Adhyaya 77

Verse 1

सुकर्मोवाच । कामस्य गीतलास्येन हास्येन ललितेन च । मोहितो राजराजेंद्रो नटरूपेण पिप्पल

စုကမ္မက ပြောသည်— ကာမဒေဝ၏ သီချင်းသံနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အက၊ ရယ်သံနှင့် လှပသွက်လက်သော ချစ်မောဟာသကြောင့် ရာဇာတို့၏ ရာဇာသည် မောဟဖြစ်သွား၏။ ကာမဒေဝသည် နတ်ကရုပ်ဖြင့် ပိပ္ပလပင်အနီး ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 2

कृत्वा मूत्रं पुरीषं च स राजा नहुषात्मजः । अकृत्वा पादयोः शौचमासने उपविष्टवान्

ဆီးနှင့် ဝမ်းကို ထုတ်ပြီးနောက် ထိုဘုရင်—နဟုရှ၏ သား—ခြေထောက်ကို သန့်စင်မပြုဘဲ အာသနပေါ်၌ ထိုင်လေ၏။

Verse 3

तदंतरं तु संप्राप्य संचचार जरा नृपम् । कामेनापि नृपश्रेष्ठ इंद्रकार्यं कृतं हितम्

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဇရာ (အိုမင်းခြင်း) သည် ဘုရင်ထံသို့ ရောက်လာကာ သူ၏အတွင်း၌ပင် လှုပ်ရှားပျံ့နှံ့လေ၏။ သို့ရာတွင် အို နရပရှေဋ္ဌ၊ ကာမဒေဝကို မာဓျမပြု၍ပင် အိန္ဒြ၏ အကျိုးရှိသော တာဝန်သည် ပြီးမြောက်ခဲ့၏။

Verse 4

निवृत्ते नाटके तस्मिन्गतेषु तेषु भूपतिः । जराभिभूतो धर्मात्मा कामसंसक्तमानसः

အကပြဇာတ်ပြီးဆုံး၍ သူတို့ ထွက်ခွာသွားသောအခါ၊ သဘာဝအားဖြင့် ဓမ္မရှိသော ဘုရင်သည် ဇရာကြောင့် အနိုင်ယူခံရပြီး၊ စိတ်သည် ကာမတဏှာ၌ ချည်နှောင်လျက် ရှိနေ၏။

Verse 5

मोहितः काममोहेन विह्वलो विकलेंद्रियः । अतीव मुग्धो धर्मात्मा विषयैश्चापवाहितः

ကာမမောဟ၏ မောဟကြောင့် မောဟိတဖြစ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားဝေဒနာတက်၍ အင်ဒြိယများလည်း မပြည့်စုံတော့သည်။ သဘာဝအားဖြင့် ဓမ္မတရားရှိသူဖြစ်သော်လည်း အလွန်အမင်း မျက်ကန်းမောဟဖြစ်ကာ အာရုံဝတ္ထုတို့၏ စီးဆင်းမှုတွင် လွင့်ပါသွား하였다။

Verse 6

एकदा तु गतो राजा मृगया व्यसनातुरः । वने च क्रीडते सोपि मोहरागवशं गतः

တစ်ခါတစ်ရံ မင်းကြီးသည် မုဂယာ(အမဲလိုက်) စွဲလမ်းမှုကြောင့် စိတ်ပူပန်ကာ ထွက်သွား하였다။ တောအတွင်း၌လည်း မောဟနှင့် ရာဂ၏ အာဏာအောက်သို့ ဝင်ကာ ကစားလှည့်လည်နေ하였다။

Verse 7

सरसं क्रीडमानस्य नृपतेश्च महात्मनः । मृगश्चैकः समायातश्चतुःशृंगो ह्यनौपमः

ရေကန်၌ ကစားနေသော မဟာတ္မာ မင်းကြီးထံသို့ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော သမင်တစ်ကောင် လာရောက်하였다—ချိုလေးချောင်းပါရှိသည်။

Verse 8

सर्वांगसुंदरो राजन्हेमरूपतनूरुहः । रत्नज्योतिः सुचित्रांगो दर्शनीयो मनोहरः

အို မင်းကြီး၊ ထိုသမင်သည် ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံး လှပ၏။ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အမွှေးအမျှင်တို့သည် ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ရတနာရောင်ခြည်ကဲ့သို့ ထွန်းလင်းသည်။ အင်္ဂါပုံသဏ္ဌာန်လည်း အလွန်လှပစွာ အမှတ်အသားပြည့်ဝ၍ မြင်ရသူ၏စိတ်ကို ဆွဲဆောင်၏။

Verse 9

अभ्यधावत्स वेगेन बाणपाणिर्धनुर्द्धरः । इत्यमन्यत मेधावी कोपि दैत्यः समागतः

သူသည် အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာ၍ လက်၌ မြားကိုကိုင်ကာ လေးကိုလည်း ဆွဲဆောင်ထားသည်။ ပညာရှိသူက “ဧကန်မလွဲ ဒೈတျတစ်ကောင် ရောက်လာပြီ” ဟု စိတ်တွင် ထင်မြင်하였다။

Verse 10

मृगेण च स तेनापि दूरमाकर्षितो नृपः । गतः सरथवेगेन श्रमेण परिखेदितः

ထိုသမင်က မင်းကို အဝေးကြီးသို့ ဆွဲခေါ်သွား၍ မင်းသည် ရထား၏ အရှိန်အပြည့်ဖြင့် လိုက်လံသွားကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ အလွန်အမင်း မောပန်းသွား၏။

Verse 11

वीक्षमाणस्य तस्यापि मृगश्चांतरधीयत । स पश्यति वनं तत्र नंदंनोपममद्भुतम्

ကြည့်နေစဉ်ပင် သမင်သည် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထို့နောက် မင်းသည် နန္ဒနဥယျာဉ်နှင့်တူသကဲ့သို့ အံ့ဖွယ်လှပသော တောအုပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့၏။

Verse 12

चारुवृक्षसमाकीर्णं भूतपंचकशोभितम् । गुरुभिश्चंदनैः पुण्यैः कदलीखंडमंडितैः

ထိုတောအုပ်သည် လှပသော သစ်ပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ဓာတ်ငါးပါး၏ အလှတရားဖြင့် တောက်ပကာ၊ သန့်ရှင်းသော အဂရုနှင့် စန္ဒကူး၏ မွှေးရနံ့၊ ငှက်ပျောတောအုပ်များဖြင့် အလှဆင်ထား၏။

Verse 13

बकुलाशोकपुंनागैर्नालिकेरैश्च तिंदुकैः । पूगीफलैश्च खर्जूरैः कुमुदैः सप्तपर्णकैः

ထိုနေရာတွင် ဘကူလာ၊ အရှိုကာ၊ ပုမ္နာဂ သစ်ပင်များရှိ၍၊ အုန်းပင်နှင့် တိန္ဒုက သစ်ပင်များလည်းရှိသည်။ ထို့ပြင် ကွမ်းသီးနှင့် ဒိတ်သီး၊ အဖြူရောင် ကုမုဒ ပန်းနှင့် စပ္တပဏ္ဏ သစ်ပင်များလည်း ရှိ၏။

Verse 14

पुष्पितैः कर्णिकारैश्च नानावृक्षैः सदाफलैः । पुष्पितामोदसंयुक्तैः केतकैः पाटलैस्ततः

ထိုတောအုပ်သည် ပန်းပွင့်ဝေဆာသော ကဏ္ဏိကာရ သစ်ပင်များနှင့် အမြဲအသီးပွင့်သော သစ်ပင်မျိုးစုံဖြင့် အလှဆင်ထား၏။ ထို့နောက် ကေတကာနှင့် ပါဋလ သစ်ပင်များလည်းရှိ၍ ပန်းရနံ့နှင့် ကြည်နူးမှုတို့ ပေါင်းစည်းလျက် ပြန့်နှံ့နေ၏။

Verse 15

वीक्षमाणो महाराज ददर्श सर उत्तमम् । पुण्योदकेन संपूर्णं विस्तीर्णं पंचयोजनम्

အို မဟာရာဇာ၊ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရာတွင် အထူးမြတ်သော ရေကန်တစ်ကန်ကို မြင်တွေ့하였다—ပုဏ္ဏိယရေဖြင့် ပြည့်ဝ၍ ယောဇန ငါးအထိ ကျယ်ပြန့်နေသည်။

Verse 16

हंसकारंडवाकीर्णं जलपक्षिविनादितम् । कमलैश्चापि मुदितं श्वेतोत्पलविराजितम्

ထိုရေကန်သည် ဟင်္သာနှင့် ကာရဏ္ဍဝ ဘဲများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ရေငှက်တို့၏ အော်သံများဖြင့် တုန်လှုပ်ဂုဏ်မြည်; ကြာပန်းများကြောင့် ပျော်ရွှင်၍ အဖြူအုတ်ပလပန်းများဖြင့် တောက်ပလှသည်။

Verse 17

रक्तोत्पलैः शोभमानं हाटकोत्पलमंडितम् । नीलोत्पलैः प्रकाशितं कल्हारैरतिशोभितम्

၎င်းသည် အနီအုတ်ပလပန်းများဖြင့် တောက်ပ၍ ရွှေရောင်ကြာပန်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်; အပြာအုတ်ပလပန်းများဖြင့် လင်းလက်ကာ ကလ္ဟာရ လီလီပန်းများကြောင့် အလွန်အမင်း လှပသည်။

Verse 18

मत्तैर्मधुकरैश्चपि सर्वत्र परिनादितम् । एवं सर्वगुणोपेतं ददर्श सर उत्तमम्

မတ်မတ်မူးမူး ပျားများ၏ ဟုန်ဟုန်မြည်သံကြောင့် နေရာတိုင်း တုန်လှုပ်နေပြီး; ဤသို့ အလှအပနှင့် ဂုဏ်ရည်အမျိုးမျိုး ပြည့်စုံသော အထူးမြတ်ရေကန်ကို သူမြင်တွေ့하였다။

Verse 19

पंचयोजनविस्तीर्णं दशयोजनदीर्घकम् । तडागं सर्वतोभद्रं दिव्यभावैरलंकृतम्

ထိုတဒါဂ (ရေကန်ကြီး) သည် အကျယ် ယောဇန ငါး၊ အလျား ယောဇန ဆယ်ရှိ၍; အရပ်ရပ် မင်္ဂလာနှင့် လှပကာ ဒိဗ္ဗဂုဏ်ရည်များဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

Verse 20

रथवेगेन संखिन्नः किंचिच्छ्रमनिपीडितः । निषसाद तटे तस्य चूतच्छायां सुशीतलाम्

ရထား၏အရှိန်ကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ အနည်းငယ်သောပင်ပန်းမှုက ဖိစီးနေသဖြင့်၊ သူသည် ထိုကမ်းနား၌ အလွန်အေးမြသော သရက်ပင်အရိပ်အောက်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

Verse 21

स्नात्वा पीत्वा जलं शीतं पद्मसौगंध्यवासितम् । सर्वश्रमोपशमनममृतोपममेव तत्

ရေချိုးပြီးနောက် ကြာပန်းရနံ့ဖြင့် မွှေးကြိုင်သော အေးမြသည့်ရေကို သောက်သဖြင့် ပင်ပန်းမှုအားလုံး ပြေလျော့သွားသည်။ အမှန်တကယ် အမృతနှင့်တူ၏။

Verse 22

वृक्षच्छाये ततस्तस्मिन्नुपविष्टेन भूभृता । गीतध्वनिः समाकर्णि गीयमानो यथा तथा

ထို့နောက် သစ်ပင်အရိပ်အောက်၌ ထိုင်နေသော ဘုရင်သည် သီချင်းသံကို ကြားရ၏—တစ်ခါတစ်ရံ ဒီလို၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဟိုလို သီဆိုနေသကဲ့သို့။

Verse 23

यथा स्त्री गायते दिव्या तथायं श्रूयते ध्वनिः । गीतप्रियो महाराज एव चिंतां परां गतः

ကောင်းကင်ဘုံမှ မိန်းမတစ်ဦး သီဆိုသကဲ့သို့ ဤအသံသည် ကြားရ၏။ သီချင်းကို ချစ်မြတ်နိုးသော မဟာဘုရင်သည် အလွန်နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုသို့ ကျရောက်လေ၏။

Verse 24

चिंताकुलस्तु धर्मात्मा यावच्चिंतयते क्षणम् । तावन्नारी वरा काचित्पीनश्रोणी पयोधरा

စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် ဝမ်းနည်းဝေဒနာဖြစ်နေသော ဓမ္မသတ္တဝါသည် ခဏမျှ စဉ်းစားနေစဉ်အတွင်းပင်၊ ထူးမြတ်သော မိန်းမတစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာ၏—တင်ပါးကျယ်ဝန်း၍ ရင်သားပြည့်ဝသောသူ။

Verse 25

नृपतेः पश्यतस्तस्य वने तस्मिन्समागता । सर्वाभरणशोभांगी शीललक्षणसंपदा

မင်းကြီးကြည့်နေစဉ်ပင် သူမသည် ထိုတောထဲသို့ ရောက်လာ၏။ အလှဆင်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါများတောက်ပ၍ သီလနှင့် မင်္ဂလာလက္ခဏာတို့၏ ဓနဖြင့် ပြည့်စုံနေ၏။

Verse 26

तस्मिन्वने समायाता नृपतेः पुरतः स्थिता । तामुवाच महाराजः का हि कस्य भविष्यसि

သူမသည် ထိုတောသို့ ရောက်လာပြီး မင်းကြီးရှေ့၌ ရပ်နေ၏။ ထို့နောက် မဟာမင်းကြီးက “သင်သည် မည်သူနည်း၊ မည်သူ၏ (ဇနီး/သမီး) ဖြစ်မည်နည်း” ဟု မေး၏။

Verse 27

किमर्थं हि समायाता तन्मे त्वं कारणं वद । पृष्टा सती तदा तेन न किंचिदपि पिप्पल

“ဘာအကြောင်းကြောင့် ဒီကိုလာသနည်း၊ အကြောင်းရင်းကို ငါ့အား ပြောပါ” ဟု မေးသော်လည်း ထိုအခါ ပိပ္ပလာသည် တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပြောခဲ့။

Verse 28

शुभाशुभं च भूपालं प्रत्यवोचद्वरानना । प्रहस्यैव गता शीघ्रं वीणादंडकराऽबला

မျက်နှာလှပသော မိန်းမသည် ဘုရင်အား မင်္ဂလာနှင့် အမင်္ဂလာအကြောင်း ပြန်လည်ဆို၏။ ထို့နောက် ရယ်မောလျက် လက်ထဲတွင် ဗီဏာ၏ လည်တံကို ကိုင်ထားသော နူးညံ့သည့် မိန်းမသည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 29

विस्मयेनापि राजेंद्रो महता व्यापितस्तदा । मया संभाषिता चेयं मां न ब्रूते स्म सोत्तरम्

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် အံ့ဩမှုကြီးစွာဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရ၏။ ကျွန်ုပ်က စကားပြောသော်လည်း သူသည် ကျွန်ုပ်အား ပြန်မဖြေခဲ့။

Verse 30

पुनश्चिंतां समापेदे ययातिः पृथिवीपतिः । यो वै मृगो मया दृष्टश्चतुःशृंगः सुवर्णकः

ထို့နောက် မြေကြီး၏အရှင် မင်းယယာတီသည် ထပ်မံ စိုးရိမ်သည့်အတွေးထဲသို့ ကျရောက်၍— “ငါမြင်ခဲ့သော သမင်သည် အမှန်တကယ် ချိုလေးချောင်းရှိပြီး ရွှေရောင်တောက်ပသည်” ဟု တွေးတော်မူ၏။

Verse 31

तस्मान्नारी समुद्भूता तत्सत्यं प्रतिभाति मे । मायारूपमिदं सत्यं दानवानां भविष्यति

ထို့ကြောင့် ထိုအရာမှ မိန်းမတစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာသည်ဟု ထင်ရှားပြီး၊ ဤအရာသည် ငါ့အတွက် အမှန်တရားဟု ထင်မြင်ရသည်။ ဤအမှန်တရားသည် မာယာရূপဖြင့် ဒာနဝတို့အပေါ် မကြာမီ ဖြစ်ပေါ်လာမည်။

Verse 32

चिंतयित्वा क्षणं राजा ययातिर्नहुषात्मजः । यावच्चिंतयते राजा तावन्नारी महावने

နဟုရှ၏သား မင်းယယာတီသည် ခဏတာ စဉ်းစားတော်မူ၏။ မင်းကြီး စဉ်းစားနေသမျှကာလအတွင်း ထိုမိန်းမသည် တောကြီးအတွင်း၌ပင် ရှိနေ하였다။

Verse 33

अंतर्धानं गता विप्र प्रहस्य नृपनंदनम् । एतस्मिन्नंतरे गीतं सुस्वरं पुनरेव तत्

အို ဗိပ္ပရ (ဗြာဟ္မဏ) ရေ၊ ထိုမိန်းမသည် မင်းသားကို ရယ်မောကာ မျက်စိရှေ့မှ အန္တရာဓာန် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထိုအကြားအချိန်တွင်ပင် သာယာမြတ်သော သီချင်းသံတူတူကို ထပ်မံ ကြားရပြန်သည်။

Verse 34

शुश्रुवे परमं दिव्यं मूर्छनातानसंयुतम् । जगाम सत्वरं राजा यत्र गीतध्वनिर्महान्

ထိုအခါ အလွန်မြင့်မြတ်၍ ဒိဗ္ဗသံတော်ကို ကြားရပြီး၊ မူရ္ဍ္ဍချနာနှင့် တာန်သံများပါဝင်သကဲ့သို့ သီလဝင်တေးသွားများနှင့် ပြည့်စုံနေ၏။ ထို့ကြောင့် မင်းကြီးသည် သီချင်းသံ၏ မဟာဂုဏ်သံ ထွက်ပေါ်ရာနေရာသို့ ချက်ချင်း အလျင်အမြန် သွားတော်မူ၏။

Verse 35

जलांते पुष्करं चैव सहस्रदलमुत्तमम् । तस्योपरि वरा नारी शीलरूपगुणान्विता

ရေကမ်းနားတွင် ပန်းပဒုမအထူးမြတ်တစ်ပွင့် ရွက်ပေါင်းတစ်ထောင်ဖြင့် ပွင့်လန်းနေ၏။ ထိုပန်းပေါ်၌ သီလ၊ အလှနှင့် ကောင်းဂုဏ်တို့ ပြည့်စုံသော မိန်းမမြတ်တစ်ဦး ရပ်တည်နေ၏။

Verse 36

दिव्यलक्षणसंपन्ना दिव्याभरणभूषिता । दिव्यैर्भावैः प्रभात्येका वीणादंडकराविला

သူမသည် ဒိဗ္ဗလက္ခဏာများ ပြည့်စုံ၍ ကောင်းကင်ဘုံအလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။ ဒိဗ္ဗသော ဘာဝဖြင့် သူမတစ်ဦးတည်း တောက်ပနေပြီး လက်သည် ဗီဏာ၏ လည်တံပေါ်တွင် လှုပ်ရှားနေ၏။

Verse 37

गायंती सुस्वरं गीतं तालमानलयान्वितम् । तेन गीतप्रभावेण मोहयंती चराचरान्

သူမသည် သံလှပသော သီချင်းကို တာလ၊ မာန၊ လယတို့နှင့် ပြည့်စုံစွာ သီဆိုနေ၏။ ထိုသီချင်း၏ အာနုဘော်ကြောင့် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးကို မောဟစေ၏။

Verse 38

देवान्मुनिगणान्सर्वान्दैत्यान्गंधर्वकिन्नरान् । तां दृष्ट्वा स विशालाक्षीं रूपतेजोपशालिनीम्

သူသည် ဒေဝတားတို့၊ မုနိအစုအဝေးတို့၊ ဒೈတျတို့၊ ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် ကိန္နရတို့အားလုံးကို မြင်၏။ ထို့နောက် မျက်လုံးကျယ်သော အမျိုးသမီးကို မြင်ရာတွင်—အလှနှင့် တေဇောရောင်ခြည် ပြည့်ဝသူမကို—သူ အံ့ဩသွား၏။

Verse 39

संसारे नास्ति चैवान्या नारीदृशी चराचरे । पुरा नटो जरायुक्तो नृपतेः कायमेव हि

လှုပ်ရှားသောလောကနှင့် မလှုပ်ရှားသောလောက အားလုံးတွင် သူမကဲ့သို့ အခြားမိန်းမ မရှိ။ ယခင်ကတော့ အိုမင်းသော နတ်ကပြသမားတစ်ဦးသည် မင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကိုသာ ကိုယ်စားပြုသကဲ့သို့၊ ကိုယ်ထည်ပုံရိပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့၏။

Verse 40

संचारितो महाकामस्तदासौ प्रकटोभवत् । घृतं स्पृष्ट्वा यथा वह्नी रश्मिवान्संप्रजायते

ထိုမဟာကာမ ဆန္ဒကြီး လှုပ်ရှားလာသော် ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာ၏—ဃီကို ထိမိသကဲ့သို့ မီးသည် တောက်ပသော မီးလျှံများဖြင့် လောင်ကျွမ်းထွန်းတောက်လာသည်။

Verse 41

तां च दृष्ट्वा तथा कामस्तत्कायात्प्रकटोऽभवत् । मन्मथाविष्टचित्तोसौ तां दृष्ट्वा चारुलोचनाम्

သူမကို မြင်သည်နှင့် ကာမ (ကာမဒေဝ) သည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှပင် ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာ၏။ မန္မထ၏ အာဝိသ္ဓဖြစ်သော စိတ်ဖြင့် လှပသော မျက်လုံးရှိသော မိန်းမကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

Verse 42

ईदृग्रूपा न दृष्टा मे युवती विश्वमोहिनी । चिंतयित्वा क्षणं राजा कामसंसक्तमानसः

“ဤသို့သော ရုပ်ရည်ရှိ၍ ကမ္ဘာလောကတစ်လောကလုံးကို မောဟစေသော ယုဝတီကို ငါ မမြင်ဖူးသေး။” ခဏတစ်စုံတစ်ရာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကာမ၌ ချိတ်ဆက်နေသော စိတ်ဖြင့် ဘုရင်သည် (ပြော/ပြု) လေ၏။

Verse 43

तस्याः सविरहेणापि लुब्धोभून्नृपतिस्तदा । कामाग्निना दह्यमानः कामज्वरेणपीडितः

သူမနှင့် ကွာဝေးနေရသော်လည်း ထိုအခါ ဘုရင်သည် လောဘတက်လာ၏။ ကာမမီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းကာ ကာမအဖျားကြောင့် ညှဉ်းဆဲခံရ၏။

Verse 44

कथं स्यान्मम चैवेयं कथं भावो भविष्यति । यदा मां गूहते बाला पद्मास्या पद्मलोचना

“ဤသူမသည် ငါ့အပိုင် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း၊ ဤခံစားချက်သည် မည်သို့ ပေါ်ပေါက်မည်နည်း—ပဒ္မမျက်နှာ၊ ပဒ္မမျက်လုံးရှိသော မိန်းကလေးက ငါ့ကို ဖက်တွယ်သောအခါ?”

Verse 45

यदीयं प्राप्यते तर्हि सफलं जीवितं भवेत् । एवं विचिंत्य धर्मात्मा ययातिः पृथिवीपतिः

“ဤအရာကို ရရှိနိုင်လျှင် အသက်တာသည် အမှန်တကယ် အကျိုးဖြစ်ထွန်းလိမ့်မည်” ဟု ထိုသို့ စဉ်းစားကာ ဓမ္မတရားရှိသော မြေကြီး၏ အရှင် ရာဇာ ယယာတိ သည် ဆုံးဖြတ်တော်မူ၏။

Verse 46

तामुवाच वरारोहां का त्वं कस्यापि वा शुभे । पूर्वं दृष्टा तु या नारी सा दृष्टा पुनरेव च

ထိုအလှမြင့်မားသော မိန်းမအား မိန့်တော်မူသည်— “အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ သင်သည် မည်သူနည်း၊ မည်သူ၏သူနည်း။ ယခင်က မြင်ခဲ့သော မိန်းမကိုပင် ယခု ထပ်မံမြင်ရပြန်သည်။”

Verse 47

तां पप्रच्छ स धर्मात्मा का चेयं तव पार्श्वगा । सर्वं कथय कल्याणि अहं हि नहुषात्मजः

ဓမ္မတရားရှိသောသူက မေးမြန်းသည်— “သင်၏ဘေး၌ ရပ်နေသော ဤမိန်းမသည် မည်သူနည်း။ အို ကလျာဏီ၊ အရာအားလုံးကို ပြောပြပါ; အကြောင်းမူကား ငါသည် နဟုရှ၏ သားဖြစ်သည်။”

Verse 48

सोमवंशप्रसूतोहं सप्तद्वीपाधिपः शुभे । ययातिर्नाम मे देवि ख्यातोहं भुवनत्रये

အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ ငါသည် စောမဝంశ (လဝంశ) မှ မွေးဖွား၍ ဒွီပ ခုနစ်ခု၏ အရှင်ဖြစ်၏။ အို ဒေဝီ၊ ငါ၏နာမည်မှာ ယယာတိ ဖြစ်ပြီး တိလောက၌ ထင်ရှားကျော်ကြား၏။

Verse 49

तव संगमने चेतो भावमेवं प्रवांछते । देहि मे संगमं भद्रे कुरु सुप्रियमेव हि

သင်နှင့် ပေါင်းဆုံခြင်းအတွက် ငါ၏စိတ်သည် ဤသို့ပင် တမ်းတလျက်ရှိ၏။ အို ဘဒ္ဒရေ၊ ထိုပေါင်းဆုံခြင်းကို ငါ့အား ပေးပါ; အလွန်ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် အရာကိုပင် ပြုပါ။

Verse 50

यं यं हि वांछसे भद्रे तद्ददामि न संशयः । दुर्जयेनापि कामेन हतोहं वरवर्णिनि

အို သဘောနူးညံ့သော မိန်းမမြတ်၊ သင်လိုချင်သမျှကို မသံသယဘဲ ငါပေးမည်။ အို အရောင်အဆင်းလှပသူ၊ အနိုင်ယူရန်ခက်သော ကာမဆန္ဒကပင် ငါ့ကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီ။

Verse 51

तस्मात्त्राहि सुदीनं मां प्रपन्नं शरणं तव । राज्यं च सकलामुर्वीं शरीरमपि चात्मनः

ထို့ကြောင့် ဒုက္ခဆင်းရဲနေသော ငါကို ကာကွယ်ပါ၊ ငါသည် သင့်ထံ အလုံးစုံအပ်နှံ၍ ခိုလှုံလာသူဖြစ်၏။ ငါ၏ နိုင်ငံတော်၊ မြေကြီးတစ်လုံးလုံးနှင့် မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အတ္တကိုပါ သင့်အား အပ်နှံပူဇော်၏။

Verse 52

संगमे तव दास्यामि त्रैलोक्यमिदमेव ते । तस्य राज्ञो वचः श्रुत्वा सा स्त्री पद्मनिभानना

“ငါတို့ ပေါင်းစည်းချိန်တွင် ဤ တြိလောကကိုပင် သင့်အား ပေးမည်” ဟု။ ဘုရင်၏ စကားကို ကြားသော် ကြာပန်းကဲ့သို့ မျက်နှာရှိသော ထိုမိန်းမသည် (စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏)။

Verse 53

विशालां स्वसखीं प्राह ब्रूहि राजानमागतम् । नाम चोत्पत्तिस्थानं च पितरं मातरं शुभे

သူမသည် မိမိ၏ မိတ်သမီး ဝိသာလာအား ပြော၏—“ရောက်လာသော ဘုရင်အကြောင်း ပြောပြပါ၊ အမည်၊ မွေးဖွားရာဒေသ၊ အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ သူ၏ အဖနှင့် အမိကိုပါ”။

Verse 54

ममापि भावमेकाग्रमस्याग्रे च निवेदय । तस्याश्च वांछितं ज्ञात्वा विशाला भूपतिं तदा

“ငါ၏ တစ်စိတ်တစ်သဘော အာရုံတည်ကြည်မှုကိုလည်း သူ့ရှေ့တွင် တင်ပြပါ” ဟု။ သူမ၏ လိုအင်ကို သိမြင်ပြီးနောက် ဝိသာလာသည် ထိုအခါ ဘုရင်ထံ (သင့်တော်သလို ပြော/ဆောင်ရွက်) လေ၏။

Verse 55

उवाच मधुरालापैः श्रूयतां नृपनंदन । विशालोवाच । काम एष पुरा दग्धो देवदेवेन शंभुना

သူသည် ချိုမြိန်သောစကားဖြင့် “နားထောင်ပါ၊ မင်းသားတော်” ဟုဆို၏။ ဝိသာလက “ဤကာမဒေဝသည် ရှေးကာလ၌ ဒေဝတို့၏ဒေဝ ရှမ္ဘုက မီးဖြင့်လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်” ဟုဆို၏။

Verse 56

रुरोद सा रतिर्दुःखाद्भर्त्राहीनापि सुस्वरम् । अस्मिन्सरसि राजेंद्र सा रतिर्न्यवसत्तदा

ရတီသည် ဒုက္ခကြောင့် ခင်ပွန်းမရှိသော်လည်း သာယာသောအသံဖြင့် ငိုကြွေး၏။ မင်းတို့၏မင်းကြီးရေ၊ ထိုအခါ ရတီသည် ဤရေကန်၌ နေထိုင်လာခဲ့သည်။

Verse 57

तस्य प्रलापमेवं सा सुस्वरं करुणान्वितम् । समाकर्ण्य ततो देवाः कृपया परयान्विताः

သူမ၏ ထိုသို့သော ငိုကြွေးလျှောက်လဲမှုကို—သာယာသောအသံဖြင့် ကရုဏာပြည့်ဝစွာ—ကြားသော် ဒေဝတို့သည် အမြင့်ဆုံးကရုဏာဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

Verse 58

संजाता राजराजेंद्र शंकरं वाक्यमब्रुवन् । जीवयस्व महादेव पुनरेव मनोभवम्

ထို့နောက် မင်းတို့၏မင်းကြီးရေ၊ သူမသည် ထ၍ ရှင်ကရအား “မဟာဒေဝရေ၊ မနောဘဝကို ထပ်မံ အသက်ပြန်ရှင်စေပါ” ဟု လျှောက်၏။

Verse 59

वराकीयं महाभाग भर्तृहीना हि कीदृशी । कामेनापि समायुक्तामस्मत्स्नेहात्कुरुष्व हि

“မဟာဘဂ္ဂရေ၊ ခင်ပွန်းမရှိသော ဤဆင်းရဲသနားဖွယ် မိန်းမသည် ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း? ကာမနှင့်ပင် ဆက်နွယ်နေသော်လည်း၊ ကျွန်မ၏မေတ္တာကြောင့် ဤကရုဏာကို ပြုပါ—အမှန်တကယ်ပါ။”

Verse 60

तच्छ्रुत्वा च वचः प्राह जीवयामि मनोभवम् । कायेनापि विहीनोयं पंचबाणो मनोभवः

ထိုစကားကို ကြားသော် သူက ပြန်ဆိုသည်—“မနောဘဝကို ငါ ပြန်လည် အသက်သွင်းမည်။ ကိုယ်ခန္ဓာမရှိသော်လည်း ငါးမြားကိုင် မနောဘဝသည် မျက်နှာမပျက် တည်ရှိနေသေး၏။”

Verse 61

भविष्यति न संदेहो माधवस्य सखा पुनः । दिव्येनापि शरीरेण वर्तयिष्यति नान्यथा

သံသယမရှိ—သူသည် မာဓဝ၏ မိတ်ဆွေဖြစ်လာမည်။ ဒိဗ္ဗကိုယ်ခန္ဓာရရှိသော်လည်း ထိုပုံစံအတိုင်းသာ နေထိုင်မည်၊ အခြားမဟုတ်။

Verse 62

महादेवप्रसादाच्च मीनकेतुः स जीवितः । आशीर्भिरभिनंद्यैवं देव्याः कामं नरोत्तम

မဟာဒေဝ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် မီနကေတုသည် အသက်ရှင်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဒေဝီ၏ အာရှီဝါဒကို လက်ခံ၍ ဝမ်းမြောက်သဖြင့် လူထူးလူမြတ်သည် မိမိဆန္ဒကို ပြည့်စုံစေ하였다။

Verse 63

गच्छ काम प्रवर्तस्व प्रियया सह नित्यशः । एवमाह महातेजाः स्थितिसंहारकारकः

“သွားလော့၊ ကာမရေ—မိမိ၏ လုပ်ငန်းကို စတင်ဆောင်ရွက်လော့၊ ချစ်သူမနှင့် အမြဲတကွ နေလော့” ဟု တေဇောမဟာရှိ၍ တည်တံ့ခြင်းနှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်းကို စီမံသူက မိန့်တော်မူ၏။

Verse 64

पुनः कामः सरःप्राप्तो यत्रास्ते दुःखिता रतिः । इदं कामसरो राजन्रतिरत्र सुसंस्थिता

ထပ်မံ၍ ကာမသည် ရတီက ဝမ်းနည်းစွာ ထိုင်နေသော ရေကန်သို့ ရောက်လာသည်။ သူက “အို မင်းကြီး၊ ဤသည်မှာ ကာမသရသ် ရေကန်ဖြစ်၏; ဤနေရာ၌ ရတီသည် တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်၏” ဟု ဆို၏။

Verse 65

दग्धे सति महाभागे मन्मथे दुःखधर्षिता । रत्याः कोपात्समुत्पन्नः पावको दारुणाकृतिः

မဟာဂုဏ်ရှိ မန္မထသည် မီးလောင်၍ ပျက်စီးသွားသောအခါ၊ ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် နာကျင်နေသော ရတီသည် ဒေါသမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ပုံသဏ္ဍာန်ရှိ မီးကို ပေါ်ထွန်းစေ하였다။

Verse 66

अतीवदग्धा तेनापि सा रतिर्मोहमूर्छिता । अश्रुपातं मुमोचाथ भर्तृहीना नरोत्तम

ထိုမီးကြောင့်ပင် ရတီသည် အလွန်အမင်း လောင်ကျွမ်းနာကျင်ကာ မောဟမူးမေ့သွားပြီး၊ အို လူမြတ်၊ ခင်ပွန်းမရှိသူအဖြစ် မျက်ရည်များကို သွန်ချလိုက်သည်။

Verse 67

नेत्राभ्यां हि जले तस्याः पतिता अश्रुबिंदवः । तेभ्यो जातो महाशोकः सर्वसौख्यप्रणाशकः

အမှန်တကယ် ရတီ၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်မှ မျက်ရည်စက်များ ရေထဲသို့ ကျသွားပြီး၊ ထိုစက်များမှ ပျော်ရွှင်မှုအားလုံးကို ဖျက်ဆီးသော မဟာဝမ်းနည်းခြင်း ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 68

जरा पश्चात्समुत्पन्ना अश्रुभ्यो नृपसत्तम । वियोगो नाम दुर्मेधास्तेभ्यो जज्ञे प्रणाशकः

အို မင်းမြတ်၊ နောက်တစ်ခါ မျက်ရည်များမှ အိုမင်းခြင်း ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ ထိုမျက်ရည်များမှ ‘ဗိယောဂ’ ဟုခေါ်သော ခွဲခွာခြင်းအမည်ရှိ ဖျက်ဆီးသူတစ်ပါး မွေးဖွားလာသည်—ဉာဏ်မမီ၍ ဆိုးရွားသော အင်အား။

Verse 69

दुःखसंतापकौ चोभौ जज्ञाते दारुणौ तदा । मूर्छा नाम ततो जज्ञे दारुणा सुखनाशिनी

ထိုအခါ ကြောက်မက်ဖွယ် အင်အားနှစ်ပါး—ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ပူလောင်နာကျင်ခြင်း—ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ ထို့နောက် ‘မူရ္ဍ္ဈာ’ ဟုခေါ်သော မူးမေ့ခြင်းသည် ကြမ်းတမ်းကာ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖျက်ဆီးသူအဖြစ် မွေးဖွားလာသည်။

Verse 70

शोकाज्जज्ञे महाराज कामज्वरोथ विभ्रमः । प्रलापो विह्वलश्चैव उन्मादो मृत्युरेव च

အို မဟာရာဇာ၊ ဝမ်းနည်းခြင်းမှ ကာမအဖျား ပေါ်ထွန်းလာ၍ ထို့နောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု ဖြစ်၏။ အရူးအမူးပြောဆိုခြင်းနှင့် အားမဲ့တုန်လှုပ်ခြင်း၊ ရူးသွပ်ခြင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် သေခြင်းတိုင်အောင် ဖြစ်လာ၏။

Verse 71

तस्याश्च अश्रुबिंदुभ्यो जज्ञिरे विश्वनाशकाः । रत्याः पार्श्वे समुत्पन्नाः सर्वे तापांगधारिणः

သူမ၏ မျက်ရည်စက်များမှ ကမ္ဘာကိုဖျက်ဆီးနိုင်သော သတ္တဝါများ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ရတီ၏ဘေး၌ မွေးဖွားလာကြပြီး ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် ပူလောင်နာကျင်မှု၏ အမှတ်အသားများကို ဆောင်ထားကြ၏။

Verse 72

मूर्तिमंतो महाराज सद्भावगुणसंयुताः । काम एष समायातः केनाप्युक्तं तदा नृप

အို မဟာရာဇာ၊ သဘောကောင်းမြတ်မှုနှင့် ဂုဏ်သတ္တိတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော ဤကာမဒေဝသည် ကိုယ်ထည်ရှိသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာ၏—အို မင်းကြီး၊ ထိုအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ခေါ်ယူခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 73

महानंदेन संयुक्ता दृष्ट्वा कामं समागतम् । नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यां पतिता अश्रुबिन्दवः

အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် လွှမ်းမိုးကာ ကာမဒေဝ ရောက်လာသည်ကို မြင်သော် မျက်လုံးနှစ်ဖက် မျက်ရည်ပြည့်လျှံ၍ မျက်ရည်စက်များ အောက်သို့ ကျဆင်းလာ၏။

Verse 74

अप्सु मध्ये महाराज चापल्याज्जज्ञिरे प्रजाः । प्रीतिर्नाम तदा जज्ञे ख्यातिर्लज्जा नरोत्तम

အို မဟာရာဇာ၊ ရေထဲအလယ်၌ လှုပ်ရှားမတည်ငြိမ်မှုကြောင့် သတ္တဝါများ မွေးဖွားလာ၏။ ထိုအခါ ‘ပရီတိ’ ဟူသောသူ ပေါ်ထွန်းလာပြီး ‘ချာယာတိ’ နှင့် ‘လဇ္ဇာ’ တို့လည်း ဖြစ်ပေါ်လာ၏၊ အို လူမြတ်။

Verse 75

तेभ्यो जज्ञे महानंद शांतिश्चान्या नृपोत्तम । जज्ञाते द्वे शुभे कन्ये सुखसंभोगदायिके

ထိုသူတို့မှ မဟာနန္ဒ နှင့် အခြားတစ်ဦး ‘ရှာန္တိ’ ဟူသော အမည်ရှိသူ မွေးဖွားလာ၏၊ အို မင်းမြတ်။ ထို့ပြင် မင်္ဂလာရှိသော သမီးနှစ်ဦးလည်း မွေးဖွားလာ၍ စုခနှင့် ပျော်ရွှင်သော အာနန္ဒကို ပေးစွမ်းသူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 76

लीलाक्रीडा मनोभाव संयोगस्तु महान्नृप । रत्यास्तु वामनेत्राद्वै आनंदादश्रुबिंदवः

အို မဟာမင်းကြီး၊ သူတို့၏ လီလာကစားပွဲနှင့် စိတ်နှလုံးပေါင်းစည်းမှုသည် အလွန်နက်ရှိုင်း၏။ ရတီ၏ ဘယ်မျက်စိမှ အာနန္ဒကြောင့် အမှန်တကယ် မျက်ရည်စက်များ ပေါ်ထွက်လာ၏။

Verse 77

जलांते पतिता राजंस्तस्माज्जज्ञे सुपंकजम् । तस्मात्सुपंकजाज्जाता इयं नारी वरानना

အို မင်းကြီး၊ သူမသည် ရေကမ်းနား၌ ကျရောက်သွားသောအခါ ထိုနေရာမှ လှပသော ကြာပန်းတစ်ပွင့် ပေါ်ထွက်လာ၏။ ထိုလှပသော ကြာပန်းမှပင် မျက်နှာလှသော ဤမိန်းမ မွေးဖွားလာ၏။

Verse 78

अश्रुबिंदुमती नाम रतिपुत्री नरोत्तम । तस्याः प्रीत्या सुखं कृत्वा नित्यं वर्त्ते समीपगा

အို လူမြတ်၊ ရတီ၏ သမီးဖြစ်သော ‘အရှုဘိန္ဒုမတီ’ ဟူသော မိန်းမတစ်ဦး ရှိ၏။ သူမကို ချစ်ခင်သဖြင့် အမြဲအနီး၌ နေထိုင်ကာ သက်သာချမ်းသာနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးလျက်ရှိ၏။

Verse 79

सखीभावस्वभावेन संहृष्टा सर्वदा शुभा । विशाला नाम मे ख्यातं वरुणस्य सुता नृप

မိတ်သဘောသဘာဝကြောင့် သူမသည် အမြဲပျော်ရွှင်၍ မင်္ဂလာရှိနေ၏။ အို မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သိသမျှ သူမသည် ‘ဝိသာလာ’ ဟူသော အမည်ဖြင့် ထင်ရှားပြီး ဝရုဏဒေဝ၏ သမီးဖြစ်၏။

Verse 80

अस्याश्चांते प्रवर्तामि स्नेहात्स्निग्धास्मि सर्वदा । एतत्ते सर्वमाख्यातमस्याश्चात्मन एव ते

မေတ္တာကြောင့် အဆုံးတိုင်အောင် သူမအပေါ် သဒ္ဓါဖြင့် ဆက်လက်တည်နေ၏၊ အမြဲတမ်း နူးညံ့သော ချစ်ခြင်းဖြင့် ချိတ်ဆက်နေ၏။ ယခုတော့ သူမ၏ ကိုယ်တိုင်အတ္တနှင့် သက်ဆိုင်သမျှ အားလုံးကို သင့်အား ပြောပြီးပြီ။

Verse 81

तपश्चचार राजेंद्र पतिकामा वरानना । राजोवाच । सर्वमेव त्वयाख्यातं मया ज्ञातं शुभे शृणु

အို မင်းကြီး၊ ခင်ပွန်းကို လိုလားသော မျက်နှာလှသော မိန်းမသည် တပဿာကို ကျင့်၏။ မင်းက ပြောသည်—“အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ သင်ရှင်းပြသမျှကို ငါသိနားလည်ပြီးပြီ; ယခု သင် နားထောင်လော့။”

Verse 82

मामेवं हि भजत्वेषा रतिपुत्री वरानना । यमेषा वांछते बाला तत्सर्वं तु ददाम्यहम्

“ရတီ၏ သမီး မျက်နှာလှသူဤသည် ဤပုံစံအတိုင်း ငါ့ကို ဘုဇ္ဇနာပြုစေ; ဤမိန်းကလေး လိုချင်သမျှကို ငါ အမှန်တကယ် ပေးမည်။”

Verse 83

तथा कुरुष्व कल्याणि यथा मे वश्यतां व्रजेत् । विशालोवाच । अस्या व्रतं प्रवक्ष्यामि तदाकर्णय भूपते

“အို ကလျာဏီ၊ သူသည် ငါ့အာဏာအောက်သို့ ဝင်လာအောင် ထိုသို့ ပြုလော့။” ဝိသာလက ပြောသည်—“သူမ၏ ဝတ္တကို ငါဟောမည်; အို မင်းကြီး၊ နားထောင်လော့။”

Verse 84

पुरुषं यौवनोपेतं सर्वज्ञं वीरलक्षणम् । देवराजसमं राजन्धर्माचारसमन्वितम्

“သူသည် ယောဝနနှင့် ပြည့်စုံသော ယောက်ျား၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ သူရဲကောင်းလက္ခဏာများဖြင့် ထင်ရှားသူ; အို မင်းကြီး၊ ဒေဝရာဇာနှင့် တူညီကာ ဓမ္မအကျင့်နှင့် သင့်လျော်သော အာচারဝတ္တများဖြင့် ပြည့်ဝသူ ဖြစ်၏။”

Verse 85

तेजस्विनं महाप्राज्ञं दातारं यज्विनां वरम् । गुणानां धर्मभावस्य ज्ञातारं पुण्यभाजनम्

တောက်ပတေဇောရှိ၍ မဟာပညာရှင်၊ ဒါနပေးသူ၊ ယဇ္ဉပြုသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး—ဂုဏ်သတ္တိနှင့် ဓမ္မ၏အဓိပ္ပါယ်ကို သိမြင်သူ၊ ကုသိုလ်၏ ထိုက်တန်သော အိုးအိမ်ဖြစ်၏။

Verse 86

लोक इंद्रसमं राजन्सुयज्ञैर्धर्मतत्परम् । सर्वैश्वर्यसमोपेतं नारायणमिवापरम्

အို မင်းကြီး၊ လောက၏အမြင်၌ သူသည် အိန္ဒြာနှင့်တူ—မြတ်သော ယဇ္ဉများဖြင့် ဓမ္မ၌ တစိုက်မတ်မတ်; အမျိုးမျိုးသော အိုင်ශ්ဝရယာအားလုံးနှင့် ပြည့်စုံ၍ နာရာယဏ၏ အခြားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 87

देवानां सुप्रियं नित्यं ब्राह्मणानामतिप्रियम् । ब्रह्मण्यं वेदतत्त्वज्ञं त्रैलोक्ये ख्यातविक्रमम्

သူသည် ဒေဝတားတို့၏ အမြဲတမ်းချစ်ခင်ရာ၊ ဗြာဟ္မဏတို့၏ အလွန်ချစ်ခင်ရာ—ဗြဟ္မနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့ကို ဂုဏ်ပြုသူ၊ ဝေဒ၏ တတ္တဝကို သိသူ၊ သုံးလောကလုံး၌ ရဲရင့်မှုကြောင့် ကျော်ကြားသူ ဖြစ်၏။

Verse 88

एवंगुणैः समुपेतं त्रैलोक्येन प्रपूजितम् । सुमतिं सुप्रियं कांतं मनसा वरमीप्सति

ဤသို့ ဂုဏ်သတ္တိများဖြင့် ပြည့်စုံ၍ သုံးလောကလုံးက ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကြသဖြင့်၊ သူမသည် စိတ်ထဲ၌ အကောင်းဆုံးသော ဆုတောင်းတစ်ရပ်ကို လိုလားသည်—ပညာကောင်း၍ ချစ်ခင်ရသူ၊ လှပသဘောကောင်းသော ပုရుష။

Verse 89

ययातिरुवाच । एवं गुणैः समुपेतं विद्धि मामिह चागतम् । अस्यानुरूपो भर्त्ताहं सृष्टो धात्रा न संशयः

ယယာတီက ဆိုသည်– ဤတူညီသော ဂုဏ်သတ္တိများဖြင့် ပြည့်စုံလျက် ငါသည် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်ဟု သိပါ။ သံသယမရှိ၊ ဓာတೃ (ဖန်ဆင်းရှင်) သည် ငါကို သူမနှင့် ကိုက်ညီသော ခင်ပွန်းအဖြစ် ဖန်တီးထား၏။

Verse 90

विशालोवाच । भवंतं पुण्यसंवृद्धं जाने राजञ्जगत्त्रये । पूर्वोक्ता ये गुणाः सर्वे मयोक्ताः संति ते त्वयि

ဝိသာလက ပြောသည်။ အို မင်းကြီး၊ သုံးလောကလုံးတွင် ကုသိုလ်ပုဏ္ဏဖြင့် အလွန်ပြည့်စုံသူဟု သင့်ကို ငါသိ၏။ ငါက ယခင်က ဆိုခဲ့သော ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးသည် သင်၌ အမှန်တကယ် ရှိနေ၏။

Verse 91

एकेनापि च दोषेण त्वामेषा हि न मन्यते । एष मे संशयो जातो भवान्विष्णुमयो नृप

အပြစ်တစ်ခုတည်းကြောင့်ပင် သူမက သင့်ကို မလက်ခံပါ။ အို မင်းကြီး၊ ငါ့တွင် သံသယတစ်ရပ် ပေါ်လာသည်—သင်သည် “ဝိෂ္ဏုမယ” ဖြစ်သလော၊ ဝိෂ္ဏု၏ သဘာဝဖြင့် ပြည့်ဝနေသလော။

Verse 92

ययातिरुवाच । समाचक्ष्व महादोषं यमेषा नानुमन्यते । तत्त्वेन चारुसर्वांगी प्रसादसुमुखी भव

ယယာတိက ပြောသည်။ “ဤ လှပ၍ အင်္ဂါအစုံအလင်ရှိသော မိန်းမက မနှစ်သက်သည့် မဟာအပြစ်ကို ငါ့အား ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြလော့။ တတ္တဝအတိုင်း အမှန်ကို ပြော၍ စိတ်ငြိမ်သက်လော့—ကရုဏာကြောင့် မျက်နှာသည် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းပါစေ။”

Verse 93

विशालोवाच । आत्मदोषं न जानासि कस्मात्त्वं जगतीपते । जरया व्याप्तकायस्त्वमनेनेयं न मन्यते

ဝိသာလက ပြောသည်။ “အို လောက၏ အရှင်၊ သင်၏ ကိုယ်ပိုင်အပြစ်ကို အဘယ်ကြောင့် မသိသနည်း။ သင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် အိုမင်းခြင်းဖြင့် ပျံ့နှံ့လွှမ်းမိုးနေသည်; ထို့ကြောင့် သူမက သင့်ကို မလက်ခံခြင်းဖြစ်သည်။”

Verse 94

एवं श्रुत्वा महद्वाक्यमप्रियं जगतीपतिः । दुःखेन महताविष्टस्तामुवाच पुनर्नृपः

ထိုသို့ နားထောင်ရခက်သော အလေးအနက်စကားကို ကြားပြီးနောက် မြေပြင်၏ အရှင်သည် ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရ၏။ ထို့နောက် မင်းကြီးသည် သူမအား ထပ်မံ ပြောဆို하였다။

Verse 95

जरादोषो न मे भद्रे संसर्गात्कस्यचित्कदा । समुद्भूतं ममांगे वै तं न जाने जरागमम्

အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမရေ၊ မည်သူနှင့်မဆို ပေါင်းသင်းမှုကြောင့် ငါ့ထံ၌ အိုမင်းခြင်း၏ အပြစ်အနာ မည်သည့်အခါမျှ မပေါ်ပေါက်ခဲ့။ သို့ရာတွင် ယခု ငါ့ကိုယ်အင်္ဂါတို့၌ ထင်ရှားလာသော်လည်း ဤ «ဇရာ» အိုမင်းခြင်းသည် မည်သို့ ရောက်လာသည်ကို ငါ မသိ။

Verse 96

यं यं हि वांछते चैषा त्रैलोक्ये दुर्लभं शुभे । तमस्यै दातुकामोहं व्रियतां वर उत्तमः

အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမရေ၊ သူမလိုချင်သမျှသည် သုံးလောက၌ ရှားပါးသော်လည်း ငါ ပေးအပ်လိုစိတ်ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် အမြတ်ဆုံးသော ဝရ (ကောင်းချီး) ကို ရွေးချယ်ပါစေ။

Verse 97

विशालोवाच । जराहीनो यदा स्यास्त्वं तदा ते सुप्रिया भवेत् । एतद्विनिश्चितं राजन्सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ဝိသာလက ပြောသည်– “သင်သည် ဇရာကင်းစင်သည့်အခါ သူမသည် သင့်အတွက် အလွန်ချစ်ခင်ရသောသူ ဖြစ်လာမည်။ အို မင်းကြီး၊ ဤအရာသည် အတည်ပြုထားပြီး—ငါသည် အမှန်ကိုပင်၊ အမှန်တကယ်ကိုပင် ပြော၏။”

Verse 98

श्रुतिरेवं वदेद्राजन्पुत्रे भ्रातरि भृत्यके । जरा संक्राम्यते यस्य तस्यांगे परिसंचरेत्

အို မင်းကြီး၊ ရှရုတိက ဤသို့ ဆို၏– သားဖြစ်စေ၊ ညီအစ်ကိုဖြစ်စေ၊ အမှုထမ်းဖြစ်စေ—ဇရာသည် မိမိအတွက် သတ်မှတ်ထားသူထံသို့ ကူးပြောင်း၍ ထိုသူ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများအတွင်း လှည့်လည်နေ၏။

Verse 99

तारुण्यं तस्य वै गृह्य तस्मै दत्वा जरां पुनः । उभयोः प्रीतिसंवादः सुरुच्या जायते शुभः

သူ၏ ယောဝနကို ယူဆောင်၍ ထိုသူအား ဇရာကို ပြန်လည်ပေးကာ၊ စုရုချီသည် နှစ်ဦးကြား၌ မင်္ဂလာရှိသော ချစ်ခင်နှစ်သက်မှု၏ အပြန်အလှန်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

Verse 100

यथात्मदानपुण्यस्य कृपया यो ददाति च । फलं राजन्हि तत्तस्य जायते नात्र संशयः

အို မင်းကြီး၊ ကရုဏာမေတ္တာဖြင့် လှူဒါန်းသူသည် ကိုယ်တိုင်ကို ပူဇော်ပေးသည့် ကုသိုလ်နှင့် တူညီသော အကျိုးဖလကို ရရှိမည်၊ သံသယမရှိပါ။

Verse 101

दुःखेनोपार्जितं पुण्यमन्यस्मै हि प्रदीयते । सुपुण्यं तद्भवेत्तस्य पुण्यस्य फलमश्नुते

ဒုက္ခပင်ပန်း၍ စုဆောင်းရသော ကုသိုလ်ကို အခြားသူအား ပေးအပ်လျှင်၊ ထိုသူအတွက် မဟာကုသိုလ် ဖြစ်လာပြီး ထိုကုသိုလ်၏ အကျိုးဖလကို ခံစားရသည်။

Verse 102

पुत्राय दीयतां राजंस्तस्मात्तारुण्यमेव च । प्रगृह्यैव समागच्छ सुंदरत्वेन भूपते

ထို့ကြောင့် အို မင်းကြီး၊ နန်းတော်ကို သားတော်အား အပ်နှံပါ—ယောဝနလည်း အတူတကွပေးပါ။ အို မြေကြီး၏ အရှင်၊ ယင်းကို လက်ခံယူပြီး ချက်ချင်း ပြန်လာပါ၊ အလှတရားဖြင့် ပြည့်စုံလျက်။

Verse 103

यदा त्वमिच्छसे भोक्तुं तदा त्वं कुरुभूपते । एवमाभाष्य सा भूपं विशाला विरराम ह

“သင် စားသောက်လိုသည့်အခါတိုင်း၊ အို ကုရုတို့၏ မင်းကြီး၊ ထိုအခါ သင် စားနိုင်သည်။” ဟု မင်းကြီးအား ပြောပြီးနောက် ဝိသာလာသည် တိတ်ဆိတ်သွား하였다။

Verse 104

सुकर्मोवाच । एवमाकर्ण्य राजेंद्रो विशालामवदत्तदा । राजोवाच । एवमस्तु महाभागे करिष्ये वचनं तव

စုကမ္မာက ပြောသည်—ဤသို့ ကြားသိပြီးနောက် မင်းတို့၏ မင်းကြီးသည် ဝိသာလာအား မိန့်တော်မူ၏။ မင်းကြီးက မိန့်တော်မူသည်—“အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ၊ မဟာကံကောင်းရှင်မ; သင်၏ စကားအတိုင်း ငါ ပြုမည်။”

Verse 105

कामासक्तः समूढस्तु ययातिः पृथिवीपतिः । गृहं गत्वा समाहूय सुतान्वाक्यमुवाच ह

မြေကြီး၏အရှင် မင်းယယာတိသည်—ကာမရမ္မက်၌ကပ်လျက် မောဟဖြစ်ကာ မျက်နှာမူမသိ—အိမ်တော်သို့ပြန်၍ သားတော်တို့ကိုခေါ်စုကာ ဤစကားတော်ကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 106

तुरुं पूरुं कुरुं राजा यदुं च पितृवत्सलम् । कुरुध्वं पुत्रकाः सौख्यं यूयं हि मम शासनात्

မင်းက မိန့်တော်မူသည်—“ဖခင်ကိုချစ်ခင်သစ္စာရှိသော တုရု၊ ပူရု၊ ကုရု၊ ယဒုတို့ကို စည်းစိမ်ချမ်းသာဖြစ်စေကြလော့။ သားတို့ရေ၊ သင်တို့၏ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ထူထောင်ကြလော့၊ အကြောင်းမူကား သင်တို့သည် ငါ၏အမိန့်အောက်၌ လုပ်ဆောင်ကြသည်”။

Verse 107

पुत्रा ऊचुः । पितृवाक्यं प्रकर्तव्यं पुत्रैश्चापि शुभाशुभम् । उच्यतां तात तच्छीघ्रं कृतं विद्धि न संशयः

သားတော်တို့က လျှောက်သည်—“ဖခင်၏စကားကို သားတို့သည် မဖြစ်မနေ ဆောင်ရွက်ရမည်၊ ကောင်းသည်ဖြစ်စေ မကောင်းသည်ဖြစ်စေ။ အဖေတော်၊ အမြန်မိန့်ကြားပါ; သံသယမရှိစေပါနှင့်၊ ပြီးစီးသကဲ့သို့ သိမှတ်ပါ”။

Verse 108

एवमाकर्ण्यतद्वाक्यं पुत्राणां पृथिवीपतिः । आचचक्षे पुनस्तेषु हर्षेणाकुलमानसः

သားတော်တို့၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် မြေကြီး၏အရှင်သည် ထပ်မံ၍ သူတို့အား မိန့်ကြား하였다။ ဝမ်းမြောက်ပီတိကြောင့် စိတ်သည် လှုပ်ရှားကာ မတည်ငြိမ်ဖြစ်နေ하였다။