Kriyā-yoga-sāra Section (Essence of Yoga-through-Action)

ပဒ္မပုရာဏ၏ ကရိယာယောဂသာရ ခဏ္ဍ (စာအုပ် ၇) သည် လက်တွေ့ကျသော သာသနာဗေဒကို အဓိကထားဖော်ပြသည်။ မောက္ခကို ရည်ရွယ်သော ဘက္တိကို စည်းကမ်းတကျ လုပ်ဆောင်မှု (ကရိယာ)၊ သြဝဏ (သဒ္ဓမ္မကို နားထောင်ခြင်း) နှင့် ကလိယုဂအတွက် သင့်လျော်သော ရိုးရာပူဇော်ပွဲ–ကျင့်ဝတ်ဘဝတို့ဖြင့် ထင်ဟပ်စေသည်။ ယောဂကို အတွင်းစိတ်တရားထိုင်ခြင်းသာမက၊ ဝိုင်ෂ္ဏဝကျင့်စဉ်ကို နေ့စဉ်ဘဝထဲတွင် အသက်ဝင်စွာ လိုက်နာနိုင်သော ကယ်တင်ရာလမ်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ ဇာတ်တည်ဆောက်ပုံမှာ ဖရိမ်ဇာတ်အလွှာများဖြင့် ဖြစ်သည်—နိမိရှာရဏ္ယတွင် စူတက ပြောကြားပြီး၊ အတွင်းတွင် ဇိုင်မိနီ–ဗျာသ ဆွေးနွေးခန်း ပါဝင်သည်။ ထိုသို့ ဆက်စပ်ပုံကြောင့် နာရာယဏအကြောင်း သဒ္ဓမ္မဟောကြားချက်များ၊ ဆရာတော်များကို ရိုသေခြင်းနှင့် ဓမ္မပို့ဆောင်ခြင်းတို့သည် ပရမ္ပရာ (ဆက်ခံစဉ်ဆက်) နှင့် နားထောင်ခြင်း၏ ရိုးရာအပေါ် အခြေခံ၍ အတည်ပြုခံရပြီး၊ ဓမ္မကို လက်ဆင့်ကမ်းခြင်းကိုယ်တိုင်က ပုဏ္ဏကံအဖြစ် ဖြစ်လာသည်။ အစပိုင်းအခန်းတွင် မင်္ဂလာအာချရဏဖြင့် စတင်ကာ ကလိယုဂ၏ ဆုတ်ယုတ်မှု—အသက်တိုခြင်း၊ ဆင်းရဲခြင်း၊ ကျင့်ဝတ်ပျက်ယွင်းခြင်း—ကို ပြဿနာအဖြစ် ထုတ်ဖော်သည်။ ထို့နောက် ပုရာဏ၏ ကုထုံးအဖြစ် ဟရီ-ကထာနှင့် ဝိုင်ෂ္ဏဝ သဒ္ဓမ္မဆွေးနွေးမှုကို ကရိယာယောဂ၏ အနှစ်သာရဟု ဆိုပြီး၊ အပြစ်ပျောက်ကင်းစေခြင်း၊ ရောဂါသက်သာစေခြင်းနှင့် ကရုဏာ၏ အကျိုးသက်ရောက်ရာကွင်းကို ဖန်တီးပေးခြင်းဟု ချီးမြှောက်ထားသည်။ သဘောတရားအရ ဤခဏ္ဍသည် ကလိယုဂတွင် ဗိဿဏု/နာရာယဏ၏ လွယ်ကူစွာ ချဉ်းကပ်နိုင်မှုကို ပိုမို အလေးပေးသည်။ အရင်းအမြစ်နည်းပါးသော်လည်း ဘက္တိ၊ သင်ကြားညွှန်ကြားမှုကို လက်ခံခြင်း၊ ဆရာတော်ကို ရိုသေခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းသော ကထာဟောပြောမှုကို မတားဆီးခြင်းတို့ကို မောက္ခသို့ ဦးတည်စေသော မဟာပုဏ္ဏကံဟု သတ်မှတ်ထားသည်။