Adhyaya 41

Verse 1

। वेन उवाच । पुत्रो भार्या कथं तीर्थं पितामाता कथं वद । गुरुश्चैव कथं तीर्थं तन्मे विस्तरतो वद

ဝေနက ပြောသည်– “သားသည် တီရ္ထ (tīrtha) မည်သို့ဖြစ်သနည်း။ ဇနီးသည် တီရ္ထ မည်သို့ဖြစ်သနည်း။ ပြောပါ—အဖနှင့် အမိသည် တီရ္ထ မည်သို့ဖြစ်သနည်း။ ထို့ပြင် ဂုရုသည် တီရ္ထ မည်သို့ဖြစ်သနည်း။ ငါ့အား အသေးစိတ် ရှင်းပြပါ။”

Verse 2

श्रीविष्णुरुवाच । अस्ति वाराणसी रम्या गंगायुक्ता महापुरी । तस्यां वसति वैश्यैकः कृकलो नाम नामतः

သီရိဗိෂ္ဏုက မိန့်တော်မူသည်– ဂင်္ဂါမြစ်ဖြင့် တင့်တယ်လှပသော မဟာမြို့ ဝါရာဏသီ ရှိ၏။ ထိုမြို့၌ ကೃကလ (Kṛkala) ဟု အမည်ရသော ဝိုင်ရှျ (ကုန်သည်) တစ်ဦး နေထိုင်၏။

Verse 3

तस्य भार्या महासाध्वी पतिव्रतपरायणा । धर्माचारपरा नित्यं सा वै पतिपरायणा

သူ၏ဇနီးသည် မဟာသာဓဝီ ဖြစ်၍ ခင်ပွန်းအပေါ် သစ္စာတရား၏ ဝရတကို အပြည့်အဝ ထိန်းသိမ်းသူဖြစ်သည်။ နေ့စဉ် ဓမ္မအကျင့်ကို လိုက်နာကာ အမှန်တကယ် ခင်ပွန်းကိုသာ အားကိုးအပ်နှံသူဖြစ်၏။

Verse 4

सुकला नाम पुण्यांगी सुपुत्रा चारुमंगला । सत्यंवदा सदा शुद्धा प्रियाकारा प्रियप्रिया

စူကလာ ဟူသော အမည်ရှိသော မိန်းမတစ်ဦးရှိ၏—ကိုယ်နှင့်စိတ် ပုဏ္ဏယသင်္ကာရဖြင့် ပြည့်စုံ၍ သားကောင်းများရရှိကာ မင်္ဂလာအလှတရား ထွန်းလင်းသူ။ သူမသည် အမှန်တရားကိုသာ ပြော၍ အမြဲသန့်ရှင်းကာ အပြုအမူလည်း ချိုမြိန်သဖြင့် မိမိချစ်သူ၏ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးခြင်းကို ခံရသူဖြစ်၏။

Verse 5

एवंगुणैः समायुक्ता सुभगा चारुकारिणी । स वैश्य उत्तमो नाना धर्मज्ञो ज्ञानवान्गुणी

ဤသို့သော ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ပြည့်စုံသဖြင့် သူမသည် ကံကောင်းသူ၊ အပြုအမူလှပသူ ဖြစ်၏။ သူသည် အထူးကောင်းမွန်သော ဝိုင်ရှျ (Vaiśya) တစ်ဦးဖြစ်၍ အမျိုးမျိုးသောကိစ္စများ၌ ကျွမ်းကျင်၊ ဓမ္မကို သိသူ၊ ပညာရှိ၍ ဂုဏ်ရည်ပြည့်ဝသူ ဖြစ်၏။

Verse 6

पुराणे श्रौतधर्मे च सदा श्रवणतत्परः । तीर्थयात्राप्रसंगेन बहुपुण्यप्रदायकम्

သူသည် ပုရာဏများနှင့် ရှရောတဓမ္မ (ဝေဒအမိန့်အတိုင်း ကတိဝတ်တာဝန်) ကို နားထောင်ရာ၌ အမြဲတမ်း စိတ်အားထက်သန်သူဖြစ်၏။ တီရ္ထယာထရာ အခွင့်အလမ်းကြောင့် များစွာသော ကုသိုလ်ကို ပေးစွမ်းသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 7

श्रद्धया निर्गतो यात्रां तीर्थानां पुण्यमंगलाम् । ब्राह्मणानां प्रसंगेन सार्थवाहेन तेन च

သဒ္ဓါဖြင့် သူသည် မင်္ဂလာနှင့် ကုသိုလ်ပေးသော တီရ္ထများသို့ ယာထရာထွက်ခွာ၏။ ဘြာဟ္မဏများ၏ အဖွဲ့အစည်းနှင့်အတူ၊ ထို စာရ္ထဝါဟ (ကာရဝန်ခေါင်းဆောင်) နှင့်လည်း အတူတကွ သွားလေ၏။

Verse 8

प्रस्थितो धर्ममार्गं तु तमुवाच पतिव्रता । पतिस्नेहेन संमुग्धा भर्तारं वाक्यमब्रवीत्

သူသည် ဓမ္မလမ်းကြောင်းသို့ ထွက်ခွာစဉ် ပတိဝရတာ မယားသည် သူ့ကို ခေါ်၍ ပြော၏။ ခင်ပွန်းကို ချစ်မြတ်နိုးခြင်းကြောင့် မူးမောလျက် မိမိ၏ သခင်ခင်ပွန်းထံ ဤစကားများကို ဆို하였다။

Verse 9

सुकलोवाच । अहं ते धर्मतः पत्नी सहपुण्यकरा प्रिय । पतिमार्गं प्रतीक्ष्याहं पतिदेवं यजाम्यहम्

စူကလာက ဆိုသည်— “ဓမ္မအရ ငါသည် သင်၏ မယားဖြစ်၏၊ ချစ်သူရေ၊ ကုသိုလ်ပုဏ္ဏာကို အတူတကွ ပြုစုပေးသူလည်း ဖြစ်၏။ ခင်ပွန်း၏ လမ်းကြောင်းကို စောင့်မျှော်လျက် ငါသည် မိမိ၏ ပတိဒေဝ—ခင်ပွန်းသခင်—ကို နတ်တော်ကဲ့သို့ ပူဇော်၏။”

Verse 10

कदा नैव मया त्याज्यं सामीप्यं ते द्विजोत्तम । तवच्छायां समाश्रित्य करिष्ये धर्ममुत्तमम्

အို ဒွိဇောတ္တမ၊ ငါသည် မည်သည့်အခါမျှ သင်၏ အနီးကပ်မှုကို မစွန့်လွှတ်ပါ။ သင်၏ အရိပ်အာရုံကို အားကိုးကာ ငါသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဓမ္မကို ကျင့်သုံးမည်။

Verse 11

पतिव्रताख्यं पापघ्नं नारीणां गतिदायकम् । पुण्यस्त्री कथ्यते लोके या स्यात्पतिपरायणा

‘ပတိဝရတာ’ ဟု ခေါ်သော သစ္စာဝတ္တရားသည် အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး မိန်းမတို့အား ဂတိ—ဝိညာဉ်ရေး လမ်းကြောင်း—ကို ပေးတတ်၏။ ခင်ပွန်းတစ်ပါးတည်းကိုသာ အားထားသည့် မိန်းမကို လောက၌ ကုသိုလ်ရှိသော သီလဝတီဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 12

युवतीनां पृथक्तीर्थं विना भर्तुर्न शोभते । सुखदं नास्ति वै लोके स्वर्गमोक्षप्रदायकम्

ယုဝတီမိန်းမတို့အတွက် ခင်ပွန်းမပါဘဲ သီးခြား တီရ္ထယာတရာ သွားခြင်းသည် မသင့်တော်ဟု ဆိုကြသည်။ လောက၌လည်း စွာဂနှင့် မောက္ခကို ပေးစွမ်းသော အရာကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်မှု ပေးနိုင်သည့် အရာ မရှိဟု ဆို၏။

Verse 13

सव्यं पादं च भर्तुश्च प्रयागं विद्धि सत्तम । वामं च पुष्करं तस्य या नारी परिकल्पयेत्

အကျင့်သီလရှိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ခင်ပွန်း၏ ညာခြေကို ပရယာဂဟု သိမှတ်လော့၊ ဘယ်ခြေကိုလည်း ပုရှ္ကရဟု သိမှတ်လော့—မိန်းမသည် ခင်ပွန်းကို ထိုသို့ပင် စိတ်၌ သတ်မှတ်ရမည်။

Verse 14

तस्य पादोदकस्नानात्तत्पुण्यं परि जायते । प्रयागपुष्करसमं स्नानं स्त्रीणां न संशयः

သူ (ခင်ပွန်း) ၏ ခြေဆေးရေဖြင့် ရေချိုးလျှင် ထိုနှင့်တန်သော ကုသိုလ်ပုဏ္ဏာ အပြည့်အဝ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ မိန်းမတို့အတွက် ထိုရေချိုးခြင်းသည် ပရယာဂနှင့် ပုရှ္ကရ၌ ရေချိုးခြင်းနှင့် တူညီသည်—သံသယမရှိ။

Verse 15

सर्वतीर्थमयो भर्ता सर्वपुण्यमयः पतिः । मखानां यजनात्पुण्यं यद्वै भवति दीक्षिते

ခင်ပွန်းသည် တီရ္ထသန့်ရှင်းရာ အားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြစ်ပြီး၊ မယား၏ အရှင်ပတိသည် ကုသိုလ်ပုဏ္ဏာ အားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြစ်သည်။ ဒိက္ခာခံပြီး ယဇ္ဉာပြုသော ယဇမာန၌ ယဇ္ဉာများကြောင့် အမှန်တကယ် ပေါ်ပေါက်သည့် ကုသိုလ်သည် (ခင်ပွန်း၌) ပင် ရှိသည်။

Verse 16

तत्फलं समवाप्नोति सेवया भर्तुरेव हि । गयादीनां सुतीर्थानां यात्रां कृत्वा हि यद्भवेत्

ထိုအကျိုးကို သူမသည် ခင်ပွန်းကိုသာ စေဝာပြုခြင်းဖြင့်ပင် ရရှိသည်။ ဂယာ စသည့် သန့်ရှင်းမြတ်သော တီရ္ထများသို့ ယာတရာသွားရာမှ ဖြစ်ပေါ်သည့် ကုသိုလ်နှင့် တူညီသည်။

Verse 17

तत्फलं समवाप्नोति भर्तुः शुश्रूषणादपि । समासेन प्रवक्ष्यामि तन्मे निगदतः शृणु

ခင်ပွန်းကို ရိုသေစွာ သုश्रူရှုဏာ—အလေးအနက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်းဖြင့်လည်း ထိုအကျိုးတူကို ရရှိသည်။ ငါသည် အကျဉ်းချုပ်၍ ပြောမည်—ငါပြောသမျှကို နားထောင်လော့။

Verse 18

नास्त्यासां हि पृथग्धर्मः पतिशुश्रूषणं विना । तस्मात्कांतसहायं ते कुर्वाणा सुखदायिनी

ဤသို့သော မိန်းမတို့အတွက် ခင်ပွန်းကို ဘက္တိဖြင့် ပြုစုဝန်ဆောင်ခြင်းမှတပါး သီးခြားဓမ္မ မရှိ။ ထို့ကြောင့် ချစ်သူခင်ပွန်းကို မိတ်ဖော်နှင့် အားကိုးရာအဖြစ် ပြုလုပ်လျှင် သင်သည် ပျော်ရွှင်မှု ပေးသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 19

तवच्छायां समाश्रित्य आगमिष्यामि नान्यथा । विष्णुरुवाच । रूपं शीलं गुणं भक्तिं समालोक्य वयस्तथा

သင်၏ အရိပ်အာရုံနှင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို အားကိုး၍ ငါလာမည်—အမှန်တကယ်၊ အခြားနည်းမဟုတ်။ ဗိဿဏုက မိန့်တော်မူသည်– ရုပ်ရည်၊ အကျင့်သီလ၊ ဂုဏ်ရည်၊ ဘက္တိနှင့် အသက်အရွယ်ကိုလည်း သင့်တော်သလို စိစစ်ကြည့်ပြီး—

Verse 20

सौकुमार्यं विचार्यैवं कृकलः स पुनःपुनः । यद्येवं हि नयिष्यामि दुर्गमार्गं सुदुःखदम्

ဤသို့ သူ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုကို ထပ်ခါထပ်ခါ စဉ်းစားပြီးနောက် ကೃကလ သည် စိတ်ထဲတွင် “ဒီလိုဆိုရင် ငါတို့ကို ခက်ခဲသော လမ်း—အလွန်ဒုက္ခပေးသော လမ်း—ဖြင့် ဦးဆောင်ရမည်” ဟု တွေး하였다။

Verse 21

रूपनाशो भवेच्चास्याः शीतातपविलोडनात् । पद्मगर्भप्रतीकाशमस्याश्चांगं प्रवर्णकम्

အအေးနှင့် အပူ၏ လှုပ်ရှားနှောင့်ယှက်မှုကြောင့် သူမ၏ အလှအပ ပျက်စီးမည်; ထို့ပြင် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ကြာဖူးအတွင်းပိုင်းကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သော အရောင်သို့ ပြောင်းလဲမည်။

Verse 22

झंझावातेन शीतेन कृष्णवर्णं भविष्यति । पंथाः कर्कश सुग्रावा पादौचास्याः सुकोमलौ

အေးမြသော လေပြင်းတိုးဝင်မှုကြောင့် သူမ၏ အရောင်အဆင်းသည် မဲမှောင်လာမည်။ လမ်းခရီးသည် ကြမ်းတမ်း၍ ခဲခက်မည်၊ သို့သော် သူမ၏ ခြေထောက်များသည် အလွန်နူးညံ့နေဆဲ ဖြစ်မည်။

Verse 23

एष्यते वेदनां तीव्रामथो गंतुं न च क्षमा । क्षुत्तृष्णाभिपरीतांगी कीदृशीयं भविष्यति

သူမအပေါ်သို့ ထက်မြက်သော ဝေဒနာကြီး လာရောက်မည်၊ ထို့ပြင် လှုပ်ရှားရန်တောင် မစွမ်းနိုင်တော့မည်။ ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းက ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖုံးလွှမ်းသော်—သူမသည် မည်သို့သော အခြေအနေသို့ ကျရောက်မည်နည်း?

Verse 24

वामांगी मम च स्थानं सुखस्थानं वरानना । मम प्राणप्रिया नित्यं नित्यं धर्मस्य चाश्रयः

အို မျက်နှာလှသောသူမ၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ဘယ်ဘက်အင်္ဂါဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်၏ နေရာတည်ရာ—အေးချမ်းရာနေရာ ဖြစ်၏။ သင်သည် အမြဲတမ်း ကျွန်ုပ်၏ အသက်ထက်ပင် ပိုချစ်မြတ်နိုးရသူ ဖြစ်ပြီး၊ အမြဲတမ်း ဓမ္မ၏ ခိုလှုံရာလည်း ဖြစ်၏။

Verse 25

नाशमेति यदा बाला मम नाशो भवेदिह । इयं मे जीविका नित्यमियं प्राणस्य चेश्वरी

ဤမိန်းကလေးငယ် ပျက်စီးသွားသောအခါ ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်၏ ပျက်စီးခြင်းလည်း ဖြစ်ပေါ်မည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း ကျွန်ုပ်၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ အသက်ရှူသံ(ပရာဏ)၏ အရှင်မလည်း ဖြစ်၏။

Verse 26

न नयिष्ये वनं तीर्थमेकश्चैवाप्यहं व्रजे । चिंतयित्वा क्षणं नूनं कृकलेन महात्मना

“ကျွန်ုပ်သည် (သင်ကို) တောသို့မခေါ်သွား၊ တီရ္ထ(သန့်ရှင်းရာ)သို့လည်း မခေါ်သွားမည်။ ကျွန်ုပ်သည် တစ်ယောက်တည်းဖြစ်စေကာမူ ဗြဇသို့ သွားမည်။” ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မဟာတ္မာ ကೃကလ သည် ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်하였다။

Verse 27

तस्य चित्तानुगो भावस्तया ज्ञातो नृपोत्तम । पुनरूचे महाभागा भर्त्तारं प्रस्थितं तदा

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ သူမသည် သူ၏ စိတ်နောက်လိုက်သော ခံစားချက်ကို သိမြင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ခင်ပွန်း ထွက်ခွာမည့်အခါ မဟာဘုန်းရှိသော သူမသည် ထပ်မံ၍ ခင်ပွန်းအား ပြောကြား하였다။

Verse 28

अनघा नैव वै त्याज्या पुरुषैः शृणु सत्तम । मूलमेवं हि धर्मस्य पुरुषस्य महामते

အကျင့်သီလရှိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောသူ၊ နားထောင်လော့—အပြစ်ကင်းစင်သော မိန်းမကို ယောက်ျားတို့က မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်ပစ်သင့်; အကြီးမားသောဉာဏ်ရှိသူ၊ သူမသည် ယောက်ျား၏ ဓမ္မ၏ အမြစ်ရင်း ဖြစ်၏။

Verse 29

एवं ज्ञात्वा महाभाग मामेवं नय सांप्रतम् । विष्णुरुवाच । श्रुत्वा सर्वं हि तेनापि प्रियाया भाषितं बहु

ဤသို့ သိပြီးနောက်၊ အကျိုးကံကြီးသူ၊ ယခုအခါ ငါ့ကို ဤနည်းအတိုင်း ခေါ်ဆောင်လော့။ ဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်– သူသည် အရာအားလုံးကို ကြားနာပြီး၊ ချစ်သူမ၏ စကားများစွာကိုလည်း ကြားနာခဲ့သည်…

Verse 30

प्रहस्यैव वचो ब्रूते तामेवं कृकलः पुनः । नैव त्याज्या भवेद्भार्या प्राप्ता धर्मेण वै प्रिये

ပြုံးလျက် ကൃကလသည် ထပ်မံ၍ သူမအား ဤသို့ ပြော၏– “ချစ်သူ၊ ဓမ္မအတိုင်း ရရှိသော ဇနီးကို မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်ပစ်သင့်”။

Verse 31

येन भार्या परित्यक्ता सुनीता धर्मचारिणी । दशांगधर्मस्तेनापि परित्यक्तो वरानने

မျက်နှာလှသောသူမ၊ ဓမ္မကိုလိုက်နာသော ဇနီး စုနီတာကို စွန့်ပစ်သူသည် ဒသအင်္ဂ ဓမ္မလမ်းကိုလည်း စွန့်ပစ်ပြီးသား ဖြစ်၏။

Verse 32

तस्मात्त्वामेव भद्रं ते नैव त्यक्ष्ये कदा प्रिये । विष्णुरुवाच । एवमाभाष्य तां भार्यां संबोध्य च पुनःपुनः

ထို့ကြောင့် မင်္ဂလာရှိသော ချစ်သူ၊ ငါသည် သင့်ကို မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်ပစ်မည်။ ဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်– ဤသို့ ဇနီးအား ပြောပြီးနောက်၊ ထပ်ခါထပ်ခါ ခေါ်ဆိုကာ စိတ်ချမ်းသာစေ၍ အာမခံပေးလေ၏။

Verse 33

तस्या अज्ञातमात्रेण ससार्थेन समं गतः । गते तस्मिन्महाभागे कृकले पुण्यकर्मणि

သူမ သိသွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် သူသည် ကာရဝန်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွား၏။ ကုသိုလ်ကောင်းမှုများပြုသော မဟာဘဂ္ဂဝန် ကೃကလ သည် ထွက်ခွာပြီးနောက်၊

Verse 34

देवकर्मसुवेलायां काले पुण्ये शुभानना । नैव पश्यति भर्तारं कृकलं निजमंदिरे

ဒေဝကမ္မအတွက် သတ်မှတ်ထားသော မင်္ဂလာအချိန်၊ ပုဏ္ဏမယ့် သန့်ရှင်းသောကာလ၌ မျက်နှာလှသော မိန်းမသည် မိမိအိမ်တွင် မိမိခင်ပွန်း ကೃကလ ကို မတွေ့မြင်ခဲ့။

Verse 35

समुत्थाय त्वरायुक्ता रुदमाना सुदुःखिता । वयस्यान्पृच्छते भर्तुर्दुःखशोकाधिपीडिता

သူမသည် အလျင်အမြန် ထ၍ အလွန်ဝမ်းနည်းကာ ငိုယိုနေ၏။ ဒုက္ခနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းတို့က ဖိစီးသဖြင့် မိတ်ဆွေမိန်းကလေးများကို ခင်ပွန်းအကြောင်း မေးမြန်းလေ၏။

Verse 36

युष्माभिर्वा महाभागा दृष्टोऽसौ कृकलो मम । प्राणेश्वरो गतः क्वापि भवंतो मम बांधवाः

အို မဟာဘဂ္ဂဝန်တို့၊ ကျွန်မ၏ ကೃကလ ကို မည်သည့်နေရာတွင်မဆို မြင်ခဲ့ကြသလား။ ကျွန်မ၏ အသက်ရှင်သခင်သည် တစ်နေရာရာသို့ သွားသွားပြီ—သင်တို့သည် ကျွန်မ၏ ဆွေမျိုးများပင်။

Verse 37

यदि दृष्टो महाभागाः कृकलो मम सांप्रतम् । भर्तारं पुण्यकर्तारं सर्वज्ञं सत्यपंडितम्

အကယ်၍ မဟာဘဂ္ဂဝန်တို့သည် ယခုတလော ကျွန်မ၏ ကೃကလ ကို မြင်ခဲ့ကြလျှင်—ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်း၊ ကုသိုလ်ပြုသူ၊ အရာအားလုံးသိသူ၊ သစ္စာတည်သော ပဏ္ဍိတ-မုနိ—

Verse 38

कथयंतु महात्मानं यदि दृष्टो महामतिः । तस्यास्तद्भाषितं श्रुत्वा तामूचुस्ते महामतिम्

သူတို့က “မဟာတ္မာကြီးအကြောင်းကို ပြောပြပါ—အလွန်ပညာရှိသောသူကို မြင်တွေ့ခဲ့ပါသလား” ဟု မေးကြသည်။ သူမ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် လူတို့သည် ထိုပညာမြင့်မိန်းမအား ပြန်လည်ပြောဆိုကြ၏။

Verse 39

धर्मयात्राप्रसंगेन नाथस्ते कृकलः शुभे । तीर्थयात्रां चकारासौ कस्माच्छोचसि सुव्रते

အို မင်္ဂလာရှိသူမ! ဓမ္မယာထရာအခါ၌ သင်၏နာထ် ကೃကလ သည် တီရ္ထသန့်ရှင်းရာများသို့ တီရ္ထယာထရာ ပြုသွားလေပြီ။ အို သီလကောင်းမိန်းမ၊ အဘယ်ကြောင့် ဝမ်းနည်းနေသနည်း။

Verse 40

साधयित्वा महातीर्थं पुनरेष्यति शोभने । एवमाश्वासिता सा च पुरुषैराप्तकारिभिः

“မဟာတီရ္ထ၌ ကိစ္စကို ပြီးစီးပြီးနောက် သူသည် ပြန်လည်လာမည်၊ အို လှပသူမ” ဟု ဆိုကာ ယုံကြည်ထိုက်၍ အကျိုးပြုလိုသော ယောက်ျားတို့က သူမကို သက်သာစေကြ၏။

Verse 41

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित । एकचत्वारिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်စွာသော သီရိပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ၌ ဝေနောပಾಖျာနအတွင်း “စုကလာ၏ အကျင့်တရား” ဟူသော လေးဆယ့်တစ်မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 42

यावदायाति मे भर्त्ता भूमौ स्वप्स्यामि संस्तरे । घृतं तैलं न भोक्ष्येऽहं दधिक्षीरं तथैव च

ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်း ပြန်လာသည့်အထိ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရိုးရိုးခင်းတစ်ခင်းပေါ်၌ အိပ်မည်။ ဂျီ (ghee) နှင့် ဆီကို မစားမသောက်ဘဲ ဒဓိနှင့် နို့ကိုလည်း မသုံးစွဲမည်။

Verse 43

लवणं च परित्यक्तं तथा तांबूलमेव च । मधुरं च तथा राजंस्त्यक्तं गुडादिकं तथा

ဆားနှင့် ကွမ်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်၏။ အို မင်းကြီး၊ အချိုပွဲများနှင့် ထန်းလျက်တို့ကိုလည်း စွန့်လွှတ်လိုက်ပါပြီ။

Verse 44

एकाहारा निराहारा तावत्स्थास्ये न संशयः । यावच्चागमनं भर्तुः पुनरेव भविष्यति

တစ်နေ့လျှင် ထမင်းတစ်နပ်သာ စားသည်ဖြစ်စေ၊ အစာမစားဘဲ နေသည်ဖြစ်စေ၊ ကျွန်ုပ်၏ ခင်ပွန်း ပြန်မလာမချင်း ဤအတိုင်း နေပါမည်။

Verse 45

एवं दुःखान्विता भूत्वा एकवेणीधरा पुनः । एककंचुकसंवीता मलिना च बभूव सा

ဤသို့ဖြင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု လွှမ်းမိုးကာ သူမသည် ဆံပင်ကို တစ်စုတည်း ကျစ်ထားပြီး အဝတ်တစ်ထည်တည်း ဝတ်ဆင်လျက် ညစ်ပေနွမ်းနယ်နေလေသည်။

Verse 46

मलिनेनापि वस्त्रेण एकेनैव स्थिता पुनः । हाहाकारं प्रमुंचंती निःश्वसंती सुदुःखिता

ညစ်ပေနေသော အဝတ်တစ်ထည်တည်းဖြင့် သူမသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး ငိုကြွေးမြည်တမ်းကာ သက်ပြင်းချလျက် အလွန်ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေ၏။

Verse 47

वियोगानलसंदग्धा कृष्णांगी मलधारिणी । एवं दुःखसमाचारा सुकृशा विह्वला तदा

ခွဲခွာခြင်းမီးတောက်ကြောင့် လောင်ကျွမ်းကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မည်းနက်၍ ညစ်ပေနေ၏။ ဤသို့ ဒုက္ခဆင်းရဲဖြင့် နေထိုင်ရသဖြင့် သူမသည် ပိန်လှီကာ စိတ်နှလုံး ကွဲကြေနေလေသည်။

Verse 48

रोदमाना दिवारात्रौ निद्रा लेभे न वै निशि । क्षुधां न विंदते राजन्दुःखेन विदलीकृता

သူမသည် နေ့ညမပြတ် ငိုကြွေးနေ၍ ညအခါတွင် အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့။ အို မင်းကြီး၊ ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် ဖိနှိပ်ကွဲကြေသဖြင့် ဆာလောင်မှုကိုတောင် မခံစားနိုင်ခဲ့။

Verse 49

अथ सख्यः समायाताः पप्रच्छुः सुकलां तदा । सुकले चारुसर्वांगि कस्माद्रोदिषि संप्रति

ထို့နောက် သူမ၏ မိတ်သမီးများ စုပေါင်းလာ၍ စုကလာကို မေးကြသည်— “အို စုကလာ၊ ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံး လှပသူ၊ ယခုအခါ ဘာကြောင့် ငိုနေသနည်း?”

Verse 50

ततस्त्वं कारणं ब्रूहि दुःखस्यास्य वरानने । सुकलोवाच । स मां त्यक्त्वा गतो भर्ता धर्मार्थं धर्मतत्परः

“ဒါဆို အို မျက်နှာလှသူ၊ ဒီဒုက္ခရဲ့ အကြောင်းရင်းကို ပြောပါ” ဟုဆို၏။ စုကလာက “ဓမ္မ၌ တည်ကြည်သော ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်းသည် ဓမ္မအတွက်ပင် ကျွန်မကို စွန့်၍ ထွက်ခွာသွားသည်” ဟုဖြေသည်။

Verse 51

तीर्थयात्राप्रसंगेन अटते मेदिनीं ततः । मां त्यक्त्वा स गतः स्वामी निर्दोषां पापवर्जिताम्

တီရ္ထယာထရာ (ဘုရားဖူးခရီး) ဟု အကြောင်းပြ၍ သူသည် မြေပြင်တစ်လျှောက် လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ သခင်သည် အပြစ်မရှိ ပာပကင်းသော ကျွန်မကို စွန့်ပစ်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 52

अहं साध्वी समाचारा सदा पुण्या पतिव्रता । मां त्यक्त्वा स गतो भर्ता तीर्थ साधनतत्परः

ကျွန်မသည် သာဓွီ၊ အကျင့်ကောင်းသူ၊ အမြဲ ပုဏ္ဏကောင်း စုဆောင်းသူ၊ ပတိဗ္ရတာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ခင်ပွန်းသည် ကျွန်မကို စွန့်၍ ထွက်ခွာသွားပြီး သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများသို့ ဘုရားဖူးခရီး ဆောင်ရွက်ရန် အလွန်တက်ကြွနေသည်။

Verse 53

तेनाहं दुःखिता सख्यो वियोगेनाति पीडिता । जीवनाशो वरं श्रेष्ठो वरं वै विषभक्षणम्

အို အဆွေခင်ပွန်းတို့၊ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးရပါ၏။ ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် ပြင်းစွာ နှိပ်စက်ခံရပါ၏။ အသက်သေဆုံးခြင်းသည် သာ၍မြတ်၏။ အဆိပ်သောက်ခြင်းသည်လည်း သာ၍ကောင်း၏။

Verse 54

वरमग्निप्रवेशश्च वरं कायविनाशनम् । नारीं प्रियां परित्यज्य भर्ता याति सुनिष्ठुरः

မီးထဲသို့ ဝင်ရခြင်းသည် သာ၍ကောင်း၏။ ကိုယ်ခန္ဓာ ပျက်စီးခြင်းသည် သာ၍ကောင်း၏။ ခက်ထန်သော စိတ်နှလုံးရှိသည့် ခင်ပွန်းသည် ချစ်လှစွာသော ဇနီးသည်ကို စွန့်ပစ်၍ ထွက်သွားခြင်းထက် သာ၍ကောင်း၏။

Verse 55

भर्तृत्यागो वरं नैव प्राणत्यागो वरं सखि । वियोगं न समर्थाहं सहितुं नित्यदारुणम्

ခင်ပွန်းကို စွန့်ခွာခြင်းသည် မည်သည့်အခါမျှ မကောင်းပါ။ အို အဆွေ၊ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်းသည်ပင် သာ၍ကောင်း၏။ ရက်စက်ပြီး အဆုံးမရှိသော ဤခွဲခွာခြင်းကို ကျွန်ုပ် သည်းမခံနိုင်ပါ။

Verse 56

तेनाहं दुःखिता सख्यो वियोगेनापि नित्यशः । सख्य ऊचुः । तीर्थयात्रां गतो भर्ता पुनरेष्यति ते पतिः

"ထို့ကြောင့် အို အဆွေတို့၊ ကျွန်ုပ်သည် ခွဲခွာခြင်းကြောင့် အစဉ်မပြတ် စိတ်ဆင်းရဲရပါ၏။" အဆွေတို့က "သင်၏ခင်ပွန်းသည် ဘုရားဖူးထွက်သွားပြီဖြစ်၍ သင်၏သခင်သည် ပြန်လာလိမ့်မည်" ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 57

वृथा शोषयसे कायं वृथाशोकं करोषि वै । वृथा त्वं तप्यसे बाले वृथा भोगान्परित्यजेः

သင်သည် အချည်းနှီး သင့်ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိန်ခြောက်စေ၏။ အချည်းနှီး ဝမ်းနည်းပူဆွေး၏။ အို မိန်းကလေး၊ သင်သည် အချည်းနှီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှိပ်စက်၏။ အချည်းနှီး စည်းစိမ်ချမ်းသာများကို စွန့်လွှတ်၏။

Verse 58

पिबस्व पानं भुंक्ष्व त्वं स्वप्रदत्तं हि पूर्वकम् । कस्य भर्ता सुताः कस्य कस्य स्वजनबांधवाः

သောက်စရာကို သောက်လော့၊ စားစရာကို စားလော့—အမှန်တကယ်မှာ ယခင်က မင်းကိုယ်တိုင် ပေးခဲ့သည့်အရာပင် ဖြစ်သည်။ မည်သူ၏ ခင်ပွန်းက မည်သူ၏နည်း? မည်သူ၏ သားက မည်သူ၏နည်း? ကိုယ့်လူမျိုးနှင့် ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေတို့က မည်သူ၏နည်း?

Verse 59

कः कस्य नास्ति संसारे संबंधः केन चैव हि । भक्ष्यते भुज्यते बाले संसारस्य हि तत्फलम्

ဤလောက၌ မည်သူက မည်သူနှင့် မဆက်နွယ်သနည်း—ဘယ်နည်းလမ်းဖြင့်နည်း? ဟေ့ ကလေးရေ၊ တစ်ယောက်က စားပြီး တစ်ယောက်က စားခံရသည်; ထိုသည်ပင် သံသရာလောက၏ အကျိုးဖြစ်သည်။

Verse 60

मृते प्राणिनि कोऽश्नाति को हि पश्यति तत्फलम् । पीयते भुज्यते बाले एतत्संसारतः फलम्

အသက်ရှိသတ္တဝါ သေသွားသောအခါ သူ့အစား မည်သူက စားမည်နည်း၊ သူလုပ်ခဲ့သည့် အကျိုးကို မည်သူက မြင်မည်နည်း? ဟေ့ ချစ်ရသူကလေးရေ၊ သံသရာလောက၌ အကျိုးဟူသည် မိမိကံ၏ အကျိုးကို မိမိပင် ‘သောက်’ ‘စား’ သကဲ့သို့ ကိုယ်တိုင်ခံစားရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

Verse 61

सुकलोवाच । भवतीभिः प्रयुक्तं यत्तन्न स्याद्वेदसंमतम् । यातु भर्तुः पृथग्भूता तिष्ठत्येका सदैव हि

စူကလာက ပြောသည်– “သင်တို့ ပြုလုပ်သည့်အရာသည် ဝေဒသဘောတရားနှင့် မကိုက်ညီ။ သူမကို ခင်ပွန်းနှင့် ခွဲကာ သွားစေကြလော့၊ ထို့ပြင် သူမသည် အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း နေရမည်။”

Verse 62

पापभूता भवेन्नारी तां न मन्यंति सज्जनाः । भर्तुः सार्धं सदा सख्यो दृष्टो वेदेषु सर्वदा

မိန်းမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်လာတတ်၍ သုစရိုက်သူတို့က မလေးစားကြ။ အကြောင်းမှာ ဝေဒများတွင် အမြဲတမ်း မြင်တွေ့ရသည်မှာ သူမသည် ခင်ပွန်းနှင့်အတူ မိတ်ဖက်အဖြစ် အစဉ်တစိုက် နေရမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

Verse 63

संबंधः पुण्यसंसर्गाज्जायते नात्र संशयः । नारीणां च सदा तीर्थं भर्ता शास्त्रेषु पठ्यते

ကုသိုလ်ရှိသူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံခြင်းမှ ဆက်နွယ်မှု ပေါ်ပေါက်လာသည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။ သာස්တရများတွင်လည်း မိန်းမတို့အတွက် ခင်ပွန်းသည် အမြဲတမ်း တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ဘုရားဖူးရာ) ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 64

तमेवावाहयेन्नित्यं वाचा कायेन कर्मभिः । मनसा पूजयेन्नित्यं भावसत्येन तत्परा

ထိုဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းကို နေ့စဉ်မပြတ် ဖိတ်ခေါ်ရမည်—စကားဖြင့်၊ ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့်၊ လုပ်ရပ်များဖြင့်။ စိတ်ဖြင့်လည်း အမြဲပူဇော်ရမည်၊ သူ့ထံသို့ အပြည့်အဝ အပ်နှံကာ အတွင်းစိတ်၏ ရိုးသားသောခံစားချက်ဖြင့်။

Verse 65

भर्तुः पार्श्वं महातीर्थं दक्षिणांगं सदैव हि । तमाश्रित्य यदा नारी गृहस्था परिवर्त्तयेत्

ခင်ပွန်း၏ဘေးနားသည် မဟာတီရ္ထ ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ညာဘက်အင်္ဂါသည် အမြဲတမ်းပင်။ အိမ်ထောင်ရှင်မိန်းမသည် ထိုအရာကို အားကိုးကာ ထိုသို့အညီ အကျင့်အကြံ ပြောင်းလဲကျင့်သုံးသော်…

Verse 66

यजते दानपुण्यैश्च तस्य दानस्य यत्फलम् । वाराणस्यां च गंगायां यत्फलं न च पुष्करे

ပူဇော်ခြင်းနှင့် ကုသိုလ်တန်သော ဒါနမှ ထွက်ပေါ်လာသော အကျိုးဖလသည် ထိုအကျိုးဖလတည်းဟူ၍ ဗာရာဏသီ၌ ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းတွင် ရရှိပြီး (ထိုမျှ) ပုရှ္ကရ၌ မရ။

Verse 67

द्वारकायां न चावन्त्यां केदारे शशिभूषणे । लभते नैव सा नारी यजमाना सदा किल

ထိုမိန်းမသည် ယဇ္ဉကို အမြဲတမ်း ဆောင်ရွက်နေသော်လည်း (ထိုအကျိုးဖလ) မရနိုင်၊ (ပူဇော်ပွဲ) ဒွာရကာ၌ မဟုတ်လျှင်၊ အဝန္တီ၌ မဟုတ်လျှင်၊ ကေဒာရ၌ မဟုတ်လျှင်၊ ရှရှိဘူရှဏ၌ မဟုတ်လျှင်—ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 68

तादृशं फलमेवं सा न प्राप्नोति कदा सखि । सुमुखं पुत्रसौभाग्यं स्नानं दानं च भूषणम्

ဤသို့ပင် မိတ်ဆွေမိန်းကလေးရေ၊ သူမသည် ထိုသို့သော အကျိုးကို မည်သည့်အခါမျှ မရနိုင်—မျက်နှာလှပခြင်းမရ၊ သားသမီးကံကောင်းခြင်းမရ၊ သန့်စင်ရေချိုးခြင်းနှင့် ဒါနပြုခြင်း၏ ကုသိုလ်မရ၊ အလှဆင်အလင်္ကာ၏ ဂုဏ်လည်း မရ။

Verse 69

वस्त्रालंकारसौभाग्यं रूपं तेजः फलं सदा । यशः कीर्तिमवाप्नोति गुणं च वरवर्णिनी

သူမသည် အမြဲတမ်း လှပသောအဝတ်အစား၊ အလင်္ကာ၊ ကံကောင်းခြင်း၊ ရုပ်ရည်နှင့် တောက်ပမှုတို့၏ အကျိုးကို ရရှိတတ်၏။ အို အရောင်အဆင်းလှသော မိန်းမရေ၊ ယశ (ဂုဏ်သတင်း)၊ ကီर्ति (ကျော်ကြားမှု) နှင့် ကောင်းမြတ်သော ဂုဏ်သတ္တိများကိုလည်း ရရှိ၏။

Verse 70

भर्तुः प्रसादात्सर्वं च लभते नात्र संशयः । विद्यमाने यदा कांते अन्यं धर्मं करोति या

ခင်ပွန်း၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် သူမသည် အရာအားလုံးကို ရရှိ၏—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။ သို့သော် ချစ်ခင်သော ခင်ပွန်းသည် အသက်ရှင်နေစဉ် မိန်းမတစ်ဦးက အခြား ‘ဓမ္မ’ (သစ္စာတည်မှုကို ချိုးဖောက်သော လမ်း) ကို လိုက်နာလျှင်…

Verse 71

निष्फलं जायते तस्याः पुंश्चली परिकथ्यते । नारीणां यौवनं रूपमवतारं स्मृतं ध्रुवम्

သူမအတွက် အရာအားလုံးသည် အကျိုးမဲ့ ဖြစ်သွား၏; သူမကို ‘ပုံရှ္စလီ’ (သစ္စာမဲ့ မိန်းမ) ဟု ခေါ်ကြ၏။ အမှန်တကယ် မိန်းမ၏ ယောဝနနှင့် အလှသည် မတည်မြဲသောအရာ—ခဏတာ ဖြတ်သန်းသည့် အဝတားကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 72

एकस्यापि हि भर्तुश्च तस्यार्थे भूमिमंडले । सुपुत्रा सुयशा नारी परिकथ्येत वै सदा

ဤမြေမဏ္ဍလပေါ်တွင် ခင်ပွန်းတစ်ဦးတည်းအတွက်ပင်၊ သားကောင်းများနှင့် နာမကောင်းမဟုတ်သော ယశ (ဂုဏ်သတင်း) ရှိသည့် မိန်းမကို အမြဲတမ်း စံနမူနာအဖြစ် ချီးမွမ်း၍ ပြောဆိုသင့်၏။

Verse 73

तुष्टे भर्तरि संसारे दृश्या नारी न संशयः । पतिहीना भवेन्नारी भवेत्सा भूमिमंडले

လောက၌ ခင်ပွန်း စိတ်ကျေနပ်နေသော် မိန်းမသည် သေချာစွာ ဂုဏ်ပြုခံရ၏။ သို့ရာတွင် ခင်ပွန်းမရှိသော မိန်းမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ပစ်ချခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။

Verse 74

कुतस्तस्याः सुखं रूपं यशः कीर्तिः सुता भुवि । सुदौर्भाग्यं महद्दुःखं संसारे परिभुज्यते

သူမအတွက် မြေပြင်ပေါ်၌ ပျော်ရွှင်မှု၊ အလှအပ၊ ဂုဏ်သတင်း၊ ကျော်ကြားမှု သို့မဟုတ် သမီးတစ်ဦးကို မည်သို့ရနိုင်မည်နည်း။ လောကီသံသရာ၌ အလွန်ကြီးမားသော ကံဆိုးမှုနှင့် မဟာဒုက္ခကို ခံစားရ၏။

Verse 75

पापभागा भवेत्सा च दुःखाचारा सदैव हि । तुष्टे भर्तरि तस्यास्तु तुष्टाः सर्वाश्च देवताः

သူမသည် အပြစ်၏ အစိတ်အပိုင်းကို မျှဝေသူဖြစ်လာပြီး အမြဲတမ်း ဒုက္ခပြည့်သော အကျင့်အကြံဖြင့် နေထိုင်ရ၏။ သို့သော် ခင်ပွန်း ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သော် နတ်တော်အားလုံးလည်း သူမအပေါ် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကြ၏။

Verse 76

तुष्टे भर्तरि तुष्यंति ऋषयो देवमानवाः । भर्ता नाथो गुरुर्भर्ता देवता दैवतैः सह

ခင်ပွန်း ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သော် ရှိသမျှ ရှိသီ၊ နတ်တော်များနှင့် လူသားတို့လည်း ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကြ၏။ ခင်ပွန်းသည် ကာကွယ်သူ၊ အရှင်; ခင်ပွန်းသည် ဂုရု; ခင်ပွန်းသည် နတ်တော်—နတ်တော်အားလုံးနှင့်အတူ ဖြစ်၏။

Verse 77

भर्ता तीर्थश्च पुण्यश्च नारीणां नृपनंदन । शृंगारं भूषणं रूपं वर्णं सौगंधमेव च

အို မင်းသားရေ၊ မိန်းမတို့အတွက် ခင်ပွန်းသည် တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ဘုရားဖူးရာ) ဖြစ်၍ ပုဏ္ဏ (ကောင်းမှုကုသိုလ်) ဖြစ်ကာ သန့်ရှင်းမြတ်စွာလည်း ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် အလှဆင်ခြင်း၊ အလှပစ္စည်း၊ အလှအပ၊ အရောင်အဆင်းနှင့် မွှေးရနံ့တိုင်တိုင်လည်း ဖြစ်၏။

Verse 78

कृत्वा सा तिष्ठते नित्यं वर्जयित्वा सुपर्वसु । शृंगारैर्भूषणैः सा तु शुशुभे सा यदा पतिः

ဤသို့ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူမသည် အမြဲတမ်းတည်ကြည်စွာနေ၍ မင်္ဂလာပွဲနေ့များတွင် ရှောင်ကြဉ်စောင့်ထိန်း하였다။ သို့သော် ခင်ပွန်းရှိလာသောအခါ အလှဆင်နှင့် အလင်္ကာများဖြင့် တောက်ပလှပလာသည်။

Verse 79

पत्याविना भवत्येवं क्षीरं सर्पमुखे यथा । भर्तुरर्थे महाभागा सुव्रता चारुमंगला

ခင်ပွန်းမရှိလျှင် မိန်းမ၏အခြေအနေသည် မြွေပါးစပ်ထဲသို့ နို့ထည့်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ခင်ပွန်းအကျိုးအတွက် မဟာဘဂါ—ဝရတကိုတည်ကြည်၍ မင်္ဂလာလှပသူ—ဤသို့ပြုသည်။

Verse 80

गते भर्तरि या नारी शृंगारं कुरुते यदि । रूपं वर्णं च तत्सर्वं शवरूपेण जायते

ခင်ပွန်းကွယ်လွန်ပြီးနောက် မိန်းမတစ်ဦးက အလှဆင်လျှင် သူမ၏ အလှအပနှင့် အရောင်အဆင်းအားလုံးသည် အလောင်းရုပ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

Verse 81

वदंति भूतले लोकाः पुंश्चलीयं न संशयः । तस्माद्भर्तुर्वियुक्ता या नार्याः शृणुत भूतले

မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူတို့က သံသယမရှိဘဲ သူမကို အကျင့်ပျက်မိန်းမဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် ခင်ပွန်းနှင့်ကွာခွာနေသော မြေပြင်ပေါ်ရှိ မိန်းမများအကြောင်းကို နားထောင်ကြလော့။

Verse 82

इच्छंत्या वै महासौख्यं भवितव्यं कदाचन । सुजायायाः परो धर्मो भर्ता शास्त्रेषु गीयते

မိန်းမတစ်ဦးက မည်သည့်အချိန်မဆို မဟာသုခကို အမှန်တကယ်လိုလားပါက၊ သာස්တရများက သီဆိုကြသည်မှာ သီလကောင်းသော ဇနီးအတွက် အမြင့်ဆုံးဓမ္မသည် ခင်ပွန်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 83

तस्माद्वै शाश्वतो धर्मो न त्याज्यो भार्यया किल । एवं धर्मं विजानामि कथं भर्ता परित्यजेत्

ထို့ကြောင့် ဤအနန္တဓမ္မကို မယားသည် အမှန်တကယ် မစွန့်ပစ်သင့်။ ဓမ္မကို ဤသို့သိလျှင် ယောကျ်ားသည် မယားကို မည်သို့ စွန့်ပစ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 84

इत्यर्थे श्रूयते सख्य इतिहासः पुरातनः । सुदेवायाश्च चरितं सुपुण्यं पापनाशनम्

ဤအဓိပ္ပါယ်အရ မိတ်ဆွေမေ၊ ရှေးဟောင်းအတ္ထုပ္ပတ္တိတစ်ပုဒ် ကြားရသည်—အလွန်ပုဏ္ဏမယ့် စုဒေဝါ၏ ဇာတ်ကြောင်းသည် အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပေး၏။