Adhyaya 63

Verse 1

सुकर्मोवाच । तयोश्चापि द्विजश्रेष्ठ मातापित्रोश्च स्नातयोः । पुत्रस्यापि हि सर्वांगे पतंत्यंबुकणा यदा

စုကမ္မက ပြောသည်– အို ဒွိဇအထွဋ်အမြတ်ရေ၊ ထိုဝိဓိကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ရေချိုးပြီးသော မိခင်ဖခင်တို့အတွက်လည်း၊ သားအတွက်လည်း—ရေစက်များက သူ၏ ကိုယ်အင်္ဂါအနှံ့ ကျသည့်အခါ—

Verse 2

सर्वतीर्थसमं स्नानं पुत्रस्यापि सुजायते । पतितं विकलं वृद्धमशक्तं सर्वकर्मसु

ဤသို့ဖြင့် သား၏ ရေချိုးခြင်းသည် တီရ္ထသန့်ရှင်းရာ အားလုံးတွင် ရေချိုးသကဲ့သို့ တူညီလာသည်။ ထို့ပြင် အပြစ်ကျရောက်သူ၊ ကိုယ်အင်္ဂါချို့ယွင်းသူ၊ အိုမင်းသူ၊ လုပ်ငန်းကိစ္စအားလုံးတွင် မစွမ်းနိုင်သူကိုပါ အကျိုးပြုသည်။

Verse 3

व्याधितं कुष्ठिनं तातं मातरं च तथाविधाम् । उपाचरति यः पुत्रस्तस्य पुण्यं वदाम्यहम्

အို သားရေ၊ ကုဋ္ဌရောဂါဖြင့် နာမကျန်းသော ဖခင်နှင့် ထိုသို့တူညီသော အခြေအနေရှိ မိခင်ကို မေတ္တာဖြင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်သော သား၏ ပုဏ္ဏ (ကုသိုလ်) ကို ငါ ပြောကြားမည်။

Verse 4

विष्णुस्तस्य प्रसन्नात्मा जायते नात्र संशयः । प्रयाति वैष्णवं लोकं यदप्राप्यं हि योगिभिः

ထိုသူအပေါ်၌ ဗိဿဏုဘုရားသည် ကြည်နူးနှစ်သက်၍ ကရုဏာတော်ပြုတော်မူသည်—သံသယမရှိ။ သူသည် ယောဂီတို့တောင် မရောက်နိုင်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝ လောကသို့ သွားရောက်ရသည်။

Verse 5

पितरौ विकलौ दीनौ वृद्धावेतौ गुरू सुतः । महागदेन संप्राप्तौ परित्यजति पापधीः

မိဘနှစ်ပါးသည် အားနည်း၍ ဆင်းရဲကျပ်တည်းကာ အိုမင်းလာပြီး ပြင်းထန်သောရောဂါကြီးကပ်လာသောအခါ ပာပစိတ်ရှိသောသားသည် သူတို့ကို စွန့်ပစ်သွားသည်။

Verse 6

पुत्रो नरकमाप्नोति दारुणं कृमिसंकुलम् । वृद्धाभ्यां च समाहूतो गुरूभ्यामिह सांप्रतम्

ထိုသားသည် ပိုးကောင်များပြည့်နှက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် နရကသို့ ကျရောက်သည်။ ယခုအခိုက်တင်ပင် ဤနေရာသို့ အိုမင်းသူနှစ်ဦး—လေးစားထိုက်သော အကြီးအကဲနှစ်ပါး—က ခေါ်ဆောင်နေသည်။

Verse 7

न प्रयाति सुतो भूत्वा तस्य पापं वदाम्यहम् । विष्ठाशी जायते मूढो ग्रामघ्रोणी न संशयः

သားဖြစ်လာသော်လည်း သူသည် သင့်လျော်သောလမ်းကို မလိုက်နာ—သူ၏ပာပကို ငါဆိုမည်။ သူသည် မိုက်မဲ၍ အညစ်အကြေးစားသူ၊ ရွာဝက်အဖြစ် မွေးဖွားလာသည်—သံသယမရှိ။

Verse 8

यावज्जन्मसहस्रं तु पुनः श्वा चाभिजायते । पुत्रगेहेस्थितौ वृद्धौ माता च जनकस्तथा

မွေးဖွားမှု တစ်ထောင်တိုင်အောင် သူသည် ထပ်ခါထပ်ခါ ခွေးအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားသည်။ ထို့အတူ အိုမင်းသော မိခင်နှင့် ဖခင်လည်း သား၏အိမ်တွင်ပင် နေထိုင်ကပ်လျက်ရှိသည်။

Verse 9

अभोजयित्वा तावन्नं स्वयमत्ति च यः सुतः । मूत्रं विष्ठां स भुंजीत यावज्जन्मसहस्रकम्

မိဘတို့ကို ထိုမျှအစာ မပေးမီ ကိုယ်တိုင်ပဲ စားသောက်သော သားသည် မွေးဖွားမှု တစ်ထောင်တိုင် ဆီးနှင့် မစင်ကိုသာ စားရမည်။

Verse 10

कृष्णसर्पो भवेत्पापी यावज्जन्मशतद्वयम् । मातरंपितरं वृद्धमवज्ञाय प्रवर्त्तते

အိုမင်းသော မိခင်ဖခင်ကို မထီမဲ့မြင်ပြု၍ ပြုမူသူ ပာပီသည် မွေးဖွားမှု နှစ်ရာတိုင် အနက်ရောင်မြွေ ဖြစ်လာမည်။

Verse 11

ग्राहोपि जायते दुष्टो जन्मकोटिशतैरपि । तावेतौ कुत्सते पुत्रः कटुकैर्वचनैरपि

မွေးဖွားမှု ကောဋိရာချီ ဖြတ်သန်းခဲ့သော်လည်း သားသည် ဆိုးယုတ်စွာ မွေးလာနိုင်သည်။ ထိုသားပင် မိဘနှစ်ပါးကို ခါးသီးသော စကားများဖြင့်ပင် ရှုတ်ချတတ်သည်။

Verse 12

स च पापी भवेद्व्याघ्रः पश्चादृक्षः प्रजायते । मातरंपितरं पुत्रो यो न मन्येत दुष्टधीः

မိခင်ဖခင်ကို မလေးစားသော ဆိုးညစ်သဘောရှိသည့် သားသည် ပာပီဖြစ်၍ အရင်ဆုံး ကျားဖြစ်လာပြီး နောက်တစ်ဖန် ဝက်ဝံအဖြစ် မွေးဖွားမည်။

Verse 13

कुंभीपाके वसेत्तावद्यावद्युगसहस्रकम् । नास्ति मातृसमं तीर्थं पुत्राणां च पितुः समम्

သူသည် ကုမ္ဘီပါက နာမည်ရှိသော နရက၌ ယုဂ တစ်ထောင်တိုင် နေရမည်။ မိခင်နှင့်တူသော တီရ္ထ မရှိ၊ သားသမီးတို့အတွက် ဖခင်နှင့်တူသောသူ မရှိ။

Verse 14

तारणाय हितायैव इहैव च परत्र च । तस्मादहं महाप्राज्ञ पितृदेवं प्रपूजये

ဤလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်လောကလုံး၌ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် အကျိုးချမ်းသာအတွက် ဖြစ်သဖြင့်၊ အလွန်ပညာရှိသောသူရေ၊ ကျွန်ုပ်သည် ဘိုးဘွားပိတೃဒေဝတို့ကို श्रद्धာဖြင့် ပူဇော်ပါ၏။

Verse 15

मातृदेवं सर्वदेव योगयोगी तथाभवम् । मातृपितृप्रसादेन संजातं ज्ञानमुत्तमम्

ကျွန်ုပ်သည် မိခင်ကို ဒေဝတားဟု ယူဆခဲ့သည်—အမှန်တကယ် ဒေဝတားအားလုံးနှင့်တူ၏; ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ယောဂ၏ ယောဂီဖြစ်လာခဲ့သည်။ မိဘနှစ်ပါး၏ ကရုဏာကြောင့် အမြင့်ဆုံး ဉာဏ်ပညာသည် ကျွန်ုပ်အတွင်း ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 16

त्रिलोकीयं समस्ता तु संयाता मम वश्यताम् । अर्वाचीनगतिं जाने देवस्यास्य महात्मनः

အမှန်တကယ် သုံးလောကရှိ သတ္တဝါအားလုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ အာဏာအောက်သို့ ရောက်လာပြီ; သို့သော်လည်း ဤမဟာအတ္တမ ဒေဝ၏ ရှေ့ဆက်သွားရာ လမ်းကြောင်းကို ကျွန်ုပ် နားလည်သိမြင်၏။

Verse 17

वासुदेवस्य तस्यैव पराचीनां महामते । सर्वं ज्ञानं समुद्भूतं पितृमातृप्रसादतः

အို မဟာမတေ၊ ရှေးကာလများတွင် ထိုဝါစုဒေဝမှပင် ဉာဏ်ပညာအားလုံး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်—မိဘနှစ်ပါး၏ ကရုဏာကြောင့်။

Verse 18

को न पूजयते विद्वान्पितरं मातरं तथा । सांगोपांगैरधीतैस्तैः श्रुतिशास्त्रसमन्वितैः

ဝေဒကို အင်္ဂနှင့် ဥပာင်္ဂတို့সহ လေ့လာပြီး၊ ရှရုတိနှင့် ရှာස්တရ၏ သင်ကြားချက်များဖြင့် ပြည့်စုံသော ပညာရှိတစ်ဦးသည် မိဘ—ဖခင်နှင့် မိခင်—ကို မည်သူက မလေးစားမပူဇော်နိုင်မည်နည်း။

Verse 19

वेदैरपि च किं विप्रा पिता येन न पूजितः । माता न पूजिता येन तस्य वेदा निरर्थकाः

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ အဖကို မရိုသေမပူဇော်သူအတွက် ဝေဒများပင် ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း။ အမိကို မရိုသေမပူဇော်သူအတွက် ဝေဒသည် အဓိပ္ပါယ်မဲ့သွား၏။

Verse 20

यज्ञैश्च तपसा विप्र किं दानैः किं च पूजनैः । प्रयाति तस्य वैफल्यं न माता येन पूजिता

အို ဗြာဟ္မဏ၊ ယဇ္ဉနှင့် တပသ်၏ အကျိုးက ဘာနည်း—ဒါနနှင့် ပူဇာ၏ အကျိုးက ဘာနည်း။ အမိကို မရိုသေမပူဇော်သူအတွက် အရာအားလုံး အကျိုးမဲ့သွား၏။

Verse 21

न पिता पूजितो येन जीवमानो गृहे स्थितः । एष पुत्रस्य वै धर्मस्तथा तीर्थं नरेष्विह

အိမ်၌နေထိုင်သေးသော အသက်ရှင်နေသည့် အဖကို မရိုသေမပူဇော်သူသည် သား၏ အမှန်တရားသော ဓမ္မကို ချော်လဲခြင်းဖြစ်၏။ လူတို့အတွက် ဤလောက၌ အသက်ရှင်သော အဖကို ပြုစုခြင်းပင် တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာ) ဖြစ်သည်။

Verse 22

एष पुत्रस्य वै मोक्षस्तथा जन्मफलं शुभम् । एष पुत्रस्य वै यज्ञो दानमेव न संशयः

ဤအရာပင် သား၏ မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ဖြစ်၍ မွေးဖွားလာခြင်း၏ မင်္ဂလာဖလလည်း ဖြစ်သည်။ သားအတွက် ဤအရာပင် အမှန်တရားသော ယဇ္ဉ ဖြစ်ပြီး ဒါနလည်း ဖြစ်သည်—သံသယမရှိ။

Verse 23

पितरं पूजयेन्नित्यं भक्त्या भावेन तत्परः । तस्य जातं समस्तं तद्यदुक्तं पूर्वमेव हि

အဖကို နေ့စဉ် ဘက္တိနှင့် နှလုံးသားထဲမှ ရိုသေခြင်းဖြင့်၊ အပြည့်အဝ အပ်နှံတည်ကြည်စွာ ပူဇော်သင့်၏။ အကြောင်းမူကား သူထံမှ မွေးဖွားလာသမျှသည် ယခင်က ဆိုခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 24

दानस्यापि फलं तेन तीर्थस्यापि न संशयः । यज्ञस्यापि फलं प्राप्तं माता येनाप्युपासिता

မိခင်ကို ဘုရားသဘောဖြင့် ရိုသေကာ ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်သူသည် ဒါန၏ အကျိုးကို ရရှိ၏။ သံသယမရှိဘဲ တီရ္ထယာထရာ (သန့်ရှင်းသော ဘုရားဖူးခရီး) ၏ အကျိုးနှင့် ယဇ္ဈ၏ အကျိုးတို့ကိုလည်း ရရှိသည်၊ မိခင်ကို သင့်တော်သကဲ့သို့ ဂုဏ်ပြုထားသောကြောင့်။

Verse 25

पिता येन सुभक्त्या च नित्यमेवाप्युपासितः । तस्य सर्वा सुसंसिद्धा यज्ञाद्याः पुण्यदाः क्रियाः

စိတ်မှန်သော ဘက္တိဖြင့် အမြဲတမ်း ဖခင်ကို ဝတ်ပြုကာ စောင့်ရှောက်သူအတွက် ယဇ္ဈစသည့် ကုသိုလ်ပေးသော ကర్మများအားလုံးသည် ပြည့်စုံစွာ အောင်မြင်ပြီးစီးသွားသည်။

Verse 26

एतदर्थं समाज्ञातं धर्मशास्त्रं श्रुतं मया । पितृभक्तिपरो नित्यं भवेत्पुत्रो हि पिप्पल

ဤအကြောင်းအတွက်ပင် ငါသည် ဓမ္မရှာစတြာကို သင့်တော်သကဲ့သို့ လေ့လာ၍ နားထောင်ခဲ့၏။ ထို့ကြောင့်၊ အို ပိပ္ပလ၊ သားသည် အမြဲတမ်း ဖခင်ဘက္တိ၌ တည်မြဲနေသင့်သည်။

Verse 27

तुष्टे पितरि संप्राप्तं यदुराज्ञा पुरा सुखम् । रुष्टे पितरि च प्राप्तं महत्पापं पुरा शृणु

ယခု နားထောင်လော့—ရှေးကာလ၌ ယဒုမင်းသည် ဖခင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သော် သုခကို ရခဲ့၏။ ဖခင် အမျက်ထွက်သော် မဟာအပြစ်ကို ခံယူခဲ့သည်ဟု ကြားလော့။

Verse 28

रुरुणा पौरवेणापि पित्रा शप्तेन भूतले । एवं ज्ञानं मया चाप्तं द्वावेतौ यदुपासितौ

ထိုနည်းတူ ဤမြေပြင်ပေါ်၌ ပေါုရဝ မျိုးရိုး၏ ရုရုသည်လည်း ဖခင်၏ ကျိန်စာကို ခံရသောအခါ ဤအသိပညာကို ရရှိခဲ့၏။ ဤဗဟုသုတကို ငါလည်း ရရှိခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ထိုနှစ်ပါးကိုပင် ရိုသေဝတ်ပြုခဲ့သောကြောင့်။

Verse 29

एतयोश्च प्रसादेन प्राप्तं फलमनुत्तमम्

ထိုနှစ်ပါး၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် အနုဂ्रहကြောင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးဖလကို ရရှိ하였다။

Verse 63

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थमाहात्म्ये त्रिषष्टितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်နိုးအပ်သော သီရိပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍအတွင်းရှိ ဝေနိုဩပాఖ్యာန၌ မာတာပိတೃ-တီရ္ထ၏ မဟာတ್ಮျကို ဆိုသော ခြောက်ဆယ်သုံးမြောက် အধ্যာယ ပြီးဆုံး၏။