Adhyaya 99

Verse 1

विष्णुरुवाच । स्तोत्रं पवित्रं परमं पुराणं पापापहं पुण्यमयं शिवं च । धन्यं सुसूक्तं परमं सुजाप्यं निशम्य राजा स सुखी बभूव

ဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်– ထိုစတုတ္တရသည် အလွန်သန့်ရှင်း၍ အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ ပုရာဏတော်၏ အာဏာတရားပါဝင်ကာ အပြစ်ကိုဖျက်သိမ်း၍ ကုသိုလ်ပြည့်ဝ၊ မင်္ဂလာဖြစ်၏။ ထိုကိုကြားသော် ရာဇာသည် ပျော်ရွှင်လာ၏; ထိုသည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိ၍ စကားလုံးလှပကာ ထပ်ထပ်ရွတ်ဆိုရန် သင့်တော်သော ဂါထာတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။

Verse 2

गतासु तृष्णा क्षुधया समेता देवोपमो भूमिपतिर्बभूव । भार्या च तस्यापि विभाति रूपैर्युक्तावुभौ पापविबंधमाप्तौ

ရေငတ်ခြင်းနှင့် ဆာလောင်ခြင်းတို့ကြောင့် ပင်ပန်းနေရသော်လည်း မြေပြင်အရှင် ရာဇာသည် နတ်တော်ကဲ့သို့ တောက်ပလာ၏။ သူ၏ မိဖုရားလည်း အလှအပဖြင့် ထွန်းလင်း၏။ နှစ်ဦးပေါင်းစည်းနေသော်လည်း အပြစ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ချည်နှောင်မှုအတွင်း ကျရောက်ခဲ့ကြ၏။

Verse 3

देवः सुदेवैः परिवारितोसौ विप्रैः सुसिद्धैर्हरिभक्तियुक्तैः । आगत्य भूपं गतकल्मषं तं श्रीशंखचक्राब्जगदासिधर्ता

ထိုဘုရား—မင်္ဂလာရှိသော သင်္ခ၊ စက်ရ၊ ပဒုမ၊ ဂဒါနှင့် ဓားကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော—မြတ်သော နတ်တော်များနှင့် ဟရီဘက္တိပါဝင်သည့် အောင်မြင်ပြီးသော ဗြာဟ္မဏများက ဝိုင်းရံလျက် ကြွလာပြီး၊ အပြစ်အညစ်ကင်းစင်သွားသော ရာဇာထံ ချဉ်းကပ်တော်မူ၏။

Verse 4

श्रीनारदो भार्गव व्यास पुण्या समागतस्तत्र मृकंडसूनुः । वाल्मीकि नामा मुनिर्विष्णुभक्तः समागतो ब्रह्मसुतो वसिष्ठः

ထိုနေရာ၌ ဂုဏ်ထူးမြတ်သော နာရဒ မုနိ ကြွလာပြီး၊ ဘာရ္ဂဝနှင့် ဗျာသတို့လည်း စုဝေးလာကြ၏။ ထို့ပြင် မೃကဏ္ဍ၏ သီလသန့်ရှင်းသော သားတော်လည်း ရောက်လာ၏။ ဗိဿနုကို ဘက္တိပြုသော ဝါလ္မီကိ မုနိလည်း ကြွလာပြီး၊ ဗြဟ္မာ၏ မနောဇသား ဝသိဋ္ဌလည်း တက်ရောက်လာ၏။

Verse 5

गर्गो महात्मा हरिभक्तियुक्तो जाबालिरैभ्यावथ कश्यपश्च । आजग्मुरेते हरिणा समेता विष्णुप्रिया भागवतां वरिष्ठाः

ဟရိကို ဘက္တိဖြင့် ယှဉ်တွဲသော မဟာတ္မာ ဂါရ္ဂ မုနိနှင့် ဂျာဘာလီ၊ ရိုင်ဘျ၊ ကശ്യပတို့—ဗိෂ္ဏုပြိယ၊ ဘာဂဝတတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တများသည် ဟရိနှင့်အတူ တစ်ပြိုင်နက် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြ၏။

Verse 6

पुण्याः सुधन्या गतकल्मषास्ते हरेः सुपादांबुजभक्तियुक्ताः । श्रीवासुदेवं परिवार्य तस्थुः स्तुवंति भूपं विविधप्रकारैः

သူတို့သည် ပုဏ္ဏဝန်၍ အမှန်တကယ် ကံကောင်းသူများ—အပြစ်အညစ်ကင်းစင်ပြီး ဟရိ၏ အထူးမြတ်သော ပဒပဒ్మ (ကြာပန်းခြေတော်) ကို ဘက္တိဖြင့် ယှဉ်တွဲသူများဖြစ်ကြသည်။ ထို့နောက် သီရိ ဝာစုဒေဝကို ဝိုင်းရံကာ ရပ်နေပြီး ဘုရင်ကို နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 7

देवाश्च सर्वे हुतभुङ्मुखाश्च ब्रह्मा हरिश्चापि सुदिव्यदेव्यः । गायंति दिव्यं मधुरं मनोहरं गंधर्वराजादिसुगायनाश्च

ဒေဝတားအားလုံးသည် မီးမျက်နှာရှိသော အဂ္နိ (ဟုတဘုင်မုခ) နှင့်အတူ၊ ထို့ပြင် ဘြဟ္မာနှင့် ဟရိ (ဗိෂ္ဏု) တို့လည်း အလွန်တိဗ္ဗသော ဒေဝီများနှင့်တကွ—ဂန္ဓဗ္ဗရာဇာနှင့် အခြား သီချင်းဆိုကျွမ်းကျင်သူများပါဝင်၍—ချိုမြိန်၍ စိတ်ကိုဖမ်းစားသော ကောင်းကင်တေးသံများကို သီဆိုကြ၏။

Verse 8

सुवेद युक्तैः परमार्थसंमितैः स्तवैः सुपुण्यैर्मुनयः स्तुवंति । दृष्ट्वा पतिं भूपतिमेव देवो हरिर्बभाषे वचनं मनोहरम्

မုနိများသည် အလွန်သန့်ရှင်းသော စတဝ (ချီးမွမ်းသီချင်း) များဖြင့်—ဝေဒနှင့် ယှဉ်တွဲ၍ အမြင့်ဆုံးသော သစ္စာတရားနှင့် ကိုက်ညီသော—သူ့ကို ချီးမွမ်းကြ၏။ ထိုသခင်၊ မြေပြင်၏ ဘုရင်ကို မြင်သော် ဒေဝ ဟရိသည် စိတ်ဝင်စားဖွယ် စကားတော်ကို မိန့်ကြား၏။

Verse 9

वरं यथेष्टं वरयस्व भूपते ददाम्यहं ते परितोषितो यतः । हरेस्तु वाक्यं स निशम्य राजा दृष्ट्वा मुरारिं वदमानमग्रे

“အို မြေပြင်၏ ဘုရင်ကြီး၊ သင်လိုသမျှ ဆုတောင်းတော်ကို ရွေးချယ်ပါ; ငါသည် သင့်အား ပေးမည်၊ အကြောင်းမှာ ငါ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ပြီ” ဟု ဟရိ၏ စကားတော်ကို ကြားသော်၊ ရာဇာသည် မိမိရှေ့တွင် မိန့်ကြားနေသော မုရာရီကို မြင်ကာ အာရုံစိုက်၍ နားထောင်လေ၏။

Verse 10

नीलोत्पलाभं मुरघातिनं प्रभुं तं शंखचक्रासिगदाप्रधारिणम् । श्रियासमेतं परमेश्वरं तं रत्नोज्ज्वलं कंकणहारभूषितम्

ကျွန်ုပ်သည် ထိုသခင်ကို မြင်မြော်ပါ၏—အပြာရောင်ကြာပန်းကဲ့သို့ မည်းညိုသောအရောင်ရှိ၍ မုရာကို သတ်နိုင်သောသူ—သင်္ခ၊ စက်ကရ၊ ဓားနှင့် ဂဒါကို ကိုင်ဆောင်တော်မူ၏။ သရီ (လက္ခ္မီ) နှင့်အတူရှိသော ပရမေရှဝရသည် ရတနာတောက်ပမှုဖြင့် လင်းလက်၍ လက်ကောက်နှင့် လည်ဆွဲတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်တော်မူ၏။

Verse 11

रविप्रभं देवगणैः सुसेवितं महार्घहाराभरणैः सुभूषितम् । सुदिव्यगंधैर्वरलेपनैर्हरिं सुभक्तिभावैरवनीं गतो नृपः

နေကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ဒေဝဂဏတို့က လှပစွာ ဆည်းကပ်ကာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးသော လည်ဆွဲနှင့် အလင်္ကာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။ ထို့ပြင် တိဗ္ဗသုဂന്ധနှင့် အကောင်းဆုံး လိမ်းဆေးတို့ဖြင့် ဟရိကို အဘိသိက္ကာရပြုလျက်—သန့်ရှင်းသော ဘက္တိဘောဝကြောင့် မဟာဘုရင်သည် ဤမြေမှ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 12

दंडप्रणामैः सततं नमाम जयेति वाचाथ महानृपस्तदा । दासोस्मि भृत्योस्मि पुरः स ते सदा भक्तिं न जाने न च भावमुत्तमम्

ထိုအခါ မဟာဘုရင်က ပြော၏—“အောင်မြင်ပါစေ” ဟု ဆိုကာ ကျွန်ုပ်သည် အမြဲ ဒဏ္ဍဝတ် ပရဏာမဖြင့် ဦးချတော်မူ၏။ ကျွန်ုပ်သည် သခင်၏ ဒါသ၊ သခင်၏ အမှုထမ်း—အမြဲ သခင်ရှေ့၌ ရပ်နေသူပါ။ စစ်မှန်သော ဘက္တိကို မသိ၊ အမြင့်မြတ်သော အတွင်းခံစားမှုလည်း မရှိပါ။

Verse 13

जायान्वितं मामिह चागतं हरे प्रपाहि वै त्वां शरणं प्रपन्नम् । धन्यास्तु ते माधव मानवा द्विजाः सदैव ते ध्यानमनोविलीनाः

ဟေ ဟရိ၊ ကျွန်ုပ်သည် ဇနီးနှင့်အတူ ဤနေရာသို့ ရောက်လာပါ၏; ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်တော်မူပါ—အမှန်တကယ် ကျွန်ုပ်သည် သခင်ထံ၌ ရှရဏံ ပရပန္န ဖြစ်ပါ၏။ ဟေ မာဓဝ၊ ကံကောင်းသူတို့သည် လူသားများ—အထူးသဖြင့် ဒွိဇ—သူတို့၏ စိတ်သည် အမြဲ သခင်ကို ဓ్యာနဖြင့် လုံးဝ လိမ့်ဝင်နေသူများဖြစ်၏။

Verse 14

समुच्चरंतो भव माधवेति प्रयांति वैकुंठमितः सुनिर्मलाः । तवैव पादांबुजनिर्गतं पयः पुण्यं तथा ये शिरसा वहंति

“ဟေ မာဓဝ၊ ကျွန်ုပ်၏ အားကိုးရာ ဖြစ်တော်မူပါ” ဟု အသံမြင့်မြင့် ရွတ်ဆိုကာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော ဝိညာဉ်များသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာ၍ ဝိုင်ကుంఠကို ရောက်ကြ၏။ ထို့အတူ သခင်၏ ကြာပန်းခြေတော်မှ စီးဆင်းလာသော ပုဏ္ဏရည်ကို ခေါင်းပေါ်၌ ဆောင်ယူသူတို့လည်း ကံကောင်းမြတ်နိုးသူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 15

समस्ततीर्थोद्भव तोय आप्लुतास्ते मानवा यांति हरेः सुधाम

တီရ္ထအပေါင်းမှ ပေါက်ဖွားလာသော သန့်ရှင်းရေ၌ ရေချိုးသော လူတို့သည် ဟရီ၏ အမြင့်မြတ်သော ဓာမသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 16

नास्ति योगो न मे भक्तिर्ज्ञानं नास्ति न मे क्रिया । कस्य पुण्यस्य संगेन वरं मह्यं प्रयच्छसि

ကျွန်ုပ်၌ ယောဂမရှိ၊ ဘက္တိမရှိ၊ ဉာဏမရှိ၊ ကရိယာပူဇာလည်း မရှိပါ။ မည်သည့် ပုဏ္ဏ၏ ဆက်စပ်မှုကြောင့် ဤအပေးအယူကို ကျွန်ုပ်အား ပေးသနည်း။

Verse 17

हरिरुवाच । वासुदेवाभिधानं यन्महापातकनाशनम् । भवता विज्वलात्पुण्याच्छ्रुतं राजन्विकल्मषः

ဟရီက မိန့်တော်မူသည်– “အို မင်းကြီး၊ သင်သည် ပုဏ္ဏတောက်ပသော အရင်းအမြစ်မှ အညစ်အကြေးကင်းသော စိတ်ဖြင့် ကြားနာခဲ့သည်မှာ ‘ဝါစုဒေဝ’ ဟူသော နာမတော်တစ်ပါးတည်းပင် မဟာအပြစ်တို့ကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်”။

Verse 18

तेन त्वं मुक्तिभागी च संजातो नात्र संशयः । मम लोके प्रभुंक्ष्व त्वं दिव्यान्भोगान्मनोनुगान्

ထို့ကြောင့် သင်သည် မုက္ခ၏ အခွင့်အရေးကို အမှန်တကယ် ရရှိသူဖြစ်လာပြီ—သံသယမရှိ။ ငါ၏ လောက၌ သင်၏ စိတ်ဆန္ဒနှင့် ကိုက်ညီသော ဒိဗ္ဗဘောဂတို့ကို ခံစားလော့။

Verse 19

राजोवाच । यदिदेववरोदेयोममदीनस्यवैत्वया । विज्वलायप्रयच्छत्वंप्रथमंवरमुत्तमम्

မင်းကြီးက လျှောက်သည်– “အကယ်၍ အရှင်သည် ဤဒုက္ခရောက်သော ကျွန်ုပ်အား အပေးအယူ ပေးမည်ဆိုလျှင်၊ ပထမဦးစွာ ဗိဇ္ဇဝလာအား အမြင့်မြတ်ဆုံး အကောင်းဆုံး အပေးအယူကို ချီးမြှင့်ပါ”။

Verse 20

हरिरुवाच । विज्वलस्य पिता पुण्यः कुंजलो ज्ञानमंडितः । वासुदेवमहास्तोत्रं नित्यं पठति भूपते

ဟရီက မိန့်တော်မူသည်– “အို မင်းကြီး၊ ဗိဇ္ဝလ၏ အဖေဖြစ်သော ကုဉ္ဇလသည် ကုသိုလ်ပြည့်ဝ၍ ဉာဏ်ပညာဖြင့် အလှဆင်ထားသူဖြစ်ကာ၊ ဝါစုဒေဝ မဟာစတိုးတရကို နေ့စဉ် မပြတ် ရွတ်ဖတ်သည်။”

Verse 21

पुत्रैः प्रियासमेतोऽसौ मम गेहं प्रयास्यति । एतत्तु जपते स्तोत्रं सदा दास्याम्यहं फलम्

သူသည် သားများနှင့် ချစ်မြတ်နိုးသော ဇနီးနှင့်အတူ ငါ၏ ဓာမ်သို့ လာရောက်မည်။ ထို့ပြင် ဤစတိုးတရကို အမြဲတမ်း ဇပ်လုပ်သူအား ငါသည် အစဉ်မပြတ် အကျိုးဖလကို ပေးအပ်မည်။

Verse 22

एवमुक्ते शुभे वाक्ये राजा केशवमब्रवीत् । इदं स्तोत्रं महापुण्यं सफलं कुरु केशव

ဤမင်္ဂလာရှိသော စကားကို ကြားပြီးနောက် မင်းကြီးက ကေရှဝအား လျှောက်တင်သည်– “အို ကေရှဝ၊ ဤအလွန်ကုသိုလ်ကြီးသော စတိုးတရကို အကျိုးဖလ ထင်ရှားအောင် ပြုတော်မူပါ။”

Verse 23

हरिरुवाच । कृते युगे महाराज यदा स्तोष्यंति मानवाः । तदा मोक्षं प्रयास्यंति तत्क्षणान्नात्र संशयः

ဟရီက မိန့်တော်မူသည်– “အို မဟာမင်းကြီး၊ ကృతယုဂတွင် လူသားတို့ အပြည့်အဝ ကျေနပ်တင်းတိမ်လာသောအခါ၊ ထိုခဏတည်းက မောက္ခကို ရောက်ကြသည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။”

Verse 24

त्रेतायां मासमात्रेण षड्भिर्मासैस्तु द्वापरे । वर्षेणैकेन च कलौ ये जपंति च मानवाः

တရေတားယုဂတွင် တစ်လသာ ဇပ်လုပ်ခြင်းဖြင့် စိဒ္ဓိရ; ဒွာပရယုဂတွင် ခြောက်လဖြင့်; ကလိယုဂတွင် တစ်နှစ်ဖြင့်—ဇပ်ကျင့်သူ လူသားတို့သည် ထိုအရာကို ပြည့်စုံစေကြသည်။

Verse 25

स्वर्गं प्रयांति राजेंद्र वैष्णवं गतिदायकम् । त्रिकालमेककालं वा स्नातो जपति ब्राह्मणः

အို မင်းတကာမင်း၊ ဗြာဟ္မဏသည် သန့်စင်ရေချိုးပြီး တစ်နေ့သုံးကြိမ် သို့မဟုတ် တစ်ကြိမ်ပင် မန္တန်ကို ဂျပ် (japa) ပြုလျှင်၊ အမြင့်ဆုံးဂတိကို ပေးသော ဝိုင်ရှ္ဏဝ သဘောတရားဖြစ်သည့် ကောင်းကင်သို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 26

यं यं तु वांछते कामं स स तस्य भविष्यति । क्षत्रियो जयमाप्नोति धनधान्यैरलंकृतः

လူတစ်ယောက် လိုလားတောင့်တသမျှ ဆန္ဒတိုင်းသည် သူ့အတွက် ပြည့်စုံလာမည်။ က္ෂတ္တရိယသည် အောင်ပွဲရရှိပြီး ငွေကြေးနှင့် စပါးသီးနှံပေါများမှုဖြင့် တင့်တယ်လှပလာမည်။

Verse 27

वैश्यो भविष्यति श्रीमान्सुखी शूद्रो भविष्यति । अंत्यजं श्रावयेद्योयं पापान्मुक्तो भविष्यति

ဝိုင်ရှျယသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝလာမည်၊ ရှူဒြသည် ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့လာမည်။ ထို့ပြင် အန္တျဇ (အပြင်ဝဏ္ဏ) ကို ဤပုဒ်ကို နားထောင်စေသူသည် အပြစ်မှ လွတ်ကင်းလာမည်။

Verse 28

श्रावको नरकं घोरं कदाचिन्नैव पश्यति । मम स्तोत्रप्रसादाच्च सर्वसिद्धो भविष्यति

ဘက္တ (devotee) သည် မည်သည့်အခါမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် နရကကို မမြင်ရ။ ငါ၏ စတိုထရ (stotra) ၏ ကရုဏာကြောင့် သူသည် အပြည့်အဝ အောင်မြင်မှုနှင့် စိဒ္ဓိအားလုံးကို ရရှိမည်။

Verse 29

ब्राह्मणैर्भोज्यमानैश्च श्राद्धकाले पठिष्यति । पितरो वैष्णवं लोकं तृप्ता यास्यंति भूपते

အို ဘုရင်ကြီး၊ ရှရဒ္ဓကာလတွင် ဗြာဟ္မဏများကို အစာပူဇာကျွေးမွေးနေစဉ် ဤပုဒ်ကို ရွတ်ဖတ်ပါက၊ ပိတရ (ဘိုးဘွား) တို့သည် စိတ်ကျေနပ်၍ ဝိုင်ရှ္ဏဝ လောကသို့ ရောက်ကြမည်။

Verse 30

तर्पणांते जपं कुर्याद्ब्राह्मणो वाथ क्षत्रियः । पिबंति चामृतं तस्य पितरो हृष्टमानसाः

တර්ပဏ အခမ်းအနားပြီးဆုံးသည့်အခါ ဘြာဟ္မဏ—သို့မဟုတ် က္ෂတ္တရိယလည်း—ဇပ (မန္တရ) ကို ပြုလုပ်သင့်သည်။ ထိုကောင်းမှုကြောင့် ပိတೃဘိုးဘွားတို့သည် စိတ်ပျော်ရွှင်ကာ အမృతကို သောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 31

होमेषु यज्ञमध्ये च भावाज्जपति मानवः । तत्र विघ्ना न जायंते सर्वसिद्धिर्भविष्यति

ဟိုးမ (မီးပူဇော်) နှင့် ယဇ္ဉ အလယ်တွင် လူသည် ဘာဝ-ဘက္တိဖြင့် ဇပကို ရွတ်ဆိုလျှင် ထိုနေရာ၌ အတားအဆီး မပေါ်ပေါက်၊ စုံလင်သော စိဒ္ဓိသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမည်။

Verse 32

विषमे दुर्गसंस्थाने हिंस्रव्याघ्रस्य संकटे । चौराणां संकटे प्राप्ते तत्र स्तोत्रमुदीरयेत्

လမ်းခက်ခဲရာတွင်၊ မရောက်လွယ်သော ဒုရ္ဂ (ခံတပ်) နေရာတွင်၊ ရက်စက်သော ကျား၏ အန္တရာယ်တွင်၊ သို့မဟုတ် သူခိုးတို့၏ အန္တရာယ် ရောက်လာသော်—ထိုအခါ ထိုစတိုတရကို ရွတ်ဆိုသင့်သည်။

Verse 33

तत्र शांतिर्महाराज भविष्यति न संशयः । अन्येष्वेव सुभव्येषु राजद्वारे गते नरे

ထိုနေရာ၌၊ မဟာရာဇာအရှင်၊ ငြိမ်းချမ်းမှုသည် မသံသယဘဲ ဖြစ်လာမည်။ လူသည် မင်းတံခါး (ရာဇဒွာရ) သို့ သွားရောက်သည့်အခါနှင့် အခြား မင်္ဂလာအခြေအနေများတွင်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 34

वासुदेवाभिधानस्य अयुतं जपते नरः । ब्रह्मचर्येण संस्नातः क्रोधलोभविवर्जितः

“ဝါစုဒေဝ” ဟူသော နာမတော်ကို တစ်သောင်းကြိမ် ဇပပြုသူသည် ဘြဟ္မစရိယ စည်းကမ်းဖြင့် သန့်စင်စွာ စနာတ်ကာ၊ ဒေါသနှင့် လောဘကင်းစင်လျှင်—ဓမ္မပုဏ္ဏကို ရရှိသည်။

Verse 35

तिलतंडुलकैर्होमं दशांशमाज्यमिश्रितम् । वासुदेवं प्रपूज्यैव दद्यात्प्रयतमानसः

နှမ်းနှင့် ဆန်စေ့တို့ဖြင့် ဟောမကို ပြုလုပ်၍ ဂီ (ghee) ကို ဆယ်ပုံတစ်ပုံ ရောနှောလျက်; ဝါစုဒေဝကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ပူဇော်ပြီးနောက် စည်းကမ်းတကျ တည်ငြိမ်သော စိတ်ဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော ဒါန/အာဟုတိကို ဆက်ကပ်လှူဒါန်းရမည်။

Verse 36

श्लोकं प्रति ततो देयं होमं ध्यानेन मानवैः । तेषां सुभृत्यवन्नित्यं पार्श्वं नैव त्यजाम्यहम्

ထို့ကြောင့် ရှလိုက်တစ်ပုဒ်စီအတွက် လူတို့သည် သမาธိဖြင့် ဟောမအာဟုတိကို ဆက်ကပ်ရမည်; ငါသည် သူတို့၏ဘေးနားကို မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်လွှတ်ဘဲ သစ္စာရှိသော အမှုထမ်းကဲ့သို့ အမြဲတမ်း အနီးကပ်နေ၏။

Verse 37

कलौ युगे सुसंप्राप्ते स्तोत्रे दास्यं प्रयास्यति । वेदभंगप्रसंगेन यस्य कस्य न दीयते

ကလိယုဂ် အပြည့်အဝ ရောက်လာသောအခါ အမှန်တကယ်သော စတိုးတရ (သီချင်းတော်) သည် ကျွန်ခံအဖြစ်သို့ ကျဆင်းမည်; ထို့ပြင် “ဝေဒကို ချိုးဖောက်သည်” ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် မည်သူမဆိုအား မပေးအပ်ကြတော့မည်။

Verse 38

सर्वकामसमृद्धार्थः स चैव हि भविष्यति । एवं हि सफलं स्तोत्रं मया भूप कृतं शृणु

သူသည် အမှန်တကယ် ရည်မှန်းချက်များ ရွှင်လန်းတိုးတက်၍ ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံသောသူ ဖြစ်လာမည်။ အို မင်းကြီး၊ နားထောင်ပါ—ဤသို့ ငါရေးစပ်သော စတိုးတရသည် အကျိုးဖလ အမှန်တကယ် ပေးစွမ်း၏။

Verse 39

ब्रह्मणा निर्मितं तेन जप्तं रुद्रेण वै पुरा । ब्रह्महत्याविनिर्मुक्त इंद्रो मुक्तश्च किल्बिषात्

ဤမန္တရကို ဘြဟ္မာက ဖန်ဆင်းခဲ့ပြီး ရှေးကာလတွင် ရုဒ္ဒရက ဂျပ်ခဲ့သည်; ထို (မန္တရ) ကြောင့် အိန္ဒြာသည် ဘြာဟ္မဏသတ်မှု၏ အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ကာ အပြစ်အနာအဆာမှလည်း ကင်းလွတ်ခဲ့၏။

Verse 40

देवाश्च ऋषयो गुह्याः सिद्धविद्याधरामराः । नागैस्तु पूजितं स्तोत्रमापुः सिद्धिं मनीप्सिताम्

ဒေဝတားများ၊ ရှိသီများ၊ ဂုဟျကများ၊ စိဒ္ဓများ၊ ဝိဒ္ယာဓရများနှင့် အမရတို့သည်—နာဂများကဲ့သို့ ထိုစတိုးတရကို ပူဇော်ကာ—လိုလားသည့် ဓမ္မစိဒ္ဓိကို ရရှိကြ၏။

Verse 41

पुण्यो धन्यः स वै दाता पुत्रवान्हि भविष्यति । जपिष्यति मम स्तोत्रं नात्र कार्या विचारणा

အလှူရှင်သည် အမှန်တကယ် ပုဏ္ဏဝန်၊ မင်္ဂလာရှိသူဖြစ်၏; အမှန်တကယ် သားရရှိမည်။ သူသည် ငါ၏ စတိုးတရကို ဂျပ်မည်—ဤအကြောင်း၌ သံသယမလို။

Verse 42

आगच्छ त्वं स्त्रिया सार्धं मम स्थानं नृपोत्तम । हस्तावलंबनं दत्तं हरिणा तस्य भूपतेः

“လာပါ၊ မင်းမြတ်ကြီး၊ မိဖုရားနှင့်အတူ ငါ၏ ဓာမသို့ လာပါ။ ထိုဘုရင်အား ဟရီသည် မိမိလက်ဖြင့် ထောက်ကူပေးခဲ့သည်—အလင်းတော်၏ ကူညီကာကွယ်မှုဖြစ်၏။”

Verse 43

नेदुर्दुंदुभयस्तत्र गंधर्वा ललितं जगुः । ननृतुश्चाप्सरः श्रेष्ठाः पुष्पवृष्टिं प्रचक्रिरे

ထိုနေရာ၌ ဒုန္ဒုဘီတီးသံများ မြည်ဟည်းကာ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများက ချိုမြိန်သီချင်းများ သီဆိုကြ၏။ အပ్సရာမြတ်များက ကပြပြီး ပန်းမိုးကို ချခဲ့ကြ၏။

Verse 44

देवाश्च ऋषयः सर्वे वेदस्तोत्रैः स्तुवंति ते । ततो दयितया सार्द्धं जगाम नृपतिर्हरिम्

ဒေဝတားနှင့် ရှိသီအားလုံးသည် ဝေဒစတိုးတရများဖြင့် သူ့ကို ချီးမွမ်းကြ၏။ ထို့နောက် ဘုရင်သည် မိမိချစ်သူနှင့်အတူ ဟရီ (ဝိෂ္ဏု) ထံသို့ သွားရောက်၏။

Verse 45

तं स्तूयमानं सुरसिद्धसंघैः स विज्वलः पश्यति हृष्टमानसः । समागतस्तिष्ठति यत्र वै पिता माता च वेगेन महाप्रभावः

သူသည် တောက်ပသော ရောင်ခြည်ဖြင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်နေစဉ်၊ နတ်တို့နှင့် စိဒ္ဓတို့၏ အစုအဖွဲ့က ချီးမွမ်းနေသော ထိုသူကို ဝမ်းမြောက်သော စိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှု하였다။ ထို့နောက် အာနုဘော်ကြီးမားသော အဖနှင့် အမိတို့သည် အလျင်အမြန် ရောက်လာ၍ သူရှိရာနေရာ၌ပင် ရပ်တည်ကြသည်။

Verse 99

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे नवनवतितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ၌၊ ဝေနောပာချာန အပိုင်း၊ ‘ဂုရုတီရ္ထ’ ဟုခေါ်သော သန့်ရှင်းသည့် တီရ္ထနှင့် စျဝန၏ ဇာတ်ကြောင်းကို ဖော်ပြသော ကိုးဆယ်ကိုးမြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံးလေ၏။