Adhyaya 89

Verse 1

विष्णुरुवाच । कुंजलस्तु सुतं वाक्यं समुज्ज्वलमथाब्रवीत् । भवान्कथय भोः पुत्र किमपूर्वं तु दृष्टवान्

ဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက် ကုဉ္ဇလ သည် တောက်ပသော စကားလုံးများဖြင့် သားကို ပြော၏– “သားရေ၊ ပြောပါ၊ မင်းက မမြင်ဖူး မကြားဖူးသော အံ့ဩဖွယ် အရာကို ဘာတွေ့ခဲ့သနည်း?”

Verse 2

तन्मे कथय सुप्रीतः श्रोतुकामोऽस्मि सांप्रतम् । एवमादिश्य तं पुत्रं विरराम स कुंजलः

“အဲဒီအကြောင်းကို ငါ့အား ပြောပါ၊ ငါ ဝမ်းမြောက်နှစ်သက်၏၊ ယခုအခါ ငါ နားထောင်လိုစိတ် ပြင်းပြ၏။” ဟု သားကို ညွှန်ကြားပြီးနောက် ကုဉ္ဇလ သည် တိတ်ဆိတ်လေ၏။

Verse 3

पितरं प्रत्युवाचाथ विनयावनतस्सुतः । समुज्ज्वल उवाच । हिमवंतं नगश्रेष्ठं देववृंदसमन्वितम्

ထို့နောက် ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်သော သားသည် ဖခင်ကို ပြန်လည်ဖြေကြား၏။ စမုဇ္ဇွလ က ပြောသည်– “ဒေဝတော်အစုအဝေးတို့နှင့် အတူရှိသော တောင်တန်းအမြတ် ဟိမဝန် သို့ ငါ သွားမည်။”

Verse 4

आहारार्थं प्रगच्छामि भवतश्चात्मनः पितः । पश्यामि कौतुकं तत्र न दृष्टं न श्रुतं पुरा

“အစာအဟာရအတွက် ငါသည် သင်၏ဖခင်—နှင့် ငါ၏ဖခင်—ထံသို့ သွားမည်။ ထိုနေရာ၌ ယခင်က မမြင်ဖူး မကြားဖူးသော အံ့ဩဖွယ် ကောတုကကို ငါ မြင်ရမည်။”

Verse 5

प्रदेशमृषिगणाकीर्णमप्सरोभिः प्रशोभितम् । बहुकौतुकशोभाढ्यं मंगल्यं मंगलैर्युतम्

ထိုဒေသသည် ရှင်တော်ရသီများ၏ အစုအဝေးဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ကောင်းကင်အပ്സရာတို့၏ တင့်တယ်သရုပ်ဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။ အံ့ဩဖွယ်ပွဲတော်များ၏ အလှတရားများစွာဖြင့် ပြည့်ဝကာ မင်္ဂလာမြတ်၍ မင်္ဂလာအခမ်းအနားနှင့် သုဘနိမိတ်များဖြင့် စုံလင်သည်။

Verse 6

बहुपुण्यफलोपेतैर्वनैर्नानाविधैस्ततः । अनेककौतुकभरैर्मनसः परिमोहनम्

ထို့နောက် အမျိုးမျိုးသော တောအုပ်များရှိ၍ များပြားသော ကုသိုလ်၏ အကျိုးဖလများဖြင့် စုံလင်ကြသည်။ အံ့ဩဖွယ်ရာ မရေမတွက်နိုင်အောင် ပြည့်နှက်သဖြင့် စိတ်ကို အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မောဟစေသည်။

Verse 7

तत्र दृष्टं मया तात अपूर्वं मानसांतिके । बहुहंसैः समाकीर्णो हंस एकः समागतः

ထိုနေရာ၌ အဖေချစ်ရေ၊ မာနသာအနီးတွင် မမြင်ဖူးသေးသော အံ့ဩဖွယ်တစ်ရပ်ကို ကျွန်ုပ်မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ ဟင်္သာများစွာအလယ်တွင် ဟင်္သာတစ်ကောင်တည်း ရောက်လာပြီး အခြားဟင်္သာများက ဝိုင်းရံနေ하였다။

Verse 8

एवं कृष्णा महाभाग अन्ये तत्र समागताः । सितेतरैश्चंचुपादैरन्यतः शुक्लविग्रहाः

ဤသို့ပင် မဟာကံကောင်းသူရေ၊ အမဲရောင်သဏ္ဌာန်ရှိသော ငှက်များလည်း ထိုနေရာ၌ စုဝေးလာကြသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ကိုယ်ခန္ဓာဖြူသောသူတို့ရှိ၍ နှုတ်ခမ်းနှင့် ခြေထောက်တို့မှာ အလင်းနှင့် အမှောင်ရောင် ရောနှောနေသည်။

Verse 9

तादृशास्ते च नीला वै अन्ये शुभ्रा महामते । चतस्रस्तत्र वै नार्यो रौद्राकारा विभीषणाः

အချို့သည် ထိုသို့ပင် အပြာမဲရောင်ဖြစ်ကြပြီး အချို့သည် ဖြူရောင်ဖြစ်ကြသည်၊ မဟာဉာဏ်ရှိသူရေ။ ထိုနေရာ၌ မိန်းမလေးဦးလည်းရှိ၍ ရောဒြရုပ်သဏ္ဌာန်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ ထိတ်လန့်စရာပုံစံဖြစ်သည်။

Verse 10

दंष्ट्राकरालसंक्रूरा ऊर्ध्वकेश्यो भयानकाः । पश्चात्तास्तु समायातास्तस्मिन्सरसि मानसे

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ အလွန်ရက်စက်သည့်သူတို့သည် သွားစွယ်ဟာဟာဖွင့်ကာ ဆံပင်ထောင်လျက် ကြမ်းကြုတ်စွာဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခါ မာနသ အမည်ရှိ ရေကန်သို့ ရောက်လာကြ၏။

Verse 11

कृष्णा हंसास्तु संस्नाता मानसे तात मत्पुरः । विभ्रांताः परितश्चान्ये न स्नातास्तत्र मानसे

ချစ်သူရေ၊ ငါ့မြို့ရှေ့ရှိ မာနသရောဝရ၌ အမည်းရောင် ဟင်္သာတို့သည် တကယ်ပင် သန့်စင်ရေချိုးပြီးကြပြီ။ သို့သော် အခြားဟင်္သာတို့သည် အရပ်ရပ်လှည့်လည်နေသော်လည်း မာနသရေကန်၌ မချိုးကြသေး။

Verse 12

जहसुस्ताः स्त्रियस्तात हास्यैरट्टाट्टदारुणैः । तस्मात्सराद्विनिष्क्रांतो हंस एको महातनुः

ချစ်သူရေ၊ ထိုမိန်းမတို့သည် ကြမ်းတမ်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ် အတ္တဟာသဖြင့် ရယ်မောကြ၏။ ထို့နောက် ထိုရေကန်မှ ကိုယ်ထည်မဟာကြီးသော ဟင်္သာတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 13

पश्चात्त्रयो विनिष्क्रांतास्तैश्चाहं समुपेक्षितः । याता आकाशमार्गेण विवदंतः परस्परम्

ထို့နောက် သူတို့သုံးဦး ထွက်ခွာသွားကြပြီး ငါကိုလည်း လျစ်လျူရှုကြ၏။ သူတို့သည် ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းဖြင့် သွားရင်း အချင်းချင်း အငြင်းပွားနေကြ၏။

Verse 14

तास्तु स्त्रियो महाभीमाः समंतात्परिबभ्रमुः । विंध्यस्य शिखरे पुण्ये वृक्षच्छायासुपक्षिणः

အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် မိန်းမတို့သည် ထို့နောက် အရပ်ရပ်လှည့်လည်ကာ ဝိန္ဓျတောင်၏ ပုဏ္ဏမြတ်သော တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် သစ်ရိပ်အောက် နားနေသော ငှက်တို့အကြား လှုပ်ရှားကြ၏။

Verse 15

निषण्णास्तत्र ते सर्वे दग्धा दुःखैः सुदारुणैः । तेषां सुवीक्षमाणानां भिल्ल एकः समागतः

ထိုနေရာ၌ သူတို့အားလုံး ထိုင်ချလိုက်ကြပြီး အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်သော ဒုက္ခဝေဒနာများကြောင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့ကြည့်နေစဉ်တွင် တောနေသူ ဘီလ္လာတစ်ယောက် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 16

मृगान्स पीडयित्वा तु बाणपाणिर्धनुर्द्धरः । शिलातलं समाश्रित्य निषसाद सुखेन वै

မုဆိုးသည် မုဆိုးမြားကို နှိပ်စက်နှောင့်ယှက်ပြီးနောက်၊ လက်၌ မြားကို ကိုင်ထားသော ဓနုကိုင်သူအဖြစ် ကျောက်ပြားတစ်ချပ်ကို အားထားကာ ထိုနေရာ၌ သက်သာစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

Verse 17

पश्चाद्भिल्ली समायाता अन्नमादाय सोदकम् । स्वं प्रियं वीक्षते राज्ञा मुदितैर्लक्षणैर्युतम्

ထို့နောက် ဘီလ္လီသည် အစာနှင့် ရေကို ယူဆောင်လာပြီး၊ မင်းကြီးက ပျော်ရွှင်မင်္ဂလာသော လက္ခဏာများ ပေးအပ်ထားသည့် မိမိချစ်သူကို ကြည့်မြင်하였다။

Verse 18

अन्यादृशं समावीक्ष्य स्वकांतं तेजसावृतम् । दिव्यतेजः समाक्रांतं यथा सूर्यं दिविस्थितम्

မိမိချစ်သူကို ယခင်ကနှင့် မတူသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် မြင်ရသဖြင့်—ကိုယ်ပိုင်ရောင်ခြည်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ဒိဗ္ဗတေဇဖြင့် ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့—ကောင်းကင်၌ တည်နေသော နေမင်းကဲ့သို့ ထင်မြင်하였다။

Verse 19

नरमन्यं परिज्ञाय तं परित्यज्य सा ययौ । व्याध उवाच । एह्येहि त्वं प्रिये चात्र कस्मान्मां त्वं न पश्यसि

သူမသည် သူ့ကို အခြားယောက်ျားဟု သိမြင်ကာ ထိုသူကို စွန့်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။ မုဆိုးက ပြောသည်—“လာပါ လာပါ ချစ်သူရေ၊ ဒီမှာ မင်းက ငါ့ကို ဘာကြောင့် မကြည့်သလဲ?”

Verse 20

क्षुधया पीड्यमानोहं त्वामहं चावलोकये । तस्य वाक्यं समाकर्ण्य शीघ्रं व्याधी समागता

ဆာလောင်မှုကြောင့် နှိပ်စက်ခံနေရသဖြင့် ငါသည် သင်ကို ကြည့်မိ၏။ သူ၏စကားကို ကြားသော် ရောဂါများသည် ချက်ချင်း ငါ့အပေါ် ကျရောက်လာ၏။

Verse 21

भर्तुः पार्श्वं समासाद्य विस्मिता साभवत्तदा । कोयं तेजः समाचारो देवोयं मां समाह्वयेत्

ခင်ပွန်း၏ဘေးသို့ ရောက်သော် ထိုအခါ သူမ အံ့ဩသွား၍ “ဤတောက်ပမှုနှင့် အမူအရာသည် အဘယ်နည်း? ငါ့ကို ခေါ်ယူသော နတ်ဘုရားသည် မည်သူနည်း?” ဟု ဆို၏။

Verse 22

तमुवाच ततो व्याधी भर्तारं दीप्ततेजसम् । अत्र किं ते कृतं वीर भवान्को दिव्यलक्षणः

ထို့နောက် မုဆိုးမသည် တောက်ပသောတေဇရှိသည့် ခင်ပွန်းကို ပြော၏—“အို သူရဲကောင်း၊ ဒီမှာ သင် ဘာကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း? ထို့ပြင် သင်သည် မည်သူနည်း၊ ဒေဝလက္ခဏာများပါရှိသူ?”

Verse 23

सूत उवाच । एवमाभाषितो व्याध्या व्याधः प्रियामभाषत । अहं ते वल्लभः कांते भवती च मम प्रिया

စူတက ပြော၏—မုဆိုးမ၏ ထိုသို့သောစကားကြောင့် မုဆိုးသည် မိမိချစ်သူအား “အို ချစ်သူရေ၊ ငါသည် သင်၏ချစ်သူ၊ သင်လည်း ငါ၏ချစ်သူ” ဟု ပြော၏။

Verse 24

कस्मात्त्वं मां न जानासि कथं शंका प्रवर्तते । क्षुधया पीड्यमानेन पयश्चान्नं प्रतीक्ष्यते

သင်သည် ငါ့ကို အဘယ်ကြောင့် မသိသနည်း? သံသယသည် မည်သို့ ပေါ်ပေါက်နိုင်သနည်း? ဆာလောင်၍ နှိပ်စက်ခံရသူသည် နို့နှင့် အစာကိုသာ မျှော်လင့်စောင့်ဆိုင်း၏။

Verse 25

व्याध्युवाच । बर्बरः कृष्णवर्णश्च रक्ताक्षः कृष्णकंचुकः । ईदृशश्चास्ति मे भर्ता सर्वसत्वभयंकरः

မုဆိုးက ပြောသည်– “ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်းသည် ရိုင်းစိုင်းသူတစ်ယောက်—အသားအရေမည်း၊ မျက်လုံးနီ၊ အနက်ရောင်အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်သူ; ထိုသို့ပင်ဖြစ်၍ သတ္တဝါအားလုံးကို ကြောက်မက်စေသူ ဖြစ်သည်။”

Verse 26

भवान्को दिव्यदेहस्तु प्रियेत्युक्त्वा समाह्वयेत् । एष मे संशयो जातो वद सत्यं ममाग्रतः

“သင်သည် မည်သူနည်း၊ ဒိဗ္ဗကာယကို ပိုင်ဆိုင်သူ? ‘ချစ်သူ’ ဟု ဆိုပြီး ကျွန်မကို နီးကပ်လာရန် ခေါ်သည်။ ကျွန်မတွင် သံသယ ပေါ်လာပြီ—ကျွန်မရှေ့တွင် အမှန်တရားကို ပြောပါ။”

Verse 27

कुलं नाम स्वकं ग्रामं क्रीडां लिगं सुतं सुताम् । समाचष्ट प्रियाग्रे तु तस्याः प्रत्यय हेतवे

သူမ၏ ယုံကြည်မှုကို ရရန်အတွက်၊ သူသည် ချစ်သူမ၏ ရှေ့တွင် မိမိ၏ မျိုးရိုး၊ အမည်၊ မိမိရွာ၊ ကစားပျော်ရွှင်မှုများ၊ သင်္ကေတလက္ခဏာ၊ နှင့် သားသမီးအကြောင်းကို ဖွင့်ဟပြောကြား하였다။

Verse 28

प्रत्युवाच स्वभर्तारं सा व्याधी हृष्टमानसा । कस्मात्ते ईदृशः कायः श्वेतकंचुकधारकः

စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်၍ ထိုမိန်းမသည် မိမိခင်ပွန်းကို ပြန်ပြောသည်– “သင့်ကိုယ်ခန္ဓာက ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်နေလဲ၊ အဖြူရောင်အဝတ်ကို ဘာကြောင့် ဝတ်ထားတာလဲ?”

Verse 29

कथं जातः समाचक्ष्व ममाश्चर्यं प्रवर्तते । एवं संपृच्छमानस्तु भार्यया मृगघातकः

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲ ပြောပြပါ; ကျွန်မအတွင်း အံ့ဩမှု ပေါ်ထွန်းလာပြီ။” ထိုသို့ ဇနီးက မေးမြန်းသဖြင့် မုဆိုး—သမင်သတ်သူသည် (အဖြေ) ပြောလေသည်။

Verse 30

सूत उवाच । प्रत्युवाच ततः श्रुत्वा तां प्रियां प्रश्रयान्विताम् । नर्मदा उत्तरे कूले संगमश्चास्ति सुव्रते

သုတက ပြောသည်။ လေးစားသိမ်မွေ့စွာ ပြောသော ချစ်မြတ်နိုးသူမ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူက ပြန်လည်ဆိုသည်— “အို သီလကောင်းသူမ၊ နရမဒါမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းတွင် သန့်ရှင်းမြတ်သော ဆုံရာ(သင်္ဂမ) တစ်ခု ရှိသည်။”

Verse 31

आतपेनाकुलो जीवो मम जातोति सुप्रिये । अस्मिन्वै संगमे कांते श्रमश्रांतो हि सत्वरः

“အို ချစ်မြတ်နိုးသူမ၊ နေရောင်အပူကြောင့် ငါ့အသက်ဝိညာဉ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားပူပန်လာ၏။ အို ချစ်သူမ၊ ဤသင်္ဂမ၌ ငါသည် အလျင်အမြန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ အားကုန်သွားပြီ”။

Verse 32

गतः स्नात्वा जलं पीत्वा पश्चाच्चाहं समागतः । तदाप्रभृति मे काय ईदृशस्तेजसावृतः

ငါသည် ထိုနေရာသို့ သွား၍ ရေချိုးကာ ရေသောက်ပြီးနောက် ပြန်လာခဲ့၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာသည် ဤသို့—တောက်ပသော တေဇောအလင်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

Verse 33

संजातो वस्त्रसंयुक्तः कंचुकः शुभ्रतां गतः । पूर्वोक्तलिंगसंस्थानैः कुलैः स्थानेन वै तथा

အဝတ်အစားနှင့်တကွ ရုပ်သဏ္ဌာန် ပေါ်ထွန်းလာ၏; ကဉ္စုက (kañcuka) လည်း သန့်ရှင်းဖြူစင်သွား၏။ ယခင်က ဆိုခဲ့သကဲ့သို့ လက္ခဏာအမှတ်အသားများ၊ ကိုယ်အင်္ဂါဖွဲ့စည်းပုံ၊ မျိုးရိုးကူလနှင့် သင့်လျော်သော အနေအထားတို့နှင့် ကိုက်ညီနေ၏။

Verse 34

स्वप्रियं लक्षयित्वा तु ज्ञात्वा पुण्यस्य संभवम् । प्रत्युवाचाथ भर्तारं संगमं मम दर्शय

ထို့နောက် သူ၏ချစ်ရာကို သတိပြုမိ၍ ကုသိုလ်၏ အရင်းအမြစ်ကိုလည်း သိမြင်ကာ မိမိခင်ပွန်းအား ပြန်လည်ဆိုသည်— “သင်္ဂမကို ကျွန်မအား ပြပါ”။

Verse 35

तव पश्चात्प्रदास्यामि भोजनं पानसंयुतम् । इत्युक्तः प्रियया व्याधः सत्वरेण जगाम ह

ချစ်သူမက “သင်ပြီးနောက် ငါသည် သောက်ရည်နှင့်တကွ အစာကို ပူဇော်ပေးမည်” ဟု ဆို၏။ ထိုစကားကြားသော် မုဆိုးသည် ချက်ချင်း အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေ၏။

Verse 36

संगमो दर्शितस्तेन ततोग्रे पापनाशनः । समुड्डीना महाभाग पक्षिणो लघुविक्रमाः

သူသည် မြစ်ဆုံရာ (သင်္ဂမ) ကို ပြသ၍၊ ထို့အရှေ့ဘက်တွင် ပာပနာရှန တီရ္ထ (အပြစ်ဖျက်သန့်စင်ရာ) ရှိ၏။ အို မဟာဘဂ! ထို့နောက် လျင်မြန်သော ငှက်တို့သည် ပျံတက်ကြလေ၏။

Verse 37

तया सार्द्धं ययुः सर्वे रेवासंगममुत्तमम् । तेषां तु वीक्षमाणानां पक्षिणां मम पश्यतः

သူမနှင့်အတူ အားလုံးသည် ရေဝါမြစ်၏ အထွတ်အမြတ် သင်္ဂမသို့ သွားကြ၏။ ထိုငှက်တို့ ကြည့်နေစဉ်—ငါလည်း မြင်နေစဉ်—(ဤအမှု ဖြစ်ပေါ်လေ၏)။

Verse 38

तया हि स्नापितो भर्ता पुनः स्नाता हि सा स्वयम् । दिव्यदेहधरौ चोभौ दिव्यकांतिसमन्वितौ

သူမကပင် မိမိခင်ပွန်းကို ရေချိုးပေးပြီး၊ ထို့နောက် သူမလည်း ကိုယ်တိုင် ထပ်မံ ရေချိုး၏။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဒိဗ္ဗကိုယ်ကို ဆောင်ယူကာ ဒိဗ္ဗရောင်ခြည်ဖြင့် ပြည့်ဝလေ၏။

Verse 39

संजातौ पक्षिणां श्रेष्ठ दिव्यवस्त्रानुलेपनौ । दिव्यमालांबरधरौ दिव्यगंधानुलेपनौ

အို ငှက်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး! နှစ်ဦးစလုံးသည် ဒိဗ္ဗအဝတ်အစားနှင့် လိမ်းပွတ်သန့်စင်မှုတို့ဖြင့် အလှဆင်ကာ ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။ ဒိဗ္ဗပန်းမാലာနှင့် အဝတ်အထည်ကို ဆောင်၍ ဒိဗ္ဗအနံ့သာဖြင့် လိမ်းပွတ်ထားကြ၏။

Verse 40

वैष्णवं यानमासाद्य मुनिगंधर्वपूजितौ । गतौ तौ वैष्णवं लोकं वैष्णवैः परिपूजितौ

ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဗိမာန်ယာဉ်ကို ရောက်ရှိကာ မုနိနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗတို့က ပူဇော်ချီးမွမ်းထားသဖြင့် ထိုနှစ်ဦးသည် ဝိုင်ရှ္ဏဝ လောကသို့ သွားရောက်ပြီး ဗိဿနု၏ ဘက္တများက အပြည့်အဝ ဂုဏ်ပြုပူဇော်ကြ၏။

Verse 41

स्तूयमानौ महात्मानौ दंपती दृष्टवानहम् । व्रजंतौ स्वर्गमार्गेण कूजंते पक्षिणस्तथा

ချီးမွမ်းသံများကြားတွင် မဟာအတ္တမ ဒမ္ပတီကို ငါမြင်ရ၏။ သူတို့သည် ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းဖြင့် ဆွರ್ಗသို့ ချီတက်သွားကြပြီး ငှက်တို့လည်း ထိုနည်းတူ ချိုမြိန်စွာ ကူးကူးမြည်ကြ၏။

Verse 42

तीर्थराजं परं दृष्ट्वा हर्षव्यक्ताक्षरैस्तदा । चत्वारः कृष्णहंसास्ते संगमे पापनाशने

ထို့နောက် အမြင့်မြတ်ဆုံး “တီရ္ထရာဇ” ကို မြင်မြောက်သဖြင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကြောင့် စကားလုံးများ ပြတ်သားလာကာ အမည်းရောင် ဟံသာလေးကောင်သည် အပြစ်ပျောက်စေသော မြစ်ဆုံသို့ ရောက်လာကြ၏။

Verse 43

स्नात्वा वै भावशुद्धास्ते प्राप्ता उज्ज्वलतां पुनः । स्नात्वा पीत्वा जलं ते तु पुनर्बहिर्विनिर्गताः

ရေချိုးပြီးနောက် သူတို့သည် အမှန်တကယ် စိတ်နှလုံးသန့်ရှင်းလာကာ ထပ်မံ တောက်ပသောအခြေအနေကို ရရှိကြ၏။ ရေချိုး၍ ရေကို သောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ပြန်လည် အပြင်သို့ ထွက်လာကြ၏။

Verse 44

तावत्यस्ताः स्त्रियः कृष्णा मृतास्तत्स्नानमात्रतः । क्रंदमाना विचेष्टंत्यो हाहाकार विकंपिताः

ထိုခဏတည်းက အမည်းရောင်အမျိုးသမီးတို့သည် ရေချိုးခြင်းတစ်ခုပဲကြောင့် သေဆုံးသွားကြ၏။ “ဟာယ! ဟာယ!” ဟု အော်ဟစ်ကာ ငိုကြွေး၍ လူးလှိမ့်တုန်ခါနေကြ၏။

Verse 45

यमलोकं गतास्तास्तु तात दृष्टा मया तदा । उड्डीनास्तु ततो हंसाः स्वस्थानं प्रतिजग्मिरे

ထိုအခါ အို တာတ၊ ငါသည် သူတို့ကို ယမလောကသို့ သွားကြသည်ကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့၏။ ထို့နောက် ဟင်္သာတို့သည် ပျံတက်၍ မိမိတို့၏ နေရာဌာနသို့ ပြန်လည်ရောက်ကြ၏။

Verse 46

एवं तात मया दृष्टं प्रत्यक्षं कथितं तव । कृष्णपक्षा महाकाया धार्तराष्ट्रास्तु ताः स्त्रियः

ဤသို့ အို တာတ၊ ငါကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့သမျှကို သင်အား ပြောပြပြီးပြီ။ ထိုမိန်းမတို့သည် ဓြတရာෂ္ဋရ၏ မိန်းမများဖြစ်၍ အသားအရောင်မည်းပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမားကြ၏။

Verse 47

कथयस्व प्रसादेन के भविष्यंति वै पितः । निर्गतान्मानसान्मध्याद्धार्तराष्ट्रान्वदस्व मे

အို အဖေ၊ ကရုဏာဖြင့် ပြောပြပါ—သူတို့သည် အနာဂတ်၌ အမှန်တကယ် မည်သူများ ဖြစ်လာမည်နည်း။ သင်၏ စိတ်အလယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဓာရ္တရာෂ္ဋရတို့အကြောင်း ငါ့အား ဆိုပါ။

Verse 48

के भविष्यंति ते तात कथय त्वं तु सांप्रतम् । कस्मात्सुकृष्णतां प्राप्ता हंसाः शुद्धाश्च ते पुनः

“အို တာတ၊ သူတို့သည် မည်သူများ ဖြစ်လာမည်နည်း၊ ယခုဘဲ ပြောပါ။ ထို့ပြင် ဟင်္သာတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ထပ်မံ၍ အနက်ရောင်နက်သို့ ရောက်သော်လည်း သန့်ရှင်းမှုကို မပျက်ဘဲ ရှိနေသနည်း?”

Verse 49

संजातास्तत्क्षणात्तात कस्मान्मृतास्तु ताः स्त्रियः । एवं मे संशयस्तात संजातो दारुणो हृदि

အို တာတ၊ သူတို့သည် ထိုခဏတည်းက ပေါ်ပေါက်လာကြ၏—သို့ဖြစ်လျှင် ထိုမိန်းမတို့သည် အဘယ်ကြောင့် သေဆုံးသနည်း။ ထို့ကြောင့် အို တာတ၊ ငါ့နှလုံး၌ ကြောက်မက်ဖွယ် သံသယတစ်ရပ် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 50

छेत्तुमर्हसि अद्यैव भवाञ्ज्ञानविचक्षणः । प्रसादसुमुखो भूत्वा प्रणतस्य सदैव मे

ဉာဏ်ပညာ၌ ခွဲခြားသိမြင်တတ်သော အရှင်၊ ယနေ့ပင် ထိုအရာကို ဖယ်ရှားပေးသင့်ပါသည်။ ကရုဏာတရားဖြင့် မျက်နှာတော်ကြည်လင်စွာရှိ၍ အမြဲဦးညွှတ်ပူဇော်နေသော ကျွန်ုပ်အား အစဉ်အမြဲ အနုဂ्रहပြုပါ။

Verse 51

एवं संभाष्य पितरं विरराम समुज्ज्वलः । ततः प्रवक्तुमारेभे स शुकः कुंजलाभिधः

ဤသို့ ဖခင်နှင့် စကားပြောပြီးနောက် ထိုတောက်ပသူသည် တိတ်ဆိတ်သွား하였다။ ထို့နောက် “ကుంఛလာ” ဟု အမည်ရသော ကြက်တူရွေးသည် စတင်ပြောဆိုလာသည်။

Verse 89

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थवर्णने च्यवनचरित्रे एकोननवतितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ၌ ဝေနအုပ်ాఖ్యာန်၊ ဂုရုတီရ္ထဖော်ပြချက်နှင့် ချျဝနဇာတ်ကြောင်းကို ဆိုသော အခန်း (၈၉) သည် ပြီးဆုံး၏။