Adhyaya 14

Verse 1

सोमशर्मोवाच । एवंविधं महापुण्यं धर्मव्याख्यानमुत्तमम् । कथं जानासि भद्रे त्वं कस्माच्चैव त्वया श्रुतम्

ဆိုမရှရ္မာက ပြောသည်– “ဤသို့သော အလွန်မြတ်သော ဓမ္မအနက်ဖွင့်ဆိုချက်သည် မဟာပုဏ္ဏယ ဖြစ်၏။ အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမ၊ သင်သည် မည်သို့ သိသနည်း၊ ထို့ပြင် မည်သူထံမှ ကြားနာခဲ့သနည်း?”

Verse 2

सुमनोवाच । भार्गवाणां कुले जातः पिता मम महामते । च्यवनो नाम विख्यातः सर्वज्ञानविशारदः

စုမနာက ပြောသည်– “အို မဟာမတိ၊ ကျွန်မ၏ အဖေသည် ဘာရ္ဂဝ မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားသူ ဖြစ်သည်။ ‘ချျဝန’ ဟူသော အမည်ဖြင့် ထင်ရှား၍ ဗဟုသုတ အားလုံး၌ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။”

Verse 3

तस्याहं प्रिय कन्या वै प्राणादपि च वल्लभा । यत्रयत्र व्रजत्येष तीर्थारामेषु सुव्रत

ကျွန်မသည် သူ၏ ချစ်မြတ်နိုးသော သမီးဖြစ်၍ အသက်ထက်ပင် ပိုချစ်ခင်ခံရသူ ဖြစ်၏။ အို သီလဝတီ၊ သူသွားရာသွားရာ၌ တီရ္ထများနှင့် သန့်ရှင်းသော ဥယျာဉ်တောများအတွင်း သာ လှည့်လည်သွားလာ၏။

Verse 4

सभासु च मुनीनां तु देवतायतनेषु च । तेन सार्द्धं व्रजाम्येका क्रीडमाना सदैव हि

မုနိတို့၏ စည်းဝေးခန်းများ၌လည်းကောင်း၊ ဒေဝတားတို့၏ ဘုရားကျောင်းများ၌လည်းကောင်း၊ ကျွန်မသည် သူနှင့်အတူ—တစ်ယောက်တည်း—အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းသော လီလာ၌ ကစားရင်း သွားလာ၏။

Verse 5

कौशिकान्वयसंभूतो वेदशर्मा महामतिः । पितुर्मम सखा दैवादटमानः समागतः

ကောသိက မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားသော မဟာမတိ ဝေဒရှရ္မာသည်—ကျွန်မ၏ အဖေ၏ မိတ်ဆွေဖြစ်သူ—ကံကြမ္မာအလိုက် လှည့်လည်သွားလာရင်း ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့၏။

Verse 6

दुःखेन महताविष्टश्चिंतयानो मुहुर्मुहुः । समागतं महात्मानं तमुवाच पिता मम

ကြီးမားသောဒုက္ခကြောင့် ဖိစီးခံရ၍ စိုးရိမ်ပူပန်စိတ်ဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ တွေးတောနေစဉ်၊ မဟာတ္မာတော် ရောက်လာသောအခါ အဖေက ထိုသူအား မိန့်ကြား하였다။

Verse 7

भवंतं दुःखसंतप्तमिति जानामि सुव्रत । कस्माद्दुःखी भवाञ्जातस्तस्मात्त्वं कारणं वद

အို သီလဝတီကတိကောင်းသူ၊ သင်သည် ဒုက္ခ၏အပူကြောင့် လောင်ကျွမ်းနေသည်ကို ငါသိ၏။ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် သင်သည် ဝမ်းနည်းရသနည်း။ ထို့ကြောင့် အကြောင်းရင်းကို ပြောပါ။

Verse 8

एतद्वाक्यं ततः श्रुत्वा च्यवनस्य महात्मनः । तमुवाच महात्मानं पितरं मम सुव्रतः

ထို့နောက် မဟာတ္မာ ချျဝန၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ သီလကောင်းသူသည် ငါ၏ မဟာတ္မာအဖေထံသို့ ပြော하였다။

Verse 9

वेदशर्मा महाप्राज्ञ सर्वदुःखस्य कारणम् । मम भार्या महासाध्वी पातिव्रत्यपरायणा

အို ဗေဒရှර්မာ မဟာပညာရှိ၊ ဤအရာသည် ငါ၏ ဒုက္ခအားလုံး၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်၏။ ငါ၏ ဇနီးသည် မဟာသဒ္ဓါရှင်၊ ပတိဝြတဓမ္မ၌ အပြည့်အဝ တည်ကြည်သူဖြစ်၏။

Verse 10

अपुत्रा सा हि संजाता मम वंशो न विद्यते । एतत्ते कारणं प्रोक्तं प्रश्नितोस्मि यतस्त्वया

သူမသည် အမှန်တကယ် သားမရှိသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်; ငါ၏ မျိုးဆက်မဆက်လက်နိုင်တော့။ သင်မေးမြန်းသောကြောင့် ဤအကြောင်းရင်းကို ငါပြောပြခဲ့သည်။

Verse 11

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तः कश्चित्सिद्धः समागतः । मम पित्रा तथा तेन ह्युत्थाय वेदशर्मणा

ထိုအချိန်အတွင်း စိဒ္ဓတစ်ပါးသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။ အဖေကျွန်ုပ်နှင့် ဝေဒရှရ္မန်လည်း လေးစားကာ ထရပ်လျက် ကြိုဆိုကြ၏။

Verse 12

द्वाभ्यामपि च सिद्धोसौ पूजितो भक्तिपूर्वकैः । उपहारैस्स भोज्यान्नैर्वचनैर्मधुराक्षरैः

သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုစိဒ္ဓကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ကြ၏—လက်ဆောင်ပူဇော်သကာ၊ စားသောက်ဖွယ်အာဟာရနှင့် ချိုမြိန်သောစကားလုံးများဖြင့်။

Verse 13

द्वाभ्यामन्तर्गतं पृष्टं पूर्वोक्तं च यथा त्वया । उभौ तौ प्राह धर्मात्मा ससखं पितरं मम

သင်မေးမြန်းသကဲ့သို့—အချက်နှစ်ရပ်ကို စုစည်းကာ ယခင်က ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း—ဓမ္မစိတ်ရှိသူက နှစ်ဦးစလုံးအကြောင်းကို ပြော၏၊ အဖေကျွန်ုပ်နှင့် သူ၏မိတ်ဆွေတည်း။

Verse 14

धर्मस्य कारणं सर्वं मयोक्तं ते तथा किल । धर्मेण प्राप्यते पुत्रो धनं धान्यं तथा स्त्रियः

ဓမ္မ၏ အကြောင်းရင်းနှင့် အခြေခံအားလုံးကို သင်အား အမှန်တကယ် ငါပြောပြီးပြီ။ ဓမ္မကြောင့် သား၊ ဥစ္စာ၊ စပါးသီးနှံနှင့် ဇနီးလည်း ရရှိ၏။

Verse 15

ततस्तेन कृतं धर्मं संपूर्णं वेदशर्मणा । तस्माद्धर्मात्सुसंजातं महत्सौख्यं सपुत्रकम्

ထို့နောက် ဝေဒရှရ္မန်သည် ထိုဓမ္မကိစ္စကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ပြီးစီး၏။ ထိုဓမ္မမှပင် သားတော်၏ အာနိသင်နှင့်အတူ မဟာသုခ ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 16

तेन संगप्रसंगेन ममैष मतिनिश्चयः । यथा कांत तव प्रोक्तं मयैव च परं शुभम्

ထိုပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု၏ အကြောင်းအရာနှင့် အကျိုးဆက်တို့ကြောင့် ငါ၏အမြင်သည် တည်ငြိမ်ခိုင်မာလေပြီ။ အချစ်တော်ရေ၊ သင်ပြောကြားသကဲ့သို့ ငါလည်း အမြင့်မြတ်ဆုံး မင်္ဂလာကို အတည်ပြု၏။

Verse 17

तस्माच्छ्रुतं महासिद्धात्सर्वसंदेहनाशनम् । विप्रधर्मं समाश्रित्य अनुवर्त्तस्व सर्वदा

ထို့ကြောင့် မဟာသိဒ္ဓမှ ကြားနာရသော၊ သံသယအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသည့် ဤသင်ခန်းစာကိုယူ၍ ဗြာဟ္မဏဓမ္မကို အားကိုးကာ အမြဲတမ်း လိုက်နာပါ။

Verse 18

सोमशर्मोवाच । धर्मेण कीदृशो मृत्युर्जन्म चैव वदस्व मे । उभयोर्लक्षणं कांते तत्सर्वं हि वदस्व मे

ဆိုမရှර්မန်က ပြောသည်– “ဓမ္မအောက်တွင် မရဏနှင့် မွေးဖွားခြင်းသည် မည်သို့ဖြစ်သနည်း၊ ငါ့အား ပြောပါ။ အချစ်တော်ရေ၊ နှစ်မျိုးလုံး၏ လက္ခဏာကို အပြည့်အစုံ ရှင်းပြပါ။”

Verse 19

सुमनोवाच । सत्य शौच क्षमा शांति तीर्थपुण्यादिकैस्तथा । धर्मश्च पालितो येन तस्य मृत्युं वदाम्यहम्

စုမနာက ပြောသည်– “သစ္စာ၊ သန့်ရှင်းမှု၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်း၊ ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် တီရ္ထဘုန်းကဲ့သို့သော ကုသိုလ်များဖြင့် ဓမ္မကို ထိန်းသိမ်းထားသူ၏ မရဏကို ငါဖော်ပြမည်။”

Verse 20

रोगो न जायते तस्य न च पीडा कलेवरे । न श्रमो वै न च ग्लानिर्न च स्वेदो भ्रमस्तथा

သူ့အတွက် ရောဂါမပေါ်ပေါက်၊ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ နာကျင်မှုလည်း မရှိ။ ပင်ပန်းမှုမရှိ၊ အားနည်းမှုမရှိ; ချွေးထွက်ခြင်းမရှိ၊ မူးဝေခြင်းလည်း မရှိ။

Verse 21

दिव्यरूपधरा भूत्वा गंधर्वा ब्राह्मणास्तथा । वेदपाठसमायुक्ता गीतज्ञानविशारदाः

ဒိဗ္ဗရုပ်ကို ဆောင်ယူ၍ ဂန္ဓဗ္ဗတို့နှင့် အချို့သော ဗြာဟ္မဏတို့သည် ဝေဒသဒ္ဓာန်ကို ရွတ်ဖတ်လျက်၊ သီချင်းနှင့် ဂီတပညာ၌ အလွန်ကျွမ်းကျင်ကြ၏။

Verse 22

तस्य पार्श्वं समायांति स्तुतिं कुर्वंति चातुलाम् । स्वस्थो हि आसने युक्तो देवपूजारतः किल

သူတို့သည် သူ၏ဘေးသို့ လာရောက်ကာ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော စတုတိကို ပြုကြ၏။ အကြောင်းမှာ သူသည် အာသနပေါ်၌ တည်ငြိမ်သက်သာစွာ ထိုင်နေပြီး၊ ဒေဝပူဇာ၌ ရတနာကဲ့သို့ အလွန်အပ်နှံသူဟု ဆိုကြ၏။

Verse 23

तीर्थं च लभते प्राज्ञः स्नानार्थं धर्मतत्परः । अग्न्यागारे च गोस्थाने देवतायतनेषु च

ဓမ္မ၌ တက်ကြွသော ပညာရှိသည် ရေချိုးသန့်စင်ရန် တီရ္ထကို ရရှိနိုင်၏—မီးပူဇာအိမ်၌ပင်၊ နွားတဲ၌ပင်၊ ဒေဝတားဗိမာန်၏ အဝန်းအဝိုင်း၌ပင်။

Verse 24

आरामे च तडागे च यत्राश्वत्थो वटस्तथा । ब्रह्मवृक्षं समाश्रित्य श्रीवृक्षं च तथा पुनः

ဥယျာဉ်နှင့် ရေကန်အနီး—အရှွတ္ထနှင့် ဝဋ္ဋကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော သစ်ပင်များရှိရာ၌—‘ဗြဟ္မ-ဝೃက္ခ’ အနီး၌ အားကိုးခိုလှုံရမည်၊ ထို့ပြင် ‘သရီ-ဝೃက္ခ’ အနီး၌လည်း ထပ်မံခိုလှုံရမည်။

Verse 25

अश्वस्थानं समाश्रित्य गजस्थानगतो नरः । अशोकं चूतवृक्षं च समाश्रित्य यदास्थितः

မြင်းနေရာကို အားကိုးခိုလှုံ၍ ဆင်နေရာသို့ သွားရောက်သူသည်၊ ထိုအခါ အရှိုကသစ်ပင်နှင့် သရက်သစ်ပင်အောက်၌ အရိပ်ခို၍ နေထိုင်လျှင်—

Verse 26

संनिधौ ब्राह्मणानां च राजवेश्मगतोथवा । रणभूमिं समाश्रित्य पूर्वं यत्र मृतो भवेत्

ဗြာဟ္မဏတို့၏ အနီး၌ဖြစ်စေ၊ မင်း၏ နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးဖြစ်စေ၊ စစ်မြေပြင်ကို အားကိုးခိုလှုံပြီးဖြစ်စေ—ယခင်က မည်သည့်နေရာ၌ မဆို သေဆုံးခဲ့လျှင် ထိုနေရာ၌ပင်။

Verse 27

मृत्युस्थानानि पुण्यानि केवलं धर्मकारणम् । गोग्रहं तु सुसंप्राप्य तथा चामरकंटकम्

သေခြင်းနှင့် ဆက်နွယ်သော နေရာများပင်လျှင် ဓမ္မ၏ အကြောင်းတရားဖြစ်သဖြင့်သာ ပုဏ္ဏမြတ်သော နေရာများ ဖြစ်လာသည်။ ဂိုဂြဟကို မှန်ကန်စွာ ရောက်ရှိပြီး၊ ထို့အတူ အမရကဏ္ဍကကိုလည်း (ရောက်လျှင် ကုသိုလ်ရ)။

Verse 28

शुद्धधर्मकरो नित्यं धर्मतो धर्मवत्सलः । एवं स्थानं समाप्नोति यदा मृत्युं समाश्रितः

အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းသော ဓမ္မကို ကျင့်သုံး၍ ဓမ္မ၌ တည်ကြည်ကာ တရားမှန်ကို ချစ်မြတ်နိုးသူသည်—နောက်ဆုံးတွင် သေခြင်းက သူ့ကို လွှမ်းမိုးလာသောအခါ ထိုသို့သော နေရာတော်ကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 29

मातरं पश्यते पुण्यं पितरं च नरोत्तमः । भ्रातरं श्रेयसा युक्तमन्यं स्वजनबांधवम्

ထိုနရောတ္တမသည် ကုသိုလ်ပြည့်ဝသော မိခင်နှင့် ဖခင်ကို မြင်တွေ့ပြီး၊ ကောင်းမြတ်သော အကျိုးအမြတ်နှင့် ပြည့်စုံသည့် ညီအစ်ကိုကိုလည်းကောင်း၊ အခြား ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများကိုလည်းကောင်း မြင်တွေ့သည်။

Verse 30

बंदीजनैस्तथा पुण्यैः स्तूयमानं पुनःपुनः । पापिष्ठं नैव पश्येत मातृपित्रादिकं पुनः

ပုဏ္ဏရှိသော သီချင်းဆိုသူများနှင့် သုဓ္ဓသူတော်ကောင်းများက ထပ်ခါထပ်ခါ ချီးမွမ်းနေသော်လည်း၊ အလွန်အမင်း အပြစ်ကြီးသူကို နောက်တစ်ဖန် မကြည့်သင့်; မိခင်၊ ဖခင် စသည့် ဆွေမျိုးများကိုလည်း ထပ်မံ မကြည့်သင့်။

Verse 31

गीतं गायंति गंधर्वाः स्तुवंतिस्तावकाः स्तवैः । मंत्रपाठैस्तथा विप्रा माता स्नेहेन पूजयेत्

ဂန္ဓဗ္ဗတို့သည် သီချင်းများကို သီဆိုကြ၏; ဘက္တားတို့သည် စတိုးတရများဖြင့် (သူမကို) ချီးမွမ်းကြ၏; ဗြာဟ္မဏတို့သည် မန္တရပဋ္ဌာန်းကို ရွတ်ဆိုကြ၏။ ထို့ကြောင့် မိခင်ကို မေတ္တာဖြင့် ပူဇော်ဂုဏ်ပြုသင့်၏။

Verse 32

पितास्वजनवर्गाश्च धर्मात्मानं महामतिम् । एवं दूताः समाख्याताः पुण्यस्थानानि ते विभो

“(ထိုအထဲတွင်) ဖခင်နှင့် ကိုယ်ပိုင်ဆွေမျိုးအုပ်စုတို့—အားလုံးသည် ဓမ္မစိတ်ရှိ၍ အမြင်ကျယ်သူများ ဖြစ်ကြ၏။ ထို့သို့ သံတမန်တို့ကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး၊ အို သခင်၊ သင်၏ ကုသိုလ်သန့်ရှင်းရာနေရာများလည်း ထိုနည်းတူ ဖော်ပြထား၏။”

Verse 33

प्रत्यक्षान्पश्यते दूतान्हास्यस्नेहसमाविलान् । न च स्वप्नेन मोहेन क्लेदयुक्तेन नैव सः

သူသည် သံတမန်တို့ကို မျက်မြင်တကယ် မြင်ရ၏—သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ လှောင်ပြောင်ရယ်မောခြင်းနှင့် ရက်စက်သော အတုမေတ္တာကြောင့် မည်းမှောင်နေ၏။ ထိုသည်မှာ အိပ်မက်မဟုတ်၊ မောဟမဟုတ်; မူးဝေစေသော ရှုပ်ထွေးမှုလည်း မဟုတ်—သူ့အတွက် မဟုတ်ချေ။

Verse 34

धर्मराजो महाप्राज्ञो भवंतं तु समाह्वयेत् । एह्येहि त्वं महाभाग यत्र धर्मः स तिष्ठति

မဟာပညာရှိသော ဓမ္မရာဇာသည် သင့်ကို အမှန်တကယ် ခေါ်မည်—“လာပါ၊ လာပါ၊ မဟာကံကောင်းသူရေ၊ ဓမ္မတည်ရှိရာသို့ သွားလော့” ဟု။

Verse 35

तस्य मोहो न च भ्रांतिर्न ग्लानिः स्मृतिविभ्रमः । जायते नात्र संदेहः प्रसन्नात्मा स तिष्ठति

သူ့အတွက် မောဟမဖြစ်၊ မ भ्रमမဖြစ်; စိတ်နွမ်းနယ်ခြင်းမရှိ၊ မှတ်ဉာဏ်လွဲချော်ခြင်းလည်း မရှိ။ သံသယမရှိချေ—သူသည် စိတ်ကြည်လင်အေးချမ်းစွာ တည်မြဲနေ၏။

Verse 36

ज्ञानविज्ञानसंपन्नः स्मरन्देवं जनार्दनम् । तैः सार्द्धं तु प्रयात्येवं संतुष्टो हृष्टमानसः

ဉာဏ်နှင့် ဝိညာဉ်ရေးအသိပညာ ပြည့်စုံသူသည် သခင် ဂျနာဒနကို သတိရစွာ စမရဏပြု၏။ ထို့နောက် သူတို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားရာ—စိတ်ကျေနပ်၍ နှလုံးသား ပျော်ရွှင်လန်းဆန်းလေ၏။

Verse 37

एकत्वं जायते तत्र त्यजतः स्वंकलेवरम् । दशमद्वारमाश्रित्य आत्मा तस्य स गच्छति

ထိုနေရာ၌ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်သည့်အခါ တစ်တည်းတစ်ရပ်ဖြစ်ခြင်း၏ အခြေအနေ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ‘ဒသမတံခါး’ ကို အားကိုး၍ ထိုသူ၏ အာတ်မာသည် ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 38

शिबिका तस्य आयाति हंसयानं मनोहरम् । विमानमेव चायाति हयो वा गज उत्तमः

သူ့အတွက် ဟံသာယာနကဲ့သို့ လှပစွာ စိတ်မောဟာရသော ရထားပလင်တစ်စင်း ရောက်လာ၏။ ထို့ပြင် ကောင်းကင်ဗိမာန်တစ်စင်းလည်း ရောက်လာတတ်၏; သို့မဟုတ် အထူးကောင်းမွန်သော မြင်းတစ်ကောင်၊ သို့မဟုတ် ခမ်းနားသော ဆင်တစ်ကောင်။

Verse 39

छत्रेण ध्रियमाणेन चामरैर्व्यजनैस्तथा । वीज्यमानः स पुण्यात्मा पुण्यैरेवं समंततः

သူ့အပေါ်တွင် ထီးတော်ကို ဆောင်ထားပြီး၊ ချာမရပန်ကာနှင့် ပန်ကာတို့ဖြင့်လည်း လေဝှေ့ပေးကြ၏။ ထိုပုဏ္ဏာတ်မာကို ပုဏ္ဏဝန်တို့က အရပ်ရပ်မှ ဝန်းရံ၍ ဤသို့ စောင့်ရှောက်ဆောင်ရွက်ကြ၏။

Verse 40

गीयमानस्तु धर्मात्मा स्तूयमानस्तु पंडितैः । बंदिभिश्चारणैर्दिव्यैर्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः

ထိုဓမ္မာတ်မာကို သီဆိုကာ ချီးမွမ်းကြပြီး ပဏ္ဍိတတို့ကလည်း စတုတိပြုကြ၏။ ထို့ပြင် ဒိဗ္ဗချာရဏနှင့် ဘန္ဒီတို့၊ ဝေဒပညာကို ကျွမ်းကျင်ပြီးသော ဘြာဟ္မဏတို့ကလည်း ချီးကျူးကြ၏။

Verse 41

साधुभिः स्तूयमानस्तु सर्वसौख्यसमन्वितः । यथादानप्रभावेण फलमाप्नोति तत्र सः

သူတော်ကောင်းတို့၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံရ၍ အပျော်အပါးအလုံးစုံနှင့် ပြည့်စုံကာ၊ ထိုနေရာ၌ မိမိ၏ ဒါနအလှူ၏ အာနုဘော်အတိုင်း အကျိုးဖလကို ရရှိသည်။

Verse 42

आरामवाटिकामध्ये स प्रयाति सुखेन वै । अप्सरोभिः समाकीर्णो दिव्याभिर्मंगलैर्युतः

ဥယျာဉ်ခြံဝင်းအတွင်း၌ သူသည် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်စွာ လှည့်လည်သွားလာပြီး၊ အပစရာတို့က ဝန်းရံကာ၊ ဒိဗ္ဗမင်္ဂလာတောက်ပမှုနှင့် ပြည့်စုံနေသည်။

Verse 43

देवैः संस्तूयमानस्तु धर्मराजं प्रपश्यति । देवाश्च धर्मसंयुक्ता जग्मुः संमुखमेव तम्

နတ်တို့၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံရစဉ် သူသည် ဓမ္မရာဇကို မြင်တွေ့၏။ ဓမ္မနှင့် ယှဉ်တွဲသော နတ်တို့လည်း သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ရန် တိုက်ရိုက် ရှေ့သို့ သွားကြသည်။

Verse 44

एह्येहि वै महाभाग भुंक्ष्व भोगान्मनोनुगान् । एवं स पश्यते धर्मं सौम्यरूपं महामतिम्

“လာပါ၊ လာပါ၊ မဟာဘဂ္ဂဝန်ရေ၊ စိတ်နှစ်သက်ရာ ဘောဂများကို ခံစားပါ။” ထိုသို့ဖြင့် သူသည် ဓမ္မကို မြင်၏—နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် မဟာဉာဏ်ပိုင်ရှင်။

Verse 45

स्वस्य पुण्यप्रभावेण भुंक्ते च स्वर्गमेव सः । भोगक्षयात्सधर्मात्मा पुनर्जन्म प्रयाति वै

မိမိ၏ ပုဏ္ဏအာနုဘော်ကြောင့် သူသည် အမှန်တကယ် ကောင်းကင်ဘုံကို ခံစားရသည်။ သို့သော် ဘောဂများ ကုန်ခမ်းသွားသော် ဓမ္မတရားရှိသော အတ္တမသည် မလွဲမသွေ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသို့ သွားရသည်။

Verse 46

निजधर्मप्रसादात्स कुलं पुण्यं प्रयाति वै । ब्राह्मणस्य सुपुण्यस्य क्षत्रियस्य तथैव च

မိမိ၏ဓမ္မတရားကို စောင့်ထိန်းခြင်းမှ ရသော ကုသိုလ်အကျိုးကြောင့် မိမိ၏ မျိုးရိုးအိမ်ထောင်စုသည် အမှန်တကယ် ပုဏ္ဏသုခနှင့် သန့်ရှင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်၏။ ဤသည်မှာ ကုသိုလ်ကြီးသော ဗြာဟ္မဏနှင့် ထိုနည်းတူ က္ෂတ္တရိယအတွက်လည်း ဖြစ်၏။

Verse 47

धनाढ्यस्य सुपुण्यस्य वैश्यस्यैव महामते । धर्मेण मोदते तत्र पुनः पुण्यं करोति सः

အို ပညာရှိကြီး၊ ငွေကြေးကြွယ်ဝ၍ ကုသိုလ်ကြီးသော ဝိုင်ရှျယသည် ထိုနေရာ၌ ဓမ္မအကျင့်ဖြင့် ပျော်ရွှင်မောင့်မယ် ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် ထပ်မံ၍ ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို ပြုလုပ်တိုးပွားစေ၏။