မေးမြန်းသည်။ အဓိက ဥပမာတစ်ခုတွင် မင်း ဒိလီပ သည် အမဲလိုက်စဉ် ဝိုင်ခါနသ တပသီတစ်ပါးနှင့် တွေ့ပြီး မာဃ-စနာန်၏ နည်းလမ်းနှင့် အကျိုးကို သိလိုပါက ဝသိဋ္ဌ မုနိထံ သွားရန် ညွှန်ကြားခံရသည်။ ဝသိဋ္ဌ/ဘೃဂုက မာဃ-စနာန်၏ အထွတ်အထိပ်ကို ရှင်းပြပြီး—အထူးသဖြင့် မနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ဖွင့်လှစ်ရေပြင် (မြစ်/ကန်) တွင် ရေချိုးခြင်း—နှင့်အတူ ဒါန (လှူဒါန်း) အဖြစ် နှမ်း၊ နွား၊ ဖိနပ်၊ ရေခွက်/ကမဏ္ဍလု လှူခြင်းနှင့် ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးခြင်းတို့ကို အရေးကြီးကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ကမ္မ-အကျိုးဆက်၏ ကိစ္စလေ့လာမှုတစ်ခုအဖြစ် ကျားမျက်နှာရှိ ဝိဒ္ယာဓရ သည် မိမိ၏ ရုပ်ပျက်မှုအကြောင်းရင်းကို ဘೃဂုထံ မေးမြန်းသည်။ ဧကာဒသီပြီးနောက် ဆီကို သုံးစွဲခြင်း/စားသုံးခြင်းကဲ့သို့ သေးငယ်သလို ထင်ရသော အပြစ်တစ်ခုတောင် အချိန်ကြာလာသော် ရုပ်ပျက်မှုအဖြစ် ပေါ်ထွက်နိုင်ကြောင်း၊ ကုစားရန်မှာ မဏိကူဋ/မဏိပရဝတ အနီးရှိ သန့်ရှင်းမြစ်တွင် မာဃဝတ်ကို တင်းကျပ်စွာ လိုက်နာ၍ စနာန်နှင့် ဒါနကို ပြုလုပ်ရမည်ဟု ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် မာဃ-စနာန်သည် ပုဏ္ဏ၊ စည်းစိမ်နှင့် မပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း (မုတ်တိ) သို့ တိုက်ရိုက်ပို့ဆောင်သော လမ်းဟု သတ်မှတ်ထားသည်။
Adhyaya 126
The Slaying of Sunda and Upasunda (within the Māgha Bath Glorification)
ဤအধ্যာယသည် မာဃ-မာဟာတ္မ்யအတွင်း ပါဝင်ပြီး ပုရာဏသဘောတရားအရ အဆင့်ဆင့် လက်ဆင့်ကမ်းပြောကြားမှုဖြင့် ဖွင့်လှစ်ထားသည်။ ဝသိဋ္ဌက မင်း ဒိလီပအား ဟောကြားကာ ဒတ္တာတြေးယ၏ သဟသ္ရာర్జုန (ကာရ္တဝီရျ အర్జုန) ထံသို့ ပေးအပ်သည့် သင်ကြားမှုကို ပြန်လည်ဖော်ပြပြီး၊ အုတ္တရခဏ္ဍ၏ ဝရတ-ဝတ္ထုများတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော ပုလသ္တျ–ဘီष္မ သင်ကြားရေးဖရိမ်လည်း ထင်ဟပ်နေသည်။ ဤအခန်းတွင် မာဃ-စနာန (Māgha-snāna) ကို အမြင့်ဆုံး ပရာယရှ္စိတ္တ (prāyaścitta) ဟု ချီးမွမ်းပြီး၊ အထူးသဖြင့် မကရာ (Makara) တွင် နေဝင်နေထွက်အချိန် မနက်အရုဏ်တက်စဉ် ရေချိုးခြင်းကို ဒါန၊ ဝရတ၊ တပစ်တို့ထက် သာလွန်ကာ မဟာပာတက (mahāpātaka) များတိုင်အောင် ဖျက်ဆီးနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ မတည်မြဲမှုကို သာသနာရေး-တပသဘောဖြင့် ဝေဖန်သတိပေးကာ အလေ့အကျင့်ကို အချိန်မဆွဲဘဲ လုပ်ဆောင်ရန် တိုက်တွန်းသည်။ ဥပမာအဖြစ် မုဆိုးမ ကုဗ္ဇိကာ၏ ကഥာကို ဖော်ပြသည်။ သူမသည် ရေဝါ–ကပိလာ မြစ်ဆုံရာတွင် မာဃလအတွင်း ထပ်ခါထပ်ခါ ရေချိုးကာ ကောင်းကင်ဆိုင်ရာ အကျိုးဖလကို ရရှိပြီး နောက်ဆုံးတွင် တိလောတ္တမာ (Tilottamā) အဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာသည်။ တိလောတ္တမာကြောင့် ဒေဝဆန့်ကျင် အသူရ စုန္ဒနှင့် ဥပစုန္ဒတို့ အပြန်အလှန် မုန်းတီးတိုက်ခိုက်ကာ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဖျက်ဆီးသွားကြသဖြင့် မာဃအကျင့်၏ ကမ္ဘာလောကဆိုင်ရာ အာနုဘော်ကို ထင်ရှားစေသည်။
Adhyaya 127
Liberation of the Rākṣasa (The Greatness of Māgha Bathing at Prayāga/Veṇī)
အဓ್ಯಾಯ ၁၂၇ တွင် မာဃ-စ్నာန (မာဃလအတွင်း ရေချိုးခြင်း) ၏ အလွန်ထူးကဲသော အကျိုးကျေးဇူးကို ကြေညာထားပြီး၊ နေမင်း မကရ (Capricorn) ရာသီ၌ ရှိချိန်ကို အထူးအရေးကြီးဟု ဆိုသည်။ ရေသည် သဘာဝအားဖြင့် သန့်စင်ပေးနိုင်သော အရာဟု ချီးမြှောက်ကာ မာဃလကို သာသနာရေးကိစ္စများအတွက် အမြင့်ဆုံးကာလဟု သတ်မှတ်သည်။ ဝ్రတ အကျင့်စည်းကမ်းအဖြစ်—အပြင်လေထုအောက်တွင် ရေချိုးခြင်း၊ အစားအသောက်ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ တစ်နေ့သုံးကြိမ် ဗိဿနုကို ပူဇော်ခြင်း၊ မပြတ်မလပ် မီးအလင်း (အခဏ္ဍဒီပ) ထွန်းလှူခြင်း၊ ဂီနှင့် နှမ်းဖြင့် ဟိုးမ (homa) ပြုခြင်း၊ ထို့ပြင် ဒါန (ဆီ၊ ချည်၊ စောင်၊ အဝတ်အစား၊ အစားအစာ၊ ဖြစ်နိုင်လျှင် ရွှေအနည်းငယ်) ကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် လှူဒါန်းပြီး Ekādaśī နှင့် ကိုက်ညီသော udyāpana ဖြင့် အဆုံးသတ်ရန် ဖော်ပြထားသည်။ တီရ္ထ မဟာတ္မယကို အဆင့်လိုက် ဖော်ပြပြီး—အိမ်တွင် ရေချိုးခြင်းမှ စ၍ ရေတွင်း/ကန်/မြစ်၊ ဒေဝခါတ (devakhāta)၊ မြစ်ဆုံ (confluence) ထိ—နောက်ဆုံးတွင် Prayāga/Veṇī (ဂင်္ဂါ–ယမုနာ–ဆရஸဝတီ/စီတာ–အစီတာ) ကို အပြစ်ကို မီးလောင်ပျက်စီးစေသော နေရာဟု ချီးမြှောက်သည်။ ဥပမာဇာတ်လမ်းတွင် ကာဉ္စနမာလိနီ အပ്സရာ၏ မာဃဝ్రတ မှ ရသော ပုဏ္ဏာကို အခြားသူထံ လွှဲပေးနိုင်သဖြင့် အိုမင်းသော ရာက္ခသတစ်ဦး လွတ်မြောက်ကာ ဒေဝရုပ်သို့ ပြောင်းလဲသည်။ ထို့အပြင် Sitāsita တွင် အိန္ဒြာ သန့်စင်ခြင်းကိုလည်း သက်သေအဖြစ် ထည့်သွင်းထားပြီး၊ အဆုံးတွင် ဤဓမ္မကထာကို နားထောင်ခြင်းသည် ကာကွယ်ပေး၍ ဓမ္မကို တိုးပွားစေသည်ဟု ချီးမွမ်းထားသည်။
Adhyaya 128
The Greatness of Māgha Bathing; The Piśāca-Deliverance Episode; the Yogasāra Hymn to Viṣṇu
အခန်း ၁၂၈ တွင် မာဃ-စ్నာန (မာဃလတွင် သန့်ရှင်းရေချိုးခြင်း) ၏ မဟာဂုဏ်ကို အထွတ်အထိပ်ဖြင့် ချီးမြှောက်ထားပြီး ယဇ္ဉ၊ ဝရတ၊ တပဿာတို့ထက်ပင် မြင့်မြတ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဟရီ (ဗိဿဏု) ကို ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဒါနကို တွဲဖက်လျှင် အကျင့်ပျက်မှုကြီးများ၊ အရွယ်ရောက်ပြီးသော အပြစ်များတောင် ချက်ချင်းပျောက်ကင်းစေသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် “ပိသာစ မုက္တိ” ဖြစ်ရပ်ကို ထည့်သွင်းပြောသည်။ အစ္ဆိုးဒါ-တီရ္ထ၌ ဝရတကတိပြုထားသော ဘြဟ္မစာရီကို ကာမစိတ်ပြင်းထန်သော အပ్సရာ ၅ ဦး (ပရမောဒိနီ၊ စုရှီလာ၊ စုစွရာ၊ စုတာရာ၊ စန္ဒရိကာ) က နှောင့်ယှက်သဖြင့် အပြန်အလှန် ကျိန်စာကျရောက်ကာ အားလုံး ပိသာစကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။ ထိုအခါ လောမရှ မာဃ-စ్నာနကိုသာ တစ်ခုတည်းသော ပြစ်ဖြေ (ပရာယရှ္စိတ္တ) ဟု ညွှန်ကြားသည်။ အခန်းသည် မာဃလတွင် မြစ်များနှင့် သန့်ရှင်းရာနေရာများ၌ စ્નာနပြုခြင်း၏ အကျိုးဖလများကို တီရ္ထစာရင်းအဖြစ် ချဲ့ထွင်ဖော်ပြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပရယာဂ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးမှုကို ထူထောင်သည်။ ထို့ပြင် ဝိုင်ෂ္ဏဝ တပသီ ဒေဝဒျုတိ၏ ဥပမာတွင် “ယောဂသာရ” စတုတိကြောင့် ဗိဿဏု၏ တိုက်ရိုက်ဒർശန ရရှိကာ ဖလश्रုတိက ကာကွယ်ခြင်း၊ သန့်စင်ခြင်းနှင့် မုက္ခကို ကတိပြုသည်။ အဆုံးတွင် နောက်ထပ်ခေါင်းစဉ်အဖြစ် ပိသာစ-လွတ်မြောက်ရေးသို့ ပြန်လှည့်ညွှန်ပြထားသည်။
Adhyaya 129
Marriage of the Gandharva Maidens (within Māgha-māhātmya; includes piśāca redemption and Prayāga praise)
မాఃဃ-မဟာတ္မယာ၏ ဝသိဋ္ဌ–ဒိလီပ မူဘောင်အတွင်း ဤအধ্যာယတွင် ဒြာဝိဍ မင်း ချိတြနာမ၏ ကျဆုံးမှုကို ရှင်းပြသည်။ ဗိဿဏုကို မုန်းတီး၍ ဝိုင်ရှ္ဏဝများကို နှိပ်စက်သဖြင့် နရကများစွာကို ဆက်တိုက်ခံစားရပြီး နောက်ဆုံး ပိသာစ (piśāca) အဖြစ် မွေးဖွားလာသည်။ ရသေ့ ဒေဝဒျုတိသည် ထိုပိသာစကို တွေ့၍ အပြစ်ဝန်ခံစေကာ ပရယာဂ၌ မాఃဃဝရတ၊ သန့်ရှင်းရေချိုး (snāna) နှင့် ဘက္တိကို လိုက်နာခြင်းသည် လွတ်မြောက်မှုအတွက် သေချာသော လမ်းဟု သင်ကြားပေးသည်။ အလယ်တွင် ဂင်္ဂါ/ဝေဏီ ရေ၏ လွတ်မြောက်စေသော အာနိသင်ကို ကေရလာ ဘြာဟ္မဏ၏ ပရေတာအခြေအနေကနေ ဥပမာပြပြီး၊ ကြာငှက်နှင့် မျောက်တို့၏ သဘောတရားဆွေးနွေးမှုဖြင့် ကမ္မဖလ မလွဲမသွေ ဖြစ်ခြင်းနှင့် ပုရောဟိတ်အကျင့်ပျက်ကို ရှုတ်ချထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဂင်္ဂါရေနှင့် စီတာစိတ်/ပရယာဂ၌ မాఃဃရေချိုးခြင်းကြောင့် ကယ်တင်လွတ်မြောက်ကာ ဒေဝ/မင်းမြတ်ဂုဏ်သိက္ခာ ပြန်လည်ရရှိသည်။ ပရယာဂ-မဟာတ္မယာကို ထပ်မံချီးမွမ်းဖော်ပြပြီး ဂန္ဓర్వ ကန్యာများ၏ သန့်စင်ခြင်းနှင့် မင်္ဂလာအခမ်းအနားများဖြင့် အဆုံးသတ်ကာ မဟေရှ/ရှီဝက အတည်ပြုသည်။
Adhyaya 130
Glorification of the Greatness of Devotion to Viṣṇu (Bhakti-Māhātmya)
ဤအခန်းတွင် “အမြင့်ဆုံး ဘက္တိ” ကို စိတ်ကို သခင်ဗိဿဏု၌ အပြည့်အဝ စူးစိုက်နှစ်မြှုပ်ထားခြင်းဟု သတ်မှတ်ပြီး၊ ဗိဿဏု သင်ကြားသော ကရုဏာနှင့် ဓမ္မတရားနှင့် ကိုက်ညီရမည်ဟု ဆိုသည်။ ဘက္တိကို ဂုဏ်သုံးပါးအလိုက် စာတ္တဝိက (အမြင့်ဆုံး)၊ ရာဇသီ (အလယ်အလတ်)၊ တာမသီ (အနိမ့်ဆုံး) ဟု ခွဲခြားကာ၊ အတ္တမာန်၊ မျက်နှာဖုံးဆောင်မှု၊ မနာလိုမှု၊ လှည့်စားမှု၊ ကျော်ကြားလိုမှု၊ အာရုံခံအရာများအပေါ် စွဲလမ်းမှု သို့မဟုတ် အခြားသူများကို ထိခိုက်စေလိုသော စိတ်ရည်တို့ဖြင့် ပြုလုပ်သော အလေ့အကျင့်များသည် ဘက္တိကို တမစ်သို့ ကျဆင်းစေကြောင်း သတိပေးသည်။ ရာဇသီ ပူဇော်မှုကို ရုပ်တုအခြေပြု ပူဇော်ခြင်းဟု ဖော်ပြပြီး၊ သခင်နှင့် ကိုယ်တိုင်ကွာခြားနေသကဲ့သို့ ခံယူမှုရှိကာ ကမ္မအကျန်အကြွင်းကို ချေဖျက်ရန် ရည်ရွယ်သည်ဟု ဆိုသည်။ စာတ္တဝိက ဘက္တိမှာ စိတ်နှင့် ဉာဏ်ကို ဗိဿဏုထံ အပြည့်အဝ အပ်နှံ၍ ဟရိကို တည်ကြည်စွာ ဝန်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဗိဿဏုနှင့် သူ၏ ဘက္တများကို ရှုတ်ချသော ပူဇော်ပွဲအလွန်လိုက်သူများကို ဝေဒဓမ္မမှ ပြင်ပသူများဟု တင်းကျပ်စွာ ခွဲခြားထားသည်။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် ဂోవိန္ဒ၏ ဘက္တများအပေါ် မင်္ဂလာကောင်းကျိုးများ ကျရောက်ပြီး—ဒေဝတာများ ပျော်ရွှင်ကြည်နူး၊ အတားအဆီးများ လျော့ပါး၊ လက္ခမီ တည်နေ၊ တီရ္ထကြီးများသည် သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း နေထိုင်သကဲ့သို့ ဆိုသည်။ နိဂုံးတွင် ဘက္တိပြင်းထန်လျှင် ဝဏ္ဏမခွဲဘဲ မောက္ခကို ပေးနိုင်ကြောင်း ကြေညာသည်။
Adhyaya 131
The Greatness of Worship of the Śālagrāma Stone
ဤအಧ್ಯာယတွင် မဟာဒေဝသည် ဒေဝီပါရဝတီအား ရှာလဂြာမ-ရှီလာသည် ဗိဿနု၏ အထူးသန့်ရှင်းသော တည်နေရာဖြစ်၍၊ ရိုသေစွာ “ဒർശန” (မြင်တွေ့ခြင်း) တစ်ခုပင်လျှင် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များကိုပါ ဖျက်ဆီးပေးနိုင်ကြောင်း သင်ကြားသည်။ လူမှုအုပ်စုအလိုက် ဘုရားပူဇော်ရန် ရှာလဂြာမ အရေအတွက်ကို အဆင့်လိုက် သတ်မှတ်ထားသည်—ဗြာဟ္မဏ ၅ လုံး၊ က္ଷတ္တရိယ ၄ လုံး၊ ဝိုင်ရှျ ၃ လုံး၊ အခြားသူများ ၁ လုံး။ ထို့ပြင် ရှူဒြာတို့လည်း စနစ်တကျ ပူဇော်လျှင် သို့မဟုတ် မြင်တွေ့ခြင်းသာဖြင့်ပင် မောက္ခကို ရနိုင်ကြောင်း ဆိုထားသည်။ ထို့နောက် မူရတိပူဇာမှ ဘက္တပူဇာသို့ မဟာမင်္ဂလာကို ချဲ့ထွင်ဖော်ပြသည်—ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဘက္တတို့ကို ဒർശနပြုခြင်းဖြင့် အပြစ်ငယ်နှင့် အပြစ်ကြီးတို့ ပျောက်ကင်းပြီး ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်ဖြင့် ပြုသော ကర్మများ သန့်စင်ကာ မျိုးဆက်များစွာကိုပါ မြှင့်တင်သည်။ အဆုံးတွင် လက်လေးလက်ရှိသော ဟရိ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ခဏတာ ဉာဏ်တော်ထဲတွင် ထင်ဟပ်စေပြီး၊ ထိုဘက္တတို့ကို ဝန်ဆောင်ခြင်း၊ အစာကျွေးခြင်း သို့မဟုတ် ပူဇော်ခြင်းသည် ဝိုင်ကුණ္ဌသို့ ရောက်စေကြောင်း သတ်မှတ်ထားသည်။
Adhyaya 132
Remembrance of Vishnu (The Greatness of Smaraṇa and Bhakti)
ပါဝတီက အနန္တ-ဝာစုဒေဝကို မည်သို့သော သတိရခြင်း (smaraṇa) ဖြင့် မောဟာ မပြန်လာအောင် တားဆီးနိုင်သနည်းဟု မေးသည်။ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) က အမြဲတမ်းသတိရခြင်း၏ ဥပမာများဖြင့် ဖြေကြားသည်—ရေငတ်သူက ရေကို၊ အအေးတုန်သူက မီးကို၊ ချစ်သူက ချစ်ရသူကို မပြတ်မလပ် သတိရသကဲ့သို့၊ ဘက္တကလည်း ဗိဿနုကို အစဉ်သတိရရမည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဘက္တိ၏ အကြောင်းရင်းကို ဖော်ပြပြီး သတ္တသင်္ဂ (သူတော်ကောင်းတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်း) က ဘက္တိကို မီးတောက်စေသည်ဟု သင်ကြားသည်။ ထို့ပြင် ဘက္တိ၏ အထွေထွေသဘောကိုလည်း ဆိုသည်—ဇနာဒနကို ဦးတည်သည့် စိတ်နေစိတ်ထား မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ရန်လိုမှုတောင် အဆုံးတွင် သူ၏ ဓာမသို့ ရောက်စေနိုင်သည်။ ငွေကြေး၊ ပညာနှင့် ကောင်းကင်ရလဒ်ပေးသော ကర్మကဏ္ဍထက် နာမ (nāma) နှင့် အတွင်းခံ bhāva ကို မြတ်နိုးကြောင်း ပြပြီး အဇာမိလ၏ ဥပမာဖြင့် နာမသတိရခြင်း၏ အာနိသင်ကို ထင်ရှားစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝေဒန္တဆန်သော သင်ခန်းစာအဖြစ် ဘုရား၏ အလုံးစုံတွင် ပျံ့နှံ့နေမှုနှင့် စိတ်-ကံ၏ ချည်နှောင်မှုကို ဆန်းစစ်ကာ၊ ဘက္တိနှင့် သတိရခြင်းက အပြစ်ကို ဖျက်စီး၍ ကြောက်ရွံ့မှုကင်းစေပြီး ဝိုင်ကුණ္ဌကို ပေးအပ်ကြောင်း နိဂုံးချုပ်သည်။
Adhyaya 133
Description of the Sacred Tīrthas of Jambūdvīpa (and the Supremacy of Viṣṇu’s Name)
ဤအধ্যာယတွင် ပာရဝတီသည် “ကျွန်းများ၏ မင်း” ဟုခေါ်သော ဇမ္ဗူဒွီပရှိ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများကို အစဉ်လိုက် ရေတွက်ဖော်ပြပေးရန် မဟာဒေဝ (ရှီဝ) ထံ တောင်းဆိုသည်။ ရှီဝသည် သဘောတရားတော်၏ အနှံ့အပြားရှိမှုကို အတည်ပြုပြီး တီရ္ထအဖြစ် ပေါ်ထွန်းနေသော အမြင့်ဆုံးအမှန်တရားမှာ ဗိဿဏု ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ညွှန်းသည်။ ထို့နောက် ဟောကြားချက်သည် ဇမ္ဗူဒွီပတစ်ဝှမ်းရှိ တီရ္ထနှင့် က్షೇತ್ರများကို စာရင်းပုံစံဖြင့် ဖော်ပြသွားသည်—ပုရှ္ကရ၊ ဝါရာဏသီ၊ နိုင်မိရှ၊ ပရယာဂ စသည့် မောက္ခပေးသော အဓိကနေရာများနှင့် ဒေဝတားများ၊ တောင်တန်းများ၊ အာရှရမ်များနှင့် ဆက်နွယ်သည့် ဒေသဆိုင်ရာ ဘုရားကျောင်းများ အများအပြား ပါဝင်သည်။ အဆုံးတွင် အဆင့်အတန်းကို သတ်မှတ်သည်—ပြင်ပတီရ္ထများထက် မြင့်သည်မှာ စိတ်အတွင်းရှိ ဗြဟ္မ-တီရ္ထ ဖြစ်ပြီး၊ အားလုံးထက် အမြင့်ဆုံးမှာ ဗိဿဏု၏ နာမတော်-တီရ္ထ ဖြစ်ကာ ကြီးမားသော အပြစ်များကိုပါ သန့်စင်နိုင်သည်။ နိဂုံးတွင် ဖတ်ရွတ်ခြင်းနှင့် နားထောင်ခြင်း၏ ကုသိုလ်ကို ချီးမွမ်း၍ သြရာဒ္ဓ (śrāddha) အကျိုးနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ ဗိဿဏု၏ နေရာတော်သို့ ရောက်ရှိခြင်းကို အတည်ပြုသည်။
Adhyaya 134
The Glory of the Vetravatī River (Vetravatī Māhātmya)
မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ပါရဝတီအား ဝေထ္ရဝတီ မြစ်၏ မဟိမကို ဟောကြားသည်။ ထိုမြစ်၌ ရေချိုးခြင်းသာမက မြစ်ကို မြင်ခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်းပင်လျှင် ပရလယအထိ အပြစ်ကို ငြိမ်းစေတတ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဝေထ္ရဝတီကို ဂင်္ဂါမြစ်နှင့် တူညီသကဲ့သို့ သန့်ရှင်းကယ်တင်သော မြစ်ဟု ချီးမွမ်းထားသည်။ မူလဇာတ်လမ်းတွင် ဝෘတြာက တူးဖော်ထားသော အလွန်နက်ရှိုင်းသည့် “မဟာဂမ္ဘီရ” ရေတွင်းကို ဖော်ပြပြီး ထိုနေရာမှ အပြစ်ဖျက်သမား ဒေဝီ/မြစ်အဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဥပမာတစ်ရပ်အဖြစ် ဗိဿဏုကို မထီမဲ့မြင်ပြု၍ ဗြာဟ္မဏနှင့် ဝေဒကိုလည်း အပြစ်တင်သော မကောင်းသော မင်း (သို့) အပြစ်သား ဝိဒါရုဏ သည် ကုဋ္ဌရောဂါဖြင့် ဒဏ်ခတ်ခံရသော်လည်း ဝေထ္ရဝတီရေကြောင့် ရောဂါပျောက်ကင်းကာ စိတ်လည်း သန့်စင်သွားသည်။ သန့်စင်ပြီးနောက် ဗိဿဏုဘက်တိ ပေါ်ထွန်းလာ၍ နေ့စဉ်ရေချိုး၊ ဒါနပြု၊ ယဇ్ఞပြုကာ နောက်ဆုံးတွင် ဗိဿဏု၏ ဓာမကို ရောက်ရှိသည်။ အခန်းသည် အခွင့်အရေးကို အများပြည်သူထံ ချဲ့ထွင်၍ ဗြာဟ္မဏအပါအဝင် ဝဏ္ဏအားလုံး၊ ပြင်ပလူမျိုးနှင့် ဝေဒကို နিন্দသူများပင် ရေချိုးခြင်းဖြင့် သန့်စင်နိုင်ကြောင်း—အထူးသဖြင့် ကာရ္တ္တိက သို့ မာဃ လတွင်နှင့် မြစ်ဆုံရာများတွင်—ဆိုပြီး ခေဋက နှင့် ဆက်စပ်နေရာများကို ဒေဝီယ တီရ္ထအဖြစ် မြှောက်တင်ထားသည်။
Adhyaya 135
The Greatness of Sābhramatī and the Manifestation of the Kāśyapī Gaṅgā
သီရိမဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ပါရဝတီအား စာဘ္ရမတီ တီရ္ထ၏ မဟိမကို ရှင်းလင်းတော်မူသည်။ အရ္ဗုဒတောင်နှင့် စရသ္ဝတီအနီးတွင် ရှင်ကာရှျပက တပဿာကို ပြင်းထန်စွာ ကျင့်သုံးရာမှ သီဝ၏ ဇဋာ (ဆံပင်ချည်) မှတစ်ဆင့် ဂင်္ဂါကို ပေါ်ထွန်းစေပြီး “ကာရှျပီ ဂင်္ဂါ” ဟူ၍ စီးဆင်းလာကာ၊ ထိုမြစ်ကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် ကြီးမားသော အပြစ်များကို သန့်စင်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် အခန်းသည် တီရ္ထစာရင်းသဘောဖြင့် မြစ်များနှင့် နာမည်ကြီး သန့်ရှင်းရာနေရာများကို ဖော်ပြကာ၊ ယုဂအလိုက် မြစ်အမည်များကို ကෘတဝတီ၊ ဂိရိကဏ္ဏိကာ၊ စန္ဒနာ၊ စာဘ္ရမတီ ဟူ၍ ပြောသည်။ သန့်ရေချိုးခြင်း၊ ရှရာဒ္ဓ (ဘိုးဘွားပူဇော်) နှင့် ဒါန (လှူဒါန်း) တို့၏ အကျိုးကို အထူးသဖြင့် ကာရ္တိကလတွင်၊ ပလက္ခာဝတရဏ၊ ကေသရန္ဓရ၊ ဘြဟ္မစာရိက စသည့် ဖော်ဒ်/ဆိပ်ကမ်းများ၌ ထင်ရှားစွာ ချီးမြှောက်ထားသည်။ မုဟူရ္တ သဘောတရားအရ ကုတုပ အချိန်ကဲ့သို့ သင့်တော်သောအချိန်များနှင့် ရှောင်ရမည့်ကာလများကို ညွှန်ပြပြီး ဘိုးဘွားတို့ စိတ်ကျေနပ်စေသော ကర్మများကို အလေးထားသည်။ အဆုံးတွင် ဘြဟ္မဒတ္တ မင်း၏ ပုံပြင်ဖြင့် ဘြဟ္မစာရီဤရှ၌ သီဝ၏ အမြဲတည်ရှိမှုနှင့် ဆုတောင်းပေးနိုင်သော အာနုဘော်ကို တည်ထောင်ကာ၊ လောကီချမ်းသာနှင့် ရှိုင်ဝလမ်းစဉ်၏ အောင်မြင်မှုကို ပေးသော်လည်း ယခင်က ဖော်ပြသော ပုဏ္ဏဖလအရ အမြင့်ဆုံးရလဒ်ကို ဗိဿနု၏ နေရာသို့ ရောက်ခြင်းနှင့်လည်း ချိတ်ဆက်ထားသည်။
Adhyaya 136
The Greatness of Nanditīrtha
နန္ဒိကုဏ္ဍမှ စီးဆင်းလာသော သန့်စင်ပေးသည့် မြစ်လမ်းကြောင်းနှင့် အရ္ဗုဒတောင်ပြီးနောက် တည်ထောင်ထားသော တီရ္ထများအကြောင်း ပါရဝတီ မေးမြန်းသဖြင့်၊ ရှိဝသည် ကပာလမောစန/ကပာလကုဏ္ဍကို အထူးမြတ်သော တီရ္ထအဖြစ် ညွှန်ပြသည်။ ထိုနေရာတွင် ရှိဝသည် ဘြဟ္မာ၏ ခေါင်းခွံဘောဇာကို ပယ်ချခဲ့သဖြင့် အလွန်သန့်စင်စေသော အရပ်ဖြစ်လာသည်။ ထို့နောက် ပုလස්တျ–ဘီရှ္မ ပုံစံဖြင့် တီရ္ထသင်ကြားမှုသို့ ပြောင်းလဲကာ၊ ဒေဝတားနှင့် အလယ်အလတ်ဒေဝသတ္တဝါများသည် ထိုနေရာသို့ မကြာခဏ လာရောက်ကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုတွင် ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ကပာလေရှ ကို ပူဇော်ခြင်း၊ တစ်ညတာ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုခြင်းနှင့် ဘြာဟ္မဏများကို အာဟာရပေးခြင်းတို့သည် ယဇ్ఞကြီးတူသော ကုသိုလ်ဖလနှင့် မောက္ခကို ပေးသည်။ ဥပမာအဖြစ် စောဒါသ (မိတ္တရသဟ) သည် ကျိန်စာကြောင့် ရာက္ခသ အခြေအနေသို့ ကျရောက်ပြီး ဘြဟ္မဟတ္တယာ အပြစ်ကြီးကို ထမ်းဆောင်ရသော်လည်း၊ စာဘ္ရမတီ/နန္ဒိတီရ္ထနှင့် ဆက်နွယ်သော ရေချိုးခြင်းဖြင့် သန့်စင်လာသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုနေရာတွင် ပြုသော ရှရဒ္ဓ သည် ဘိုးဘွားတို့ကို မြင့်မြတ်သော ဂတိသို့ တင်ပို့ပေးသည်။ အဆုံးတွင် ဤ မာဟာတ္မယ ကို နားထောင်ခြင်းဖြင့် အပြစ်များ ပျောက်ကင်းကာ ဝိෂ္ဏုနှင့် စာယုဇျ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ရပြီး၊ မဟေရှဝရကို ချီးမွမ်းခြင်းသည် ပရလယအထိ ဝမ်းနည်းမှုမှ ကာကွယ်ပေးသည်ဟု ဖလရှရုတိက ဆိုသည်။
Adhyaya 137
Śveta-tīrtha (The White Sacred Ford) and the Rise of the Seven Rivers
ဤအခန်းတွင် နန္ဒီ၏ဒေသမှ စီးဆင်းလာသော သန့်ရှင်းမြစ်တစ်စင်းသည် ဘြာဟ္မဏများနှင့် ရှိများ မကြာခဏ လာရောက်နေထိုင်သည့် တောအုပ်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး ထိုနေရာတွင် စီးကြောင်း ၇ ခုအဖြစ် ခွဲထွက်သွားသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ စီးကြောင်းများကို စာဘ္ရမတီ၊ စေတိကာ၊ ဝလ္ကိနီ၊ ဟိရဏ္မယီ၊ ဟတ္စတိမတီ၊ ဝေထ္ရဝတီ နှင့် နတ်ဘွဲ့အမည်များနှင့် ဆက်နွယ်သည့် ၇ မြောက်စီးကြောင်းဟု ရေတွက်ထားပြီး၊ ဝေထ္ရဝတီကို ဝೃထ္ရ၏ ရေတွင်းမှ ပေါ်ထွန်းလာသော နတ်မ-မြစ်အဖြစ် ရှင်းလင်းထားသည်။ ထို့နောက် ဝိကီရဏ-တီရ္ထ နှင့် စပ္တနဒီ-ဥဒယ ကို ရှရဒ္ဓ နှင့် ပိဏ္ဍ ပူဇာအတွက် အထူးမြတ်သော နေရာများဟု ချီးမြှောက်ကာ၊ ဂယာနှင့် တူညီသော အကျိုးဖလ ရရှိပြီး ပျက်ကွက်ခဲ့သော ဘိုးဘွားကర్మများကိုလည်း ပြန်လည်ပြည့်စုံစေသည်ဟု ဆိုသည်။ ဆက်လက်၍ ရှွေတောဒ္ဘဝ/ရှွေတ-တီရ္ထ တွင် ရှွေတား (ရှွေတဂင်္ဂါ) သည် ရှိဝ၏ ဘသ္မမှ ပေါ်ထွန်းလာကြောင်း၊ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ သုံးညတာ ဝရတ်ထိန်းခြင်းနှင့် မဟာကာလေရှွရ ဒർശန ပြုခြင်းဖြင့် ရုဒ္ရလောကသို့ ရောက်နိုင်ကြောင်း၊ ဘီလ္ဝ ရွက်ဖြင့် ရှိဝကို ပူဇာပြုလျှင် လိုအင်ဆန္ဒအတိုင်း အပေးအယူ ရရှိကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 138
The Glory of Gaṇatīrtha (at Bakulāsaṅgama)
ဤအধ্যာယတွင် မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ဥမာအား ဂဏေရှကို အဓိကထားသော တီရ္ထယာတရာ၏ မဟိမကို ရှင်းလင်းတော်မူသည်။ စန္ဒနာမြစ်ကမ်းရှိ ဂဏ-တီရ္ထ (တရိဝိဋ္ဌပ ဟုလည်း ခေါ်) နှင့် ဘကူလာ-သင်္ဂမ ဆုံရာနေရာ၌ ဘကူလေရှာ ဒေဝတော်၏ ဂုဏ်တော်ကို ဖော်ပြထားသည်။ တရိဝိဋ္ဌပ၌ ပုဏ္ဏမီနေ့ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းသည် ဘြဟ္မဟတ္ယာကဲ့သို့ မဟာအပြစ်တောင် ပျောက်ကင်းစေသည်ဟု ဆိုသည်။ ကృష్ణာဋ္ဌမီနေ့ အစာရှောင်ပြီး ဘကူလာ-သင်္ဂမ၌ ရေချိုးလျှင် ကောင်းကင်ဘုံရရှိသည်။ ဘကူလေရှာကို ဒർശနပြုခြင်းသည် ဂဏေရှဝရ၏ ကရုဏာကြောင့် ဂဏပတိနှင့်တူသော အောင်မြင်မှုကို ပေးပြီး၊ ဤကഥာကို နားထောင်ခြင်းပင် ဂင်္ဂါရေချိုးနှင့် တူညီသော ပုဏ္ဏယဖြစ်သည်။ လဝံသ (လူနာ) မင်းဆက်၏ ရာဇာ ဝိශ්ဝဒတ္တ၏ ဥပမာဖြင့် ရှည်လျားသော တပသ္ယာ၏ အဆုံးတွင် ဂာဏပတ်ယ မာဂ်ကို ရရှိခြင်းကို ပြသထားပြီး၊ ရှင်ရသီများကို ဂဏေရှ၏ နိစ္စသေဝကများအဖြစ် ဖော်ညွှန်းထားသည်။ ဖလश्रုတိတွင် သားသမီး၊ ဥစ္စာ၊ ပညာနှင့် မောက္ခကို ကတိပြုကာ နောက်ဆုံးတွင် ဟရီ-ဟရ အဘေဒ—ရှီဝသည် ဝိષ્ણု၊ ဝိષ્ણုသည် ရှီဝ—ဟူသော တတ္တဝကို သင်ကြားထားသည်။
Adhyaya 139
The Glory of Agnipāleśvara (Agni-tīrtha, Pāleśvara, and Liberation through Śrāddha)
မဟေရှဝရ (ရှီဝ) သည် အုမာအား စာဘ္ရမတီမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းပေါ်ရှိ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများ၏ ဂုဏ်တော်ကို ရှင်းပြသည်။ အဂ္နိ-တီရ္ထနှင့် အနီးရှိ ပါလေရှဝရ ပီဋ္ဌာ၌ ချဏ္ဍီနှင့် ယောဂမాతೃများက စိဒ္ဓိ (siddhi) ပေးကြောင်း ဆိုသည်။ သုံးညတာ အကျင့်ဝတ် (vrata) ကို ထိန်းသိမ်း၍ ဣရှာန/ချဏ္ဍိကေရှဝရကို ဒർശန (darśana) ပြုခြင်း၊ မာတೃ-တီရ္ထအနီး ဘ္ရမတီတွင် ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းနှင့် ဂိုခူရာ-စာဘ္ရမတီ ဆုံရာနေရာ၌ အထူးဖလကို ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ပြင် ရှရာဒ္ဓ (śrāddha) အတွက် နှမ်းမှုန့် (tila) ဖြင့် ပိဏ္ဍ (piṇḍa) ဆက်ကပ်ခြင်း၊ ရေတရ္ပဏ (tarpaṇa) ပြုခြင်းနှင့် ဘြာဟ္မဏများကို အာဟာရပေးခြင်းတို့ကို ညွှန်ကြားပြီး၊ အလွန်ကြီးမားသော ပုဏ္ဏနှင့် မကောင်းသော ဘူတ-ပရိတ်တို့မှ မကြောက်မရွံ့ ဖြစ်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ သင်ခန်းစာအဖြစ် အပြစ်ကြီးသော ဘုရင် ကုကရဒမ သည် ပရိတ်ဖြစ်သော်လည်း ယခင် ဘြာဟ္မဏဘဝက ဝေဒပဋ္ဌာန၊ ရှီဝပူဇာနှင့် ဧည့်သည်ကို ကျွေးမွေးခြင်းတို့၏ ကျန်ရှိသည့် ကုသိုလ်ကြောင့် ဂုရု၏ အာရှရမ်သို့ ရောက်လာသည်။ ကဟိုဍ ဘြာဟ္မဏ၏ ကူညီမှုနှင့် တီရ္ထ-ရှရာဒ္ဓကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြုလုပ်ခြင်းကြောင့် ကုကရဒမနှင့် ဆက်နွယ်သော ပရိတ်များသည် လွတ်မြောက်မှု (mokṣa) ကို ရရှိကြပြီး၊ တီရ္ထကမ္မနှင့် ဂုရုညွှန်ကြားမှုက အပြစ်ကြီးကိုပါ မောက္ခသို့ ပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်း ပြသသည်။
Adhyaya 140
The Glory of the Sacred Ford of Hiraṇyāsaṅgama
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဥတ္တရခဏ္ဍ တီရ္ထမဟာတ္မ್ಯအတွင်းရှိ ဟိရဏ္ယာသင်္ဂမ ဟူသော မြစ်ဆုံတီရ္ထ၏ ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းထားသည်။ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ဒေဝီ ဥမာအား ရှေးဟောင်းကഥာတစ်ပုဒ်ကို ပြောကြားရာတွင် ဂင်္ဂါမြစ်သည် ရေစီး ၇ ချောင်းဖြစ်လာပြီး ၇ ချောင်းမြောက်ကို “ဟိရဏ္ယာ” ဟု ခေါ်ကြောင်း ဆိုသည်။ တီရ္ထသည် စတျဝန်တောင်အနီး၊ ဥက္ရှုနှင့် မဉ္ဇုမယ အကြားတွင် ရှိကြောင်း ဖော်ပြပြီး ထိုနေရာ၌ ရေချိုးခြင်းနှင့် ရေသောက်ခြင်းသည် အပြစ်ပယ်ဖျက်စေသည်ဟု ဆိုထားသည်။ ဤနေရာကို ဝနသ္ထလီ၊ နာရာယဏ/ဟရီ နှင့် “ဟိရဏ္ယာသင်္ဂမေရှ္ဝရ” ဒေဝတော်နှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြကာ နရ–နာရာယဏ၏ တပဿာနှင့် ဥရဝသီ၏ မွေးဖွားခြင်းကိုလည်း သတိရစေသည်။ ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးခြင်း၏ ပုဏ္ဏာသည် ကပိလာနွား ၁၀၀၀ လှူဒါန်းခြင်း၊ အශ්ဝမေဓ ၁၀ ကြိမ်၊ ဂြဟဏကာလ ဝရတနှင့် တုလာပုရုෂ-ဒါန တို့နှင့် တူညီဟု ချီးမြှောက်ထားသည်။ ဥပမာအဖြစ် ဟိရဏ္ယာක්ෂ၏ တပဿာ၊ ဇနမေဇယ၏ ကိုယ်ခန္ဓာရွှေရောင်ပြောင်းလဲခြင်း၊ နှင့် ဝိශ්ဝာမိတ္တရ၏ သန့်စင်ရေချိုးကြောင့် ရှီဝလောကသို့ ရောက်ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြသည်။ ဤပုဏ္ဏာလမ်းသည် ဝဏ္ဏအားလုံးအတွက် ဖွင့်လှစ်ထားကြောင်းလည်း ကြေညာထားသည်။
Adhyaya 141
The Greatness of Madhurāditya (Mathurā Tīrtha and the Mandavya–Dharma–Vidura Legend)
ဤအခန်းတွင် ပထမဦးစွာ ဟိရဏ္ယာသင်္ဂမအနီးရှိ ဓမ္မာဝတီ–ဂင်္ဂါ ဆုံရာအပါအဝင် တီရ္ထများ၏ မဟာတန်ခိုးကို ချီးမွမ်းထားသည်။ ထိုနေရာတွင် သန့်ရှင်းရေချိုးလျှင် သုခဘုံရရှိမည်ဟုဆိုပြီး၊ ထိုနေရာ၌ပင် śrāddha ပြုလုပ်လျှင် ဘိုးဘွားအကြွေး (ပိတೃऋဏ) မှ လွတ်မြောက်နိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် မထုရာကို အပြစ်ပျက်စီးစေသော တီရ္ထအဖြစ် ထင်ရှားစေပြီး မဓုသူဒန ဟရိ၏ ဒർശန ရနိုင်ရာဟုဆိုသည်။ ကံစကို သတ်ပြီးနောက် သရီကృష్ణ၏ သွားလာမှုများနှင့် မဓုရာဒိတျယ၊ မဓုရာရ္က ပူဇော်ရေးကို တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းကိုလည်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကမ္မအကြောင်းရင်းကို ဖော်ပြသော ပုံပြင်လာသည်။ ရှင် မာဏ္ဍဝျယ ကို မတရားစွာ တိုင်တင်ထိုး၍ အပြစ်ပေးရာတွင် သူသည် လူရုပ်ဖြစ်သော ဓမ္မကို မေးခွန်းထုတ်ကာ ကလေးဘဝက ရက်စက်မှုတစ်ရပ်၏ ကမ္မဖလဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ မာဏ္ဍဝျယ၏ ကျိန်စာကြောင့် ဓမ္မသည် ဝိဒုရ အဖြစ် မွေးဖွားလာပြီး၊ နောက်တစ်ခါ စာဘ္ရမတီ–ဓမ္မာဝတီ ဆုံရာတွင် ရေချိုးကာ śūdra အဆင့်မှ လွတ်မြောက်သဖြင့် တီရ္ထယာတရား၏ သန့်စင်နိုင်စွမ်းကို ထင်ဟပ်စေသည်။
Adhyaya 142
The Greatness of Kapitīrtha (Kapīśvara/Kapīśvarāditya) and the Transition from Kambu-tīrtha
ဤအধ্যာယသည် ကမ္ဗု-တီရ္ထ၏ ချီးမွမ်းမှုကို အဆုံးသတ်ကာ ကပိတီရ္ထ/ကပီဿဝရ၏ မာဟာတ္မယသို့ ပြောင်းလဲညွှန်ပြသည်။ ကမ္ဗု-တီရ္ထတွင် ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ဘိုးဘွားများအတွက် တရ္ပဏ ပြုလုပ်ခြင်း၊ နာရာယဏကို ပူဇော်ခြင်းနှင့် စည်းကမ်းတကျ ဗြာဟ္မဏများအား ဒါန ပေးခြင်းတို့သည် ဗိဿဏုလောကသို့ ရောက်နိုင်ခြင်းနှင့် သားသမီးရရှိခြင်း၏ အကျိုးကို ပေးသည်ဟု ဆိုထားပြီး၊ ဗိဿဝာမိတ္တရ၏ ပြင်းထန်သော တပဿနှင့် ဗိဿဏုဓျာနသည် ထိုအချက်၏ ဥပမာဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ယာတရီကို ရာမ–ရာဝဏ စစ်ပွဲနှင့် မျောက်တပ်များ၏ တံတားတည်ဆောက်မှုနှင့် ဆက်နွယ်သော ကပီဿဝရ/ကပီဿဝရာဒိတျ၏ ဒർശနသို့ ညွှန်ပြသည်။ ထိုနေရာတွင် ဒർശနနှင့် ရေချိုးခြင်း—အထူးသဖြင့် ချိုင်တြ အဋ္ဌမီနေ့—သည် ဘြဟ္မဟတ္တျာ အပါအဝင် အကြီးမားဆုံး အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးကာ အလှအပနှင့် လောကီသုခကို ပေးပြီး၊ အင်အား၊ ဓမ္မနှင့် သားရရှိလိုသော ဆန္ဒများကို ပြည့်စုံစေသည်ဟု ကြေညာထားသည်။
Adhyaya 143
The Greatness of the Saptadhārā Sacred Ford (including Ekadhārā and Maṅkī-tīrtha origins)
ဤအধ্যာယတွင် တီရ္ထ-မာဟာတ်မယ အစဉ်အလာအရ ဧကဓာရာမှ စပ్తဓာရာ (စပ္တသာရသ္ဝတ) သို့ မြတ်နိုးဖွယ်ဂုဏ်တော်များကို ဖော်ပြသည်။ ဧကဓာရာကို အပြစ်သန့်စင်စေသော သန့်ရှင်းသည့် ရေချိုးတံတားဟု ဆိုပြီး၊ ထိုနေရာတွင် စနာန (snāna) ပြုကာ တစ်ညလုံး ဥပဝါသ (upavāsa) ဆောင်ရွက်လျှင် ကြီးမားသော အကျိုးရလဒ်—ကြောက်ရွံ့မှုမှ ကာကွယ်ခြင်း၊ မကောင်းမှုများ အလျင်အမြန် ပျက်စီးခြင်း၊ နှင့် စွာမိဒေဝေရှ (Svāmideveśa) ကို ပူဇော်ခြင်းဖြင့် မျိုးရိုးတန်းတက်ခြင်းတို့ကို ဟောကြားထားသည်။ ထို့နောက် စပ္တဓာရာကို ရှိဝ၏ ဇဋာမှ ဂင်္ဂါမြစ် ဆင်းသက်လာခြင်းနှင့် “ခုနစ်စီးရေ” သင်္ကေတအလွန်လောကီ အဓိပ္ပါယ်တို့နှင့် ဆက်နွယ်သည့် အထွတ်အထိပ် တီရ္ထ-စုဝေးရာအဖြစ် ချီးမြှောက်ထားသည်။ စပ္တဓာရာတွင် ပြုသော ရှရာဒ္ဓ (śrāddha) သည် ပိတೃ (pitṛ) များကို အထူးတလည် ကျေနပ်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ အတွင်းကထာတွင် ကೌရှီတက (Kauṣītaka) ၏ သား ရှိ မင်္ကီ (Maṅki) ရှင်၏ အကြောင်း—ဝေဒကျင့်စဉ် တိကျမှု၊ သားသမီးအရေးအတွက် အိမ်ထောင်ရေးစိုးရိမ်မှု၊ ဂုရုထံ တောင်းပန်ခြင်း၊ နှင့် သာဘ္ရမတီ (Sābhramatī) မြစ်ကမ်း၌ တပဿ (tapas) ဆောင်ရွက်ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြသည်။ ထိုတပဿ၏ အကျိုးဖြင့် မင်္ကီ-တီရ္ထ (Maṅkī-tīrtha) သည် သားပေးတီရ္ထ၊ ဆန္ဒပြည့်တီရ္ထအဖြစ် ထူးခြားစွာ ပေါ်ထွန်းပြီး၊ ဒွာပရယုဂ (Dvāpara) တွင် ပာဏ္ဍဝ (Pāṇḍava) များက စပ္တဓာရာအဖြစ် ပြန်လည် ထင်ရှားစေခဲ့သည်။
Adhyaya 144
The Glory of Khaṇḍa-tīrtha and Brahmavallī (Brahma-tīrtha)
အဓ್ಯಾಯ ၁၄၄ တွင် ဆက်စပ်နေသော တီရ္ထနှစ်ခု၏ မဟာတန်ခိုးကို ချီးမွမ်းထားသည်—စဘ္ဘ్రమတီနှင့် ဘြဟ္မဝလ္လီ ရေစီးများ ဆုံရာရှိ ဘြဟ္မဝလ္လီ/ဘြဟ္မ-တီရ္ထ နှင့် ခဏ္ဍ-တီရ္ထ/ဝೃષ-တီရ္ထ ဖြစ်သည်။ ဘြဟ္မဝလ္လီကို śrāddha အတွက် ပရယာဂနှင့် ဂယာနှင့် တန်းတူဟု ဆိုပြီး၊ ထိုနေရာတွင် piṇḍa ပူဇော်လျှင် ဘိုးဘွားပိတೃတို့သည် ၁၂ နှစ်တိုင်တိုင် ကျေနပ်ကြသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ထို့ပြင် အထူးသဖြင့် ဂြဟဏကာလတွင် ဒါနပြုလျှင် ပုဏ္ဏာ အဆများစွာ တိုးပွားသည်။ သန့်ရှင်းစွာ ရေချိုးပြီး နာရာယဏကို စိတ်ထဲမှ သတိရခြင်း၊ တုလစီမော်လီနှင့်အတူ ပြုလျှင် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ဝைகုဏ္ဍသို့ မျက်နှာမူသော အကျိုးရလဒ်များကို ရရှိကာ၊ သင်္ခ-စက္က-ဂဒါ ကိုင်ဆောင်သည့် ဒေဝရုပ်သဏ္ဌာန်ကိုပါ ရနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ခဏ္ဍ-တီရ္ထသို့ ကഥာပြောင်းလဲသည်—Goloka တွင် ဖြစ်ပွားသည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကြောင့် အပြစ်ဒဏ်ခံရသော နွားများသည် မြေပြင်သို့ ကျရောက်လာပြီး၊ ဘြဟ္မဝလ္လီအနီးရှိ ခဏ္ဍကန်တွင် ရိုးရာအတိုင်း ရေချိုးကာ ပြန်လည် ကောင်းကင်/ဂိုလိုကကို ရရှိကြသည်။ အဓ್ಯಾಯသည် နွားနှင့် နွားထီးကို ပူဇော်ခြင်း၊ ဒါန (ရွှေနွားအပါအဝင်) ပြုခြင်း၊ Gohrada တွင် ပိတೃတర్పဏ ပြုခြင်းနှင့် သစ်ပင်စိုက်ပျိုးခြင်း (ပိပ္ပလ၊ āmalakī ငါးပင်) ကို ညွှန်ကြားပြီး၊ Goloka၊ Pitṛloka နှင့် Hari ၏ လောကကို ရရှိကာ “အဆုံးမရှိ” ပုဏ္ဏာကို ရမည်ဟု ကတိပြုထားသည်။
Adhyaya 145
Mahatmya of Saṅgameśvara Tirtha and the Curse of the Hastimatī River
ဤအধ্যာယတွင် သင်္ဂမေရှ္ဝရကို ဟස්တိမတီမြစ်သည် စာဘ္ရမတီမြစ်နှင့် ဆုံရာ အထင်ကရ စုံဆည်း-တီရ္ထဟု ချီးမြှောက်ထားပြီး၊ ဂင်္ဂါနှင့် ဆက်နွယ်၍လည်း မဟာတန်ခိုးကို ဖော်ပြထားသည်။ သုံးလောကလုံးတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားကြောင်း ဆို하며၊ ထိုကမ်းဖြတ်ရာ၌ ရေချိုးသန့်စင်၍ မဟေရှ္ဝရ (ရှီဝ) ကို ဒർശနပြုလျှင် အပြစ်များ ပျောက်ကင်းကာ ရုဒ္ဒရလောကကို ရရှိမည်ဟု ကတိပေးထားသည်။ အကြောင်းရင်းကഥာအရ ရှင်ကောဏ္ဍိနျယ သည် မြစ်ကမ်း၌ ရှည်လျားစွာ တပဿာကျင့်ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် ဟೃṣီကေရှ (နာရာယဏ) ကို ပူဇော်ကြသည်။ ကံတော်ညွှန်သည့် မိုးရာသီတစ်ခါတွင် ရေကြီးရေလျှံက အာရှရမ်နှင့် စုဆောင်းထားသမျှကို ရွှေ့ပြောင်းဖျက်ဆီးသဖြင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် အနှောင့်အယှက်များ တိုးပွားကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ရှင်ကောဏ္ဍိနျယ က ကလိယုဂတွင် မြစ်သည် ရေမရှိတော့စေရန် ကျိန်စာတင်၍ ထို့နောက် “ဗဟိශ්စရီ” ဟု ခေါ်လာကြသည်။ သို့သော် သင်္ဂမေရှ္ဝရ တီရ္ထသည် မပျက်မကွက် တည်ရှိနေပြီး၊ ဒർശနသာဖြင့်ပင် ဗြဟ္မဟတ္တျာ အပါအဝင် မဟာအပြစ်များကို ဖယ်ရှားနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 146
The Greatness of Rudra-Mahālaya (Kedāra) as a Liberating Tīrtha
ဤအခန်းတွင် ရုဒြ-မဟာလယ (ကေဒါရ) ကို ရုဒြ (ရှီဝ) တော်၏ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော သန့်ရှင်းရာဌာနအဖြစ် တည်ထားပြီး ဘိုးဘွားပူဇော်ရေး (śrāddha) ပြုလုပ်ရန် အထူးတီရ္ထအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ ကေဒါရ၌ śrāddha ပြုလျှင် ဖခင်နှင့် အဘိုးဘွားတို့ စိတ်ကျေနပ်တင်းတိမ်ကာ ရုဒြ၏ အမြင့်ဆုံး နေရာတော်သို့ ရောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ အကျင့်စည်းကမ်းအဖြစ် မဟာဗိမာန်အတွင်း၌ နွားထီးကို လွှတ်ထားခြင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ဟု သတိပေးထားသည်။ ကာတ္တိကနှင့် ဝိုင်ရှာခ လများတွင် ဘုရားဖူးသွားလျှင် ရုဒြနှင့် နီးကပ်မှုရပြီး သံသရာဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်သည်။ ကေဒါရရေ၌ ရေချိုးခြင်းနှင့် သောက်သုံးခြင်းကို မွေးဖွား-သေဆုံးခြင်းကို ဖြတ်တောက်စေသော ကုသိုလ်အဖြစ် ချီးမွမ်းပြီး၊ ဂင်္ဂါနှင့် ဘ္ရမတီတို့ကို လောကအကျိုးအတွက် တည်ထောင်ထားကြောင်း အတည်ပြုကာ ဤတီရ္ထ၏ ဂုဏ်သတင်းကို “ရုဒြ-မဟာလယ” ဟူ၍ သတ်မှတ်ထားသည်။
Adhyaya 147
The Glory of Khaḍga-tīrtha: Darśana and Worship of Khaṅgeśvara/Viśveśvara
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် မဟာဒေဝ ရှိဝက ဒေဝီ ပါဝတီအား ရှားပါးသန့်ရှင်းသော တီရ္ထ “ခဍ္ဂ-တီရ္ထ” ၏ ဂုဏ်သတင်းကို မိန့်ကြားသည်။ ဤတီရ္ထသည် အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပေးသောနေရာဖြစ်၍ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးသန့်စင်လျှင် စင်ကြယ်မှုနှင့် ကယ်တင်ခြင်းအကျိုးကို ရရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ရေချိုးပြီးနောက် ရှိဝကို “ခင်ဂေရှဝရ/ဝိရှဝေရှဝရ” (ခဍ္ဂဓာရေးရှဝရ ဟူ၍လည်း ခေါ်) အဖြစ် ဒർശန ရယူကာ ပူဇာပြုရန် အထူးသဖြင့် ကာတိက လတွင် အလေးထားထားသည်။ ထို့ပြင် ဝိုင်ရှာခ လတွင် ဒർശနရလျှင် အာဏာပိုင်မှုနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးအောင်မြင်မှု ရရှိမည်ဟု ဖော်ပြပြီး၊ ဘုရားသည် အမြဲတည်ရှိ၍ ဆန္ဒပြည့်စုံစေသူဟု ချီးမွမ်းထားသည်။ ပူဇာတွင် ပန်း၊ နံ့သာ၊ နေဝေဒျ (အာဟာရပူဇာ)၊ မီးတိုင်၊ သစ်သီးနှင့် ဘိလွာရွက်တို့ကို ဝိရှဝေရှဝရထံ ဆက်ကပ်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ အကျိုးဖလမှာ မကောင်းသောဂတိမှ ကာကွယ်ခြင်း၊ ကောင်းကင်ဘုံရောက်ခြင်း၊ ငွေကြေးနှင့် စပါးသီးနှံတိုးပွားခြင်း၊ မိသားစုချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။
Adhyaya 148
Mālar̄ka Sun-Tīrtha at Citrāṅgavadana (Gayā-tīrtha): Merits, Vows, and Boons
ဤအধ্যာယအပိုင်းတွင် စာဘ္ရမတီမြစ်ကမ်းရှိ စိတ္ရာင်္ဂဝဒန၌ တည်သော ဂယာ-တီရ္ထ၏ မဟိမကို ဖော်ပြပြီး၊ နေမင်း၏ရုပ်သဏ္ဌာန် မာလာရ္က သည် ထိုကွင်း၏ အဓိဋ္ဌာနဒေဝတားဖြစ်ကြောင်း ဆိုထားသည်။ ဆုတောင်းပြည့်စုံစေသော သစ်ပင်များနှင့် မန္ဒာရ သစ်ပင်တို့အပြင် သရက်၊ နီမ်၊ ကဒမ္ဗ၊ ကာရှ္မရျ၊ အရှ္ဝတ္ထ၊ တိန္ဒုက စသည့် သစ်ပင်များဖြင့် သန့်ရှင်းသော သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကို ပုံဖော်ထားသည်။ အကျိုးဖလအဖြစ် မာလာရ္က၏ ကရုဏာကြောင့် ကုဋ္ဌရောဂါ (လက်ပရိုစီ) ပျောက်ကင်းသည်ဟု ဆိုပြီး၊ ဝေဒသဘောတရားအတိုင်း အဘိသေကကర్మကို ဆောင်ရွက်သော မိန်းမများသည် သားသမီးရရှိကြသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ဘာသ္ကရ-ဘက္တသည် ထိုနေရာ၌ နေ့စဉ် စန္ဓျာရေချိုး၊ ဂျပ၊ ဟိုးမ၊ စွာဓျာယ၊ ဒေဝပူဇာတို့ကို အပ်နှံလျှင် ထိုကုသိုလ်သည် မပျက်မယွင်း အမြဲတည်ကြောင်း ဆိုသည်။ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ဒေဝေရှီ ပါဝတီအား ထိုနေရာ၌ နေဝရတ (Surya-vrata) ကို စောင့်ထိန်းရန် အကြံပြု၍ လောကီသုခနှင့် နေမင်းလောက (Surya-loka) ကို ရနိုင်ကြောင်း ပြောသည်။ မာလာရ္က၏ အနုဂ္ဂဟကြောင့် မင်းတစ်ပါး သားရရှိသည့် ဥပမာနှင့်၊ စည်းကမ်းတကျ အစာရှောင်ကာ ပူဇာပြုခြင်းသည် မောက္ခ၌ ပါဝင်ခွင့်သို့ ရောက်စေကြောင်းလည်း ဖော်ပြသည်။ ဝသိဋ္ဌ ဦးဆောင်သော ရှင်ရသီများနှင့် အိန္ဒြာ ဦးဆောင်သော ဒေဝများ၏ တည်ရှိမှုက က్షೇತ್ರကို ပိုမို သန့်ရှင်းစေသည်။
Adhyaya 149
The Glory of Candaneśvara (Āmodasthāna) on the Sābhramatī River
ဤအধ্যာယအပိုင်းတွင် စာဘ္ရမတီမြစ်ကမ်းနားရှိ Candaneśvara (Āmodasthāna) တီရ္ထ၏ မဟာတ္မိယကို ဖော်ပြပြီး အနီးအနားရှိ ဖော်ဒ်များထက် ပိုမိုမြတ်ကြောင်း ချီးမွမ်းထားသည်။ ထိုနေရာတွင် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်သကဲ့သို့သော စန္ဒကူးပင်နှင့် တီရ္ထ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ပေါ်ထွန်းလာသော လိင်္ဂ၏ ပရဒုర్భာဝကိုလည်း ဆိုထားသည်။ မဟာကာဗျာအမှတ်တရအဖြစ် Bhīma ၏ အကြောင်းကို ထည့်သွင်းဖော်ပြသည်။ သူသည် Duḥśāsana ၏ သွေးကို သောက်၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကတိကို ပြည့်စုံစေပြီး၊ သွေးလိမ်းထားသော လက်များဖြင့် Draupadī ၏ ဆံပင်ကို ထုံးဖွဲ့ပြီးနောက် dvija များအား ဒါနပေးကာ တီရ္ထယာတရာသို့ ထွက်ခွာသည်။ ဤနေရာတွင် ရေချိုးခြင်း၊ ရေသောက်ခြင်းနှင့် pitṛ-tarpaṇa ပြုလုပ်ခြင်းတို့က နရကကို တားဆီးပြီး Rudra ၏ လောကကို ရရှိစေသည်ဟု ဆိုသည်။ ဤတီရ္ထကို ဝမ်းနည်းမှုဖျက်ဆီးရာနေရာဟု ချီးမွမ်းကာ ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း ပူဇော်ရန် အမိန့်ရှိသည်။ ငါးဖမ်းသူ-ဘုရင်တစ်ဦးတောင် ထပ်ခါထပ်ခါ ပူဇော်သူအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ထို့ပြင် Śiva သည် တီရ္ထများ ပွားများလာခြင်းနှင့် āmalakī ပုဏ္ဏယကြောင့် သန့်စင်သော မင်္ဂလာဖလများ၏ အကျိုးကို ဆိုပြီး နိယမအတိုင်း arghya ဆက်ကပ်ရန် သင်ကြားကာ အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 150
The Greatness of Jāmbavata (Jambū) Tīrtha and Jāmbavanteśvara
ဤအধ্যာယတွင် ဇမ္ဘူ/ဇမ္ဘဝတ တီရ္ထ၏ မဟာမင်္ဂလာကို ချီးမွမ်းထားပြီး ကလိယုဂ၌ “ကောင်းကင်သို့တက်ရာ လှေကား” ဟု ဆိုသည်။ ထိုနေရာ၌ စနာန (ရေချိုးသန့်စင်) ပြုလျှင် အပြစ်များ ပျောက်ကင်းသည်။ ဒဏ္ဍာရီအရ ဇမ္ဘဝန်သည် ဒသာင်ဂ တောင်ပေါ်တွင် ဇမ္ဘဝန္တေရှ္ဝရ ဟုခေါ်သော လိင်္ဂကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ဒေဝတားတို့ကလည်း ပူဇော်ကြသည်။ ရာမာယဏနှင့် ဆက်နွယ်သော အမှတ်တရတွင် ရာဝဏ ပျက်စီးပြီး စီတာ ပြန်လည်ရရှိသည့်နောက် ကြေညာသံနှင့် ဒုံဒုံတီးသံများ မြည်ဟည်းကာ အောင်မြင်သူအဖွဲ့သည် ထိုဖော်ဒ်/ကူးကန်ရာတွင် ရေချိုးကြသည်။ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ဥမာအား ဇမ္ဘဝန္တေရှ္ဝရ၌ ရေချိုးလျှင် ရုဒ္ဒရလောက၌ ဂုဏ်သိက္ခာရပြီး ရာမကို သတိရခြင်းက သံသရာချည်နှောင်မှုကို ဖြေရှင်းပေးသည်ဟု သင်ကြားသည်။ အဆုံးတွင် ရာမနှင့် ရုဒ္ဒရ၏ အဘေဒ (မကွာခြားမှု) ကို ထင်ရှားစေပြီး “ရာမ” နာမကို ထပ်တလဲလဲ ဂျပခြင်းသည် ယုဂအားလုံး၌ အကျိုးပြည့်စုံစေသည်။ ဇမ္ဘဝန္တေရှ္ဝရကို ဒർശနပြုခြင်းဖြင့် ဒါန—အထူးသဖြင့် မြေဒါန—သည် တစ်ထောင်ဆ တိုးပွားသည်။
Adhyaya 151
The Glory of Dhavaleśvara (Indragrāma Tīrtha and the Dhavala Liṅga)
ရှီဝသည် ပါရဝတီအား အခြားဖော်ဒ်တစ်ခုကို ကျော်လွန်သည့် အင်ဒြဂရားမ တီရ္ထာကို ညွှန်ပြပြီး ထိုနေရာတွင် အင်ဒြသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ နမုချီနှင့် အင်ဒြ၏ သဘောတူညီချက်၊ ဖိုမ်(အမြှုပ်)ဖြင့် နမုချီကို သတ်ခြင်းကြောင့် ဗြဟ္မဟတ္တျာ အပြစ်ဒဏ် ပေါ်ပေါက်လာသည့် အကြောင်းကိုလည်း ရှင်းပြသည်။ ဗြဟစပတိ၏ ညွှန်ကြားချက်အရ အင်ဒြသည် မြောက်ဘက်ကမ်းတွင် သန့်စင်ရေချိုးကာ ရှီဝကို ဓဝလေရှဝရ/အင်ဒြ-လင်္ဂ အဖြစ် တည်ထောင်ပူဇော်하였다။ ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ပုဏ္ဏမီ၊ အမဝါသျာ၊ သင်္ကရန္တိ နှင့် ဂြဟဏ်ကာလများတွင် စ္နာနနှင့် ပူဇာပြုရန် သတ်မှတ်ပြီး၊ ရှြာဒ္ဓ၊ ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးခြင်း၊ နွားဒါနနှင့် ရုဒြမန်တရ ဂျပ်ခြင်းတို့၏ ကုသိုလ်သည် များစွာ တိုးပွားကြောင်း ဆိုသည်။ နန္ဒီဟုခေါ်သော ချမ်းသာသည့် ဝိုင်ရှျယ ဘက္တနှင့် ကိရာတ (မုဆိုး) တို့ကို နှိုင်းယှဉ်သည့် ပုံပြင်တွင်—အသား၊ ခြေဖြင့်ထားသော ပစ္စည်းများ၊ ပါးစပ်ရေဖြင့် အဘိသေက စသည့် မသန့်ဟန်ရှိသော ပူဇာတင်ပြမှုများပင် ပြင်းထန်သော ဘက္တိကြောင့် သန့်စင်သွားပြီး ရှီဝသည် ပေါ်ထွန်းကာ ဂဏ-အဆင့် ပေး၍ နှစ်ဦးစလုံးကို မြှင့်တင်သည်။ အဆုံးတွင် တီရ္ထာ၏ ကယ်တင်နိုင်သော ကတိနှင့် ကောင်းကင်နွားနို့ ပူဇော်မှုကြောင့် လင်္ဂသည် “ဖြူ” သွားခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းကို ဖော်ပြသည်။
Adhyaya 152
The Greatness of Bālāpendra (Bālāpa) Sacred Ford
မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ပါဝတီအား စာဘ္ရမတီ/အဘ္ရမတီ မြစ်ကမ်းရှိ “ဗာလာပါ” ဟုခေါ်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထ၏ ဂုဏ်သတင်းကို ချီးမွမ်းတော်မူသည်။ ထိုတီရ္ထသည် လောကီအာနန္ဒနှင့် မောက္ခ နှစ်မျိုးလုံးကို ပေးစွမ်းနိုင်ကြောင်းဆိုသည်။ ၎င်း၏ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှုသည် ကဏ္ဝ ရှိ၏ သမီး ဘာလာဝတီ၏ ကထာပေါ်တွင် တည်သည်—သူမသည် ဆာဝိထရီ/နေဘုရားကို ဦးတည်သော ဝရတနှင့် ပြင်းထန်သော တပဿာကို ဆောင်ရွက်ကာ နေဘုရားကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ရလိုကြသည်။ နေဘုရား (စူရျ) သည် ဖုံးကွယ်ရုပ်ဖြင့် စမ်းသပ်လာ၍ ချက်ရန် ဇူဇူဘ်/ဘဲရ် သီး ၅ လုံး ပေးကာ သူမ၏ စည်းကမ်းတည်ကြည်မှုကို ကြည့်ရှုသည်; မီးထဲသို့ ခြေထောက်တိုင်တိုင်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ အပ်နှံသကဲ့သို့ အလွန်အကျွံ ဆက်ကပ်မှုကြောင့် ပီတိဖြစ်ကာ မိမိ၏ ဒေဝရုပ်ကို ထင်ရှားပြပြီး ဆန္ဒပြည့်စုံစေကာ တီရ္ထကို သူမ၏ အမည်ဖြင့် ခေါ်စေ၍ မိမိ၏ လောကတွင် နေထိုင်ခွင့်ကို ကတိပေးသည်။ အခန်းတွင် သန့်စင်ရေချိုး (သ္နာန်)၊ သုံးညတာ အနုဋ္ဌာန်၊ နေထွက်ချိန် ဒർശန၊ နှင့် အချိန်ကာလ စည်းမျဉ်းများ (တနင်္ဂနွေ၊ သင်္ကရန္တိ၊ သပ္တမီ၊ ဂြိုဟ်ဖုံး/နေ-လ ဖုံး) ကို ဖော်ပြသည်။ ဒါနအဖြစ် ဂျက်ဂရီပါသော နွား၊ အနီရောင်နွား၊ နွားထီး စသည်တို့၊ နైవေဒျအဖြစ် ဂျက်ဂရီနှင့် ချိုမြိန်ထမင်းနို့ (ခီရ)၊ အနီရောင် နေဘုရားအား ပန်းဖြင့် ပူဇော်ခြင်းတို့ကို ဆိုသည်။ ဒုတိယဥပမာ—စွန့်ပစ်ခံ အိုမင်းသော ကျွဲနှင့် နောက်ပိုင်း အရိုးကို ရေတွင်နှစ်ခြင်းကြောင့် ကာညကုပ္ဇ မင်းသားသည် “ဇာတိသ္မရ” ဖြစ်လာခြင်း—က မပျက်မယွင်းသော ကုသိုလ်၊ ရှရာဒ္ဓ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု၊ နှင့် ထိုဖော်ဒ်တွင် မဟိရှေရှဝရ ကို တည်ထောင်ပူဇော်ရခြင်း၏ ဂုဏ်ကို ထပ်မံအတည်ပြုသည်။ နိဂုံးတွင် ဤနေရာ၌ သ္နာန်ပြုခြင်းသည် မြစ်ကြီးများ၏ ကုသိုလ်နှင့် တူပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားမှုကို အဆုံးသတ်စေသည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 153
The Greatness of Durdharṣeśvara
မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် တောင်သမီး ပါဝတီအား ဒုရ္ဓရ္ဩေရှဝရ တီရ္ထ၏ မဟိမကို ဟောကြားသည်။ ထိုတီရ္ထကို သတိရရုံဖြင့်ပင် ကုသိုလ်ရပြီး အပြစ်ကင်းစင်စေသည်ဟု ဆိုကာ၊ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ပူဇော်ခြင်းနှင့် ရှီဝဒർശန ရရှိခြင်းတို့သည် အထူးအကျိုးရှိကြောင်း ပြောသည်။ ဒေဝ–အသူရ စစ်ပွဲအပြီး ဘာရ္ဂဝ၏ သား ဥရှနစ်/ရှုကရ သည် တင်းကျပ်သော ဝရတနှင့် တပသကို ဆောင်ရွက်ကာ တြယမ္ဗကကို ပူဇော်၍ မృతသံဇီဝနီ (အသက်ပြန်တင်နိုင်သော ဗိဒ္ယာ) ကို ရရှိ하였다။ ထို့ကြောင့် ဥရှနစ်-တီရ္ထ/ကာဗျတီရ္ထ ဟု ထင်ရှားလာသည်။ နောက်ဥပမာတွင် ဝෘတြအား ရှုံးနိမ့်သော အိန္ဒြာသည် ဂုရု ဘృဟစပတိထံ အကြံဉာဏ်တောင်းသည်။ ဘృဟစပတိက အာဘ္ရမတီ မြစ်သို့—ဒုရ္ဒ္ဓရ နေထိုင်ရာ—သွားရန် ညွှန်ကြားသည်။ အိန္ဒြာသည် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပူဇော်ရာ ရှီဝက ကရုဏာဖြင့် အာနိသင်များ ပေးကာ ကာကွယ်ထားသော ပါရှုပတ အာယုဓကို ချီးမြှင့်သည်; ထိုအာယုဓဖြင့် ဝෘတြကို သတ်နိုင်သည်။ သင်ခန်းစာမှာ ဤဖော်ဒ်၌ ရေချိုးပူဇော်၍ ရှီဝဒർശန ရလျှင် ဒုရ္ဓရ္ဩေရှ၏ ကရုဏာကြောင့် အပြစ်များ ပျက်စီးသည်။
Adhyaya 154
The Greatness of Dhāreśvara / Khaṅgadhārā Tīrtha (Hidden Tīrtha and Incidental Śivarātri Worship)
ဤအধ্যာယတွင် စာဘ္ရမတီ မြစ်ကမ်း၌ ကလိယုဂ၌ ဖုံးကွယ်နေသော်လည်း အလွန်သန့်စင်စေသော တီရ္ထ “ခင်္ဂဓာရာ” ကို ဖော်ပြထားပြီး၊ ရုဒ္ရသည် ခင်္ဂဓာရာ/ဓာရေးရှွရ အဖြစ် ထိုနေရာ၌ ကိန်းဝပ်တော်မူသည်ဟု ဆိုသည်။ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ပါရဝတီအား ထိုတီရ္ထ၏ မဟိမနှင့် ရှေးဟောင်းပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ပုံပြင်အရ ရက်စက်သော မုဆိုး ခဏ္ဍ (ပုရှ္ကသ/ပုရှ္ကစေန ဟုလည်း ခေါ်) သည် မာဃ လဆန်း တစ်ဆယ့်လေးရက်ညတွင် သရီး/ဘိလွ သစ်ပင်ပေါ်၌ မအိပ်ဘဲ နိုးနိုးကြားကြား နေကာ တောဝက်ကို သတ်ရန် စောင့်ဆိုင်းသည်။ ဒေါသဖြင့် အရွက်များကို ခုတ်ချွတ်ရာ အရွက်များသည် အောက်ရှိ လင်္ဂပေါ်သို့ ကျရောက်သဖြင့် မသိမသာ အစာရှောင်ခြင်း၊ ညလုံးနိုးခြင်းနှင့် အရွက်ပူဇော်ခြင်းတို့သည် ရှီဝပူဇာ ဖြစ်သွားသည်။ ဇနီးနှင့် ဆက်စပ်သော အဖြစ်အပျက်များ၊ အသားစားသော ခွေးတစ်ကောင်နှင့် တွေ့ကြုံမှု၊ ထို့နောက် လောကီကို လွှတ်ချလိုသော စိတ်ပြောင်းလဲမှုတို့ကြောင့် သူသည် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပူဇော်သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရုဒ္ရ၏ ဂဏများက တားဆီးကာ ရှီဝလောကသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ တီရ္ထ ဖုံးကွယ်ရခြင်းကို ဝိශ්ဝာမိတ္တရ၏ ကျိန်စာနှင့် ဆက်စပ်၍ ရှီဝအား အသားပူဇော်ခဲ့သော အထည်ယက်သမားအကြောင်းဖြင့် ရှင်းပြသော်လည်း၊ ဘက္တိဖြင့် ပြုသော ပူဇော်မှုသည် မြေဖြင့်လုပ်သော ရုပ်တုကိုပင် ပူဇော်လျှင် ချက်ချင်း အပြစ်ပျက်စီးစေသည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 155
The Greatness of Dugdheśvara (Dugdhatīrtha)
ဤအခန်းတွင် ဒုဂ္ဓေရှ္ဝရ/ဒုဂ္ဓတီရ္ထ၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို ထင်ရှားစွာ ချီးမြှောက်ထားသည်။ ၎င်းသည် ခဍ္ဂဓာရာ၏ တောင်ဘက်၊ စာဘ္ရမတီ မြစ်ကမ်းနားတွင် တည်ရှိပြီး စန္ဒြဘ္ဟာဂါနှင့် ဂင်္ဂါတို့၏ ဆုံရာနှင့် ဆက်နွယ်သော နေရာအနီးရှိ အလွန်သန့်စင်စေသော တီရ္ထဟု မဟာဒေဝ (ရှီဝ) က ပါရဝတီအား ရှင်းလင်းတော်မူသည်။ ဒေဝတားများသည် ဒိုင်တျများကြောင့် ရှုံးနိမ့်သဖြင့် အကူအညီတောင်းရန် ဒဓိချီ ရှိသို့ သွားကြသည်။ ရှိသည် လောကအကျိုးအတွက် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ကာ အရိုးများကို လက်နက်ပြုလုပ်ရန် ခွင့်ပြုသည်။ စုရဘီက လျှာဖြင့် လိမ်းလျက် အသားကို ဖယ်ရှားကူညီသည်။ ဒဓိချီ၏ ဇနီး စုဝရ္စာ သည် ဒေဝတားများကို ကျိန်စာတော်မူပြီး သား ပိပ္ပလာဒ ကို ရုဒြ၏ အဝတားဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှိ၏ တပေါဗလကြောင့် မြစ်ကမ်းပေါ်၌ နို့မှ လိင်္ဂ ပေါ်ထွန်းလာကာ “ဒုဂ္ဓေရှ္ဝရ” ဟု ကျော်ကြားလာသည်။ ဤနေရာတွင် ရေချိုးခြင်း၊ ဒါန၊ ဇပ၊ ပူဇာ၊ တပသျာတို့၏ အကျိုးသည် မပျက်မယွင်းဟု ဆိုပြီး၊ ဤမဟာတ္မယကို နားထောင်ရုံဖြင့်ပင် အပြစ်ပယ်ဖျက်ကာ ရုဒြလောကကို ရရှိစေသည်ဟု အဆုံးသတ်ထားသည်။
Adhyaya 156
The Glory of the Candreśvara Sacred Ford at the Candrabhāgā Confluence
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဒုဂ္ဓေရှ္ဝရ၏ အရှေ့ဘက်၊ စန္ဒြဘာဂါ မြစ်ဆုံရာ၌ အလွန်သန့်စင်ပေးသော တီရ္ထတစ်ခုကို ဖော်ပြထားပြီး၊ ထိုနေရာ၌ ရှိဝသည် “စန္ဒြေရှ္ဝရ” အဖြစ် တည်ရှိကြောင်း ဆိုသည်။ ထိုသန့်မြတ်မှုကို ဆိုမ၏ ရှည်လျားသော တပဿနှင့် မြစ်ကမ်းနား၌ ရှုကရ၏ တပဿတို့နှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြကာ လိင်္ဂ၏ အမည် “စန္ဒြေရှ္ဝရ” ဖြစ်လာရခြင်းနှင့် တီရ္ထများအနက် အထူးမြတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းထားသည်။ ဤနေရာတွင် ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ တီရ္ထရေ သောက်ခြင်း၊ နေ့စဉ် သမာဓိ/ဓ്യာန ပြုခြင်းနှင့် ရှိဝပူဇာ ပြုခြင်းတို့ကို အဓိကကျင့်စဉ်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး၊ ထိုကဲ့သို့ ပြုလုပ်လျှင် ဓမ္မနှင့် အර්ထ (လောကရေးအကျိုး) ကို ရရှိစေကာ ကြီးမားသော အပြစ်များကို ဖယ်ရှားပေးသည်ဟု ဆိုသည်။ ရုဒြမန်တရ ဇပ၊ ဝೃṣောတ္စರ್ಗ (နွားလွှတ်ပူဇာ)၊ နှမ်းပိဏ္ဍဖြင့် ရှရာဒ္ဓ၊ နှင့် ဒါနပြုခြင်းတို့ကို အထူးချီးမွမ်းထားသည်။ ကလိယုဂတွင် တီရ္ထသည် ဖုံးကွယ်သွားသော်လည်း မြင်နိုင်သော ရွှေလိင်္ဂ ရှိကြောင်း ဆိုသည့် ရိုးရာလည်း ပါရှိသည်။ မြစ်ကမ်းနားတွင် ဘန်ယန်ပင် စိုက်ပျိုးပါက ကာလကမ္ဘာအတိုင်းအတာကြာမြင့်သည့် အချိန်များတိုင်အောင် ရှိဝလောကကို ရရှိမည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 157
The Glory of Pippalāda Tīrtha: Dadhīca, the Kṛtyā, and the Hidden Ford in Kali-yuga
မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ပါဝတီအား ဒုဂ္ဓေရှ္ဝရ အနီး၊ စာဘ္ဟြမတီ မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် “ပိပ္ပလာဒါ” ဟူသော သန့်စင်ပေး၍ စိတ်ချမ်းသာစေသော တီရ္ထတစ်ခု ရှိသော်လည်း ကလိယုဂတွင် ဖုံးကွယ်နေကြောင်း မိန့်ကြားသည်။ ဤတီရ္ထ၏ ဂုဏ်သတင်းသည် ဒဓီချာနှင့် ဆက်နွယ်ပြီး၊ ဘိုးဘွားအကြွေး (pitṛ-ṛṇa) မှ လွတ်မြောက်လိုသူများသည် ဒဓီချာ၏ သန့်ရှင်းရာနေရာသို့ သွားရောက်၍ ရေချိုးသန့်စင်ကာ ထိုရေကို သောက်သုံးလျှင် ဘြဟ္မဟတ္ယာကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်တောင် ပျောက်ကင်းနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ပါဝတီက ကෘတျယာကို အဘယ်ကြောင့် ဖန်ဆင်းခဲ့သနည်း၊ ယခင်က ဘာလုပ်ခဲ့သနည်းဟု မေးမြန်းသည်။ ရှီဝက ဒဓီချာသည် ဤနေရာတွင် ပြင်းထန်သော တပဿာပြုရန် လာခဲ့သော်လည်း ကိုလာအဆုရာက တားဆီးနှောင့်ယှက်လာကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ထိုအခါ ကာဟိုဍ၏ သီလဝါဒသားက သတ်ရန်အတွက် ကෘတျယာကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး၊ ကෘတျယာက ကိုလာအဆုရာကို သတ်ဖြတ်သဖြင့် ထိုဖြစ်ရပ်မှ တီရ္ထ၏ အာနုဘော် ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ထို့ပြင် ရှီဝသည် ပိပ္ပလ (pippala) ပင်များ စိုက်ပျိုးခြင်းကို ကမ္မချည်နှောင်မှု လျော့ပါးစေသော ကုသိုလ်ကံအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးသည်။
Adhyaya 158
The Greatness of Nimbārka-deva Tīrtha (Picu-mandāraka and the Twelve Names of Sūrya)
သီဝါသည် အုမာအား သာဘ္ရမတီ/ဘ္ရမတီ မြစ်ကမ်းပေါ်ရှိ “ပိစု-မန္ဒာရက” ဟူသော သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ၏ မဟာတန်ခိုးကို ပြောကြားသည်။ ထိုနေရာသည် ရောဂါပျောက်ကင်းစေပြီး အပြစ်အညစ်ကို သန့်စင်ပေးသည်ဟု ချီးမွမ်းထားကာ၊ ထိုတွင် ရေချိုးသန့်စင်၍ ရဝိ (နေမင်း) ကို ပူဇော်လျှင် လိုရာဆန္ဒ ပြည့်စုံသည်ဟု ဆိုသည်။ ပုံပြင်အရ ဒာနဝများက ဒေဝများကို အနိုင်ယူသည့်အခါ ဒေဝများသည် သေးငယ်သိမ်မွေ့သော ရုပ်သဏ္ဍာန်ယူကာ သစ်ပင်အချို့တွင် ခိုလှုံခဲ့ကြသည်—သီဝါသည် ဘီလွသစ်ပင်တွင်၊ ဗိဿဏုသည် အရှွတ္ထသစ်ပင်တွင်၊ အိန္ဒြာသည် ရှိရီရှသစ်ပင်တွင်၊ နေမင်းသည် နိမ္ဗသစ်ပင်တွင်—ဗိဿဏုက ဒೈတျ “ကိုလာဟလ” ကို နှိမ်နင်းသည့်အထိ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခိုလှုံသစ်ပင်များကို ဖျက်ဆီး/ခုတ်ထွင်ခြင်း မပြုရဟု တားမြစ်ထားပြီး၊ ဒေဝတစ်ပါးစီသည် မိမိခိုလှုံသစ်ပင်နှင့် တစ်ရုပ်တည်းသကဲ့သို့ သတ်မှတ်ကြသည်။ နေမင်း၏ နိမ္ဗသစ်ပင်ခိုလှုံရာမှပင် “ပိစု-မန္ဒာရက” ၏ သန့်ရှင်းမှု ထင်ရှားလာသည်။ ဤအধ্যာယတွင် နေမင်း (စူရျ) ၏ အမည်/ဘွဲ့ ၁၂ မျိုးကို ရွတ်ဆိုရန် ညွှန်ကြားပြီး၊ ပုဏ္ဏ၊ ဥစ္စာ၊ သားသမီးနှင့် မွေးဖွားမှုအဆက်ဆက် တိုးတက်မြင့်မားမှုကို ပေးသည်ဟု ကတိပြုသည်။ အမြင့်မြတ်ဆုံး နိမ္ဗာရက တီရ္ထတွင် ရေချိုး၍ ထိုရေကို သောက်သုံးလျှင် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ရသည်ဟု ဆိုထားသည်။
Adhyaya 159
The Glory of Siddhakṣetra: Koṭarākṣī’s Manifestation and Aniruddha’s Hymn
မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ပါရဝတီအား မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော သန့်ရှင်းရာနေရာ “စိဒ္ဓက்ஷೇತ್ರ” ၏ ဂုဏ်တော်ကို ပြောကြားပြီး အနိရုဒ္ဓ–ဦရှာ အဖြစ်အပျက်နှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြသည်။ ဘာဏာသူရ၏ မြို့သို့ အနိရုဒ္ဓကို ချည်နှောင်ကာ ခေါ်ဆောင်သွားရာ အန္တရာယ်အချိန်တွင် သူသည် ကိုဋာရာက္ခီ ဒေဝီကို သတိရစွာ အားကိုးဆုတောင်းသည်။ ဒေဝီကိုဋာရာက္ခီကို မူလဝိုင်ရှ္ဏဝီ သက္တိ၊ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရေးကို အဓိကထားသော ဒေဝီဟု ဆိုပြီး၊ ကృష్ణက မြစ်ကမ်းဘေးတွင် တည်ထောင်ပူဇော်ထားကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ဘာဏာသူရ ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် အနိရုဒ္ဓ၏ စတုတ္ထီ (ဟိမ်း) ကြောင့် ဒေဝီ၏ တိုက်ရိုက်တည်ရှိမှုကို အတည်ပြုသည်။ ထို့နောက် တီရ္ထဖလများကို ဆိုသည်—တစ်နှစ်ပတ်လုံး ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ကိုဋာရာက္ခီ၏ ဒർശန ရလျှင် စည်းစိမ်ချမ်းသာရ; စိဒ္ဓ-တီရ္ထတွင် ရေချိုးပြီး ကိုဋာရဝာစိနီကို မြင်တွေ့လျှင် ရုဒ္ရလောက၌ ဂုဏ်သိက္ခာရသည်။ ရှီဝက နာမသတိရခြင်းသာဖြင့်ပင် မောက္ခ ရနိုင်ကြောင်းနှင့် အထူးရေချိုးနည်း၊ ဟိမ်းဖတ်ပူဇော်နည်းကို သင်ကြားသည်။ ကိုဋာရာက္ခီကို ဒေဝီနာမများစွာနှင့် တစ်ရုပ်တည်းဟု သတ်မှတ်ကာ အမြင့်ဆုံး တီရ္ထဟု ကြေညာပြီး၊ ဒർശနသည် အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးကြောင်း ဆိုထားသည်။
Adhyaya 160
Glory of the ‘King of Tīrthas’: Vāmana’s Presence, Māgha Dvādaśī Gifts, and Pitṛ Offerings
ဤအধ্যာယတွင် ‘တီရ္ထတို့၏ ဘုရင်’ ဟုခေါ်သော တီရ္ထတစ်ခု၏ မဟာတန်ခိုးကို ဖော်ပြထားသည်။ ထိုနေရာတွင် မြစ်ခုနစ်စင်းနှင့် စန္ဒနံ့သင်းသော ရေရှိပြီး၊ ထိုတီရ္ထ၌ သန့်စင်ရေချိုး (snāna) ပြုလျှင် အခြားတီရ္ထများထက် အကျိုးပုဏ္ဏာ တစ်ရာဆ ပိုမိုရကြောင်း ဆိုသည်။ အကြောင်းမှာ ဘဂဝန် ဝာမနသည် ထိုနေရာ၌ ကိုယ်တိုင် စံနေတော်မူခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် မာဃလ၏ အကျင့်အထုံးများကို သင်ကြားပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဒွာဒသီနေ့တွင် ဒါနပြုရန် ညွှန်ကြားသည်။ တီလာ-ဓေနု (နှမ်းဖြင့် ပြုလုပ်သော ‘နွား’ ဒါန) ပေးလှူခြင်းသည် အပြစ်များကို ဖယ်ရှားပြီး မျိုးဆက်တစ်ရာကို မြှောက်တင်နိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ပိတೃတို့အတွက် တർပဏ၌ နှမ်းရေ (tila-jala) ပူဇော်ခြင်းကိုလည်း အလွန်ချီးမွမ်းကာ၊ ထိုလုပ်ရပ်သည် နှစ်တစ်ထောင်တိုင် အကျိုးရှိသော śrāddha နှင့် တူညီကြောင်း ကြေညာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဂုဍ-ခီရ (ဂျာဂရီချိုသော နို့ဆန်ပြုတ်) ဖြင့် ဘြာဟ္မဏများကို ကျွေးမွေးခြင်း၏ အကျိုးကို မြှောက်တင်ကာ၊ ဤနေရာတွင် တစ်ဦးကို ကျွေးခြင်းသည် အခြားနေရာတွင် တစ်ထောင်ကို ကျွေးခြင်းနှင့် တူကြောင်း ဆိုထားသည်။
Adhyaya 161
The Greatness of Somatīrtha and the Manifestation of Someśvara (Soma-liṅga)
ဤအধ্যာယတွင် စာဘ္ရမတီ မြစ်ကမ်းပေါ်ရှိ လျှို့ဝှက်တီရ္ထ «ဆိုမတီရ္ထ» ၏ မဟာတန်ခိုးကို ချီးမွမ်းထားသည်။ ထိုနေရာ၌ ဘဝ (ရှီဝ) ကို ကာလာဂ္နီ—ကာလ၏ မီး—အဖြစ် သတိရကြပြီး၊ ထိုတွင် ရေချိုးသန့်စင်ကာ ဆိုမေရှ္ဝရ ရূপရှီဝကို ဒർശနပြုလျှင် ဆိုမကဲ့သို့ ပုဏ္ဏာရရှိ၍ လောကီအောင်မြင်မှုနှင့် သေပြီးနောက် ရှီဝလောက၌ မင်္ဂလာကောင်းသော အနေအထားကို ပေးသည်ဟု ဆိုသည်။ ရှီဝသည် ပါရဝတီအား အပြစ်ပျောက်စေသော ရှေးဟောင်းဇာတ်လမ်းကို ပြောကြားသည်။ ရှင်ကောရှီတကီသည် အရွက်သာစား၍ နောက်တစ်ဆင့် လေ(ပရాణ)သာအပေါ် မူတည်ကာ အာတ္မန်ကို သမาธိဖြင့် တင်းကျပ်စွာ တပသ ပြုလုပ်သည်။ မဟေရှ္ဝရ ပျော်ရွှင်၍ ဗရပေးသောအခါ၊ လင်္ဂ ပေါ်ထွန်းစေပြီး ဘုရား၏ နာမတော်ကို «ဆိုမေရှ္ဝရ» ဟု ကျော်ကြားစေလိုကြောင်း တောင်းဆိုသဖြင့် ဆိုမတီရ္ထသည် «ဆိုမ-လင်္ဂ» ဟု ထင်ရှားလာသည်။ ထို့နောက် ရုဒ္ရ-ဇပ၊ ဘီလ္ဝ ရွက်၊ စန္ဒန်လိမ်း၊ သစ်သီးပန်းပွင့် ပူဇော်ခြင်း၊ တနင်္လာနေ့ တီရ္ထယာတရာ စသည်တို့နှင့် ၎င်းတို့၏ အကျိုးဖြစ်သည့် သားရ၊ ဥစ္စာဓန၊ မင်းအာဏာတိုင်အောင် ရရှိခြင်းနှင့် နောက်ဆုံး ရှီဝ၏ အမြင့်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်ခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 162
The Greatness of Kāpotikā/Kāpota Tīrtha: Ancestor Rites, Vaiśākha Bathing, and Guest-Dharma
မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ဒေဝီ ပါဝတီအား စာဘ္ရမတီ မြစ်ရေစီးနှင့် ဆက်နွယ်သော ကာပိုတိကာ/ကာပိုတ တီရ္ထသို့ သွားရန် ညွှန်ကြားသည်။ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ရှရဒ္ဓ အစိတ်အပိုင်းများဖြစ်သော ပိဏ္ဍ နှင့် တရ္ပဏ ကို ဆောင်ရွက်ရန်၊ ကော်နှင့် ခွေး စသည့် သတ္တဝါများအား ပူဇော်ဝေမျှရန်၊ ထို့ပြင် ရာသီနှင့် တိထိအလိုက် ဘက္တိကို ထိန်းသိမ်းရန် ဆိုသည်။ အထူးသဖြင့် ဝိုင်ရှာခ လတွင် ရေချိုးပြီး အီရှာနကို ပရာချီနေရှဝရ အဖြစ် မီးခိုးဖျော့ မုန်ညင်းစေ့များဖြင့် ပူဇော်လျှင် ကိုယ်တိုင်နှင့် ဘိုးဘွားပိတရတို့၏ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရရှိစေသည်။ တီရ္ထ၏ အမည်ရင်းမြစ်ကိုလည်း ကာရဏကထာဖြင့် ရှင်းပြသည်။ ဗိဿဏုကို အလွန်ကိုးကွယ်သော ခိုတစ်ကောင်သည် ဗိဿဏုသန့်ရှင်းသော ဒွာဒသီနေ့တွင် အသားတောင်းဆိုလာသော သိမ်းငှက်-ဧည့်သည်ကို ဧည့်ဓမ္မအတိုင်း လက်ခံကာ မိမိကိုယ်ခန္ဓာကိုပင် အနုမြူအဖြစ် ဆက်ကပ်ပေးသည်။ ထိုစွန့်လွှတ်မှုကြောင့် တီရ္ထ၏ သန့်စင်စွမ်းအား မဟာမိခင်ဖြစ်လာသည်။ အဆုံးတွင် အထွေထွေဓမ္မအမိန့်အဖြစ် “ဧည့်သည်ကို အမြဲဂုဏ်ပြုပါ” ဟု ဆိုပြီး၊ အတိഥိ-သတ္ကာရက ပုဏ္ဏာအလုံးစုံကို ပေးကာ ဗိဿဏုဓာမသို့ တည်မြဲစွာ ရောက်စေသည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။
Adhyaya 163
The Glory of Go-tirtha (Sacred Ford of the Cows)
ဤအခန်းတွင် ကာရှျပရေကန်အနီးရှိ ဂို-တီရ္ထ (Go-tīrtha) ၏ မဟိမကို ဖော်ပြသည်။ ထိုနေရာ၌ သန့်ရှင်းရေးရေချိုး (snāna) လုပ်လျှင် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များ၊ ဘြဟ္မဟတ္ယာနှင့်တူသော အပြစ်တောင် ပျောက်ကင်းနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် ဂို-တီရ္ထကို အထူးမြတ်သော တီရ္ထအဖြစ် ချီးမြှောက်ထားသည်။ တီရ္ထ၏ အမည်နှင့် အာနုဘော်ကို ရှင်းပြရန် အကြောင်းရင်းပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပါရှိသည်။ အတိတ်အပြစ်ကြောင့် အရောင်မဲသွားသော နွားများက ဤနေရာ၌ ရေချိုးပြီးနောက် မူလအဖြူရောင်သို့ ပြန်လည်ရရှိကြသည်။ နွား၏ အဖြူရောင်ပြန်လည်ရခြင်းသည် ကမ္မသန့်စင်မှုကို မျက်မြင်သက်သေပြသသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ထို့နောက် တီရ္ထရေချိုးခြင်းကို နေ့စဉ် “နွားမိခင်များ” ကို ဂုဏ်ပြု၍ စောင့်ရှောက်ခြင်းနှင့် ချိတ်ဆက်သင်ကြားသည်။ နွားကို စေဝာပြုခြင်းသည် မိမိမိခင်များအပေါ်ရှိ အကြွေးကိုပါ လွတ်မြောက်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် go-dāna ၏ အကျိုးကို ချီးမြှောက်၍ ဂို-တီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး နို့ပေးနွားကို ထင်ရှားသော ဘြာဟ္မဏများအား လှူဒါန်းသူသည် ဘြဟ္မာလောက (Brahmaloka) ကို ရောက်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။
Adhyaya 164
The Glory of Kaśyapa Tīrtha: Kuśeśvara, Kaśyapa’s Sacred Pond, and the Sin-Destroying Gaṅgā
အဓ್ಯಾಯ ၁၆၄ တွင် “ကာရှျယပ” ဟုခေါ်သော တီရ္ထ၏ ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းထားသည်။ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ဒေဝီအား ဤနေရာ၌ ယခင်က အလွန်ကြီးမားသော ရေကန်တစ်ခု ရှိခဲ့ပြီး တောင်တန်းဒေဝတစ်ပါး၏ ဖွဲ့စည်းဖြစ်ပေါ်မှု ဇာတ်ကြောင်းနှင့် ဆက်နွယ်ကြောင်း မိန့်ကြားသည်။ ထိုသန့်ရှင်းရာဌာနတွင် တောက်ပသော ကုရှေရှဝရ (Kuśeśvara) ဘုရားတော်ရှိပြီး ရှိကာရှျယပ ရှင်ရသီနှင့် ဆက်စပ်သည့် လှပသော ကုဏ္ဍ (kuṇḍa) လည်း ရှိသည်။ ဤနေရာတွင် ရေချိုးသန့်စင်လျှင် နရကသို့ ကျရောက်ခြင်းမှ ကာကွယ်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဗြာဟ္မဏများသည် အဂ္နိဟောတရ (Agnihotra) ကို ထိန်းသိမ်းကာ ဝေဒဘက္တိ၌ တည်ကြည်ကြသည်။ “ကာရှျယပါ” ဒေသကို “ကာရှီ” နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြီး ရသီများက ပုံသဏ္ဍာန်တည်ဆောက်ထားသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ကာရှျယပ၏ တပဿာကြောင့် ဂင်္ဂါ (Gaṅgā) သည် ရှီဝ၏ ဇဋာမှ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး ဤနေရာတွင် ဂင်္ဂါကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် မဟာပാപများ ပျက်စီးနိုင်သည်ဟု ချီးမွမ်းသည်။ နွားဒါန၊ ရထားဒါန စသည့် ဒါနနှင့် ရှရာဒ္ဓ (śrāddha) ကိုလည်း ကုသိုလ်အဖြစ် ချီးကျူးထားသည်။ နိဂုံးတွင် ကလိယုဂ၌ ကာရှျယပတီရ္ထနှင့် တန်းတူသော တီရ္ထ မရှိကြောင်း၊ ဒေဝတော်များနှင့် ရသီများသည် တီရ္ထပတိ ဘုရား၏ သန့်စင်ပေးမှုဖြင့် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကြောင်း ဆိုထားသည်။
Adhyaya 165
The Greatness of Vijayī Tīrtha (with Bhūtālaya–Bhūteśvara–Ghaṭeśvara–Vaidyanātha sequence)
ဤအধ্যာယတွင် အပြစ်ပျောက်ကင်းခြင်းနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်းကို ဦးတည်သည့် တီရ္ထယာတရာ လမ်းစဉ်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ပထမဦးစွာ Bhūtālaya တီရ္ထသို့ သွားရန် ညွှန်ကြားပြီး၊ ထိုနေရာသည် ဗညန်ပင်နှင့် အရှေ့ဘက်ရှိ စန္ဒကူးအမှတ်အသားဖြင့် ခွဲခြားသိနိုင်သည်။ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း—အထူးသဖြင့် Kṛṣṇāṣṭamī နေ့တွင် အစာရှောင်ကာ အနက်ရောင် နှမ်း (black sesame) ကို ဒါနပြုခြင်း—သည် preta အခြေအနေကို တားဆီး သို့မဟုတ် ဖယ်ရှားနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ပြင် Pitṛ များအတွက် နှမ်းပါသော ရေခွက်/ရေကန့် (water-pot) ကို ပူဇော်ခြင်းသည် ဘိုးဘွားများကို လွတ်မြောက်စေသည်ဟု ကြေညာထားသည်။ ထို့နောက် caturdaśī နှင့် aṣṭamī နေ့များတွင် မနက်အရုဏ်တက်ချိန် သန့်ရေဖြင့် နာမအာဝါဟန (name-invocation) ပြုကာ ရေချိုးလျှင် preta-ဒశာမှ လွတ်မြောက်မည်ဟု ဆိုသည်။ ဆက်လက်၍ Śrī Bhūteśvara ကို ချီးမွမ်းကာ bhūta များ၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှ ကင်းလွတ်စေသည်ဟု ပြောသည်။ ထို့နောက် Sābhramatī အနီးရှိ အထူးမြတ်သော Ghaṭeśvara သို့ ရောက်ပြီး plakṣa ပင်ကို ပူဇော်လျှင် လိုရာဆန္ဒ ပြည့်စုံမည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ဆုံး Vaidyanātha သို့ ညွှန်ပြကာ Pitṛ များကို မှန်ကန်စွာ တရားဝင်တန်ဖိုးထား၍ တೃप्त စေပါက ယဇ్ఞ အားလုံး၏ ဖလ၊ အောင်မြင်မှု (victory) နှင့် အပြစ်ပျက်စီးခြင်းကို ရရှိမည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 166
The Greatness of Pāṇḍurārya Tīrtha
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဝိုင်ဒျနာထထက်ပင် အထူးသန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော တီရ္ထတစ်ခု၏ မဟာတန်ခိုးကို ဖော်ပြထားသည်။ ထိုနေရာကို “ဒေဝ-တီရ္ထ” ဟု ခေါ်ပြီး စာဘ္ရမတီ မြစ်ကမ်းပေါ်ရှိ “ပာဏ္ဍုရာရျာ” ဟု လူသိများသော ဘုရားကျောင်း-သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့် ဆက်စပ်ထားသည်။ သီဝဘုရား၏ သာသနာတော်ဆန်သော အမိန့်တော်များက ဤဓာမ၏ သန့်ရှင်းမှုနှင့် မဟိမကို ထင်ရှားစေသည်။ ကഥာသည် ဤနေရာကို မဟာဘာရတ အမှတ်တရနှင့် ချိတ်ဆက်သည်—ယုဓိෂ္ဌိရ၏ ရာဇသုယ အခမ်းအနားဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာနှင့် နကူလ၏ တောင်ဘက် ဒိဂ္ဝိဇယ ခရီးစဉ်ကြောင့် ဤနေရာသည် “ပာဏ္ဍုရာရျာ” ဟု နာမကျော်ကြားလာသည်ဟု ဆိုသည်။ တီရ္ထကျင့်စဉ်ကိုလည်း သတ်မှတ်ထားသည်—စာဘ္ရမတီတွင် ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ပာဏ္ဍုရာရျာအား ဦးညွှတ်ပူဇော်ခြင်း၊ နှစ်တစ်နှစ်ပတ်လုံး စုဆောင်းထားသော ပူဇော်မှုကို တစ်ပြိုင်နက် ဆက်ကပ်ခြင်း။ ထိုကောင်းကျိုးအဖြစ် ဘုဂ္ဂတိနှင့် မောက္ခ နှစ်မျိုးလုံး၊ အဋ္ဌ-သိဒ္ဓိများနှင့် ဉာဏ်ပညာတိုးတက်မှုကို ရရှိမည်ဟု ဆိုထားသည်။ ပုလஸ္တျက ထပ်မံ၍ ဤနေရာတွင် သေဆုံးသူသည် ကိုင်လာသို့ ရောက်ကာ စဏ္ဍေရှ္ဝရ၏ ဂဏအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်လာမည်ဟု ဆိုပြီး၊ ဟနုမာန်၏ ဤနေရာ၌ တပဿာကျင့်ခြင်းကို ပင်လယ်ကို ခုန်ကျော်နိုင်သည့် အင်အား၏ အရင်းအမြစ်ဟု ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 167
Gaṇa-tīrtha (The Sacred Ford of Gaṇanātha)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် တီရ္ထယာတရာ၏ အစိတ်အပိုင်းသေးငယ်သော အစဉ်အလာကို ဖော်ပြသည်။ ပထမဦးစွာ စဏ္ဍေရှ-တီရ္ထ၏ မဟာတ္မကို ဆိုပြီး စဏ္ဍေရှဝရ တည်ရှိရာဖြစ်၍ စည်းစိမ်ချမ်းသာ ပေးတော်မူသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုနေရာတွင် ဒർശန (မြင်တွေ့ကြည်ညိုခြင်း) သာဖြင့် သိလျက်မသိလျက် ပြုမိသော အပြစ်တို့ ပျက်စီးသည်ဟု ရှီဝက ပါర్వတီအား မိန့်ကြားပြီး “စဏ္ဍေရှ၏ မြို့” ကို နတ်တို့ စုပေါင်းတည်ဆောက်ခဲ့ကြောင်းလည်း ပြောသည်။ ထို့နောက် စာဘ္ရမတီ/ဘ္ရမတီ မြစ်အနီးရှိ ဂါဏပတ္ယ/ဂဏ-တီရ္ထသို့ ဆက်လက်ရွေ့လျားကာ ထိုတီရ္ထကို ဒေဝီက တည်ထောင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုပြီး ထိုတွင် ရေချိုးခြင်းသည် မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ပေးသည်ဟု ကြေညာသည်။ အဆုံးတွင် ဖလရှရုတိက အလွန်ပြင်းထန်၍ ရုဒ္ရဘက္တက ထိုနေရာတွင် ရှရာဒ္ဓ ပြုလျှင် ယဇ္ဉ အားလုံးနှင့် တူသော ပုဏ္ဏကို ရပြီး၊ ပိတೃတို့အတွက် အပူဇာများသည် ဂဏနာထ၏ ကရုဏာကြောင့် လျင်မြန်စွာ အကျိုးပေးကာ၊ ဘြာဟ္မဏအား နွားထီး ဒါနပြုလျှင် အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ တက်လှမ်းရသည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 168
The Glory of Vārtraghnī (the Vṛtra-Slayer Confluence)
မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ပါဝတီအား ဝါရ္တရ္ဃ္နီ ဟူသော တီရ္ထ၏ မဟာတမိယကို ဟောပြောသည်။ ထိုနေရာသည် အင်ဒြာနှင့် ဝೃတြ အဖြစ်အပျက်နှင့် ဆက်နွယ်သော မြစ်ဆုံ (သင်္ဂမ) ဖြစ်ပြီး၊ ထိုတွင် ရေချိုးသန့်စင်လျှင် အလွန်ကြီးမားသော ပုဏ္ဏိယ ရရှိကာ၊ နှမ်းဖြင့် ပိဏ္ဍ-ရှြာဒ္ဓ ပြုလုပ်လျှင် မျိုးရိုးသန့်စင်မှု ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ပါဝတီက မြစ်အမည်၏ အကြောင်းရင်းနှင့် အင်ဒြာလာရခြင်း၏ အကြောင်းကို မေးမြန်းသည်။ ရှီဝသည် ယုဓိဋ္ဌိရက ဘီရှ္မကို မေးခဲ့သော ပုံပြင်ဘောင်ကို ယူ၍ ဝೃတြ–အင်ဒြာ စစ်ပွဲရှည်လျားမှု—အင်ဒြာရှုံးနိမ့်ခြင်း၊ အားကိုးရာရှာခြင်း၊ သင်္ဂမ၌ ရှီဝ၏ ထင်ရှားပေါ်ထွန်းမှု—တို့ကို ရှင်းလင်းပြောသည်။ ရှီဝ၏ ဘာသ္မ (အမှုန့်ပြာ) မှ “ဘဟ္သ္မဂါတြ/ဘူတေရှ္ဝရ” လိင်္ဂ ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ ထိုလိင်္ဂကို ဒർശနပြုလျှင် ဘြဟ္မဟတ္ယာ အပြစ်မှ လွတ်မြောက်သည်ဟု ကြေညာထားသည်။ ဝೃတြကို သတ်ပြီးနောက် ဘြဟ္မဟတ္ယာသည် ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါအဖြစ် ပေါ်လာကာ အင်ဒြာကို ဖမ်းဆီးတင်းကျပ်သည်။ ပိတာမဟ ဘြဟ္မာက ညှိနှိုင်း၍ အပြစ်၏ လေးပုံတစ်ပုံစီကို အဂ္နိ၊ အပင်အရွက်၊ အပ်ဆရာများနှင့် အာပಃ (ရေ) ထံ ခွဲဝေပေးပြီး၊ လူသားတို့၏ အချို့သော အပြစ်ကျူးလွန်မှုများက နောက်ပိုင်းတွင် ထိုအပိုင်းများကို ဆွဲယူသွားကြောင်း ဖော်ပြသည်။ အင်ဒြာသည် ထိုဖော်ဒ်၌ တပသျာပြုကာ သန့်စင်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်သည်; အဆုံးတွင် ထိုတီရ္ထ၏ မဟာတမိယကို ထပ်မံ အတည်ပြုသည်။
Adhyaya 169
Varaha Tirtha: The Sacred Ford of Yajñavarāha and the Ocean-Confluence
ဤအခန်းတွင် ပင်လယ်ကမ်းခြေရှိ သန့်ရှင်းသော ဆုံမှတ်တစ်ခုကို ဖော်ပြထားသည်။ ဝါရ္တရ္ဃ္နီ မြစ်သည် ဘဒ္ရာ/သုဘဒ္ရာ မြစ်နှင့်အတူ ဝရုဏ၏ ပင်လယ်သို့ စီးဝင်ရာနေရာဖြစ်၍ တီရ္ထ၏ မဟာသက္ကာရကို ထင်ရှားစေသည်။ ထိုနေရာတွင် စနာန (snāna) ပြုခြင်းနှင့် သန့်စင်သော ရေကို ပူဇော်အပ်နှံခြင်းသည် ကြီးမားသော ပုဏ္ဏကံကို ပေးသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ကථာသည် ဝရာဟ လီလာသို့ ပြောင်းလဲသည်။ ဗိṣṇုသည် ယဇ္ဉဝရာဟ အဖြစ် ဒာနဝများကို အနိုင်ယူပြီး ပင်လယ်တွင် မသန် (churning) နှင့် ကစားကရိယာ ပြုကာ ရွံ့ညစ်ကပ်လျက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ပါရဝတီ၏ မေးမြန်းတောင်းဆိုမှုအရ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ရှေးဟောင်းဝရာဟ-လီလာကို ပြောကြားသည်—ဟရီသည် ဒေဝတို့၏ တာဝန်ကို ပြည့်စုံစေရန် ဝက်ရိုင်းရုပ်ကို ခံယူ၍ မြေကြီးကို မြှောက်တင်ကာ ကရ္ဒမាលယ၏ ရွံ့ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုပေါ်ထွက်မှုကြောင့် ဝရာဟ တီရ္ထ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ထိုနေရာ၌ စနာနပြုသူသည် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ဘိုးဘွားပိတೃတို့ လွတ်မြောက်ရေးအတွက် ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ပြုရန် ညွှန်ကြားထားပြီး ပြုလုပ်သူနှင့် သူ၏ ဘိုးဘွားများသည် ပျော်ရွှင်သော လောကသို့ ရောက်ကြသည်။
Adhyaya 170
The Sacred Ford of the Confluence (Saṅgama Tīrtha)
အဓ್ಯಾಯ ၁၇၀ တွင် “သင်္ဂမ တီရ္ထ” ၏မဟာမင်္ဂလာကို ချီးမွမ်းထားသည်။ ဂင်္ဂါမြစ်သည် ဘ္ရ္မတီနှင့် သမုဒ္ဒရာတို့နှင့် ဆုံရာနေရာကို တီရ္ထများအနက် အထူးမြတ်ဆုံးဟု ကြေညာပြီး၊ ဘုရားဖူးသူတို့အတွက် အဓိကကောင်းမှုအဖြစ် သန့်ရှင်းရေချိုးခြင်းနှင့် ဒါနပြုခြင်းကို စည်းကမ်းပူဇော်နည်းလမ်းအတိုင်း ပြုလုပ်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ ထိုနေရာတွင် မှန်ကန်သောရိတုအတိုင်း ပြုလုပ်ပါက အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များပင် ပျော်လျော့ပျက်စီးသွားကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့ပြင် မိမိမျိုးဆက်အကျိုးအတွက် ထိုတီရ္ထ၌ śrāddha (ရှရဒ္ဓ) ပြုလုပ်ရန် အကြံပြုကာ ပိတೃလောက (ဘိုးဘွားလောက) ရရှိမည်ဟု ကတိပြုသည်။ အလွန်အမင်း ချီးမြှောက်သည့်အနေနှင့် သမုဒ္ဒရာ–ဂင်္ဂါ ဆုံရာတွင် ဘ္ရဟ္မဟတ္တျာ (ဗြာဟ္မဏကို သတ်ခြင်း) ကဲ့သို့သော အပြစ်တောင် လွတ်မြောက်နိုင်သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ အဆုံးတွင် လူတို့က တီရ္ထကို မသိမမြင်သော နေရာ၌ပင် ရှိဝ၏နာမဖြင့် အထူးကောင်းမြတ်သော တီရ္ထတစ်ခုကို တည်ထောင်သင့်ကြောင်း ဆိုပြီး၊ “သင်္ဂမ-တီရ္ထ” ဟူသော အခန်းအမည်ဖြင့် ကော်လိုဖွန်ဖြင့် ပိတ်သိမ်းထားသည်။
Adhyaya 171
The Greatness of the True Tīrtha: Praise of the Āditya Ford
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် သန့်ရှင်းသော ဆုံမှတ်အနီးရှိ “အာဒိတျယ” ဟုခေါ်သော အလွန်မြတ်သော တီရ္ထ (ရေကူးဆိပ်/ဘုရားဖူးနေရာ) ၏ မဟိမကို ချီးမွမ်းထားသည်။ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ၎င်း၏ မတူနိုင်သော အမြင့်မြတ်မှုကို ကြေညာတော်မူသည်။ ထို့နောက် ပူဇော်ပွဲဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်များ ပေါ်လာသည်—ဘုရားဖူးသူသည် ပုရှ္ကရ၌ ရေချိုးသန့်စင်ကာ အရကပန်းနှင့် ကရဝီရပန်းတို့ဖြင့် ပူဇော်မှုကို အသစ်တဖန် ပြုလုပ်ရမည်၊ ထို့ပြင် ထိုနေရာ၌ ရှရားဒ္ဓ (śrāddha) နှင့် ဒါနကို ပုံမှန် ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဤတီရ္ထသည် ပாப-နာသက (အပြစ်ဖျက်စီးရာ) ဟုဆိုကြပြီး၊ ဒർശန (ကြည်ညိုစွာ မြင်တွေ့ခြင်း) သာဖြင့်ပင် မဟာပာတက အပြစ်ကြီးများကို ထမ်းဆောင်သူများအတွက်ပါ ကုသိုလ်ရရှိစေသည်။ အဆုံးတွင် ဥတ္တရ-ခဏ္ဍအတွင်း အဓ್ಯಾಯခေါင်းစဉ်နှင့် သတ်မှတ်ချက်ကို ကော်လိုဖွန်ဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 172
The Glory of Nīlakaṇṭha
မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ပါရဝတီအား ယခင်ဖော်ပြခဲ့သော သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ (မြစ်ကူးသန့်နေရာ) ကို ကျော်လွန်၍ ပိုမိုမြင့်မြတ်သော သန့်ဌာနတစ်ခု ရှိကြောင်း ပြောကြားသည်။ ထိုနေရာကို နီလကဏ္ဍ၏ “အမြင့်တီရ္ထ” ဟု အမည်ပေးကာ မောက္ခကို ရှာဖွေသူများအတွက် အထူးသင့်တော်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ရှီဝက နီလကဏ္ဍကို ဒർശန (ဖူးမြင်ခြင်း) ပြုရာတွင် ရှိုင်ဝ ပူဇာအတိုင်း ဘိလ္ဝရွက်၊ နံ့သာ (အင်ဆင့်) နှင့် မီးအလင်း (ဒီပ) တို့ဖြင့် ပူဇာပေါင်းစည်းလျှင် အလွန်အကျိုးရှိပြီး လိုရာဆုတောင်းချက်များ ပြည့်စုံစေမည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုသန့်ရှင်းသော အာနုဘော်သည် အစာရှောင်ခြင်းနှင့် တိတ်ဆိတ်အထီးကျန်နေခြင်းကဲ့သို့ တပဿာဂုဏ်များကို နှစ်သက်သော်လည်း ဘက္တများ၏ တောင်းပန်မှုကိုလည်း ကရုဏာဖြင့် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်တတ်သည်။ နိဂုံးတွင် ကလိယုဂ၌ “ကာရှျပီ” ဟူသော အမည်ဖြင့်လည်း ခေါ်ကြောင်း ဖော်ပြကာ ယုဂအလိုက် အမည်ကွဲပြားနိုင်သည်ဟူသော ပုရာဏသဘောတရားကို ပြသသည်။
Adhyaya 173
The Glory of the Sābhramatī (Sabharmati) River-Confluence
ဤအধ্যာယာသည် အုမာ–မဟေရှဝရ ဆွေးနွေးခန်းအတွင်း၌ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) က စာဘ္ရမတီ မြစ်သည် ‘ဒုရ္ဂါ’ ဟု အမည်ရသော မြစ်နှင့် ဆုံရာမှ စုန်ဆင်း၍ သမုဒ္ဒရာသို့ ဆက်လက်စီးဆင်းသည့် သင်္ဂမ တီရ္ထ၏ ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းဖော်ပြသည်။ ရှီဝသည် ထိုဆုံရာ၌ ဓမ္မနည်းတကျ စနာန (သန့်ရှင်းရေချိုး) ပြုရန် ညွှန်ကြားပြီး အထူးသဖြင့် ကလိယုဂ၌ ဘုရားဖူးများသည် အပြစ်အနာအဆာနှင့် ချို့ယွင်းချက်များမှ လွတ်မြောက်ကြောင်း အတည်ပြုသည်။ ညွှန်ကြားချက်သည် စနာနတင်မကဘဲ သင်္ဂမ၌ ရှရာဒ္ဓ (śrāddha) ပြုခြင်း၊ ဘြာဟ္မဏများကို အာဟာရပေးခြင်းနှင့် သတ်မှတ်ထားသော ဒါနကို ဆောင်ရွက်ခြင်း—အထူးသဖြင့် နွားနှင့် ကျွဲကို လှူဒါန်းခြင်း—တို့ကို မဟာပုဏ္ဏဖြစ်စေသော အကျိုးတရားအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ထိုတီရ္ထသည် အလွန်သန့်ရှင်း၍ အပြစ်ဖျက်နိုင်သောနေရာဟု ကြေညာထားပြီး ဒർശန (မြင်တွေ့ခြင်း) သာဖြင့်ပင် အပြစ်မှ လွတ်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ မြစ်၏ သန့်ရှင်းမှုကို ဂင်္ဂါနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကာ ကလိယုဂ၌ အကျိုးဖလသည် ရေရှည်တည်တံ့ကြောင်း ပြောပြီး နောက်ဆုံးတွင် ၎င်း၏ ဂုဏ်တော်အားလုံးကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြမနိုင်ကြောင်းဖြင့် သာမန်သဘောတရားအတိုင်း အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 174
The Manifestation of Narasiṃha (Narasimha Vrata and Maulistāna Tīrtha)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ပါဝတီအား အလွန်ရှားပါးသော ဝရတတစ်ရပ်ကို မိန့်ကြားမည်ဟု ကတိပြုကာ၊ ထိုဝရတသည် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များကိုပင် ဖျက်ဆီးနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် “ဘက်တတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက်” သီရိ နရသိင်္ဟ၏ သာသနာတော်ပေါ်ထွန်းမှုကို ဖော်ပြပြီး၊ ပါဝတီက နရသိင်္ဟ၏ အမြင့်ဆုံး နေရာဌာန (ပရမဓာမ) ကို မေးမြန်းသည်။ ဆက်လက်၍ ပရဟ္လာဒနှင့် သီရိ နရသိင်္ဟတို့၏ ဆွေးနွေးခန်းတွင် ဘက်တိ ပေါ်ပေါက်လာရသည့် အကြောင်းရင်း၊ ဝရတ၏ အာနုဘော်နှင့် အကျိုးဖလကြီးမားမှုကို ရှင်းလင်းသည်။ နရသိင်္ဟသည် ဝိသಾಖ လဆန်း ၁၄ ရက် (Vaiśākha śukla caturdaśī) တွင် စောင့်ထိန်းရန် သတ်မှတ်ကာ မင်္ဂလာယောဂ/ကြယ်တန်းဆိုင်ရာ ဆုံချက်များကို ဖော်ပြပြီး၊ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ မဏ္ဍလနှင့် ကလသ တည်ဆောက်ခြင်း၊ လက္ရှမီနှင့်အတူ ရွှေနရသိင်္ဟ ရုပ်တော်ကို တည်ထောင်ခြင်း၊ ပဉ္စအမృత အဘိသေက၊ အုပ်ချာ ၁၆ မျိုးဖြင့် ပူဇော်ခြင်း၊ ညလုံးပေါက် ဂျာဂရဏ (နိုးကြားစောင့်) ခြင်း၊ ပုရာဏ ရွတ်ဖတ်ခြင်း၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝ ရှရဒ္ဓ ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် ဒါန/ဒက္ခိဏာ ပေးကမ်းခြင်းတို့ကို အစဉ်လိုက် မိန့်ကြားသည်။ ထို့ပြင် စင်ဓုမြစ်အနီး အနောက်ဘက် တီရထ “မောလိစ္သာန” တွင် ဟာရီတနှင့် လီလာဝတီတို့၏ ရှည်လျားသော တပဿာနှင့် နရသိင်္ဟ၏ တည်မြဲသော တည်နေမှုကို ချိတ်ဆက်ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤအကြောင်းကို နားထောင်ခြင်း၊ ရွတ်ဖတ်ခြင်းနှင့် ဝရတကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးခြင်းတို့ဖြင့် မုတ်ခ္ခ (လွတ်မြောက်မှု) ရနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုထားသည်။
Adhyaya 175
Gītā Māhātmya: The Suśarmā Narrative and the Merit of Reciting the First Chapter
ပါရဝတီသည် ဘဂဝဒ်ဂီတာ၏ မဟာတန်ခိုးကို မေးမြန်းသည်။ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် အဖြေတွင် ရှေးဟောင်း ဗိဿနု–လက္ရှမီ ဆွေးနွေးခန်းကို ပြန်လည်ဖော်ပြသည်။ လက္ရှမီက ဗိဿနုသည် နို့သမုဒ္ဒရာပေါ်တွင် အဘယ်ကြောင့် လဲလျောင်းနေသနည်းဟု မေးရာ၊ ဗိဿနုက မိမိအတွင်းစိတ်၌ သမာဓိတည်၍ မဟေရှဝရ-ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်တော်မူနေကြောင်း၊ ဒွိတနှင့် အယူအဆအလွန်အကျွံများကို ကျော်လွန်သော အတ္တမန် (Ātman) သဘောတရားကို သင်ကြားတော်မူသည်။ ဤအধ্যာယတွင် ဂီတာကို ဗျာသက ဝေဒနှင့် သာသ္တရတို့၏ အနှစ်သာရကို “မွှေထုတ်” ချုပ်ယူထားသကဲ့သို့ ချီးမြှောက်ပြီး၊ အခန်း ၁၈ ခန်းပါသော ဒေဝီယ “ကိုယ်ခန္ဓာ” ဟု ဆိုကာ ၎င်း၏ ဝါကျများက သံသရာ၏ ကြိုးကွင်းကို ဖြတ်တောက်နိုင်ကြောင်း ပြောသည်။ ထို့နောက် အကျိုးပေးတရားအဖြစ် အစိတ်အပိုင်းတစ်စုံတစ်ရာသာ လေ့လာသော်လည်း အလွန်မြင့်မားသော ဓမ္မအဆင့်ကို ရနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ စုသර්မာ၏ ကျဆုံးမှု၊ ပြန်လည်မွေးဖွားမှုများနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ဂီတာ ပထမအခန်းကို နားထောင်/ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့် သန့်စင်ကာ—အိမ်ထောင်ရှင်များအတွက်ပါ—မုတ်ခ္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) သို့ ရောက်နိုင်ကြောင်းကို ဖော်ညွှန်းသည်။
Adhyaya 176
Gītā Māhātmya: The Greatness of the Second Chapter (The Tale of Ajāpāla/Mitravān and Devaśarman)
ဂီတာမဟာတ္မယာ အခန်းဤတွင် ယဇ္ဉပူဇာနှင့် ကర్మကဏ္ဍတွင် ကျွမ်းကျင်သော ဒေဝရှာမန်သည် ယဇ္ဉများသာဖြင့် အဆုံးစွန်သော ငြိမ်းချမ်းမှု မရသဖြင့် မောက္ခကို ရှာဖွေသည်။ မုက္တကမ္မာ ဟူသော သံဃာဝင်တပသီက လမ်းညွှန်ကာ ဆိတ်ထိန်းသမား-မဟာရိရှီ မိတ္တရဝန် (အဇာပါလ) ထံသို့ ပို့ဆောင်ပြီး အတ္တမဉာဏ်၏ သဒ္ဓမ္မကို နားထောင်စေသည်။ မိတ္တရဝန်၏ အတွင်းကഥာတွင် ကမ္မဖလဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ပေါ်လာသည်—အကျင့်ပျက် ရာဇာတူသူက နရကဒုက္ခကို ခံစားပြီး မွေးဖွားပြန်လည်မှုများကို ခံရသည်; မိန်းမတစ်ဦးက အကျင့်ကျဆင်း၍ ḍākinī ဖြစ်ကာ ဆိတ်မအဖြစ် ပြန်မွေးသည်; အကြမ်းဖက်သူက ကျား/ကျားသစ်အဖြစ် မွေးဖွားသည်။ တြယမ္ဗက၏ လင်္ဂရှိသော တောအာရှရမ်တွင် မုဆိုးနှင့် သားကောင်၏ ရန်ငြိုး ပျောက်ကွယ်သဖြင့် အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းလာကြသည်။ ကပိ (မျောက်) က တပသီတစ်ပါးက ဘဂဝဒ်ဂီတာကို ကျောက်ပေါ်တွင် ထွင်းရေး၍ အထူးသဖြင့် ဒုတိယအခန်းကို စည်းကမ်းတကျ ရွတ်ဖတ်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်ဟု ပြောသည်။ ထိုသဒ္ဓမ္မပဋိပက္ခသည် ဆာလောင်မှု၊ ရေငတ်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဒွန္ဒများကို ကျော်လွန်သော ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေးသည်။ ဒေဝရှာမန်သည် ထိုညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ကျင့်သုံးကာ မပြန်လည်မွေးဖွားရသော အမြင့်ဆုံးအခြေအနေကို ရရှိသည်။
Adhyaya 177
The Glory of the Gītā: The Saving Power of Reciting Chapter Three
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် “ဇဍ” ဟူသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် ကိုယ်ပိုင်သတ္တဝါတရား (svadharma) ကို စွန့်လွှတ်ကာ မတရားမေတ္တာ၊ လောင်းကစား၊ အရက်သောက်ခြင်း၊ အမဲလိုက်ခြင်းနှင့် ခိုးယူခြင်းတို့တွင် ကျရောက်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လူဆိုးများ၏ လက်ဖြင့် သေဆုံးပြီး သေပြီးနောက် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် အခြေအနေကို ခံစားရသည်။ ဝေဒကျမ်းကျွမ်းကျင်သော သားသည် ဖခင်ကို ရှာဖွေရင်း ပရလောကအကျိုးအတွက် ဗာရာဏသီသို့ သွားရာတွင် ဖခင်သေဆုံးခဲ့သည့် သစ်ပင်အောက်၌ ရပ်နားကာ စန္ဓျာဝန္ဒနာ ပြုလုပ်ပြီး ဘဂဝဒ်ဂီတာ အခန်း (၃) ကို ရွတ်ဖတ်သည်။ ထိုခဏတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ဒေဝနိမိတ် ပေါ်ထွက်လာပြီး ဖခင်သည် တောက်ပသော ဝိမာနဖြင့် ပေါ်လာကာ ဂီတာရွတ်ဖတ်သံ၏ အနီးကပ်မှုကြောင့် မိမိ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြောင်း ပြောသည်။ ဇဍသည် သားအား ရှရဒ္ဓာ စသည့် ကర్మများ ပြုလုပ်၍ နရက၌ ကျရောက်နေသော ဆွေမျိုးများထံ ပုဏ္ဏ (အကျိုး) ကို လွှဲပြောင်းပေးရန် ညွှန်ကြားသည်။ ထို့နောက် ယမနှင့် အခြားသတ္တဝါများက ဝိෂ္ဏုကို ချီးမွမ်းကြပြီး မဓုသူဒနက ယမအား မိမိအပ်နှံထားသော တာဝန်ကို ဆက်လက်ထမ်းဆောင်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ ဂီတာ၏ အာနုဘော်နှင့် ပုဏ္ဏလွှဲပြောင်းခြင်းကြောင့် ချိတ်ဆက်သူတို့အတွက် လွတ်မြောက်မှု ဖြစ်ပေါ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။
Adhyaya 178
Gītā-māhātmya: The ‘Sin-Cutting’ Tīrtha and the Badarī Curse Narrative (Chapter 178)
ဤအধ্যာယသည် ဂီတာ-မာဟာတ္မ்ய အစဉ်အလာကို ဆက်လက်ဖော်ပြပြီး “စတုတ္ထ အနုဋ္ဌာန်” ၏ အကျိုးကို ရှင်းလင်းသည်။ ဂီတာကို श्रद्धာဖြင့် နေ့စဉ် သတိရ၍ ရွတ်ဖတ်ခြင်းက နိမ့်ကျသော အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်စေပြီး၊ ဘဒရီ (jujube/ဘယ်ရီ) သစ်ပင်အဖြစ် ကျရောက်သည့် အပျက်အဆီးမှပါ ကယ်တင်ကာ သုဝဏ္ဏ/ကောင်းကင်လောကသို့ ဦးတည်စေသည်။ ဗာရာဏသီ၌ ဝိශ්ဝေရှွရ အနီးတွင် စည်းကမ်းတကျနေထိုင်သော ဘရတ၏ ဥပမာဇာတ်လမ်း ပေါ်လာပြီး၊ ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်း၌ ကျိန်စာကြောင့် ဘဒရီသစ်ပင်ဖြစ်နေသော သတ္တဝါနှစ်ဦးနှင့် ဆက်စပ်သည့် အဖြစ်အပျက်များကို ဖော်ပြသည်။ ဂီတာ-သတိရခြင်း/ရွတ်ဖတ်ခြင်း၏ အာနိသင်က သူတို့၏ လွတ်မြောက်မှုကို ညွှန်ပြသည်။ ထို့နောက် ဇာတ်လမ်းသည် ဂోదာဝရီရှိ “ချင်န-ပါပ” (အပြစ်ဖြတ်တောက်ရာ) တီရ္ထသို့ ပြောင်းလဲကာ၊ ရှင်သန်တပာ ရှင်တော်က ရာသီအလိုက် အလွန်ပြင်းထန်သော တပဿာကို ဆောင်ရွက်သည်။ အင်ဒြ (ပုရန္ဒရ) သည် တပဿာအင်အားကို ကြောက်ရွံ့၍ အပ്സရာနှစ်ဦးကို လှည့်ဖြားရန် ပို့သော်လည်း၊ သူတို့၏ အကအလှုပ်အရှားကြောင့် ကျိန်စာကျပြီး ဘဒရီသစ်ပင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ နိဂုံးတွင် ဂီတာကို ဂုဏ်ပြု၍ နေ့စဉ် ရွတ်ဖတ်ခြင်းက စိတ်ကို သန့်စင်စေ၍ ညီမျှသဘောကို တည်ငြိမ်စေကာ၊ ပြစ်ပယ်ခြင်း (ပရာယශ්ချိတ္တ) အဖြစ် မောက္ခသို့ ဦးတည်စေသည်ဟု အတည်ပြုသည်။
Adhyaya 179
The Greatness (Māhātmya) of the Bhagavad Gītā (Chapter 5)
PP.6.179 တွင် ဘဂဝဒ်ဂီတာ၏ “ပဉ္စမ” (ပဉ္စမ) မဟာတ္မယကို ချီးမွမ်းပြောကြားပြီး ပိင်္ဂလ အမည်ရှိ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တစ်ဦးက ဝေဒက တာဝန်များကို စွန့်လွှတ်ကာ ဖျော်ဖြေရေးအနုပညာနှင့် အကျင့်ပျက်မှုများတွင် ကျရောက်သွားသည့်အကြောင်းကို ရှင်းပြသည်။ သူ၏ ဇနီး အရုဏာက သူ့ကို သတ်ပြီး၊ နှစ်ဦးစလုံး နరకဒုက္ခ ခံစားကာ နောက်တစ်ဖန် မွေးဖွားရာတွင် ငှက်လင်းတ (vulture) နှင့် မိန်းမတောင့် (she-parrot) အဖြစ် ဖြစ်လာကြသည်။ အရင်က မုန်းတီးမှု ကျန်ရှိနေသဖြင့် ရေဘေးအနီး လူခေါင်းခွံများကြားတွင် အကြမ်းဖက်သေဆုံးကြသည်။ ဝိုင်ဝස්ဝတ (ယမ) က သေချိန်တွင် ရေထိတွေ့၍ မတော်တဆ ရေချိုးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခြင်းက မမျှော်လင့်သော ကုသိုလ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး လိုလားသည့် လောကများကို ရယူနိုင်စေကြောင်း ဆိုသည်။ အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းရာတွင် ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်း၌ ဘုဒ္ဓဝါ အမည်ရှိ သံဃာတော်တစ်ပါးက ဘဂဝဒ်ဂီတာ အခန်း ၅ ကို အမြဲတမ်း ရွတ်ဖတ်နေပြီး၊ ခေါင်းခွံပန်းကန်ထဲရှိ ရေနှင့် ထိတွေ့ခြင်းမှတစ်ဆင့် ထိုရွတ်ဖတ်မှု၏ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှုက သူတို့ကို သန့်စင်ပေးခဲ့ကြောင်း သိရသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ဒေဝရထားဖြင့် အမြင့်ဆုံး ဝိုင်ෂ္ဏဝ ဓာမသို့ တက်ရောက်ကာ ဂီတာ အခန်း ၅ သည် စုဆောင်းထားသော အပြစ်များကိုပင် ကျော်လွန်၍ သန့်စင်ပေးနိုင်ကြောင်းကို ပြသသည်။
Adhyaya 180
Glory of the Bhagavad Gītā, Chapter 6 (Dhyāna-yoga)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဘဂဝဒ်ဂီတာ အခန်း (၆) “ဓျာန-ယောဂ” ၏ ကယ်တင်ပေးနိုင်သော မဟိမကို ကြေညာထားသည်။ ကഥာသည် ဂోదာဝရီမြစ်ကမ်းရှိ ပရတိဋ္ဌာနမှ စတင်ကာ တီရ္ထယာတရာကဲ့သို့ ကာသီ/ဝိශ්ဝေရှွရ၊ ဂယာ/ဂဒါဓရ၊ ကေဒါရ၊ ဒွာရကာ၊ သောမနာထ၊ အဝန္တိကာ/မဟာကာလ၊ အောံကာရ၊ ශ්ရီရှိုင်လ/မလ္လိနာထ၊ ဝိဋ္ဌလ၊ ဘြဟ္မဂိရိ/တရျမ္ဘက၊ မထုရာ နှင့် ကာရှမီးယား/မာဏိက్యေရှွရ တို့ထိ ဖြန့်ကျက်ကာ ပုဏ္ဏနှင့် ဘက္တိ၏ အကျိုးကို ထင်ရှားစေသည်။ ထို့နောက် ဥပမာတစ်ရပ်လာသည်။ ဟံသာ (ငန်း) များက ရာဇာ ဉာဏသြုတိ၏ တောက်ပမှုကို ရှိ ရဲက്യ၏ တေဇဿနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ နိမ့်ကျသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ရာဇာသည် မိမိ၏ စာရഥီကို စေလွှတ်၍ ရဲက്യကို ရှာဖွေစေကာ လှူဒါန်းပစ္စည်းများ ဆက်ကပ်သော်လည်း ရှိက တိတိကျကျ ဆုံးမကာ အနိမ့်ခံခြင်းကို သင်ပေးသည်။ ရာဇာက နမော်နမ့်ဖြင့် မဟာတန်ခိုး၏ အကြောင်းရင်းကို မေးရာ ရဲက्यက နေ့စဉ် ဂီတာ အခန်း (၆) ကို ပဋ္ဌာန်းဖတ်ရွတ်ခြင်းကြောင့် မခံနိုင်လောက်သော တေဇဿ ပေါ်ထွန်းသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ရာဇာလည်း ထိုအခန်းကို သင်ယူကာ ဤအခန်းတစ်ခန်းတည်းကို စဉ်ဆက်မပြတ် ဖတ်ရွတ်သူသည် မောက္ခကို ရနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုထားသည်။
Adhyaya 181
The Glory of the Bhagavad Gītā’s Seventh Chapter
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဘဂဝဒ်ဂီတာ အခန်း(၇)၏ ဂုဏ်တော်ကို အမృతကဲ့သို့ နားထောင်ရသည့် အကျိုးကြီးမားမှုအဖြစ် ချီးမွမ်းထားသည်။ ပာဋလိပုတ္တရမြို့မှ ဘြာဟ္မဏ သံကူကဏ္ဏ (Śaṃkukarṇa) သည် ငွေကြေးလိုလားမှုကြောင့် ပိတೃကర్మနှင့် ဒေဝပူဇာတို့ကို လျစ်လျူရှု하였다။ မြွေကိုက်၍ သေဆုံးပြီးနောက် လျှို့ဝှက်ထားသော ဥစ္စာကို ကာကွယ်နေသော မြွေ/နာဂအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည်။ အိပ်မက်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ဆုံမှုမှတစ်ဆင့် သားများက အဖြစ်မှန်ကို သိလာကြသည်။ တစ်ဦးက လောဘကြောင့် တိုက်ခိုက်လိုသော်လည်း အခြားသူများက ဖခင်အပေါ် သားသမီးသဒ္ဓါဖြင့် ကယ်တင်နည်းကို ရှာဖွေကြသည်။ မြွေရုပ်ဖခင်က သာမန် တီရ္ထသွားခြင်း၊ ဒါန၊ တပ၊ ယဇ్ఞတို့ဖြင့် မလွတ်မြောက်နိုင်ကြောင်း၊ ဂီတာ အခန်း(၇)ကို ဂုဏ်ပြုခြင်း—အထူးသဖြင့် သြရာဒ္ဓနေ့တွင် “အခန်း(၇)ကို သိကျွမ်းသော” ဘြာဟ္မဏအား ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် အစာကျွေးခြင်း—သာ မောက္ခကို ပေးနိုင်ကြောင်း သင်ကြားသည်။ သားများ လိုက်နာသဖြင့် သံကူကဏ္ဏသည် ဒေဝရုပ်ကို ရရှိပြီး ဥစ္စာကို မျှဝေကာ လူထုအကျိုးပြု ဓမ္မလုပ်ငန်းများတွင် အသုံးချကြသည်။
Adhyaya 182
Mahatmya of the Gita’s Eighth Chapter: Liberation through Hearing Half a Verse
သီဝမဟာဒေဝသည် ဒေဝီပါရဝတီအား ဘဂဝဒ်ဂီတာ အဋ္ဌမအধ্যာယ၏ မဟာတ್ಮျကို ရှင်းပြ၍ ထိုအধ্যာယသည် အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒ၏ အရင်းအမြစ်ဟု ဆိုသည်။ အာမရဒကမြို့၌ အပြစ်များသော ကာမဝန်ဆောင်အိမ်၏ အုပ်ချုပ်သူမိန်းမသည် သေပြီးနောက် ထန်းပင်အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည်။ အနီးတွင် ဘြဟ္မ-ရာက္ခသ အဖြစ် ဒုက္ခခံနေရသော ဇနီးမောင်နှံက လွတ်မြောက်ရေးကို တောင်းခံကြသည်။ သူတို့၏ နောက်ခံကာလတွင် အထည်ယက်သမား ဒိဝဇာနှင့် လောဘကြီးသော ဇနီး ကုမတီတို့၏ အကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ ကုမတီသည် အနည်းငယ်သော ဒါနတောင် မပေးလိုသဖြင့် သေပြီးနောက် အပြစ်ဒဏ်ကို ခံရသည်။ ဇနီးက ဘြဟ္မန်၊ အဓျာတ္မ နှင့် ကမ္မအကြောင်း မေးမြန်းသည့်အခါ ထန်းပင်သည် အဋ္ဌမအধ্যာယမှ “အခန်းတစ်ဝက်သော သ్లోက” ကို ကြားရုံဖြင့်ပင် သစ်ပင်ရုပ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်လာပြီး၊ ဇနီးမောင်နှံလည်း မောက္ခကို ရရှိကြသည်။ ကောင်းကင်အလက္ခဏာများ ပေါ်ထွက်၍ ဝိမာနဖြင့် အထက်သို့ တက်ရောက်ကြသည်။ ထို့နောက် ကာရှီသို့ ကူးပြောင်းကာ ဘာဝရှာမာ၏ တပသျာနှင့် သ్లోကတစ်ဝက် ရွတ်ဆိုခြင်းက သီဝကို ပျော်ရွှင်စေပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ဗိෂ္ဏု (ဇနာရဒန) ၏ ကရုဏာကို ရရှိကာ သူနှင့် သူ၏ မျိုးဆက်တစ်လျှောက် တည်မြဲသော သုခကို ပေးအပ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤသည်မှာ အဋ္ဌမအध्यာယ၏ အာနုဘော်၏ အစိတ်အပိုင်းသေးငယ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်းလည်း ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 183
The Greatness of the Bhagavad Gītā (Chapter 9)
သီရိ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ဟိမဝန္တတောင်၏ သမီး ပါဝတီအား သင်ကြားမည်ဟု ကြေညာသည်။ ထို့နောက် ဇာတ်ကြောင်းသည် မာဟိṣမတီမြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ ရှိုင်ဝ ဘြာဟ္မဏ မာဓဝက ယဇ္ဉကို ပြင်ဆင်ပြီး ယဇ္ဉဘလိအတွက် ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ယူဆောင်လာသည်။ ဆိတ်က စကားပြောကာ အကြမ်းဖက်မှုပါဝင်သည့် ဘလိ၏ အကျိုးရှိမှုကို မေးခွန်းထုတ်ပြီး ကမ္မအကြောင်းအရာကို ဖော်ပြသည်—အတိတ်ဘဝတွင် သူသည် ပညာရှိ အဓိကယဇ္ဉဆောင်ရွက်သူဖြစ်ခဲ့သော်လည်း စဏ္ဍိကာပူဇာနှင့် ဆက်နွယ်သော သာသနာမညီသတ်ဖြတ်မှုကြောင့် ကျိန်စာခံရကာ နာကျင်သော ပြန်လည်မွေးဖွားမှုများသို့ ကျဆင်းခဲ့သည်—မျောက်၊ ခွေး၊ မြင်း၊ နောက်ဆုံး ဆိတ်။ ထို့နောက် ဆိတ်က ကုရုက္ခေတ်၌ နေရောင်ကြတ်ချိန်က ဥပမာတစ်ပုဒ်ကို ထပ်မံပြောသည်။ ဘုရင် စန္ဒရရှာမာ၏ မဟာဒါနတွင် ကာလပုရုရှ (အချိန်၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးပုံရိပ်) ပေါ်ထွန်းလာပြီး မမှန်ကန်သော ဒါနကြောင့် ပာပသည် ကိုယ်ထည်ယူကာ (စဏ္ဍာလပုံစံဖြင့်) ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးကို ကပ်ငြိလာသည်။ ထိုဘြာဟ္မဏသည် ဘဂဝဒ္ဂီတာ အခန်း ၉ ကို စိတ်တွင်းမှ ရွတ်ဆိုသဖြင့် ပာပပျောက်ကင်းသွားသည်။ အဆုံးတွင် အခန်း ၉ ကို နေ့စဉ်ရွတ်ဆိုခြင်းသည် မသင့်လျော်သော ဒါနကြောင့် ဖြစ်သော ဘေးအန္တရာယ်များကို ကျော်လွှားစေပြီး မောက္ခသို့ ရောက်စေသည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 184
The Greatness of the Bhagavad-gītā (Supremacy of the Tenth Chapter: Vibhūti Yoga)
အধ্যာယ ၁၈၄ တွင် ဂီတာ-မာဟာတ္မ்யကို ဆက်လက်ဖော်ပြပြီး ဘဂဝဒ်ဂီတာကို «ဝေဒတို့၏ အသက်» ဟု ချီးမြှောက်ကာ ဒသမအধ্যာယ «ဝိဘူတိယောဂ» ကို အထွတ်အထိပ်အဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ ရှိဝ–ပါဝတီ၏ ဘက္တိမေးမြန်းဖြေကြားမှုနှင့် ဥတ္တရခဏ္ဍ၏ အလွှာလိုက်ဇာတ်ကြောင်းအတွင်း ကာရှီရှိ ပြည့်စုံသော ဘြာဟ္မဏ «ဓီရ-ဓီရ» ကို ဝိရာဂျနှင့် ဉာဏ်တည်ကြည်မှု၏ နမူနာအဖြစ် ထုတ်ဖော်ပြသပြီး၊ ပထမပုဒ်ပြောသူက ကာရှီ၏ လွတ်မြောက်စေသော နယ်နိမိတ်အတွင်း ဤသိမြင်မှုကို အဘယ်ကြောင့် ထိန်းသိမ်းထားရသည်ကို တွေ့ကြုံမှုများဖြင့် ဖော်ထုတ်သည်။ ထို့နောက် ဘြဟ္မာ၏ ဟံသာပုံစံ ငှက်ဘက္တိသည် ကြာပန်းပူဇော်ကာ မဟာဒေဝအား စတုတ္တရကို ရွတ်ဆိုပြီး၊ စည်းကမ်းလွန်ကျူးမှုကြောင့် အမှောင်ထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့သည့် အကြောင်းကို ပြောပြသည်။ ကြာပန်းမိန်းကလေး ပဉ္စပဒ္မာ/ပဒ္မိနီ က ကမ္မ၏ အကြောင်းအကျိုးကို ရှင်းလင်းကာ ဂီတာ ဒသမအধ্যာယကို နားထောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့် အပြစ်များ ပျက်စီးပြီး အလွန်ကျဆုံးသူတောင် လွတ်မြောက်ကာ ဇီဝန်မုက္တိကို ရနိုင်ကြောင်း ပြသသည်။ အဆုံးတွင် ဤသင်ကြားမှုကို နားထောင်ခြင်း၏ ကုသိုလ်သည် လိင်မရွေး၊ ဘဝအဆင့်အတန်းမရွေး အားလုံးအတွက် တူညီကြောင်း အထွေထွေပြုဆိုသည်။
Adhyaya 185
Gītā-Māhātmya and the Glory of Ekādaśī: The Liberating Power of the Viśvarūpa Chapter
ဒေဝီ၏ မေးမြန်းမှုကို ဖြေကြားရာတွင် မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ဧကာဒရှီနှင့် ဂီတာ၏ ‘ဗိශ්ဝရူပ’ သင်ကြားချက်၏ မဟာတန်ခိုးကို ချီးမွမ်းသည့် အလွန်ကြီးမားသော အခန်းမှ ရွေးချယ်ထားသော ဇာတ်ကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ ဇာတ်လမ်းသည် ပရဏီတာမြစ်ကမ်းရှိ မေဃင်ကရ တီရ္ထသို့ ရွေ့လျားကာ ဗိෂ္ဏု၏ သာသနာတည်ရှိမှုနှင့် အနီးအနား တီရ္ထများ—မေခလာ၊ နရစിംဟ၊ ဂဏေရှ—၏ ဂုဏ်တော်ကို ရိုသေစွာ ချီးကျူးသည်။ ထိုနေရာတွင် ဝါစုဒေဝကို အလွန်သဒ္ဓါရှိသော ဗြာဟ္မဏ-ယောဂီ စုနန္ဒသည် ဂီတာ အခန်း ၁၁ ကို ရွတ်ဖတ်ကာ ဘြဟ္မန်-ဉာဏ်ကို ရရှိသည်။ ဘုရားဖူးခရီးတွင် သူသည် လူစား ရာක්ෂသက ကြောက်လန့်နေသော ရွာတစ်ရွာကို တွေ့ရပြီး ထိုရာක්ෂသသည် ကရုဏာပျက်ကွက်မှုကြောင့် ကျိန်စာမှ မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်သည်။ ‘ဗိශ්ဝရူပ’ အခန်း/မန္တရဖြင့် သန့်စင်ကာ ပူဇော်ထားသော ရေကို ပက်ချသော် ရာක්ෂသနှင့် ၎င်းက မျိုသွားသော ခရီးသွားများ အများအပြားတို့ လွတ်မြောက်ကာ လေးလက်ပါ ဝိုင်ရှ္ဏဝ ရုပ်သဏ္ဌာန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကြသည်။ နိဂုံးတွင် ဤအကျိုးသက်ရောက်မှုသည် ဧကာဒရှီ၏ ပုဏ္ဏ၊ နားထောင်/ရွတ်ဖတ်ခြင်းနှင့် သာဓုသင်္ဂဟာတို့နှင့် ဆက်နွယ်ကြောင်း ထင်ရှားစွာ ဆိုပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဗိෂ္ဏု၏ အမြင့်ဆုံး သာနာသို့ တက်ရောက်ကြောင်း ပြောသည်။
Adhyaya 186
The Glory of the Bhagavad Gītā (Kolhāpura–Mahālakṣmī Narrative)
အধ্যာယ ၁၈၆ တွင် ကိုလ္ဟာပူရကို အမြင့်မြတ်ဆုံး သက္တိပီဋ္ဌာအဖြစ် တင်ပြပြီး လောကီအပျော်အပါး (ဘောဂ) နှင့် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) နှစ်မျိုးလုံး ပေးစွမ်းနိုင်သည်ဟု ချီးမွမ်းထားသည်။ မြို့၏တင့်တယ်ခမ်းနားမှုနှင့် သီလသမာဓိရှိသော လူထုကို ဖော်ပြကာ တီရ္ထ-မဟာတ္မယ၏ အခြေခံအဖြစ် ထားသည်။ ဘృဟဒြထ မင်း၏ သားတော် မင်းသားတစ်ပါးသည် သရီ မဟာလက္ခမီ၏ ဒർശနကို တောင်းခံရန် ရောက်လာသည်။ သူသည် သန့်ရှင်းသော ရေချိုးကာ ပိတೃကర్మ (ဘိုးဘွားပူဇော်) ကို ဆောင်ရွက်ပြီး၊ သက္တိ-စတိုးတရကို ရှည်လျားစွာ ရွတ်ဆိုသည်။ ထိုစတိုးတရတွင် ဖန်ဆင်း–ထိန်းသိမ်း–ပျက်စီး (စೃಷ್ಟိ–স্থিতိ–သံဟာရ) နှင့် ယောဂအတွင်းရေး (ချက်ကရ၊ နာဒ-ဗိန္ဒု-ကလာ) တို့အပြင် ဒေဝီ၏ မျိုးစုံသော ရုပ်သဏ္ဍာန်များကို ပေါင်းစည်းဖော်ပြထားသည်။ ဒေဝီ ပီတိဖြစ်သဖြင့် သူ့အား ဘြာဟ္မဏ စိဒ္ဓ-သမာဓိ ထံသို့ သွားရန် အမိန့်ပေးသည်။ စိဒ္ဓ-သမာဓိသည် ဒေဝတားတို့ကို အမိန့်အာဏာဖြင့် ဖိအားပေးကာ ခိုးယူထားသော အရှွမေဓ မြင်းကို ပြန်ယူစေပြီး၊ နောက်တစ်ဖန် ပူသောဆီဖြင့် ခြောက်သွေ့သွားသော ဘృဟဒြထ မင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြန်လည် အသက်သွင်းပေးသည်။ သူ၏ အစွမ်း၏ အရင်းအမြစ်ကို မေးမြန်းရာတွင် ဘဂဝဒ်ဂီတာ အခန်း ၁၂ ကို မပြတ်မနား ရွတ်ဆိုခြင်းကြောင့်ဟု ဆိုကာ၊ ဘက္တိဖြင့် ရွတ်ဖတ်ခြင်းသည် စိဒ္ဓိနှင့် မောက္ခသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်စေသည်ဟု ထူထောင်ပြသည်။
Adhyaya 187
Gītā-māhātmya: The Glory of the Thirteenth Chapter (A Harihara-pura Exemplum of Fall and Release)
ဒေဝီ (ပါရဝတီ) သည် ဘဂဝဒ္ဂီတာ အခန်း ၁၃ ၏ မဟိမကို မဟာဒေဝ (ရှီဝ) ထံ မေးမြန်းသည်။ မဟာဒေဝက ထိုမဟိမကို “သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်း” ဟုဆိုကာ တုင်္ဂဘဒ္ရာမြစ်အနီး ဟရိဟရပူရ၌ ဖြစ်ပွားသည့် သင်ခန်းစာပုံပြင်တစ်ပုဒ်ဖြင့် ရှင်းလင်းတော်မူသည်။ ထိုနေရာတွင် ဘြာဟ္မဏ ဟရိဒီက္ခိတနှင့် ဇနီး ဒုရာစာရာတို့ရှိပြီး၊ ဒုရာစာရာသည် မူးယစ်ခြင်းနှင့် ဓမ္မလွန်ကျူးမှုအလေ့အထကြောင့် ညအခါ ကာမမောဟဖြစ်စေသော တောအတွင်းသို့ လှည့်လည်ဝင်ရောက်သွားသည်။ နွေဦးလ၏ လမင်းအလင်းအောက်တွင် ကာမအလွဲအမှားနှင့် ခွဲခွာဝမ်းနည်းသံများကြား၌ သူမသည် ကျားတစ်ကောင်နှင့် တွေ့ဆုံသည်။ ကျားက မိမိ၏ ယခင်လူဘဝကို ဝန်ခံပြောကြားရာတွင် လောဘ၊ မသင့်လျော်သော ပုရောဟိတ်လုပ်ငန်းကို ကုန်သွယ်သကဲ့သို့ ပြုခြင်း၊ အခြားသူများကို အမြတ်ထုတ်ခြင်းတို့ကြောင့် ကျားအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားကာ အပြစ်သားများကို စားသောက်ရသူ ဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုသည်။ ဒုရာစာရာသည် သတ်ဖြတ်ခံရပြီး ယမလောကသို့ ခေါ်ဆောင်ခံရကာ နရကဒဏ်ကို ကြာရှည်ခံစားပြီး နိမ့်ကျသော မွေးဖွားမှုများသို့ ကျဆင်းသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သန့်ရှင်းမြတ်နိုးရာနှင့် နီးကပ်ခြင်း၊ ဂီတာ အခန်း ၁၃ ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ရွတ်ဖတ်/နားထောင်ခြင်းတို့၏ အာနိသင်ကြောင့် ကယ်တင်ခြင်းရရှိသည်။ ထိုအာနိသင်က သူမကို အနိမ့်အမြင့်မရှိသော အပယ်ရုပ်ကာယမှ လွတ်မြောက်စေပြီး ဒေဝလောကသို့ တက်ရောက်စေသည်။
Adhyaya 188
The Greatness of the Gītā (Liberation through Recitation and Contact-Merit)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် အီရှ္ဝရ (မဟာဒေဝ/ရှီဝ) သည် ဘဝါနီ (ပါရဝတီ) အား မောက္ခကို ပေးစွမ်းသော သင်ခန်းစာကို ဆက်လက်ရှင်းလင်းမည်ဟု မိန့်ကြားပြီး၊ ဘဂဝဒ္ဂီတာ၏ ဆယ့်လေးမြောက် အধ্যာယ်ကို အထူးအာရုံစိုက် နားထောင်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ ထို့နောက် ကာရှမီးရ်ဒေသ—ဆရස්ဝတီနှင့် သန့်ရှင်းသိမ်မွေ့သော စကားဝါဒနှင့် ဆက်နွယ်သည့် နေရာ—သို့ ဇာတ်ကြောင်း ပြောင်းရွှေ့သည်။ မိတ်ဆွေဘုရင်နှစ်ပါးက အမဲလိုက်လောင်းကစားတစ်ရပ် ပြုလုပ်ရာမှ ခွေးမတစ်ကောင်နှင့် ယုန်တစ်ကောင်၏ လိုက်လံပြေးလွှားမှုတွင် အံ့ဩဖွယ် ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်သည်။ ထိုအချိန်၌ တိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်သည် ဂီတာကို အမြဲတမ်း ဆယ့်လေးမြောက်အধ্যာယ်အထိ ရွတ်ဖတ်နေသော ဗြာဟ္မဏ ဝတ္စ၏ တပည့်တော်တစ်ဦး၏ ခြေသုတ်ရေ/အညစ်အကြေးနှင့် ဆက်စပ်သည့် ရေကန့်/မြေညစ်ကို ထိတွေ့မိကြသည်။ ထိုထိတွေ့မှုမှ ရသော ပုဏ္ဏားကြောင့် ယုန်နှင့် ခွေးမသည် နိမ့်ကျသော မွေးဖွားမှုကို စွန့်လွှတ်ကာ ဒေဝရထားဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ရောက်ကြသည်။ ဝတ္စ၏ သစ္စာတော် (စဝကန္ဓရ) သည် ကမ္မအကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြပြီး—လောင်းကစားသမား ဗြာဟ္မဏ၊ အိမ်ထောင်ရေးလွန်ကျူးမှုနှင့် အကြမ်းဖက်မှု—တို့ကြောင့် ရန်ငြိုးသည် မွေးဘဝများစွာ ဆက်လက်တည်နိုင်သော်လည်း သာသနာတော်ရွတ်ဖတ်မှုနှင့် နီးစပ်ခြင်းဖြင့် ပျောက်ကွယ်နိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဘုရင်လည်း ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ဂီတာကို လေ့လာကာ အမြင့်ဆုံး အခြေအနေကို ရရှိသည်။
Adhyaya 189
The Greatness of the Bhagavad Gītā (Chapter 15 Emphasis)
သီဝဘုရားသည် ပါရဝတီအား ဘဂဝဒ္ဂီတာ အခန်း ၁၅ ၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို ကြေညာ၍၊ အပိုဒ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုပင် နားထောင်ရုံဖြင့် မောက္ခရနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် အတွင်းကഥာတစ်ပုဒ်တွင် ဂေါဍဒေသ၌ စစ်ဘက်ဂုဏ်ရည်နှင့် အာဏာတန်ခိုးဖြင့် အုပ်ချုပ်သော နရာစിംဟ “ကရိပါလု” မင်းကြီး၏ အကြောင်း ပေါ်လာသည်။ အာဏာလုယူသည့် ရက်စက်သော စစ်သူရဲ (စရဘ-ဘေရုဏ္ဍ) သည် ရာဇဟတ္တယာ ပြုလုပ်ပြီး နာမကျန်းဖြင့် သေဆုံးကာ စင်ဓုဒေသ၌ ဝမ်းပါးသော မြင်းအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားသည်။ ထိုမြင်းကို ဝယ်ယူ၍ မင်းကြီးထံ ဆက်သသည်။ တောတွင်းအမဲလိုက်စဉ် လေက ဂီတာ အခန်း ၁၅ မှ အပိုဒ်တစ်ဝက်ကို ယူဆောင်လာ၍ မင်းကြီးအနီး၌ ကျသဖြင့် မင်းကြီးက အသံထွက်ဖတ်သည်။ မြင်းသည် သန့်ရှင်းသော သဒ္ဒါအသံများကို ကြားသည့်ခဏ မောက္ခရပြီး ချက်ချင်း သေဆုံးသွားကာ စရဘ-ဘေရုဏ္ဍ သည် ပေါ်ထွက်၍ စကားဆိုပြီး ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ရောက်သွားသည်။ မင်းကြီးသည် အာရှရမ်ရှိ ဗြာဟ္မဏထံ အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းရာ ကမ္မအကျိုးနှင့် ဂီတာကို ကြားနာခြင်း၏ ကယ်တင်နိုင်သော အာနုဘော်ကို သိမြင်သည်။ ထို့နောက် မင်္ဂလာအခမ်းအနားများ ပြုလုပ်ကာ သားတော်ကို နန်းတင်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မင်းကြီးလည်း မောက္ခရသည်။
Adhyaya 190
The Glory of the Bhagavad Gītā (Greatness of the Sixteen Chapters)
သီဝ (မဟာဒေဝ/ရှီဝ) သည် ဘဂဝဒ်ဂီတာ အခန်း(၁၆)ခန်း၏ မဟိမကို ရှင်းလင်းမည်ဟု ကြေညာသည်။ ထို့နောက် ဇာတ်ကြောင်းသည် ဂုရ္ဇရဒေသရှိ ဆော်ရာဋ္ဌရိက မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ ဘုရင် ခင်္ဂဗာဟု၏ အုပ်ချုပ်မှုကို ကဗျာဆန်ဆန် ချီးမွမ်းဖော်ပြသည်။ မတ်စ်ဖြစ်၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဆင် (ဒန္တာဝလ/အရိမရ္ဒန) သည် ချည်နှောင်မှုကို ချိုးဖောက်ကာ လူများကို နင်းချေ၍ ကြောက်လန့်မှုကို ဖြစ်စေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးက ဂီတာ အခန်း(၁၆)ခန်းမှ ဂါထာများကို နူးညံ့သောအသံဖြင့် ရွတ်ဆိုနေပြီး—အထူးသဖြင့် အခန်း(၁၆)နှင့် ဆက်စပ်သည့် ဂါထာများ—ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ဘုရင်မြင်၍ အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းသည်။ ဗြာဟ္မဏက ဂီတာ အခန်း(၁၆)မှ ဂါထာအနည်းငယ်ကို နေ့စဉ်ရွတ်ဆိုပါက စိဒ္ဓိနှင့် ကာကွယ်မှု ရရှိကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ဘုရင်သည် သူ့ကို ဂုဏ်ပြုကာ လှူဒါန်းမှုများဖြင့် ဂီတာ-မန္တရ/ဂါထာကို လက်ခံပြီး အကျင့်ကျင့်လေ့ကျင့်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဆင်ကို မကြောက်မရွံ့ ရင်ဆိုင်ကာ အစီအစဉ်ပြန်လည်တည်ဆောက်ပြီး မင်းသားကို အဘိသေက (အထွတ်အမြတ်တင်) ပြုလုပ်သည်။ အဆုံးတွင် အခန်း(၁၆)၏ အာနုဘော်ကြောင့် အမြင့်ဆုံးပန်းတိုင် မောက္ခကို ရရှိကြောင်း ဆိုသည်။
Adhyaya 191
Glory of the Seventeenth Chapter of the Bhagavad Gītā (Duhshasana’s Liberation as an Elephant)
သီဝ (မဟေရှဝရ) သည် ဘဂဝဒ္ဂီတာ အခန်း ၁၇ ၏ “သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့” မဟိမကို ကြေညာပြီး၊ ဒေဝီ ပါရဝတီ၏ မေးမြန်းချက်အရ ဥပမာဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြသည်။ မိုက်မဲ၍ အဟင်္ကာကြီးသော ဒုဟ္ရှာသနသည် ဒေါသထွက်နေသော ဆင်နှင့်ပတ်သက်သည့် အန္တရာယ်ကြောင့် ကြမ်းတမ်းစွာ သေဆုံးပြီး၊ ဝါသနာ/သံစ్కာရ အကျိုးကြောင့် ဆင်အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားကာ နောက်တစ်ဖန် မင်းရိုးမင်းဝန်း (စင်ဟလ/မာလဝ) နှင့် ဆက်နွယ်လာသည်။ ဆင်သည် ပြင်းထန်စွာ နာမကျန်းဖြစ်လာသော် “ဆေးဝါး၊ ဒါန၊ သာမန်မန္တရ-ဇပ” များဖြင့် မလုံလောက်ကြောင်း၊ အရည်အချင်းပြည့် ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးက ဘဂဝဒ္ဂီတာ အခန်း ၁၇ ကို နေ့စဉ် စည်းကမ်းတကျ ဇပ-ပဋ္ဌာန်းဖတ်ရွတ်ပေးမှသာ သက်သာမည်ဟု ဆိုသည်။ နရဝර්မာ မင်းက အမိန့်ပေး၍ ဘြာဟ္မဏက ဖတ်ရွတ်သည့်အခါ ဒုဟ္ရှာသနသည် ဆင်ကိုယ်ကို စွန့်ကာ တိဗ္ဗယာနပေါ်တွင် တောက်ပစွာ ပေါ်ထွန်းလာပြီး မိမိ၏ ကမ္မသမိုင်းကို ပြောပြသည်။ အဆုံးတွင် အခန်း ၁၇ ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဖတ်ရွတ်ခြင်းဖြင့် မင်းသည် မြန်မြန် မုက္ခ (လွတ်မြောက်မှု) ရနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုကာ ဂီတာ-ဇပကို တိုက်ရိုက် ကယ်တင်ရေးနည်းလမ်းအဖြစ် ထင်ရှားစေသည်။
Adhyaya 192
Glory of the Bhagavad Gītā (Greatness of the Eighteen Chapters; Five Gītā Verses as Crest-Jewel of Merit)
ပါရဝတီသည် ရှိဝအား ဘဂဝဒ်ဂီတာ အဋ္ဌာဒသ အဓ್ಯಾಯများ၏၊ အထူးသဖြင့် အဓ್ಯಾಯ ၁၈ ၏ ဂုဏ်မဟာတရားကို ကြေညာပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ ရှိဝက ဂီတာကို သာသနာကျမ်းတို့၏ အနှစ်သာရဟု ချီးမွမ်းပြီး မသိမှုနှင့် ဒုက္ခသုံးပါးကို ဖယ်ရှားပေးကာ ယမ၏ တမန်တို့ကို နှိမ်နင်းစေပြီး ရောဂါဝေဒနာကို သက်သာစေသော အာနိသင်ရှိကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့ပြင် “အထူးထက်မြက်ဆုံး” ဟူသော နှိုင်းယှဉ်စာရင်းဖြင့် ဂီတာ၏ အမြင့်မြတ်မှုကို အမృతနှင့် ပုෂ္ကရ တီရ္ထကဲ့သို့ ဥပမာပြုတင်ပြသည်။ နောက်တစ်ဖန် ကථာသည် အိန္ဒြာ၏ အဖြစ်အပျက်သို့ ပြောင်းလဲသည်။ အိန္ဒြာသည် “အိန္ဒြာအသစ်” ကို မြင်၍ ဝမ်းနည်းကာ ဓမ္မကိစ္စနှင့် တီရ္ထယာထရာတို့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့မှုကို သတိရပြီး ဗိဿနုထံ သရဏံယူသည်။ ဗိဿနုက အဓ್ಯಾಯ ၁၈ ထဲမှ ဂီတာ ဂါထာ ၅ ပုဒ်ကို ရွတ်ဖတ်ခြင်းသည် အမြင့်ဆုံး ပုဏ္ဏိယဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ အိန္ဒြာသည် ဂోదာဝရီကမ်းနားတွင် အဋ္ဌာဒသ အဓ್ಯಾಯများကို ရွတ်ဖတ်နေသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးကို တွေ့ပြီး ထိုပုဏ္ဏိယကြောင့် ဗိဿနုနှင့် စာယုဇ္ယ (တစ်လုံးတစ်ဝတည်းဖြစ်ခြင်း) ကို ရရှိသည်။ အဆုံးတွင် ဤ မဟာတ္မယကို နားထောင်သူသည် အပြစ်များကင်းစင်၍ ယဇ్ఞအားလုံး၏ အကျိုးကို ရကြောင်း အတည်ပြုထားသည်။
Adhyaya 193
The Greatness of the Śrīmad Bhāgavata (Bhāgavata Māhātmya)
အধ্যာယ PP.6.193 တွင် Śrīmad Bhāgavata ကို ပုရာဏများအနက် အမြင့်ဆုံးဟု ချီးမြှောက်ကာ Kali-yuga အတွက် ကယ်တင်ရာ အသက်သွေးကြောဟု ဆိုထားသည်။ အလွှာလိုက် ဇာတ်ဘောင် (Śiva–Pārvatī; Sūta–Śaunaka) အတွင်း နားထောင်သူတို့က Bhāgavata ၏ မဟာတန်ခိုး၊ မူလအစဉ်အလာနှင့် Bhakti မှတဆင့် विवेक (ခွဲခြားသိမြင်မှု)၊ Jñāna နှင့် Vairāgya (လောကီကပ်လှမ်းမှု) မည်သို့ ပေါ်ပေါက်သနည်းကို မေးမြန်းကြသည်။ စာတမ်းက Bhāgavata ကို နားထောင်ခြင်း/ဖတ်ရှုခြင်းဖြင့် Hari ၏ dhāma ကို ရရှိနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုသည်။ အထူးသဖြင့် တစ်နှစ်ပတ်လုံး နားထောင်ခြင်း၊ တစ်လပတ်လုံး နားထောင်ခြင်းနှင့် ခုနှစ်ရက်ကြာ saptāha ကို မောက္ခပေးသော နည်းလမ်းဟု ချီးကျူးထားသည်။ အတွင်းဇာတ်လမ်းတွင် Nārada သည် Kali ၏ ပျက်စီးယုတ်ညံ့မှုကို မြင်၍ ဝမ်းနည်းသည်။ Vṛndāvana တွင် Bhakti ကို လူငယ်မိန်းမအဖြစ် တွေ့ရသော်လည်း သူမ၏ သားများဖြစ်သော Jñāna နှင့် Vairāgya သည် အိုမင်း၍ မလှုပ်ရှားနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ Vṛndāvana က Bhakti ကို ပြန်လည်လန်းဆန်းစေသော်လည်း သားနှစ်ဦးကို မပြန်လည်ထူထောင်နိုင်သဖြင့် Kali ကို အဘယ်ကြောင့် ခံယူထားရသနည်း၊ ပြန်လည်ထူထောင်မှု မည်သို့ ဖြစ်သနည်းဟု မေးခွန်းထလာပြီး—Keśava-kīrtana နှင့် Bhāgavata-kathā ကို ဖြန့်ချိခြင်းကို အဓိကအဖြေဟု ထောက်ပြထားသည်။
Adhyaya 194
The Greatness of the Śrīmad Bhāgavata
ဤအধ্যာယတွင် ကလိယုဂ၏ အပြစ်ဒုက္ခများကို ခွဲခြမ်းသုံးသပ်ကာ ကုသနည်းကို ပုရာဏသဘော စကားဝိုင်းအလွှာလိုက်ဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ ဘက္တိကို ကృష్ణ၏ အချစ်ဆုံး သက္တိဟု အတည်ပြုပြီး ကလိယုဂတွင် မုတ်ခ္ခသို့ ရောက်ရန် အထိရောက်ဆုံး တစ်ခုတည်းသော လမ်းဟု ဆိုသည်; ဘက္တိမပါလျှင် ဉာဏ၊ ကမ္မ၊ တပဿ၊ ဝေဒပညာလေ့လာခြင်းသာဖြင့် မပြည့်စုံနိုင်။ မုတ္တိသည် သားများဖြစ်သော ဉာဏ (Jñāna) နှင့် ဝိုင်ရာဂျ (Vairāgya) တို့နှင့်အတူ ကလိယုဂတွင် မိစ္ဆာဝါဒနှင့် လျစ်လျူရှုမှုကြောင့် အားနည်းကျဆင်းနေသည်ဟု ပုံဖော်ထားသည်။ ဝေဒ/ဝေဒန္တ နှင့် ဂီတာ ပဋိပက္ခာဖတ်ရွတ်ခြင်းဖြင့် သုံးပါးကို နိုးထစေလိုသော်လည်း ကလိ၏ ချို့ယွင်းချက်များကြောင့် မလုံလောက်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်အသံ (vyoma-vāṇī) က လျှို့ဝှက်သော ‘ဓမ္မကိစ္စ’ တစ်ရပ်သို့ ညွှန်ပြကာ အောင်မြင်မည်ဟု အာမခံသည်။ နာရဒသည် ကုမာရများထံ သွားရောက်ပြီး သူတို့က ကုသနည်းကို ဉာဏ-ယဇ్ఞ အဖြစ်—အထူးသဖြင့် သရီမဒ် ဘာဂဝတ ကထာ—ဟု သတ်မှတ်ပေးသည်။ ဘာဂဝတကို ဝေဒနှင့် ဥပနိရှဒ်တို့၏ အနှစ်သာရ-ရသဟု ချီးမွမ်းကာ ကလိဒုషများကို ဖျက်ဆီးပြီး အိမ်တိုင်းတွင် ဘက္တိ၊ ဉာဏ၊ ဝိုင်ရာဂျ တို့ ပွင့်လန်းစေသည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 195
Bhāgavata Māhātmya: The Jñāna-Yajña at Gaṅgādvāra and the Seven-Day Bhāgavata Hearing
ဤအধ্যာယတွင် ကလိယုဂအတွက် “ဘဂဝတ-စပတာဟ” ကို ကယ်တင်ခြင်းပေးသော သာသနာကျင့်စဉ်အဖြစ် တည်ထောင်ဖော်ပြသည်။ နာရဒမုနိသည် ရှုကဒေဝ၏ သင်ကြားမှုဖြင့် ထွန်းလင်းသော ဉာဏ-ယဇ္ဈကို ပြုလုပ်မည်ဟု သစ္စာပြုကာ ဘက္တိ၊ ဉာဏ နှင့် ဝိုင်ရာဂျျ (လောကကပ်ငြိမှုကင်းခြင်း) ကို ရယူလိုသည်။ ကုမာရများ (စနက စသည်) သည် ဂင်္ဂါဒွာရအနီး သန့်ရှင်းသော မြစ်ကမ်းပါးက ဓမ္မကွင်း၌ အခမ်းအနားကို ဆောင်ရွက်ရန် ညွှန်ကြားပြီး ထိုကွင်း၏ အာနုဘော်က နှလုံးသားကို နူးညံ့စေကာ ရန်ငြိုးကို ပျော်ဝင်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုနေရာတွင် စကြဝဠာတစ်ဝန်းမှ ရှင်သန်သူများ၊ ရှိသီများ၊ သာသနာကျမ်းများ၊ တီရ္ထများ စုဝေးသည့် မဟာသဘင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဘဂဝတ၏ မြင့်မြတ်မှုသည် ယဇ္ဈများနှင့် တီရ္ထယာတရာများထက် သာလွန်ကြောင်း ချီးမွမ်းကြသည်။ ဘဂဝတတွင် စကန္ဓ ၁၂ ပါး၊ ရှလိုက ၁၈,၀၀၀ ပါး ရှိကြောင်း ဖော်ပြကာ နေ့စဉ် ဖတ်ရွတ်ခြင်းကို ချီးမြှောက်သည်။ ထို့ပြင် ကလိယုဂတွင် အသက်တို၍ ကိုယ်အားနည်းသဖြင့် ၇ ရက်တိုင်တိုင် နားထောင်ခြင်းကို အလွယ်ကူဆုံးနှင့် အကျိုးအမြတ်အများဆုံးဟု သတ်မှတ်သည်။ ဥဒ္ဓဝ–ကృష్ణ အဖြစ်အပျက်က ကျမ်း၏ အာဏာတရားကို တည်ငြိမ်စေသည်—သခင်ကృష్ణသည် မိမိ၏ တေဇောဓာတ်ကို ဘဂဝတအတွင်း ထည့်သွင်းကာ ဟရိ၏ ဝါစက-ရုပ် (စကားတော်၏ ပုံသဏ္ဌာန်) အဖြစ် ပြုလုပ်သည်။ ကထာစတင်သည့်အခါ ဘက္တိ (သဒ္ဓါ-အလေးထားမှု) သည် ပေါ်ထွန်းလာပြီး ကృష్ణ-ကထာကြောင့် ပြန်လည် ယောဝနဖြစ်ကာ နေထိုင်ရာကို တောင်းဆိုသည်။ ကုမာရများက မေတ္တာကရုဏာရှိသော ဂోవിന്ദ-ဘက္တများအကြား နေထိုင်ရန် သင်ကြားပြီး ထိုနေရာတွင် စိတ်ထိန်းချုပ်မှုနှင့် ဟရိပေါ် တစ်ချက်တည်း အာရုံစိုက်မှု တိုးပွားကြောင်း ဆိုသည်။
Adhyaya 196
Greatness of the Seven-Day Sacred Narration (Saptāha): The Beginning of the Ātmadeva–Dhuṃdhulī–Gokarṇa Narrative
ဤအধ্যာယတွင် ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဘက္တိကြောင့် ဟရိ၏ ဆင်းသက်လာခြင်းနှင့် ကလိယုဂ၏ အမင်္ဂလာကို ဖယ်ရှားပေးသော ပွဲတော်ဆန်သည့် လေထုကို ဖော်ပြထားသည်။ နာရဒသည် လူလောက၏ မေ့လျော့မှုကို မြင်၍ ကလိယုဂတွင် သန့်စင်ခြင်း၏ နည်းလမ်းနှင့် ခုနှစ်ရက်ကြာ သာသနာတော်ကထာ နားထောင်/ဟောပြောပူဇော်သည့် စပ္တာဟ ယဇ్ఞ၏ မဟာတန်ခိုးကို ကုမာရလေးပါးထံ မေးမြန်းသည်။ ကုမာရလေးပါးက စပ္တာဟကို အလုံးစုံသန့်စင်ပေးနိုင်သော ပူဇော်မှုဟု ချီးမွမ်းကာ အပြစ်ကြီးသူများတောင် လွတ်မြောက်နိုင်ကြောင်း ဆိုပြီး တုင်္ဂဘဒ္ရားမြစ်ကမ်းရှိ ရှေးဟောင်းပုံပြင်ကို စတင်သည်။ ကလေးမရှိသော ဘြာဟ္မဏ အာတ္မဒေဝနှင့် အငြင်းပွားလွယ်သော ဇနီး ဓုန္ဓုလီတို့ကို စိဒ္ဓ/ယောဂီတစ်ဦးတွေ့ကာ “ခုနှစ်ဘဝတိုင် သားမရ” ဟု ခန့်မှန်းသော်လည်း ဝတ်ကတိနှင့်အတူ သစ်သီးတစ်လုံး ပေးသည်။ ဓုန္ဓုလီက လှည့်ကွက်ဖြင့် ကိုယ်ဝန်မဆောင်အောင် လုပ်သဖြင့် မကောင်းသော ဓုန္ဓုကာရီနှင့် နတ်သဘောရှိ နွားကလေးရုပ်ပုံ သား ဂိုကර්ဏ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ဓုန္ဓုကာရီက အိမ်ထောင်ကို ဖျက်ဆီးလာသည့်အခါ ဂိုကර්ဏက ဖခင်အား ဝိရာဂ္ယနှင့် ဘက္တိကို သင်ကြားပေးသည်။ အာတ္မဒေဝသည် တောသို့ ထွက်ခွာကာ နောက်ဆုံးတွင် ဟရိ၏ ဓာမကို ရောက်ရှိသည်။
Adhyaya 197
Liberation of Dhundhukārī the Preta: Glory of the Seven-Day Bhāgavata Recitation and the Sūrya Hymn
အာတ္မဒေဝ ထွက်ခွာပြီးနောက် ဓုန္ဓုကာရီသည် မိခင်ကို ကြောက်လန့်အောင် နှိပ်စက်သဖြင့် မိခင်သေဆုံးသွားသည်။ ဂိုကර්ဏသည် သင်္ဂြိုဟ်ကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ပြီး တီရ္ထယာတရာကို ဆက်လက်ပြုကာ ဂယာ-ရှရဒ္ဓကိုလည်း ပြုလုပ်သည်။ ဓုန္ဓုကာရီ၏ အပြစ်မကင်းသောဘဝသည် မိန်းမပျော်များ၏ လက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံရခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ပြီး ရေမရ၊ ဆင်းရဲဒဏ်ခံရသော ပရေတ ဖြစ်လာသည်။ သူသည် ပြန်လာကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်ပုံများဖြင့် ဂိုကර්ဏရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်၍ အပြစ်များကို ဝန်ခံပြီး ဂယာ-ရှရဒ္ဓ တစ်ခုတည်းဖြင့် မလွတ်မြောက်သေးကြောင်း ပြောသည်။ ဂိုကර්ဏသည် ပညာရှိ ဗြာဟ္မဏများနှင့် တိုင်ပင်ရာ သူတို့က သုရိယဒေဝကို စတုတိပြုကြသည်။ ဘာஸ్కရသည် ကုထုံးကို ဖော်ပြ၍—၇ ရက်တိုင် “ရှရီမဒ် ဘာဂဝတ” စပတားဟ ပဋ္ဌာန်းခြင်းနှင့် “ဝါဉ္စာ-ချင်တာမဏိ” သုရိယ-စတုတ္တရကို ရွတ်ဆိုရန် ဟောကြားသည်။ တုင်္ဂဘဒ္ရာ မြစ်ကမ်းတွင် ဂိုကර්ဏက စပတားဟကို ကျင်းပရာ ၇ ရက်မြောက်နေ့တွင် ဓုန္ဓုကာရီသည် ပရေတဘဝမှ လွတ်မြောက်၍ ဝိုင်ကුණ္ဌသို့ တက်ရောက်သည်။ ထို့နောက် ဒုတိယ စပတားဟတွင် သရီကృష్ణ၏ သက်သက်မြင်တွေ့မှု ဖြစ်ပေါ်ကာ လူအများစုတင် ဂိုလိုကသို့ တက်ရောက်ကြသဖြင့် ကထာ-ရှရဝဏ (ဓမ္မကထာ နားထောင်ခြင်း) သည် အလုံးစုံကို လွတ်မြောက်စေသော အင်အားဟု ချီးမြှောက်ထားသည်။
Adhyaya 198
Procedure and Merit of the Seven-Day Śrīmad Bhāgavata Recitation
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ကလိယုဂအတွက် “ဘဂဝတ-စပ်တာဟ” (Śrīmad Bhāgavata ကို ၇ ရက်တိုင်တိုင် ဖတ်ကြား/နားထောင်ခြင်း) ကို ယဇ္ဉနှင့်တူသော ပြည့်စုံသည့် သာသနာကျင့်စဉ်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ မင်္ဂလာမုဟူရတ၊ လ၊ တိသီ၊ နေ့၊ နက္ခတ် ရွေးချယ်ပုံ၊ မဏ္ဍပ်နှင့် ထိုင်ခုံစီမံပုံ၊ တရားဟောသူ၏ အရည်အချင်းနှင့် ထောက်ပံ့ပြုစုမှုတို့ကို ဖော်ပြပြီး၊ ဂဏေရှ၊ ဒေဝီ၊ ရှိဝ၊ ဝိෂ္ဏု၊ ဘြဟ္မာ၊ စူရယတို့အား အစပူဇာနှင့် စာအုပ်ရূপ၌ ဟရီကို ပူဇာပြုရန်လည်း ညွှန်ကြားထားသည်။ နေ့စဉ်ဖတ်ကြားသံစဉ်၊ အစာရှောင်ခြင်း၊ မစွမ်းနိုင်လျှင် အနည်းဆုံး ပူဇာအပ်နှံမှု၊ ဝတ်-အာဟာရနှင့် သီလကျင့်ဝတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းသိမ်းရန် ဆိုထားသည်။ ထို့နောက် အလင်းဖွင့်ကഥာတွင် Śuka ရောက်လာခြင်း၊ ကီရတနအလယ်၌ ဟရီ ပေါ်ထွန်း၍ ဘဂဝတဘက်တများ၏ စည်းဝေးကို အာနုဂ्रहပေးခြင်းကို ရေးသားသည်။ ကုမာရတို့က ကလိယုဂ၌ စပ်တာဟ၏ အထူးအကျိုးသက်ရောက်မှုကို ချီးမွမ်းပြီး နောက်ဆုံးတွင် Vyāsa–Nārada–Śuka–Sūta ပရမ္ပရာဖြင့် ဘဂဝတ၏ ဆက်ခံပုံကို ထပ်မံတည်ပြုကာ ပုရာဏများအနက် ဘဂဝတ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးမှုကို အတည်ပြုထားသည်။
Adhyaya 199
Procedure and Theology of Indra’s Sacrifice at the Kāliṇdī (Yamunā) Tīrtha
ရိရှီတို့၏ မေးမြန်းမှုကြောင့် စူတက စောဘရီမုနိက ယုဓိဋ္ဌိရအား ကာလိန္ဒီ (ယမုနာ) ၏ မဟိမနှင့် ဝိုင်ကුණ္ဌနှင့် ဆက်နွယ်သော အမြင့်ဆုံး တီရ္ထ၏ အရေးကြီးမှုကို သင်ကြားသည့် အကြောင်းကို စတင်ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ဇာတ်ကြောင်းသည် ကာလိန္ဒီကမ်းနားရှိ ခါဏ္ဍဝ သစ်တောသို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ နာရဒနှင့် ပရဝတ မုနိတို့ရှိရာတွင် ရှိဘီမင်းက သစ်တောအတွင်း ထူးခြားသော ယဇ္ဉာလက္ခဏာများကို မြင်၍ အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းသည်။ နာရဒက ပြောကြားသည်မှာ နရစിംဟ ဘဂဝန်က ဟိရဏ္ယကသိပုကို ဖျက်ဆီးပြီး အိန္ဒြာ၏ အာဏာကို ပြန်လည်တည်ထောင်ပေးပြီးနောက် အိန္ဒြာသည် ဟရီကို ဂုဏ်ပြုရန် ယဇ္ဉာပြုလိုသည်။ ဗြဟ္စပတိက ခါဏ္ဍဝ–ကာလိန္ဒီ ကမ်းပါးတွင် မဟာယဇ္ဉာ ပြုလုပ်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ အိန္ဒြာ၏ မဟာယဇ္ဉာတွင် ဗိဿနုသည် ဗြဟ္မာနှင့် ရှိဝတို့နှင့်အတူ ကြွလာသည်။ ဤအধ্যာယတွင် သာသနာတတ္တဝါဒဆိုင်ရာ ချီးမွမ်းချက်များလည်း ပါဝင်သည်—တရိမူရတိ၏ တစ်ရပ်တည်းသော သဘောတရား၊ မာယာကြောင့် များပြားသကဲ့သို့ ထင်မြင်ရခြင်း၊ နှင့် ဘက္တိ၏ စကြဝဠာအကျိုးပြုမှု။ နိဂုံးတွင် ဘက္တိကျင့်ဝတ်—ဒေဝတာများကို မနိန့်မကောင်းမပြောခြင်း၊ ဝေဒစည်းကမ်းကို လိုက်နာခြင်း၊ နှင့် အသိအမှတ်ပြုထားသော ဘက္တိနည်းလမ်းများကို လေးစားခြင်းတို့ကို သတ်မှတ်ပေးသည်။
Adhyaya 200
The Bhilla and the Lion’s Ascension to Vaikuṇṭha (Indraprastha & Nigamodbodhaka Tīrtha-Māhātmya)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် အိန္ဒြပရස්ထကို ဗိဿနု၏ကရုဏာအောက်တွင် အိန္ဒြက ယဇ္ဉများနှင့် မဟာဒါနများပြု၍ တည်ထောင်ထားသော “တီရ္ထအားလုံးနှင့်တူသော” သန့်ရှင်းဒေသဟု ချီးမွမ်းဖော်ပြသည်။ ပရယာဂ၊ ကာရှီ၊ ရှိဝ-ကာဉ္စီ၊ ဂိုကර්ဏ၊ ဒွာရကာ၊ ကိုရှလာ/မဓုဝန၊ ဘဒရီ၊ ဟရိဒွာရ၊ ပုရှ္ကရ၊ နိုင်မိရှ/ကာလဉ္ဇရ စသည့် နာမည်ကြီးတီရ္ထများ၏ မဟာတန်ခိုးကို ဤဒေသအတွင်း ရိုးရာအရ “တည်သွင်း/ထင်ဟပ်” ထားသည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နိဂမောဒ္ဗောဓက တီရ္ထ၏ မဟာတန်ခိုးကို ဖော်ပြပြီး၊ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးသန့်စင်လျှင် နိဂမ (ဝေဒ) ဉာဏ်ပွင့်လာကာ အတိတ်ဘဝမှတ်ဉာဏ်ကို ရရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုထားသည်။ ထို့နောက် အိန္ဒြသည် ဗြာဟ္မဏ ဝိဿနုရှර්မာ အဖြစ် ဆင်းသက်လာပြီး၊ ဖခင် ရှိဝရှර්မာ နှင့်အတူ လောကီဘဝကို စွန့်လွှတ်ကာ ထိုတီရ္ထသို့ ပြန်လည်သွားရောက်နေထိုင်သည်။ တီရ္ထ၏ အာနုဘော်နှင့် ဘက္တိကြောင့် အတိတ်ဘဝမှတ်ဉာဏ် ပေါ်ထွန်းလာသည်။ တီရ္ထအနီးတွင် ဘီလ္လ မုဆိုးတစ်ဦးနှင့် ခြင်္သေ့တစ်ကောင် သေဆုံးသော်လည်း တီရ္ထတန်ခိုးကြောင့် နှစ်ဦးစလုံး ဒိဗ္ဗကိုယ်ကို ရရှိကြသည်။ ဟရီ၏ အစေခံများက သူတို့ကို ဝိုင်ကుంఠသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ အဓ್ಯಾಯ၏ သဘောတရားမှာ သန့်ရှင်းသောနေရာ၏ အာနုဘော်နှင့် ဘက္တိသည် မွေးဖွားအဆင့်အတန်းကို ကျော်လွန်စေပြီး အပြစ်ကြီးမားမှုကိုပါ လွန်ကျူးကာ အမြင့်ဆုံးဂတိသို့ ပို့ဆောင်နိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။
Adhyaya 201
The Glory of the Kāliṃdī (Yamunā) Tīrtha
ဤအধ্যာယတွင် ကာလိန္ဒီ (ယမုနာ) တီရ္ထ၏ မဟိမကို ဖော်ပြပြီး၊ ဤသန့်ရှင်းသော ရေကူးဆိပ်၏ အာနုဘော်ကြောင့် အပြစ်ကြီးသူတောင် ဟရိ၏ ဓာမကို ရနိုင်ကြောင်း အလေးပေးထားသည်။ အံ့သြဖွယ် အကျိုးရလဒ်များကို မြင်ပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် သန့်ရှင်းရေချိုးရန် သွားကာ အစီအစဉ်ပြည့်စုံသော ဝိဓိဖြင့် ဆောင်ရွက်သည်—သန့်စင်ခြင်း၊ “အရှဝကရန္တာ” မန္တရဖြင့် မြေတီလက လိမ်းခြင်း၊ ဟရိ၊ ဂင်္ဂါနှင့် သန့်မြို့တော် ခုနစ်မြို့ကို သတိရလျက် အကြိမ်ကြိမ် ရေထဲဝင်ခြင်း၊ ထို့နောက် သန္ဓျာ၊ တရ္ပဏ နှင့် ဝိෂ္ဏု ပူဇာကို ပြုလုပ်သည်။ ဤရေချိုးခြင်းကြောင့် အတိတ်ဘဝများကို မှတ်မိလာပြီး အတွင်းကထာတစ်ပုဒ် ပေါ်ထွက်လာသည်—ဝိုင်ရှျယ သရဘဟာ သားသမီးမရှိခြင်းကြောင့် စိတ်ဆင်းရဲနေသည်; ရှင်ဒေဝလက အကြောင်းရင်းကို ခွဲခြမ်းပြပြီး ဂေါရီ (ပါရဝတီ) ကို မှန်ကန်သော ဝိဓိဖြင့် ပူဇာပြုရန် လိုအပ်ကြောင်း ညွှန်ကြားသည်။ ဤနေရာတွင် ဘက္တ၏ ကိုယ်တိုင်ဆောင်ရွက်မှု၏ အရေးပါမှုနှင့် ဝိဓိလွဲချော်မှု၏ အကျိုးဆက်ကို ထင်ရှားစေသည်။ အဆုံးတွင် ဒိလီပ–နန္ဒိနီ ဥပမာကို နောက်ထပ် သန့်စင်သင်ခန်းစာအဖြစ် ဆက်လက်တင်ပြရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။
Adhyaya 202
The Glory of Kāliṃdī (Yamunā) — Opening of the Dilīpa Episode (Progeny Obstruction and Remedy)
ဒေဝလ ရှင်တော်သည် ကိုသလနိုင်ငံ၏ သာသနာတော်ကိုထိန်းသိမ်းသော မင်းကြီး ဒိလီပ၏ အံ့ဩဖွယ်ဇာတ်ကြောင်းကို စတင်ဖော်ပြသည်။ မင်းကြီးသည် ဒါနကောင်းမှု၊ ပြည်သူ့အကျိုးပြုလုပ်ငန်းများနှင့် ယဇ္ဉပူဇာတို့ကို မပြတ်မနား ဆောင်ရွက်သော်လည်း အမွေဆက်ခံသူ မရရှိသေးသည်။ သတ်မှတ်ထားသော သန့်ရှင်းနေ့များတွင် သီလစောင့်ထိန်း၍ ကာမစည်းကမ်းကိုပါ ထိန်းသိမ်းသော်လည်း မင်းကြီးသည် မိမိ၏အောင်မြင်မှုအလယ်၌ သားမရှိခြင်းကို အပြစ်အနာအဆာတစ်ရပ်ဟု ဝမ်းနည်းညည်းတွားသည်။ မင်းကြီး ဒိလီပနှင့် မိဖုရား စုဒက္ခိဏာတို့သည် ဂုရု ဝသိဋ္ဌ၏ ငြိမ်းချမ်းသော အာရှရမ်သို့ သွားရောက်ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ဝေဒပုဒ်ရွတ်ဆိုသံများ လှိုင်းလှိုင်းထွက်ပေါ်ပြီး တိရစ္ဆာန်များပင် ရန်မရှိဘဲ အတူနေထိုင်ကြသည်။ ဧည့်ခံပြီးနောက် ဝသိဋ္ဌက အကြောင်းရင်းကို ဖော်ပြသည်—အတိတ်က ကာမဓေနုကို လေးစားမှု၌ ချို့ယွင်းကာ ပရဒက္ခိဏာနှင့် နမസ്കာရကို မပြည့်စုံစွာ မပြုခဲ့သဖြင့် ကလိမ့်မိုးတားဆီးသော အပစ်ဒဏ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ထိုဒဏ်ကို ဖြေရှင်းရန် ကာမဓေနု၏ မျိုးဆက် နန္ဒိနီ/ရှုဘဟွယာကို တောအတွင်း ကာကွယ်စောင့်ရှောက်၍ သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇာနှင့် ဝန်ဆောင်မှု ပြုရန် ညွှန်ကြားပြီး ထိုသို့မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်လျှင် သားတော်ရမည်ဟု ကတိပေးသည်။
Adhyaya 203
The Glory of Kāliṃdī (Yamunā)
ဘုရင် ဒိလီပနှင့် မိဖုရားသည် ဆရာ ဝသိဋ္ဌ၏ ကာမဓေနု နန္ဒိနီ နွားမကို အလွန်နှိမ့်ချစွာ၊ တင်းကျပ်သော စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် စေဝာပြုကြသည်။ ၂၁ ရက်တိုင်တိုင် နန္ဒိနီ၏ လှုပ်ရှားသွားလာမှုကိုလိုက်၍ အစာအဟာရနှင့် အနားယူချိန်ကိုပါ တူညီစွာထားကာ ဓမ္မနှင့် ဂုရု-ဘက္တိ၏ စမ်းသပ်မှုကို ဖြတ်သန်းကြသည်။ ထို့နောက် နန္ဒိနီက ဟိမဝန္တတောင်တန်းရှိ ဂူတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရာတွင် ခြင်္သေ့တစ်ကောင်က နွားမကို ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ ဘုရင်သည် မြားပစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သာသနာတော်အာနုဘော်ကြောင့် ကိုယ်လက်မလှုပ်နိုင်အောင် တားဆီးခံရသည်။ ခြင်္သေ့က လူဘာသာဖြင့် ပြောဆိုကာ မိမိသည် ဒေဝီ၏ အမိန့်အောက်တွင် လုပ်ဆောင်သော ရှိဝဂဏ (Śiva-gaṇa) ကုမ္ဘောဒရ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ထိုသန့်ရှင်းရာနေရာ၏ ကာကွယ်ရေးတာဝန်ကို ရှင်းပြသည်။ ဘုရင် ဒိလီပသည် နွားမကို ကယ်ရန် မိမိကိုယ်ကိုပင် ပူဇော်မည်ဟု ကတိပြုကာ ဓမ္မနှင့် ဆရာကို စေဝာပြုခြင်းကို အမြင့်ဆုံးထားသည်။ ထိုခဏမှာ ‘ခြင်္သေ့’ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နန္ဒိနီက ဤအရာသည် စမ်းသပ်မှုသာဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြကာ အပေးအယူ (ဗရ) ပေးပြီး ရိုးရာဝိဓိအတိုင်း နို့ကို သောက်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ ဝသိဋ္ဌက အောင်မြင်မှုကို အတည်ပြု၍ မကြာမီ ရဃု မွေးဖွားလာသည်ဟု ဆိုကာ ဤကഥာကို ဖတ်ရှုသူတို့သည် လောကီကောင်းကျိုးပုဏ္ဏာရလဒ် ရရှိမည်ဟု ကတိပြုထားသည်။
Adhyaya 204
Glorification of Kālindī (Yamunā): The Nigamodbodhaka Tīrtha at Indraprastha
သီဝရှာမာက ဝိෂ္ဏုရှာမာအား ပြောကြားသည်မှာ ဝိုင်ရှျယ သရဘနှင့် ဇနီးသည် သားရရန် ချဏ္ဍိကာကို ပူဇော်ခဲ့ကြသည်။ အမ္ဘိကာ/ပါရဝတီက ကောင်းချီးပေးပြီး အိန္ဒြပရസ്ഥရှိ အလွန်ပုဏ္ဏိယကြီးသော “နိဂမောဒ္ဗောဓက” တီရ္ထကို ညွှန်ပြသည်။ ဗြဟස්ပတိက တည်ထောင်ထားသော ထိုတီရ္ထတွင် ရေချိုးသန့်စင်လျှင် ဝေဒပညာ ဉာဏ်အလင်း နိုးထလာပြီး ဆန္ဒများ ပြည့်စုံသည်။ ထုံးတမ်းအတိုင်း ရေချိုးကာ နွားတစ်ရာ လှူဒါန်း၍ ပိတೃတർပဏ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သီဝရှာမာကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရသည်။ နောက်ပိုင်း ဖခင်သည် ဂోవိန္ဒ ဘက္တိနှင့် ဝိရာဂျာသို့ လှည့်ကာ လောကရေးကို လျော့ချပြီး အိမ်ထောင်တာဝန်ကို သားထံ အပ်နှံသည်။ တီရ္ထမဟာတ္မ్యంలో သရဘသည် နာမကျန်းဖြစ်ရာ လောဘကြီးသော ခရီးသွားတစ်ဦးက အခွင့်ကောင်းယူသည်။ ရက္ခသ ဝိကဋက ကာရဝန်ကို စားသောက်သော်လည်း တီရ္ထရေကို ထိတွေ့သည့်အခါ အတိတ်ဘဝမှတ်ဉာဏ် ပြန်လည်ပေါ်လာ၍ မိမိ၏ ကြီးလေးသော အပြစ်များကို ဝန်ခံကာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲသည်။ နောက်ဆုံး “တီရ္ထတို့၏ ဘုရင်” သည် ကယ်တင်နိုင်စွမ်း အံ့ဩဖွယ်ကို ပြသပြီး—ဂရုဍပေါ်၌ ဝိෂ္ဏု ပေါ်ထွန်းကာ သရဘကို ဝိုင်ကుంఠသို့ တင်မြှောက်သဖြင့် ဘက္တိနှင့် သန့်ရှင်းရေကြောင့် ကర్మချည်နှောင်မှု ပျော်ကွယ်နိုင်ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။
Adhyaya 205
The Episode of Nigamabodha (Liberation at the Sacred Ford)
ကာလိန္ဒီ-မဟာတ္မယ၌ ရှီဝ–ပါရဝတီ စကားဝိုင်းအတွင်း နာရဒက အတွင်းကഥာကို ပြောရာတွင် အိန္ဒြပရသ္ထနှင့် ဆက်နွယ်သော “မဟာတီရ္ထ ဆိပ်ကမ်း” တွင် အလွန်ထူးကဲသော ကုသိုလ်ရရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ရက္ခသတစ်ဦးသည် နွားကိုကာကွယ်ခြင်းကဲ့သို့ ဓမ္မလုပ်ရပ်ကို ကြိုးစားစဉ် သေဆုံးသော်လည်း ဒေဝဗိမာန်က ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဒေဝသဘောအဆင့်သို့ ရောက်သည်ဟု ဆိုကာ တီရ္ထ၏ အာနုဘော်နှင့် ဓမ္မ၏ ကယ်တင်နိုင်မှုကို ထင်ရှားစေသည်။ ထို့နောက် ဟရီ-ဘက္တိကို တစ်စိတ်တစ်မြင် အာရုံစိုက်ရန် အဓိကထားကာ၊ ပြောသူသည် ဘြဟ္မာ/ရှီဝ/အိန္ဒြ အဆင့်ကို လိုချင်သည့် ဆန္ဒများကို စွန့်လွှတ်ပြီး ထိုဆိပ်ကမ်း၌ ပုရုရှိုတ္တမကို ပူဇော်ကာ နေထိုင်သည်။ ရှီဝရှာမန်က ဒုရ္ဝာသာ၏ ကျိန်စာကြောင့် မိမိပြန်လည်မွေးဖွားရခြင်းကို ရှင်းပြပြီး၊ ဗိෂ္ဏု-ဓျာန၌ မျောနေစဉ် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်; နောင်တရမှုကြောင့် “တီရ္ထ၌ သေဆုံးလျှင် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ပြတ်တောက်မည်” ဟူသော အပေးအယူကို ရသည်။ အဆုံးတွင် ယုံကြည်စိတ်ဖြင့် နားထောင်ခြင်းသည် မဟာယဇ္ဉ်ကဲ့သို့ ကုသိုလ်ရှိကြောင်းနှင့် ထိုနေရာ၌ သေဆုံးသော တိရစ္ဆာန်များပင် လက်လေးဖက်ရှိသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ရနိုင်ကြောင်း ကြေညာသည်။
Adhyaya 206
Description and Moral-Theological Significance of Dvārakā (within the Indraprastha/Kāliṃdī Māhātmya frame)
တီရ္ထမဟာတ္မယ အကြောင်းအရာအတွင်း နာရဒမုနိက “ဒွာရကာ” ကို အိန္ဒြပရသ္ထ ဒေသအတွင်း တည်နေရာချပြီး ကမ္ပိလျ မြို့မှ သင်ခန်းစာပေးသော နိဒါန်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြသည်။ တောက်ပသန့်ရှင်းသော ဗြာဟ္မဏ-ဂီတပညာရှင်တစ်ဦး ပေါ်လာသဖြင့် မြို့သူမများအတွင်း ကာမဆန္ဒ အလွန်ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားလာသည်။ ရှိဘိမင်းက မန္တရားဖြင့် မောဟစေခြင်းဟု သံသယရှိသော်လည်း ဗြာဟ္မဏက မဟုတ်ကြောင်း၊ မထိန်းချုပ်နိုင်သော အင်ဒြိယများ၏ အပြစ်ဟု ရှင်းလင်းသည်။ မြို့သူမြို့သားများက လူမှုစည်းကမ်း ပျက်စီးမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကြပြီး မိန်းမများက သူ့ကို ဖမ်းယူလိုကြသည်။ ဗြာဟ္မဏက “စตรีဓမ္မ” ကို သင်ကြားကာ ခင်ပွန်းကို ရိုသေဝတ်ပြုခြင်းသည် ဗိဿနုကို ဝတ်ပြုခြင်းနှင့် တူကြောင်း၊ ကာမကြောင့် အပြင်ယောက်ျားနှင့် ဆက်ဆံခြင်းသည် စိတ်နှင့် စကား၏ အပြစ်များကို တိုးပွားစေပြီး အောက်တန်းကျခြင်း၊ ဒုက္ခခံစားရခြင်းနှင့် အဆုရ/ရက္ခသီ အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းထိ ရောက်စေနိုင်ကြောင်း သတိပေးသည်။ ပြုပြင်ပြီးနောက်တွင်ပင် နောက်ကာလ၌ စစ်ပွဲနှင့် လုယက်မှုတို့ ဖြစ်ပေါ်ကာ မိန်းမအချို့က အဆိပ်သောက်၍ ကိုယ်ကိုဖျက်ဆီးပြီး ရက္ခသီအဖြစ် မွေးဖွားကြသည်။ အဆုံးတွင် ရှိဝက ပါရဝတီအား အခြားချစ်သူတစ်ဦးသို့ လှည့်သွားသော “ဘက္တိ” ပင် အပြစ်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဖော်ပြကာ အဆုံးတွင် အနိမ့်ကျသော အကျိုးဆက်ပေးသည့် ထို “ကောင်းကင်” ကို စွန့်လွှတ်ရန် အမိန့်တော်ပေးသည်။
Adhyaya 207
The Glory of the Kāliṃdī (Yamunā) and the Dvārakā Tīrtha: Vimala, Haridatta, and the Son-Granting Bath
ဤအধ্যာယတွင် နာရဒ မုနိက ရာဇာ ရှိဘီ၏ မေးခွန်းကို ဖြေရာ၌ ဟိမဝန္တာဒေသမှ ဗြာဟ္မဏ ဝိမလ၏ သန့်စင်ပေးသော ကථာကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားသည်။ ဝိရှ္ဏု၏ ကရုဏာကြောင့် မွေးဖွားလာသော သား ဟရိဒတ္တသည် ဝေဒများကို လေ့လာပြီးနောက် လောကကို စွန့်လွှတ်ကာ သံဃာသဘင်သို့ ဝင်ရောက်သဖြင့် မိခင်သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးသည်။ ဝိမလက ဟရိ-ဘက္တိ၏ ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်း၍ မတည်မြဲသော လောကီဆက်နွယ်မှုများထက် မောက္ခ၏ မြင့်မြတ်မှုကို ရှင်းပြကာ ဇနီးကို သက်သာစေသော်လည်း မျိုးဆက်တည်တံ့ရေးအပေါ် စိုးရိမ်မှုက မပျောက်သေး။ ထို့နောက် ဝိမလသည် တီရ္ထယာတရာ ထွက်ခွာပြီး အလယ်ညတွင် ဘြဟ္မာထံမှ ဩဝါဒကို ရရှိသည်။ ထိုဩဝါဒတွင် ယခင်က ဒေဝကတိကာတစ်ရပ်ပါဝင်ပြီး—ဝိရှ္ဏု၏ ကြေညာချက်အဖြစ် အိန္ဒြပရස්ထနှင့် ဒွာရကာ တီရ္ထ၏ အထူးကောင်းကျိုးကို ကာလိန္ဒီ/ယမုနာဒေသနှင့် ဆက်စပ်၍ ဖော်ပြထားသည်။ ဝိမလသည် သန့်ရှင်းရေချိုးကာ သန့်ရှင်းနာမတော်များကို ရွတ်ဆိုပြီး သားတောင်းဆုတောင်းရာ ဒေဝအသံက အလိုတော်ပြည့်စုံစေသည်။ သူသည် ဒွာရကာရေကို ယူဆောင်ကာ ထွက်ခွာပြီး နောက်ပိုင်းတွင် မလယတောင်မှ ဗြာဟ္မဏမိတ်ဆွေတစ်ဦးကိုလည်း ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထကို ရှာဖွေရန် လှုံ့ဆော်ပေးသည်။
Adhyaya 208
The Narrative and Glory of Dvārakā (Dvārakā Māhātmya)
ဒွာရကာ၌ ဝိမလနှင့် ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးတို့သည် ဗိဿနုဘက္တိ ရရှိလို၍ တီရ္ထ၌ ရေချိုးကြသည်။ ကောင်းကင်သံ (အာကာသဝါက်) က ဤတီရ္ထသည် အဝိဇ္ဇာမှ ဖြစ်သော မောဟကို ဖယ်ရှားကာ ဘက္တိကို နိုးထစေသည်ဟု ကြေညာသည်။ ဘြာဟ္မဏနှစ်ဦးသည် လောကီဆက်ဆံရေးတို့၏ မတည်မြဲမှုကို စဉ်းစား၍ သရီပတိ၌ အားကိုးရာတည်ကြသည်။ နောက်တစ်ဖန် ခရီးသွားဘြာဟ္မဏသည် ရေမရှိသောဒေသသို့ ရောက်ရာတွင် ဆာလောင်ရေငတ်ကြောင့် ပင်ပန်းနေသော ရာක්ෂသီများက သူ့ကို စားရန် ပြေးလာကြသည်။ သူသည် ဝေဒမန္တရများဖြင့် ကိုယ်ကို ကာကွယ်သည်။ ထို့နောက် ဒွာရကာအပါအဝင် မိမိ၏ တီရ္ထယာတရာကို ပြောပြပြီး အိုးထဲတွင် သိမ်းထားသော ဒွာရကာရေကို သူတို့အပေါ် ပက်ချလျှင် အတိတ်ကမ္မကို သတိရလာကာ ရာක්ෂသီကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်၍ အပ္ဆရာအဖြစ် ကောင်းကင်သို့ တက်ရောက်ကြသည်။ အဆုံးတွင် ဖလရှရုတိအရ ဒွာရကာမဟာတ္မယကို နားထောင်ခြင်းသည် မဟာဒါနနှင့် တူပြီး ဘက္တိ၊ သားရရှိခြင်းနှင့် သုခလောကသို့ တက်ရောက်ခြင်းကို ပေးသည်။
Adhyaya 209
The Greatness of Kāliṇdī (Sacred River/Tīrtha Greatness)
အဓ್ಯಾಯ ၂၀၉ သည် အလွှာလိုက် မေးမြန်းဖြေကြားမှုဖြင့် စတင်သည်။ ယုဓိဋ္ဌိရသည် နာရဒက သင်ကြားခဲ့သော တီရ္ထ၏ မဟာတ్మျကို ဆောဘရီထံ မေးမြန်းရာမှ၊ အတွင်းက အတွင်းပုံပြင်သို့ ဆက်လက်ရောက်ရှိသည်။ ဒွာရကာ၏ ဂုဏ်သတင်းကို ကြားပြီးနောက် ရာဇာ ရှိဘီက နာရဒကို မေးမြန်းသဖြင့် နာရဒသည် စန္ဒြဘာဂါမြစ်အနီး၌ ဖြစ်ပွားသော အပြစ်ဖျက်ပုံပြင်ကို ပြောပြသည်။ အပြစ်သား ဆံပင်ညှပ်သမား ခဏ္ဍက သည် ခိုးယူစဉ် သီလရှိသော ဗြာဟ္မဏ မုကွန်ဒကို သတ်ဖြတ်သည်။ မုကွန်ဒသည် သေဆုံးခါနီးတွင် ဤအဖြစ်ကို အခြားသူ၏ လက်ရာသာမက မိမိကံ၏ အကျိုးဖြစ်ကြောင်း လက်ခံပြောဆိုသည်။ မိခင်နှင့် ဇနီး၏ ငိုကြွေးမြည်တမ်းမှုက အိမ်ထောင်စု၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ထင်ရှားစေသည်။ ဂုရု ဝေဒာယန လာရောက်၍ ကိုယ်နှင့် အတ္တမန်ကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် သင်ကြားကာ—အတ္တမန်သည် အာရုံခံအင်္ဂါများကို ကျော်လွန်၍ မမွေးမသေ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ နိဂုံးတွင် ကောသလာ/ကာလိန္ဒီ၏ ကရုဏာကြောင့် အပြစ်ကြီးသူပင် တီရ္ထပုဏ္ဏနှင့် အတွင်းဝိရာဂကို ပေါင်းစည်းကာ ကောင်းကင်ဆိုင်ရာ အခြေအနေကို ရနိုင်ကြောင်း မဟာတ్మျအဖြစ် ချီးမြှောက်ထားသည်။
Adhyaya 210
The Mukunda Episode: Kośalā Tīrtha on the Yamunā and Release from Guru-Offense
ဗြာဟ္မဏ သံဃာဝင် သာသနာ့သွားနှစ်ဦးသည် အရိုးအစုကို ရေထဲသို့ စွန့်လွှတ်ရန် ထုပ်ပိုးယူဆောင်ကာ ယမုနာမြစ်ကမ်း အိန္ဒြပရಸ್ಥဒေသသို့ ရောက်လာပြီး အိပ်စက်ကြသည်။ အစာရှာလှည့်လည်နေသော ခွေးတစ်ကောင်က အဝတ်ထုပ်ကို ဆွဲယူကာ ဖောက်ခွဲသဖြင့် အရိုးများ ရေထဲသို့ ကျသွားပြီး—မသိမသာပင် ကိုးသလာ တီရ္ထ၌ အရိုးစွန့်လွှတ်ခြင်းက ပြည့်စုံသွားသည်။ ထိုခဏမှာပင် မုကുന္ဒသည် ဒေဝဗိမာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာကာ မိမိ၏ ဂုရု ဝေဒာယနကို ဦးချကန်တော့ပြီး၊ မိမိသည် ဆံပင်ညှပ်သမား စဏ္ဍက၏ လက်ဖြင့် သတ်ခံရပြီးနောက် သံယမနီသို့ ခေါ်ဆောင်ခံရသော်လည်း ကိုးသလာ တီရ္ထ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဂုရုအပေါ် ပြစ်မှားမှုနှင့် ဆက်နွယ်သော အပြစ်က ပျက်စီးကာ ကောင်းကင်လမ်းကြောင်း ဖွင့်လှစ်သွားကြောင်း ပြောသည်။ ထို့နောက် ယမဒူတများ၊ ရောရဝ အပါအဝင် နရကဒဏ်ရာများနှင့် ယမ၏ သဘောတရားကို ရှင်းပြပြီး၊ ဗြဟ္မာ၏ အမိန့်အရ ဂုရုကို သစ္စာဖောက်ခြင်း သို့မဟုတ် မိဘကို လျစ်လျူရှုခြင်းတို့၏ ပြင်းထန်သော အကျိုးဆက်ကို ထောက်ပြသည်။ အဆုံးတွင် မုကున္ဒ၏ လွတ်မြောက်မှုသည် ယခင်က ဗြာဟ္မဏဧည့်သည်ကို ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်းနှင့် သေဆုံးသူအတွက် သင့်တော်သော အန္တျေဋ္ဌိကရိယာများ ပြုလုပ်ပေးခြင်းတို့နှင့် ဆက်စပ်ကြောင်း ချိတ်ဆက်ကာ၊ ကာလိန္ဒီ (ယမုနာ) မဟာတ္မ్యంలో ကိုးသလာကို “တီရ္ထတို့၏ ဘုရင်” ဟု ချီးမြှောက်ထားသည်။
Adhyaya 211
Mukunda and Caṇḍaka: Brahmin-Slaying, Royal Justice, and the Kośala Tīrtha’s Saving Power
နာရဒသည် ဗြာဟ္မဏ မုကုန္ဒကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ဆံပင်ညှပ်သမား စန္ဒက၏ အကြောင်းကို ဆက်လက်ပြောပြသည်။ မြို့သူမြို့သားများက ရာဇဝတ်မှုကို တိုင်ကြားသောအခါ ဘုရင်သည် ရာဇဓမ္မကို လိုက်နာလျက် တရားခံကို ဖမ်းဆီးရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ဝန်ကြီးသည် စန္ဒကကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး ဘုရင်က မြင့်မြတ်သော စန္ဒြဘာဂါ နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်တွင် ကွပ်မျက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းတွင် ခေါင်းဖြတ်သတ်ခံရပြီးနောက် ကံကြမ္မာအရ မာရဝတွင် မြွေဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုမြွေသည် ဂင်္ဂါမြစ်သို့ သွားနေသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး၏ မိဘအရိုးအိုးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ အယုဒ္ဓယ (ကောသလ) ဘုရားဖူးနေရာတွင် အသတ်ခံရပြီး စန္ဒကသည် နတ်အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဗြာဟ္မဏ၏ အရိုးများကို ရေမျှောခြင်းဖြင့် မိဘများ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ချက်ချင်းရောက်ရှိသွားကြသည်။
Adhyaya 212
Description of the Glory of Kośalā (Indraprastha/Śakraprastha; Dakṣiṇa-Kośalā)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ရာဇာအား သင်ကြားသည့်ဘောင်အတွင်း တီရ္ထ-မာဟာတ်မိယကို ဖော်ပြပြီး၊ ကိုသလာ/အိန္ဒြပရஸ్థ (ရှကရပရஸ్థ) ကို တီရ္ထများအနက် အမြင့်ဆုံးဟု ကြေညာသည်။ ဤနေရာသည် လောကီအကျိုးများသာမက မောက္ခကိုပါ ပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ အလွှာလိုက်ကာလပုံပြင်အတွင်း မောက္ခကိုလိုလားသော ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးက ဘဒရိကာရှရမ သို့မဟုတ် နာရာယဏ၏ ဓာမသို့ ထွက်ခွာလိုသော်လည်း၊ ဥပမာနှင့် သတိပေးစကားများဖြင့် တားဆီးကာ—ဗိဿနုချစ်မြတ်နိုးသည့် “သမီး” ကဲ့သို့သော ကိုသလာကို မစွန့်ပစ်ရန်၊ ဤနေရာက အလိုဆန္ဒကင်းခြင်း (ဝైరဂျ) နှင့် မောက္ခကို ပေးတတ်ကြောင်း သင်ကြားသည်။ ထို့နောက် သရီ ဘဂဝန် ဗိဿနုသည် တောက်ပသော ရူပဖြင့် ပေါ်ထွန်းကာ အိန္ဒြပရஸ्थ/ရှကရပရஸ्थ သည် တီရ္ထများအနက် အဓိကဖြစ်ကြောင်း၊ နေရာတိုင်းတွင် အကျိုးဖလပေးသူ အတွင်းအတ္တမန်အဖြစ် မိမိတော်တည်းဟု အတည်ပြုသည်။ ထိုဘြာဟ္မဏသည် ဗိဿနု၏ အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်/လုံးဝပေါင်းစည်းခြင်းကို ရရှိသည်။ တောင်ပိုင်းဘြာဟ္မဏများက ထိုတီရ္ထ၌ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုကာ သေဆုံးပြီး ဗိဿနုကို စတုတ္တရားဖြင့် ချီးမွမ်းကာ စာရူပျနှင့် နောက်ဆုံးတွင် စေဝါ-ဘာဝ (အမှုတော်ထမ်းစိတ်) ကို ရရှိကြသည်။ ထိုတီရ္ထကို ဒက္ခိဏ-ကိုသလာ ဟု လူသိများစေပြီး၊ ဥတ္တရ-ကိုသလာ ကို ရာမအဝတာရနှင့် ရာဝဏသတ်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဤကഥာကို နားထောင်ခြင်းသည် ကလိယုဂ၏ အညစ်အကြေးကို သန့်စင်ကာ ဗိဿနု၏ ခြေတော်သို့ ဦးတည်စေသည်ဟု ဖော်ပြသည်။
Adhyaya 213
The Greatness of the Yamunā: Viśrānti/Nṛpaviśrānti, Madhuvana, and Deliverance through Śrāddha
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ကာလိန္ဒီ (ယမုနာ) မြစ်ကမ်းရှိ မဓုဝနနှင့် ဝိශ්ရန္တိ တီရ္ထများ၏ မဟာဂုဏ်ကို ချီးမွမ်းထားပြီး၊ အထူးသဖြင့် နృပဝိශ්ရန္တိ တွင် ဗိဿနုသည် သရီကိုလ (ဝရာဟ) ရূপဖြင့် တည်ရှိကြောင်း ဆိုသည်။ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ဒർശနပြုခြင်းနှင့် ဘက္တိဖြင့် မဟာပုဏ္ဏာ ရရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ဥပမာဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်တွင် ဆင်းရဲသော ဘြာဟ္မဏ ကုရှလသည် မသန့်ရှင်းသော ဇနီးကြောင့် ပျက်စီးသွားသည်။ သူသေပြီးနောက် ဇနီးသည် သဒ္ဓါရှိသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ မတရားငွေဖြင့် သား ကုဏ္ဍ၏ ဥပနယနကို ပြုလုပ်ပေးသည်။ သားသည် နာရာယဏဘက္တ ဖြစ်လာ၍ မြင့်မြတ်သော လောကသို့ ရောက်သော်လည်း မိခင်သည် အပြစ်ကို ဆက်လက်ကျူးလွန်ကာ ပြစ်မှုနှင့် ရောဂါတို့ဖြင့် ကျရောက်ပြီး အခမ်းအနားမရှိဘဲ သေဆုံးကာ ရောရဝ နရကသို့ ခေါ်ဆောင်ခံရပြီး နောက်တဖန် သင်္ချိုင်းမြေတွင် လိပ်ပြာ (lizard) အဖြစ် မွေးဖွားလာသည်။ သားက မိခင်ကို သိမြင်သော်လည်း ကယ်တင်ခြင်းသည် စစ်မှန်သော တီရ္ထ၌ သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် ဗိဿနု၏ ရှရဏကို ယူခြင်းဖြင့်သာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် Hariprastha–Madhuvana တွင် śrāddha နှင့် piṇḍa-dāna ပြုလုပ်ရန် ညွှန်ကြားပြီး၊ ထိုအကျိုးသည် ဂယာ၏ ပုဏ္ဏာထက် တစ်ရာဆ ပိုမိုကြောင်း ဆိုထားသည်။
Adhyaya 214
The Glory of Madhuvana: Viśrānti Tīrtha, Śrāddha, and Lineage-Liberation
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် မဓုဝန (ဝိශ්ရာန္တိ-တီရ္ထ) ၏ တီရ္ထ-မဟာတ္မ்யအတွင်း၌ śrāddha ပူဇော်ပွဲ၏ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို အလွန်သေချာစွာ ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည်။ မုနိ၏သားဖြစ်သော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် မဓုဝနသို့ ရောက်လာပြီး ဗိဿနုကို အာဝဟနပြုကာ ဗြာဟ္မဏများကို အာသနပေးခြင်း၊ အရ္ဃျ (arghya) ဆက်ကပ်ခြင်း၊ ပိဏ္ဍ (piṇḍa) များကို စီစဉ်ဆက်ကပ်ခြင်းတို့ဖြင့် စည်းကမ်းတကျ śrāddha ကို ပြီးမြောက်စေသည်။ အကျိုးရလဒ်မှာ အံ့ဩဖွယ်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်—ပိတೃများသည် ကောင်းကင်ရထားဖြင့် လာရောက်ကာ မဓုဝန၌ ပြုသော śrāddha သည် သူတို့ကို နိမ့်ကျသော ယောနိများ (ရက္ခသ, လိပ်ပြာ/အိမ်မြှောင်, ဝက်/ခွေး သို့မဟုတ် မလှုပ်ရှားနိုင်သော စ္ထာဝရအခြေအနေ) မှ လွတ်မြောက်စေပြီး ဒေဝလောကီဂတိကို ပေးကြောင်း သက်သေခံကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝိශ්ရာန္တိ-တီရ္ထ၌ ဟရိ၏ တိုက်ရိုက်ဒർശန ရရှိကာ ဘက္တသည် ဝိုင်ကුණ္ဍ (Vaikuṇṭha) သို့ တက်ရောက်သည်—တီရ္ထ-ဆေဝါ၊ śrāddha နှင့် ဘက္တိတို့သည် မျိုးရိုးတစ်လျှောက် ကယ်တင်၍ မောက္ခသို့ ခေါ်ဆောင်သော လမ်းကြောင်းဟု ထင်ရှားစေသည်။
Adhyaya 215
Description of Madhuvana (Madhuvana Māhātmya Episode)
ဤအဓ್ಯಾಯသည် ဥတ္တရခဏ္ဍ၊ ကာလိန္ဒီ-မာဟာတ္မ್ಯ အတွင်း မဓုဝန၏ မဟိမကို ချီးမြှောက်ရင်း မျိုးရိုးနှင့် သီလဆိုင်ရာ သံသယတစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းပေးသည်။ တာရာ၏ သား ဘုဓ (Budha) သည် ဘృဟස්ပတိ၏ အိမ်ထောင်နှင့် ဆက်နွယ်နေသော်လည်း မည်သို့ လဝంశ (Lunar line) ကို စတင်တည်ထောင်သူ ဖြစ်နိုင်သနည်းဟူသော မေးခွန်းကို နာရဒက ရှင်းလင်းပြောကြားသည်။ စောဘဟရီ၏ အစီရင်ခံမှုနှင့် ရာဇာ ရှိဘိ၏ မေးမြန်းမှုအပေါ် မူတည်၍ နာရဒက ဟရိဒွာရ၌ ဂျေဋ္ဌ သုက္လ ဒသမီနေ့ စည်းဝေးပွဲကို ရွတ်ဆိုကာ ဘုဓအား ဂုဏ်ပြုနေစဉ် မုနိ၏ သားတစ်ဦးက “မသစ္စာရှိသော မိန်းမ၏ သား” ဟု စော်ကားသည့်အကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ကန္ဓရ (Candra) က တာရာကို ခိုးယူသွားခြင်း၊ ထိုကြောင့် ဒေဝ–အသူရ စစ်ပွဲ ဖြစ်ပွားခြင်းနှင့် ဘြဟ္မာက အငြင်းပွားမှုကို ရပ်တန့်စေခြင်းတို့ကို ရှင်းပြသည်။ ဘုဓ မွေးဖွားပြီး ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအဖအမည်ကို ထုတ်ဖော်ရန် တောင်းဆိုရာတွင် နောက်ဆုံး ကန္ဓရက ဘုဓကို မိမိ၏ သားဟု လက်ခံသဖြင့် လဝంశ၏ အစပြုမှု ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်။ ဘုဓသည် စော်ကားသူကလေးကို “ကுண္ဍ” (တွင်း) ဖြစ်စေမည့် ကျိန်စာချသော်လည်း ကရုဏာဖြင့် လျော့ပေါ့ပေးကာ ထိုကလေးသည် နပုংসက ဖြစ်ပြီး ဥပနယန ပြီးနောက် ပြန်လာနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် ဖလရှ్రုတိအရ မဓုဝန၏ မဟိမကို နားထောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ရွတ်ဖတ်ခြင်းသည် အရှွမေဓ ယဇ్ఞနှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝိෂ္ဏုလောကသို့ ရောက်စေသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 216
Description of the Badarikā Hermitage (Sad-Badarī Tīrtha Māhātmya)
နာရဒသည် ရာဇာအား ယမုနာမြစ်ကမ်းရှိ အံ့ဩဖွယ် တီရ္ထ ဘဒရိကာရှရမ် (စဒ်-ဘဒရိ) ၏ မဟာတန်ခိုးကို ရှင်းလင်းပြောကြားသည်။ မဂဓဒေသမှ သာဓုကောင်းသော ဗြာဟ္မဏ ဒေဝဒါသနှင့် ဇနီး ဥတ္တမာတို့သည် အိုမင်းလာခြင်းကိုမြင်၍ သား အင်္ဂဒသည် အိမ်ထောင်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်ပြီဟု သိကာ မောက္ခအတွက် တီရ္ထယာတရာနှင့် တပသ္ယာကို ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ လမ်းတွင် စိဒ္ဓတစ်ဦးနှင့် တွေ့ပြီး ကပိလမုနိ ဘဒရိသို့ ရောက်လာသည့် ပုံပြင်ကို ကြားရသည်။ ထိုနေရာ၌ ရေငတ်နေသော ကျွဲတစ်ကောင်သည် ယခင်ဘဝကို မှတ်မိလာပြီး—ကလိင်္ဂ၏ အပြစ်ကြီးသော ဘုရင်ဖြစ်ခဲ့ကာ ဒုရဝာသာ၏ ကျိန်စာကြောင့် ကျွဲဘဝသို့ ကျရောက်ခဲ့သည်ဟု ဝန်ခံသည်။ ကပိလမုနိက ဤတီရ္ထသည် ဗိဿဏု၏ ဘဒရိဖြစ်ကြောင်း ပြ၍ သန့်ရှင်းသော ရေချိုးပူဇော်နည်းကို သင်ကြားသည်; ထို့နောက် အိန္ဒြာ ဆင်းလာကာ ဘုရင်သည် ကျွဲကိုယ်ကို စွန့်၍ ဒေဝရုပ်ရရှိပြီး ကောင်းကင်သို့ တက်ကာ ကပိလ/ဗိဿဏုကို ချီးမွမ်းသည်။ စိဒ္ဓက ဒေဝဒါသအား ဘဒရိသို့ သွားရန် တိုက်တွန်းပြီး ထိုနေရာတွင် ရေချိုးခြင်းကြောင့် ဒေဝဒါသ၏ အကြီးအကဲသည် စိဒ္ဓိရရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် ဘဒရိသည် မယှဉ်နိုင်သော ပဝါနတီရ္ထဖြစ်၍ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားကာ ရည်မှန်းချက်အားလုံးကို ပေးပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမှ လွတ်မြောက်စေသည်ဟု အတည်ပြုထားသည်။
Adhyaya 217
Description of Haridvāra (at Śakraprastha/Indraprastha)
ဤအခန်းတွင် ဘဒရီနှင့် သက္ကရပရස්ထ/အိန္ဒြပရස්ထ ကို ချီးမွမ်းသည့်အကြောင်းမှ ဆက်လက်ကာ၊ ထိုသက္ကရပရස්ထ/အိန္ဒြပရස්ထ၌ တည်ရှိသော ဟရိဒွာရ တီရ္ထ၏ မဟာတ္မိယကို အထူးပြု၍ ဖော်ပြသည်။ နာရဒ မုနိက ရာဇာနှင့် မေးမြန်းသူတို့အား ထိုတီရ္ထ၏ ဂုဏ်သတင်းကို ပြောကြားရန် သဘောတူကာ ဥပမာဇာတ်လမ်းဖြင့် စတင်သည်။ ကလီဂ ဟူသော ချဏ္ဍာလတစ်ဦးသည် ကလေးသတ်မှုနှင့် ခိုးမှုကြောင့် နာမည်ဆိုးထွက်သူဖြစ်သည်။ ကုရုက္ခေတ္တရ၌ နေမင်းပွဲတော်အချိန် သူသည် ချမ်းသာသော ဝိုင်ရှျယကို ပစ်မှတ်ထားပြီး သန်းခေါင်ယံတွင် ခိုးဝင်ရာမှ အကြမ်းဖက်မှု ဖြစ်ပွားကာ ကလီဂနှင့် အခြားသူများ သေဆုံးကြသည်။ သို့သော် သေဆုံးသူတို့သည် ဒေဝယာန (ကောင်းကင်ယာဉ်) များပေါ်တွင် ပေါ်ထွန်းလာ၍ ဤနေရာ၏ ကယ်တင်နိုင်စွမ်းသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ်ဖြစ်ပြီး အပြစ်ကြီးသူများနှင့် ရှိဝအပရాధ ပြုသူများအတွက်တောင် အကျိုးရှိကြောင်း ကြေညာကြသည်။ ထို့နောက် အရိုးအဆစ် (အသ္ထိ) ကို ရေထဲသို့ ပျော်ဝင်စေခြင်း၏ အကျိုးကို အလေးပေးဖော်ပြသည်—တီရ္ထအနီးတွင် သေဆုံးပြီး အရိုးကို ထိုရေတွင် စွန့်ချလျှင် ကောင်းကင်ဘုံသို့တက်ရောက်ကာ စတျလောက/ဗြဟ္မလောက ထိ ရောက်နိုင်သည်။ သီလသင်ခန်းစာအဖြစ် သုစရိုက်သူသည် အခြားသူတို့ကို အကျိုးပြုရမည်၊ ထိခိုက်နစ်နာမှုကို စိတ်ထဲတွင် မကြာခဏ ပြန်တွေးကာ မပူပန်ရဟု ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် ဤအကြောင်းကို နားထောင်ခြင်း၏ ဖလကို မဟာဒါနနှင့် ဝရတကြီးများနှင့် တူညီကြောင်း ချီးမွမ်းကာ၊ ဟရိဒွာရသည် ပုရုရှာရ္ထ လေးပါးနှင့် ဝိုင်ကుంఠသို့ ရောက်စေသော အမြင့်ဆုံး တီရ္ထဖြစ်ကြောင်း ထပ်မံအတည်ပြုသည်။
Adhyaya 218
The Account of Puṇḍarīka and Bharata: Puṣkara Tīrtha’s Liberating Grace (with Godāvarī Snāna and Dāna)
ဤအধ্যာယတွင် နာရဒမုနိက ပုရှ္ကရ တီရ္ထ၏ အံ့ဩဖွယ် မဟိမကို ချီးမွမ်းဖော်ပြသည်။ ထိုတီရ္ထသည် ရှိဝ၏ ကရုဏာကို ရရှိစေပြီး ဝိෂ္ဏုကိုလည်း ပီတိဖြစ်စေသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဝိෂ္ဏုသည် ပုဏ္ဍရိက၏ အိမ်၌ တစ်လကြာ တည်းခိုခဲ့ဖူးပြီး၊ ထိုတီရ္ထ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ပုဏ္ဍရိက၏ အပြစ်များသော ညီငယ် ဘာရတလည်း မောက္ခကို ရရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဝိဒర్భဒေသမှ ဝိෂ္ဏုဘက္တ ဘြာဟ္မဏ မာလဝသည် ဂုရု (ဗြဟ္စပတိ) သည် သိင်္ဟရာသီ၌ ရှိသော မင်္ဂလာကာလတွင် ဂోదာဝရီမြစ်၌ စနာနပြုရန်နှင့် ရွှေဒာနကို သင့်တော်သော ပာတရ (လက်ခံသူ) ထံသို့သာ ပေးလှူရန် ခရီးထွက်သည်။ သူသည် မိမိအစ်မ၏ သား ပုဏ္ဍရိကကို အကောင်းဆုံး ပာတရဟု ရွေးချယ်ကာ တစ်ဝက်ကို ပေးလှူပြီး၊ ပုဏ္ဍရိကကလည်း ရှရောတရိယ ဘြာဟ္မဏများထံ ထပ်မံ ဒာနပြုသည်။ ပြန်လာရာတွင် ပုဏ္ဍရိကသည် ဘာရတကို သေမင်းနီးပါး ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဘာရတ သေဆုံးပြီးနောက် ဒေဝီယ ဝိမာနဖြင့် အထက်သို့ တက်ရောက်ကာ မိမိ၏ ကြီးမားသော အပြစ်များကို ဝန်ခံသော်လည်း ပုရှ္ကရ တီရ္ထ၏ ကရုဏာကြောင့် ထိုမြင့်မြတ်သော ဂတိကို ရခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်—တီရ္ထအာနုဘော်သည် နောင်တနှင့် ဘက္တိဦးတည်မှုနှင့် ပေါင်းစည်းသည့်အခါ အကျိုးကြီးကြောင်းကို ပြသသည်။
Adhyaya 219
Description of the Greatness of Puṣkara (Puṣkara Tīrtha Māhātmya)
ဤအধ্যာယတွင် ပုရှ္ကရ တီရ္ထ၏ ကယ်တင်နိုင်သော မဟာဂုဏ်ကို ဆက်စပ်သော အဖြစ်အပျက် နှစ်ခုဖြင့် အတည်ပြုထားသည်။ ပထမအဖြစ်တွင် အပြစ်များသူဟု လူသိများသော ဘရတက မိမိသည် လောင်းကစားကနေ ရရှိသော အနိုင်ငွေဖြင့် အမွေဆက်ခံသူမရှိသော သေဆုံးသည့် ကလေးတစ်ဦး၏ အဆုံးအမပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြောင်း—အလောင်းကို ဂင်္ဂါမြစ်သို့ သယ်ဆောင်ကာ မီးသင်္ဂြိုဟ်ခြင်းနှင့် ပိဏ္ဍဒါန် စသည့် ရိုးရာကိစ္စများကို ပြည့်စုံစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြောင်း ပြောသည်။ ထိုကုသိုလ်ကြောင့် သူသည် ပုရှ္ကရ၏ ဆိပ်ကမ်းသို့ ရောက်လာပြီး မိမိအတွက် ရှရဒ္ဓကိစ္စများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် တီရ္ထ၏ ကရုဏာဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံကို ရရှိသည်။ ဒုတိယအဖြစ်တွင် ဘက္တ ဘြာဟ္မဏ ပုဏ္ဍရိကသည် အတြိတီရ္ထကဲ့သို့ အကျိုးကို မျှော်လင့်၍ ရေချိုးကာ မာဃလတွင် ဟရိသည် မိမိအိမ်၌ နေထိုင်ပါစေဟု ဆုတောင်းသည်။ သီရိဗိෂ္ဏု (မာဓဝ/ဂိုဝိန္ဒ/ပုဏ္ဍရိကာක්ෂ) ကိုယ်တိုင် ကြွလာ၍ စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ခံရပြီး ဧည့်ခံမှုအပြည့်အစုံဖြင့် မာဃလတစ်လလုံး နေထိုင်တော်မူသည်။ မာဃလအဆုံးတွင် ဂရုဍ ပေါ်ထွန်းလာကာ ပုဏ္ဍရိကကို ပုရှ္ကရသို့ ခေါ်ဆောင်ပြီး ထိုနေရာတွင် ဂိုဝိန္ဒနှင့် စာယုဇျ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိစေသည်။ နိဂုံးတွင် ဤ မဟာတ္မယကို နားထောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ရွတ်ဖတ်ခြင်းသည် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးနှင့်တူသော မဟာကုသိုလ်ကို ပေးသည်ဟု ဆိုထားသည်။
Adhyaya 220
Description of Indraprastha (within the Kāliṃdī-māhātmya)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ပထမဦးစွာ ပရယာဂကို “တီရ္ထတို့၏ ဘုရင်” ဟု မြှောက်တင်ကာ မဟာတီရ္ထအဖြစ် ချီးမွမ်းသည်။ ဂန္ဓဗ္ဗ ဝိශ්ဝာဝಸು သည် စုမေရုတောင်ပေါ်ရှိ ဘြဟ္မာ၏ သဘင်သို့ သွားရောက်၍ ဘြဟ္မာ၏ အာသနအနီးတွင် အိန္ဒြပရස්ထ/ရှကရပရස්ထ ကို အထူးဂုဏ်ပြုထားသည်ကို မြင်တွေ့ပြီး၊ အခြား မဟာတီရ္ထများကိုလည်း အစေခံသကဲ့သို့ ဝန်းရံနေကြောင်း ဖော်ပြထားသည်—သန့်ရှင်းသော မြေဒေသ၏ အဆင့်အတန်းကို ဒေဝတော်အာဏာနှင့် နီးစပ်မှုအလိုက် ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ကထာသည် သင်ခန်းစာပုံပြင်တစ်ပုဒ်သို့ လှည့်သည်။ မာဟိෂ္မတီမြို့၏ ချမ်းသာသော ကဏိကာ မိုဟိနီ သည် အပြစ်ကြီးများ ပြုခဲ့သော်လည်း အိုမင်းလာ၍ နရကဘေးကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ဓမ္မဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ လူထုအကျိုးပြုလုပ်ငန်းများ၊ ဒါနနှင့် ပုဏ္ဏကောင်းမှုများကို ဆောင်ရွက်သည်။ သို့ရာတွင် တောအတွင်း သစ္စာဖောက်ခံရပြီး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရကာ သေမင်းနီးပါး ဖြစ်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ပရယာဂရေကို သယ်ဆောင်လာသော ဝိုင်ခာနသ ရသီတစ်ပါးနှင့် တွေ့ဆုံရပြီး၊ ထိုသန့်ရှင်းရေကို မျက်နှာပေါ်သို့ လောင်းပေးရာမှ ထိတွေ့မှုတစ်ချက်ကပင် ကယ်တင်ခြင်း၏ အဆုံးအဖြတ်ဖြစ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဒြာဝိဍဒေသတွင် မိဖုရားအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားကာ၊ ကထာသည် ဟေမာင်ဂီ၏ ဇာတ်လမ်းသို့ ဆက်လက်ရွေ့လျားပြီး တီရ္ထပုဏ္ဏ၏ အကျိုးကို ကမ္မပြောင်းလဲမှုနှင့် လူမှု-ဝိညာဉ်ရေး အတ္တလက္ခဏာအသစ်တည်ဆောက်ခြင်းနှင့် ချိတ်ဆက်ဖော်ပြသည်။
Adhyaya 221
Description of Prayāga (within the Greatness of Indraprastha)
မဟာမိဖုရား ဟေမာင်ဂီသည် ဘုရင် ဝီရဝර්မာအား အဝတားများနှင့် လောကဗေဒပုံစံ (လောကာလောက၊ ကျွန်းခုနစ်ခုနှင့် သမုဒ္ဒရာခုနစ်ခု) ကို ရုပ်ပုံဖြင့်ဖော်ပြထားသော သန့်ရှင်းသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ပြသသည်။ ဘာရတ၏ မြစ်များနှင့် အိန္ဒရပရස්ထ၊ ပရယာဂ တီရ္ထများကို မြင်သည့်အခါ မိဖုရားသည် မိမိ၏ အတိတ်ဘဝကို သတိရလာပြီး—မိုဟိနီဟုခေါ်သော ကောတေသနာအဖြစ် ဒုစရိုက်သမားများက သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။ ထို့နောက် ဝိုင်ခာနသ တပသီတစ်ပါးက ပရယာဂရေကို သောက်စေသဖြင့် ကုသိုလ်ပြည့်ဝသော ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းရပြီး မဟာမိဖုရားဖြစ်လာသည်။ မိဖုရားသည် ဘုရင်နှင့်အတူ ပရယာဂသို့ သွားရောက်ပြီးမှသာ အစာစားမည်ဟု သစ္စာကတိပြုသည်။ ကောင်းကင်အသံ (အာကာသဝါက်) က သူမ၏ ပြောကြားချက်ကို အတည်ပြုပြီး ဆန္ဒပြည့်စုံရန် ဘုရားဖူးခရီးနှင့် ရေချိုးပူဇော်နည်းကို ညွှန်ကြားသည်။ ပရယာဂရှိ ရှိဝ-တီရ္ထ၌ ဘုရင်က တောက်ပသော ဒေဝတားနှစ်ပါးကို ချီးမွမ်းရာမှ ဟရီနှင့် ဘြဟ္မာ ပေါ်ထွန်းလာ၍ ကာမသုခတွင် ကပ်ငြိနေသော ခင်ပွန်းကို ဓမ္မလမ်းသို့ ခေါ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည့် ဟေမာင်ဂီကို ချီးကျူးကြသည်။ ထို့နောက် သတ်ယလောကနှင့် ဝိုင်ကుంఠသို့ ရောက်နိုင်မည်ဟု အာမခံပေးပြီး ဤအধ্যာယကို နားထောင်/ရွတ်ဖတ်ခြင်း၏ အကျိုး (ဖလရှရုတိ) ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 222
The Greatness of the Sevenfold Tīrtha and the Origin of Bhīma-kuṇḍa (via Indraprastha)
ဤအဓ್ಯಾಯသည် တီရ္ထမဟာတ္မ్యအဖြစ် ကာရှီ၏ လွတ်မြောက်စေသော အာနိသင်မှ စတင်ဖော်ပြသည်။ ကာရှီတွင် ကျီး၊ မြွေ နှင့် śiṃśapā သစ်ပင်တို့ လွတ်မြောက်သည့် ပုံပြင်ကို ဆိုပြီး ယခင်ဘဝအပြစ်ဒုစရိုက်များရှိသော်လည်း ကယ်တင်ရေးတွင် ကူညီခြင်းဆိုသည့် ပုဏ္ဏကောင်းမှုသေးငယ်တစ်ခုကြောင့် မြင့်မြတ်သော ဂတိကို ရကြောင်း ပြသသည်။ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ကောင်းမှုနည်းနည်းပင် အကျိုးကြီးမားကြောင်းကို ထင်ရှားစေသည်။ ထို့နောက် ဂိုကර්ဏ၏ ရှိုင်ဝသဘောတရားနှင့် ကယ်တင်ခြင်းကို ချီးမွမ်းကာ ထိုနေရာ၌ သေဆုံးလျှင် ရှိဝနှင့်တူသော အခြေအနေကို ရနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ရှိဝ-ကာဉ္စီတွင် ရှိဝဘက္တိသည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းစွာ ဝိုင်ကුණ္ဌသို့တိုင် ရောက်စေနိုင်ကြောင်း—ရှိဝ၏ မြို့တော်တွင်ပင်—ဖော်ပြသည်။ ရှိဝကို ကိုးကွယ်သော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး၏ နောက်ဘဝဂတိကို ရှိဝဂဏများနှင့် ဟရိ၏ သာသနာတော်သားများက အငြင်းပွားသော်လည်း ရှိဝနှင့် ဗိဿဏုတို့၏ ပြုံးရွှင်သဟဇာတဖြင့် ဆုံးဖြတ်ကာ ဟရိ-ဟရ ညီညွတ်မှုကို ထင်ဟပ်စေသည်။ အဆုံးတွင် ယမုနာ (ကာလိန္ဒီ) ကမ်းနားရှိ အိန္ဒြပရස්ထ/ရှကရပရස්ထကို သန့်ရှင်းသော တီရ္ထအဖြစ် တည်မြဲစေပြီး ရေချိုးပူဇော်ခြင်း၊ နှစ်စဉ် ပရဒက္ခိဏာ လှည့်လည်ခြင်း စသည့် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို ညွှန်ပြသည်။ ရာဇသူယနှင့် ဆိရှုပာလ သေဆုံးမှုအကြောင်းအရာနှင့် ဆက်စပ်၍ ဘီမ-ကுண္ဍ၏ မူလဖြစ်ပေါ်လာပုံကို ရှင်းပြကာ တီရ္ထ၏ မဟိမကို အတည်ပြုသည်။
Adhyaya 223
Instruction on Knowledge (Mantra of Lakṣmī–Nārāyaṇa and the Path of Surrender)
PP.6.223 အခန်းတွင် “မန္တရားတို့၏ ရတနာ” ဟုခေါ်သော လက္ခမီ–နာရာယဏ မန္တရားကို ဖော်ပြပြီး၊ သံသရာဘဝမှ လွတ်မြောက်ရန် အမြင့်ဆုံး ဆေးတစ်ပါးဟု ချီးမြှောက်ထားသည်။ ရှောနကသည် စူတထံမှ ကယ်တင်ရေးအတွက် ညွှန်ကြားချက်ကို တောင်းခံရာ၊ စူတက ဝသိဋ္ဌက မင်း ဒိလီပအား သင်ကြားခဲ့သည့် အကြောင်းကို ကိုးကားပြောကြားသည်။ ထို့နောက် ဆက်ခံပေးပို့သည့် လမ်းကြောင်းသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး—ယောဂီတို့က ဘြဟ္မာကို မေးမြန်းသည်; ဘြဟ္မာက နာရာယဏထံမှ ရရှိသော လျှို့ဝှက်တရားကို ပြန်လည်ဖော်ပြသည်; နာရဒက ထိုအရာကို ရှင်ရသီများထံသို့ ဆက်လက်ပို့ဆောင်သည်။ ဤအခန်းတွင် အရည်အချင်းကို ဝဏ္ဏ/ဇာတ်အပေါ် မတည်ဘဲ၊ တစ်ပါးတည်းသော ဘက္တိနှင့် ရှရဏာဂတိ (အလုံးစုံ အားကိုးအပ်နှံခြင်း) အပေါ် မူတည်ကြောင်း ဆိုသည်။ သို့သော် ယုံကြည်မှုမရှိသူ၊ မာနကြီးသူ၊ လောဘကြီးသူ၊ စည်းကမ်းမရှိသူတို့အား မသင်ကြားရဟု တင်းကျပ်စွာ တားမြစ်ထားသည်။ ဝိုင်ရှ္ဏဝ အမှတ်အသားများနှင့် ဒိက္ခာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်း—အရည်အချင်းရှိသော ဂုရုရွေးချယ်ခြင်း၊ ပူဇာ၊ ဟောမ (108/1008)၊ နျာသ–မုဒြာ၊ စက္ကရ–ရှင်ခ အမှတ်တံဆိပ်တင်ခြင်း၊ အဘိသေက နှင့် မန္တရား အုပဒေသ—တို့ကို ဖော်ပြပြီး၊ နာရာယဏတစ်ပါးတည်းကို ခိုလှုံခြင်းက မောက္ခကို ပေးသည်ဟု နိဂုံးချုပ်ထားသည်။
Adhyaya 224
The Glory of Sudarśana (and the Marks of Vaiṣṇava Worship)
အခန်း ၂၂၄ သည် ရာဇရိရှီ ဒိလီပ၏ ဘာဝနာပြည့်မေးခွန်းဖြင့် စတင်ပြီး မကုန်ခန်းသော ဟရီ-ဘက္တိ ရရှိရန် နည်းလမ်းကို မေးမြန်းသည်။ ထို့နောက် အကြောင်းအရာသည် မှတ်မိသော ကိုင်လာသ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြောင်းလဲကာ ပါဝတီ (ဂိရိဇာ/ဥမာ) က မဟာဒေဝ ရုဒြ (ရှီဝ) ထံတွင် ဝိෂ္ဏု-ဘက္တိသည် သတ္တဝါအားလုံးအတွက် အထွေထွေ လွတ်မြောက်မှုကို မည်သို့ပေးနိုင်သနည်းဟု မေးသည်။ ရှီဝသည် ဥပနိရှဒ်/ဝေဒန္တ သဘောတရားဖြင့် နာရာယဏကို အမြင့်ဆုံး သတ္တဝါ-အမှန်တရားဟု အတည်ပြုပြီး ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဝတ်ပြုမှုနှင့် အမှတ်အသားများကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြသည်—ဦර්ဓ္ဝ-ပုဏ္ဍြ တင်ခြင်း၊ မန္တရ-ဇပ၊ နာမ-စမရဏ (နာမတော်ကို သတိရခြင်း)၊ နားထောင်ခြင်းနှင့် ကီရတန် သီဆိုခြင်း၊ ဒွာဒသီ ဗြတ် ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ တုလစီ စိုက်ပျိုးခြင်း၊ အထူးသဖြင့် သင်္ခ-ချက်ရ (နှင့် ပဉ္စာယုဓ) အမှတ်အသားများ။ နိဂုံးတွင် အပြင်ပန်း လက္ခဏာများနှင့် အတွင်းပိုင်း ဝိုင်ရှ္ဏဝတဝ—ကပ်ငြိမှုကင်းခြင်း၊ ကရုဏာ၊ အတ္တမ-ဉာဏ်—ကို ခွဲခြားပြပြီး အတွင်းစိတ်နှင့် အပြင်ဝတ်စည်းကမ်း တစ်သံတည်းဖြစ်မှသာ စစ်မှန်ကြောင်း ဆိုသည်။
Adhyaya 225
The Greatness of the Ūrdhva-puṇḍra (Vaiṣṇava Vertical Tilaka)
ဥတ္တရခဏ္ဍ အဓ್ಯಾಯ ၂၂၅ တွင် ဥရ္ဓ္ဝ-ပုဏ္ဍရ (ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဒေါင်လိုက် တီလက) ၏ မဟာတ్మျကို စည်းကမ်းညွှန်ကြားသဘောဖြင့် ချီးမြှောက်ထားသည်။ တီလကအမှတ်၏ အလယ်ဗဟိုကွာဟမှုတွင် ဟရိ (ဇနာရ္ဒန) နှင့် သရီ တည်ရှိကြောင်းဆို၍၊ ထိုအမှတ်ကို ဆောင်သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် မန္တရားတော်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး တီလကနှင့်အတူ ပြုသော ဇပ၊ ဒါန၊ ပူဇာ စသည့် ကర్మများသည် အဆုံးမရှိသော ကုသိုလ်ကို ပေးကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့ပြင် ဥရ္ဓ္ဝ-ပုဏ္ဍရ မဆောင်ဘဲ ပြုသော ယဇ္ဉ၊ ဒါန စသည့် အခမ်းအနားများကို ဝိညာဉ်ရေးအရ အကျိုးမရှိ သို့မဟုတ် အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်ဟု နှိုင်းယှဉ်ပြထားသည်။ အမှန်ကန်သော ပုံသဏ္ဍာန်ကိုလည်း သတ်မှတ်ပြီး—တန်းတည့်၍ တံတောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ရမည်၊ အလယ်တွင် တိုင်းတာထားသော ဖွင့်လှစ်နေရာ ရှိရမည်ဟု ဆိုသည်။ တီလကမြေ၏ သန့်ရှင်းသော အရင်းအမြစ်များအဖြစ် ဝေင်္ကဋာဒြိ၊ ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်း၊ တုလစီအမြစ်မြေ၊ အဓိက က္ရှೇತ್ರများကို ဖော်ပြပြီး၊ ဝဏ္ဏ/လိင်အလိုက် ပုဏ္ဍရ အရေအတွက်နှင့် အတိုင်းအတာ၊ ကိုယ်အင်္ဂါများပေါ်တွင် ဗိဿဏုနာမ တင်ထား၍ သမาธိပြုသည့် နည်းလမ်းကိုလည်း ထည့်သွင်းထားသည်။
Adhyaya 226
Instruction on the Meaning of Mantras (Vaiṣṇava Nyāsa, Guru-Authority, and Aṣṭākṣarī Exegesis)
ဥတ္တရခဏ္ဍ အধ্যာယ ၂၂၆ သည် ဥမာ–မဟေရှဝရ စကားဝိုင်းအလွှာအတွင်း ထည့်သွင်းထားသော ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဦးတည်သင်ကြားချက်ဖြစ်သည်။ အစတွင် ဂုရုအရည်အချင်းကို သတ်မှတ်၍ မန္တရကို ဝိုင်ရှ္ဏဝ အာစာရျထံမှသာ လက်ခံရမည်ဟု ဆိုသည်။ ဝေဒပညာ မည်မျှကျယ်ပြန့်စေကာမူ ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဘာဝ မရှိသူသည် ဂုရုအဖြစ် မသင့်တော်ဟု ထောက်ပြသည်။ ထို့နောက် ဒိက္ခာ၏ အမှတ်အသားများဖြစ်သော တာပ (အမှတ်တံဆိပ်တင်ခြင်း), ဥရ္ဓွပုဏ္ဍရ နှင့် ဝိုင်ရှ္ဏဝ အမည်ခံခြင်းတို့ကို ဖော်ပြပြီး “ညာသ” ကို အမြင့်ဆုံး စာဓနာဟု ဦးစားပေးကာ ပရပတ္တိ (ရှရဏာဂတိ/အလျှော့ပေးအပ်နှံခြင်း) နှင့် တူညီဟု ဆိုသည်။ ထို့ပြင် အஷ္ဌာက္ခရီ “Oṃ namaḥ Nārāyaṇāya” ကို ခွဲခြမ်းရှင်းလင်း၍ ပ္ရဏဝ၏ အရေးကြီးမှုနှင့် မန္တရအင်္ဂ—ရိရှိ၊ ဒေဝတာ၊ ချန္ဒ၊ ဘီဇ၊ ရှက္တိ—တို့ကို ရှင်းပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နာရာယဏကို အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော အမြင့်ဆုံးဘုရားအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ဇီဝကို အစဉ်အမြဲ မူတည်ရသော ဒါသ (ကျွန်/ဝန်ထမ်း) ဟု ဆိုကာ မန္တရအောင်မြင်မှုသည် အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်ခြင်းပေါ် မူတည်ကြောင်း အဆုံးသတ်တင်ပြသည်။
Adhyaya 227
Description of the Threefold Divine Opulence (Tripād-vibhūti) and Viṣṇu’s Supreme Abode
ပာရဝတီ၏ မန္တရအဓိပ္ပါယ်နှင့် ဣශ්ဝရ၏ သဘောတရားကို ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုမှုကြောင့် မဟေရှဝရက ဟရီ/နာရာယဏသည် အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်ဖြစ်ကြောင်း—အရာအားလုံးတွင် ပြန့်နှံ့နေသော်လည်း သရီနှင့်အတူ အာနန္ဒကို ခံစားရန် မင်္ဂလာရှိသော ဒိဗ္ဗရုပ်ကို ခံယူတတ်ကြောင်း—ဟောကြားသည်။ ထို့နောက် လက္ခမီကို ဝိષ્ણုနှင့် မခွဲမခွာသော သက္တိအဖြစ် မြှောက်တင်ကာ ဝိષ્ણုကဲ့သို့ အလုံးစုံတွင် ပြန့်နှံ့ပြီး သရီ၊ ဘူ၊ နီလာ စသည့် အမည်များစွာဖြင့် ချီးမွမ်းထားသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုအမည်များကို ဂျပ်ဖတ်၍ အာဟွာန်ပြုလျှင် စည်းစိမ်နှင့် မင်္ဂလာကို ပေးတတ်ကြောင်းလည်း ဖော်ပြသည်။ နောက်တစ်ဆင့်တွင် လောကသည် ပေါ်ထွန်းမှု၏ တစ်ပုံလေးပုံသာဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်းရှိသော သုံးပုံလေးပုံ (တိရိပာဒ-ဝိဘူတိ) သည် ပရကృతိ/ပရဓာနနှင့် ဝိရာဇာမြစ်ကို ကျော်လွန်ရာတွင် ရှိကြောင်း ချိတ်ဆက်ရှင်းလင်းသည်။ ကာလ၊ ဂုဏ-မာယာ၊ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ပရလယကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြပြီး နောက်ဆုံးတွင် နေမီးနှင့် မီးတောက်ကို ကျော်လွန်သော အလင်းရောင်ပြည့်ဝသည့် အမြင့်ဆုံးကောင်းကင်/ဌာန (ဝိုင်ကుంఠ) ကို ဖော်ညွှန်းကာ ဉာဏ်နှင့် ဘက္တိဖြင့် ရောက်နိုင်ပြီး ထိုသို့ရောက်ခြင်းသည် မောက္ခ—ပြန်မလာရသော လွတ်မြောက်မှု—ဟု သတ်မှတ်သည်။
Adhyaya 228
Description of the Supreme Sky (Paramavyoma) and Related Matters
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ပရမဗျောမ/ဝိုင်ကుంఠ ဟူသော သန့်ရှင်းသော သတ္တဝဂုဏ်ပြည့်ဝသည့် အလောကများနှင့် “သုံးခြေ” သော ဒိဗ္ဗဂုဏ်တော်၏ မြင့်မြတ်မှုကို ဖော်ပြသည်။ အလယ်တွင် သန့်စင်သော နယ်မြေ “ဝိရာဇာ” ကို ထားရှိကာ လွတ်မြောက်ခြင်းကို နိဟ္ရှရေယသ၊ နိရ္ဝာဏ၊ ကိုင်ဝလျ၊ မောက္ခ ဟူ၍ အမျိုးမျိုးခေါ်ဆိုထားသည်။ ထို့နောက် ဝိုင်ကుంఠကို မြို့တော်နှင့် နန်းတော်ကဲ့သို့ အလှဆင်ဖော်ညွှန်းပြီး အတွင်း၌ အယောဓျာ၊ တံခါးစောင့်များ၊ သက္တိများနှင့် မဟာလက္ခ္မီနှင့်အတူ စင်္ဟာသနပေါ်၌ ထိုင်တော်မူသော ဘုရားရှင်ကို မြင်ကွင်းတင်သည်။ သီရိ မဟာဒေဝက ဗျူဟများနှင့် ဦးတည်ရာအလိုက် နေရာတော်များ၊ အာဝရဏ စက်ဝိုင်းများကို ရှင်းပြပြီး ဒွယမန်တရနှင့် တစ်စိတ်တစ်ဝိညာဉ် ဘက္တိသည် ကర్మကဏ္ဍပူဇာထက် မြင့်မြတ်ကြောင်း သင်ကြားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဂုဏ်များရောနှောသည့် လောက၌ ဘုရားရှင် မည်သို့ အတွင်းကျကျ ပေါ်ထွန်းသနည်းဟူသော ပြဿနာကို ထုတ်ပြသည်။ မဟာမာယာ/ပရကృతိက ဝိෂ္ဏုကို စတုတိပြု၍ စೃಷ್ಟိစတင်ရန် တောင်းလျှောက်ကာ ပရကృతိ–ပုရုෂ ကမ္ဘာဖွားမြင်မှုကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြသည်—မဟတ် → အဟင်ကာရ → ဂုဏ် → တန်မာတရ → မဟာဘူတ → ကမ္ဘာဥ → လောက ၁၄ ပါး။
Adhyaya 229
Distinctions among Viṣṇu’s Vyūhas (Fourfold Emanations) and the Vaiṣṇava Realms
ပါဝတီသည် သီဝအား စကြဝဠာဖန်ဆင်းခြင်း၏ အစနှင့် ဘုရား၏ အဝတားများ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ရှင်းပြရန် မေးမြန်းသည်။ သီဝက ကောစမိုဂိုနီကို ပြောကြားသည်—ဓာတ်တရားများ ပေါ်ထွန်းလာ၍ မဟာသမုဒ္ဒရာ ဖြစ်ပေါ်ကာ ဟရီသည် ယောဂနိဒ္ရာ၌ နေထိုင်ပြီး၊ နာဘီပဒ္မမှ ဗြဟ္မာ ပေါ်ထွန်းကာ ဝိෂ္ဏုကို စတုတိပြုသည်။ ထို့နောက် ဘဂဝန်သည် ဖန်ဆင်းရေး လုပ်ငန်းကို စတင်လှုပ်ရှားစေသည်။ အတွင်းတွင် ရုဒ္ဒရ၏ မွေးဖွားခြင်းအကြောင်းကို ထည့်သွင်းဖော်ပြပြီး၊ ပျက်စီးခြင်း (သံဟာရ) တာဝန်သည် သင်္ကရ္ရှဏ၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ရုဒ္ဒရက ဆောင်ရွက်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ဝိෂ္ဏု၏ အန္တర్యာမင် (အတွင်းထိန်းချုပ်သူ) အဖြစ်သော အခန်းကဏ္ဍများနှင့် ဒသအဝတားစာရင်းကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ အဓိက သဘောတရားမှာ ဝိෂ္ဏု၏ ဗျူဟာလေးပါး—ဝာစုဒေဝ၊ သင်္ကရ္ရှဏ၊ ပရဒျုမန၊ အနိရုဒ္ဓ—နှင့် သက်ဆိုင်ရာ ဝိုင်ရှ္ဏဝ သာသနာ့ဒေသများ—ဝိုင်ကుంఠ၊ “နိတျ” လောက၊ ရှွေတဒွီပ၊ နှင့် က္ရှီရသာဂရ—ကို ချိတ်ဆက်ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သည်။ နိဂုံးတွင် မန္တရဇပနှင့် ဒာသျဘဝဖြင့် တစ်သက်တည်းသော ဘက္တိက အမြဲမပြန်လည်သော မုတ်ခ္ခ (မုက္ခ) ကို ပေးပြီး၊ မတည်မြဲသော ကောင်းကင်ဘုံကို ကျော်လွန်စေကြောင်း အတည်ပြုသည်။
Adhyaya 230
Description of the Fish Incarnation (Matsyāvatāra)
ဩမာ–မဟေရှဝရ ဆွေးနွေးခန်းအတွင်း ပါဝတီက မဓုသူဒနသည် ရာක්ෂသများကို မည်သို့ သတ်ဖြတ်နှိမ်နင်းခဲ့သနည်းဟု မေးမြန်းပြီး၊ မత్సယ (ငါး) နှင့် ကူර්မ (လိပ်) အဝတာရမှ စ၍ ဟရိ၏ အဝတာရမဟိမကို အသေးစိတ် ကြားလိုကြောင်း တောင်းဆိုသည်။ ရှိဝက ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်း၏ အကြောင်းတရားကို မီးအိမ်တစ်လုံးက မီးအိမ်တစ်လုံးကို မီးထွန်းပေးသကဲ့သို့ ဟူသော ဥပမာဖြင့် ရှင်းပြပြီး၊ အလွန်မြင့်မြတ်သော ပရမေရှဝရကို သူ၏ ဗျူဟ/ဗိဘဝ ပေါ်ထွန်းမှုများနှင့် အာရ္ချာ (ရုပ်တု၌ ကိန်းဝပ်ခြင်း) တို့မှ ခွဲခြားဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ပုရောဟိတ်မျိုးရိုးဇာတ်ကြောင်းမှာ—မရီချိမှ ကশ্যပ ဖြစ်ပေါ်၍၊ အဒိတီမှ ဒေဝများ၊ ဒိတီမှ အင်အားကြီး အသူရ/ရာක්ෂသများ ဖြစ်ပေါ်ကာ ဟယဂရီဝ နှင့် ဟိရဏျယာක්ෂ တို့ပါဝင်သည်။ ဒေမုန်တစ်ကောင်က ဝေဒများကို လုယူ၍ မျိုသောက်ကာ သမုဒ္ဒရာအတွင်း ပုန်းကွယ်သဖြင့် ဓမ္မနှင့် ဝර්ဏာရှ్రమ စနစ် ပျက်ယွင်းသွားသည်။ ဗြဟ္မာနှင့် ဒေဝများက နို့သမုဒ္ဒရာ၌ အရှင်ကို စတုတိဖြင့် ချီးမွမ်းကြသည်။ အရှင်သည် မత్సယရုပ်ကို ခံယူကာ သမုဒ္ဒရာသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ဒေမုန်ကို သတ်ဖြတ်ကာ ဝေဒများကို ဗြဟ္မာထံ ပြန်လည်ပေးအပ်သည်။ ထို့ပြင် ဗျာသအဖြစ် ဝေဒခွဲခြားပုံကို ရှင်းလင်းပြ၍ လောကများကို ကာကွယ်ပြီးနောက် အန္တရာဓာန် ဖြစ်သွားသည်။
Adhyaya 231
The Account of Durvāsā’s Curse
ရှီဝသည် အုမာအား ဗိဿနု၏ ထင်ရှားသော ကူရ္မ အဝတာရ ပေါ်ပေါက်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဂုဏ်ပြုခံရသော ဒုရ္ဝာသာက အိန္ဒြာအား ပါရိဇာတ ပန်းကုံး ပေးရာတွင် အိန္ဒြာ၏ ဆင်က ထိုပန်းကုံးကို နင်းချေ၍ ပစ်ပယ်သဖြင့် ဒုရ္ဝာသာ အလွန်ဒေါသထွက်ကာ ကျိန်စာချလိုက်သည်။ ထိုကျိန်စာကြောင့် လောကသုံးပါး၏ သီရိသုခနှင့် စည်းစိမ်ပျက်စီးသွားသည်။ လက္ရှ္မီ နုတ်ဆုတ်သွားသဖြင့် စကြဝဠာစည်းကမ်း ပျက်ယွင်းကာ မိုးခေါင်ခြင်း၊ ဆာလောင်မှု တိုးပွားခြင်းနှင့် ယဇ္ဈပူဇော်မှုများ လျော့နည်းခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဒေဝတားများနှင့် အခြားသတ္တဝါများသည် ဘြဟ္မာထံ သွားရောက်အကူအညီတောင်းကြပြီး ဘြဟ္မာက အကြောင်းရင်းကို သတ်မှတ်ကာ နို့ပင်လယ်ကမ်းသို့ ခေါ်ဆောင်၍ နာရာယဏကို အက္ခရာရှစ်လုံး မန္တရနှင့် ပေါရုသ သုက္တဖြင့် ပူဇော်စေသည်။ ဗိဿနု ပေါ်ထွန်းလာ၍ အလိုတော်ပေးကာ နို့ပင်လယ်ကို မွှေဖောက်ရန် အမိန့်တော်ပေးသည်—မန္ဒရတောင်ကို မွှေတံ၊ ဝါစုကီ နဂါးကို ကြိုးအဖြစ် သုံးရန် ဖြစ်သည်။ လက္ရှ္မီ ပြန်လည်ပေါ်ထွန်းမည်ဟု ကတိပေးပြီး ကူရ္မရূপဖြင့် တောင်ကို ထောက်ခံ၍ မွှေဖောက်မှုကို ကူညီမည်ဟု ကြေညာသည်။
Adhyaya 232
Churning of the Milk Ocean: Shiva’s Drinking of Kālakūṭa, the ظهور of Mahālakṣmī, and the Greatness of the Three-Name Mantra
သမုဒ္ဒရမန်သနာ၌ ဒေဝတားများနှင့် အသူရများက မန္ဒရာတောင်ကို ဆွဲထုတ်လာကြသည်။ နာရာယဏသည် ကုර්မ (လိပ်) အဝတားဖြင့် တောင်ကို ထောက်ခံပေးပြီး ဝါစုကီသည် ကြိုးဖြစ်လာသည်။ မန်သနာဆက်လက်ဖြစ်စဉ်တွင် ရှိသီများက အစာရှောင်၊ နိယမ-သံယမကို ထိန်းသိမ်း၊ သရီ-စူကတကို ရွတ်ဖတ်ကာ ဧကာဒသီနေ့တွင် သဟස්ရနာမ ဂျပ်ကို ပြုကြသည်။ ပထမဦးစွာ ကာလကူဋ အဆိပ် ပေါ်ထွက်လာ၍ ဒေဝဂဏများ ကြောက်လန့်ကာ ထွက်ပြေးကြသည်။ မဟာဒေဝက အားပေးသက်သာစေပြီး နာရာယဏကို သမాధိပြုကာ သုံးနာမ မန္တရ—အချျုတ၊ အနန္တ၊ ဂోవိန္ဒ—ဖြင့် အဆိပ်ကို ထိန်းချုပ်သိမ်းဆည်းသည်။ ထိုမန္တရ၏ အကျိုးအာနိသင်အဖြစ် သေမင်းကြောက်ရွံ့မှု၊ အဆိပ်၊ ရောဂါနှင့် မီးဘေးတို့မှ ကာကွယ်နိုင်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ထို့နောက် မန်သနာကို ပြန်လည်ဆက်လုပ်ရာတွင် ဂျေဋ္ဌာ ဒေဝီ ပေါ်ထွက်လာပြီး အညစ်အကြေးနှင့် အဓမ္မအကျင့်များရှိသော အမင်္ဂလာအိမ်ထောင်များသို့ သတ်မှတ်ပေးသည်။ ထို့ပြင် ဝါရုဏီ၊ စူရာ၊ အပ်ဆရာများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ အဲရာဝတ၊ ဥစ္စೈಃရှရဝါ၊ ဓနွန္တရီ၊ ပါရိဇာတ၊ စုရဘီ၊ ဆိုမ၊ တုလစီနှင့် ဇဂဒ္ဓာတရီတို့ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မဟာလက္ခမီ ပရကတ်ဖြစ်၍ ဒေဝတားများက သရီ-စူကတဖြင့် ပူဇော်ကာ ဗိෂ္ဏု၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် နေထိုင်ပါရန် တောင်းလျှောက်ကြသဖြင့် ဒိဗ္ဗ အဘိသေကနှင့် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ စည်းစိမ်ချမ်းသာ ပျံ့နှံ့လာသည်။
Adhyaya 233
Account of the Ekādaśī Fast and the Merit of Dvādaśī Worship
ရှီဝ–အုမာ သင်ကြားရေးစကားဝိုင်းအတွင်း၌ ဧကာဒရှီကို အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝရတ (အစာရှောင်ပွဲ) ဟု ချီးမြှောက်ကာ ဘေးအန္တရာယ်များကို ဖျက်ဆီးပေးသော အကျင့်တရားဟု ဆိုထားသည်။ ထို့ပြင် ဒွာဒရှီကိုလည်း ဗိဿနုအလွန်နှစ်သက်သောနေ့ဟု ဖော်ပြပြီး၊ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ညအိပ်မပျော်ဘဲ စောင့်နေခြင်း/နိယမထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် ဘက္တိဖြင့် ဒွာဒရှီနေ့တွင် ပုရုရှောတ္တမကို ပူဇော်လျှင်၊ တုလစီနှင့် သရီ (လက္ခမီ) တို့နှင့်အတူ ပူဇော်ခြင်းက ချည်နှောင်မှုကို ဖြတ်တောက်ကာ ဘုရား၏ အမြင့်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ မပူဇော်မထိန်းသိမ်းခြင်းကို မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်သော အပြစ်ဟု သတ်မှတ်ကာ နရကဖလကို ရရှိစေသည်ဟု သတိပေးထားသည်။ နောက်တစ်ဖက်တွင် က္ရှီရ-သာဂရ (နို့ပင်လယ်) သို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ ဗိဿနုသည် ရှေရှနဂါးပေါ်တွင် အနားယူနေပြီး ကူရ္မ (လိပ်) အဝတားရုပ်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းသည်။ ဒေဝတားများက ချီးမွမ်းကာ ရှေရှနှင့် အရပ်လေးမျက်နှာ၏ ဆင်ကြီးများကို ကူညီပေးရန် ဆုတောင်းကြသဖြင့်၊ ဇနာရဒနသည် သဘောတူပြီး ကျွန်းကြီး ခုနစ်ခုပါသော မြေကြီးကို ထမ်းဆောင်ထိန်းထားသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ အဆုံးတွင် ယောဂီ၊ မုနိတို့၏ ပြည့်စုံမှုကို ဗိဿနု၏ အမိန့်ကို လိုက်နာခြင်းနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ လက္ခမီဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာ၊ ကူရ္မ၏ မဟိမ၊ နှင့် ဧကာဒရှီ–ဒွာဒရှီ အကျင့်အစဉ်ကို စုစည်းသတ်မှတ်၍ ပိတ်သိမ်းထားသည်။
Adhyaya 234
The Glory of Dvādaśī (Twelfth Lunar Day Observance)
ပါဝတီသည် ဒွာဒသီဝတ် (Dvādaśī) ဆောင်ရွက်ပုံနှင့် ဗိဿနုကို ပူဇော်နည်းကို မေးမြန်းပြီး၊ ဧကာဒသီ (Ekādaśī) ၏ အပြစ်ဖျက်စွမ်းအားကိုလည်း ရှီဝထံမှ ရှင်းပြစေလိုသည်။ မဟာဒေဝနှင့် အတွင်းထည့်သင်ကြားသည့် ဂါထာများက ဧကာဒသီ အစာရှောင်ခြင်းကို ဝေဒယဇ္ဍကြီးများထက်တောင် မြင့်မြတ်သည့် ကုသိုလ်ဟု ချီးမွမ်းကာ အပြစ်မှ ကာကွယ်ရာ အမြတ်ဆုံးအကာအကွယ်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် လက်တွေ့ဝတ်စည်းကမ်းများကို ဖော်ပြသည်—ဒသမီ/ဧကာဒသီ တိထိရောနှောမှုကို ရှောင်ရန်၊ အရုဏောဒယ (aruṇodaya) အချိန်တွင် လုပ်ဆောင်ရမည့် တာဝန်များကို လိုက်နာရန်၊ ဒွာဒသီနေ့တွင် ပာရဏာ (pāraṇa) ပြုရန် (တိထိအချိန် အနည်းငယ်သာ ကျန်လည်း) ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဒသမီနေ့တွင် ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ အာမလကီ (āmalakī) ဖြင့် ရေချိုးခြင်း၊ ညပူဇော်နှင့် ညလုံးနိုးကြားခြင်း၊ တုလစီ (tulasī) ပူဇော်ခြင်း၊ လက္ခမီ–နာရာယဏ (Lakṣmī–Nārāyaṇa) ကို အာရాధနာပြုခြင်း၊ အာရတီ ၁၀၈ ကြိမ်၊ နေဝေဒျအဖြစ် နို့/ပာယသ (kṣīra/pāyasa) ဆက်ကပ်ခြင်း၊ ပုရုෂနှင့် လက္ခမီ စူကတ (Sūkta) များဖြင့် ဟိုးမ ၁၀၈ အာဟုတိ ပြုခြင်း၊ ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးခြင်းနှင့် သာသနာစာတမ်းဖတ်ရွတ်ခြင်းတို့ ပါဝင်ပြီး၊ နိဂုံးတွင် ဗိဿနုသည် ဆုတောင်းဖလကို လျင်မြန်စွာ ပေးတော်မူကြောင်း ဆိုထားသည်။
Adhyaya 235
Description of the Origin of Heretical Sects
ပါရဝတီသည် မဟာဒေဝအား ပာရှဏ္ဍများကို အဘယ်ကြောင့် ရှောင်ကြဉ်ရသနည်း၊ ထို့ပြင် ရှိဝသည် ခေါင်းခွံ၊ ဘာစမ (သန့်ရှင်းသောပြာ) နှင့် အရိုးတို့ကဲ့သို့ “ဝေဒမဟုတ်သကဲ့သို့” မြင်ရသော အပြင်ပန်းအမှတ်အသားများကို အဘယ်ကြောင့် ဆောင်ထားသနည်းဟု မေးမြန်း하였다။ ရှိဝက လျှို့ဝှက်သမိုင်းကို ရှင်းပြရာတွင် စွာယမ္ဘုဝ မန္ဝန္တရ၌ ဝိෂ္ဏုကို သဒ္ဓါပြုသော အင်အားကြီး ဒೈတျများသည် မအနိုင်ယူနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာသဖြင့် ဒေဝများက ဟရိထံ ခိုလှုံခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုအခါ ဝိෂ္ဏုက ရုဒ္ဒရအား ရန်သူသတ္တဝါများကို မောဟစေဖို့ ပာရှဏ္ဍဆန်သော အကျင့်အကြံကို ယူဆောင်ကာ တာမသ ပုရာဏများနှင့် မဟာသဒ္ဓါနှင့် မညီသော ကျမ်းစာများကို ဖြန့်ချိရန် အမိန့်ပေးသော်လည်း အတွင်းစိတ်၌ နာရာယဏကို သဒ္ဓါမပျက် ထိန်းသိမ်းရမည်ဟု တိုက်တွန်းသည်။ ဤအধ্যာယတွင် ပာရှဏ္ဍ၏ လက္ခဏာကို ဝါစုဒေဝကို ငြင်းပယ်ခြင်း၊ ရှရုတိ–စမရိတိမှ လွဲချော်ခြင်းနှင့် နိကာယအမှတ်တံဆိပ်များဖြင့် သတ်မှတ်ကာ၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း သရီရာမကို စိတ်ကူးမြင်ယောင်၍ တာရက မန္တရကို ဇပ်ခြင်းဖြင့် အပြင်ပန်းဖုံးကွယ်နေသော်လည်း အတွင်းသန့်ရှင်းမှုကို ထိန်းနိုင်သော မုက္ခတရားဆိုင်ရာ စာဓနာကို သင်ကြားပေးသည်။
Adhyaya 236
Account of Tāmasa Scriptures (Guṇa-classification of Śāstras, Purāṇas, and Smṛtis)
ဒေဝီ ပါရဝတီက မဟာဒေဝ ရုဒ္ရ/ရှီဝအား “တမသ” သာသနာကျမ်းများကို—ဘက္တိမရှိဟု ဆိုကြသော ဗြာဟ္မဏများက သင်ကြားတတ်သည့် ကျမ်းများ—အမည်နှင့် အဓိပ္ပါယ်ကို ရှင်းပြရန် မေးမြန်းသည်။ ရှီဝ (သို့မဟုတ် ထိုဆွေးနွေးခန်းကို ပြန်လည်တင်ပြသော ဆရာသံ) သည် ဝိုင်ရှ္ဏဝမဟုတ်သော သို့မဟုတ် မမှန်ကန်ဟု သတ်မှတ်သည့် မတူညီသော သဘောတရားများကို စာရင်းပြုသည်—ပာရှုပတမှ စတင်သော ရှိုင်ဝဒေါက်ထရင်းများ၊ ကဏာဒ၏ ဝိုင်ရှေသိက၊ ဂေါတမ၏ နျာယ၊ ကပိလ၏ ဆာံခ္ယ၊ ချာရဝါက နှင့် ဒိုင်တျာတို့ကို မောဟစေဖို့ ဗိဿဏု-ဗုဒ္ဓအဖြစ် ဆက်စပ်ဖော်ပြသည့် “အတု” ဗုဒ္ဓသင်ကြားချက်အကြောင်းကို အငြင်းပွားသဘောဖြင့် ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ကလိယုဂတွင် မာယာဝါဒကို လှည့်စားသော ကျမ်းဟု ဝေဖန်ကာ၊ ပုရာဏ ၁၈ ပုဒ်ကို တြိဂုဏအလိုက် စနစ်တကျ ခွဲခြားပြီး အချို့ကို “တမသ” ဟု သတ်မှတ်သည်။ ထိုဂုဏ-ခွဲခြားမှုကို စမృతိ ထုံးတမ်းများထိလည်း တိုးချဲ့ဖော်ပြသည်။ အဆုံးတွင် တမသဆန်သော ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုကို ရှောင်ကြဉ်ရန် သတိပေးပြီး၊ ဟရီနှင့် သက်ဆိုင်သော သင်ကြားချက်များသို့ ပြန်လည်ကူးပြောင်းသည်။
Adhyaya 237
Narration of the Varāha (Boar) Incarnation
ရုဒ္ဒရ (မဟာဒေဝ) သည် ဒေဝီ ပါရဝတီအား ရှွေတဒွီပ၌ ဟရီ၏ နေရာတော်တွင် တံခါးစောင့် ဂျယ နှင့် ဝိဇယ တို့က စနက အစရှိသော ကုမာရများကို မလေးစားမိကြောင်း ပြောပြသည်။ ကုမာရတို့၏ ကျိန်စာကြောင့် သူတို့သည် မွေးဖွားခြင်းများသို့ ဆင်းရသော်လည်း၊ ဘဂဝန်က ကရုဏာဖြင့် အမှုထမ်းသဘောနှင့် ရန်ဘက်သဘောပါသော မွေးဖွားခြင်းဖြစ်စေကာမူ ဘက္တိ မပြတ်စေဟု စီမံတော်မူသည်။ ထိုဆင်းသက်မှုသည် ဒိတီ၏ သားများဖြစ်သော ဟိရဏ္ယကရှိပု နှင့် ဟိရဏ္ယာක්ෂ တို့နှင့် ဆက်စပ်ကာ ကောင်းကင်ဘုံအပြစ်မှ မြေပြင်အဆုရပေါ်ထွန်းမှုသို့ အဝတာရအကြောင်းရင်းကို ဖော်ပြသည်။ ဟိရဏ္ယာක්ෂ သည် မြေကြီးကို အကြမ်းဖက်၍ ရသာတလသို့ ဆွဲချသည်။ ဒေဝတားတို့သည် နာရာယဏထံ ခိုလှုံကြသည်။ ဝိෂ္ဏုသည် ဝရာဟ အဝတာရအဖြစ် ပေါ်ထွန်းကာ ဒေမုန်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး မြေကြီးကို မြှောက်တင်၍ ပြန်လည်တည်ထောင်သည်။ ထို့နောက် ရိဂ်/သာမ/ယဇုရ ဝေဒနှင့် အိုံကာရကို တစ်ပါးတည်းအဖြစ် သတ်မှတ်သည့် စတိုးတရဖြင့် ချီးမွမ်းခံရသည်။ နိဂုံးတွင် ဤစတိုးတရများကို ရွတ်ဖတ်ခြင်းနှင့် မနက်စောစော ထခြင်းသည် စည်းစိမ်တိုးပွားစေကြောင်း အမိန့်တော်ရှိပြီး၊ ရုဒ္ဒရသည် နရစിംဟ အဝတာရ၏ ကഥာသို့ ကူးပြောင်းသည်။
Adhyaya 238
The Manifestation (Appearance) of Narasiṃha
မဟေရှဝရ (ရှီဝ) သည် ဥမာအား ဟိရဏ္ယကသိပုက ညီအစ်ကိုသေဆုံးမှုကြောင့် ဝမ်းနည်းကာ ပြင်းထန်သော တပဿာပြု၍ ကျယ်ပြန့်သော မထိခိုက်နိုင်မှု၏ ဝရကို ရရှိသည့်အကြောင်း ပြောကြားသည်။ ထိုအင်အားဖြင့် သူသည် ဒေဝဂဏများကို အနိုင်ယူကာ ယဇ္ဉ၏ အပိုင်းအခွဲများကို လုယူပြီး ကလျာဏီနှင့် လက်ထပ်ကာ ပရဟ္လာဒကို မွေးဖွားစေသည်။ ပရဟ္လာဒသည် မွေးကတည်းက ဟရီဘက္တ ဖြစ်၍ နာရာယဏကို အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်ဟု ကြေညာသည်။ ဖခင်သည် ဒေါသထွက်ကာ လက်နက်၊ မြွေ၊ ဆင်၊ မီး၊ အဆိပ် စသဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် သတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မန္တရဇပ်နှင့် ဘုရားကို သတိရခြင်းကြောင့် ပရဟ္လာဒ မထိခိုက်ဘဲ ရှင်သန်နေသည်။ ဗိဿနု၏ အလုံးစုံနေရာတွင် ရှိနေမှုကို သက်သေပြရန် စိန်ခေါ်သည့်အခါ ပရဟ္လာဒ၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ပြီး ဟရီသည် တိုင်တန်းမှ နရာစിംဟ အဖြစ် ပေါ်ထွန်းကာ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ပြသ၍ ဒေတကို ဖျက်ဆီးကာ သာသနာစည်းကမ်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်သည်။ လက္ခမီနှင့် ဒေဝဂဏများက ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်ကို ငြိမ်းချမ်းစေပြီး ဝရများ ပေးအပ်ကာ ပရဟ္လာဒကို ဘုရင်အဖြစ် တင်မြှောက်သည်; နေ့စဉ် နားထောင်ခြင်း၏ ကုသိုလ်ကို ချီးမွမ်းကာ အခန်းဆုံးသည်။
Adhyaya 239
The Manifestation (Advent) of Vāmana
ဦမာ–မဟေရှဝရ စကားဝိုင်းအတွင်း မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ပရာဟ္လာဒမှ ဗိရောစနအထိ ဘလိ၏ မျိုးရိုးကို ရှင်းပြ၍ ဓမ္မတရားအပေါ် တည်သော ဘလိ၏ အုပ်ချုပ်မှုကို ချီးမွမ်းသည်။ ထိုနိုင်ငံတွင် စည်းစိမ်ချမ်းသာသည် အလွယ်တကူ ပေါ်ထွန်းလာပြီး ပြည်သူတို့သည် ဟೃಷီကေရှ (ဟရီ) ကို ဘုရားပူဇော်ကြသော်လည်း ဘလိ၏ အောင်မြင်မှုကြောင့် အိန္ဒြာနှင့် ဒေဝတော်များသည် အောက်ခံဖြစ်သွားသည်။ ကမ္ဘာလောက၏ ညီမျှမှုကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ကശ്യပနှင့် အဒိတီတို့သည် ဟရီကို ရည်ညွှန်း၍ ပယောဝရတ (နို့ဝရတ) ကို ကျင့်ဆောင်ကြသည်။ ထိုအခါ သရီနှင့်အတူ ဗိෂ္ဏု ပေါ်ထွန်းလာ၍ သင်္ခ၊ စက်ရ၊ ဂဒါ ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကောစတုဘ မဏိနှင့် အဝါရောင် ဝတ်စုံဖြင့် တင့်တယ်လှပပြီး ကശ്യပ၏ စတုတ္တရကို လက်ခံတော်မူသည်။ ပျော်ရွှင်တော်မူသဖြင့် ဆုတောင်းခွင့်ပေးရာ ကശ്യပက ဒေဝတော်တို့၏ အကျိုးအတွက် မိမိ၏ သားအဖြစ် မွေးဖွားပေးရန် တောင်းဆိုပြီး အဒိတီက ဥပေန္ဒြ/ဝါမန အဖြစ် ယုတ္တိနည်းဖြင့် ဘလိကို အနိုင်ယူကာ သုံးလောကကို အိန္ဒြာထံ ပြန်ပေးရန် တောင်းလျှောက်သည်။ ဗိෂ္ဏုသည် သဘောတူ၍ ပျောက်ကွယ်ကာ အဒိတီ၏ ဝမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်တော်မူပြီး တစ်ဖက်တွင် ဘလိက ရှည်လျားသော ဆိုမယဇ్ఞ ကို စတင်ကာ ဝါမနအဝတား အဖြစ်အပျက်အတွက် အခြေခံကို ခင်းကျင်းသည်။
Adhyaya 240
The Manifestation of Vāmana (and Trivikrama), Bali’s Gift, and Gaṅgā’s Sanctifying Origin
မဟာဒေဝသည် ဥမာအား အဒိတိမှ မွေးဖွားသော ဗိဿနု၏ ဝာမန အဝတာရ ပေါ်ထွန်းခြင်းကို ပြောကြားသည်။ ဒေဝတို့က ချီးမွမ်းကာ ဘလိမင်း၏ ယဇ္ဉသို့ စေလွှတ်ကြသည်။ ဘြဟ္မစာရီ ဝာမနကို ဘလိက အပြည့်အဝ ဧည့်ဝတ်ပြု၍ ရှုကရာချာရျ၏ “ဤသူသည် ဗိဿနု” ဟူသော သတိပေးချက်ရှိသော်လည်း သုံးလှမ်းတိုင်းတာနိုင်သမျှ မြေကို လှူဒါန်းမည်ဟု ကတိပြုသည်။ ထို့နောက် ဝာမနသည် တြိဝိက్రమအဖြစ် အလွန်ကြီးမားလာ၍ လှမ်းနှစ်လှမ်းဖြင့် မြေကြီးနှင့် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသည်။ ဘြဟ္မာက ဘုရား၏ ခြေတော်ကို ဆေးကြောရာမှ မကုန်ခန်းသော သန့်ရှင်းရေ ပေါ်ထွန်းကာ ဂင်္ဂါဖြစ်လာပြီး မဏ္ဍာကိနီ၊ ဘောဂဝတီ၊ ဂင်္ဂါ ဟူသော အမည်များဖြင့် ကမ္ဘာလောကအဆင့်ဆင့်တွင် စီးဆင်းသည်။ မြင်ခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်း၊ သောက်ခြင်း သို့မဟုတ် နာမတော်ကို ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့်ပင် အပြစ်ကင်းစင်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် ဗိဿနုသည် ဒာနဝတို့အား ရသာတလကို ပေးအပ်၍ ဘလိအား တည်မြဲသော အာဏာနှင့် အုပ်စိုးခွင့်ကို ချီးမြှင့်ကာ အိန္ဒြ၏ အုပ်ချုပ်မှုကို ပြန်လည်တည်ထောင်ပေးပြီး လီလာကို ရုပ်သိမ်းသည်။ မဟာဒေဝက ဝာမနမဟိမကို ထိုသို့ နိဂုံးချုပ်သည်။
Adhyaya 241
The Deeds of Paraśurāma (Life of Jāmadagnya and the Slaying of Kārttavīrya)
ဉမာ–မဟေရှဝရ စကားဝိုင်းအတွင်း ရှိဝဘုရားက ဂျမဒဂ္နိ၏ တပသ္စျာကို ရှင်းလင်းပြောကြားသည်။ အိန္ဒြာသည် ကျေနပ်၍ ဆုရဘီ/ရှဗလာ ဟုခေါ်သော ဆန္ဒပြည့်နွား (ကာမဓေနု) ကို ပေးသနားသဖြင့် အာရှရမ်၌ ဓမ္မတရားနှင့် စည်းစိမ်တိုးပွားလာသည်။ ဟိုင်းဟယ မင်း ကာရ္တ္တဝီရျ အာర్జုန သည် ထိုနွားကို လောဘကြီး၍ တောင်းဆိုရာ ငြင်းပယ်ခံရသဖြင့် အတင်းအကျပ် ယူဆောင်သွားပြီး အကြမ်းဖက်မှုအတွင်း ဂျမဒဂ္နိကို သတ်ဖြတ်သည်။ ဂျမဒဂ္နိ၏ သား ပရရှုရာမ (ဂျာမဒဂ္နျ) ကို ဗိဿဏုနှင့် ဆက်နွယ်သော “ရှက္တျာဝေရှ” အစိတ်အပိုင်းဟု ဆိုထားပြီး ကရှျပထံမှ ဝိုင်ရှ္ဏဝ မန္တရ ဒိက္ခာကို ခံယူကာ နောက်တစ်ဖန် ကေရှဝ/ဇနာရဒန ထံမှ ဒေဝီယ အင်အားနှင့် လက်နက်များကို ရရှိသည်။ သူသည် ဖခင်၏ အပြစ်တရားကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်၍ ကာရ္တ္တဝီရျကို သုတ်သင်ကာ က္ෂတ္တရိယ မျိုးအပေါ် ကျယ်ပြန့်သော ဖိနှိပ်ရေး လှုပ်ရှားမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အශ්ဝမေဓ ယဇ္ဉ ကို ပြုလုပ်ပြီး မြေကြီးကို ဗြာဟ္မဏများထံ ဒါနပြုသည်။ အဆုံးသတ်တွင် “အင်အားသွင်းခံရသူ” များကို သီးခြားဘုရားအဖြစ် မပူဇော်ရကြောင်း၊ ရာမနှင့် ကృష్ణ ကဲ့သို့ ပူর্ণအဝတာရများသာ မုတ်ခ္ခကို ပေးနိုင်ကြောင်း သဘောတရားဖြင့် ရှင်းလင်းထားသည်။
Adhyaya 242
Rāma Narrative Commencement and the Sanctity of Ayodhyā (Umā–Maheśvara Frame)
ဤအধ্যာယတွင် မဟေရှဝရ (ရှီဝ) သည် ဥမာအား နိမိရှာရဏ္ယ၌ စွာယမ္ဘုဝ မနုက ဟရီ (ဗိဿနု) ကို ရှည်လျားစွာ ပူဇော်ဝတ်ပြုခဲ့ကြောင်း ပြောကြားသည်။ ဟရီသည် ကျေနပ်၍ “သုံးဘဝတိုင်တိုင် မနု၏ သားအဖြစ် အဝတားဆင်းမည်” ဟူသော အရှင့်အမိန့်တော်ကို ပေးသနားကာ ဓမ္မကို ထူထောင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော အဝတားတရားကို ထင်ရှားစေသည်။ ထို့နောက် ပုရာဏသဘော ရာမာယဏ အကျဉ်းချုပ်ကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်—ရှီဝ၏ အပေးအမြှောက်ကြောင့် ရာဝဏ၏ အာဏာတက်လာခြင်း၊ ဒေဝတို့၏ ဒုက္ခပူပန်ခြင်းနှင့် ဗိဿနုက ရာမအဖြစ် မွေးဖွား၍ ဓမ္မကို ပြန်လည်တည်ထောင်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခြင်း။ အယောဓျာကို မုက္ခပေးသော သန့်ရှင်းသည့် နေရာအဖြစ် ချီးမွမ်းပြီး ဗိဿနု နေထိုင်ရာဟု ဆိုသည်။ ဒဿရထ၏ ပုတ্ৰေဋ္ဌိ ယဇ္ဈနာမှ ဒိဗ္ဗ ပာယသာ ရရှိကာ ရာမနှင့် ညီအစ်ကိုများ မွေးဖွားခြင်း၊ ဇနက၏ လယ်ကွင်းမှ စီတာ ပေါ်ထွန်းခြင်းတို့ကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ တာဍကာ သတ်ခြင်း၊ ယဇ္ဈနာ ကာကွယ်ခြင်း၊ အဟလျာ လွတ်မြောက်ခြင်း၊ ရှီဝဓနု ချိုးဖောက်ခြင်း၊ ပရရှုရာမ၏ မာနကျိုးခြင်း၊ တောထွက်ခြင်း၊ စီတာ ခိုးယူခြင်း၊ ဝါနရတို့နှင့် မိတ်ဖက်ခြင်း၊ လင်္ကာစစ်ပွဲနှင့် ရာဝဏ သတ်ခြင်း၊ အဂ္နိပရိက္ခာဖြင့် စီတာ၏ သန့်ရှင်းမှု အတည်ပြုခြင်း၊ အယောဓျာသို့ ပြန်လမ်း—ဤအဖြစ်အပျက်များအားလုံးသည် ဘက္တိ၊ ရှရဏာဂတိ (အလုံးစုံ အားကိုးအပ်နှံခြင်း) နှင့် ဓမ္မပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းကို ပြသသည်။
Adhyaya 243
Rāma’s Consecration (Abhiṣeka), Śiva’s Hymn to Sītā–Rāma, and the Hymn’s Phalaśruti
ဤအধ্যာယတွင် မင်္ဂလာကာလ၌ သီရိရာမချန္ဒြ၏ ရာဇအဘိသေက (အဘိသေက) ကို ဖော်ပြထားသည်။ ဝသိဋ္ဌ မဟာရိရှီတို့အပါအဝင် ရိရှီကြီးများက မန္တရ၊ ဟောမ (မီးပူဇော်)၊ သန့်ရှင်းသောရေ နှင့် မင်္ဂလာပစ္စည်းများဖြင့် စည်းကမ်းတကျ အဘိသေက ပြုလုပ်ကြသည်။ ရာမနှင့် စီတာတို့သည် တောက်ပသော ဂုဏ်ရောင်ဖြင့် စင်္ဟာသနပေါ် ထိုင်တော်မူပြီး ကောင်းကင်မှ မင်္ဂလာနိမိတ်များ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ လက္ခမဏ၊ ဘရတ၊ သတ္တရုဃ္န၊ စုဂရీవ၊ ဂျာမ္ဘဝန်၊ ဟနုမာန် နှင့် ဝိဘီရှဏတို့က ပူဇော်ဝန်ဆောင်မှုများကို ထမ်းဆောင်ကြသည်။ ဘက္တိဖြင့် လှုပ်ရှားသော မဟာဒေဝ ရှင်ကရ (ရှီဝ) သည် စီတာ–ရာမအား မြင့်မြတ်သော စတုတိကို ဆက်ကပ်ကာ ရာမကို ပရဗြဟ္မန်အဖြစ်၊ စီတာကို သက္တိ/လက္ခမီအဖြစ် ချီးမွမ်းပြီး ဝိෂ္ဏု–သရီ၊ ရှီဝ–ဂေါရီ စသည့် ဒေဝတားစုံတွဲများနှင့် တစ်ရပ်တည်းဟု ဖော်ညွှန်းသည်။ ထို့နောက် ရာမချန္ဒြက ဤစတိုတ်ရ၏ ဖလရှရုတိကို သင်ကြား၍ ကာကွယ်ခြင်း၊ စည်းစိမ်တိုးပွားခြင်း၊ အောင်မြင်ခြင်းနှင့် လျင်မြန်သော စိဒ္ဓိ ရရှိခြင်းတို့ကို ပေးကြောင်း ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဒေဝတားများနှင့် အဖော်အပါများသည် စတိုတ်ရကို ရွတ်ဆိုရင်း ပြန်လည်ထွက်ခွာကြသည်။
Adhyaya 244
Narration of Śrī Rāma’s Deeds (Sītā’s Vindication, Lakṣmaṇa’s Departure, and Rāma’s Return to His Divine Abode)
မဟေရှဝရ (ရှီဝ) သည် ဥမာအား သီရိရာမ၏ အုပ်ချုပ်မှုအဆုံးပိုင်းကို ရှင်းပြတော်မူသည်။ ဓမ္မတရားဖြင့် ရာဇဝင်ရှည်လျားစွာ အုပ်ချုပ်ခဲ့သော်လည်း ရာဝဏ၏ အိမ်၌ ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရခြင်းကြောင့် စီတာအပေါ် လူထုက စွပ်စွဲနိန်ချမှု ဖြစ်ပေါ်လာသဖြင့် ရာဇဓမ္မကို ထိန်းသိမ်းရန် ရာမသည် စီတာကို ဝါလ္မီကိ၏ အာရှရမ်သို့ ပို့လွှတ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ကုရှနှင့် လဝ မွေးဖွားကာ သာသနာဓမ္မပညာဖြင့် ကြီးပြင်းလာကြသည်။ ရာမသည် အရှွမေဓ အပါအဝင် မဟာယဇ္ဉများ ပြုလုပ်ပြီး စီတာ၏ ရွှေရုပ်တုကို တင်ထားကာ ယဇ္ဉကို ပြည့်စုံစေသည်။ နောက်တစ်ခါ ဝါလ္မီကိက စီတာကို နန်းတော်သို့ ခေါ်လာသည်။ စီတာနှင့် ဇနကတို့သည် ဓရဏီမိခင်ကို သက်သေခံအဖြစ် ခေါ်ယူ၍ သစ္စာကိစ္စ (truth-act) ပြုကြရာ မြေမိခင်က စီတာကို လက်ခံယူသွားပြီး စီတာသည် အမြင့်ဆုံးသော သာသနာဌာနသို့ တက်ရောက်သည်။ ထို့နောက် ကာလ (အချိန်) သည် ရာမကို ဒိဗ္ဗအဘိဓာန်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရန် ခေါ်ဆောင်လာပြီး လျှို့ဝှက်တွေ့ဆုံမှုကို မနှောင့်ယှက်ရမည့် စည်းကမ်းကြောင့် လက္ခမဏသည် စရယုမြစ်၌ ကိုယ်တိုင်အပ်နှံစွန့်လွှတ်သည်။ ရာမသည် ကုရှနှင့် လဝ ကို အုပ်ချုပ်ခွင့်ပေးကာ ဝိဘီရှဏ၊ ဟနုမာန်တို့ကို အမိန့်ဩဝါဒပေးပြီး အလိုက်အပါများနှင့် စရယုသို့ ချီတက်သည်။ ဘြဟ္မာနှင့် ဒေဝတားတို့၏ ချီးမွမ်းသံကြားတွင် ရာမသည် မိမိ၏ ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဒိဗ္ဗရုပ်သို့ ပြန်ဝင်ကာ အမြင့်ဆုံးဌာန၌ လီနသွားသည်။ ဤကഥာကို ဖတ်ရွတ်ခြင်းသည် သန့်စင်စေ၍ မုက္ခကို ပေးသည်ဟု ဆိုထားသည်။
Adhyaya 245
The Slaying of Kaṁsa (and the Descent of Kṛṣṇa)
ပါရဝတီ၏ တောင်းဆိုချက်အရ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် အပြစ်ပျောက်ကင်းစေသော သရီကృష్ణ၏ ဇာတ်ကြောင်းကို ဟောပြောသည်။ ယာဒဝ မျိုးရိုး၊ ဒေဝကီ၏ အိမ်ထောင်ရေးနှင့် “ဒေဝကီ၏ အဋ္ဌမကလေးက ကံဆကို သတ်မည်” ဟူသော ကြိုတင်ဟောကိန်းကို ဖော်ပြပြီး၊ ကြောက်ရွံ့သော ကံဆသည် ဝစုဒေဝနှင့် ဒေဝကီကို ထောင်ချ၍ ပထမကလေး ၆ ယောက်ကို သတ်ပစ်သည်။ အနန္တ၏ အংশသည် ကိုယ်ဝန်ပြောင်းလဲခြင်းဖြင့် ရိုဟိဏီ၏ ကိုယ်ဝန်သို့ ရောက်ကာ သင်္ကර්ရှဏ (ဗလရာမ) အဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ ဝိෂ္ဏုသည် ကృష్ణအဖြစ် ဆင်းသက်ကာ ယောဂမာယာသည် ယရှိုဒါ၏ အိမ်တွင် မွေးဖွားသည်။ ဤအধ্যာယတွင် ဝရဇာ၏ အဓိက လီလာများ—ပူတနာကို သတ်ခြင်း၊ ရထားဖျက်ခြင်း (Śakaṭa-bhañga)၊ ဒာမိုဒရ လီလာ၊ ကာလိယကို နှိမ်နင်းခြင်း၊ ကေရှီကို သတ်ခြင်း၊ ဂိုဝර්ဓနတောင်ကို ထမ်းခြင်း—ကို အကျဉ်းချုပ် ထည့်သွင်းထားပြီး၊ ဘြဟ္မာ၊ အိန္ဒြာ၊ အကရူရတို့၏ ဝေဒန္တဆန်သော စတုတိများလည်း ပါဝင်သည်။ အကရူရက ရာမ-ကൃഷ്ണကို မထုရာသို့ ခေါ်ဆောင်ရာတွင် ကృష్ణသည် ဓနုကို ချိုးဖျက်၍ ကုဝလယာပီဍကို သတ်ကာ ချာဏူရနှင့် မုෂ္ဋိကကို အနိုင်ယူပြီး နောက်ဆုံး ကံဆကို သတ်၍ ဓမ္မကို ပြန်လည်တည်ထောင်ကာ မြေကြီး၏ ဘာရကို လျော့ပါးစေသည်။
Adhyaya 246
The Liberation of Mucukunda
ဤအধ্যာယတွင် ယာဒဝတို့၏ အခြေခံသင်္ကာရများ—ဥပနယန (Upanayana) နှင့် စာန်ဒီပနီ မုနိအောက်တွင် ပညာသင်ယူခြင်း—ကိုဖော်ပြပြီး၊ ကံစ သတ်ပြီးနောက် ပေါ်ပေါက်လာသော နိုင်ငံရေးနှင့် စစ်ရေးအရေးပေါ်အခြေအနေများသို့ ကူးပြောင်းသည်။ ဇရာဆန္ဓ မထုရာကို ဝိုင်းပတ်တိုက်ခိုက်ရာတွင် သရီဘဂဝန် ကృష్ణ သည် ရထား၊ လက်နက်များနှင့် လေးလက်တော်ရုပ်သဏ္ဍာန်အထိ တန်ခိုးတော်ကို ထင်ရှားစေကာ စစ်တပ်အများအပြားကို ဖျက်ဆီးတော်မူသည်။ ဘလဒေဝ ဇရာဆန္ဓကို နှိမ်နင်းသော်လည်း ကృష్ణ၏ အမိန့်အရ လွှတ်ပေးခြင်းဖြင့် ဓမ္မနှင့်ကိုက်ညီသော မဟာဗျူဟာဆိုင်ရာ သည်းခံထိန်းချုပ်မှုကို ထူထောင်သည်။ ထို့နောက် ကာလယဝန သည် ဇရာဆန္ဓနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ကာ မထုရာကို ထပ်မံဝိုင်းပတ်သည်။ ကృష్ణ သည် သမုဒ္ဒရာထံမှ မြေယာရယူ၍ ဒွာရဝတီကို တည်ထောင်ကာ ပြည်သူများကို တစ်ညတည်းဖြင့် ပြောင်းရွှေ့စေသည်။ လိုက်လံတိုက်ခိုက်လာသော ကာလယဝနကို ကൃഷ്ണ သည် ဂူတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရာ၊ အိပ်ပျော်နေသော ရာဇာ-တပသီ မုချုကွန်ဓ နိုးထလာပြီး သန့်ရှင်းသော အမျက်တန်ခိုးဖြင့် ရန်သူကို မီးလောင်ပြာကျစေသည်။ မုချုကွန်ဓ သည် ဘုရားသခင်ကို စတုတိပြု၍ မောက္ခကို တောင်းလျှောက်ရာ ကృష్ణ သည် လွတ်မြောက်ခြင်း၏ အပေးအယူကို ပေးတော်မူပြီး၊ ထာဝရ ဒေဝလောကသို့ ရောက်ကာ ဘုရားသခင်နှင့် ဆင်တူသော ဒေဝရုပ်ကို ရရှိသည်။
Adhyaya 247
The Destruction of the Vidarbha Army
ဤအধ্যာယတွင် သီရိကృష్ణ၏ ဇာတ်ကြောင်း ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်သည်။ မုစုကွန်ဒသည် ယဝနကို သတ်ဖြတ်ပြီး သီရိကృష్ణက သူ့အား မောက္ခကို ပေးတော်မူသည်။ ဇရာစန္ဓသည် ဒေါသထွက်ကာ ရာမနှင့် ကൃഷ്ണကို တိုက်ခိုက်ရန် စစ်တပ်ချီလာသော်လည်း ရှုံးနိမ့်၍ မိမိမြို့သို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားပြီး၊ ထို့နောက် ညီအစ်ကိုနှစ်ပါးသည် မထုရာမှ ဒွာရကာသို့ ထွက်ခွာကြသည်။ ဗိශ්ဝကర్మာ ပြုလုပ်သော ဒေဝီယ သဘာခန်း/ရာဇပလ္လင်ကို သီရိကൃഷ്ണထံ ဆက်ကပ်ကြပြီး၊ ဥဂ္ဂရစေနနှင့် အခြားမင်းများ စုဝေးကြသည်။ ထို့နောက် ရိုင်ဝတနှင့် ရေဝတီ၏ ဘလရာမနှင့် မင်္ဂလာပွဲကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ နောက်တစ်ဖန် ကഥာသည် ဝိဒರ್ಭသို့ ရွှေ့ပြောင်းသည်။ ဘီရှ္မက၏ သမီး ရုက္မိဏီသည် လက္ခမီ၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်၍ ဝိෂ္ဏု၏ နိစ္စတည်တံ့သော အဖော်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသူဖြစ်သော်လည်း၊ ရှိရှုပာလနှင့် အတင်းအကျပ် လက်ထပ်စေမည် ဖြစ်သည်။ ရုက္မိဏီသည် ဗြာဟ္မဏ သံတမန်ဖြင့် ကృష్ణထံ သတင်းပို့ပြီး၊ ဒုရ္ဂါပူဇာအချိန်တွင် ကృష్ణက သူမကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ လိုက်လံလာသော မင်းများကို ဘလရာမက ဖျက်ဆီးကာ၊ ရုက္မီကို အရှက်ခွဲ၍ (ခေါင်းရိတ်စေကာ) နောက်ဆုံး လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
Adhyaya 248
Narration of Rukmiṇī’s Marriage
ဤအধ্যာယတွင် သီရိကృష్ణသည် ဒွာရကာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့် ရုက္မိဏီ၏ မင်္ဂလာပွဲကို ဝေဒဝిధိအတိုင်း ကျင်းပခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ ကောင်းကင်မှ ဒေဝဒုန္ဒုဘီသံများနှင့် ပန်းမိုးရွာခြင်းတို့က ဤအိမ်ထောင်ရေး၏ စကြဝဠာမင်္ဂလာကို အတည်ပြုသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ဗလဘဒြ၊ ဝစုဒေဝ၊ ဥဂ္ဂရစေန၊ အကြူရ စသည့် ယာဒဝအကြီးအကဲများနှင့် ဝရဇာ၏ အဘိုးအဘွား နန္ဒ၊ ယရှိုဒါတို့သည် ဂိုပများ၊ မိန်းမများနှင့်အတူ စုဝေးလာကြသည်။ ဗြာဟ္မဏပုရောဟိတ်များက မန္တရရွတ်ဆို၍ ကရမများကို ဆောင်ရွက်ကာ ဇနီးမောင်နှံကို အာရှီဝါဒပေးကြသည်။ ဒါနပေးခြင်း၊ ဧည့်ခံခြင်း၊ ဧည့်သည်ကို ဂုဏ်ပြုခြင်းတို့မှ တရားသဘောရှိသော မင်းဓမ္မနှင့် ဂೃಹಸ್ಥအကျင့်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။ အဆုံးတွင် ဇာတဝေဒသ် အဂ္ဂိ (သန့်ရှင်းသော မီး) ကို ပူဇော်ကာ အကြီးအကဲများနှင့် ဗြာဟ္မဏများကို ဦးညွှတ်ပြီး လာရောက်သော မင်းများနှင့် ပုရောဟိတ်များကို စည်းကမ်းတကျ ပြန်လွှတ်သည်။ ထို့နောက် ကృష్ణနှင့် ရုက္မိဏီသည် ဒိဗ္ဗနန်းတော်၌ သက်သာချမ်းသာစွာ နေထိုင်ကြပြီး နာရာယဏနှင့် သရီကဲ့သို့ ချီးမွမ်းခံရကာ ရှင်တော်များနှင့် ဒေဝတများက စတုတိပြုကြသည်။
Adhyaya 249
Narration of the Marriage(s) of Śrī Vāsudeva (Kṛṣṇa): Syamantaka, Naraka, and the Pārijāta
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် သီရိဝာစုဒေဝ (ကృష్ణ) ၏ မဟာမိဖုရားများကို ဖော်ပြကာ၊ သူတို့၏ စွယံဝရ၊ သတ္တိဗလနှင့် ဓမ္မကာကွယ်ခြင်းတို့နှင့် ဆက်စပ်၍ အိမ်ထောင်ရေးလီလာ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ရှင်းလင်းသည်။ ဘဂဝန်၏ မင်္ဂလာလီလာများသည် လောကအကျိုးနှင့် အဓမ္မပျက်သုဉ်းရေးအတွက် ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ထင်ရှားစေသည်။ ထို့နောက် စျာမန္တက မဏိအရေးအခင်းကို ဆိုသည်—ပရစေန သေဆုံးပြီးနောက် လူထုက ကృష్ణကို သံသယတင်ကြသည်။ ဘဂဝန်သည် ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဂျာမ္ဗဝန်နှင့် ဆယ်ညတိုင်တိုင် တိုက်ခိုက်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ဂျာမ္ဗဝန်က ဝာစုဒေဝ၏ ဒေဝတန်ခိုးကို သိမြင်သဘောပေါက်ကာ မဏိကို ပြန်အပ်ပြီး သမီး ဂျာမ္ဗဝတီကို ဘဂဝန်နှင့် မင်္ဂလာဆောင်ပေးသည်။ ထို့ပြင် မြေမိခင်၏ သား နရကာကို သတ်ဖြတ်၍ ကောင်းကင်ဘဏ္ဍာများကို ပြန်လည်ရယူကာ မိန်းကလေး တစ်သောင်းခြောက်ထောင်ကို ကယ်တင်ပြီး မင်္ဂလာဆောင်ခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် စွဝဂ္ဂ၌ စချီက စတျာဘ္ဟာမာကို မထီမဲ့မြင်ပြုသဖြင့် ကృష్ణသည် ပါရိဇာတ သစ်ပင်ကို ယူဆောင်လာကာ အိန္ဒြနှင့် စစ်ဖြစ်ပြီး၊ ဒွာရကာ၌ ယာယီတည်ထားရန် သဘောတူညီမှု ဖြစ်လာသည်။ ထို့အပြင် ဘာဒြပဒ သုက္လ စတုရ္ထီနေ့ လကို ကြည့်ခြင်းသည် မမှန်ကန်သော စွပ်စွဲချက်၏ ဒိုးෂ ဖြစ်စေကြောင်းနှင့် စျာမန္တက ကထာကို နားထောင်ခြင်းဖြင့် မုသာဝါဒ၏ အပြစ် ပျောက်ကင်းကြောင်း သင်ကြားထားသည်။
Adhyaya 250
Narration of the Battle with Bāṇāsura (Aniruddha–Uṣā Episode and Hari–Hara Encounter)
ဤအধ্যာယတွင် ယာဒဝဝంశ၏ ဆက်စပ်ဇာတ်ကြောင်းကို အနိရုဒ္ဓ–ဦရှာ အဖြစ်အပျက်နှင့် ချိတ်ဆက်ဖော်ပြသည်။ သရီကృష్ణနှင့် ရုက္မိဏီမှ မဒန၏ အံ့ရှာ (aṃśa) ဖြစ်သော ပရဒျုမန မွေးဖွားပြီး နောက်တစ်ဖန် အနိရုဒ္ဓ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ဘာဏာသူရ၏ သမီး ဦရှာသည် အိပ်မက်တွင် ဒေဝတားဆန်သော လူငယ်တစ်ဦးကို မြင်ရ၍ စစ်ထရလေခာက ပုံတူများရေးဆွဲကာ အနိရုဒ္ဓဟု ခွဲခြားသိမြင်ပြီး မာယာအင်အားဖြင့် ဒွာရကာမှ မာဟိရှမတီသို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်။ အကြောင်းအရာ ပေါ်လွင်သွားသော် အနိရုဒ္ဓသည် ဘာဏာ၏ ကာကွယ်သူများကို အနိုင်ယူသော်လည်း နာဂအာஸ္တရ (မြွေလက်နက်) ဖြင့် ချည်နှောင်ခံရသည်။ ကൃഷ്ണရောက်လာပြီး ဘာဏာကို ကာကွယ်ရမည့် ဗရဒာန်ကြောင့် ရုဒြ/ရှင်ကရ (ရှီဝ) သည် ကృష్ణနှင့် စစ်ဖြစ်သည်။ တာပဇ္ဝရနှင့် ရှီတဇ္ဝရတို့ ပေါ်ထွန်းလာပြီး ဟရီ–ဟရ စစ်ပွဲကို နားထောင်ခြင်းသည် ရောဂါပျောက်ကင်းစေသည်ဟု ဆိုသည်။ ကృష్ణသည် မိုဟနအာஸ္တရဖြင့် ရှီဝကို တည်ငြိမ်စေပြီး ပါရဝတီက ပြန်လည်ထူထောင်ပေးရန် တောင်းပန်သည်။ ရှီဝသည် ကൃഷ്ണ၏ အမြင့်ဆုံးအာဏာကို စတုတိပြုချီးမွမ်းသည်။ ကృష్ణသည် ဘာဏာ၏ လက်များစွာကို ဖြတ်တောက်သော်လည်း အသက်မသတ်ဘဲ ခွင့်လွှတ်၍ သဘောတူညီမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အနိရုဒ္ဓ လွတ်မြောက်ပြီး ဦရှာနှင့် ဓမ္မတရားအတိုင်း မင်္ဂလာပြုကာ ဒွာရကာသို့ ပြန်လည်သွားကြသည်။
Adhyaya 251
Destruction of the Kṛtyā Performed by Pauṇḍraka’s Son
ပေါဏ္ဍရကသည် ရှိုင်ဝတပသျာကို အလွန်ပြင်းထန်စွာ ဆောင်ရွက်၍ ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင် အစာရှောင်ကာ မန္တရဇပ ပြုလုပ်하였다။ အဆုံးစွန်သော ပုရရှ္စရဏတွင် မိမိမျက်စိကိုပင် ကြာပန်းကဲ့သို့ အর্ঘျအဖြစ် ပူဇော်လှူဒါန်းရာ၊ သရီရုဒ္ဒရသည် ပီတိဖြစ်၍ ဗိဿဏုကဲ့သို့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် အမှတ်အသားများကို ပေးအပ်တော်မူသည်။ ထိုကရုဏာကြောင့် ပေါဏ္ဍရကသည် မိမိကို “ဝာစုဒေဝ” ဟု ကြေညာကာ လူလောကကို လှည့်ဖြားစေ하였다။ နာရဒ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် အက္ရှောဟိဏီ စစ်တပ်ကြီးကို ခေါ်ဆောင်၍ ဒွာရကာသို့ ချီတက်လာသည်။ သရီကృష్ణသည် စစ်တပ်ကို ဖျက်ဆီး၍ အတုအယောင် အမှတ်အသားများကို ဖြတ်တောက်ကာ စုဒർശန စက္ကရဖြင့် ပေါဏ္ဍရက၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တော်မူသည်။ သူ၏သား ဒဏ္ဍပာဏီသည် ကృష్ణကို သတ်ရန် ရှိုင်ဝပူဇာဖြင့် ကෘတျယာကို ဖန်တီးသော်လည်း စုဒর্শနသည် ထိတ်လန့်စေကာ ဝာရာဏသီသို့ ပြန်လှန်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် စက္ကရသည် ကෘတျယာကို ဖျက်ဆီး၍ ဒဏ္ဍပာဏီကို သတ်ကာ ကာရှီကို မီးလောင်စေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကృష్ణ၏ လက်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသည်။
Adhyaya 252
Description of Śrī Kṛṣṇa’s Departure to His Own Abode
မဟာဒေဝသည် ဥမာအား သီရိကృష్ణ၏ ခရီးစဉ်ကို အကျဉ်းချုပ် ပြောကြားပြီး နောက်ဆုံးတွင် စွဓာမ-ဂမန (မိမိ၏ အနန္တဓာမသို့ ပြန်တက်ခြင်း) အထိ ရောက်စေသည်။ ကံဆကို သတ်ပြီးနောက် ဇရာသန္ဓသည် ယာဒဝတို့ကို ဖိနှိပ်သဖြင့် ကൃഷ്ണသည် ဘီမနှင့် အာర్జုနတို့နှင့်အတူ ဗြာဟ္မဏအဖြစ် မျက်နှာဖုံးဝတ်ကာ ဝင်ရောက်ပြီး လက်ဝှေ့/ကာယပြိုင်ပွဲတွင် ဇရာသန္ဓ သေဆုံးကာ ဖမ်းဆီးခံထားရသော မင်းများ လွတ်မြောက်ကြသည်။ ထို့နောက် ရာဇသုယ ယဇ္ဈ ပြုလုပ်ပြီး သီရှုပာလသည် သုံးဘဝပြီးနောက် မုက္ခတရားရကာ သတ်ခံရသည်၊ ဒန္တဝက္တရလည်း သတ်ခံရပြီး ဟရိ၌ လီနသွားသည်။ ကృష్ణသည် ဝြဇကို ကောင်းချီးပေးကာ ဒွာရကာသို့ ပြန်လာပြီး ဆင်းရဲသော ဗြာဟ္မဏ မိတ်ဆွေ၏ ပဋ္ဌုကာကို လက်ခံစားသုံးကာ စည်းစိမ်ချမ်းသာ ပေးတော်မူသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကုရုက္ခေတ္တရ၏ အကျိုးဆက်၊ နာရာယဏ၏ လောကမှ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး၏ သားများကို ပြန်လည်ရယူပေးခြင်း၊ ယာဒဝတို့၏ ကျိန်စာနှင့် ကိုယ်တိုင်ပျက်စီးခြင်း၊ မုဆိုး၏ မြားဖြင့် ကൃഷ്ണ ထိခိုက်ခြင်းနှင့် ဝိုင်ကుంఠသို့ တက်ရောက်ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြသည်။ အဆုံးတွင် ဖလသြုတိအရ “နမಃ ကృష్ణာယ” ဟု ဂါထာရွတ်ဆိုကာ ကൃഷ്ണလီလာကို နားထောင်/ဖတ်ရှုလျှင် အပြစ်ပျောက်ကင်း၍ အမြင့်ဆုံးဓာမကို ရရှိသည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 253
Procedure for Worship of Viṣṇu and Exposition of Vaiṣṇava Conduct
ဤအধ্যာယတွင် ပါర్వတီသည် ဟရိ၏ မဟာဂုဏ်တော်နှင့် ရာမ၊ ကృష్ణတို့၏ အံ့ဩဖွယ် လီလာများကို ထပ်မံ နားထောင်လိုကြောင်း တောင်းဆိုသည်။ ထို့နောက် ဥမာ–မဟေရှဝရ ဆွေးနွေးခန်းတွင် မဟာဒေဝ ရှိဝသည် ဗိṣṇုကို နီးကပ်ရောက်ရှိရန် လက်တွေ့နည်းလမ်းအဖြစ် အာရ္ချာ-ပူဇာ (arcā-worship) ကို သင်ကြားသည်။ သူသည် စွယံဗျက္တ (svayaṃvyakta—ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်း) နှင့် ပရတိဋ္ဌိတ (pratiṣṭhita—ပူဇာဝိဓိဖြင့် တည်ထောင်) ရုပ်ပုံတို့ကို ခွဲခြားပြ၍ လူသားတို့ ပူဇာနိုင်ရန် ဗိṣṇုသည် မည်သည့်နေရာများတွင် မည်သို့သော အကြောင်းကြောင့် တည်ရှိပေးသနည်းကို ရှင်းလင်းကာ ထင်ရှားသော က္ṣetra များကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ စာတမ်းသည် ဝဏ္ဏအလိုက် သင့်တော်သော ဘက္တိအကျင့်ကို ညွှန်ပြပြီး Śruti–Smṛti နှင့် ကိုက်ညီရမည်ဟု အလေးပေးသည်။ နေ့စဉ် ပူဇာအစီအစဉ်ကိုလည်း သန့်စင်ခြင်း၊ မန္တရ၊ တိလက၊ ပူဇာပစ္စည်းနှင့် နైవေဒျ ပူဇော်ခြင်း၊ ဟောမ၊ ဧည့်သည်ကို ဂုဏ်ပြုခြင်း စသဖြင့် အစဉ်လိုက် ဖော်ပြသည်။ ယက္ခ/ဘူတ ပူဇာနှင့် မသန့်ရှင်းသော အစားအစာကို ရှောင်ကြဉ်ရန် သတိပေးပြီး၊ နိဂုံးတွင် ဗိုင်ṣṇဝတို့ကို ဂုဏ်ပြုခြင်းသည် ဗိṣṇုကို တိုက်ရိုက်ပူဇာခြင်းထက်ပင် မြင့်မြတ်ကြောင်း သတ်မှတ်ထားသည်။
Adhyaya 254
The Narration of the One Hundred and Eight Names of Śrī Rāmacandra
ပုရာဏအလွှာလိုက် ဖရိမ်အတွင်း၌ ပါర్వတီ (ဥမာ) သည် ရှိဝ၏ လျှို့ဝှက် ဝိုင်ရှ္ဏဝဓမ္မ အကြောင်းဟောပြောမှုကို ချီးမွမ်းကာ ဗိෂ္ဏုကို ပူဇော်ခွင့် တောင်းခံသည်။ ထို့နောက် ဂုရု ဝာမဒေဝထံ သွားရောက်၍ မန္တရနှင့် အကျင့်အထုံး (ပူဇော်နည်း) ကို လက်ခံရရှိပြီး၊ ဟෘષီကေရှကို အာရాధနာပြုကာ နေ့စဉ် ဗိෂ္ဏု-သဟသ္ရနာမကို ဂျပ်ဖတ်ရန် သင်ကြားခံရသည်။ အပြီးတွင် ရှိဝက “ရာမ” ဟူသော နာမတစ်လုံးတည်းသည် နာမတစ်ထောင်နှင့် တန်တူသော အလွန်ထူးကဲသည့် အဓိပ္ပါယ်ရှိကြောင်း ကြေညာပြီး၊ ရာမချန္ဒရ၏ ၁၀၈ နာမ စက်ဝိုင်းကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။ နိဂုံးတွင် ဖလရှရုတိအဖြစ်—ဤဆွေးနွေးချက်နှင့် နာမများကို နားထောင်ခြင်း/ရွတ်ဖတ်ခြင်းက အပြစ်များကို ဖျက်စီး၍ အတားအဆီးများကို နှိမ်နင်းကာ လိုရာဆန္ဒကို ပေးပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝိုင်ကుంఠသို့ ရောက်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ရှိဝ၏ “အများသိ” သင်ကြားချက်များသည် မောဟဖြစ်စေနိုင်သော်လည်း “လျှို့ဝှက်” သစ္စာတရားက ဝိုင်ရှ္ဏဝ၏ အမြင့်မြတ်မှုကို အတည်ပြုကြောင်းလည်း ထင်ရှားစေသည်။
Adhyaya 255
The Account of Bhṛgu’s Test (Bhṛgu’s Examination of the Gods)
ဒိလီပ မင်းကြီးက ရုဒြာသည် မြင့်မြတ်သော်လည်း အပြစ်တင်ခံရသော လင်္ဂ–ယောနိ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို အဘယ်ကြောင့် ခံယူခဲ့သနည်းဟု ဝသိဋ္ဌကို မေးမြန်းသည်။ ဝသိဋ္ဌက မန္ဒရတောင်၌ ရှင်သန်သူ ရှင်တော်များ စုဝေး၍ မောက္ခပေးနိုင်သူ အမြင့်ဆုံး သေဝတားသည် မည်သူနည်း၊ မည်သူ၏ ပာဒိုဒက (ခြေတော်ရေ) နှင့် ဥစ္ချိဋ္ဌ/ပရသာဒ သည် ပိုမိုသန့်စင်စေသနည်းဟု ဆွေးနွေးကြသည့် ရှေးဟောင်းအဖြစ်ကို ပြောပြသည်။ ထို့ကြောင့် ဘ္ဃုကို ဗြဟ္မာ၊ ရုဒြာ၊ ဗိဿနုတို့ကို စမ်းသပ်ရန် စေလွှတ်ကြသည်။ ကೈလာသတွင် နန္ဒင်က ဘ္ဃုကို တားဆီးသဖြင့် ဘ္ဃုက ရုဒြာအား အပြစ်တင်ခံရသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူရမည်ဟု ကျိန်စာတင်သည်။ ဗြဟ္မလောကတွင် ဗြဟ္မာက သင့်တော်သလို မလေးစားသဖြင့် ပူဇော်ရန် မသင့်ဟု သတ်မှတ်ခံရသည်။ ဝိုင်ကుంఠတွင် ဘ္ဃုက ဗိဿနု၏ ရင်ဘတ်ကို ကန်သော်လည်း ဇနာရဒနက နှိမ့်ချစွာ တုံ့ပြန်၍ ဗြာဟ္မဏ ခြေမှုန်၏ ဂုဏ်ကို ချီးမြှောက်ကာ သန့်ရှင်းသော သတ္တဝဂုဏ်ကို ထင်ရှားစေသည်။ ဘ္ဃု ပြန်လည်တင်ပြရာ ရှင်တော်များက ဗိဿနု၏ အထွတ်အမြတ်ကို လက်ခံ၍ မန္တရနှင့် စည်းကမ်းကို ရရှိကြသည်။ အဆုံးတွင် ဗိဿနုတစ်ပါးတည်းကို အထူးသီးသန့် ပူဇော်ရန်၊ ပရသာဒ/နိရ္မာလျ၏ သန့်ရှင်းမှု စည်းကမ်းများ၊ ရှရဒ္ဓ ကတိဝတ်များနှင့် ဖတ်ရွတ်ခြင်း၏ အကျိုးပွားကို တင်းကျပ်စွာ ဖော်ပြထားသည်။
Read Padma Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.