Adhyaya 118

Verse 1

कपिंजल उवाच । गंगामुखे पुरा तात रोदमाना वरांगना । नेत्राभ्यामश्रुबिंदूनि पतंति च महाजले

ကပိဉ္ဇလက ဆိုသည်—“ရှေးကာလ၌ အဖေတော်ရေ၊ ဂင်္ဂါမြစ်ဝတွင် မြတ်နိုးဖွယ် မိန်းမတစ်ဦး ငိုကြွေးနေပြီး မျက်လုံးနှစ်ဖက်မှ မျက်ရည်စက်များသည် ကြီးမားသောရေထဲသို့ ကျဆင်းနေ하였다။”

Verse 2

गंगामध्ये निमज्जंति भवंति कमलानि च । पुष्पाणि दिव्यरूपाणि सौगंधानि महांति च

ဂင်္ဂါအလယ်တွင် ကြာပန်းများ ပေါ်ထွန်းဖူးပွင့်လာပြီး၊ ထို့ပြင် သာလွန်သည့် ဒိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ပန်းများလည်း ရှိသည်—မွှေးကြိုင်၍ ကြီးမြတ်လှသည်။

Verse 3

तस्यास्तात सुनेत्राभ्यां किमर्थं प्रपतंति च । गंगोदके महाभाग निर्मला अश्रुबिंदवः

အဖေတော်ရေ—မဟာဘဂ္ဂရေ၊ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများမှ သန့်ရှင်းသော မျက်ရည်စက်များသည် အဘယ်ကြောင့် ဂင်္ဂါရေထဲသို့ ကျဆင်းနေသနည်း။

Verse 4

अस्थिचर्मावशेषस्तु जटाचीरधरः पुनः । तानि सौगंधयुक्तानि पद्मानि विचिनोति सः

အရိုးနှင့် အရေပြားသာ ကျန်ရစ်သော်လည်း၊ ထပ်မံ၍ ဇဋာဆံပင်နှင့် သစ်ခေါက်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ၊ မွှေးရနံ့ပြည့်ဝသော ပဒ္မကြာပန်းတို့ကို စုဆောင်းကောက်ယူသည်။

Verse 5

हेमवर्णानि दिव्यानि नीत्वा शिवं समर्चयेत् । सा का नारी समाचक्ष्व स वा को हि महामते

ရွှေရောင်တောက်ပသော တိဗ္ဗပူဇာပစ္စည်းများကို ယူဆောင်၍၊ ရှိဝကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ရမည်။ အို မဟာမတေ—သူမသည် မည်သို့သော မိန်းမနည်း၊ ထိုယောက်ျားသည်လည်း အမှန်တကယ် မည်သူနည်း ဟု ပြောပါ။

Verse 6

अर्चयित्वा शिवं सोथ कस्मात्पश्चात्प्रदेवति । एतन्मे सर्वमाचक्ष्व यद्यहं वल्लभस्तव

“ရှိဝကို ပူဇော်ပြီးနောက် အဘယ်ကြောင့် ထပ်မံ၍ ငိုကြွေးဝမ်းနည်းနေသနည်း၊ အို ဒေဝီ? ငါသည် သင်၏ချစ်သူဖြစ်သည်ဟု အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ဤအရာအားလုံးကို ငါ့အား ပြောပြပါ။”

Verse 7

कुंजल उवाच । शृणु वत्स प्रवक्ष्यामि वृत्तांतं देवनिर्मितम् । चरित्रं सर्वपापघ्नं विष्णोश्चैव महात्मनः

ကుంఇ္ဇလ က ပြောသည်—“နားထောင်ပါ ကလေးရေ; ဒေဝတားတို့က စီမံထားသော အကြောင်းအရာကို ငါ ပြောပြမည်။ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသော မဟာအတ္မာ ဗိဿဏုဘုရား၏ ဇာတ်ကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 8

योसौ हुंडो महावीर्यो नहुषेण हतो रणे । तस्य पुत्रस्तु विख्यातो विहुंडस्तप आस्थितः

မဟာဗီရ ဟုဏ္ဍ သည် စစ်မြေပြင်၌ နဟုෂ က သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုသူ၏ နာမည်ကြီးသော သား ဗိဟုဏ္ဍ သည် ထို့နောက် တပဿာ (အာစကေတကျင့်စဉ်) ကို ခံယူလေ၏။

Verse 9

निहतं पितरं श्रुत्वा सामात्यं सपरिच्छदम् । आयुपुत्रेण वीरेण नहुषेण बलीयसा

အာယု၏သား၊ သူရဲကောင်း၍ အင်အားကြီးသော နဟုရှက မိမိ၏ဖခင်ကို ဝန်ကြီးများနှင့် အမှုထမ်းအပေါင်းတို့ပါအတူ သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်း ကြားသိသောအခါ၊

Verse 10

तपस्तपति सक्रोधाद्देवान्हंतुं समुद्यतः । पौरुषं तस्य दुष्टस्य तपसा वर्द्धितस्य च

ဒေါသဖြင့် လောင်ကျွမ်းသော တပස්တပတိသည် ဒေဝတို့ကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ကာ ထတက်လာ၏; ထိုမကောင်းသူ၏ ယောကျ်ားသတ္တိသည် တပဿာကြောင့် ပိုမိုတိုးပွားခဲ့သည်။

Verse 11

जानंति देवताः सर्वा दुःसहं समरांगणे । हुंडात्मजो विहुंडस्तु त्रैलोक्यं हंतुमुद्यतः

ဒေဝတော်အားလုံးသည် စစ်မြေပြင်၌ သူ့ကို မခံနိုင်လောက်အောင် ကြမ်းတမ်းသူဟု သိကြ၏; ဟုဏ္ဍ၏သား ဝိဟုဏ္ဍသည် လောကသုံးပါးကို ဖျက်ဆီးရန် ထတက်လာသည်။

Verse 12

पितुर्वैरं करिष्यामि हनिष्ये मानवान्सुरान् । एवं समुद्यतः पापी देवब्राह्मणकंटकः

သူက “ဖခင်၏ ရန်ကို ပြန်လည်ဆပ်မည်; လူသားများနှင့် ဒေဝတို့ကိုပါ သတ်မည်” ဟု ဆို၏။ ထိုသို့ လှုပ်ရှားလာသော အပြစ်သားသည် ဒေဝနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့၏ အန္တရာယ်ကဏ္ဍ ဖြစ်လာ၏။

Verse 13

उपद्रवं समारेभे प्रजाः पीडयते च सः । तस्यैव तेजसा दग्धा देवाश्चेंद्रपुरोगमाः

သူသည် အနှောင့်အယှက်နှင့် ဖိနှိပ်မှုကို စတင်ကာ ပြည်သူတို့ကို ညှဉ်းပန်း၏; သူ၏ တေဇောအလင်းတောက်ပမှုကြောင့် အိန္ဒြာဦးဆောင်သော ဒေဝတို့တောင် မီးလောင်သကဲ့သို့ ခံရ၏။

Verse 14

शरणं देवदेवस्य जग्मुर्विष्णोर्महात्मनः । देवदेवं जगन्नाथं शंखचक्रगदाधरम्

သူတို့သည် မဟာစိတ်ရှိသော ဗိဿနု—ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ ကမ္ဘာ၏ အရှင်—သင်္ခ၊ စက်ရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်တော်မူသူထံ ခိုလှုံသွားကြသည်။

Verse 15

ऊचुश्च पाहि नो नित्यं विहुंडस्य महाभयात् । श्रीविष्णुरुवाच । वर्द्धंतु देवताः सर्वाः सुसुखेन महेश्वराः

သူတို့က “ဝိဟုဏ္ဍ၏ မဟာကြောက်မက်မှုမှ ကျွန်ုပ်တို့ကို အမြဲကာကွယ်ပါ” ဟု လျှောက်ကြသည်။ သရီ ဗိဿနုက “အို မဟေရှဝရတို့၊ ဒေဝတားအားလုံး ပြည့်စုံသော သုခဖြင့် တိုးတက်ကြပါစေ” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

Verse 16

विहुंडं नाशयिष्यामि पापिष्ठं देवकंटकम् । एवमाभाष्य तान्देवान्मायां कृत्वा जनार्दनः

“ဒေဝတို့အတွက် ဆူးကဲ့သို့သော အလွန်အပြစ်ကြီး ဝိဟုဏ္ဍကို ငါဖျက်ဆီးမည်” ဟု မိန့်တော်မူပြီး၊ ဂျနာရ္ဒနသည် ထိုဒေဝတို့အပေါ် သာသနာတော် မာယာကို အသုံးချတော်မူသည်။

Verse 17

स्वयमेवस्थितस्तत्र नंदने सुमहायशाः । मायामयं चकाराथ स्त्रीरूपं च गुणान्वितम्

နန္ဒန ဥယျာဉ်၌ ထင်ရှားဂုဏ်သတင်းကြီးသော သူသည် တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်တော်မူ၏။ ထို့နောက် မာယာအာနုဘော်ဖြင့် ဂုဏ်ရည်ပြည့်ဝသော မိန်းမရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဖန်ဆင်းတော်မူသည်။

Verse 18

विष्णुमाया महाभागा सर्वविश्वप्रमोहिनी । चकार रूपमतुलं विष्णोर्मायाप्रमोहिनी

ဗိဿနု၏ မာယာ—ကံကောင်းမြတ်နိုး၍ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို မောဟစေသူ—သည် နှိုင်းမရသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူတော်မူ၏။ ဗိဿနု၏ မာယာအာနုဘော်ဖြင့် မောဟစေသူသည် ထိုမယ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 19

विहुंडस्य वधार्थाय रूपलावण्यशालिनी । कुंजल उवाच । स देवानां वधार्थाय दिव्यमार्गं जगाम ह

အလှအပနှင့် ဆွဲဆောင်မှုဖြင့် ပြည့်စုံသော သူမသည် ဝိဟုဏ္ဍကို သတ်ရန် ထွက်ခွာ하였다။ ကုဉ္ဇလက ဆိုသည်မှာ—ထို့နောက် သူသည် ဒေဝတို့ကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ကာ ဒိဗ္ဗမဂ္ဂကို လျှောက်သွား하였다။

Verse 20

नंदनांते ततो मायामपश्यद्दितिजेश्वरः । तया विमोहितो दैत्यः कामबाणकृतांतरः

ထို့နောက် နန္ဒနဥယျာဉ် အစွန်း၌ ဒိတိမျိုးဆက် ဒေယ့်တျာတို့၏ အရှင်သည် မာယာရုပ်ကို မြင်하였다။ ထိုမာယာကြောင့် မောဟဖြစ်ကာ ကာမ၏ မြားများက နှလုံးကို ထိုးဖောက်သဖြင့် အာရုံခွဲခြားမှု ပျောက်ကွယ်သွား하였다။

Verse 21

आत्मनाशं न जानाति कालरूपां वरस्त्रियम् । तां दृष्ट्वा नवहेमाभां रूपद्रविणशालिनीम्

သူသည် မိမိ၏ ပျက်စီးခြင်းကို မသိနိုင်၊ အမျိုးသမီးရုပ်ဖြင့် ကာလတရားတည်းဟူသော ထိုအထူးသဖြင့်ကောင်းမြတ်သော မိန်းမကို မြင်သောအခါ။ အသစ်ထုတ်ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပ၍ အလှနှင့် ဥစ္စာပြည့်စုံသူမကို မြင်လျှင်။

Verse 22

लुब्धो विहुंडः पापात्मा तामुवाच वरांगनाम् । कासि कस्य वरारोहे ममचित्तप्रमाथिनि

လောဘကြီး၍ အပြစ်စိတ်ပြည့်သော ဝိဟုဏ္ဍသည် ထိုအလွန်ကောင်းမြတ်သော မိန်းမကို ပြော하였다—“သင်သည် မည်သူနည်း၊ အလှပသော တင်ပါးရှင်? သင်သည် မည်သူ၏သူနည်း၊ ငါ့စိတ်ကို လှုပ်ခတ်စေသော အလှရှင်?”

Verse 23

संगमं देहि मे भद्रे रक्षरक्ष वरानने । संगमात्तव देवेशि यद्यदिच्छसि सांप्रतम्

“အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ငါ့အား စုံလင်သော ပေါင်းစည်းခြင်းကို ပေးပါ; ငါ့ကို ကာကွယ်ပါ၊ ကာကွယ်ပါ၊ မျက်နှာလှသော ဒေဝီ။ အို ဒေဝတို့၏ ဒေဝီ၊ သင်နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းကြောင့် ယခုခဏ သင်လိုချင်သမျှ အကုန် ပြည့်စုံလိမ့်မည်။”

Verse 24

तत्तद्दद्मि महाभागे दुर्लभं देवदानवैः । मायोवाच । मामेव भोक्तुमिच्छा चेद्दायं मे देहि दानव

သူမက “အို မဟာဘဂါ၊ နတ်တို့နှင့် ဒါနဝတို့တောင် ရခဲသော အရာကို သင့်အား ငါပေးမည်” ဟု ဆို၏။ မာယာက “သင် အမှန်တကယ် ငါတစ်ယောက်တည်းကို ခံစားလိုလျှင် အို ဒါနဝ၊ ငါ့အခွင့်အရေးကို ငါ့အား ပေးလော့” ဟု ဆို၏။

Verse 25

सप्तकोटिमितैश्चैव पुष्पैः पूजय शंकरम् । कामोदसंभवैर्दिव्यैः सौगंधैर्देवदुर्लभैः

ရှင်ကရာကို ပန်း ခုနစ်ကုဋိ အရေအတွက်ဖြင့် ပူဇော်လော့။ ထို့ပြင် ကာမောဒမှ ပေါ်ပေါက်လာသော သုဂന്ധပြည့်ဝသည့် ဒိဗ္ဗပန်းများဖြင့်လည်း ပူဇော်လော့—နတ်တို့အကြားတောင် ရှားပါး၏။

Verse 26

तेषां पुष्पकृतां मालां मम कंठे तु दानव । आरोपय महाभाग एतद्दायं प्रदेहि मे

အို ဒါနဝ၊ ထိုပန်းများဖြင့် ချည်ထားသော ပန်းမော်လီကို ငါ့လည်ပင်းပေါ် တင်ပေးလော့။ အို မဟာဘဂါ၊ ဤအလှူအတန်းကို ငါ့အား ပေးအပ်လော့။

Verse 27

तदाहं सुप्रिया भार्या भविष्यामि न संशयः । विहुंड उवाच । एवं देवि करिष्यामि वरं दद्मि प्रयाचितम्

“ထို့ကြောင့် ငါသည် သင်၏ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော ဇနီးဖြစ်မည်—သံသယမရှိ” ဟု ဆို၏။ ဝိဟုဏ္ဍက “အို ဒေဝီ၊ ထိုသို့ပင် ဖြစ်စေ။ ငါ ထိုအတိုင်း ပြုမည်။ တောင်းခံသော ဝရကို ငါ ပေးအပ်၏” ဟု ဆို၏။

Verse 28

वनानि यानि पुण्यानि दिव्यानि दितिजेश्वरः । बभ्राममन्मथाविष्टो न च पश्यति तं द्रुमम्

ဒိတိ၏ သားဖြစ်သော ဒါနဝတို့၏ အရှင်သည် ပုဏ္ဏ၊ ဒိဗ္ဗ သစ်တောများအနှံ့ ကာမ၏ အာဝေသဖြင့် လှည့်လည်ခဲ့သော်လည်း ချစ်ခြင်း၏ ဖျားနာမှုကြောင့် ထိုသစ်ပင်ကို မမြင်နိုင်ခဲ့။

Verse 29

कामोदकाख्यं पप्रच्छ यत्रतत्र गतः स्वयम् । कामोदाख्यद्रुमो नास्ति वदंत्येवं महाजनाः

သူသည် ကိုယ်တိုင် ဒီနေရာဟိုနေရာ လှည့်လည်ကာ “ကာမోదက” ဟုခေါ်သော အရပ်ကို မေးမြန်းနေ하였다။ သို့သော် လူထုက “ကာမోద” ဟုခေါ်သော သစ်ပင်မရှိပါ” ဟုဆိုကြသည်။

Verse 30

पृच्छमानः स दुष्टात्मा कामबाणैः प्रपीडितः । पप्रच्छ भार्गवं गत्वा भक्त्या नमित कंधरः

အလိုဆန္ဒ၏ မြားတံများကြောင့် နှိပ်စက်ခံနေရသော စိတ်ဆိုးသူသည် ဘာရ္ဂဝထံ သွား၍ ဘက္တိဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ မေးမြန်း하였다။

Verse 31

कामोदकं द्रुमं ब्रूहि कांतं पुष्पसमन्वितम् । शुक्र उवाच । कामोदः पादपो नास्ति योषिदेवास्ति दानव

သူက “ပန်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသော လှပသည့် ‘ကာမోదက’ သစ်ပင်ကို ပြောပြပါ” ဟုဆိုသည်။ သုက္ရက “ဟေ ဒာနဝ၊ ‘ကာမోద’ ဟုခေါ်သော သစ်ပင်မရှိ၊ ‘ကာမောဒါ’ ဟုခေါ်သော နတ်မိန်းကလေး (အပ္ဆရာ) ရှိသည်” ဟုဖြေ하였다။

Verse 32

यदा सा हसते चैव प्रसंगेन प्रहर्षिता । तद्धासाज्जज्ञिरे दैत्य सुगंधीनि वराण्यपि

သူမသည် စကားဝိုင်းအတွင်း ပျော်ရွှင်၍ ရယ်မောသည့်အခါတိုင်း၊ ဟေ ဒೈတျ၊ ထိုရယ်သံမှပင် မွှေးကြိုင်၍ အထူးကောင်းမြတ်သော ကောင်းချီးများလည်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 33

सुमान्येतानि दिव्यानि कामोदाया न संशयः । हृद्यानि पीतपुष्पाणि सौरभेण युतानि च

ဤအလွန်ကောင်းမြတ်သော နတ်ဘုံဆန်သည့် ပန်းများသည် ကာမောဒါ၏ပန်းများပင် ဖြစ်သည်—သံသယမရှိ။ နှလုံးကို နှစ်သက်စေသော အဝါရောင်ပန်းများဖြစ်၍ မွှေးရနံ့နှင့် ပြည့်ဝသည်။

Verse 34

तेनाप्येकेन पुष्पेण यः समर्चति शंकरम् । तस्येप्सितं महाकामं संपूरयति शंकरः

ပန်းတစ်ပွင့်တည်းဖြင့်ပင် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို ပူဇော်သူရှိလျှင်၊ ရှင်ကရသည် ထိုသူ၏ ကြီးမားသော ဆန္ဒအလိုကို ပြည့်စုံစေတော်မူ၏။

Verse 35

अस्याश्च रोदनाद्दैत्य प्रभवंति न संशयः । तादृशान्येव पुष्पाणि लोहितानि महांति च

သူမ၏ ငိုကြွေးသံမှပင်၊ ဟေ နားထောင်သူ၊ ဒೈတျများ ပေါ်ပေါက်လာသည်—သံသယမရှိ။ ထိုသဘောတူသော ပန်းများလည်း ပေါက်ဖွားလာ၍ အနီရောင်ကြီးမားလှ၏။

Verse 36

सौरभेण विना दैत्य तेषां स्पर्शं न कारयेत् । एवमाकर्णितं तेन वाक्यं शुक्रस्य भाषितम्

“ဟေ ဒိုင်တျ၊ ထိုသင်းရနံ့မရှိလျှင် သူတို့ကို ထိတွေ့စေမလုပ်နှင့်။” ဟု သုက္ရ၏ မိန့်ခွန်းကို ကြားသိပြီးနောက် သူသည် ထိုအတိုင်း လိုက်နာပြုမူ하였다။

Verse 37

उवाच सा तु कुत्रास्ति कामोदा भृगुनंदन । शुक्र उवाच । गंगाद्वारे महापुण्ये महापातकनाशने

သူမက “ဒါဆို ကာမောဒါ (Kāmodā) က ဘယ်မှာရှိသလဲ၊ ဟေ ဘೃဂု၏ မျိုးဆက်?” ဟု မေးရာ သုက္ရက “ဂင်္ဂါဒွာရ၌—အလွန်ပုဏ္ဏိယ၊ အကြီးမားဆုံး အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးသော နေရာ” ဟု ဖြေ하였다။

Verse 38

कामोदाख्यं पुरं तत्र निर्मितं विश्वकर्मणा । कामोदपत्तने नारी दिव्यभोगैरलंकृता

ထိုနေရာ၌ ဝိශ්ဝကರ್ಮာက “ကာမောဒါ” ဟူသော မြို့တော်ကို တည်ဆောက်하였다။ ကာမောဒါမြို့၌ နတ်ဘုံဆန်သော ခံစားစရာနှင့် အလှအပအဆင်အယင်တို့ဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး တန်ဆာဆင်ထားလေ၏။

Verse 39

तथा चाभरणैर्भाति सर्वदेवैः सुपूजिता । त्वया तत्रैव गंतव्यं पूजितव्या वराप्सराः

ထို့ကြောင့် သူမသည် အလှဆင်အလင်္ကာများဖြင့် တောက်ပလင်းလက်ကာ၊ ဒေဝတားအပေါင်းတို့၏ အလွန်မြတ်နိုးသော ပူဇော်ခြင်းကို ခံရသည်။ ထို့ကြောင့် သင်သည် ချက်ချင်း ထိုနေရာသို့ သွားရမည်; ထိုနေရာရှိ အထူးကောင်းမြတ်သော အပ္စရာတို့ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 40

उपायेनापि पुण्येन तां प्रहासय दानव । एवमुक्त्वा तु योगींद्र सः शुक्रो दानवं प्रति

“အို ဒာနဝ၊ ကုသိုလ်ပြုသော နည်းလမ်းတစ်ရပ်ဖြင့်ပင် သူမကို ရယ်မောစေပါ။” ဟုဆိုပြီးနောက်၊ အို ယောဂီတို့၏ အရှင်၊ သုက္ရသည် ဒာနဝကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 41

विरराम महातेजाः स्वकार्यायोद्यतोऽभवत्

တေဇောဓာတ်ကြီးမားသော သူရဲကောင်းသည် ခဏရပ်တန့်ကာ၊ မိမိ၏ ကိစ္စကို အောင်မြင်စေရန် အာရုံစိုက်၍ ကြိုးပမ်းလာ하였다။