Adhyaya 87

Verse 1

कुंजल उवाच । व्रतभेदान्प्रवक्ष्यामि यैर्यैश्चाराधितो हरिः । जया च विजया चैव जयंती पापनाशिनी

ကుంజလက ပြောသည်– “ဟရီကို အာရာဓနာပြုစေသော ဝရတအမျိုးမျိုးကို ငါရှင်းပြမည်။ ဂျယာ၊ ဗိဇယာ၊ ထို့ပြင် အပြစ်ဖျက်သမား ဂျယန္တီ ဟူသော ဝရတတို့ပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 2

त्रिस्पृशा वंजुली चान्या तिलदग्धा तथापरा । अखंडाचारकन्या च मनोरथा सुपुत्रक

တရိစ္ပೃရှာ၊ ထို့ပြင် ဝံဇုလီ ဟူသော အခြားတစ်ပါး၊ ထို့နောက် တီလဒဂ္ဓာ ဟူသော အခြားတစ်ပါး၊ အခဏ္ဍာစာရကညာ နှင့် မနောရထာ—ဤသူတို့အားလုံးသည် သားကောင်းများဖြင့် ကောင်းချီးခံရကြသည်။

Verse 3

एकादश्यास्तु भेदाश्च संति पुत्र अनेकधा । अशून्यशयनं चान्यज्जन्माष्टमी महाव्रतम्

အို သားရေ၊ ဧကာဒశီ ဝရတ၏ အမျိုးအစားများသည် များစွာရှိသည်။ ထို့ပြင် အရှုန်ယရှယန ဟူသော ဝရတတစ်ပါးနှင့် ဇန်မာဩဋ္ဌမီ မဟာဝရတလည်း ရှိသည်။

Verse 4

एतैर्व्रतैर्महापुण्यैः पापं दूरं प्रयाति च । प्राणिनां नात्र संदेहः सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ဤမဟာပုဏ္ဏ ဝရတများကြောင့် အပြစ်သည် အဝေးသို့ လွင့်ပျောက်သွားသည်။ သတ္တဝါတို့အတွက် ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ။ ဤသည် အမှန်—အမှန်တကယ်—ငါကြေညာ၏။

Verse 5

कुंजल उवाच । स्तोत्रं तस्य प्रवक्ष्यामि पापराशिविनाशनम् । सुपुत्रशतनामाख्यं नराणां गतिदायकम्

ကుంఇ္ဇလ ကဆိုသည်– “အပြစ်အစုအဝေးများကို ဖျက်ဆီးပေးသော စတိုးတရကို ယခု ငါကြေညာမည်။ ‘သုပုတ္တရ၏ နာမတော်တစ်ရာ’ ဟူသည် လူတို့အား မှန်ကန်သော လမ်းနှင့် ကောင်းမြတ်သော ဂတိကို ပေးတော်မူ၏။”

Verse 6

तस्य देवस्य कृष्णस्य शतनामाख्यमुत्तमम् । संप्रत्येव प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व सुतोत्तम

ထိုသခင်တော် ကృష్ణ၏ အထွတ်အမြတ် ‘နာမတော်တစ်ရာ’ ကို ယခုတင် ငါကြေညာမည်။ နားထောင်လော့၊ အို သားတို့အနက် အမြတ်ဆုံး။

Verse 7

विष्णोर्नामशतस्यापि ऋषिं छंदो वदाम्यहम् । देवं चैव महाभाग सर्वपापविशोधनम्

ဗိဿနု၏ နာမတော်တစ်ရာအတွက် ရှိ (ṛṣi) နှင့် ချန်ဒ (chandas) ကိုလည်း ငါဆိုမည်။ ထို့ပြင် အဓိဋ္ဌာတ ဒေဝတော်ကိုပါ၊ အို မဟာဘဂါ၊ ဤအရာဖြင့် အပြစ်အားလုံး သန့်စင်၏။

Verse 8

विष्णोर्नामशतस्यापि ऋषिर्ब्रह्मा प्रकीर्तितः । ओंकारो देवता प्रोक्तश्छंदोनुष्टुप्तथैव च

ဗိဿနု၏ နာမတော်တစ်ရာအတွက် ရှိ (ṛṣi) သည် ဘြဟ္မာဟု ကြေညာထားသည်။ ဒေဝတာမှာ အိုံကာရ (Oṃkāra) ဟု ဆိုကြပြီး ချန်ဒမှာလည်း အနုෂ္ဋုဘ (Anuṣṭubh) ဖြစ်သည်။

Verse 9

सर्वकामिकसंसिद्ध्यै मोक्षे च विनियोगकः । अस्य विष्णोः शतनामस्तोत्रस्य । ब्रह्मा ऋषिः विष्णुर्देवता अनुष्टुप्छंदः । सर्वकामसमृद्ध्यर्थं सर्वपापक्षयार्थे विनियोगः

ဤစတိုးတရကို အလိုဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံစေရန်နှင့် မောက္ခ (mokṣa) ရရန်အတွက် အသုံးချရသည်။ ဤ ဗိဿနု-နာမတော်တစ်ရာ စတိုးတရ၏: ရှိ (ṛṣi) သည် ဘြဟ္မာ၊ ဒေဝတာသည် ဗိဿနု၊ ချန်ဒသည် အနုෂ္ဋုဘ။ အလိုဆန္ဒအားလုံး ကြွယ်ဝစေရန်နှင့် အပြစ်အားလုံး ပျက်စီးစေရန်အတွက် ဤသို့ ဗိနိယောဂ (vinīyoga) ဖြစ်သည်။

Verse 10

नमाम्यहं हृषीकेशं केशवं मधुसूदनम् । सूदनं सर्वदैत्यानां नारायणमनामयम्

ကျွန်ုပ်သည် ဟೃಷီကေရှ၊ ကေရှဝ၊ မဓုသူဒန—ဒೈတျာတို့အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပယ်ရှင်းသူ—အနာမယ၊ အပြစ်ကင်းသန့်ရှင်းသော နာရာယဏကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 11

जयंतं विजयं कृष्णमनंतं वामनं ततः । विष्णुं विश्वेश्वरं पुण्यं विश्वाधारं सुरार्चितम्

ထို့နောက် ဇယန္တ၊ ဝိဇယ၊ ကృష్ణ၊ အနန္တ နှင့် ဝာမနကို သတိရပါ; ထို့ပြင် ဗိෂ္ဏု—ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်၊ သန့်ရှင်းပုဏ္ဏ၊ လောကတစ်လုံး၏ အခြေခံအထောက်အပံ့၊ ဒေဝတားတို့ ပူဇော်အာရాధနာပြုသူ။

Verse 12

अनघं त्वघहंतारं नरसिंहं श्रियः प्रियम् । श्रीपतिं श्रीधरं श्रीदं श्रीनिवासं महोदयम्

သင်သည် အပြစ်ကင်းစင်၍ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးသူ—နရစിംဟ၊ သရီ(လက္ခမီ)၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ; သရီပတိ၊ သရီဓရ၊ သရီပေးသူ၊ သရီနိဝါသ—မဟာတန်ခိုးတော်ရှင်။

Verse 13

श्रीरामं माधवं मोक्षं क्षमारूपं जनार्दनम् । सर्वज्ञं सर्ववेत्तारं सर्वदं सर्वनायकम्

ကျွန်ုပ်သည် သရီရာမ၊ မာဓဝ၊ မောက္ခ၏ ရုပ်သဘောကို ဦးညွှတ်ပါ၏; ခွင့်လွှတ်ခြင်းသဘောရှိသော ဇနာရဒန—အရာအားလုံးကို သိသူ၊ အားလုံးကို နားလည်သူ၊ အားလုံးကို ပေးသူ၊ အားလုံး၏ ခေါင်းဆောင်ကို ပူဇော်ပါ၏။

Verse 14

हरिं मुरारिं गोविंदं पद्मनाभं प्रजापतिम् । आनंदं ज्ञानसंपन्नं ज्ञानदं ज्ञाननायकम्

ကျွန်ုပ်သည် ဟရီ—မုရာရီ၊ ဂိုဝိန္ဒ၊ ပဒ္မနာဘ၊ ပရဇာပတိ—ကို ပူဇော်ပါ၏; အာနန္ဒကိုယ်တိုင်ဖြစ်၍ ဉာဏ်ပြည့်ဝ၊ ဉာဏ်ပေးသူ၊ ဉာဏ်၏ လမ်းညွှန်ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 15

अच्युतं सबलं चंद्रं चक्रपाणिं परावरम् । युगाधारं जगद्योनिं ब्रह्मरूपं महेश्वरम्

မဖျက်မယုတ်သော အချျူတကို ငါနမಸ್ಕာရပြု၏—အားကြီး၍ လကဲ့သို့ တောက်ပကာ စက္ကရကိုင်ဆောင်သူ; အမြင့်အနိမ့်နှစ်ပါးကို ကျော်လွန်သော ပရမ; ယုဂတို့၏ အထောက်အကူ၊ လောက၏ မူလအရင်းအမြစ်; ဗြဟ္မန်ရုပ်သဏ္ဌာန် မဟေශ්ဝရ။

Verse 16

मुकुंदं तं सुवैकुंठमेकरूपं जगत्पतिम् । वासुदेवं महात्मानं ब्रह्मण्यं ब्राह्मणप्रियम्

ထို မုကុនဒ—အမြင့်ဆုံး ဝိုင်ကుంఠ၊ မပြောင်းလဲသော တစ်ရုပ်တည်း၊ လောကပတိ; ဝါစုဒေဝ မဟာတ္မာ၊ ဗြဟ္မဏ္ယ၊ ဓမ္မ၌ တည်ကြည်၍ ဗြာဟ္မဏတို့၏ ချစ်ခင်ခံရသူ။

Verse 17

गोप्रियं गोहितं यज्ञंयज्ञांगं यज्ञवर्द्धनम् । यज्ञस्यापि सुभोक्तारं वेदवेदांगपारगम्

သူသည် နွားတို့၏ ချစ်ခင်ခံရသူ၊ နွားအကျိုးအတွက် အလေးထားသူ; သူကိုယ်တိုင် ယဇ్ఞဖြစ်၍ ယဇ्ञ၏ အင်္ဂဖြစ်ကာ ယဇ्ञကို တိုးပွားစေသူ။ ထို့ပြင် ယဇ्ञ၏ မင်္ဂလာဘောဂကို ခံစားသူ၊ ဝေဒနှင့် ဝေဒင်္ဂတို့၏ အဆုံးတိုင်သို့ ရောက်သူ။

Verse 18

वेदज्ञं वेदरूपं तं विद्यावासं सुरेश्वरम् । अव्यक्तं तं महाहंसं शंखपाणिं पुरातनम्

ဝေဒကို သိမြင်သူ၊ ဝေဒ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်တည်းဟူသော သူကို ငါနမಸ್ಕာရပြု၏; ဗိဒ္ယာအားလုံး၏ နေရာတည်ရာ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်။ မပေါ်လွင်သော မဟာဟံသ၊ လက်၌ သင်္ခကိုင်ဆောင်သော ပုရာတန प्रभု။

Verse 19

पुरुषं पुष्कराक्षं तु वाराहं धरणीधरम् । प्रद्युम्नं कामपालं च व्यासं व्यालं महेश्वरम्

ပရမ ပုရုಷ၊ ပုෂ్కရာက္ခ—ကြာပန်းမျက်စိရှိသူ; ဝရာဟ၊ မြေကြီးကို ထမ်းဆောင်သူ; ပရဒျုမ್ನ၊ ကာမကို ကာကွယ်သူ; ထို့ပြင် ဗျာသ၊ ဗျာလ၊ နှင့် မဟေශ්ဝရတို့ကို စိတ်၌ မှတ်တမ်းတင်၍ ချီးမွမ်းရမည်။

Verse 20

सर्वसौख्यं महासौख्यं मोक्षं च परमेश्वरम् । योगरूपं महाज्ञानं योगिनां गतिदं प्रियम्

ထိုအရှင်သည် ပျော်ရွှင်မှုအားလုံးနှင့် အမြင့်ဆုံးပျော်ရွှင်မှုဖြစ်၏; မောက္ခနှင့် အမြင့်မြတ်သော ပရမေශ්ဝရ ဖြစ်၏။ ယောဂသဘောတရား၊ မဟာဉာဏ်ရূপ၊ ယောဂီတို့၏ အဆုံးသတ်ဂတိကို ပေးသနားသော ချစ်မြတ်နိုးရသော အရှင်ဖြစ်၏။

Verse 21

मुरारिं लोकपालं तं पद्महस्तं गदाधरम् । गुहावासं सर्ववासं पुण्यवासं महाभुजम्

ကျွန်ုပ်သည် မုရာရီ—လောကပာလက—ကို ပူဇော်ကန်တော့ပါ၏။ လက်၌ ပဒ္မပန်းကို ကိုင်၍ ဂဒါကို ဆောင်ထားသူ၊ နှလုံးဂူ၌ စံနေသူ၊ အရာအားလုံး၏ နေရာတော်၊ အလွန်ပုဏ္ဏမယ နေရာတော်၊ မဟာလက်မောင်းရှိသော အရှင်ဖြစ်၏။

Verse 22

वृंदानाथं बृहत्कायं पावनं पापनाशनम् । गोपीनाथं गोपसखं गोपालं गोगणाश्रयम्

ကျွန်ုပ်သည် ဝೃန္ဒာနာထ (ဝೃန္ဒာဝန်) ကို ဦးညွှတ်ကန်တော့ပါ၏—ကိုယ်ရုပ်ကြီးမြတ်၍ သန့်စင်စေသူ၊ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးသူ။ ဂိုပီတို့၏ နာထ၊ ဂိုပတို့၏ မိတ်ဆွေ၊ ဂိုပါလ၊ နွားအုပ်တို့၏ အားကိုးရာဖြစ်၏။

Verse 23

परात्मानं पराधीशं कपिलं कार्यमानुषम् । नमामि निश्चलं नित्यं मनोवाक्कायकर्मभिः

ကျွန်ုပ်သည် ကပိလကို အမြဲတမ်း မလှုပ်မယှက်သော စိတ်ဖြင့် ဦးညွှတ်ကန်တော့ပါ၏—အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်၊ အမြင့်မြတ်သော အရှင်—ဒေဝကိစ္စအတွက် လူ့ရုပ်ကို ခံယူသူအား စိတ်၊ စကား၊ ကိုယ်နှင့် လုပ်ရပ်တို့ဖြင့် နမော်တင်ပါ၏။

Verse 24

नाम्नां शतेनापि सुपुण्यकर्ता यः स्तौति कृष्णं मनसा स्थिरेण । स याति लोकं मधुसूदनस्य विहाय लोकानिह पुण्यपूतः

ကృష్ణကို စိတ်တည်ငြိမ်စွာ နာမတစ်ရာဖြင့်သာ ချီးမွမ်းသော်လည်း မဟာပုဏ္ဏပြုသူသည် ပုဏ္ဏကြောင့် သန့်စင်ကာ ဤလောကတို့ကို စွန့်၍ မဓုসূဒန၏ လောကသို့ ရောက်ရှိ၏။

Verse 25

नाम्नां शतं महापुण्यं सर्वपातकशोधनम् । जपेदनन्यमनसा ध्यायेद्ध्यानसमन्वितम्

နာမတော်များကို အကြိမ်တစ်ရာ ဂျပပြုခြင်းသည် မဟာပုဏ္ဏိယ ဖြစ်၍ အပြစ်အကုန်လုံးကို သန့်စင်ပေးသည်။ စိတ်မလွဲမသွေ ဂျပပြုကာ သမာဓိနှင့်တကွ ဓ്യာနပြုရမည်။

Verse 26

नित्यमेव नरः पुण्यैर्गंगास्नानफलं लभेत् । तस्मात्तु सुस्थिरो भूत्वा समाहितमना जपेत्

လူသည် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကြောင့် ဂင်္ဂါမြစ်၌ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၏ အကျိုးကို အမြဲတမ်း ရနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် တည်ငြိမ်ခိုင်မာစွာ နေ၍ စိတ်တည်ကြည်စွာ ဂျပပြုရမည်။

Verse 27

त्रिकालं च जपेन्मर्त्यो नियतो नियमे स्थितः । अश्वमेधफलं तस्य जायते नात्र संशयः

စည်းကမ်းတကျ နိယမ၌ တည်နေသော မရဏသတ္တဝါသည် တစ်နေ့သုံးကာလ ဂျပပြုလျှင် အශ්ဝမေဓ ယဇ္ဉ၏ အကျိုးကို ရမည်—သံသယမရှိ။

Verse 28

एकादश्यामुपोष्यैव पुरतो माधवस्य यः । जागरे प्रजपेन्मर्त्यस्तस्य पुण्यं वदाम्यहम्

ဧကာဒသီနေ့တွင် ဥပဝါသပြု၍ မာဓဝ၏ ရှေ့တွင် ဂျာဂရ (ညလုံးနိုး) ထားကာ ဂျပပြုသော မရဏသတ္တဝါ၏ ပုဏ္ဏိယကို ငါဆိုပြမည်။

Verse 29

पुंडरीकस्य यज्ञस्य फलमाप्नोति मानवः । तुलसीसंनिधौ स्थित्वा मनसा यो जपेन्नरः

တူလစီ၏ အနီးအနား၌ တည်၍ စိတ်ထဲမှသာ ဂျပပြုသောသူသည် ပုဏ္ဍရီက ယဇ္ဉ၏ အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 30

राजसूयफलं भुंक्ते वर्षेणापि च मानवः । शालग्रामशिला यत्र यत्र द्वारावती शिला

တစ်နှစ်အတွင်းပင် လူသည် ရာဇဆူယ ယဇ္ဉ၏ ကုသိုလ်ဖလကို ရရှိနိုင်သည်—ဘယ်နေရာမဆို သာလဂြာမ် ပူဇော်သင့်သော ကျောက်ရှိရာ၊ ထို့အတူ ဒွာရဝတီ ကျောက်ရှိရာ။

Verse 31

उभयोः संनिधौ जाप्यं कर्तव्यं सुखमिच्छता । बहुसौख्यं प्रभुक्त्वैव कुलानां शतमेव च

ချမ်းသာကိုလိုသူသည် ထိုနှစ်ပါး၏ အနီးအနား၌ ဂျပ် (japa) ပြုလုပ်သင့်သည်။ အလွန်များသော ချမ်းသာကို ခံစားပြီးနောက် မိမိမိသားစု၏ မျိုးဆက်တစ်ရာတိုင်အောင် ကောင်းကျိုးပေးတတ်သည်။

Verse 32

एकेन चाधिकं मर्त्य आत्मना सह तारयेत् । कार्तिके स्नानकर्ता यः पूजयेन्मधुसूदनम्

ကာတိကလတွင် ပူဇော်သန့်စင်သော ရေချိုး (snāna) ပြု၍ မဓုဆူဒန (ဗိဿဏု) ကို ပူဇော်သူ မရဏလူသည် မိမိကိုယ်ကို—ထို့ပြင် အခြားတစ်ဦးကိုပါ—ကယ်တင်နိုင်သည်။

Verse 33

यः पठेत्प्रयतः स्तोत्रं प्रयाति परमां गतिम् । माघस्नायी हरिं पूज्य भक्त्या च मधुसूदनम्

စည်းကမ်းတကျ သန့်ရှင်းစွာ ဤစတိုးတရကို ရွတ်ဖတ်သူသည် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်သည်။ မာဃလတွင် ရေချိုးပြီးနောက် ဘက္တိဖြင့် ဟရီ—မဓုဆူဒန—ကို ပူဇော်သင့်သည်။

Verse 34

ध्यायेच्चैव हृषीकेशं जपेद्वाथ शृणोति वा । सुरापानादिकं पापं विहाय परमं पदम्

ဟೃṣīkēśa ကို သတိပြုဓ്യာန လုပ်ပါ၊ သို့မဟုတ် နာမဂျပ် ရွတ်ပါ၊ သို့မဟုတ် နာမကို နားထောင်ရုံဖြင့်လည်း ရသည်။ အရက်သောက်ခြင်းစသည့် အပြစ်များကို စွန့်လွှတ်၍ အမြင့်ဆုံးသော နေရာကို ရောက်သည်။

Verse 35

विना विघ्नं नरः पुत्र संप्रयाति जनार्दनम् । श्राद्धकाले हि यो मर्त्यो विप्राणां भुंजतां पुरः

သားရေ၊ လူသည် အတားအဆီးမရှိဘဲ ဇနာဒန (ဗိဿနု) ထံသို့ ရောက်နိုင်၏—အထူးသဖြင့် ရှရဒ္ဓကာလ၌ ဗြာဟ္မဏတို့ စားသောက်နေစဉ် သူတို့ရှေ့တွင် ရိုသေစွာ တည်ရှိနေသော မရဏသတ္တဝါသည် ထိုကောင်းကျိုးကို ရ၏။

Verse 36

यो जपेच्च शतं नाम्नां स्तोत्रं पातकनाशनम् । पितरस्तुष्टिमायांति तृप्ता यांति परां गतिं

အပြစ်ဖျက်စီးသော နာမတစ်ရာ စတိုးတရကို မည်သူမဆို ဂျပ်ရွတ်လျှင်၊ သူ၏ ပိတရ (ဘိုးဘွား) တို့ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကြ၏; စိတ်ပြည့်ဝတိမ်းတိမ်းဖြင့် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်ကြ၏။

Verse 37

ब्राह्मणो वेदविद्वान्स्यात्क्षत्रियो विंदते महीम् । धनऋद्धिं प्रभुंजीत वैश्यो जपति यः सदा

ဗြာဟ္မဏသည် ဝေဒကို သိမြင်ပညာရှိ ဖြစ်သင့်၏; က္ଷတ္တရိယသည် မြေပြင်အာဏာ (နိုင်ငံတော်) ကို ရ၏; လူသည် ဓနဥစ္စာနှင့် စည်းစိမ်ဓနကို ခံစား၏; အမြဲတမ်း ဂျပ်လုပ်သော ဝိုင်ရှျယသည် ထိုအကျိုးကို ရရှိ၏။

Verse 38

शूद्रः सुःखं प्रभुंक्ते च ब्राह्मणत्वं च गच्छति । प्राप्य जन्मांतरं वत्स वेदविद्यां प्रविंदति

ရှုဒြသည်လည်း သုခကို ခံစားပြီး ဗြာဟ္မဏအဖြစ်သို့တိုင် ရောက်နိုင်၏။ ချစ်သားရေ၊ နောက်တစ်ဘဝကို ရရှိပြီးနောက် ဝေဒပညာကို ရယူသိမြင်လာ၏။

Verse 39

सुखदं मोक्षदं स्तोत्रं जप्तव्यं च न संशयः । केशवस्य प्रसादेन सर्वसिद्धो भवेन्नरः

ဤစတိုးတရသည် သုခပေး၍ မောက္ခပေး၏; သံသယမရှိဘဲ ဂျပ်ရွတ်သင့်၏။ ကေရှဝ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် လူသည် စိဒ္ဓိအားလုံး၌ ပြည့်စုံအောင်မြင်သူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 87

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थवर्णने च्यवनचरित्रे सप्ताशीतितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ ပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ၌—ဝေနာဇာတ်၊ သန့်ရှင်းသော ဂုရု-တီရ္ထ၏ ဖော်ပြချက်နှင့် စျဝနာဇာတ်အကြောင်းအရာတွင်—အခန်း ၈၇ ပြီးဆုံး၏။