Adhyaya 117

Verse 1

कुंजल उवाच । नहुषः प्रियया सार्द्धं तया चैव सरंभया । ऐंद्रेणापि स दिव्येन स्यंदनेन वरेण च

ကుంజလ က ပြောသည်– နဟုෂသည် မိမိချစ်သူနှင့်အတူ၊ ထို စရံဘ္ဟာနှင့်ပင်၊ အိန္ဒြာ၏ ဒိဗ္ဗနှင့် အထူးကောင်းမွန်သော ရထား (စျန္ဒန) ဖြင့် သွား하였다။

Verse 2

नागाह्वयं पुरं प्राप्तः सर्वशोभासमन्वितम् । दिव्यैर्मंगलकैर्युक्तं भवनैरुपशोभितम्

သူသည် နာဂာဟ္ဝယ ဟုခေါ်သော မြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး၊ အလှအပအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်ဝကာ၊ ဒိဗ္ဗမင်္ဂလာလက္ခဏာများနှင့် ယှဉ်တွဲ၍ ခမ်းနားလှပသော အိမ်အဆောင်များဖြင့် တင့်တယ်လှ၏။

Verse 3

हेमतोरणसंयुक्तं पताकाभिरलंकृतम् । नानावादित्रनादैश्च बंदिचारणशोभितम्

ထိုနေရာသည် ရွှေတံခါးတော်တော်ရဏများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၍ အလံပတാകာများဖြင့် အလှဆင်လျက်ရှိသည်။ တူရိယာမျိုးစုံ၏ သံမြည်သံညံဖြင့် ထင်ဟပ်ကာ ဘန်ဒီနှင့် ချာရဏ သီဆိုသူများကြောင့် ပိုမိုလှပလာသည်။

Verse 4

देवरूपोपमैः पुण्यैः पुरुषैः समलंकृतम् । नारीभिर्दिव्यरूपाभिर्गजाश्वैः स्यंदनैस्तथा

ထိုနေရာသည် နတ်ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့်တူသော ကုသိုလ်ပြည့်ဝသူ ယောကျာ်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။ ထို့အပြင် တိဗ္ဗရုပ်ရည်ရှိသော မိန်းမများ၊ ဆင်၊ မြင်းနှင့် ရထားများဖြင့်လည်း အလှတိုးပွားနေသည်။

Verse 5

नानामंगलशब्दैश्च वेदध्वनिसमाकुलम् । गीतवादित्रशब्दैश्च वीणावेणुस्वनैस्ततः

ထိုနေရာသည် မင်္ဂလာစကားသံမျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ဝေဒသုတ်သံကြောင့် လှုပ်ရှားသံညံနေသည်။ ထို့ပြင် သီချင်းနှင့် တူရိယာသံများ၊ ဗီဏာနှင့် ဝေဏု (ပုလွေ) တေးသံတို့ကလည်း ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

Verse 6

सर्वशोभासमाकीर्णं विवेश स पुरोत्तमम् । वेदमंगलघोषैश्च ब्राह्मणैश्चैव पूजितः

သူသည် အလှအပအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အထူးမြို့တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်하였다။ ထို့နောက် ဘြာဟ္မဏများက ဝေဒမင်္ဂလာကြွေးကြော်သံများဖြင့် သူ့ကို ဂုဏ်ပြုကာ ပူဇော်ကြသည်။

Verse 7

ददृशे पितरं वीरो मातरं च सुपुण्यकाम् । हर्षेण महताविष्टः पितुः पादौ ननाम सः

သူရဲကောင်းသည် ကုသိုလ်ဓမ္မကို မျှော်လင့်တတ်သော ဖခင်နှင့် မိခင်ကို တွေ့မြင်하였다။ အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရကာ ဖခင်၏ ခြေတော်ကို ဦးချနမတ်ပြု하였다။

Verse 8

अशोकसुंदरी सा तु तयोः पादौ पुनः पुनः । ननाम भक्त्या भावेन उभयोः सा वरानना

ထို့နောက် မျက်နှာလှပသော အရှိုကစွန်ဒရီသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ခြေတော်တို့၌ ဘက္တိနှင့် နှလုံးသားမှ ရိုသေစွာ အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ပူဇော်하였다။

Verse 9

रंभा च सा ननामाथ प्रीतिं चैवाप्यदर्शयत् । नमस्कृत्वा समाभाष्य स्वगुरुं नृपनंदनः

ထို့နောက် ရမ္ဘာလည်း ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြု၍ ချစ်ခင်မှုကို ထင်ဟပ်ပြ하였다။ နမസ്കာရပြုပြီးနောက် မင်းသားသည် မိမိ၏ ဂုရုကို စကားပြောဆို하였다။

Verse 10

अनामयं च पप्रच्छ मातरं पितरं प्रति । एवमुक्तो महाभागः सानंदपुलकोद्गमः

သူသည် မိခင်ထံ၌လည်း ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို မေးမြန်းပြီး ဖခင်အကြောင်းလည်း စုံစမ်း하였다။ ထိုသို့ ပြောဆိုလာသဖြင့် ထိုမဟာဘုန်းရှိသူသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ကိုယ်တုန်ရင်ခုန်လာ하였다။

Verse 11

आयुरुवाच । अद्यैव व्याधयो नष्टा दुःखशोकावुभौ गतौ । भवतो दर्शनात्पुत्र सुतुष्ट्या हृष्यते जगत्

အာယုက ပြောသည်– “ယနေ့ပင် ရောဂါများ ပျောက်ကင်းသွားပြီး ဒုက္ခနှင့် ဝမ်းနည်းမှု နှစ်ပါးလည်း ကွယ်ပျောက်သွားပြီ။ သားရေ၊ သင်၏ ဒർശနကြောင့် လောကတစ်လောကလုံး စိတ်ကျေနပ်ပီတိဖြင့် ဝမ်းမြောက်သည်။”

Verse 12

कृतकृत्योस्मि संजातस्त्वयि जाते महौजसि । स्ववंशोद्धरणं कृत्वा अहमेव समुद्धृतः

အို မဟာတေဇရှိသူ၊ သင် မွေးဖွားလာသဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် ဘဝတာဝန် ပြည့်စုံသူ ဖြစ်လာပြီ။ မိမိတို့ မျိုးရိုးကို မြှင့်တင်ကယ်တင်ခြင်းဖြင့် အမှန်တကယ် ကျွန်ုပ်ကိုပါ ကယ်တင်ခဲ့သည်။

Verse 13

इंदुमत्युवाच । पर्वणि प्राप्य इंदोस्तु तेजो दृष्ट्वा महोदधिः । वृद्धिं याति महाभाग तथाहं तव दर्शनात्

အိန္ဒုမတီက ဆိုသည်– “လပြည့်လကွယ် အဆင့်နေ့၌ မဟာသမုဒ္ဒရာသည် လ၏တောက်ပမှုကို မြင်လျှင် လှိုင်းထ၍ တိုးပွားလာသည်။ ထိုနည်းတူ၊ အို မဟာဂုဏ်ရှိသူ၊ သင့်ကို မြင်ရသဖြင့် ကျွန်မလည်း ပီတိပြည့်ဝ တိုးပွားလာ၏။”

Verse 14

वर्द्धितास्मि सुहृष्टास्मि आनंदेन समाकुला । दर्शनात्ते महाप्राज्ञ धन्या जातास्मि मानद

ကျွန်မသည် မြင့်တက်လာသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အလွန်ပျော်ရွှင်ကာ အာနန္ဒဖြင့် လွှမ်းမိုးနေ၏။ အို မဟာပညာရှိ၊ သင့်ဒർശနကြောင့် ကျွန်မသည် ကံကောင်းမင်္ဂလာရှိသူ ဖြစ်လာပြီ၊ အို ဂုဏ်သိက္ခာပေးသူ။

Verse 15

एवं संभाष्य तं पुत्रमालिंग्य तनयोत्तमम् । शिरश्चाघ्राय तस्यापि वत्सं धेनुर्यथा स्वकम्

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် ထိုသားတော်၊ အထူးမြတ်သော ကလေးကို ဖက်လှုပ်ကာ၊ ထို့ပြင် သူ၏ ခေါင်းကိုလည်း နမ်းရှိုက်၏—မိခင်နွားက မိမိနွားကလေးကို နမ်းရှိုက်သကဲ့သို့။

Verse 16

अभिनंद्य सुतं प्राप्तं नहुषं देवरूपिणम् । आशीर्भिश्चार्चयद्देवी पुण्या इंदुमती तदा

ထို့နောက် ပုဏ္ဏဝတီ ဒေဝီ အိန္ဒုမတီသည် ဒေဝရုပ်ဖြင့် ရောက်လာသော သားတော် နဟုသကို ကြိုဆိုကာ မင်္ဂလာအာရှီर्वာဒများဖြင့် ဂုဏ်ပြုအပ်၏။

Verse 17

सूत उवाच । अथासौ मातरं पुण्यां देवीमिंदुमतीं सुतः । कथयामास वृत्तांतं यथाहरणमात्मनः

စူတက ဆိုသည်– ထို့နောက် ထိုသားတော်သည် ပုဏ္ဏဝတီ မိခင် ဒေဝီ အိန္ဒုမတီထံ မိမိကိုယ်တိုင် မည်သို့ အပဟရဏ ခံရ၍ ခေါ်ဆောင်သွားခံရသနည်း ဟူသော အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြောပြလေ၏။

Verse 18

स्वभार्यायास्तथोत्पत्तिं प्राप्तिं चैव महायशाः । हुंडेनापि यथा युद्धं हुंडस्यापि निपातनम्

အို မဟာဂုဏ်သတင်းကြီးသူ၊ သူသည် မိမိဇနီး၏ ဖြစ်ပေါ်လာပုံနှင့် မည်သို့ ရရှိခဲ့သည်ကို ပြောကြားခဲ့ပြီး၊ ဟုဏ္ဍနှင့် စစ်ပွဲ မည်သို့ ဖြစ်ပွားခဲ့သနည်း၊ ဟုဏ္ဍကိုလည်း မည်သို့ လဲကျအောင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သနည်းကိုပါ ရှင်းလင်း하였다။

Verse 19

समासेन समस्तं तदाख्यातं स्वयमेव हि । मातापित्रोर्यथा वृत्तं तयोरानंददायकम्

သူသည် အကျဉ်းချုပ်အဖြစ် အကြောင်းအရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင် ပြောပြခဲ့သည်—မိခင်နှင့် ဖခင်အပေါ် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်းကို—ထိုစကားများက နှစ်ဦးစလုံးအတွက် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ပေးခဲ့သည်။

Verse 20

मातापितरावाकर्ण्य पुत्रस्य विक्रमोद्यमम् । हर्षेण महताविष्टौ संजातौ पूर्णमानसौ

သား၏ ရဲရင့်သတ္တိနှင့် အားထုတ်ကြိုးပမ်းမှုကို ကြားသိသောအခါ မိခင်နှင့် ဖခင်တို့သည် မဟာဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး၊ စိတ်နှလုံးတို့လည်း အပြည့်အဝ ကျေနပ်တင်းတိမ်လာ하였다။

Verse 21

नहुषो धनुरादाय इंद्रस्य स्यंदनेन वै । जिगाय पृथिवीं सर्वां सप्तद्वीपां सपत्तनाम्

နဟုသသည် လေးကို ကိုင်ဆောင်၍ အိန္ဒြ၏ ရထားတော်ပေါ် စီးနင်းကာ၊ ကျွန်းခုနစ်ခုပါဝင်သော ကမ္ဘာမြေတစ်လျှောက်လုံးကို အောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ရန်သူဘုရင်တို့အားလုံးကို လက်အောက်ခံစေ하였다။

Verse 22

पित्रे समर्पयामास वसुपूर्णां वसुंधराम् । पितरं हर्षयन्नित्यं दानधर्मैः सुकर्मभिः

သူသည် ဓနဥစ္စာပြည့်ဝသော မြေကြီးကို ဖခင်ထံ ဆက်ကပ်အပ်နှံခဲ့ပြီး၊ ဒါနဓမ္မနှင့် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများဖြင့် ဖခင်၏ စိတ်ကို အမြဲတမ်း ပီတိဖြစ်စေ하였다။

Verse 23

पितरं याजयामास राजसूयादिभिस्तदा । महायज्ञैश्च दानैश्च व्रतैर्नियमसंयमैः

ထို့နောက် သူသည် ရာဇသူယာ စသည့် ယဇ్ఞများကို ပြုလုပ်စေကာ မဟာယဇ్ఞများ၊ ဒါန၊ ဝရတ်၊ နိယမနှင့် သံယမတို့ဖြင့် ဖခင်ကို ဂုဏ်ပြုတော်မူစေ하였다။

Verse 24

सुदानैर्यशसा पुण्यैर्यज्ञैः पुण्यमहोदयैः । सुसंपूर्णौ कृतौ तौ तु पितरौ चायुसूनुना

စေတနာကြီးသော ဒါနများ၊ ကောင်းမွန်သောဂုဏ်သတင်း၊ ပုဏ္ဏကမ္မများနှင့် မဟာပုဏ္ဏဖလပေးသော ယဇ్ఞများကြောင့် အာယုစ်၏သားသည် မိဘနှစ်ပါးကို အမှန်တကယ် ပြည့်ဝစိတ်ချမ်းသာစေ하였다။

Verse 25

अथ देवाः समागत्य नागाह्वयं पुरोत्तमम् । अभ्यषिंचन्महात्मानं नहुषं वीरमर्दनम्

ထို့နောက် ဒေဝတားတို့ စုဝေးလာ၍ နာဂါဟ္ဝယ ဟုခေါ်သော မြို့အထွတ်အမြတ်၌ သူရဲကောင်းများကို နှိမ်နင်းသူ မဟာသတ္တဝါ နဟုသကို အဘိသေက ပြု၍ တင်မြှောက်하였다။

Verse 26

मुनिभिश्च सुसिद्धैश्च आयुना तेन भूभुजा । अभिषिंच्य स्वराज्ये तं समेतं शिवकन्यया

ထိုဘုရင်ကို ရှိဝ၏သမီးကို မဟာမိဖုရားအဖြစ်နှင့်အတူ အာယုနှင့် အောင်မြင်ပြီးသော မုနိများ၊ စိဒ္ဓများက အဘိသေက ပြုကာ ကိုယ်ပိုင်အာဏာတော်၌ တင်မြှောက်ခဲ့ပြီး ထိုအရွယ်အတန်အထိ အုပ်စိုး하였다။

Verse 27

भार्यायुक्तः स्वकायेन आयु राजा महायशाः । दिवं जगाम धर्मात्मा देवैः सिद्धैः सुपूजितः

မဟာဂုဏ်သတင်းရှိ၍ ဓမ္မတရားကို စိတ်၌ထားသော အာယုဘုရင်သည် မိဖုရားနှင့်အတူ ကိုယ်ခန္ဓာတော်ဖြင့်ပင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ရောက်သွားပြီး ဒေဝတားနှင့် စိဒ္ဓတို့က သင့်လျော်စွာ ပူဇော်ကန်တော့하였다။

Verse 28

ऐंद्रं पदं परित्यज्य ब्रह्मलोकं गतः पुनः । हरलोकं जगामाथ मुनिभिर्देवपूजितः

အိန္ဒြာ၏ အဆင့်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူသည် ထပ်မံ၍ ဗြဟ္မလောကသို့ သွားရောက်하였다။ ထို့နောက် မုနိများနှင့် ဒေဝတားတို့က ဂုဏ်ပြုပူဇော်ကြသဖြင့် ဟရ (ရှီဝ) ၏ လောကသို့ ဆက်လက်သွားရောက်하였다။

Verse 29

स्वकर्मभिर्महाराजः पुत्रस्यापि सुतेजसा । हरेर्लोकं गतः पुण्यैर्निवसत्येष भूपतिः

အို မဟာရာဇာ၊ သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကမ္မကြောင့်လည်းကောင်း၊ သား၏ တောက်ပသော ပုဏ္ဏယတရား၏ အားကြောင့်လည်းကောင်း၊ ဤဘုရင်သည် ဟရီ၏ လောကသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ မိမိ၏ ကုသိုလ်ဂုဏ်တရားတို့ကို အားထား၍ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်သည်။

Verse 30

पुरुषैः पुण्यकर्माख्यैरीदृशं पुण्यमुत्तमम् । जनितव्यं महाभाग किमन्यैः शोककारकैः

အို မဟာဘဂ္ဂ၊ ကုသိုလ်ကမ္မဖြင့် နာမည်ကြီးသော လူပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ဤကဲ့သို့ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုဏ္ဏယကိုသာ ဖန်တီးသင့်သည်။ ဝမ်းနည်းမှုသာ ဖြစ်စေသော အခြားအလုပ်များကို ဘာကြောင့်လိုအပ်မည်နည်း။

Verse 31

यथा जातः स धर्मात्मा नहुषः पितृतारकः । कुलस्य धर्त्ता सर्वस्य नहुषो ज्ञानपंडितः

သူ မွေးဖွားသည့်အခါမှစ၍ နဟုရှသည် ဓမ္မတရားရှိသူ—ဘိုးဘွားပိတೃတို့ကို ကယ်တင်မြှောက်တင်သူ ဖြစ်하였다။ သူသည် မျိုးရိုးတစ်လျှောက်လုံး၏ အထောက်အကူဖြစ်လာပြီး နဟုရှသည် အမှန်တရား၏ ဉာဏ်ပညာကို ကျွမ်းကျင်သော မုနိပണ്ഡិត ဖြစ်하였다။

Verse 32

एतत्ते सर्वमाख्यातं चरित्रं तस्य भूपतेः । अन्यत्किं ते प्रवक्ष्यामि वद पुत्र कपिंजल

အို ဘုရင်ကြီး၊ ထိုဘုရင်၏ အကျင့်အကြံနှင့် သမိုင်းကြောင်းအားလုံးကို သင့်အား ငါ ပြောပြပြီးပြီ။ ယခု သင့်အား ထပ်မံ၍ ဘာကို ပြောရမည်နည်း။ ပြောပါ၊ ငါ့သား ကပိဉ္ဇလ။

Verse 33

एवंविधं पुण्यमयं पवित्रं चरित्रमेतद्यशसा समेतम् । आयोः सुतस्यापि शृणोति मर्त्यो भोगान्स भुक्त्वैति पदं मुरारेः

မသေမချင်း လူသားဖြစ်သော်လည်း အာယု၏သား၏ ဂုဏ်သတင်းပြည့်ဝ၍ သန့်ရှင်းကာ ကုသိုလ်ပြည့်စုံသော ဇာတ်ကြောင်းကို နားထောင်သူသည် လောကီအပျော်အပါးကို ခံစားပြီးနောက် မုရာရီ (ဗိဿနု)၏ ဓာမကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 117

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने सप्तदशाधिकशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သရီ ပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ၌—ဝေနောပာချာန၊ ဂုရုတီရ္ထ မဟာတ္မ្យ၊ ချျဝန ဇာတ်ကြောင်းနှင့် နဟုရှာချာန အတွင်း—အခန်း ၁၁၇ ပြီးဆုံးသည်။