Adhyaya 119

Verse 1

एकोनविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः । कपिंजल उवाच । यस्याः प्रहसनात्तात सुहृद्यानि भवंति वै । पुष्पाणि दिव्यगंधीनि दुर्लभानि सुरासुरैः

ကပိဉ္ဇလက ပြောသည်— “ချစ်သူရေ၊ မည်သူ၏ ရယ်မောသံကြောင့်ပင် တိဗ္ဗသင်းရနံ့ရှိသော လှပသည့် ပန်းများ ပေါ်ပေါက်လာသနည်း—ထိုပန်းများသည် ဒေဝနှင့် အသူရတို့အတွက်ပင် ရှားပါးလှ၏။”

Verse 2

कस्मात्तु देवताः सर्वाः प्रवांछंति महामते । शंकरः सुखमायाति हास्यपुष्पैः सुपूजितः

အို မဟာမတိ၊ ဒေဝတားအပေါင်းတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ဤအရာကို တောင့်တကြသနည်း။ ရယ်မောပျော်ရွှင်ခြင်းမှ ပေါ်လာသော ပန်းများဖြင့် သင့်တော်စွာ ပူဇော်လျှင်၊ သင်္ကရ (ရှီဝ) သည် ကြည်နူး၍ လွယ်ကူစွာ ကြွလာတော်မူသည်။

Verse 3

को गुणस्तस्य पुष्पस्य तन्मे कथय विस्तरात् । कामोदा सा भवेत्का तु कस्य पुत्री वरांगना

ထိုပန်း၏ အထူးဂုဏ်သတ္တိသည် အဘယ်နည်း။ ကျွန်ုပ်အား အသေးစိတ် ပြောပြပါ။ ထို့ပြင် ‘ကာမိုဒါ’ ဟုခေါ်သော အလှရှင်မသည် မည်သူနည်း—မည်သူ၏ သမီးဖြစ်သနည်း။

Verse 4

हास्यात्तस्या महाभाग सुपुष्पाणि भवंति च । को गुणस्तत्कथां ब्रूहि सकलां विस्तरेण च

အို မဟာဘဂါ! သူမ၏ အပြုံးမှပင် အလွန်လှပသော ပန်းများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုအကြောင်း၏ ဂုဏ်သတ္တိသည် အဘယ်နည်း။ သူမ၏ အကြောင်းအရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။

Verse 5

कुंजल उवाच । पुरा देवैर्महादैत्यैः कृत्वा सौहार्दमुत्तमम् । ममंथुः सागरं क्षीरममृतार्थं समुद्यताः

ကుంజလက ပြောသည်– ရှေးကာလ၌ ဒေဝတားတို့နှင့် အင်အားကြီး ဒာနဝတို့သည် အထူးကောင်းမွန်သော မိတ်သဟာယ သဘောတူညီချက် ချုပ်ဆိုပြီး၊ အမృత (မသေမင်းရည်) ကို ရယူရန် နို့ပင်လယ်ကို မွှေဖျော်ရန် တက်ကြွစွာ စတင်ကြသည်။

Verse 6

मथनाद्देवदैत्यानां कन्यारत्नचतुष्टयम् । वरुणेन दर्शितं पूर्वं सोमेनैव तथा पुनः

ဒေဝတားနှင့် ဒೈတျတို့၏ မွှေဖျော်မှုမှ ကန్యာ-ရတနာ လေးပါးသော အဖိုးတန်ရတနာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အရင်ဆုံး ဝရုဏက ထင်ရှားစေပြီး၊ ထို့နောက် ဆိုမကလည်း ထိုနည်းတူ ပြန်လည် ဖော်ပြ하였다။

Verse 7

पश्चात्संदर्शितं पुण्यममृतं कलशे स्थितम् । कन्या चतुष्टयं पूर्वं देवानां हितमिच्छति

ထို့နောက် ကလသ (အိုး) အတွင်း တည်ရှိသော သန့်ရှင်းသော အမృతကို ထင်ရှားစေ하였다။ ထို့အရင်ကပင် ကန్యာလေးပါးသည် ဒေဝတားတို့၏ အကျိုးချမ်းသာကို ဆန္ဒပြုခဲ့ကြသည်။

Verse 8

सुलक्ष्मीर्नाम सा चैका द्वितीया वारुणी तथा । ज्येष्ठा नाम तथा ख्याता कामोदान्या प्रचक्षते

သူတို့အနက် တစ်ဦးကို “သုလက္ရှမီ” ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ ဒုတိယတစ်ဦးကိုလည်း “ဝါရုဏီ” ဟု ခေါ်ကြသည်။ တစ်ဦးသည် “ဇျေဋ္ဌာ” ဟု နာမကျော်ကြား၍၊ အခြားတစ်ဦးကို “ကာမောဒါ” ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 9

तासां मध्ये वरा श्रेष्ठा पूर्वं जाता महामते । तस्माज्ज्येष्ठेति विख्याता लोके पूज्या सदैव हि

အို မဟာမတေ၊ သူတို့အနက် အကောင်းဆုံး အမြတ်ဆုံးသောသူမသည် အရင်ဆုံး မွေးဖွားလာ၏။ ထို့ကြောင့် “ဇျေဋ္ဌာ” ဟု နာမကျော်ကြားပြီး လောက၌ အစဉ်အမြဲ ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 10

वारुणीपानरूपा च पयःफेनसमुद्भवा । अमृतस्य तरंगाच्च कामोदाख्या बभूव ह

ဝါရုဏီ (မူးယစ်သောက်ရည်) ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူ၍၊ နို့ဖျားဖုံးမှ မွေးဖွားလာကာ၊ အမృత၏ လှိုင်းလုံးများမှလည်း—သူမသည် အမှန်တကယ် “ကာမောဒါ” ဟု ခေါ်ဝေါ်လာသည်။

Verse 11

सोमो राजा तथा लक्ष्मीर्जज्ञाते अमृतादपि । त्रैलोक्यभूषणः सोमः संजातः शंकरप्रियः

အမృతမှ ရာဇာ ဆိုမနှင့် လက္ရှမီလည်း မွေးဖွားလာကြသည်။ သုံးလောက၏ အလှဆင်တန်ဆာဖြစ်သော ဆိုမသည် ပေါ်ထွန်းလာ၍၊ ရှင်ကရ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်သည်။

Verse 12

मृत्युरोगहरा जाता सुराणां वारुणी तथा । ज्येष्ठासु पुण्यदा जाता लोकानां हितमिच्छताम्

ဝါရုဏီသည် နတ်တို့အတွက် သေမင်းနှင့် ရောဂါကို ဖယ်ရှားပေးသူအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ထို့ပြင် ဇျေဋ္ဌာတို့အနက်၌လည်း လောကအကျိုးကို လိုလားသူများအား ကုသိုလ်ပေးသည့်သူအဖြစ် မွေးဖွားလာသည်။

Verse 13

अमृतादुत्थिता देवी कामोदा नाम पुण्यदा । विष्णोः प्रीत्यै भविष्ये तु वृक्षरूपं प्रयास्यति

အမృతရည်မှ ကာမောဒါ အမည်ရှိသော ဒေဝီ၊ ကုသိုလ်ပေးသူမ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ အနာဂတ်တွင် ဗိဿဏု၏ ပီတိအတွက် သစ်ပင်ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ခံယူမည်။

Verse 14

विष्णुप्रीतिकरी सा तु भविष्यति सदैव हि । तुलसी नाम सा पुण्या भविष्यति न संशयः

အမှန်တကယ် နាងသည် ဗိဿဏုကို အမြဲပီတိဖြစ်စေသူ ဖြစ်လိမ့်မည်။ နាងသည် “တုလစီ” အမည်ရှိ သန့်ရှင်းပုဏ္ဏမယ ဒေဝီ ဖြစ်လာမည်—သံသယမရှိ။

Verse 15

तया सह जगन्नाथो रमिष्यति न संशयः । तुलस्याः पत्रमेकं यो नीत्वा कृष्णाय दास्यति

နាងနှင့်အတူ ဂဂန္နာထသည် မသံသယဘဲ ပျော်ရွှင်ရမည်။ တုလစီရွက်တစ်ရွက်တောင် ယူလာ၍ ကృష్ణအား ပူဇော်သူသည် သူ၏ ကရုဏာကို ရရှိမည်။

Verse 16

मेने तस्योपकाराणां किमस्मै च ददाम्यहम् । इत्येवं चिंतयेन्नित्यं तस्य प्रीतिकरो भवेत्

“သူ၏ ကူညီကောင်းကျိုးများကို ငါသိမြင်ထားပြီ—ထို့ကြောင့် ငါက သူ့အား ပြန်လည်အဘယ်အရာ ပေးနိုင်မည်နည်း” ဟု နေ့စဉ် စဉ်းစားသူသည် သူ၏ ပီတိဖြစ်စေရာ အကြောင်းတရား ဖြစ်လာမည်။

Verse 17

एवं कामोद नामासौ पूर्वं जाता समुद्रजा । यदा सा हसते देवी हर्षगद्गदभाषिणी

ဤသို့ ကာမောဒါ အမည်ရှိသော ဒေဝီသည် ယခင်က သမုဒ္ဒရာမှ မွေးဖွားခဲ့သည်။ ဒေဝီ ရယ်မောသည့်အခါ ဝမ်းမြောက်လွန်၍ စကားသံသည် တုန်ယင်ကာ တားတားဆီးဆီး ဖြစ်လာသည်။

Verse 18

सौहृद्यानि सुगंधीनि मुखात्तस्याः पतंति वै । अम्लानानि सुपुष्पाणि यो गृह्णाति समुद्यतः

သူမ၏နှုတ်မှ အမွှေးနံ့သင်းသော မေတ္တာမိတ်ဆွေမှု၏ အမှတ်အသားများသည် အမှန်တကယ် ကျဆင်းလာသည်—မညှိုးမနွမ်း လှပသော ပန်းများကို စိတ်အားထက်သန်သော ဘက္တက ရိုသေစွာ လက်ခံယူသည်။

Verse 19

पूजयेच्छंकरं देवं ब्रह्माणं माधवं तथा । तस्य देवाः प्रतुष्यंति यदिच्छति ददंति तत्

လူသည် သင်္ကရဒေဝ (Śaṅkara)၊ ဘြဟ္မာ (Brahmā) နှင့် မာဓဝ (Mādhava) ကိုလည်း ပူဇော်သင့်သည်; သူတို့ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်လာသောအခါ ဒေဝတော်များသည် ဆန္ဒရှိသမျှကို ပေးသနားကြသည်။

Verse 20

रोदित्येषा यदा सा च केन दुःखेन दुःखिता । नेत्राश्रुभ्यो हि तस्यास्तु प्रभवंति पतंति च

သူမသည် မည်သည့်ဒုက္ခကြောင့်မဆို စိတ်နာကျင်၍ ငိုကြွေးသည့်အခါ မျက်လုံးမှ မျက်ရည်များသည် အမှန်တကယ် ပေါ်ထွက်လာပြီး အောက်သို့ ကျဆင်းသည်။

Verse 21

तानि चैव महाभाग हृद्यानि सुमहांति च । सौरभेण विना तैस्तु यः पूजयति शंकरम्

အို မဟာဘဂါ (ကံကောင်းမြတ်သူ)၊ ထိုအပူဇော်ပစ္စည်းများသည် စိတ်နှလုံးကိုနှစ်သက်စေပြီး အလွန်မြတ်နိုးဖွယ်ကောင်းသည်; သို့သော် အမွှေးနံ့မပါဘဲ ထိုအရာများဖြင့် သင်္ကရကို ပူဇော်သူသည်…

Verse 22

तस्य दुःखं च संतापो जायते नात्र संशयः । पुष्पैस्तु तादृशैर्देवान्सकृदर्चति पापधीः

သူ့အတွက် ဒုက္ခနှင့် မီးလောင်သကဲ့သို့သော စိတ်ပူပန်မှု ပေါ်ပေါက်လာသည်—သံသယမရှိ။ ပာပစိတ်ရှိသူသည် ထိုသို့သော ပန်းများဖြင့် ဒေဝတော်များကို တစ်ကြိမ်တောင် အာရ္ချနာပြုတတ်သည်။

Verse 23

तस्य दुःखं प्रकुर्वंति देवास्तत्र न संशयः । एतत्ते सर्वमाख्यातं कामोदाख्यानमुत्तमम्

သူ၏ဒုက္ခကို နတ်ဒေဝတော်များကပင် ဖြစ်ပေါ်စေကြသည်—သံသယမရှိ။ ထို့ကြောင့် ငါသည် အရာအားလုံးကို သင်အား ပြောပြပြီးပြီ—‘ကာမောဒါ’ ဟု ခေါ်သော အထွတ်အမြတ် အခန်းကဏ္ဍပုံပြင်တည်း။

Verse 24

अथ कृष्णो विचिंत्यैव दृष्ट्वा विक्रमसाहसम् । विहुंडस्यापि पापस्य उद्यमं साहसं तदा

ထို့နောက် ကృష్ణသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး၊ ထိုအချိန်၌ အပြစ်ရှိသော ဝိဟုဏ္ဍာ ပြုလုပ်ခဲ့သည့် သတ္တိပြင်းထန်သော ဗီရသတ္တိနှင့် မိုက်မဲသော်လည်း ရဲရင့်သည့် ကြိုးပမ်းမှုကို မြင်တော်မူ၏။

Verse 25

नारदं प्रेषयामास मोहयैनं दुरासदम् । नारदस्त्वथ संश्रुत्य वाक्यं विष्णोर्महात्मनः

သူသည် ချဉ်းကပ်ရန်ခက်ခဲ၍ မလွယ်ကူသောသူကို မောဟဖြင့် လှည့်စားစေရန် နာရဒကို စေလွှတ်하였다။ ထို့နောက် နာရဒသည် မဟာအတ္မာ ဗိෂ္ဏု၏ မိန့်တော်မူချက်ကို ကြားနာပြီး (အမိန့်အတိုင်း ထွက်ခွာ하였다)။

Verse 26

गच्छमानं दुरात्मानं कामोदां प्रति दानवम् । गत्वा तमाह दैत्येंद्रं नारदः प्रहसन्निव

ထိုဒုရాతမာ ဒာနဝသည် ကာမောဒါသို့ သွားရာတွင် နာရဒသည် သွားရောက်၍ ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင်ကို မျက်နှာပြုံးသကဲ့သို့ ပြောဆိုလေ၏။

Verse 27

क्व यासि त्वं च दैत्येंद्र सत्वरं च समातुरः । सांप्रतं केन कार्येण कस्यार्थं केन नोदितः

အို ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင်၊ သင်သည် အလွန်အမြန်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားသကဲ့သို့ ဘယ်သို့ သွားနေသနည်း။ ယခု သင်သည် မည်သည့်တာဝန်အတွက် သွားသနည်း—မည်သူ့အကျိုးအတွက်၊ မည်သူက လှုံ့ဆော်သနည်း။

Verse 28

ब्रह्मात्मजं नमस्कृत्य प्रत्युवाच कृतांजलि । कामोदपुष्पार्थमहं प्रस्थितो द्विजसत्तम

ဗြဟ္မာ၏သားတော်အား နမස්ကာရပြု၍ လက်အုပ်ချီကာ ပြန်လည်ဆိုသည်– “အို ဒွိဇအမြတ်၊ ကာမောဒ၏ ပန်းများကို ရှာဖွေရန် ကျွန်ုပ် ထွက်ခွာလာပါသည်။”

Verse 29

तमुवाच स धर्मात्मा पुष्पैः किं ते प्रयोजनम् । विप्रवर्यं पुनः प्राह कार्यकारणमात्मनः

ဓမ္မစိတ်ရှိသူက သူ့အား “ပန်းတွေက မင်းအတွက် ဘာအကျိုးရှိသနည်း” ဟု မေး၏။ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏအမြတ်ကို ထပ်မံခေါ်ဆိုကာ မိမိလုပ်ရပ်၏ အကြောင်းရင်းနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြ하였다။

Verse 30

नंदनस्य वनोद्देशे काचिन्नारी वरानना । तस्या दर्शनमात्रेण गतोऽहं कामवश्यताम्

နန္ဒနတော၏ တစ်နေရာတွင် မျက်နှာလှပသော မိန်းမတစ်ဦးရှိ၏။ သူမကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ်သည် ကာမ၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်သွား하였다။

Verse 31

तया प्रोक्तोऽस्मि विप्रेंद्र पुष्पैः कामोदसंभवैः । पूजयस्व महादेवं पुष्पैस्तु सप्तकोटिभिः

အို ဗိပရိန္ဒြ၊ သူမက ကျွန်ုပ်အား “ကာမောဒမှ ပေါက်ဖွားသော ပန်းများဖြင့် မဟာဒေဝကို ပူဇော်ပါ—ပန်း ခုနစ်ကုဋိဖြင့်” ဟု ဆို하였다။

Verse 32

ततस्ते सुप्रिया भार्या भविष्यामि न संशयः । तदर्थे प्रस्थितोऽस्म्यद्य कामोदाख्यं पुरं प्रति

“ထို့နောက် ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ အချစ်ဆုံး ဇနီးဖြစ်မည်—သံသယမရှိ။ ထိုအကြောင်းကြောင့် ယနေ့ ကျွန်ုပ်သည် ကာမောဒဟု ခေါ်သော မြို့သို့ ထွက်ခွာသွားပါသည်။”

Verse 33

तामहं कामयिष्यामि सिंधुजां शुणु सांप्रतम् । मनोल्लासैर्महाहासैर्हासयिष्याम्यहं पुनः

ယခု နားထောင်လော့။ ငါသည် စင်ဓုမှ မွေးဖွားသော မိန်းကလေးကို လိုလားတပ်မက်၏။ စိတ်၏ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် အော်ဟစ်ရယ်မောသံကြီးဖြင့် ငါသည် ထပ်မံ၍ သူမကို ရယ်မောစေမည်။

Verse 34

प्रीता सती महाभागा हसिष्यति पुनः पुनः । तद्धास्यं गद्गदं विप्र मम कार्यप्रवर्द्धनम्

သီလရှိ၍ ကံကောင်းကြီးသော မိန်းမသည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်သဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ ရယ်မောလိမ့်မည်။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ သူမ၏ တုန်ယင်၍ စိတ်လှုပ်ရှားကာ အသံတိတ်တိတ်ဖြစ်သည့် ရယ်သံသည် ငါ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တိုးတက်စေလိမ့်မည်။

Verse 35

तस्माद्धास्यात्पतिष्यंति दिव्यानि कुसुमानि च । तैस्तु देवमुमाकांतं पूजयिष्यामि सांप्रतम्

ထို့ကြောင့် ထိုရယ်မောသံမှ ဒိဗ္ဗပန်းများ ကျရောက်လိမ့်မည်။ ထိုပန်းများဖြင့် ယခု ဥမာ၏ ချစ်သူဖြစ်သော ဘုရားသခင်ကို ငါ ပူဇော်မည်။

Verse 36

तेन पूजाप्रदानेन तुष्टो दास्यति मे फलम् । ईश्वरः सर्वभूतेशः शंकरो लोकभावनः

ထိုပူဇော်အပ်နှံခြင်းကြောင့် ပျော်ရွှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်သည် ငါ့အား အကျိုးफलကို ပေးတော်မူလိမ့်မည်—ဣශ්ဝရ၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ အရှင်၊ ရှင်ကရ၊ လောကကို ကောင်းကျိုးပြုသူ။

Verse 37

नारद उवाच । तत्र दैत्य न गंतव्यं कामोदाख्ये पुरोत्तमे । विष्णुरस्ति सुमेधावी सर्वदैत्यक्षयावहः

နာရဒက ဆိုသည်– “အို ဒೈတျ၊ ကာမောဒါဟု ခေါ်သော ထူးမြတ်သည့် မြို့သို့ မသွားသင့်။ ထိုနေရာ၌ ဗိဿဏုသည် တည်ရှိတော်မူပြီး အလွန်ပညာရှိကာ ဒဲတျအားလုံးကို ဖျက်ဆီးစေသူ ဖြစ်သည်။”

Verse 38

येनोपायेन पुष्पाणि कामोदाख्यानि दानव । तव हस्ते प्रयास्यंति तमुपायं वदाम्यहम्

အို ဒာနဝ၊ ‘ကာမောဒ’ ဟုခေါ်သော ပန်းများသည် သင်၏လက်ထဲသို့ ရောက်လာစေမည့် နည်းလမ်းကို ငါပြောပြမည်။

Verse 39

गंगातोयेषु दिव्यानि पतिष्यंति न संशयः । वाहितानि जलैर्दिव्यैरागमिष्यंति सांप्रतम्

သံသယမရှိပါ၊ သာသနာတော်မြတ်သော အရာများသည် ဂင်္ဂါမြစ်ရေထဲသို့ ကျရောက်မည်။ ထိုသန့်ရှင်းသော ရေစီးက ပို့ဆောင်၍ ယခုဤနေရာသို့ ရောက်လာမည်။

Verse 40

तानि त्वं तु प्रतिगृहाण सुहृद्यानि महांति च । गृहीत्वा तानि पुष्पाणि साधयस्व मनीप्सितम्

ထို့ကြောင့် သင်သည် ကြီးမြတ်၍ စိတ်နှလုံးကို ပျော်ရွှင်စေသော လက်ဆောင်များကို လက်ခံယူပါ။ ထိုပန်းများကို ယူပြီး သင်လိုချင်သမျှကို အောင်မြင်စေပါ။

Verse 41

नारदो दानवश्रेष्ठं मोहयित्वा ततः पुनः । ततश्च स तु धर्मात्मा चिंतयामास वै पुनः

နာရဒသည် ဒာနဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံးကို မောဟဖြင့် လှည့်စားပြီးနောက် ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားသည်။ ထို့နောက် ဓမ္မစိတ်ရှိသော ရှင်ရသီသည် ထပ်မံ စဉ်းစားတော်မူ၏။

Verse 42

कथमश्रूणि सा मुंचेत्केनोपायेन दुःखिता । चिंतयानस्य तस्यैवं क्षणं वै नारदस्य च

“ဒုက္ခရောက်နေသော အမျိုးသမီးသည် မည်သို့ မျက်ရည်ကို ရပ်တန့်နိုင်မည်နည်း—မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့်နည်း?” ဟု နာရဒသည် ထိုသို့စဉ်းစားကာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေ၏။

Verse 43

ततो बुद्धिः समुत्पन्ना कामोदाख्यं पुरं गतः

ထို့နောက် သူ၏စိတ်၌ ဉာဏ်ပညာ ပေါ်ထွန်းလာ၍ “ကာမောဒါ” ဟူသော မြို့သို့ သွားလေ၏။

Verse 119

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे कामोदाख्याने एकोनविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သရီ ပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ၌—ဝေနာဥပాఖ్యာန်၊ ဂုရုတီရ္ထ မာဟာတ္မ្យ၊ ချျဝန ခရိတ်တရ၊ နှင့် “ကာမောဒါ” ဟူသော အပိုင်းအတွင်း—အခန်း ၁၁၉ သည် ပြီးဆုံးလေ၏။