Adhyaya 31

Verse 1

सूत उवाच । अथ त्वंगो महातेजा दृष्ट्वा इंद्रस्य संपदम् । भोगं चैव विलासं च लीलां तस्य महात्मनः

စူတက ဆိုသည်—ထို့နောက် မဟာတేజရှိသော မင်းအင်္ဂသည် အိန္ဒြ၏ စည်းစိမ်—ပျော်ပွဲစားပွဲ၊ အလှအပနှင့် ထိုမဟာအတ္မာ၏ ကစားလီလာတို့ကို မြင်ပြီး (စိတ်တွင် ဆင်ခြင်၏)။

Verse 2

कथं मे इंद्र सदृशः पुत्रः स्याद्धर्मसंयुतः । चिंतयित्वा क्षणं चैव अंगो धर्मभृतां वरः

“ဣန္ဒြကဲ့သို့ ဓမ္မနှင့်ပြည့်စုံသော သားတော်ကို ငါမည်သို့ ရနိုင်မည်နည်း” ဟု ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဓမ္မထမ်းဆောင်သူတို့အနက် အထက်မြတ် အင်္ဂသည် (ဆက်လက် ဆင်ခြင်၏)။

Verse 3

स्वकं गेहं समायातः स त्वंगः सत्यतत्परः । अत्रिं पप्रच्छ पितरं प्रणतो नम्रकंधरः

မိမိအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသော အင်္ဂသည် သစ္စာတရား၌ တည်ကြည်သူဖြစ်၍ လည်ပင်းကို နိမ့်ချကာ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီး ဖခင် အတြိ ရှင်ကို မေးမြန်း하였다။

Verse 4

कोऽयं पुण्यः समाचारैरिंद्रत्वं भुंजते महत् । कस्य पुण्यस्य वै पुष्टिः किं कृतं कर्म कीदृशम्

ဘယ်လို ကုသိုလ်ပြုကျင့်မှုကြောင့် လူတစ်ဦးသည် အင်္ဒြ၏ မဟာအာဏာကို ခံစားနိုင်သနည်း။ ထိုစည်းစိမ်သည် မည်သည့် ကုသိုလ်ဂုဏ်မှ ပေါက်ဖွားသနည်း။ မည်သည့် ကမ္မကို ပြုခဲ့ပြီး ထိုကမ္မသည် မည်သို့သော အမျိုးအစားနည်း။

Verse 5

कीदृशं तप एतस्य कमाराधितवान्पुरा । एतन्मे विस्तरेण त्वं ब्रूहि सत्यवतां वर

သူသည် ယခင်က မည်သို့သော တပသ္ယာကို ဆောင်ရွက်ခဲ့၍ ကာမဒေဝကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့သနည်း။ သစ္စာရှိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးအရှင်၊ ဤအကြောင်းကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။

Verse 6

अत्रिरुवाच । साधुसाधु महाभाग यद्येवं पृच्छसे मयि । चरित्रमिंद्रस्य वत्स तन्मे निगदतः शृणु

အတြိ ရှင်က မိန့်ကြားသည်— “ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏၊ မဟာကံကောင်းသူရေ၊ ဤသို့ မေးမြန်းသည်မှာ သင့်တော်၏။ ချစ်သောကလေးရေ၊ ငါပြောပြမည့် အင်္ဒြ၏ ဇာတ်ကြောင်းကို နားထောင်လော့။”

Verse 7

सुव्रतो नाम मेधावी पुरा ब्राह्मणसत्तमः । तेन कृष्णो हृषीकेशस्तपसा चैव तोषितः

ရှေးကာလ၌ စုဝရတ အမည်ရှိသော ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသည့် ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်တစ်ဦးရှိခဲ့သည်။ သူ၏ တပသ္ယာကြောင့် ကృష్ణ—ဟೃષီကေရှ—သည် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ하였다။

Verse 8

पुण्यगर्भं पुनः प्राप्तो ह्यदित्याः कश्यपात्किल । विष्णोश्चैव प्रसादेन सुरराजो बभूव ह

အမှန်တကယ်ပင် သူသည် အဒိတိနှင့် ကശ്യပမှ “ပုဏ္ဏယဂರ್ಭ” ဟူ၍ ထပ်မံမွေးဖွားလာခဲ့ပြီး၊ ဗိဿနု၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ဒေဝတို့၏ မင်းဖြစ်လာ하였다။

Verse 9

अंग उवाच । कथमिंद्रसमः पुत्रो मम स्यात्पुत्रवत्सल । तदुपायं समाचक्ष्व भवाञ्ज्ञानवतां वरः

အင်္ဂက ပြောသည်– “သားသမီးကို ချစ်မြတ်နိုးသူအို၊ ကျွန်ုပ်၏ သားသည် အိန္ဒြာနှင့် တူညီအောင် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ သင်သည် ပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သဖြင့် ထိုနည်းလမ်းကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။”

Verse 10

अत्रिरुवाच । समासेनैव तस्यैव सुव्रतस्य महात्मनः । चरित्रमखिलं पुण्यं निशामय महामते

အတြိက ပြောသည်– “အို မဟာဉာဏ်ရှိသူ၊ ထိုသုဝရတ မဟာတ္မာ၏ သန့်ရှင်း၍ ကုသိုလ်ပြည့်ဝသော အတ္ထုပ္ပတ္တိအားလုံးကို အကျဉ်းချုပ်၍ ငါပြောမည်၊ စိတ်တည်၍ နားထောင်လော့။”

Verse 11

यथा सुव्रत मेधावी पुराराधितवान्हरिम् । तस्य भावं च भक्तिं च ध्यानं चैव महात्मनः

အို သုဝရတ၊ ထိုပညာရှိသည် ယခင်က ဟရီ (ဗိဿနု) ကို မည်သို့ ပူဇော်အာရాధနာ ပြုခဲ့သည်ကို၊ ထိုမဟာတ္မာ၏ အတွင်းစိတ်သဘော၊ ဘက္တိနှင့် ဓျာနတို့နှင့်အတူ ငါပြောမည်။

Verse 12

समालोक्य जगन्नाथो दत्तवान्वै महत्पदम् । स ऐंद्रं सर्वभोगाढ्यं त्रैलोक्यं सचराचरम्

လောကနာထ (Jagannātha) သည် အရာအားလုံးကို ကြည့်မြင်ပြီးနောက် အမှန်တကယ်ပင် မဟာပဒကို ပေးအပ်တော်မူ၏—အိန္ဒြာ၏ အာဏာစက်—အပျော်အပါးအကျိုးခံစားမှု အစုံအလင်ပြည့်ဝသည့် တိလောကကို၊ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးနှင့်တကွ။

Verse 13

विष्णोश्चैव प्रसादाच्च पदं भुंक्ते त्रिलोकधृक् । एवं ते सर्वमाख्यातमिंद्रस्यापि विचेष्टितम्

အမှန်တကယ် ဗိဿဏု၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် သုံးလောကကို ထမ်းဆောင်သူသည် မိမိ၏ အဆင့်အတန်းကို ခံစားရ၏။ ထို့ကြောင့် အင်ဒြ၏ လှုပ်ရှားမှုများအပါအဝင် အရာအားလုံးကို သင်အား ပြည့်စုံစွာ ရှင်းပြပြီးပြီ။

Verse 14

भक्त्या तुष्यति गोविंदो भावध्यानेन सत्तम । सर्वं ददाति तुष्टात्मा भक्त्या संतोषितो हरिः

အကျင့်သီလကောင်းသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ဂోవိန္ဒသည် ဘက္တိနှင့် နှလုံးသားအာရုံပါသော ဓ్యာနဖြင့် ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။ ဟရီသည် ဘက္တိကြောင့် စိတ်တော်ကျေနပ်လျှင် စိတ်ပျော်ရွှင်စွာ အရာအားလုံးကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 15

तस्मादाराध्य गोविंदं सर्वदं सर्वसंभवम् । सर्वज्ञं सर्ववेत्तारं सर्वेषां पुरुषं वरम्

ထို့ကြောင့် ဂోవိန္ဒကို အာရాధနာပြုလော့—အရာအားလုံးကို ပေးတော်မူသူ၊ အရာအားလုံး၏ မူလဖြစ်တော်မူသူ၊ အလုံးစုံသိတော်မူသူ၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူသူ၊ သတ္တဝါအားလုံးအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုෂတော်မူ၏။

Verse 16

तस्मात्प्राप्स्यसि सर्वं त्वं यद्यदिच्छसि नंदन

ထို့ကြောင့် သားရေ၊ သင်လိုချင်သမျှ အရာအားလုံးကို သင်ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 17

सुखस्य दाता परमार्थदाता मोक्षस्य दाता जगतां हि नाथः । तस्मात्तमाराधय गच्छ पुत्र संप्राप्स्यसे इंद्रसमं हि पुत्रम्

ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးတော်မူသူ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးကို ပေးတော်မူသူ၊ မောက္ခကို ပေးတော်မူသူ—လောကတို့၏ နာထဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် သားရေ၊ သွား၍ ထိုပရဘုရားကို အာရాధနာပြုလော့; အမှန်တကယ် အင်ဒြနှင့်တူသော သားတစ်ယောက်ကို သင်ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 18

आकर्ण्य वाक्यं परमार्थयुक्तमुक्तं महात्मा ऋषिणा हि तेन । संगृह्य तत्त्वं वचनस्य तस्य प्रणम्य तं शाश्वतमभ्ययात्सः

ထိုမဟာဣသီက ပြောကြားသော အမြင့်ဆုံးသစ္စာနှင့် ပြည့်စုံသည့် စကားကို ကြားနာပြီးနောက်၊ မြတ်သူသည် အဓိပ္ပါယ်အနှစ်သာရကို သိမြင်ယူဆကာ၊ ထာဝရဣသီအား ဦးချကန်တော့ပြီး ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 19

आमंत्र्य चांगः पितरं महात्मा ब्रह्मात्मजं ब्रह्मसमानमेव । संप्राप्तवान्मेरुगिरेस्तु शृंगं तं कांचनै रत्नमयैः समेतम्

မဟာတမ အင်္ဂမင်းသည် မိမိ၏ဖခင်—ဗြဟ္မာ၏သားတော်၊ ဗြဟ္မာနှင့်တူညီသူ—အား သင့်တော်စွာ ဖိတ်ကြားပြီးနောက်၊ ရွှေနှင့် ရတနာအလှတရားများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော မေရုတောင်၏ ထိပ်သို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 31

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे । वेनोपाख्याने एकत्रिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ ပဒ္မပုရာဏ၏ ငါးသောင်းငါးထောင် ရှလိုကာ စုစည်းမှုအတွင်းရှိ ဘူမိခဏ္ဍ၌ “ဝေနောပాఖ్యာန်” ဟု အမည်ရ သုံးဆယ့်တစ်မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။