Adhyaya 97

Verse 1

सप्तनवतितमोऽध्यायः । कुंजल उवाच । एवमाकर्ण्य तां राजा मुनिना भाषितां तदा । धर्माधर्मगतिं सर्वां तं मुनिं समभाषत

ကుంజလက ပြောသည်—ထိုအခါ မုနိ၏ မိန့်ကြားချက်အားလုံးကို ကြားနာပြီးနောက် မင်းကြီးသည် ဓမ္မနှင့် အဓမ္မ၏ လမ်းကြောင်းနှင့် အကျိုးဆက် အလုံးစုံအကြောင်းကို ထိုမုနိအား မေးမြန်းပြောဆို하였다။

Verse 2

सुबाहुरुवाच । सोहं धर्मं करिष्यामि सोहं पुण्यं द्विजोत्तम । वासुदेवं जगद्योनिं यजिष्ये नितरां मुने

သုဗာဟုက ပြောသည်—“အို ဒွိဇောတ္တမ၊ ငါသည် ဓမ္မကို ကျင့်မည်၊ ပုဏ္ဏကံကို ပြုမည်။ အို မုနိ၊ စကြဝဠာ၏ မူလဖြစ်သော ဝါစုဒေဝကို အလွန်အမင်း ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်မည်”။

Verse 3

होमेन तु जपेनैव पूजयेन्मधुसूदनम् । यष्ट्वा यज्ञं तपस्तप्त्वा विष्णुलोकं स भूपतिः

မီးပူဇော်ဟောမဖြင့်လည်းကောင်း၊ မန္တရားကို ဂျပ် (japa) ရွတ်ဖတ်ခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့်လည်းကောင်း မဓုသူဒန (ဗိဿဏု) ကို ပူဇော်သင့်သည်။ ယဇ္ဉကို ပြုလုပ်၍ တပဿာကို ကျင့်ပြီးနောက် ထိုဘုရင်သည် ဗိဿဏုလောကသို့ ရောက်ရှိသည်။

Verse 4

पूजितः सर्वकामैश्च प्राप्तवान्सत्वरं मुदा । गते तस्मिन्महालोके देवदेवं न पश्यति

ပူဇော်ခံရပြီးနောက် သူသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် လျင်မြန်စွာ လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ရရှိ하였다။ သို့သော် ထိုမဟာလောကသို့ ထွက်ခွာသွားသောအခါ တေဝဒေဝ—နတ်တို့၏နတ်ကို မမြင်ရတော့ပေ။

Verse 5

क्षुधा जाता महातीव्रा तृष्णा चाति प्रवर्तते । तयोश्चापि महाप्राज्ञ जीवपीडाकरा बहु

အလွန်ပြင်းထန်သော ဆာလောင်မှု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ရေငတ်ခြင်းလည်း အလွန်တင်းကျပ်စွာ ဖိအားပေးလာသည်။ အို မဟာပညာရှိ၊ ထိုနှစ်ပါးသည် သတ္တဝါတို့ကို အလွန်ပင် နှိပ်စက်သော အကြောင်းများဖြစ်သည်။

Verse 6

राजापि प्रियया सार्द्धं क्षुधातृष्णाप्रपीडितः । न पश्यति हृषीकेशं दुःखेन महतान्वितः

ဘုရင်တော်သည် ချစ်မြတ်နိုးသူနှင့်အတူရှိနေသော်လည်း ဆာလောင်မှုနှင့် ရေငတ်မှုကြောင့် နှိပ်စက်ခံရသောအခါ ဟೃṣīkēśa (ဗိဿဏု) ကို မမြင်နိုင်ဘဲ မဟာဒုက္ခဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရသည်။

Verse 7

सूत उवाच । एवं स दुःखितो राजा प्रियया सह सत्तम । आकुल व्याकुलो जातः पीडितः क्षुधया भृशम्

စူတက ပြောသည်– အို အမြတ်ဆုံးသူ၊ ထိုသို့ ဒုက္ခတင်နေသော ဘုရင်သည် ချစ်မြတ်နိုးသူနှင့်အတူ စိတ်လှုပ်ရှား၍ မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာကာ ဆာလောင်မှုကြောင့် အလွန်ပြင်းထန်စွာ နှိပ်စက်ခံရ၏။

Verse 8

इतश्चेतश्च वेगैश्च धावते वसुधाधिपः । सर्वाभरणशोभांगो वस्त्रचंदनभूषितः

မြေပြင်၏ အရှင်မင်းသည် အလျင်အမြန် ဟိုဘက်ဒီဘက် ပြေးလွှား၏။ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတို့သည် အလှဆင်ပစ္စည်း အစုံ၏ တောက်ပမှုဖြင့် ရောင်လက်ကာ၊ ဝတ်ရုံနှင့် သန့်ရှင်းသော စန္ဒနလိမ်းခြယ်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 9

पुष्पमालाप्रशोभांगो हारकुंडलकंकणैः । रत्नदीप्तिप्रशोभांगः प्रययौ स महीपतिः

ပန်းမော်လီများဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ လှပတင့်တယ်ကာ၊ လည်ဆွဲ၊ နားကပ်၊ လက်ကောက်တို့ဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး၊ ရတနာရောင်ခြည်ကြောင့် ကိုယ်တော်တောက်ပလျက် မင်းကြီးသည် ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 10

एवं दुःखसमाचारः स्तूयमानश्च पाठकैः । दुःखशोकसमाविष्टः स्वप्रियां वाक्यमब्रवीत्

ဤသို့ နာကျင်သော သတင်းကြောင့်၊ စာဖတ်သူတို့က ချီးမွမ်းနေသော်လည်း၊ ဒုက္ခနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းတွင် နစ်မြုပ်လျက် သူသည် မိမိချစ်သူထံ ဤစကားကို ပြော၏။

Verse 11

विष्णुलोकमहं प्राप्तस्त्वया सह सुशोभने । ऋषिभिः स्तूयमानोपि विमानेनापि भामिनि

အို လှပသူရေ၊ သင်နှင့်အတူ ငါသည် ဗိဿဏုလောကသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီ။ ရှိသမျှ ရှင်ရသီတို့က ချီးမွမ်းနေသော်လည်း၊ ကောင်းကင်ဗိမာန်ဖြင့် သယ်ဆောင်ခံရသော်လည်း၊ အို တောက်ပသော မိန်းမရေ။

Verse 12

कर्मणा केन मे चेयं क्षुधातीव प्रवर्द्धते । विष्णुलोकं च संप्राप्य न दृष्टो मधुसूदनः

ငါ၏ မည်သည့်ကံကြောင့် ဤဝေဒနာသည် ငါ့အတွင်း၌ ဆာလောင်ခြင်းကဲ့သို့ တိုးပွားလာသနည်း။ ဗိဿဏုလောကသို့ ရောက်ပြီးတောင် မဓုသူဒနကို မမြင်ရသေး။

Verse 13

तत्किं हि कारणं भद्रे न भुनज्मि महत्फलम् । कर्मणाथ निजेनापि एतद्दुःखं प्रवर्त्तते

အို မင်္ဂလာရှိသူရေ၊ အဘယ်ကြောင့် ငါသည် မဟာအကျိုးကို မခံစားရသနည်း။ ကိုယ့်ကံကမ္မကြောင့်ပင် ဤဒုက္ခသည် ပေါ်ပေါက်လာ၍ ဆက်လက်ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 14

सैवं श्रुत्वा च तद्वाक्यं राजानमिदमब्रवीत्

ထိုစကားကို ဤသို့ကြားပြီးနောက် သူသည် မင်းကြီးအား ဤသို့ဆို하였다။

Verse 15

भार्योवाच । सत्यमुक्तं त्वया राजन्नास्ति धर्मस्य वै फलम् । वेदशास्त्रपुराणेषु ये पठंति च ब्राह्मणाः

ဇနီးကဆိုသည်– “အို မင်းကြီး၊ သင်ပြောသောစကားသည် အမှန်ပင်။ ဝေဒ၊ သာသ္တရ၊ ပုရာဏတို့ကို မျှသာ ရွတ်ဖတ်နေသော ဗြာဟ္မဏများအတွက် ဓမ္မ၏ အကျိုးမရှိပါ။”

Verse 16

दुःखशोकौ विधूयेह सर्वदोषैः प्रमुच्यते । नामोच्चारेण देवस्य विष्णोश्चैव सुचक्रिणः

ဤလောက၌ မင်္ဂလာစက်ရကိုင်ဆောင်သော သခင်ဗိဿဏု၏ နာမတော်ကို အသံထွက်ခေါ်ဆိုခြင်းသာဖြင့် ဒုက္ခနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကို ချွတ်ပယ်ကာ အပြစ်အနာအဆာအားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 17

पुण्यात्मानो महाभागा ध्यायमाना जनार्दनम् । त्वयैवाराधितो देवः शंखचक्रगदाधरः

အို ပုဏ္ဏာတ్మာ မဟာဘဂါတို့၊ ဇနာရ္ဒနကို သတိစိုက်ဓ్యာန်ပြုသူတို့ရေ; သင်တို့ကြောင့်သာ သင်္ခ၊ စက်ရ၊ ဂဒါကိုင်ဆောင်သော သခင်ဘုရားသည် အာရాధနာခံရသည်။

Verse 18

अन्नादिदानं विप्रेभ्यो न प्रदत्तं द्विजोदितम् । फलं तस्य प्रजानामि न दृष्टो मधुसूदनः

ဒွိဇတို့၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ဗြာဟ္မဏများထံ အစာအဟာရနှင့် ထိုကဲ့သို့သော ဒါနများကို မပေးလှူပါက၊ ထို၏ အကျိုးဆက်ကို ငါသိ၏—ထိုသူသည် မဓုသူဒန (ဗိဿဏု) ၏ ဒർശနကို မမြင်ရ။

Verse 19

क्षुधा मे बाधते राजंस्तृष्णा चैव प्रशोषयेत् । कुंजल उवाच । एवमुक्तस्तु प्रियया राजा चिंताकुलेंद्रियः

“အရှင်မင်းကြီး၊ ဆာလောင်မှုက ကျွန်ုပ်ကို နှိပ်စက်နေပြီး ရေငတ်မှုကလည်း တကယ်ပင် ကျွန်ုပ်ကို ခြောက်သွေ့စေသည်” ဟု ကုဉ္ဇလက ပြော၏။ ချစ်သူမ၏ စကားကို ကြားသော် မင်းကြီးသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် အင်ဒြိယများ မတည်ငြိမ်ဘဲ အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းဝေဒနာတက်လာ၏။

Verse 20

ततो दृष्ट्वा महापुण्यमाश्रमं श्रमनाशनम् । दिव्यवृक्षसमाकीर्णं तडागैरुपशोभितम्

ထို့နောက် သူတို့သည် မဟာပုဏ္ဏမြောက်သော အာရှရမ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့ကြ၏။ ထိုအာရှရမ်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ဖယ်ရှားပေးပြီး၊ ဒိဗ္ဗသစ်ပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ရေကန်များဖြင့် လှပစွာ တင့်တယ်နေ၏။

Verse 21

वापीकुंडतडागैश्च पुण्यतोयप्रपूरितैः । हंसकारंडवाकीर्णं कह्लारैरुपशोभितम्

ရေတွင်း၊ ကုဏ္ဍနှင့် ရေကန်များတွင် ပုဏ္ဏရေများ ပြည့်လျှံနေပြီး၊ ဟင်္သာနှင့် ကာရဏ္ဍဝ ဘဲများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ၊ ဖူးပွင့်သော ကဟ္လာရ ရေလီလီပန်းများဖြင့် လှပတင့်တယ်နေ၏။

Verse 22

आश्रमः शोभते पुत्र मुनिभिस्तत्त्ववेदिभिः । दिव्यवृक्षसमाकीर्णं मृगव्रातैश्च शोभितम्

“သားရေ၊ ဤအာရှရမ်သည် တတ္တဝကို သိမြင်သော မုနိများကြောင့် တောက်ပလျက်ရှိ၏။ ဒိဗ္ဗသစ်ပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်ပြီး၊ သမင်အုပ်များကြောင့်လည်း ပိုမိုလှပတင့်တယ်နေ၏” ဟု ဆို၏။

Verse 23

नानापुष्पसमाकीर्णं हृद्यगंधसमाकुलम् । द्विजसिद्धैः समाकीर्णमृषिशिष्यैः समाकुलम्

ထိုနေရာသည် ပန်းမျိုးစုံဖြင့် ပြန့်ကျဲလျက်၊ နှလုံးရွှင်စေသော မွှေးရနံ့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ စိဒ္ဓဒွိဇများဖြင့် ထူထပ်ကာ၊ ရှိသီများနှင့် သူတို့၏ တပည့်များဖြင့်လည်း စည်ကားနေ၏။

Verse 24

योगियोगेंद्र संघुष्टं देववृंदैरलंकृतम् । कदलीवनसंबाधैः सुफलैः परिशोभितम्

ထိုတောသည် ယောဂီများနှင့် ယောဂီအဂ္ဂများ၏ ချီးမွမ်းသံဖြင့် တုန်လှုပ်ကာ၊ ဒေဝတော်အစုအဝေးတို့ဖြင့် အလှဆင်ထား၏။ ငှက်ပျောတောအုပ်များ ထူထပ်၍ အကောင်းဆုံးအသီးများဖြင့် တင့်တယ်လှ၏။

Verse 25

नानावृक्षसमाकीर्णं सर्वकामसमन्वितम् । श्रीखंडैश्चारुगंधैश्च सुफलैः शोभितं सदा

ထိုနေရာသည် သစ်ပင်မျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်၍ လိုအင်ဆန္ဒအမျိုးမျိုးကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်၏။ မွှေးရနံ့လှသော စန္ဒနသစ်ပင်များနှင့် အကောင်းဆုံးအသီးပွင့်ဖြစ်ထွန်းမှုတို့ဖြင့် အမြဲတမ်း တင့်တယ်လှ၏။

Verse 26

एवं पुण्यं समाकीर्णं ब्रह्मलक्ष्मसमायुतम् । स सुबाहुस्ततो राजा तया सुप्रियया सह

ဤသို့ ထိုနေရာသည် ကုသိုလ်ပုဏ္ဏဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ဘြဟ္မာနှင့် လက္ခ္မီ၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတို့ဖြင့် ယှဉ်တွဲနေ၏။ ထို့နောက် မင်းကြီး စုဗာဟုသည် မိမိအလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော မဟာဒေဝီနှင့်အတူ ဆက်လက်သွားလေ၏။

Verse 27

प्रविवेश महापुण्यं तद्वनं सर्वकामदम् । भासमानो दिशः सर्वा यत्रास्ते सूर्यसंनिभः

မင်းကြီးသည် ကုသိုလ်အလွန်မြင့်မား၍ ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးစွမ်းသော ထိုတောသို့ ဝင်ရောက်လေ၏။ ထိုနေရာ၌ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပသော အရှင်တစ်ပါး တည်ရှိကာ အရပ်အားလုံးကို ထွန်းလင်းစေ၏။

Verse 28

राजमानो महादीप्त्या परया सूर्यसंनिभः । योगासनसमारूढो योगपट्टेन संवृतः

အမြင့်မြတ်သော မဟာတောက်ပမှုဖြင့် တောက်လက်၍ နေမင်းကဲ့သို့ ထင်ရှားလျက်၊ ယောဂအာသနပေါ်၌ ထိုင်နေပြီး ယောဂပတ်တ (ယောဂကြိုး) ဖြင့် ခိုင်မြဲစွာ ချည်နှောင်ထား၏။

Verse 29

वामदेवऋषिश्रेष्ठो वैष्णवानां वरस्तथा । ध्यायमानो हृषीकेशं भुक्तिमुक्तिप्रदायकम्

ဝါမဒေဝ—ရသီတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ဝိုင်ෂ္ဏဝတို့အနက် အကောင်းဆုံး—ဟೃಷီကေရှကို သမาธိဖြင့် ညှိနှိုင်းနေ၏; ထိုသခင်သည် လောကီပျော်ရွှင်မှု (ဘုက္တိ) နှင့် မုက္ခ (မုတ်တိ) နှစ်ပါးလုံး ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 30

वामदेवं महात्मानं तं दृष्ट्वा मुनिसत्तमम् । त्वरं गत्वा प्रणम्यैव स राजा प्रियया सह

မဟာသတ္တဝါ မုနိအထွတ်အမြတ် ဝါမဒေဝကို မြင်သော်၊ မင်းကြီးသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့သွားကာ ချစ်မြတ်နိုးသော မိဖုရားနှင့်အတူ ဦးညွှတ်ပူဇော်၍ ပရဏာမပြု၏။

Verse 31

वामदेवस्ततो दृष्ट्वा प्रणतं राजसत्तमम् । आशीर्भिरभिनंद्यैव राजानं प्रिययान्वितम्

ထို့နောက် ဝါမဒေဝသည် ပရဏာမပြုနေသော မင်းအထွတ်အမြတ်ကို မြင်၍၊ ချစ်မြတ်နိုးသော မိဖုရားနှင့်အတူရှိသော မင်းကြီးအား အာရှီဝါဒများဖြင့် ချီးမွမ်းကြိုဆိုတော်မူ၏။

Verse 32

उपवेश्यासने पुण्ये सुबाहुं राजसत्तमम् । आसनादि ततः पाद्यैरर्घपूजादिभिस्तथा

သူသည် ရာဇာတို့အနက် အမြတ်ဆုံး စုဗာဟုကို ကုသိုလ်မင်္ဂလာပြည့်ဝသော အာသနပေါ်၌ ထိုင်စေပြီး၊ ထို့နောက် ထုံးတမ်းအတိုင်း အာသနစသည်၊ ခြေဆေးရေ (ပာဒျ)၊ အရ္ဃျ၊ ပူဇာ စသည့် အပူဇာပစ္စည်းများဖြင့် ဂုဏ်ပြုတော်မူ၏။

Verse 33

मुनिना पूजितो भूपः प्रियया सह चागतः । अथ पप्रच्छ राजानं महाभागवतोत्तमम्

မုနိ၏ ပူဇော်ကန်တော့ခြင်းဖြင့် ဂုဏ်ပြုခံရသော မင်းကြီးသည် ချစ်မြတ်နိုးသော မိဖုရားနှင့်အတူ ရောက်လာ၏။ ထို့နောက် ဘုရားရှင်၏ အထူးမြတ်သော ဘာဂဝတဘက်တဖြစ်သော ထိုမင်းကြီးအား မေးမြန်းလေ၏။

Verse 34

वामदेव उवाच । त्वामहं विष्णुधर्मज्ञं विष्णुभक्तं नरोत्तमम् । जाने ज्ञानेन राजेंद्र दिव्येन चोलभूमिपम्

ဝာမဒေဝ မိန့်တော်မူသည်– “အို လူအထူးမြတ်၊ အို ရာဇင်ဒြ၊ ခိုလာပြည်၏ အုပ်စိုးရှင်၊ ငါသည် ဒိဗ္ဗဉာဏ်ဖြင့် သင်ကို သိ၏—သင်သည် ဗိෂ္ဏုဓမ္မကို သိမြင်သူ၊ ဗိෂ္ဏုဘက်တ ဖြစ်၏။”

Verse 35

निरामयश्चागतोसि तार्क्ष्यया भार्यया सह । राजोवाच । निरामयश्चागतोऽस्मि प्राप्तो विष्णोः परं पदम्

“သင်သည် ဇနီး တာရ္က္ရှျာနှင့်အတူ ရောဂါကင်းစင်စွာ ပြန်လာပြီ” ဟုဆို၏။ မင်းကြီးက “ကျွန်ုပ်လည်း ရောဂါကင်းစင်စွာ ပြန်လာပြီး၊ ဗိෂ္ဏု၏ အမြင့်ဆုံး ပဒကို ရောက်ရှိခဲ့ပြီ” ဟုဖြေ၏။

Verse 36

मया हि परया भक्त्या देवदेवो जनार्दनः । आराधितो जगन्नाथो भक्तिप्रीतः सुरेश्वरम्

အကြောင်းမူကား ငါသည် အမြင့်ဆုံးသော ဘက်တိဖြင့် ဒေဝဒေဝ ဇနာရ္ဒန၊ ဇဂန္နာထကို အာရာဓနာပြုခဲ့၏။ ထိုစူရေးရှဝရ ပရဘုသည် ဘက်တိကြောင့် ပျော်ရွှင်၍ ကရုဏာတော်ပြုလေ၏။

Verse 37

कस्मात्पश्याम्यहं तात न देवं कमलापतिम् । क्षुधा मे बाधते तात तृष्णातीव सुदारुणा

အို တာတ! အဘယ်ကြောင့် ငါသည် ကမလာပတိ ဒေဝကို မမြင်ရသနည်း။ အို တာတ! ဆာလောင်မှုက ငါကို နှိပ်စက်နေပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ရေငတ်ခြင်းလည်း အလွန်ပြင်းထန်၏။

Verse 38

ताभ्यां शांतिं न गच्छाव सुखं विंदाव नैव च । एतन्मेकारणं दुःखं संजातं मुनिसत्तम

အကြောင်းနှစ်ပါးကြောင့် ငါတို့သည် ငြိမ်းချမ်းမှုကို မရောက်နိုင်၊ ပျော်ရွှင်မှုကိုလည်း မတွေ့နိုင်ပါ။ အို မုနိအမြတ်၊ ငါ၌ ပေါ်ထွန်းလာသော ဒုက္ခ၏ အကြောင်းတစ်ခုတည်းက ဤဟာပင် ဖြစ်သည်။

Verse 39

तन्मे त्वं कारणं ब्रूहि प्रसादात्सुमुखो भव । वामदेव उवाच । त्वं तु भक्तोसि राजेंद्र श्रीकृष्णस्य सदैव हि

“ထိုအကြောင်းရင်းကို ကျေးဇူးတော်ဖြင့် ငါ့အား ပြောပြပါ၊ အို မျက်နှာလှသူ၊ ကြင်နာ၍ သဘောထားကောင်းပါစေ။” ဝါမဒေဝက ဆိုသည်— “အို ရာဇင်ဒြ၊ သင်သည် အမှန်တကယ် အမြဲတမ်း သရီကృష్ణ၏ ဘက္တ ဖြစ်သည်။”

Verse 40

आराधितस्त्वया भक्त्या परया मधुसूदनः । भक्त्योपचारैः स्नानाद्यैर्गंधपुष्पादिभिस्तथा

သင်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် မဓုသူဒနကို အာရာဓနာပြုခဲ့သည်—ဘက္တိအုပ်ချုပ်ပူဇာများဖြင့်၊ ရေချိုးပွဲစသည်တို့နှင့်တကွ၊ နံ့သာ၊ ပန်းနှင့် အခြားသော ရိုသေကန်တော့မှုများဖြင့်လည်း ဖြစ်သည်။

Verse 41

न पूजितोऽथ नैवेद्यैः फलैश्च जगतांपतिः । दशमीं प्राप्य राजेंद्र त्वयैव च सदा कृतम्

အို ရာဇင်ဒြ၊ လောက၏ အရှင်ကို နေဝေဒျနှင့် အသီးအနှံ ပူဇာဖြင့် (အခြားသူတို့က) မပူဇာခဲ့ကြပါ။ ဒသမီနေ့ ရောက်လာသော် ဤပူဇာကို အမြဲတမ်း သင်တစ်ယောက်တည်းပင် ပြုလုပ်သည်။

Verse 42

एकभक्तं न दत्तं तु ब्राह्मणाय सुभोजनम् । एकादशीं तु संप्राप्य न कृतं भोजनं त्वया

သင်သည် ဧကဘက္တ ဝတ် (တစ်ကြိမ်သာ စားခြင်း) အတိုင်း ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးအား ကောင်းမွန်သော အစာကို မလှူဒါန်းခဲ့။ ထို့ပြင် ဧကာဒသီနေ့ ရောက်လာသော်လည်း သင်သည် အစာမစားခြင်း စည်းကမ်းကို မလိုက်နာခဲ့။

Verse 43

विष्णुमुद्दिश्य विप्राय न दत्तं भोजनं त्वया । अन्नं चामृतरूपेण पृथिव्यां संस्थितं सदा

သင်သည် ဗိဿနုကို ရည်မှန်း၍ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား အစာကို မလှူဒါန်းခဲ့။ သို့သော် အန္န (အစာ) သည် မြေပြင်ပေါ်၌ အစဉ်တည်ရှိပြီး၊ မူလသဘာဝအရ အမృత—သန့်ရှင်းသော နက်တာအဖြစ် တည်မြဲနေသည်။

Verse 44

अन्नदानं विशेषेण कदा दत्तं न हि त्वया । ओषध्यश्च महाराज नानाभेदास्तु ताः शृणु

သင်သည် အထူးသဖြင့် အန္နဒါန—အစာလှူ—ကို တစ်ခါမျှ မပြုခဲ့။ ထို့ပြင် မဟာရာဇာရေ၊ ဆေးဖက်ဝင် အပင်အနှံ့ (ဩသဓီ) မျိုးကွဲများစွာ ရှိသဖြင့် ထိုအမျိုးအစားများကို နားထောင်လော့။

Verse 45

कटु तिक्त कषायाश्च मधुराम्लाश्च क्षारकाः । हिंग्वाद्योपस्कराः सर्वे नानारूपाश्च भूपते

စပ်သော၊ ခါးသော၊ ချဉ်းကပ်သော (ကသါယ) အရသာများနှင့်၊ ချိုသော၊ ချဉ်သော အရသာများ၊ ထို့ပြင် ချား (အယ်လ်ကလီ) ဆားများ; ဟင်ဂု (asafoetida) စသည့် အမွှေးအကြိုင်အကုန်လုံးသည်—ဘုရင်ကြီးရေ—အမျိုးမျိုးသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ရှိနေသည်။

Verse 46

अमृताज्जज्ञिरे सर्वा ओषध्यः पुष्टिहेतवः । अन्नमेव सुसंस्कृत्य औषधव्यंजनान्वितम्

အမృతမှပင် အာဟာရပေးသော ဆေးဖက်ဝင် အပင်အနှံ့အားလုံး ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် အန္နကို ကောင်းစွာ ပြုပြင်ချက်ပြုတ်၍ ကုသနိုင်သော ဆေးဖက်များနှင့် သင့်လျော်သော အမွှေးအကြိုင်များကို ပေါင်းစပ်ကာ ပြင်ဆင်သင့်သည်။

Verse 47

देवेभ्यो विष्णुरूपेभ्य इति संकल्प्य दीयते । पितृभ्यो विष्णुरूपेभ्यो हस्ते च ब्राह्मणस्य हि

“ဗိဿနုရုပ်ဖြစ်သော ဒေဝတားတို့အား” ဟူ၍ သံကల్పချပြီး လှူဒါန်းရသည်။ ထိုနည်းတူ “ဗိဿနုရုပ်ဖြစ်သော ပိတೃ (ဘိုးဘွား) တို့အား” ဟူ၍လည်း သံကల్పရသည်။ အကြောင်းမှာ အလှူအပူဇော်သည် အမှန်တကယ် ဗြာဟ္မဏ၏ လက်ထဲသို့ပင် ထားပေးခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 48

अतिथिभ्यस्ततो दत्वा परिजनं प्रभोजयेत् । स्वयं तु भुंजते पश्चात्तदन्नममृतोपमम्

ဧည့်သည်တို့အား အရင်ဦးစွာ ဆွမ်းအဟာရ ပေးလှူပြီးနောက် မိမိအိမ်သူအိမ်သားတို့ကို ကျွေးမွေးစေ; ထို့နောက်မှ မိမိကိုယ်တိုင် စားသုံးရ—ထိုအစာသည် အမృతကဲ့သို့ဟု ဆို၏။

Verse 49

प्रेत्य दुःखं न चैवास्ति तस्य सौख्यं तु भूपते । ब्राह्मणाः पितरो देवाः क्षत्ररूपाश्च भूपते

သေဆုံးပြီးနောက် ထိုသူအတွက် ဒုက္ခမရှိတော့; အို မင်းကြီး၊ သူ့အတွက် သုခသာ ရှိ၏။ ဗြာဟ္မဏ၊ ပိတೃ (ဘိုးဘွား) နှင့် ဒေဝတားတို့သည်—က்ஷတ္တရိယ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းကာ—ထိုကရုဏာကို ပေးသနားကြ၏၊ အို မင်းကြီး။

Verse 50

यथा हि कर्षकः कश्चित्सुकृषिं कुरुते सदा । तद्वन्मर्त्यः कृषिं कुर्यात्क्षेत्रे विप्रास्यके नृप

လယ်သမားတစ်ဦးက အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်စွာ စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်သကဲ့သို့၊ အို မင်းကြီး၊ မရဏသတ္တဝါ လူသားသည် ဗြာဟ္မဏ၏ လယ်ကွင်း၌ ကုသိုလ်ပုဏ္ဏကံတို့ကို ‘စိုက်ပျိုး’ လုပ်ဆောင်သင့်၏။

Verse 51

स्वभावलांगलेनापि श्रद्धा शस्त्रेण भेदयेत् । वृषभौ तु मतौ नित्यं बुद्धिश्चैव तपस्तथा

မိမိသဘာဝ၏ လယ်ထွန်ဖြင့်ပင်၊ သဒ္ဓါ (ယုံကြည်ခြင်း) ၏ လက်နက်ဖြင့် (အတားအဆီးများကို) ခွဲဖြတ်ရမည်။ မှန်ကန်သော ယုံကြည်ချက်သည် အမြဲတမ်း နွားထီးကဲ့သို့ ဆွဲအားဖြစ်ပြီး၊ ဉာဏ်ပညာနှင့် တပ (တပဿ) လည်း ထိုနည်းတူပင်။

Verse 52

सत्यज्ञानानुभावीशः शुद्धात्मा तु प्रतोदकः । विप्रनाम्नि महाक्षेत्रे नमस्कारैर्विसर्जयेत्

အမှန်တရား ဉာဏ်ပညာ၏ အာနုභာဝဖြင့် အင်အားရှိသော အရှင်၊ သန့်ရှင်းသော အတ္တဖြစ်တော်မူသော အရှင်သည်ပင် သန့်ရှင်းမြတ်သော ပရတောဒက ဖြစ်၏။ ‘ဝိပရနာမ’ ဟုခေါ်သော မဟာကွင်း၌ နမസ്കာရဖြင့် လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်၍ လွှတ်ပို့ရမည်။

Verse 53

स्फोटयेत्कल्मषं नित्यं कृषिको हि यथा नृप । क्षेत्रस्य उद्यमे युक्तो विष्णुकामः प्रसादयेत्

အို မင်းကြီး၊ လယ်သမားသည် လယ်ကွင်းမှ အညစ်အကြေးကို နေ့စဉ်ဖယ်ရှားသကဲ့သို့၊ ဗိဿနုကို ချစ်မြတ်နိုးသော ဘက္တသည် သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರကို စိုက်ပျိုးရာတွင် ကြိုးပမ်းလျက် အပြစ်ကို အမြဲဖယ်ရှားကာ ဘုရားကို ပျော်ရွှင်စေသင့်၏။

Verse 54

तद्वद्वाक्यैः शुभैः पुण्यैर्विप्रांश्चापि प्रसादयेत् । पर्वतीर्थाप्तिकालश्च घनरूपोभिवर्षणे

ထိုနည်းတူ ကုသိုလ်ပြုသော မင်္ဂလာဝါကျများဖြင့် ဗြာဟ္မဏတို့ကိုလည်း စိတ်ကျေနပ်စေသင့်၏။ ထို့ပြင် တောင်တီရ္ထသို့ ရောက်ရန် အချိန်တန်လာသော် မိုးသည် ထူထဲသော မိုးတိမ်ကဲ့သို့ သွန်းလောင်းကျလာ၏။

Verse 55

वप्तुकामो भवेत्क्षेत्री ततः क्षेत्रे प्रवापयेत् । तद्वद्भूपप्रसन्नाय विप्राय परिदीयते

လယ်သမားသည် မျိုးစေ့ချလိုလျှင် အရင်ဆုံး လယ်ကွင်းကို ပြင်ဆင်ပြီးမှ ထိုလယ်ကွင်းထဲသို့ မျိုးစေ့ချသင့်၏။ ထိုနည်းတူ မင်းကြီးအပေါ် စိတ်ကြည်နူး၍ အကူအညီဖြစ်သော ဗြာဟ္မဏထံသို့သာ ဒါနကို ပေးအပ်သင့်၏။

Verse 56

क्षेत्रस्य उप्तबीजस्य यथा क्षेत्री प्रभुंजति । फलमेव महाराज तथा दाता भुनक्ति च

လယ်ကွင်းပိုင်ရှင်သည် ထိုလယ်ကွင်း၌ ချထားသော မျိုးစေ့၏ အကျိုးဖလကို ခံစားသကဲ့သို့၊ အို မဟာမင်းကြီး၊ ဒါနပေးသူလည်း မိမိဒါန၏ အကျိုးဖလကို ခံစားရ၏။

Verse 57

प्रेत्य चात्रैव नित्यं च तृप्तो भवति नान्यथा । ब्राह्मणाः पितरो देवाः क्षेत्ररूपा न संशयः

သေပြီးနောက်၌လည်း၊ ဤဘဝ၌လည်း နေ့စဉ် စိတ်ကျေနပ်တင်းတိမ်မှုကို ရရှိသည်၊ အခြားနည်းမရှိ။ ဗြာဟ္မဏများ၊ ပိတೃ (ဘိုးဘွား) များနှင့် ဒေဝတားများသည် က్షेत्र၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်အဖြစ် တကယ်ရှိကြသည်—သံသယမရှိ။

Verse 58

मानवानां महाराज वापिताः प्रददंति च । फलमेवं न संदेहो यादृशं तादृशं ध्रुवम्

အို မဟာရာဇာ၊ လူတို့က တည်ဆောက်စေသော ရေကန်/ရေသိုလှောင်ကန်တို့သည်လည်း အကျိုးဖလကို ပေးတတ်၏။ သံသယမရှိ—ကံအတိုင်းပင် အကျိုးသည် သေချာစွာ ဖြစ်ပေါ်သည်။

Verse 59

कटुकाद्धि न जायेत राजन्मधुर एव च । तद्वच्च मधुराख्याच्च न जायेत्कटुकः पुनः

အို ရာဇန်၊ ချဉ်ခါး/စပ်သောအရာမှ ချိုမြိန်မှု မပေါ်ပေါက်နိုင်၊ စပ်ခါးမှုသာ ပေါ်ပေါက်၏။ ထိုနည်းတူ “ချို” ဟု ခေါ်သောအရာမှလည်း စပ်ခါးမှု ပြန်မပေါ်ပေါက်နိုင်။

Verse 60

यादृशं वपते बीजं तादृशं फलमश्नुते । न वापयति यः क्षेत्रं न स भुंजति तत्फलम्

မည်သို့သော မျိုးစေ့ကို စိုက်ပျိုးသနည်း၊ ထိုသို့သော အကျိုးဖလကိုပင် စားသုံးရ၏။ လယ်ကွင်း၌ မစိုက်ပျိုးသူသည် ထိုရိတ်သိမ်းဖလကို မခံစားရ။

Verse 61

तद्वद्विप्राश्च देवाश्च पितरः क्षेत्ररूपिणः । दर्शयंति फलं राजन्दत्तस्यापि न संशयः

ထိုနည်းတူ အို ရာဇန်၊ ဗြာဟ္မဏ၊ ဒေဝတားနှင့် ပိတೃ (ဘိုးဘွား) တို့သည် သန့်ရှင်းသော ကံကွင်း/ကွင်းမြေ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် တည်ရှိကာ ပေးလှူသည့် ဒါန၏ အကျိုးဖလကို အမှန်တကယ် ထင်ရှားစေ၏—သံသယမရှိ။

Verse 62

यादृशं हि कृतं कर्म त्वयैव च शुभाशुभम् । तादृशं भुंक्ष्व वै राजन्नन्यथा तन्न जायते

အို ရာဇန်၊ သင်ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ခဲ့သော ကုသိုလ် သို့မဟုတ် အကုသိုလ် ကံမည်သည့်အရာမဆို၊ ထိုကံနှင့် ကိုက်ညီသော အကျိုးဖလကို မဖြစ်မနေ ခံစားရမည်; အခြားသို့ မဖြစ်နိုင်။

Verse 63

न पुरा देवविप्रेभ्यः पितृभ्यश्च कदाचन । मिष्टान्नपानमेवापि दत्तं सुमनसा तदा

ယခင်က သူသည် နတ်တို့၊ ဗြာဟ္မဏတို့နှင့် ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) တို့အား မည်သည့်အခါမျှ မလှူဒါန်းခဲ့၊ ချိုမြိန်သော အစားအစာနှင့် သောက်စရာတောင် စိတ်ကြည်နူး၍ မပူဇော်ခဲ့။

Verse 64

सुभोज्यैर्भोजनैर्मृष्टैर्मधुरैश्चोष्यपेयकैः । सुभक्ष्यैरात्मना भुक्तं कस्मै दत्तं न च त्वया

သင်ကိုယ်တိုင် အရသာကောင်းသော အစားအစာများ၊ ချိုမြိန်သန့်ရှင်းသော ဟင်းလျာများနှင့် သောက်စရာများ၊ ရွေးချယ်ထားသော အစားအစာတို့ကို စားသောက်ခဲ့သည်; သို့သော် သင်သည် မည်သူ့ကို မည်သည့်အရာကို ပေးလှူခဲ့သနည်း? အမှန်တကယ် သင်သည် ဘာမျှ မပေးခဲ့။

Verse 65

स्वशरीरं त्वया पुष्टमन्नैरमृतसन्निभैः । यस्मात्कृतं महाराज तस्मात्क्षुधा प्रवर्तते

အို မဟာရာဇာ၊ သင့်ကိုယ်ခန္ဓာသည် အမృతတူသော အစာတို့ဖြင့် ပျိုးထောင်ခံရသည်; ထို့ကြောင့် ဆာလောင်မှု ပေါ်ထွက်လာသည်၊ အကြောင်းမှာ ဤကိုယ်သည် ထိုအာဟာရဖြင့် ဖွဲ့စည်း၍ တည်တံ့နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 66

कर्मैव कारणं राजन्नराणां सुखदुःखयोः । जन्ममृत्य्वोर्महाभाग भुंक्ष्व तत्कर्मणः फलम्

အို ရာဇန်၊ လူတို့၏ ချမ်းသာနှင့် ဒုက္ခ၏ အကြောင်းရင်းမှာ ကမ္မတည်းသာ ဖြစ်သည်။ အို ကံကောင်းသူ၊ မွေးဖွားခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းတွင် ထိုကမ္မ၏ အကျိုးကို သင်သည် မဖြစ်မနေ ခံစားရမည်။

Verse 67

पूर्वेपि च महात्मानो दिवं प्राप्ताः स्वकर्मणा । पुनः प्रयाता भूर्लोकं कर्मणः क्षयकालतः

ယခင်ကာလများတွင်ပင် မဟာတ္မာတို့သည် မိမိတို့၏ ကမ္မကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ခဲ့ကြသည်; သို့သော် ထိုကမ္မ၏ ကုသိုလ်အကျိုး ကုန်ခမ်းသည့်အခါ ကမ္မပျက်ယွင်းချိန်တွင် မြေပြင်လောကသို့ ပြန်လည်ဆင်းလာကြသည်။

Verse 68

नलो भगीरथश्चैव विश्वामित्रो युधिष्ठिरः । कर्मणैव हि संप्राप्ताः स्वर्गं राजन्स्वकालतः

နလ၊ ဘဂီရထ၊ ဝိශ්ဝာမိတ္တရ၊ ယုဓိဋ္ဌိရတို့လည်း—မိမိတို့၏ ကုသိုလ်ကံအကျင့်ကြောင့်သာ၊ အို မင်းကြီး၊ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်တန်လျှင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 69

दिष्टं हि प्राक्तनं कर्म तेन दुःखं सुखं लभेत् । तदुल्लंघयितुं राजन्कः समर्थोपि हीश्वरः

အမှန်တကယ်တော့ ကံကြမ္မာဟူသည် အတိတ်က ကံတရားပင် ဖြစ်၍ ထိုကံကြောင့် လူသည် ဒုက္ခ သို့မဟုတ် သုခကို ရရှိ၏။ အို မင်းကြီး၊ အင်အားကြီးသူတောင် ထိုသတ်မှတ်ထားသော ဓမ္မနိယာမကို မည်သူ လွန်ကျူးနိုင်မည်နည်း။

Verse 70

अथ तस्मान्नृपश्रेष्ठ स्वर्गतस्यापि तेऽभवत् । क्षुत्तृष्णासंभवो वेगस्ततो दुष्टं हि कर्म ते

ထို့နောက် အို မင်းတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းမှ ပေါက်ဖွားသော အရှိန်ပြင်းလှုပ်ရှားမှုတစ်ခု သင့်အတွင်း ပေါ်ထွက်လာ၏။ ထို့ကြောင့် သင့်အကျင့်အကြံသည် ဆိုးယုတ်သွား၏။

Verse 71

यदि ते क्षुत्प्रतीकारो ह्यभीष्टो नृपसत्तम । तद्गत्वा भुंक्ष्व कायं स्वमानंदारण्यसंस्थितम्

အို မင်းတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ သင်သည် ဆာလောင်မှုကို ဖြေရှင်းလိုသည်မှန်ကန်လျှင် ထိုနေရာသို့ သွား၍ အာနန္ဒာရဏျ (ပျော်ရွှင်ခြင်းတော) တွင် တည်ရှိနေသော သင့်ကိုယ်ပင် ကိုယ်ခန္ဓာကို စားသုံးလော့။

Verse 72

तव चेयं महाराज्ञी क्षुत्क्षामातीव दृश्यते । सुबाहुरुवाच । कियत्कालमिदं कर्म कर्तव्यं प्रियया सह

ထို့ပြင် သင့်၏ မဟာမိဖုရားသည်လည်း အို မဟာမင်းကြီး၊ ဆာလောင်မှုကြောင့် အလွန်ပိန်လှီနေသည်ဟု မြင်ရ၏။ စုဗာဟုက ပြောသည်– “ချစ်သူနှင့်အတူ ဤကံအလုပ်ကို ဘယ်လောက်ကြာ ဆက်လုပ်ရမည်နည်း?”

Verse 73

तन्मे ब्रूहि महाभागानुग्रहो दृश्यते कदा । कस्य दानेन किं पुण्यं द्रव्यस्य मुनिसत्तम

ထို့ကြောင့် မဟာဘဂါ၊ ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။ ဒေဝအနုဂ्रहသည် မည်သည့်အခါ ထင်ရှားပေါ်လွင်သနည်း။ ထို့ပြင် မည်သည့်ပစ္စည်းကို ဒါနပြုလျှင် မည်သို့သော ကုသိုလ်ပွားလာသနည်း၊ မုနိအမြတ်ဆုံး။

Verse 74

तत्प्रब्रूहि महाप्राज्ञ यदि तुष्टोसि सांप्रतम् । वामदेव उवाच । अन्नदानान्महासौख्यमुदकस्य महामते

ထို့ကြောင့် မဟာပညာရှိ၊ ယခုအခါ သင်နှစ်သက်ပါက ပြောပြပါ။ ဝာမဒေဝက ဆိုသည်— အစာဒါနမှ မဟာပျော်ရွှင်မှု ရရှိသည်၊ ရေဒါနမှလည်း ထိုနည်းတူပင်၊ မဟာမတိ။

Verse 75

भुंजंति मर्त्याः स्वर्गं वै पीड्यंते नैव पातकैः । यदा दानं न दत्तं तु भवेदपि हि मानवैः

လူသားတို့သည် အမှန်တကယ် ကောင်းကင်သုခကို ခံစားရပြီး အပြစ်ကြောင့် မနှိပ်စက်ခံရ—လူတို့က ဒါနပြုထားသည့်အခါ။ သို့သော် ဒါနမပြုလျှင် လူတို့သည် တကယ်ပင် ဝေဒနာဖြင့် ညှဉ်းဆဲခံရသည်။

Verse 76

मृत्युकालेपि संप्राप्ते दानं सर्वे ददंति च । आदावेव प्रदातव्यमन्नं चोदकसंयुतम्

သေမင်းအချိန် ရောက်လာသော်လည်း လူတိုင်း ဒါနပေးကြသည်။ သို့သော် အစာကို ရေနှင့်အတူ အစကတည်းက အချိန်မီ ပေးသင့်သည်။

Verse 77

सुच्छत्रोपानहौ दद्याज्जलपात्रं सुशोभनम् । भूमिं सुकांचनं धेनुमष्टौ दानानि योऽर्पयेत्

ထီးကောင်းနှင့် ဖိနပ်ကို ဒါနပြု၍ လှပသော ရေခွက်/ရေဘူးကိုလည်း ပေးလှူပါ။ မြေယာ၊ ကောင်းမွန်သော ရွှေ၊ နွားမ—ဤ ဒါနရှစ်ပါးကို အပ်နှံသူသည်။

Verse 78

स्वर्गे न जायते तस्य क्षुधातृष्णादिसंभवः । क्षुधा न बाधते राजन्नन्नदानात्स तृप्तिमान्

ကောင်းကင်ဘုံ၌ သူ့အတွက် ဆာလောင်ခြင်း၊ ရေငတ်ခြင်း စသည့်အရာများ မပေါ်ပေါက်။ အို မင်းကြီး၊ အစာဒါနပြုခြင်းကြောင့် သူသည် ပြည့်ဝတိမ်းတိမ်းဖြစ်၍ ဆာလောင်မှုက မနှောင့်ယှက်နိုင်။

Verse 79

तृष्णा तीव्रा नहि स्याद्वै तृप्तो भवति सर्वदा । पादुकायाः प्रदानेन च्छत्रदानेन भूपते

အို ဘုရင်ကြီး၊ ဖိနပ်(ပာဒုကာ) ဒါနနှင့် ထီး(ချတ်တရ) ဒါနပြုလျှင် ပြင်းထန်သော တဏှာမပေါ်ပေါက်၊ အမြဲတမ်း စိတ်ကျေနပ်သက်သာနေ၏။

Verse 80

छायामाप्नोति दाता वै वाहनं च नृपोत्तम । उपानहप्रदानेन अन्यदेवं वदाम्यहम्

အို မင်းတို့ထဲမှ အမြတ်ဆုံးဘုရင်၊ ဒါနပြုသူသည် အရိပ်အာဝါသကိုလည်း ရရှိ၍ ယာဉ်ပို့ဆောင်ရေးကိုလည်း ရရှိ၏။ ယခု ဖိနပ်ဒါနမှ ထပ်မံရသော အကျိုးတစ်ပါးကို ငါဆိုမည်။

Verse 81

भूमिदानान्महाभाग सर्वकामानवाप्नुयात् । गोदानेन महाराज रसैः पुष्टो भवेत्सदा

အို ကံကောင်းသူ၊ မြေဒါနပြုခြင်းဖြင့် လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ရရှိနိုင်၏။ အို မဟာဘုရင်၊ နွားဒါနပြုခြင်းဖြင့် အသက်ဓာတ်ရသာတို့ဖြင့် အမြဲတမ်း ပိုမိုပြည့်ဝခိုင်မာလာ၏။

Verse 82

सर्वान्भोगान्प्रभुंजानः स्वर्गलोके वसेन्नरः । तृप्तो भवति वै दाता गोदानेन न संशयः

လူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်ကာ သာယာပျော်ရွှင်မှုအားလုံးကို ခံစားရ၏။ နွားဒါနကြောင့် ဒါနရှင်သည် အမှန်တကယ် ပြည့်ဝကျေနပ်သွားသည်—သံသယမရှိ။

Verse 83

नीरुजः सुखसंपन्नः संतुष्टस्तु धनान्वितः । कांचनेन सुवर्णस्तु जायते नात्र संशयः

သူသည် ရောဂါကင်း၍ ချမ်းသာသုခပြည့်စုံ၊ စိတ်ကျေနပ်ကာ ဓနဝန်ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် ကာဉ္စန (ရွှေကို လှူဒါန်း/အသုံးပြုခြင်း) ကြောင့် ရွှေကို ရရှိသည်—သံသယမရှိ။

Verse 84

श्रीमांश्च रूपवांस्त्यागी रत्नभोक्ता भवेन्नरः । मृत्युकाले तु संप्राप्ते तिलदानं प्रयच्छति

ယောက်ျားတစ်ဦးသည် သီရိမန်၊ ရုပ်ရည်လှပ၊ စွန့်လွှတ်တတ်သူ၊ ရတနာများကို ခံစားသူ ဖြစ်လာသည်။ မရဏကာလ ရောက်လာသော် တီလဒါန (နှမ်းလှူ) ကို ဆက်ကပ်လှူဒါန်းသည်။

Verse 85

सर्वभोगपतिर्भूत्वा विष्णुलोकं प्रयाति सः । एवं दानविशेषेण प्राप्यते परमं सुखम्

အပျော်အပါးအရာအားလုံး၏ အရှင်ဖြစ်လာပြီး သူသည် ဗိဿဏုလောကသို့ ရောက်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤသီးသန့် ဒါန၏ ဂုဏ်ထူးကြောင့် အမြင့်ဆုံးသော သုခကို ရရှိသည်။

Verse 86

गोदानं भूमिदानं तु अन्नोदके च वै त्वया । जीवमानेन राजेंद्र न दत्तं ब्राह्मणाय वै

အို မင်းကြီးရေ၊ သင်အသက်ရှင်နေစဉ် ဘြာဟ္မဏအား ဂိုဒါန (နွားလှူ) မပေးခဲ့၊ ဘူမိဒါန (မြေလှူ) မပေးခဲ့၊ အစာနှင့် ရေကိုလည်း မလှူခဲ့ပါ။

Verse 87

मृत्युकालेपि नो दत्तं तस्मात्क्षुधा प्रवर्तते । एतत्ते कारणं प्रोक्तं जातं कर्मवशानुगम्

မရဏကာလတွင်တောင် ဒါနမပေးခဲ့သဖြင့် ဆာလောင်မှုက သင့်ကို နှိပ်စက်နေသည်။ ဤသည်ပင် အကြောင်းရင်းဟု ငါပြောခဲ့သည်—အတိတ်က ကမ္မ၏ အာဏာအတိုင်း ဤဖလ် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 88

यादृशं तु कृतं कर्म तादृशं परिभुज्यते । सुबाहुरुवाच । कथं क्षुधा प्रशांतिं मे प्रयाति मुनिसत्तम

ပြုလုပ်သော ကံအလျောက် ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။ သုဗာဟုက "အို ಋရှေ့မြတ်၊ ကျွန်ုပ်၏ ဆာလောင်မှုသည် မည်သို့ ငြိမ်းအေးမည်နည်း" ဟု မေးလျှောက်၏။

Verse 89

अनया शोषितः कायो ह्यतीव परिदूयते । क्षुधां प्रति द्विजश्रेष्ठ प्रायश्चित्तं वदस्व नौः

ဤဆာလောင်မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်သည် ခြောက်သွေ့၍ အလွန်ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေပါသည်။ အို ပုဏ္ဏားမြတ်၊ ဆာလောင်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ ပြုလုပ်ရမည့် အပြစ်ဖြေခြင်းကို မိန့်တော်မူပါ။

Verse 90

कर्मणश्चास्यघोरस्य यथा शांतिर्भवेन्मम । वामदेव उवाच । प्रायश्चित्तं न चैवास्ति ऋतेभोगान्नृपोत्तम

"ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကံမှ ကျွန်ုပ်သည် မည်သို့ ငြိမ်းချမ်းမှု ရနိုင်မည်နည်း။" ဝါမဒေဝက "အို မင်းမြတ်၊ ၎င်း၏ အကျိုးဆက်ကို ခံစားခြင်းမှတပါး အခြား အပြစ်ဖြေခြင်း မရှိပါ" ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 91

कर्मणोस्य फलं सर्वं भवान्स्वस्थः प्रभोक्ष्यति । यत्र ते पतितः कायः प्रियायाश्चैव भूपते

အို မင်းကြီး၊ သင်နှင့် သင့်ချစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကျဆုံးခဲ့သော ထိုနေရာ၌ပင် ဤကံ၏ အကျိုးကို အပြည့်အဝ ခံစားရလိမ့်မည်။

Verse 92

युवाभ्यां हि प्रगंतव्यमितश्चैव न संशयः । उभाभ्यामपि भोक्तव्यं कायमक्षयमेव तत्

သင်တို့နှစ်ဦးသည် ဤနေရာမှ မုချ ထွက်ခွာရမည်၊ ယင်းမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပါ။ ထို ပျက်စီးခြင်းမရှိသော အခြေအနေကို သင်တို့နှစ်ဦး ခံစားရမည်။

Verse 93

स्वंस्वं राजन्न संदेहस्त्वया वै प्रियया सह । राजोवाच । कियत्कालं प्रभोक्तव्यं मयैवं प्रियया सह

အို မင်းကြီး၊ လူတိုင်းသည် မိမိ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်၌ သံသယမရှိစေ—အထူးသဖြင့် သင်သည် မိမိချစ်သူနှင့်အတူ ဖြစ်စေ။ မင်းကြီးက မေးတော်မူသည်– “အို प्रभု၊ ကျွန်ုပ်သည် ချစ်သူနှင့်အတူ ဤသို့ ဘယ်လောက်ကြာ ခံစားရမည်နည်း?”

Verse 94

तदादिश महाभाग प्रमाणं तद्वचो मम । वामदेव उवाच । वासुदेव महास्तोत्रं महापातकनाशनम्

ထို့ကြောင့် အို မဟာဘဂ္ဂ၊ ကျွန်ုပ်ကို ညွှန်ကြားတော်မူပါ; သင်၏စကားသည် ကျွန်ုပ်အတွက် အထောက်အထား (ပရမာဏ) ဖြစ်၏။ ဝါမဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– “ဝါစုဒေဝအား ဆက်ကပ်သော မဟာစတိုးတရသည် မဟာပာပများကို ဖျက်ဆီး၏။”

Verse 95

यदा त्वं श्रोष्यसे पुण्यं तदा मोक्षं प्रयास्यसि । एतत्ते सर्वमाख्यातं गच्छ राजन्प्रभुंक्ष्वहि

ဤပုဏ္ဏမယ သင်ခန်းစာကို သင်ကြားနာသောအခါ၊ ထိုအခါ မောက္ခကို ရောက်လိမ့်မည်။ အားလုံးကို သင့်အား ရှင်းပြပြီးပြီ—ယခု သွားလော့ မင်းကြီး၊ ဤလောက၌ အာဏာစိုးမိုးခြင်းကို ခံစားလော့။

Verse 96

एवं श्रुत्वा ततो राजा भार्यया सह वै पुनः । स्वशरीरस्य वै मांसं भक्षते प्रियया सह

ဤသို့ ကြားနာပြီးနောက် မင်းကြီးသည် မိဖုရားနှင့်အတူ ထပ်မံ၍ မိမိကိုယ်ခန္ဓာ၏ အသားကို ချစ်သူနှင့်အတူ စားသုံးလေ၏။

Verse 97

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये । च्यवनचरित्रे सप्तनवतितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ ပဒ္မပုရာဏ၊ ဘူမိခဏ္ဍ၌—ဝေန အုပ်ခယာန၊ ဂုရုတီရ္ထ မဟာတ္မယ နှင့် ချျဝန ဇာတ်ကြောင်းအတွင်း—အခန်း ၉၇ ပြီးဆုံး၏။

Verse 98

यथायथा च राजा च भक्षते च कलेवरम् । हसेते वै सदा नार्यौ तयोर्भावं वदाम्यहम्

မင်းကြီးသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို ထပ်ခါထပ်ခါ စားသုံးသကဲ့သို့၊ မိန်းမနှစ်ဦးလည်း အမြဲတမ်း ရယ်မောနေကြ၏။ သူတို့၏ အတွင်းသဘောကို ငါဆိုမည်။

Verse 99

प्रज्ञा सार्द्धं महासाध्वी चरित्रं तस्य भूपतेः । हास्यं हि कुरुते नित्यं तस्य श्रद्धानपायिनी

အို မင်းကြီး၊ အလွန်သီလဝါဒိ မဟာသာဓဝီမိန်းမသည်—ပညာနှင့်အတူ—အမြဲတမ်း နူးညံ့သော ရယ်သံကို ထုတ်ဖော်၏။ သူမ၏ သဒ္ဓါသည် သူ့ထံမှ မခွာမလျော့။

Verse 100

प्रज्ञया प्रेर्यमाणेन न दत्तं श्रद्धयान्वितम् । ब्राह्मणेभ्यः सुसंकल्प्य अन्नमुद्दिश्य वैष्णवे

သဒ္ဓါမပါဘဲ ပေးကမ်းထားသော အစာ—ကိုယ့်ပညာ၏တွက်ချက်မှုက လှုံ့ဆော်၍သာ ပေးသောအစာ—ကို သန့်ရှင်းသော သံကల్పဖြင့် ဗြာဟ္မဏများထံ ပူဇော်ကာ၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝ (ဗိဿဏု) အတွက် အနုမောဒနာဖြင့် အပ်နှံရမည်။

Verse 101

एवं स भक्षते मांसं स्वस्य कायस्य नित्यदा । योषिदप्यात्मकायं च रसैश्चामृतसन्निभैः

ဤသို့ သူသည် မိမိကိုယ်၏ အသားကို အမြဲတမ်း စားသုံးနေ၏။ မိန်းမလည်း အမృతတူသော အရသာရှိသည့် ကာမဘောဂများ၌ မူးယစ်လျက် မိမိကိုယ်ကိုပင် ချွတ်ယွင်းစေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 102

ततो वर्षशतांते तु वामदेवं महामुनिम् । स्मृत्वा स गर्हयामास आत्मानं प्रति सुव्रत

ထို့နောက် နှစ်တစ်ရာ ပြည့်ဆုံးချိန်တွင် မဟာမုနိ ဝာမဒေဝကို သတိရကာ၊ သီလဝါဒိသူသည် မိမိကိုယ်ကိုပင် ပြစ်တင်လေ၏။

Verse 103

न दत्तं पितृदेवेभ्यो ब्राह्मणेभ्यः कदा मया । न दत्तमतिथिभ्यो हि वृद्धेभ्यश्च विशेषतः

ငါသည် ပိတೃတို့နှင့် ဒေဝတော်တို့အတွက်လည်း မည်သည့်အခါမျှ ဒါနမပေးခဲ့၊ ဗြာဟ္မဏတို့ကိုလည်း မပေးခဲ့။ ဧည့်သည်တို့ကိုပါ မပေးခဲ့သကဲ့သို့ အထူးသဖြင့် အိုမင်းသူတို့ကိုတော့ မပေးခဲ့။

Verse 104

दीनेभ्यो हि न दत्तं च कृपया चातुराय च । एवं स भुंक्ते स्वं मांसं गर्हयन्स्वीय कर्म च

မေတ္တာကရုဏာရှိလျက်ပင် ဆင်းရဲသူနှင့် ဒုက္ခရောက်သူတို့အား ဒါနမပေးသူ၏ အကျိုးသည် ဤသို့ပင်—ကိုယ့်အသားကို ကိုယ်စားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ကံကို ကိုယ်တိုင်ပင် ရှုတ်ချနေသည်။

Verse 105

एवं स्वमांसं भुंजानं सुबाहुं प्रियया सह । हसेते च तदा दृष्ट्वा प्रज्ञा श्रद्धा च द्वे स्त्रियौ

ဤသို့ စုဗာဟု (Subāhu) သည် မိမိချစ်သူနှင့်အတူ ကိုယ့်အသားကို ကိုယ်စားနေသည်ကို မြင်သော်၊ မိန်းမနှစ်ဦးဖြစ်သော ပညာ (Prajñā) နှင့် သဒ္ဓါ (Śraddhā) တို့သည် ထိုခဏ၌ ရယ်မောကြသည်။

Verse 106

तस्य कर्मविपाकस्य शुभात्मा हसते नृप । मम संगप्रसंगेन न दत्तं पापचेतन

အို မင်းကြီး၊ ထိုကံ၏ အကျိုးဗိပာက် ပေါက်ရောက်လာသည်ကို မြင်လျှင် စိတ်ကောင်းသူသည် ရယ်မောသည်။ ငါနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုကြောင့် ပာပစိတ်ရှိသူသည် ဒါနမပေးခဲ့။

Verse 107

प्रज्ञा च वचनैस्तैस्तु राजानं हसते पुनः । क्वगतोसौ महामोहो येन त्वं मोहितो नृप

ထို့နောက် ပညာ (Prajñā) သည် ထိုစကားများဖြင့်ပင် မင်းကြီးကို ထပ်မံရယ်မော၍—“အို မင်းကြီး၊ သင့်ကို မောဟဖြစ်စေခဲ့သော မဟာမောဟသည် ယခု ဘယ်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသနည်း” ဟု ဆိုသည်။

Verse 108

लोभेन मोहयुक्तेन तमोगर्ते निपात्यते । तत्रापतित्वा मामैव पतितं दुःखसंकटे

လောဘနှင့် မောဟပေါင်းစည်းသဖြင့် လူသည် အမှောင်၏ ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ပစ်ချခံရသည်။ ထိုနေရာသို့ ကျသွားပြီးနောက် ဒုက္ခအန္တရာယ်ကြီး၏ ချည်နှောင်မှုထဲ၌ မိမိကိုယ်ကို နစ်မြုပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

Verse 109

दानमार्गं परित्यज्य लोभमार्गं गतो नृप । भार्यया सह भुंक्ष्व त्वं व्यापितः क्षुधया भृशम्

အို မင်းကြီး၊ ဒါန(ပေးကမ်းခြင်း)၏ လမ်းကို စွန့်ပြီး လောဘ၏ လမ်းသို့ သွားခဲ့ပြီ။ ယခု မိဖုရားနှင့်အတူ စားသောက်လော့—သင်သည် ဆာလောင်မှုကြီးစွာဖြင့် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနာကျင်နေသည်။

Verse 110

एवं तं हसते प्रज्ञा सुबाहुं प्रिययान्वितम् । एतद्धि कारणं सर्वं तयोर्हासस्य पुत्रक

ဤသို့ ပညာရှိသော မိန်းမသည် ချစ်သူနှင့်အတူရှိသော သုဗာဟုကို ရယ်မောလေ၏။ “သားလေးရေ၊ ဤအရာပင် သူတို့နှစ်ဦး ရယ်မောသည့် အကြောင်းရင်းအားလုံးဖြစ်သည်” ဟုဆို၏။

Verse 111

भक्ष्यमाणस्य भूपस्य देहं स्वं दुःखिते तदा । ऊचतुर्देहिदेहीति याच्यमानः सदैव हि

မင်းကြီးကို ကိုက်စားနေစဉ်၊ မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ဒုက္ခဝေဒနာဖြင့် နာကျင်နေသောအခါ၊ သူတို့သည် “ပေးပါ၊ ပေးပါ” ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ အော်ဟစ်ကြ၏—အကြောင်းမှာ သူသည် အမြဲတမ်း ပေးကမ်းရန် တောင်းခံခံနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 112

क्षुधातृष्णामहाप्राज्ञ भीमरूपे भयानके । पयसा मिश्रितं भक्षं याचेते नृपतीश्वरम्

အို မဟာပညာရှိ၊ ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကြီးများဖြင့် ပေါ်ထွက်လာကာ မင်းတို့၏ အရှင်ထံ၌ နို့နှင့်ရောစပ်ထားသော အစာကို တောင်းခံကြ၏။

Verse 113

एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्त्वया परिपृच्छितम् । अन्यत्किं ते प्रवक्ष्यामि तद्वदस्व महामते

သင်မေးမြန်းခဲ့သမျှကို ငါသည် အကုန်လုံး ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။ ယခု ငါက ထပ်၍ ဘာပြောရမည်နည်း။ အမြင်ကျယ်သူ မဟာမတေ၊ သင်ပင် ပြောလော့။

Verse 114

विज्वल उवाच । वासुदेवाभिधानं तत्स्तोत्रं कथय मे पितः । येन मोक्षं व्रजेद्राजा तद्विष्णोः परमं पदम्

ဗိဇ္ဝလက ပြောသည်– အဖေတော်၊ “ဝါစုဒေဝ” ဟု ခေါ်သော စတိုးတရကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။ ထိုစတိုးတရကြောင့် မင်းသည် မောက္ခကို ရ၍ ဗိဿနု၏ အမြင့်ဆုံး နေရာတော်သို့ ရောက်နိုင်ပါစေ။