Adhyaya 23

Verse 1

ऋषय ऊचुः । विचित्रेयं कथा पुण्या धन्या यशोविधायिनी । सर्वपापहरा प्रोक्ता भवता वदतां वर

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– “ဤကထာသည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်း၍ ပဝိတ্ৰ၊ မင်္ဂလာဖြစ်စေကာ ဂုဏ်သတင်းပေးတတ်၏။ အို ဟောပြောသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ သင်သည် ဤကထာကို အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသောအရာဟု ကြေညာခဲ့သည်။”

Verse 2

सृष्टिसंबंधमेतन्नस्तद्भवान्वक्तुमर्हति । पूर्वमेव यथासृष्टिर्विस्तरात्सूतनंदन

ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ဆက်နွယ်သော ဤအကြောင်းကို သင်က ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောကြားသင့်ပါသည်။ အို စူတ၏သား၊ အစဦးကာလ၌ ဖန်ဆင်းခြင်း မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်ကို အသေးစိတ် ဟောပြပါ။

Verse 3

सूत उवाच । विस्तरेण प्रवक्ष्यामि सृष्टिसंहारकारणम् । श्रुतमात्रेण यस्यापि नरः सर्वज्ञतां व्रजेत्

စူတက ဆိုသည်– “ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ပျက်ကွယ်ခြင်း (ပရလယ) ၏ အကြောင်းရင်းကို ငါ အသေးစိတ် ဟောပြမည်။ ထိုအကြောင်းကို ကြားရုံသာဖြင့်ပင် လူသည် အလုံးစုံသိ (သဗ္ဗည) သို့ ရောက်နိုင်သည်။”

Verse 4

हिरण्यकश्यपेनापि व्यापितं भुवनत्रयम् । तपसाराध्य प्रबह्माणं वरं प्राप्तं सुदुर्लभम्

ဟိရဏ္ယကသျပကပင် တိလောကကို လွှမ်းမိုးခဲ့သည်။ ထို့ပြင် တပသ (အာသီတပ) ဖြင့် ဘြဟ္မာကို ပူဇော်၍ ပျော်ရွှင်စေကာ ရယူရန် အလွန်ခက်ခဲသော ဝရကို ရရှိ하였다။

Verse 5

तस्माद्देवान्महाभागादमरत्वं तथैव च । देवांल्लोकान्स संव्याप्य प्रभुत्वं स्वयमर्जितम्

ထို့ကြောင့် မဟာဘဂ္ဂဝန်ထံမှ ဒေဝတို့သည် အမတဖြစ်ခြင်းကိုလည်း ရရှိကြ၏။ ထိုသူသည် ဒေဝလောကတို့ကို လွှမ်းမိုး၍ ကိုယ်တိုင်ကြိုးပမ်းခြင်းဖြင့် အာဏာအုပ်စိုးမှုကို ရယူခဲ့၏။

Verse 6

ततो देवाः सगंधर्वा मुनयो वेदपारगाः । नागाश्च किन्नराः सिद्धा यक्षाश्चैव तथापरे

ထို့နောက် ဒေဝတို့သည် ဂန္ဓဗ္ဗတို့နှင့်အတူ၊ ဝေဒပညာကို ပြည့်စုံစွာကျွမ်းကျင်သော မုနိတို့၊ ထို့ပြင် နာဂ၊ ကိန္နရ၊ စိဒ္ဓ၊ ယက္ခ နှင့် အခြားသော ဒိဗ္ဗသတ္တဝါတို့ပါ စုဝေးလာကြ၏။

Verse 7

ब्रह्माणं तु पुरस्कृत्य जग्मुर्नारायणं प्रभुम् । क्षीरसागरसंसुप्तं योगनिद्रां गतं प्रभुम्

ဗြဟ္မာကို ရှေ့တန်းတင်၍ သူတို့သည် အရှင်နာရာယဏ—အမြင့်ဆုံးအုပ်စိုးရှင်ထံ သွားကြ၏။ အရှင်သည် နို့ပင်လယ်ပေါ်၌ အိပ်စက်လျက် ယောဂနိဒ္ဒရာသို့ ဝင်ရောက်နေတော်မူ၏။

Verse 8

तं संबोध्य महास्तोत्रैर्देवाः प्रांजलयस्तथा । संबुद्धे सति देवेशे वृत्तं तस्य दुरात्मनः

ထို့နောက် ဒေဝတို့သည် လက်အုပ်ချီ၍ မဟာစတုတ္တရများဖြင့် အရှင်ကို နှိုးကြ၏။ ဒေဝအရှင် နိုးထလာသောအခါ ထိုမကောင်းစိတ်ရှိသူ၏ ဖြစ်ရပ်ကို တင်ပြကြ၏။

Verse 9

आचचक्षुर्महाप्राज्ञ समाकर्ण्य जगत्पतिः । नृसिंहरूपमास्थाय हिरण्यकशिपुं व्यहन्

အို မဟာမုနိ၊ သူတို့၏စကားကို ကြားနာပြီးနောက် စကြဝဠာ၏အရှင်သည် နရသိံဟရုပ်ကို ခံယူကာ ဟိရဏ္ယကသိပုကို သတ်ဖြတ်နှိမ်နင်းတော်မူ၏။

Verse 10

पुनर्वाराहरूपेण हिरण्याक्षो महाबलः । उद्धृता वसुधा पुण्या असुरो घातितस्तदा

ထို့နောက် ထပ်မံ၍ ဘုရားသခင်သည် ဝရာဟာ (ဝက်တောသဏ္ဍာန်) အဝတားဖြင့် အင်အားကြီး ဟိရဏ္ယာක්ෂကို သတ်နှိမ်၍ သန့်ရှင်းသော မြေကြီးကို မြှောက်တင်ကယ်တင်တော်မူ၏။

Verse 11

अन्यांश्चघातयामास दानवान्घोरदर्शनान् । एवं चैतेषु नष्टेषु दानवेषु महत्सु च

ထို့ပြင် ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသော ဒာနဝများကိုလည်း သတ်နှိမ်စေတော်မူ၏။ ထိုသို့ မဟာဒာနဝတို့ပါ ပျက်စီးသွားသောအခါ…

Verse 12

अन्येषु तेषु नष्टेषु दितिपुत्रेषु वै तदा । पुनः स्थानेषु प्राप्तेषु देवेषु च महत्सु च

ထို့နောက် ဒိတီ၏ သားတော်များလည်း ပျက်စီးသွားပြီး မဟာဒေဝတို့သည် မိမိတို့၏ သင့်တော်ရာ အနေအထားသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ၊

Verse 13

यज्ञेष्वेव प्रवृत्तेषु सर्वेषु धर्मकर्मसु । सुस्थेषु सर्वलोकेषु सा दितिर्दुःखपीडिता

ယဇ်ပူဇော်ပွဲများ အပြည့်အဝ ဆောင်ရွက်နေစဉ်၊ ဓမ္မကမ္မအားလုံး ပြုလုပ်နေစဉ်၊ လောကအားလုံး ချမ်းသာငြိမ်းချမ်းနေစဉ်—ဒိတီတစ်ဦးတည်းသာ ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် ပင်ပန်းနာကျင်နေ၏။

Verse 14

पुत्रशोकेन संतप्ता हाहाभूता विचेतना । भर्तारं सूर्यसंकाशं तपस्तेजः समन्वितम्

သားအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် လောင်ကျွမ်းကာ “ဟာဟာ” ဟု ငိုကြွေး၍ သတိလစ်လုနီးပါးဖြစ်သော်လည်း၊ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပ၍ တပဿာ၏ မီးတောက်တေဇဖြင့် ပြည့်စုံသော ခင်ပွန်းထံသို့ သွားရောက်လေ၏။

Verse 15

दातारं च महात्मानं भर्तारं कश्यपं तदा । भक्त्या प्रणम्य विप्रेन्द्र तमुवाच महामतिम्

ထို့နောက် သူမသည် မဟာအတ္တမန်ဖြစ်သော အလှူရှင်၊ မိမိ၏ သမီးတော်မဟုတ် သို့မဟုတ် မိမိ၏ သခင်ဖြစ်သော ကရှျပကို ဘက္တိဖြင့် ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့၏ အမြတ်ဆုံး၊ ထိုအလွန်ပညာရှိတော်မူသူအား မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 16

भगवन्नष्टपुत्राहं कृता देवेन चक्रिणा । दैतेया दानवाः सर्वे देवैश्चैव निपातिताः

အို ဘဂဝန်၊ စက်ရကိုင်သော ဒေဝတော်က ကျွန်မကို သားများကင်းမဲ့အောင် ပြုလေပြီ။ ထို့ပြင် ဒೈတျနှင့် ဒာနဝ အားလုံးကိုလည်း ဒေဝတို့က ချေမှုန်းသတ်ဖြတ်လေပြီ။

Verse 17

पुत्रशोकानलेनाहं संतप्ता मुनिसत्तम । ममानंदकरं पुत्रं सर्वतेजोहरं विभो

အို မုနိအမြတ်ဆုံး၊ သားကိုဆုံးရှုံးသည့် ဝမ်းနည်းခြင်းမီးက ကျွန်မကို လောင်ကျွမ်းစေ၍ ပင်ပန်းနာကျင်လျက်ရှိသည်။ အို ဗိဘု၊ ကျွန်မ၏ ပျော်ရွှင်မှုအကြောင်းရင်းဖြစ်သော သားသည် ကျွန်မ၏ တေဇောအားလုံးကို လုယူသွားလေပြီ။

Verse 18

सुबलं चारुसर्वांगं देवराजसमप्रभम् । बुद्धिमंतं सुसर्वज्ञं ज्ञातारं सर्वपंडितम्

သူသည် အလွန်အားကောင်း၍ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်း လှပကာ ဒေဝရာဇာကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၏။ ဉာဏ်ပညာရှိ၍ အမှန်တကယ် အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ ခွဲခြားသိနိုင်သော ဉာဏ်ရှင်၊ ပညာရှင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။

Verse 19

तपस्तेजः समायुक्तं सबलं चारुलक्षणम् । ब्रह्मण्यं ज्ञानवेत्तारं देवब्राह्मणपूजकम्

သူသည် တပဿာမှ ပေါ်ထွန်းသော တေဇောဖြင့် ပြည့်စုံ၍ အားကောင်းကာ မင်္ဂလာလက္ခဏာလှပ၏။ ဗြဟ္မဏျသဘောကို ထိန်းသိမ်းသူ၊ ဉာဏ်အမှန်ကို သိမြင်သူ၊ ဒေဝတို့ကို ပူဇော်သူနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့ကို ဂုဏ်ပြုလေးစားသူဖြစ်၏။

Verse 20

जेतारं सर्वलोकानां ममानंदकरं द्विज । सर्वलक्षणसंपन्नं पुत्रं मे देहि त्वं विभो

အို ဒွိဇ ဘြာဟ္မဏ၊ ကျွန်ုပ်အား သားတော်တစ်ပါးကို ပေးသနားပါ—လောကအပေါင်းကို အောင်နိုင်သူ၊ ကျွန်ုပ်၏ အာနန္ဒကို ဖြစ်စေသူ၊ မင်္ဂလာလက္ခဏာ အစုံအလင်နှင့် ပြည့်စုံသူ၊ အို အင်အားကြီးသော အရှင်။

Verse 21

एवमाकर्ण्य वै तस्याः कश्यपो वाक्यमुत्तमम् । कृपाविष्टमनास्तुष्टो दुःखिताया द्विजोत्तम

ထိုသို့ သူမ၏ မြတ်သောစကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ကശ്യပသည် ကရုဏာစိတ်ဖြင့် ပြည့်ဝလာကာ၊ ဒုက္ခရောက်နေသော ထိုမိန်းမ၏ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသော်လည်း နှစ်သက်ပီတိ ဖြစ်လေ၏။

Verse 22

तामुवाच महाभाग कृपणां दीनमानसाम् । तस्याः शिरसि संन्यस्य स्वहस्तं भावतत्परः

ထိုမဟာဘုန်းရှိသူသည် ဆင်းရဲနွမ်းပါး၍ စိတ်နှလုံးညှိုးနွမ်းနေသော သူမအား မိန့်တော်မူ၏။ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ မိမိလက်ကို တင်၍ ကရုဏာစိတ်၌ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်လျက် ရှိလေ၏။

Verse 23

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे बल । दैत्यवधोनाम त्रयोविंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သရီ ပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ၌၊ ရှလိုက ၅၅,၀၀၀ ပါဝင်သော စံဟိတာအတွင်းရှိ “ဗလ—ဒೈတျတို့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း” ဟူသော အခန်း ၂၃ သည် ပြီးဆုံးလေ၏။

Verse 24

तपस्तेपे निरालंबः साधयन्परमव्रतः । एतस्मिन्नंतरे सा तु दधार गर्भमुत्तमम्

အကူအညီမရှိဘဲ၊ သူသည် အမြင့်ဆုံးသော ဝရတကို တည်ကြည်စွာ ထိန်းသိမ်း၍ တပဿာကို ပြုလေ၏။ ထိုအချိန်အတွင်းမှာပင် သူမသည် မိမိဝမ်း၌ အထူးမြတ်သော သားတော်ကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်လေ၏။

Verse 25

सा दितिः सर्वधर्मज्ञा चारुकर्मा मनस्विनी । शतवर्षप्रमाणं सा शुचि स्वांता बभूव ह

ဒိတီသည် ဓမ္မအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ အကျင့်အပြုအမူ လှပသန့်ရှင်း၍ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူ ဖြစ်၏။ သူမသည် နှစ်တစ်ရာတိုင်အောင် အသက်ရှင်ကာ သန့်ရှင်းပြီး အတွင်းစိတ်တည်ငြိမ်နေ하였다။

Verse 26

तया वै जनितः पुत्रो ब्रह्मतेजः समन्वितः । अथ कश्यप आयातो हर्षेण महतान्वितः

သူမမှ အမှန်တကယ် သားတစ်ယောက် မွေးဖွားလာပြီး ဘြဟ္မတေဇ (Brahma-tejas) အလင်းရောင်ဖြင့် ပြည့်ဝနေ하였다။ ထို့နောက် ကശ്യပသည် မဟာပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ရောက်လာ하였다။

Verse 27

चकार नाम मेधावी तस्य पुत्रस्य सत्तमः । बलमित्यब्रवीत्पुत्रं नामतः सदृशो महान्

ပညာရှိ၍ အထူးမြတ်သောသူသည် မိမိသား၏ အမည်ကို သတ်မှတ်하였다။ သူက သားကို “ဗလ” (Bala) ဟု ခေါ်ပြီး ထိုကလေးကြီးမြတ်သည် အမည်နှင့်တကယ်ကို ကိုက်ညီနေ하였다။

Verse 28

एवं नाम चकाराथ व्रतबंधं चकार सः । प्राह पुत्र महाभाग ब्रह्मचर्यं प्रसाधय

ဤသို့ သူသည် အမည်ပေးပွဲကို ပြုလုပ်ပြီး ဝရတဗန္ဓ (Upanayana) သင်္ကာရကိုလည်း ဆောင်ရွက်하였다။ ထို့နောက် “အို ကံကောင်းမြတ်သော သားရေ၊ ဘြဟ္မစရိယာ (brahmacarya) ကို စည်းကမ်းတကျ ကျင့်သုံးပါ” ဟု ပြော하였다။

Verse 29

एवमेवं करिष्यामि तव वाक्यं द्विजोत्तम । वेदस्याध्ययनं कुर्यां ब्रह्मचर्येण सत्तम

သူက “အို ဒွိဇောတ္တမ၊ သင်၏စကားအတိုင်း အတိအကျ ကျွန်ုပ်ပြုမည်။ ဘြဟ္မစရိယာကို ထိန်းသိမ်းကာ ဝေဒကို လေ့လာမည်၊ အို မြတ်သောသူ” ဟု ပြန်လည်ဆို하였다။

Verse 30

एवं वर्षशतं साग्रं गतं तस्य तपस्यतः । मातुः समक्षमायातस्तपस्तेजः समन्वितः

ဤသို့ တပဿာကျင့်ဆောင်နေစဉ် နှစ်တစ်ရာကျော် အနည်းငယ်ကာလ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်၊ တပဿာမှ ပေါ်ထွန်းသော တပောတေဇဖြင့် ပြည့်ဝလျက် မိခင်၏ ရှေ့တော်သို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 31

तपोवीर्यमयं दिव्यं ब्रह्मचर्यं महात्मनः । दितिः पश्यति पुत्रस्य हर्षेण महतान्विता

ဒိတီသည် တပဿာမှ ပေါ်ထွန်းသော ဗီရယ (အားတန်ခိုး) ဖြင့် ပြည့်ဝသည့် မဟာတ္မာသား၏ ဒိဗ္ဗ ဘြဟ္မစရိယကို မြင်တွေ့ကာ မဟာပီတိဖြင့် ပြည့်လျှံသွား하였다။

Verse 32

तमुवाच महात्मानं बलं पुत्रं तपस्विनम् । मेधाविनं महात्मानं प्रज्ञाज्ञानविशारदम्

ထို့နောက် သူသည် မဟာတ္မာသား ဘလကို—တပဿာကျင့်သူ၊ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်၍ ဂုဏ်မြင့်ကာ ပညာနှင့် ဉာဏ်သိပ္ပံ၌ ကျွမ်းကျင်သူ—ဟု ခေါ်ဆို၍ မိန့်ကြား하였다။

Verse 33

त्वयि जीवति मेधाविन्प्रजीवंति सुता मम । हिरण्यकशिपाद्यास्ते ये हताश्चक्रपाणिना

အို မေဓာဝင်! သင်အသက်ရှင်နေသရွေ့ ငါ၏သားတို့လည်း ဆက်လက်အသက်ရှင်မည်—ဟိရဏျကသိပု စသည့်သူတို့ကို စက္ကရပာဏီ ဘုရားရှင်က သတ်ခဲ့သော်လည်း။

Verse 34

वैरं साधय मे वत्स जहि देवान्रिपून्रणे । सा दनुस्तमुवाचेदं बलं पुत्रं महाबलम्

“ချစ်သားရေ၊ ငါ၏ရန်ငြိုးကို ဖြေရှင်းပေးလော့; စစ်မြေပြင်၌ ဒေဝတားတို့—ငါတို့၏ ရန်သူများ—ကို သတ်ဖြတ်လော့။” ဟု ဒနုသည် မဟာဗလရှိသော သား ဘလအား ဤစကားကို ဆို하였다။

Verse 35

आदाविंद्रं हि देवेंद्रं द्रुतं सूदय पुत्रक । पश्चाद्देवा निपात्यंतां ततो गरुडवाहनः

အရင်ဆုံး သားရေ၊ နတ်တို့၏အရှင် အိန္ဒြာကို အမြန်ဆုံး ချေမှုန်းလိုက်။ ထို့နောက် အခြားနတ်များကိုလည်း ကျဆုံးစေ; နောက်ဆုံးတွင် ဂရုဍကို စီးနင်းသော သခင်တော်နှင့် ရင်ဆိုင်လော့။

Verse 36

तयोराकर्ण्य सा देवी अदितिः पतिदेवता । दुःखेन महताविष्टा पुत्रमिंद्रमभाषत

သူတို့၏စကားကို ကြားသိသော်၊ ခင်ပွန်းကို မိမိ၏ဘုရားအဖြစ် သစ္စာထားသော ဒေဝီ အဒိတိသည် မဟာဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ သား အိန္ဒြာကို ပြောဆို하였다။

Verse 37

दितिपुत्रो महाकायो वर्द्धते ब्रह्मतेजसा । देवानां हि वधार्थाय तपस्तेपे निरंजने

ဒိတိ၏သားသည် ကိုယ်ခန္ဓာမဟာကြီး၍ ဘြဟ္မာတေဇော၏ အလင်းတန်ခိုးဖြင့် ကြီးထွားလာ하였다။ နတ်တို့ကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ကာ အညစ်အကြေးကင်းသော တောအရပ်၌ တပဿာကျင့်하였다။

Verse 38

एवं जानीहि देवेश यदि क्षेममिहेच्छसि । एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं स मातुः पाकशासनः

“နတ်တို့၏အရှင်တော်၊ ဤနေရာ၌ ချမ်းသာကောင်းကျိုးကို လိုလားပါက ဤသို့ သိမှတ်ပါလော့။” ထိုစကားကို ကြားသိပြီးနောက် မိခင်၏သား ပာကရှာသန အိန္ဒြာသည် (တုံ့ပြန်၍ လှုပ်ရှား하였다)။

Verse 39

चिंतामवाप दुःखेन महतीं देवराट्तदा । महाभयेन संत्रस्तश्चिंतयामास वै ततः

ထိုအခါ နတ်တို့၏ဘုရင်သည် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် အလွန်ကြီးမားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ခံစားရ하였다။ မဟာကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် တုန်လှုပ်ကာ နောက်တစ်ဆင့် ဘာလုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားလေ၏။

Verse 40

कथमेनं हनिष्यामि देवधर्मविदूषकम् । इति निश्चित्य देवेशो बलस्य निधनं प्रति

“နတ်တို့၏ သန့်ရှင်းသော ဓမ္မကို မညစ်ညမ်းစေသူ ဤသူကို ငါ မည်သို့ သတ်မည်နည်း?”—ဟူ၍ ဆုံးဖြတ်ကာ နတ်မင်းသည် ဘလ (Bala) ကို ဖျက်ဆီးရန် စိတ်တည်စေ၏။

Verse 41

एकदा हि बलः सोपि संध्यार्थं सिंधुमाश्रितः । कृष्णाजिनेन दिव्येन दंडकाष्ठेन राजितः

တစ်ခါက ထိုဘလသည် စန္ဓျာကర్మ ပြုရန် စင်ဓုမြစ်ကမ်းသို့ သွား၏။ သူသည် ဒိဗ္ဗ ကృష్ణာဇိန (အနက်ရောင် သမင်အရေ) နှင့် သစ်တံတုတ် (ဒဏ္ဍ) ဖြင့် တင့်တယ်လှ၏။

Verse 42

अमलेनापि पुण्येन ब्रह्मचर्येण तेन सः । सागरस्योपकंठे तं संध्यासनमुपागतम्

သူ၏ သန့်ရှင်းသော ပုဏ္ဏနှင့် ဘြဟ္မစရိယ ကျင့်စဉ်ကြောင့် ပင်လယ်ကမ်းခြေသို့ ရောက်ကာ စန္ဓျာပူဇာအတွက် အာသန ထိုင်လေ၏။

Verse 43

जपमानं सुशांतं तं ददृशे पाकशासनः । वज्रेण तेन दिव्येन ताडितो दितिनंदनः

ပာကရှာသန (အိန္ဒြ) သည် မန္တရဇပၸ၌ စိတ်ငြိမ်သက်စွာ လုံးဝနှစ်မြုပ်နေသူကို မြင်၏။ ထိုဒိဗ္ဗ ဝဇ္ရဖြင့် ဒိတိ၏ သားသည် ထိုးနှက်ခံရ၏။

Verse 44

बलं निपतितं दृष्ट्वा गतसत्वं गतं भुवि । हर्षेण महताविष्टो देवराण्मुमुदे तदा

ဘလသည် မြေပြင်ပေါ် လဲကျ၍ အင်အားကုန်ခမ်းကာ ပရాణလည်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သော် နတ်မင်းသည် မဟာဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ထိုခဏ၌ ပျော်ရွှင်လေ၏။

Verse 45

एवं निपात्य तं दैत्यं दितिनंदनमेव च । राज्यं चकार धर्मात्मा सुखेन पाकशासनः

ဤသို့ ဒိတိ၏သားဖြစ်သော ဒာနဝကိုပါ ချေမှုန်းပြီးနောက်၊ ဓမ္မစိတ်ရှိသော ပာကရှာသန (အိန္ဒြ) သည် ငြိမ်းချမ်းသက်သာစွာ နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်하였다။