Adhyaya 11

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सर्वज्ञेन त्वया प्रोक्तं दैत्यदानवसंगरम् । इदानीं श्रोतुमिच्छामः सुव्रतस्य महात्मनः

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– “အရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူသောအရှင်၊ သင်သည် ဒೈတျနှင့် ဒာနဝတို့၏ စစ်ပွဲကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောကြားပြီးပြီ။ ယခုမူ မဟာစိတ်ရှိသော သုဝရတ၏ ကထာကို ကြားလိုပါသည်။”

Verse 2

कस्य पुत्रो महाप्राज्ञः कस्य गोत्रसमुद्भवः । किं तपस्तस्य विप्रस्य कथमाराधितो हरिः

ထိုမဟာပညာရှိသည် မည်သူ၏သားနည်း၊ မည်သည့် ဂိုတြ (မျိုးရိုး) မှ မွေးဖွားသနည်း။ ထိုဗြာဟ္မဏသည် မည်သို့သော တပဿာကို ကျင့်ခဲ့သနည်း၊ ဟရီ (ဗိဿနု) ကို မည်သို့ ပူဇော်၍ ပျော်ရွှင်စေခဲ့သနည်း။

Verse 3

सूत उवाच । कथा प्रज्ञाप्रभावेण पूर्वमेव यथा श्रुता । तथा विप्राः प्रवक्ष्यामि सुव्रतस्य महात्मनः

စူတက ဆိုသည်– “ဟေ ဗြာဟ္မဏတို့၊ ဉာဏ်ပညာ၏ အာနုභာဝကြောင့် ယခင်က ကြားနာခဲ့သကဲ့သို့ပင်၊ ထိုအတိုင်း မဟာစိတ်ရှိသော သုဝရတ၏ ကထာကို ငါ ပြန်လည်ဟောကြားမည်။”

Verse 4

चरितं पावनं दिव्यं वैष्णवं श्रेयआवहम् । भवतामग्रतः सर्वं विष्णोश्चैव प्रसादतः

ဤပဝित्र၍ ဒိဗ္ဗသဘောရှိသော ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဇာတ်ကြောင်းသည် အမြင့်ဆုံး ကောင်းကျိုးကို ပေးစွမ်းရာဖြစ်၍ သင်တို့ရှေ့တွင် အပြည့်အစုံ ဖော်ပြမည်၊ ထိုအရာအားလုံးသည် သီရိဗိဿဏု၏ ကရုဏာတော်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

Verse 5

पूर्वकल्पे महाभागाः सुक्षेत्रे पापनाशने । रेवातीरे सुपुण्ये च तीर्थे वामनसंज्ञके

အတိတ်က ကလ္ပတစ်ခေတ်တွင်၊ အို မဟာဘဂါတို့၊ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပေးသော ထူးမြတ်သန့်ရှင်းရာဒေသ၌—ရေဝါမြစ်၏ ပဝित्रကမ်းပါးတွင်—“ဝါမန-တီရ္ထ” ဟု ခေါ်သော အလွန်ပုဏ္ဏမြင့် တီရ္ထ၌…

Verse 6

कौशिकस्य कुले जातः सोमशर्मा द्विजोत्तमः । स तु पुत्रविहीनस्तु बहुदुःखसमन्वितः

ကောသိက မျိုးရိုးတွင် စိုးမရှာမာ ဟူသော ဒွိဇိုတ္တမ ဘြာဟ္မဏတစ်ဦး မွေးဖွားလာ하였다။ သို့သော် သူသည် သားမရှိသူဖြစ်၍ ဒုက္ခများစွာကို ခံစားနေရသည်။

Verse 7

दारिद्रेण स दुःखेन सर्वदैवप्रपीडितः । पुत्रोपायं धनस्यापि दिवारात्रौ प्रचिंतयेत्

ဆင်းရဲမွဲတေမှု၏ ဒုက္ခကြောင့် သူသည် အမြဲတမ်း ဖိစီးခံနေရသည်။ သားရရန် နည်းလမ်းနှင့် ငွေကြေးရရန် နည်းလမ်းတို့ကို နေ့ညမပြတ် စဉ်းစားနေ၏။

Verse 8

एकदा तु प्रिया तस्य सुमना नाम सुव्रता । भर्तारं चिंतयोपेतमधोमुखमलक्षयत्

တစ်နေ့တွင် သူ၏ချစ်ဇနီး စုမနာ ဟူသော သုဝြတားမိန်းမသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ မျက်နှာငုံ့နေသော ခင်ပွန်းကို တွေ့မြင်하였다။

Verse 9

समालोक्य तदा कांतं तमुवाच तपस्विनी । दुःखजालैरसंख्यैस्तु तव चित्तं प्रधर्षितम्

ထိုအခါ ချစ်မြတ်နိုးသူကို မြင်လျှင် တပသ္ဝိနီ မိန်းမက ပြောသည်– “ဒုက္ခ၏ကွန်ယက် မရေမတွက်နိုင်သဖြင့် သင်၏စိတ်သည် ထိုးနှက်ခံ၍ လှုပ်ရှားနေပြီ”။

Verse 10

व्यामोहेन प्रमूढोसि त्यज चिंतां महामते । मम दुःखं समाचक्ष्व स्वस्थो भव सुखं व्रज

မောဟကြောင့် သင်သည် မျက်ကွယ်မိပြီ; အမြင်ကျယ်သူရေ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို စွန့်လွှတ်ပါ။ ငါ၏ဒုက္ခကို ငါ့အား ပြောပြပါ; စိတ်တည်ငြိမ်၍ သာယာချမ်းမြေ့စွာ သွားပါ။

Verse 11

नास्ति चिंतासमं दुःखं कायशोषणमेव हि । यश्चिंतां त्यज्य वर्तेत स सुखेन प्रमोदते

စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့်တူသော ဒုက္ခမရှိ; အမှန်တကယ် ၎င်းတစ်ခုတည်းက ကိုယ်ခန္ဓာကို ခြောက်သွေ့စေသည်။ သို့သော် စိုးရိမ်မှုကို စွန့်၍ နေထိုင်သူသည် ပျော်ရွှင်မှု၌ ရွှင်လန်းတတ်သည်။

Verse 12

चिंतायाः कारणं विप्र कथयस्व ममाग्रतः । प्रियावाक्यं समाकर्ण्य सोमशर्माब्रवीत्प्रियाम्

“အို ဗိပရ (ဗြာဟ္မဏ) ရေ၊ ငါ့ရှေ့တွင်ပင် သင်၏စိုးရိမ်မှုအကြောင်းရင်းကို ပြတ်သားစွာ ပြောပါ” ဟူသော ချစ်ခင်သောစကားကို ကြားပြီးနောက် ဆိုမရှာမာက မိမိချစ်သူအား ပြော하였다။

Verse 13

सोमशर्मोवाच । इच्छया चिंतितं भद्रे चिंता दुःखस्य कारणम् । तत्सर्वं तु प्रवक्ष्यामि श्रुत्वा चैवावधार्यताम्

ဆိုမရှာမာက ပြောသည်– “အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမရေ၊ ဆန္ဒမှ ပေါက်ဖွားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် ဒုက္ခ၏အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအရာအားလုံးကို ငါရှင်းပြမည်—နားထောင်၍ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ပါ”။

Verse 14

न जाने केन पापेन धनहीनोस्मि सुव्रते । तथा पुत्रविहीनश्च एतद्दुःखस्य कारणम्

အို သီလဝတီမယ်တော်၊ မည်သည့်အပြစ်ကြောင့် ငါသည် ငွေကြေးဥစ္စာကင်းမဲ့သွားသည်ကို မသိပါ; ထို့ပြင် သားမရှိလည်း ဖြစ်နေသည်—ဤအရာပင် ငါ၏ဒုက္ခ၏အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။

Verse 15

सुमनोवाच । श्रूयतामभिधास्यामि सर्वसंदेहनाशनम् । स्वरूपमुपदेशस्य सर्वविज्ञानदर्शनम्

စုမနာက ပြောသည်– “နားထောင်ကြလော့; သံသယအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသော အရာကို ငါရှင်းပြမည်—ဩပဒေသ၏ အမှန်တကယ်သော သဘောတရား၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ဗဟုသုတအားလုံး၏ မြင်ကွင်းကို ရရှိနိုင်သည်။”

Verse 16

लोभः पापस्य बीजं हि मोहो मूलं च तस्य हि । असत्यं तस्य वै स्कंधो माया शाखा सुविस्तरा

လောဘသည် အပြစ်၏ မျိုးစေ့ဖြစ်၏; မောဟ (မိုဟ) သည် ၎င်း၏ အမြစ်ဖြစ်၏။ မုသားသည် ၎င်း၏ ကိုယ်တိုင် (တံခွန်) ဖြစ်ပြီး မာယာသည် ကျယ်ပြန့်စွာ ပျံ့နှံ့သော ကိုင်းခက်ဖြစ်၏။

Verse 17

चिंतामोहौ परित्यज्य अनुवर्तस्व च द्विज । संसारे नास्ति संबंधः केन सार्धं महामते

အို ဒွိဇ၊ စိတ်ပူပန်ခြင်းနှင့် မောဟကို စွန့်လွှတ်၍ ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလော့။ သံသရာ၌ တည်မြဲသော ဆက်နွယ်မှု မရှိ; ထို့ကြောင့် အို မဟာမတိ၊ မည်သူနှင့် အမှန်တကယ် အဖော်အပေါင်း ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 18

छद्मपाखंडशौर्येर्ष्याः क्रूराः कूटाश्च पापिनः । पक्षिणो मोहवृक्षस्य मायाशाखा समाश्रिताः

အယောင်ဆောင်ပရိယာယ်၊ ပာခဏ္ဍ (အယူမှားဟန်ဆောင်)၊ “သူရဲကောင်းမှု” ဟု အော်ဟစ်အကြွား၊ မနာလိုမှုတို့၌ မူးယစ်နေသော—ကြမ်းတမ်း၍ အပြစ်ပြည့်၊ လှည့်စားကောက်ကျစ်သူများ။ မောဟပင်၏ ငှက်များကဲ့သို့ သူတို့သည် မာယာ၏ ကိုင်းခက်များ၌ ခိုလှုံကြ၏။

Verse 19

अज्ञानं सुफलं तस्य रसोऽधर्मः फलस्य हि । तृष्णोदकेन संवृद्धाऽश्रद्धा तस्य द्रवः प्रिय

အဝိဇ္ဇာသည် ၎င်း၏ လှပသယောင်ရှိသော အသီးဖြစ်၏။ ထိုအသီး၏ အနှစ်ရည်မှာ အဓမ္မပင် ဖြစ်၏။ တဏ္ဟာ၏ ရေဖြင့် ပျိုးထောင်ခံရသဖြင့် သဒ္ဓါမရှိခြင်းသည် ၎င်းနှစ်သက်သော စီးဆင်းသည့် အရည်ဖြစ်လာ၏။

Verse 20

अधर्मः सुरसस्तस्य उत्कटो मधुरायते । यादृशैश्च फलैश्चैव सुफलो लोभपादपः

သူ့အတွက် အဓမ္မသည် အရသာကောင်းသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။ ကြမ်းတမ်းခက်ခဲသောအရာတောင် ချိုမြိန်သကဲ့သို့ ထင်ရ၏။ လောဘပင်သည် အသီးအပွင့် များစွာပေး၍ သူလိုချင်သမျှ အမျိုးအစားအတိုင်း အသီးထွက်၏။

Verse 21

अस्यच्छायां समाश्रित्य यो नरः परितुष्यते । फलानि तस्य चाश्नाति सुपक्वानि दिनेदिने

၎င်း၏ အရိပ်အောက်၌ အားကိုး၍ စိတ်ကျေနပ်သွားသော လူသည် ၎င်း၏ အသီးများကို စားသုံးရ၏—နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အပြည့်အဝ မှည့်သည့် အသီးများကို။

Verse 22

फलानां तु रसेनापि अधर्मेण तु पालितः । स संतुष्टो भवेन्मर्त्यः पतनायाभिगच्छति

မရဏသတ္တဝါတစ်ဦးသည် အသီးရည်သာဖြင့်ပင် အသက်မွေးနိုင်သော်လည်း၊ ထိုအသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို အဓမ္မဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားလျှင် စိတ်ကျေနပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နိုင်၏—သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ကျဆုံးရာသို့ သွားရ၏။

Verse 23

तस्माच्चिंतां परित्यज्य पुमांल्लोभं न कारयेत् । धनपुत्रकलत्राणां चिंतामेकां न कारयेत्

ထို့ကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို စွန့်လွှတ်၍ ယောက်ျားသည် လောဘကို မဖြစ်ပေါ်စေသင့်။ ငွေကြေး၊ သားသမီးနှင့် ဇနီးအပေါ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းတည်း စွဲကပ်သော စိုးရိမ်မှုကိုလည်း မထားသင့်။

Verse 24

यो हि विद्वान्भवेत्कांत मूर्खाणां पथमेति हि । मूर्खश्चिंतयते नित्यं कथमर्थं ममैव हि

အချစ်တော်ရေ၊ လူတစ်ယောက် ပညာရှိဖြစ်နေသော်လည်း မိုက်မဲသူတို့အနက် ပထမဆုံးဟုတောင် ရေတွက်ခံရတတ်သည်။ မိုက်မဲသူက အမြဲတမ်း “ဓနဥစ္စာကို ငါတစ်ယောက်တည်းပိုင်အောင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ဟုသာ စဉ်းစားနေသောကြောင့်ပင်။

Verse 25

सुभार्यामिह विंदामि कथं पुत्रानहं लभे । एवं चिंतयते नित्यं दिवारात्रौ विमोहितः

“ဒီမှာ ငါက ကောင်းမွန်သော ဇနီးကို ရရှိပြီးပြီ—သားသမီးကို ငါဘယ်လိုရမလဲ” ဟု မောဟဖြင့် မူးမောနေသူက နေ့ညမပြတ် စိုးရိမ်ပူပန်နေတတ်သည်။

Verse 26

क्षणमेकं प्रपश्येत चिंतामध्ये महत्सुखम् । पुनश्चैतन्यमायाति महादुःखेन पीड्यते

စိုးရိမ်သောကအတွင်း တစ်ခဏလောက် မဟာပျော်ရွှင်မှုကို မြင်ယောင်နိုင်သော်လည်း၊ သတိပြန်လည်လာသောအခါ မဟာဒုက္ခကြီးဖြင့် နှိပ်စက်ခံရသည်။

Verse 28

मित्राश्च बांधवाः पुत्राः पितृमातृसभृत्यकाः । संबंधिनो भवंत्येव कलत्राणि तथैव च

မိတ်ဆွေများ၊ ဆွေမျိုးများ၊ သားသမီးများ၊ မိဘများနှင့် အမှုထမ်း/ကျွန်များ—ဤသူတို့သည် ဆက်နွယ်သူများဖြစ်ကြသည်။ ထိုနည်းတူ ဇနီး/ခင်ပွန်းလည်း ဖြစ်သည်။

Verse 29

सोमशर्मोवाच । संबंधः कीदृशो भद्रे तथा विस्तरतो वद । येन संबंधिनः सर्वे धनपुत्रादिबांधवाः

ဆိုမရှර්မာက ပြောသည်– “အရှင်မ၊ ဆက်နွယ်မှု၏ သဘောတရားသည် မည်သို့နည်း။ အသေးစိတ် ရှင်းပြပါ—ဓန၊ သားသမီး စသဖြင့် ‘ဆက်နွယ်သူ’ ဟု ခေါ်ကြသော အားလုံးကို နားလည်နိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။”

Verse 30

सुमनोवाच । ऋणसंबंधिनः केचित्केचिन्न्यासापहारकाः । लाभप्रदा भवंत्येके उदासीनास्तथापरे

သုမနာက ဆိုသည်– အချို့မှာ အကြွေးဆက်နွယ်မှုကြောင့် ချိတ်ဆက်နေကြ၏; အချို့မှာ အပ်နှံထားသော အမန်နတ် (နျာသ) ကို လုယူသူများဖြစ်၏။ အချို့မှာ အကျိုးအမြတ်ပေးသူ ဖြစ်လာကြပြီး အချို့မှာ မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ အေးဆေးနေကြ၏။

Verse 31

भेदैश्चतुर्भिर्जायंते पुत्रमित्रस्त्रियस्तथा । भार्या पिता च माता च भृत्याः स्वजनबांधवाः

ကွဲပြားမှု လေးမျိုးကြောင့် သား၊ မိတ်ဆွေ၊ မိန်းမတို့ ပေါ်ပေါက်လာ၏; ထို့အတူ ဇနီး၊ ဖခင်၊ မိခင်; အမှုထမ်း၊ ကိုယ့်လူမျိုးနှင့် ဆွေမျိုးဘန်ဓဝတို့လည်း ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 32

स्वेनस्वेन हि जायंते संबंधेन महीतले । न्यासापहारभावेन यस्य येन कृतं भुवि

မြေပြင်ပေါ်တွင် သတ္တဝါတို့သည် ကိုယ်ကိုယ်တိုင်၏ ဆက်နွယ်မှုနှင့် အခြေအနေအလိုက်ပင် ပေါ်ပေါက်လာကြ၏။ လောက၌ မည်သူမဆို ပြုလုပ်သမျှ—အပ်နှံထားသော အမန်နတ် (နျာသ) ကို ထိန်းသိမ်းလိုသော စိတ်ဖြင့်ဖြစ်စေ၊ လုယူလိုသော စိတ်ဖြင့်ဖြစ်စေ—ထိုကံ၏အကျိုးသည် ပြုသူထံသို့သာ ပြန်လည်ရောက်လာ၏။

Verse 33

न्यासस्वामी भवेत्पुत्रो गुणवान्रूपवान्भुवि । येनैवापह्रतं न्यासं तस्य गेहे न संशयः

ဤမြေပြင်၌ သားသည် အပ်နှံထားသော အမန်နတ် (နျာသ) ၏ တရားဝင်ပိုင်ရှင် ဖြစ်လာပြီး သီလဂုဏ်ပြည့်စုံကာ ရုပ်ရည်လှပ၏။ ထိုနျာသကို လုယူခဲ့သူအတွက်မူ—သံသယမရှိ—(ထိုဥစ္စာသည်) သူ၏အိမ်တွင်ပင် ရှိနေ၏။

Verse 34

न्यासापहरणाद्दुःखं स दत्वा दारुणं गतः । न्यासस्वामी सुपुत्रोभून्न्यासापहारकस्य च

အပ်နှံထားသော အမန်နတ် (နျာသ) ကို လုယူခြင်းကြောင့် သူသည် ကြမ်းတမ်းသော ဒုက္ခကို ပေးကာ ကြောက်မက်ဖွယ် အဆုံးသို့ ရောက်ခဲ့၏။ နျာသ၏ ပိုင်ရှင်သည် သားကောင်းကို ရရှိခဲ့သကဲ့သို့၊ နျာသလုယူသူလည်း (ထိုနည်းတူ) သားကို ရရှိခဲ့၏။

Verse 35

गुणवान्रूपवांश्चैव सर्वलक्षणसंयुतः । भक्तिं तु दर्शयंस्तस्य पुत्रो भूत्वा दिनेदिने

ဂုဏ်သီလနှင့် အလှအပပြည့်စုံ၍ မင်္ဂလာလက္ခဏာအပေါင်းတို့နှင့်တကွ၊ သူသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ထိုသူအား ဘက္တိကို ပြသလျက် သားအဖြစ် ဖြစ်လာ၏။

Verse 36

प्रियवाङ्मधुरो रोगी बहुस्नेहं विदर्शयन् । स्वीयं द्रव्यं समुद्गृह्य प्रीतिमुत्पाद्य चोत्तमाम्

စကားပြောသံချိုမြိန်၍ နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုနာမကျန်းသူသည် အလွန်ချစ်ခင်မှုကို ပြသကာ မိမိ၏ ဥစ္စာဓနကို စုဆောင်း၍ အထူးကောင်းမွန်သော မေတ္တာနှစ်သက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။

Verse 37

यथा येन प्रदत्तं स्यान्न्यासस्य हरणात्पुरा । दुःखमेव महाभाग दारुणं प्राणनाशनम्

အို မဟာဘဂ္ဂ! မည်သူမဆို ထားအပ်ထားသော နျာသ (အမနတ်/အပ်နှံထားသည့် ယုံကြည်မှု) ကို ထားရာနေရာမှ မတိုင်မီ ခိုးယူသွားလျှင် အကျိုးသည် ဒုက္ခသာဖြစ်၏—ကြောက်မက်ဖွယ်၊ အသက်ပျက်စေနိုင်သော ဒုက္ခ။

Verse 38

तादृशं तस्य सौहृद्यात्पुत्रो भूत्वा महागुणैः । अल्पायुषस्तथा भूत्वा मरणं चोपगच्छति

ထိုသို့သော မေတ္တာမိတ်သဟာယကြောင့် သူသည် မဟာဂုဏ်များဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက် ထိုသူ၏ သားအဖြစ် မွေးဖွားလာ၏။ သို့သော် အသက်တို၍ နောက်ဆုံးတွင် သေခြင်းသို့ ရောက်၏။

Verse 39

दुःखं दत्वा प्रयात्येवं भूत्वाभूत्वा पुनःपुनः । यदा हा पुत्रपुत्रेति प्रलापं हि करोति सः

ဤသို့ ဒုက္ခပေးပြီး ထွက်ခွာသွားသည်—ထပ်ခါထပ်ခါ မွေးဖွားလာပြီး ထပ်ခါထပ်ခါ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထို့နောက် ‘ဟာယ၊ ငါ့သား! ငါ့မြေး!’ ဟု ငိုကြွေးလျှင်လည်း အမှန်တကယ်မှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းသာ ဖြစ်၏။

Verse 40

तदा हास्यं करोत्येव कस्य पुत्रो हि कः पिता । अनेनापहृतं न्यासं मदीयस्योपकारणम्

ထိုအခါ သူသည် ရယ်မောသာ၍ “အဆုံးတွင် ဘယ်သူ့သားက ဘယ်သူ့အဖေ ဖြစ်နိုင်သနည်း” ဟုဆိုကာ၊ ထိုအကြောင်းပြချက်ဖြင့် အပ်နှံထားသော ယုံကြည်အပ်နှံငွေ (နျာသ) ကို လုယူပြီး “ငါ့အကျိုးအတွက်” ဟုဆိုသည်။

Verse 41

द्रव्यापहरणेनापि न मे प्राणा गताः किल । दुःखेन महता चैव असह्येन च वै पुरा

ငွေကြေးကို လုယူသော်လည်း ငါ၏ အသက်ရှူသံ မပျောက်ကွယ်ခဲ့။ သို့သော် ယခင်က မဟာဒုက္ခကြီးနှင့် မခံနိုင်လောက်သော ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် အသက်တောင် နီးပါးဆုံးရှုံးခဲ့သည်။

Verse 42

तथा दुःखं प्रदत्वाहं द्रव्यमुद्गृह्य चोत्तमम् । गंतास्मि सुभृशं चाद्य कस्याहं सुत ईदृशः

ဤသို့ ဒုက္ခပေးပြီး အကောင်းဆုံးသော ငွေကြေးကို ယူဆောင်ကာ ယနေ့ ငါသည် အလွန်ဝေးဝေးသို့ ထွက်ခွာမည်။ ငါသည် ဘယ်သူ၏သား ဖြစ်လို့ ဤသို့ဖြစ်လာသနည်း။

Verse 43

न चैष मे पिता पुत्रः पूर्वमेव न कस्यचित् । पिशाचत्वं मया दत्तमस्यैवेति दुरात्मनः

သူသည် ငါ၏အဖေမဟုတ်၊ ငါ၏သားလည်း မဟုတ်; ယခင်ကလည်း မည်သူ့ပိုင်မဟုတ်ခဲ့။ ထိုဒုစရိုက်သူအားပင် ငါက ပိသာချာ (piśāca) အဖြစ်ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။

Verse 44

एवमुक्त्वा प्रयात्येवं तं प्रहस्य पुनःपुनः । प्रयात्यनेन मार्गेण दुःखं दत्वा सुदारुणम्

ဤသို့ဆိုပြီး သူသည် ထိုနည်းအတိုင်း ထွက်ခွာသွားကာ၊ ထိုသူကို ထပ်ခါထပ်ခါ ရယ်မောလှောင်ပြောင်သည်။ ထိုလမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ပင် အလွန်ကြမ်းတမ်းသော ဒုက္ခကို ဆက်လက်ပေးနေသည်။

Verse 45

एवं न्यासं समुद्धर्तुः पुत्राः कांत भवंति वै । संसारे दुःखबहुला दृश्यंते यत्रतत्र च

ဤသို့ အမန်နတ် (အပ်နှံထားသော ယုံကြည်မှု) ကို လိမ်လည်ယူသွားသူ၏ သားသမီးတို့သည် အမှန်တကယ် သနားဖွယ် ဖြစ်လာကြ၏။ ဤလောက၌လည်း နေရာနေရာတွင် ဒုက္ခများပြည့်နှက်လျက် တွေ့မြင်ရသည်။

Verse 46

ऋणसंबंधिनः पुत्रान्प्रवक्ष्यामि तवाग्रतः

ယခု မင်း၏ရှေ့မှောက်၌ အကြွေး (ပြန်ဆပ်ခြင်း) နှင့် ဆက်နွယ်သော သားသမီးတို့အကြောင်းကို ငါရှင်းပြမည်။