Adhyaya 101

Verse 1

सूत उवाच । देवदेवो हृषीकेशस्त्वंगपुत्रं नृपोत्तमम् । समाचष्ट महाश्रेय आख्यानं पापनाशनम्

စူတက ပြောသည်—ဒေဝတို့၏ ဒေဝ ဟೃṣīkēśa သည် အင်္ဂ၏ သားဖြစ်သော အမြတ်နန်းရှင်အား အလွန်မင်္ဂလာရှိ၍ အပြစ်ပျောက်စေသော ဇာတ်ကြောင်းကို ဟောကြား하였다။

Verse 2

श्रूयतामभिधास्यामि चरित्रं श्रेयदायकम् । द्विजस्यापि च वृत्तांतं कुंजलस्य महात्मनः

နားထောင်ကြလော့။ ကောင်းကျိုးပေးသော ဇာတ်ကြောင်းတစ်ပုဒ်ကို ငါဟောမည်၊ ထို့ပြင် မဟာတ္မာ ဗြာဟ္မဏ ကုဉ္ဇလ အကြောင်းအရာကိုလည်း ပြောမည်။

Verse 3

विष्णुरुवाच । कुंजलश्चापि धर्मात्मा चतुर्थं पुत्रमेव च । समाहूय मुदायुक्त उवाचैनं कपिंजलम्

ဗိṣṇုက မိန့်တော်မူသည်—ထို့နောက် သီလရှိသော ကုဉ္ဇလသည် မိမိ၏ စတုတ္ထသားကိုလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ခေါ်ယူ၍ ထို ကပိဉ္ဇလအား စကားဆို하였다။

Verse 4

किं नु पुत्र त्वया दृष्टमपूर्वं कथयस्व मे । भोजनार्थं तु यासि त्वमितः कस्मिन्सुतोत्तम

အို သားရေ၊ မင်းမြင်တွေ့ခဲ့တဲ့ မထင်မှတ်သော အံ့ဩဖွယ်အရာက ဘာလဲ၊ ငါ့ကို ပြောပါ။ အစာအတွက် ဒီနေရာကနေ ဘယ်ကို သွားမလဲ၊ သားတို့ထဲက အကောင်းဆုံးရေ။

Verse 5

तदाचक्ष्व महाभाग यदि दृष्टं सुपुण्यदम् । कपिंजल उवाच । यच्च तात त्वया पृष्टमपूर्वं प्रवदाम्यहम्

“အို ကံကောင်းမြတ်သူရေ၊ မဟာကုသိုလ်ပေးနိုင်သော အရာတစ်ခုကို မြင်ခဲ့လျှင် ပြောပါ” ဟုဆို၏။ ကပိဉ္ဇလက “ချစ်သူရေ၊ မင်းမေးသော မထင်မှတ်သော အကြောင်းကို ယခု ငါ ပြောပြမည်” ဟုဆိုသည်။

Verse 6

यन्न दृष्टं श्रुतं केन कस्मान्नैव श्रुतं मया । तदिहैव प्रवक्ष्यामि श्रूयतामधुना पितः

ဘယ်သူမျှ မမြင်ဖူး မကြားဖူးသော အရာကို ငါက ဘယ်လိုကြားနိုင်မလဲ။ ယခု အဖေတော်ရေ၊ ဤနေရာတွင်ပင် ငါ ထုတ်ဖော်ပြောမည်၊ ကျေးဇူးပြု၍ နားထောင်ပါ။

Verse 7

शृण्वंतु भ्रातरः सर्वे मातस्त्वं शृणु सांप्रतम् । कैलासः पर्वतश्रेष्ठो धवलश्चंद्र सन्निभः

ညီအစ်ကိုအားလုံး နားထောင်ကြပါစေ၊ မိခင်တော်လည်း ယခု နားထောင်ပါ။ ကైలాసတောင်—တောင်တန်းတို့၏ အမြတ်ဆုံး—လမင်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းတောက်ပ၏။

Verse 8

नानाधातुसमाकीर्णो नानावृक्षोपशोभितः । गंगाजलैः शुभैः पुण्यैः क्षालितः सर्वतः पितः

အမျိုးမျိုးသော သတ္တုဓာတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်၍ အမျိုးမျိုးသော သစ်ပင်များဖြင့် လှပတင့်တယ်၏။ အဖေတော်ရေ၊ အရပ်ရပ်မှ ဂင်္ဂါမြစ်၏ မင်္ဂလာရှိ ပဝित्रရေများက ဆေးကြောသန့်စင်ထား၏။

Verse 9

नदीनां तु सहस्राणि दिव्यानि विविधानि च । यस्मात्तात प्रसूतानि जलानि विविधानि च

ချစ်သူရေ၊ ထိုသူမှပင် နတ်မြတ်သဘောရှိ၍ အမျိုးမျိုးသော မြစ်ပေါင်းထောင်ချီ ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ အမျိုးမျိုးသော ရေများလည်း ထိုမှပင် စီးဆင်းထွက်ပေါ်လာသည်။

Verse 10

तडागानि सहस्राणि सोदकानि महागिरौ । नद्यः संति विशालिन्यो हंससारससेविताः

ထိုမဟာတောင်ပေါ်တွင် ရေပြည့်ဝသော ရေကန်ပေါင်းထောင်ချီ ရှိပြီး၊ ကျယ်ဝန်းသည့် မြစ်ကြီးများလည်း ရှိကာ ဟင်္သာနှင့် စာရသ (ကြေးငှက်) တို့ လာရောက်နေထိုင်လေ့ရှိသည်။

Verse 11

तस्मिञ्छिखरिणां श्रेष्ठे पुण्यदाः पापनाशनाः । वनानि विविधान्येव पुष्पितानि फलानि च

ထိုတောင်ထိပ်များအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးထိပ်ပေါ်တွင် အမျိုးမျိုးသော တောအုပ်များ ရှိ၍—ကုသိုလ်ပေးကာ အပြစ်ပျောက်စေသော—ပန်းနှင့် သီးနှံများဖြင့် ပြည့်စုံလေသည်။

Verse 12

नानावृक्षोपयुक्तानि हरितानि शुभानि च । किन्नराणां गणैर्युक्तश्चाप्सरोभिः समाकुलः

ထိုနေရာသည် အမျိုးမျိုးသော သစ်ပင်များဖြင့် တင့်တယ်လှပ၍—စိမ်းလန်းကာ မင်္ဂလာရှိသော—ကိန္နရအဖွဲ့များနှင့် ပြည့်နှက်ပြီး အပ్సရာများဖြင့်လည်း စည်ကားလေသည်။

Verse 13

गंधर्वचारणैः सिद्धैर्देववृंदैः सुशोभितः । दिव्यवृक्षवनोपेतो दिव्यभावैः समाकुलः

ထိုနေရာသည် ဂန္ဓဗ္ဗ၊ စာရဏ၊ သိဒ္ဓ နှင့် နတ်အဖွဲ့အစုများဖြင့် တင့်တယ်လှပ၍၊ နတ်သစ်ပင်တောအုပ်များဖြင့် ပြည့်စုံကာ၊ နတ်မြတ်သဘောနှင့် ဂုဏ်ရည်များဖြင့် လွှမ်းမိုးနေသည်။

Verse 14

दिव्यगंधैः सुशोभाढ्यैर्नानारत्नसमन्वितः । शिलाभिः स्फटिकस्यापि शुक्लाभिस्तु सुशोभनः

ကောင်းကင်ဘုံ၏ သင်းပျံ့သော အနံ့တော်များဖြင့် တင့်တယ်လှပစွာ အလှဆင်ထား၍ ရတနာမျိုးစုံဖြင့် ပြည့်စုံကာ၊ ဖြူစင်သော ကြည်လင်သည့် စဖတိကကဲ့သို့သော ကျောက်ပြားများကြောင့်လည်း အလွန်လှပတင့်တယ်၏။

Verse 15

सूर्यतेजोमयो राजंस्तेजोभिस्तु समाकुलः । चंदनैश्चारुगंधैश्च बकुलैर्नीलपुष्पकैः

အရှင်မင်းကြီး၊ ထိုနေရာသည် နေမင်း၏ တေဇောရောင်ခြည်မှ ဖွဲ့စည်းထား၍ အရပ်ရပ်၌ တောက်ပသော အလင်းတော်များဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ၊ သင်းပျံ့လှသော စန္ဒန၊ ဘကူလ ပန်းများနှင့် အပြာရောင်ပန်းများဖြင့် တင့်တယ်စွာ အလှဆင်ထား၏။

Verse 16

नानापुष्पमयैर्वृक्षैः सर्वत्र समलंकृतः । पक्षिणां सुनिनादैश्च दिव्यानां मधुरायते

နေရာအနှံ့တွင် ပန်းမျိုးစုံပွင့်သော သစ်ပင်များဖြင့် အလှတင့်တယ်စွာ အလှဆင်ထားပြီး၊ ဒိဗ္ဗပင်္ဂလိန်တို့၏ မင်္ဂလာရှိသော ချိုမြိန်သံတော်များကြောင့်လည်း အလွန်ရသာမယ ဖြစ်လာ၏။

Verse 17

षट्पदानां निनादैश्च वृक्षौघैर्मधुरायते । रुतैश्च कोकिलानां तु शोभते स वनो गिरिः

ပျားတို့၏ ဟုန်ဟုန်သံနှင့် သစ်ပင်အုပ်စုများ၏ ထူထပ်မှုကြောင့် ထိုတောင်တန်းတောသည် ချိုမြိန်ရသာမယ ဖြစ်လာပြီး၊ ကုကိလာငှက်တို့၏ အော်သံများကြောင့် ထိုတောတောင်သည် အလှတရားဖြင့် တောက်ပလှ၏။

Verse 18

गणकोटिसमाकीर्णं तत्रास्ति शिवमंदिरम् । अंशुभिर्धवलं पुण्यं पुण्यराशिशिलोच्चयम्

ထိုနေရာ၌ ဂဏာတို့ ကုဋိကုဋိဖြင့် စည်ကားသော ရှိဝမন্দိရ တည်ရှိ၏။ ရောင်ခြည်တော်များကြောင့် ဖြူဝင်းတောက်ပ၍ သန့်ရှင်းပုဏ္ဏမယ—ပုဏ္ဏစုတင်ထားသကဲ့သို့ မြင့်မားသော ကျောက်တောင်စုတစ်ခုနှင့် တူ၏။

Verse 19

सिंहैश्च गर्जमानैश्च सैरिभैः कुंजरैस्ततः । दिग्गजानां सुघोषैश्च शब्दितं च समंततः

ထို့နောက် အရပ်ပတ်လုံး၌ ခြင်္သေ့တို့၏ ဟိန်းသံ၊ အင်အားကြီး ဆင်တို့၏ မြည်ဟိန်းသံနှင့် အရပ်ဒిశာတို့ကို စောင့်ရှောက်သော ဒိဂ္ဂဇဆင်ကြီးတို့၏ မင်္ဂလာတူရိယသံတို့ကြောင့် တဝိုက်လုံး တုန်လှုပ်ကာ ပဲ့တင်ထပ်လေ၏။

Verse 20

नानामृगैः समाकीर्णं शाखामृगगणाकुलम् । मयूरकेकाघोषैश्च गुहासु च विनादितम्

ထိုနေရာသည် တောတိရစ္ဆာန်အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်၍ သစ်ကိုင်းပေါ်နေသော မျောက်အုပ်စုများဖြင့် စည်ကားကာ၊ မယူးရ (ပီကော့) တို့၏ အော်သံများက ဂူအတွင်းထိ ပဲ့တင်ထပ်လေ၏။

Verse 21

कंदरैर्लेपनैः कूटैः सानुभिश्च विराजितम् । नानाप्रस्रवणोपेतमोषधीभिर्विराजितम्

၎င်းသည် ဂူများ၊ လျှောစောင်းကျောက်မျက်နှာပြင်များ၊ ထိပ်ချွန်တောင်ကွတ်များနှင့် တောင်ရိုးတန်းများဖြင့် တင့်တယ်လှပ၍၊ စမ်းရေစီးများစွာနှင့် ပြည့်စုံကာ ဆေးဖက်ဝင် အပင်အမြစ်တို့ကြောင့် တောက်ပလေ၏။

Verse 22

दिव्यं दिव्यगुणं पुण्यं पुण्यधाम समाकुलम् । सेवितं पुण्यलोकैश्च पुण्यराशिं महागिरिम्

ထိုမဟာတောင်သည် ဒိဗ္ဗဖြစ်၍ ဒိဗ္ဗဂုဏ်တို့ဖြင့် ပြည့်စုံ—သန့်ရှင်းပူဇော်ထိုက်ကာ ပုဏ္ဏဓာမများဖြင့် စည်ကားလျက်; ကုသိုလ်ရှိသော လောကများ၏ နေထိုင်သူတို့က ဆည်းကပ်ကာ၊ ကုသိုလ်ပုဏ္ဏ၏ မဟာစုတောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။

Verse 23

पुलिंदभिल्लकोलैश्च सेवितं पर्वतोत्तमम् । विकटैः शिखरैः कोटैरद्रिराजः प्रकाशते

ထိုအထွတ်အမြတ်တောင်ကို ပုလින්ဒ၊ ဘိလ္လ နှင့် ကိုလ တို့က ဆည်းကပ်လည်ပတ်ကြ၏; ကြမ်းတမ်းထင်ရှားသော တောင်ထိပ်များနှင့် ချောက်ကမ်းပါးကွတ်များကြောင့် တောင်တို့၏ မင်းသည် တောက်ပစွာ ထင်ရှားလေ၏။

Verse 24

अन्यैर्नानाविधैः पुण्यैः कौतुकैर्मंगलैः शुभैः । गंगोदकप्रवाहैश्च महाशब्दं प्रसुस्रुवे

အမျိုးမျိုးသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုများ၊ ပွဲတော်ဆန်သော ကောင်းမြတ်မင်္ဂလာ အခမ်းအနားများနှင့်၊ ဂင်္ဂါရေသန့်၏ စီးဆင်းသံလှိုင်းများပါဝင်ကာ၊ ကြီးမားသော အော်ဟစ်သံက ဂုဏ်သံတင်လျက် ပဲ့တင်ထပ်လေ၏။

Verse 25

शंकरस्य गृहं तत्र कैलासं गतवानहम् । तत्राश्चर्यं मया दृष्टं यन्न दृष्टं कदा श्रुतम्

အဲဒီနေရာမှာ ကျွန်ုပ်သည် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ၏ နေအိမ်ဖြစ်သော ကိုင်လာသ (Kailāsa) သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ကျွန်ုပ်သည် အံ့ဩဖွယ်တစ်ရပ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး—ယခင်က မမြင်ဖူးသကဲ့သို့ မည်သည့်အခါမျှ မကြားဖူးသော အရာဖြစ်၏။

Verse 26

श्रूयतामभिधास्यामि तात सर्वं मयोदितम् । शिखराद्गिरिराजस्य मेरोः पुण्यान्महोदयात्

နားထောင်ပါ၊ ချစ်သူရေ; ယခု ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်က ပြောဆိုခဲ့သမျှကို အကုန်လုံး ကြေညာမည်။ ဤသည်မှာ တောင်တို့၏ဘုရင် မေရု၏ ထိပ်စွန်းမှပင်၊ ကုသိုလ်ပြည့်ဝ၍ မြင့်မြတ်စေသော သန့်ရှင်းမှုကြီးမှ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းဖြစ်၏။

Verse 27

हिमक्षीरसुवर्णस्तु प्रवाहः पतते भुवि । गंगायाश्च महाभाग रंहसा घोषभूषितः

အို မဟာဘဂ်၊ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်၍ နို့ကဲ့သို့ တောက်ပကာ ရွှေရောင်အလင်းပါသော စီးကြောင်းတစ်စင်းသည် မြေပြင်သို့ ကျဆင်းလာ၏။ ဂင်္ဂါသည် လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းကာ မိမိ၏ ဂর্জနသံဖြင့် တင့်တယ်လှ၏။

Verse 28

कैलासस्य शिरः प्राप्य तत्र विस्तरतां गतः । दशयोजनमानेन तत्र गंगा ह्रदो महान्

ကိုင်လာသ၏ ထိပ်သို့ ရောက်သော်၊ နန်း (ဂင်္ဂါ) သည် ထိုနေရာတွင် ကျယ်ပြန့်စွာ ပျံ့နှံ့လေ၏။ ထိုအရပ်၌ ယောဇနာ ဆယ်အတိုင်းအတာ ကျယ်ဝန်းသော ဂင်္ဂါရေကန်ကြီးတစ်ကန် ရှိ၏။

Verse 29

महातोयेन पुण्येन विमलेन विराजते । सर्वतोभद्रतां प्राप्तो महाहंसैः प्रशोभते

အလွန်ကျယ်ဝန်း၍ ပုဏ္ဏသန့်ရှင်းကာ အညစ်အကြေးကင်းသော ရေများကြောင့် ထွန်းလင်းတောက်ပသည်။ အရပ်လုံး မင်္ဂလာပြည့်စုံလာပြီး မဟာဟံသာ (တော်ဝင်ဟင်္သာ) များဖြင့် ပိုမိုလှပစွာ တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 30

सामोच्चारेण पुण्येन दिव्येन मधुरेण च । हंसास्तत्र प्रकूजंति सरस्तेन विराजते

ဝေဒမന്ത്ര ရွတ်ဆိုသံ၏ ပုဏ္ဏသန့်ရှင်း၍ ဒိဗ္ဗနှင့် ချိုမြိန်သော သံလွင်ကြောင့် ထိုနေရာ၌ ဟံသာများ သာယာလှပစွာ ကူးကူးမြည်ကြသည်။ ထိုသံကြောင့်ပင် စရိုဝရသည် တင့်တယ်စွာ ထွန်းလင်းတောက်ပသည်။

Verse 31

तस्य तीरे शिलायां वै हिमकन्या महामते । आसीना मुक्तकेशांता रूपद्रविणशालिनी

ထိုကန်၏ ကမ်းနားတွင် အမှန်တကယ် ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်၌၊ အို မဟာဉာဏ်ရှိသူ၊ ဟိမဝတ်တောင်၏ သမီးတော်သည် ထိုင်နေ၏—ဆံပင်ကို ဖြန့်ချထား၍ လှိုင်းလှိုင်းစီးဆင်း—အလှတရား၏ တောက်ပမှုနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ဖြင့် ပြည့်စုံလျက်။

Verse 32

दिव्यरूपसुसंपन्ना सगुणा दिव्यलक्षणा । दिव्यालंकारभूषा च तस्यास्तीरे विराजते

ဒိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပြည့်စုံ၍ မင်္ဂလာဂုဏ်များနှင့် ကောင်းကင်ဆန်သော လက္ခဏာများကို ပိုင်ဆိုင်ကာ၊ ဒိဗ္ဗအလင်္ကာများဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက် ထိုကမ်းနား၌ ထွန်းလင်းတောက်ပစွာ တည်ရှိနေသည်။

Verse 33

न जाने गिरिराजस्य तनया वा महोदधेः । नो वास्ति ब्रह्मणः पत्नी सा वा स्वाहा भविष्यति

သူမသည် တောင်တော်ဘုရင် ဂိရိရာဇ၏ သမီးတော်လား၊ မဟာသမုဒ္ဒရာ၏ သမီးတော်လားကို ငါမသိ။ ထို့ပြင် သူမသည် ဗြဟ္မာ၏ ဇနီးတော်လားကိုလည်း မသိ—ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမသည် ‘စွာဟာ’ ဖြစ်လာမည်။

Verse 34

इंद्राणी वा महाभागा रोहिणी वा भविष्यति । ईदृशी रूपसंपत्तिर्युवतीनां न दृश्यते

ဤမဟာကံကောင်းသော မိန်းမသည် အင်ဒြာဏီကိုယ်တိုင်ဖြစ်သကဲ့သို့—မဟုတ်လျှင် ရိုဟိဏီ ဖြစ်မည်။ ယုဝတီတို့အတွင်း ဤသို့သော ရုပ်ရည်သုခမမြင်ရ။

Verse 35

अन्यासां च सुदिव्यानां नारीणां तात सर्वथा । यादृशं रूपसंभावं गुणशीलं प्रदृश्यते

ထို့ပြင် ချစ်သူရေ၊ အလွန်တော်သော ဒိဗ္ဗမိန်းမများအတွင်း၌ပင် တခါတရံ ရုပ်အလှနှင့် ဂုဏ်သီလ၏ ထူးမြတ်မှုကို ထိုသို့ပင် ပိုင်ဆိုင်သူကို မြင်ရတတ်သည်။

Verse 36

अप्सरसां कदा नास्ति तादृशं रूपलक्षणम् । यादृशं तु मया दृष्टं तदंगं विश्वमोहनम्

အပ္စရာတို့အတွင်း၌ ထိုသို့သော ရုပ်လက္ခဏာ မရှိခဲ့ဖူး။ ငါမြင်ခဲ့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်မှာ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်းက လောကတစ်လောကလုံးကို မောဟနာဖြစ်စေသည်။

Verse 37

शिलापदे समासीना दुःखेनापि समाकुला । रुदते सुस्वरैर्बाला अनेकैः स्वजनैर्विना

ကျောက်ပြားပေါ်တွင် ထိုင်နေသော မိန်းကလေးငယ်သည် ဒုက္ခကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ များစွာသော ဆွေမျိုးမရှိဘဲ သန့်ရှင်းသော်လည်း ဝမ်းနည်းဖွယ် အသံဖြင့် ငိုကြွေးလေ၏။

Verse 38

अश्रूणि मुंचमाना सा मुक्ताभानि बहूनि च । निर्मलानि सरस्यत्र पतंत्येव महामते

သူမ မျက်ရည်များကို လွှတ်ချသည့်အခါ၊ မဟာမတေ၊ ပုလဲကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော အစက်များ များစွာသည် ထိုနေရာရှိ ရေကန်ထဲသို့ ကျသွားလေ၏။

Verse 39

बिंदवो मौक्तिकाभास्ते निपतंति महोदके । तेभ्यो भवंति पद्मानि हृद्यानि सुरभीणि तु

ပုလဲကဲ့သို့သော ရေစက်များသည် မဟာရေထဲသို့ ကျရောက်ကြ၏။ ထိုရေစက်တို့မှ စိတ်နှလုံးကို နှစ်သက်စေ၍ မွှေးကြိုင်သော ပဒ္မပန်းများ ပေါက်ဖွားလာ၏။

Verse 40

पद्मानि जज्ञिरे तेभ्यो नेत्राश्रुभ्यो महामते । गंगांभसि तरंत्येव असंख्यातानि तानि तु

အို မဟာမတေ! ထိုမျက်စိ၏ မျက်ရည်တို့မှ ပဒ္မပန်းများ ပေါက်ဖွားလာ၏။ ဂင်္ဂါရေထဲတွင် ထိုပဒ္မပန်းများ မရေတွက်နိုင်အောင် မျောလျက်ရှိ၏။

Verse 41

पतितानि सुहृद्यानि रंहसा यानि तानि तु । गंगाप्रवाहमध्ये तु हंसवृंदैः सुसेविते

လျင်မြန်စွာ ကျရောက်သွားသော အလှပသော အရာတို့သည် ဂင်္ဂါ၏ စီးဆင်းသော ရေကြောင်းအလယ်၌ တည်ရှိကြ၏။ ထိုနေရာကို ဟင်္သာအုပ်စုများက ကောင်းစွာ လာရောက်လှည့်လည်ကြ၏။

Verse 42

भागीरथ्याः प्रवाहस्तु तस्मात्स्थानाद्विनिर्गतः । कैलासशिखरं प्राप्य रत्नाख्यं चारुकंदरम्

ထို့နောက် ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဘာဂီရထီ၏ ရေစီးသည် ကိုင်လာသ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိကာ ‘ရတန’ ဟု ခေါ်သော လှပသည့် ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်၏။

Verse 43

वर्तते तोयपूर्णस्तु योजनद्वयविस्तृतः । हंसवृंदसमाकीर्णो जलपक्षि समाकुलः

ထိုနေရာသည် ရေဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ယောဇနနှစ်ခုအထိ ကျယ်ဝန်း၏။ ဟင်္သာအုပ်စုများဖြင့် ထူထပ်ကာ ရေငှက်များဖြင့်လည်း စည်ကားလျက်ရှိ၏။

Verse 44

नानावर्णविशेषाणि संति पद्मानि तत्र च । प्रवाहे निर्मले तात मुनिवृंदनिषेविते

အဲဒီနေရာမှာလည်း အရောင်အသွေးမျိုးစုံ ထူးခြားသော ကြာပန်းများ ရှိ၏၊ ချစ်သားရေ—သန့်ရှင်းစီးဆင်းသော ရေစီးထဲတွင် မုနိအစုအဝေးတို့က နితစဉ် ဆည်းကပ်ကာ ဂုဏ်ပြုနေကြ၏။

Verse 45

अश्रुभ्यो यानि जातानि प्रभाते कमलानि तु । गंगोदकप्लुतान्येव सौरभाणि महांति च

မနက်အရုဏ်တက်ချိန် မျက်ရည်မှ ပေါက်ဖွားလာသော ကြာပန်းတို့သည် ဂင်္ဂါမြစ်၏ သန့်ရှင်းသော ရေဖြင့် ရေချိုးခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်၍၊ အနံ့သင်းသည် အလွန်ကြီးမားလှ၏။

Verse 46

प्रतरंति प्रवाहे तु निर्मले जलपूरिते । मध्ये मध्ये सुहंसैश्च जलपक्षिनिनादिते

၎င်းတို့သည် သန့်ရှင်း၍ ရေပြည့်ဝသော ရေစီးထဲတွင် လှိုင်းနှင့်အတူ လှော်လှန်သွားကြ၏; အလယ်အလတ်တွင်လည်း လှပသော ဟင်္သာနှင့် အခြားရေငှက်တို့၏ အသံကြောင့် ရေစီးက မြည်ဟည်းနေ၏။

Verse 47

सूत उवाच । रत्नाख्ये तु गिरौ तस्मिन्रत्नेश्वरमहेश्वरः । देवदैत्यसुपूज्योपि तिष्ठते तात सर्वदा

စူတာက ပြောသည်—“ရတ္နာဟု ခေါ်သော တောင်ပေါ်၌ ရတ္နေရှ္ဝရ မဟေရှ္ဝရသည် ချစ်သားရေ၊ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေ၏; ဒေဝတားတို့နှင့် ဒೈတျတို့ပင်လျှင် လေးမြတ်စွာ ပူဇော်ကြ၏။”

Verse 48

तत्र दृष्टो मया तात कश्चित्पुण्यमयो मुनिः । जटाभारसमाक्रांतो निर्वासा दंडधारकः

အဲဒီနေရာမှာ ချစ်ခင်ရသော အဖေ၊ ကျွန်ုပ်သည် ကုသိုလ်ပြည့်ဝသော မုနိတစ်ပါးကို တွေ့မြင်ခဲ့၏—ဂျဋာဆံပင်အစုကြီး၏ အလေးချိန်ကြောင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ အဝတ်မဝတ်၊ ဒဏ္ဍကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။

Verse 49

निराधारो निराहारस्तपसातीव दुर्बलः । कृशांगोऽप्यस्थिसंघातस्त्वचामात्रेण वेष्टितः

အထောက်အပံ့မရှိ၊ အစာမရှိသဖြင့် တပဿာကြောင့် အလွန်အားနည်းသွား၏။ ကိုယ်ခန္ဓာပိန်လှော်သော်လည်း အရိုးဘောင်သာကျန်၍ အရေပြားဖြင့်သာဖုံးလွှမ်းနေ၏။

Verse 50

भस्मोद्धूलितमात्राणि सर्वांगानि महात्मनः । शुष्कपत्राणि भक्षेत शीर्णानि पतितानि च

မဟာတ္မာ၏ ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံးသည် သန့်ရှင်းသောပြာဖြင့်သာဖုံးလွှမ်းနေ၏။ သူသည် ခြောက်သွေ့သောရွက်များကိုသာ စားသောက်၍ မညှိုးမနွမ်းကျန်သည့် ရွက်ကျသွားသောအရွက်များကိုပါ စား၏။

Verse 51

शिवभक्तिसमासीनो दुराधारो महातपाः । अश्रुभ्यो यानि जातानि पद्मानि सुरभीणि च

ရှင်ဗဟုတိ၌ စူးစိုက်တည်ငြိမ်၍ ထိန်းချုပ်ရန်ခက်ခဲသော မဟာတပသသည် တပဿာကို ဆက်လက်ကျင့်၏။ သူ၏ မျက်ရည်မှ ပဒ္မပန်းများ ပေါက်ဖွားလာ၍ မွှေးကြိုင်လည်းရှိ၏။

Verse 52

गंगातोयात्समानीय देवदेवं प्रपूजयेत् । रत्नेश्वरं महाभागो गीतनृत्यविशारदः

ဂင်္ဂါရေကို ယူဆောင်လာ၍ သီချင်းနှင့်အက၌ ကျွမ်းကျင်သော မဟာဘဂ္ဂသည် ဒေဝတို့၏ဒေဝ ရတနేశ్వరကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 53

गायते नृत्यते तस्य द्वारस्थस्त्रिपुरद्विषः । मठमागत्य धर्मात्मा रोदते सुस्वरैरपि

သူ၏ တံခါးဝတွင် တြိပုရကို ဖျက်ဆီးသူ (ရှင်) သည် ရပ်၍ သီဆိုကာ ကပြ၏။ မഠသို့ ရောက်လာသောအခါ ဓမ္မတော်မူသူသည် သာယာသောသံစဉ်များဖြင့် မျက်ရည်ကျသေး၏။

Verse 54

एतद्दृष्टं मया तात अपूर्वं वदतांवर । कथयस्व प्रसादान्मे यदि त्वं वेत्सि कारणम्

အို ချစ်ခင်ရသောသူ၊ စကားပြောရာ၌ အကောင်းဆုံးသူရေ—ဤမကြုံဖူးသည့် အံ့ဩဖွယ်ကို ငါမြင်ခဲ့ပြီ။ မေတ္တာတရားဖြင့်၊ အကြောင်းရင်းကို သိလျှင် ငါ့အား ပြောပြပါ။

Verse 55

सा का नारी महाभागा कस्मात्तात प्ररोदिति । कस्मात्स देवपुरुषो देवमर्चेन्महेश्वरम्

“အလွန်ကံကောင်းသော မိန်းမသည် မည်သူနည်း၊ ချစ်သူရေ၊ အဘယ်ကြောင့် ငိုကြွေးနေသနည်း။ ထို့ပြင် နတ်တော်သဖွယ် ယောကျာ်းသည် အဘယ်ကြောင့် မဟေရှဝရ ဘုရားကို ပူဇော်သနည်း။”

Verse 56

तन्मे त्वं विस्तराद्ब्रूहि सर्वसंदेहकारणम् । एवमुक्तो महाप्राज्ञः कुंजलोपि सुतेन हि

“ထို့ကြောင့် သံသယအားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးမည့် အကြောင်းရင်းကို အသေးစိတ် ငါ့အား ပြောပြပါ။” သား၏စကားဖြင့် မေးမြန်းခံရသော် မဟာပညာရှိ ကုဉ္ဇလာလည်း ပြောလေ၏။

Verse 57

कपिंजलेन प्रोवाच विस्तराच्छृण्वतो मुनेः

ထို့နောက် ကပိဉ္ဇလာသည် အသေးစိတ် ပြောကြားလေရာ မုနိသည် စိတ်အာရုံစိုက်၍ နားထောင်နေ၏။