
Instruction on Dharma and Truth as Viṣṇu’s Own Nature (with Teaching on Impermanence and Detachment)
ဤအধ্যာယတွင် ကश्यပမုနိသည် သမာဓိဖြင့် ပညာရှိသော အတ္တသည် ဓာတ်ငါးပါး၏ လှုပ်ရှားမှုမှ ဆုတ်ခွာ၍ အတွင်းသို့ တည်ငြိမ်သွားပုံကို သင်ကြားသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာသည် နောက်ဆုံးတွင် စွန့်ပစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ပရာဏနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာအကြား အမြဲတမ်းချည်နှောင်မှု မရှိသဖြင့် ငွေကြေး၊ ဇနီးမယား၊ သားသမီးတို့အပေါ် အလွန်အကျွံ မောဟကပ်ခြင်းသည် မတည်မြဲကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် သဘောတရားသည် ဘုရားသဘောနှင့် သီလသဘောသို့ ပြောင်းလဲကာ အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်သည် ဗိṣṇုဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုတစ်ပါးတည်းကိုပင် ဘြဟ္မာနှင့် ရုဒြဟုလည်း ခေါ်ကြပြီး ဖန်ဆင်းသူ၊ ထိန်းသိမ်းသူ၊ ပျက်သိမ်းသူဟူ၍ သုံးပါးကိစ္စကို ဆောင်ရွက်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဗိṣṇု၏ သဘောတရားသည် ဓမ္မတရားပင်ဖြစ်၍ ဓမ္မနှင့် သစ္စာသည် ဒေဝတားတို့၏ အခြေခံဖြစ်သည်။ သစ္စာ-ဓမ္မကို လိုက်နာကာ ကာကွယ်သူတို့အပေါ် ဗိṣṇု၏ ကရုဏာတော် ရှိပြီး သစ္စာနှင့် တရားမှန်ကို ဖျက်ဆီးလျှင် အပြစ်နှင့် ပျက်စီးမှု ဖြစ်ပေါ်သည်။ အဆုံးတွင် ဒိတီသည် မောဟကို စွန့်၍ ဓမ္မတရား၌ အားကိုးရန် သဘောတူကာ ကश्यပ၏ သက်သာပေးမှုကြောင့် စိတ်တည်ငြိမ်လာသည်။
Verse 1
कश्यप उवाच । एवं संबोधितस्तत्र आत्मा ध्यानादिकैस्तदा । त्यक्तुकामः स तत्कार्यं पंचात्मकं स बुद्धिमान्
ကশ্যပက ဆိုသည်– ထိုနေရာ၌ ဤသို့ ညွှန်ကြားခံရပြီးနောက်၊ အာတ္မန်သည် သမาธိနှင့် ဆက်စပ်သော စည်းကမ်းများအားဖြင့်; ဉာဏ်ရှိသူဖြစ်သဖြင့် ငါးဓာတ်နှင့် ဆက်နွယ်သော ငါးမျိုးသော လုပ်ဆောင်မှုကို စွန့်လွှတ်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
Verse 2
निमित्तान्येव पश्यैव प्राप्य तांस्तान्प्रयाति सः । विहाय कायं निर्लक्ष्यं पतितं नैव पश्यति
သူသည် နိမိတ်လက္ခဏာများကိုသာ မြင်၍ ထိုထိုသော သွားရာများကို ရောက်ပြီးနောက် ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်ပစ်သွားရာ၌—လဲကျ၍ မသိသာတော့သော ကိုယ်—ထိုကိုယ်ကို လုံးဝ ပြန်မကြည့်တော့။
Verse 3
सहवर्द्धितयोर्नास्ति संबंधः प्राण देहयोः । धनपुत्रकलत्रैश्च संबंधः केन हेतुना
အတူတကွ ကြီးထွားလာသော်လည်း ပရాణနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာအကြား တည်မြဲသော ဆက်နွယ်မှု မရှိ။ ထို့ကြောင့် ငွေကြေး၊ သားသမီး၊ ဇနီး/ခင်ပွန်းတို့နှင့် အမှန်တကယ် ဆက်နွယ်မှုသည် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ရှိနိုင်မည်နည်း။
Verse 4
एवं ज्ञात्वा शमं गच्छ क्लैब्यं मा भज सुप्रिये । अयमेव परं ब्रह्म अयमेव सनातनः
ဤအရာကို သိပြီးနောက် ငြိမ်းချမ်းမှုသို့ ဝင်ရောက်လော့၊ ချစ်သူမေ; အားနည်းမှုကို မမှီခိုလော့။ ထိုသူတည်းဟူသော ပရမဗြဟ္မန် ဖြစ်၏၊ ထိုသူတည်းဟူသော နိရန္တရ ဖြစ်၏။
Verse 5
अयमात्मस्वरूपेण दैत्य देवेषु संस्थितः । अयं ब्रह्मा अयं रुद्रो ह्ययं विष्णुः सनातनः
မိမိ၏ အတ္တမူလသဘာဝဖြင့် သူသည် ဒိုင်တျာနှင့် ဒေဝတို့အကြား၌ စံတော်မူ၏။ သူတည်းဟူသော ဗြဟ္မာ ဖြစ်၏၊ သူတည်းဟူသော ရုဒ္ရ ဖြစ်၏; အမှန်တကယ် သူတည်းဟူသော နိရန္တရ ဗိဿဏု ဖြစ်၏။
Verse 6
अयं सृजति विश्वानि अयं पालयते प्रजाः । संहरत्येष धर्मात्मा धर्मरूपी जनार्दनः
သူသည် လောကများကို ဖန်ဆင်း၏၊ သူသည် သတ္တဝါတို့ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်၏။ ထို့ပြင် သူသည် ပြန်လည်လျော့လျောဖျက်သိမ်း၏—ဓမ္မအာတ္မာ ဂျနာရ္ဒန၊ ဓမ္မပုံသဏ္ဍာန်တည်း။
Verse 7
अनेनोत्पादिता देवा दानवाश्चैव सुप्रिय । देवाश्चाधर्मनिर्मुक्ता धर्महीनाः सुतास्तव
ဤနည်းဖြင့်၊ ချစ်သူမေ၊ ဒေဝနှင့် ဒါနဝတို့ နှစ်ဖက်စလုံး ပေါ်ပေါက်လာကြ၏။ သို့သော် ဒေဝတို့သည် အဓမ္မမှ လွတ်မြောက်ကြပြီး၊ သင်၏သားတို့သည် ဓမ္မမဲ့ ဖြစ်ကြ၏။
Verse 8
धर्मोयं माधवस्यांगं सर्वदैवैश्च पालितम् । धर्मं च चिंतयेद्देवि धर्मं चैव तु पालयेत्
ဤဓမ္မသည် မာဓဝ (ဗိဿဏု) ၏ အင်္ဂတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး ဒေဝအားလုံးက ထိန်းသိမ်းတော်မူခဲ့ကြ၏။ ထို့ကြောင့်၊ ဒေဝီမေ၊ ဓမ္မကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ရမည်၊ ထို့ပြင် ဓမ္မကို လိုက်နာကာ ကာကွယ်ရမည်။
Verse 9
तस्य विष्णुः स धर्मात्मा सर्वदैव प्रसादवान् । धर्मेण वर्तिता देवाः सत्येन तपसा किल
သူ့အတွက် ဓမ္မစိတ်ရှိ၍ အမြဲကရုဏာပြည့်ဝသော ဗိဿဏုသည် ကောင်းချီးပေးလျက်ရှိ၏။ အမှန်တကယ် နတ်တို့သည် ဓမ္မ၊ သစ္စာနှင့် တပဿာတို့ကြောင့် တည်မြဲကြသည်။
Verse 10
येषां विष्णुः प्रसन्नो वै धर्मस्तैरिह पालितः । विष्णोः कायमिदं धर्मं सत्यं हृदयमेव च
ဗိဿဏု အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သောသူတို့သည် ဤလောက၌ ဓမ္မကို ကျင့်သုံး၍ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကြသည်။ ဓမ္မသည် ဗိဿဏု၏ ကိုယ်တော်ဖြစ်ပြီး သစ္စာသည် အမှန်ပင် သူ၏ နှလုံးသားဖြစ်သည်။
Verse 11
यस्तौ पालयते नित्यं तस्य विष्णुः प्रसीदति । दूषयेद्यः सत्यधर्मौ पापमेव प्रपालयेत्
သစ္စာနှင့် ဓမ္မ ဆိုသော အဲဒီနှစ်ပါးကို အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းသူအပေါ် ဗိဿဏု ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူသည်။ သို့ရာတွင် သစ္စာနှင့် ဓမ္မကို ဖျက်ဆီးညစ်ညမ်းစေသူသည် အမှန်တကယ် အပြစ်ကိုသာ မွေးမြူနေသူဖြစ်သည်။
Verse 12
तस्य विष्णुः प्रकुप्येत नाशयेदतिवीर्यवान् । वैष्णवैः पालितं धर्मं तपः सत्येन संस्थितैः
ထိုသူအပေါ် အလွန်အင်အားကြီးသော ဗိဿဏုသည် ဒေါသထွက်၍ ဖျက်ဆီးတော်မူလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ ဤဓမ္မသည် ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့က ထိန်းသိမ်းထားသော ဓမ္မဖြစ်၍ တပဿာဖြင့် တည်ထောင်ကာ သစ္စာ၌ အခြေခံထားသည်။
Verse 13
तेषां प्रसन्नो धर्मात्मा रक्षामेवं करोति च । तव पुत्रा दनोः पुत्राः सैंहिकेयास्तथैव च
သူတို့အပေါ် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူသော ဓမ္မစိတ်ရှိသူသည် ဤသို့ပင် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တော်မူသည်။ သင်၏ သားများ၊ ဒနု၏ သားများနှင့် စိုင်ṁဟိကေယာတို့ကိုလည်း ထိုနည်းတူ စောင့်ရှောက်တော်မူသည်။
Verse 14
अधर्मेणापि पापेन वर्तिताः पापचेतसः । सूदिता वासुदेवेन समरे चक्रपाणिना
အဓမ္မနှင့် အပြစ်ဖြင့် အသက်မွေးသော အပြစ်စိတ်ရှိသူတို့ကို စစ်မြေပြင်၌ စက်ရကိုင်တော် ဝါစုဒေဝက သတ်ဖြတ်တော်မူ၏။
Verse 15
योसावात्मा मयोक्तः पूर्वमेव तवाग्रतः । सोयं विष्णुर्न संदेहो धर्मात्मा सर्वपालकः
ငါက မင်းရှေ့တော်၌ အရင်က ဖော်ပြခဲ့သော အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်သည် ယခုဤနေရာ၌ပင် ဗိဿဏုတော် အမှန်ပင် ဖြစ်၏၊ သံသယမရှိ။ သမ္မာဓမ္မသဘောရှိ၍ အားလုံးကို ကာကွယ်ပံ့ပိုးတော်မူ၏။
Verse 16
दैत्यकायेषु यः स्वस्थः पापमेव समास्थितः । जघ्निवान्दानवान्देवि स च क्रुद्धो महामतिः
အို ဒေဝီ၊ ဒိုင်တျာတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများအတွင်း၌ နေထိုင်သော်လည်း မလှုပ်မရှား တည်ငြိမ်၍ အပြစ်၌သာ ခိုင်မာစွာ တည်နေသူ—ထို မဟာဉာဏ်ရှိသူသည် ဒေါသထွက်ကာ ဒာနဝတို့ကို သတ်ဖြတ်တော်မူ၏။
Verse 17
स बाह्याभ्यंतरे भूत्वा तव पुत्रा निपातिताः । येन चोत्पादिता देवि तेनैव विनिपातिताः
အပြင်နှင့် အတွင်း နှစ်ပါးလုံးဖြစ်လာ၍ မင်း၏ သားတို့ကို လဲကျစေတော်မူ၏။ အို ဒေဝီ၊ သူတို့ကို မွေးဖွားစေသော အရှင်တော်တည်းဟူသော အရှင်တော်ကပင် သူတို့ကို ချေမှုန်းတော်မူ၏။
Verse 18
नैषां मोहस्तु कर्तव्यो भवत्या वचनं शृणु । पापेन वर्तते योसौ स एव निधनं व्रजेत्
သူတို့အပေါ် မောဟမဖြစ်စေပါနှင့်၊ ငါ၏စကားကို နားထောင်ပါ။ အပြစ်ဖြင့် အသက်ရှင်သူသည် ထိုသူတည်းဟူသော ပျက်စီးခြင်း (သေခြင်း) သို့ ရောက်လိမ့်မည်။
Verse 19
तस्मान्मोहं परित्यज्य सदाधर्मं समाश्रय । दितिरुवाच । एवमस्तु महाभाग करिष्ये वचनं तव
ထို့ကြောင့် မောဟကို စွန့်လွှတ်၍ အမြဲတမ်း ဓမ္မကို အားကိုးရာယူလော့။ ဒိတီက “အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ပါစေ၊ မဟာဘဂါရေ၊ သင်၏ စကားအတိုင်း ကျွန်မ လိုက်နာမည်” ဟု ဆို၏။
Verse 20
कश्यपं च मुनिश्रेष्ठमेवमाभाष्य दुःखिता । संबोधिता सा मुनिना दुःखं संत्यज्य संस्थिता
ထိုသို့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးလျက် မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ကရှျပကို ပြောဆိုတိုင်ကြား၏။ ရှိက အကြံဉာဏ်ပေး၍ နှစ်သိမ့်သဖြင့် သူမသည် ဒုက္ခကို စွန့်ကာ စိတ်တည်ငြိမ်လာ၏။