Adhyaya 37

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । एवं वेनस्य चैवासीत्सृष्टिरेव महात्मनः । धर्माचारं परित्यज्य कथं पापमतिर्भवेत्

ရသီတို့က ဆိုကြသည်– “မဟာအတ္တမ ဝေန၏ သဘာဝဖွဲ့စည်းမှုသည် ဤသို့ပင် ဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ ဓမ္မအာစာရကို စွန့်ပစ်ပြီးနောက် ဘယ်သို့ ပာပစိတ် ဖြစ်လာနိုင်သနည်း?”

Verse 2

सूत उवाच । ज्ञानविज्ञानसंपन्ना मुनयस्तत्त्ववेदिनः । शुभाशुभं वदंत्येवं तन्न स्यादिह चान्यथा

စူတက ဆိုသည်– တတ္တဝကို သိမြင်သော မုနိတို့သည် ဉာဏ်နှင့် ဝိညာဏ်ပြည့်စုံ၍ ကောင်း-မကောင်းကို ဤသို့ ကြေညာကြ၏။ ဤနေရာ၌ ထိုမှတပါး အခြားမဖြစ်နိုင်။

Verse 3

तप्यमानेन तेनापि सुशंखेन महात्मना । दत्तः शापः कथं विप्रा न यथावच्च जायते

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ တပသ္စရိယာပြုနေသော်လည်း မဟာတ္မာ သုရှင်ခါ ထုတ်ပြန်သော ကျိန်စာသည် မည်သို့ကာလျော်ကန်စွာ မအကျိုးမဖြစ်နိုင်ပါနည်း။

Verse 4

वेनस्य पातकाचारं सर्वमेव वदाम्यहम् । तस्मिञ्छासति धर्मज्ञे प्रजापाले महात्मनि

ဝေန၏ အပြစ်မကင်းသော အကျင့်အကြံကို ငါသည် အပြည့်အစုံ ပြောကြားမည်—ဓမ္မကိုသိသော၊ ပြည်သူကိုကာကွယ်သော မဟာတ္မာ ရာဇာက အုပ်ချုပ်နေစဉ်၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

Verse 5

पुरुषः कश्चिदायातश्छद्म लिंगधरस्तदा । नग्नरूपोवमहाकायःवशिरोमुंडो महाप्रभः

ထိုအခါ လူတစ်ယောက် ရောက်လာ၏—အတုအယောင် သံဃာ/တပသ္ဝီ အမှတ်အသားကို ဆောင်ထားပြီး၊ အဝတ်မဝတ်သကဲ့သို့ မြင်ရကာ ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမား၍ ခေါင်းမုတ်ကာ မဟာတေဇရှိသူဖြစ်သည်။

Verse 6

मार्जनीं शिखिपत्राणां कक्षायां स हि धारयन् । गृहीतं पानपात्रं तु नालिकेरमयं करे

သူသည် ဘေးခါးတွင် မယုရပင်ပန်းဖြင့် ပြုလုပ်သော တံမြက်ကို ထိုးထားပြီး၊ လက်တွင် နာလိကေရခွံဖြင့် ပြုလုပ်သော သောက်ရေခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။

Verse 7

पठमानो ह्यसच्छास्त्रं वेदधर्मविदूषकम् । यत्र वेनो महाराजस्तत्रायातस्त्वरान्वितः

ဝေဒဓမ္မကို ဖျက်ဆီးသည့် မမှန်သော သာသနာစာတမ်းကို ရွတ်ဖတ်လျက်၊ မဟာရာဇာ ဝေန ရှိရာသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်하였다။

Verse 8

सभायां तस्य वेनस्य प्रविवेश स पापवान् । तं दृष्ट्वा समनुप्राप्तं वेनः प्रश्नं तदाकरोत्

အပြစ်ရှိသောသူသည် ဝေန၏ အစည်းအဝေးခန်းမသို့ ဝင်ရောက်လာ၏။ သူရောက်လာသည်ကို မြင်သော် ဝေနသည် ချက်ချင်း မေးခွန်းတစ်ရပ် မေးလေ၏။

Verse 9

भवान्को हि समायात ईदृग्रूपधरो मम । सभायां वर्तमानस्य पुरः कस्मात्समागतः

ဤသို့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်၍ ဒီနေရာသို့ လာသူသည် မည်သူနည်း။ ငါသည် အစည်းအဝေး၌ ရှိနေစဉ်၊ အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ငါ့ရှေ့သို့ လာရောက်သနည်း။

Verse 10

को वेषः किं नु ते नाम को धर्मः कर्म ते वद । को वेदस्ते क आचारः किं तपः का प्रभावना

သင်၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံသည် အဘယ်နည်း၊ သင်၏ အမည်သည် အဘယ်နည်း။ ပြောပါ—သင်၏ ဓမ္မသည် အဘယ်နည်း၊ သင်၏ တာဝန်ကိစ္စများသည် အဘယ်နည်း။ သင်၏ ဝေဒသည် မည်သည်၊ သင်၏ အာစာရ (အကျင့်) သည် မည်သို့၊ သင်၏ တပဿ (တပ) သည် အဘယ်နည်း၊ သင်၏ ဝိညာဉ်ရေး အာနုဘော်သည် မည်မျှနည်း။

Verse 11

किं ज्ञानं कः प्रभावस्ते किं सत्यं धर्मलक्षणम् । तत्त्वं सर्वं समाचक्ष्व ममाग्रे सत्यमेव च

အသိပညာသည် အဘယ်နည်း၊ သင်၏ အမှန်တကယ် အာနုဘော်သည် အဘယ်နည်း။ သစ္စာသည် အဘယ်နည်း၊ ဓမ္မ၏ လက္ခဏာသည် အဘယ်နည်း။ ငါ့ရှေ့တွင် တတ္တဝ (အမှန်တရား၏ အခြေခံ) အားလုံးကို ရှင်းလင်းပြောကြား၍ သစ္စာတရားသာ ပြောလေ။

Verse 12

श्रुत्वा वेनस्य तद्वाक्यं पापो वाक्यमुदाहरत् । पातक उवाच । करोष्येवं वृथा राज्यं महामूढो न संशयः

ဝေန၏ ထိုစကားကို ကြားသော် အပြစ် (ပာပ) သည် ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။ ပာတကက ဆိုသည်မှာ—“ဤသို့ဖြင့် မင်းသည် အကျိုးမဲ့စွာ အုပ်စိုးလိမ့်မည်; သံသယမရှိ မင်းသည် မဟာမိုက်မဲသူ ဖြစ်၏။”

Verse 13

अहं धर्मस्य सर्वस्वमहं पूज्यतमोसुरैः । अहं ज्ञानमहं सत्यमहं धाता सनातनः

ငါသည် ဓမ္မ၏ အနှစ်သာရ အကုန်လုံးဖြစ်၏; အသူရာတို့အတွက်ပင် အမြင့်ဆုံး ပူဇော်ထိုက်သူဖြစ်၏။ ငါသည် ဉာဏ်၊ ငါသည် သစ္စာ; ငါသည် အနန္တကာလ တည်တံ့စေသူ သာတာနှင့် ဗိဓာတာဖြစ်၏။

Verse 14

अहं धर्मं अहं मोक्षः सर्वदेवमयो ह्यहम् । ब्रह्मदेहात्समुद्भूतः सत्यसंधोऽस्मि नान्यथा

ငါသည် ဓမ္မ၊ ငါသည် မောက္ခ; အမှန်တကယ် ငါသည် ဒေဝတားအားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြစ်၏။ ဘြဟ္မာ၏ ကိုယ်တိုင်မှ ပေါ်ထွန်းလာ၍ ငါသည် သစ္စာ၌ မလှုပ်မယှက်—အခြားမရှိ။

Verse 15

जिनरूपं विजानीहि सत्यधर्मकलेवरम् । मामेव हि प्रधावंति योगिनो ज्ञानतत्पराः

ဂျိန၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို သိမှတ်လော့—သစ္စာနှင့် ဓမ္မကို ကိုယ်ထည်အဖြစ် ဆောင်ထားသူဖြစ်၏။ ဉာဏ်ကို အလေးထားသော ယောဂီတို့သည် အမှန်တကယ် ငါ့ထံသို့သာ အလျင်အမြန် လာရောက်ကြ၏။

Verse 16

वेन उवाच । तवैव कीदृशं कर्म किं ते दर्शनमेव च । किमाचारो वदस्वैहि इत्युक्तं तेन भूभुजा

ဝေနာက ပြောသည်—“သင်၏ ကမ္မသည် မည်သို့နည်း? သင်၏ ဒဿန (အမြင်အယူဝါဒ) သည် မည်သို့နည်း? သင်၏ အာစာရ (အကျင့်အကြံ) သည် မည်သို့နည်း? ဒီမှာ ပြောပါ။” ဟု ဘုရင်က မေးမြန်း하였다။

Verse 17

पातक उवाच । अर्हंतो देवता यत्र निर्ग्रंथो दृश्यते गुरुः । दया चैव परो धर्मस्तत्र मोक्षः प्रदृश्यते

ပာတကာက ပြောသည်—“အရဟန္တတို့ကို ဒေဝတားကဲ့သို့ ပူဇော်ရာ၌၊ နိရ္ဂြန္ထကို ဂုရုအဖြစ် မြင်ရာ၌၊ ကရုဏာတရားကိုသာ အမြင့်ဆုံး ဓမ္မဟု ယူဆရာ၌—အဲဒီနေရာတွင် မောက္ခ ပေါ်လွင်နေသည်”။

Verse 18

दर्शनेस्मिन्न संदेह आचारान्प्रवदाम्यहम् । यजनं याजनं नास्ति वेदाध्ययनमेव च

ဤဒർശန၌ သံသယမရှိ၊ ငါသည် လိုက်နာရမည့် အာစာရများကို ကြေညာမည်။ ဤတွင် ယဇ္ဉပြုခြင်းလည်း မရှိ၊ ယဇ္ဉကို ဦးဆောင်ပြုလုပ်ခြင်းလည်း မရှိ—ဝေဒကို လေ့လာခြင်းသာ အမိန့်တော်ဖြစ်သည်။

Verse 19

नास्ति संध्या तपो दानं स्वधास्वाहाविवर्जितम् । हव्यकव्यादिकं नास्ति नैव यज्ञादिका क्रिया

“svadhā” နှင့် “svāhā” ဟူသော မန္တရအသံမပါလျှင် သန္ဓျာပူဇာမရှိ၊ တပဿမရှိ၊ ဒါနမရှိ။ ဒေဝတားနှင့် ပိတೃတို့အတွက် ဟဗျ-ကဗျ အာဟုတီလည်း မရှိ၊ ယဇ္ဉကဲ့သို့သော ကရိယာများလည်း မရှိ။

Verse 20

पितॄणां तर्पणं नास्ति नातिथिर्वैश्वदेविकम् । क्षपणस्य वरा पूजा अर्हतो ध्यानमुत्तमम्

ကṣပဏ (အစာတိတ်တောင်းစားသူ) အတွက် ပိတೃတർပဏ မရှိ၊ ဧည့်သည်လက်ခံခြင်း မရှိ၊ vaiśvadeva ပူဇာလည်း မရှိ။ သူ၏ အမြင့်ဆုံးပူဇာမှာ သန့်ရှင်းသော ဂုဏ်ပြုဝန်ဆောင်မှုဖြစ်ပြီး၊ အထွတ်အထိပ်ကျင့်စဉ်မှာ အရဟတ်ကို ဓ്യာန်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 21

अयं धर्मसमाचारो जैनमार्गे प्रदृश्यते । एतत्ते सर्वमाख्यातं निजधर्मस्यलक्षणम्

ဤသို့သော ဓမ္မအာစာရသည် ဂျိန်းမဂ္ဂ၌ တွေ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သင့်အား ကိုယ်ပိုင်ဓမ္မ၏ လက္ခဏာများကို အပြည့်အစုံ ငါရှင်းပြပြီးပြီ။

Verse 22

वेन उवाच । वेदप्रोक्तो यथा धर्मो यत्र यज्ञादिकाः क्रियाः । पितॄणां तर्पणं श्राद्धं वैश्वदेवं न दृश्यते

ဝေနာက ပြောသည်– “ဝေဒက ဟောကြားသော ဓမ္မရှိ၍ ယဇ္ဉစသည့် ကရိယာများ ပြုလုပ်ရာနေရာ၌ ပိတೃတർပဏ၊ ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ပူဇာနှင့် vaiśvadeva ရီတိတို့ကို မတွေ့ရ။”

Verse 23

न दानं तप एवास्ति क्वास्ते धर्मस्य लक्षणम् । वद सत्यं ममाग्रे तु दयाधर्मं च कीदृशम्

ဒါနလည်းမရှိ၊ တပဿလည်းမရှိလျှင် သင်၏ဓမ္မ၏လက္ခဏာတို့ ဘယ်မှာရှိသနည်း။ ငါ့ရှေ့တွင် အမှန်တရားကို ပြောလော့—ဤကရုဏာဓမ္မသည် မည်သို့သောဓမ္မနည်း။

Verse 24

पातक उवाच । पंचतत्त्वप्रवृद्धोयं प्राणिनां काय एव च । आत्मा वायुस्वरूपोयं तेषां नास्ति प्रसंगता

ပာတကက ပြောသည်—“သတ္တဝါတို့၏ ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် ပဉ္စတတ္တဝမှ ပေါင်းစည်း၍ ကြီးထွားလာသည်။ သို့ရာတွင် အာတ္မာသည် ဝါယု(လေ)သဘောဖြစ်၍ ကိုယ်နှင့် အာတ္မာအကြား အမှန်တကယ် ဆက်နွယ်မှု မရှိ”။

Verse 25

यथा जलेषु भूतानामपिसंगमवेहि तत् । जायते बुद्बुदाकारं तद्वद्भूतसमागमः

ရေထဲ၌ ဓာတ်တို့ ပေါင်းဆုံလာသည်ကို သိရသကဲ့သို့ ပူဖောင်းပုံသဏ္ဌာန် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုနည်းတူ ကိုယ်ရှိသတ္တဝါတို့၏ တွေ့ဆုံမှုလည်း ပူဖောင်းကဲ့သို့ ခဏတာသာ ဖြစ်သည်။

Verse 26

पृथ्वीभावो रजःस्थस्तु चापस्तत्रैव संस्थिताः । ज्योतिस्तत्र प्रदृश्येत सुवायुर्वर्तते त्रिषु

ပृथဝီဓာတ်သည် ရဇသ်၌ တည်နေပြီး၊ အာပဓာတ်(ရေ)လည်း ထိုနေရာ၌ပင် တည်ရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဇျောတိ(မီး/အလင်း) ပေါ်ထွက်မြင်ရပြီး၊ သုဝါယု(လေကောင်း) သုံးဓာတ်အတွင်း လှုပ်ရှားနေသည်။

Verse 27

आकाशमावृणोत्पश्चाद्बुद्बुदत्वं प्रजायते । अप्सुमध्ये प्रभात्येव सुतेजो वर्तुलं वरम्

ထို့နောက် ၎င်းသည် ဖြန့်ကျက်၍ အာကာသကို ဖုံးလွှမ်းကာ ပူဖောင်းဖြစ်သည့် အခြေအနေ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ရေ၏အလယ်၌ သုတေဇ(တောက်ပသောအလင်း) သည် အကောင်းဆုံး ဝိုင်းဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် တောက်လက်သည်။

Verse 28

क्षणमात्रं प्रदृश्येत क्षणान्नैव च दृश्यते । तद्वद्भूतसमायोगः सर्वत्र परिदृश्यते

အခဏသာ မြင်ရပြီး နောက်ခဏတွင် မမြင်ရတော့သည်။ ထိုနည်းတူ ဓာတ်(ဘူတ)တို့ ပေါင်းစည်းမှုသည် နေရာအနှံ့ အခဏခဏ ပြောင်းလဲပျောက်ကွယ်သည့် အနိစ္စအဖြစ် မြင်တွေ့ရသည်။

Verse 29

अंतकाले प्रयात्यात्मा पंच पंचसु यांति ते । मोहमुग्धास्ततो मर्त्या वर्तंते च परस्परम्

သေဆုံးချိန်တွင် အာတ်မန်သည် ထွက်ခွာသွားပြီး ဓာတ်ငါးပါးသည် မိမိတို့၏ ဓာတ်ငါးပါးသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သည်။ မောဟကြောင့် မူးမောနေသော မရဏသတ္တဝါတို့သည် အချင်းချင်း ပတ်သက်ကပ်လျက် လည်ပတ်နေကြသည်။

Verse 30

श्राद्धं कुर्वंति मोहेन क्षयाहे पितृतर्पणम् । क्वास्ते मृतः समश्नाति कीदृशोऽसौ नृपोत्तम

မောဟကြောင့် လူတို့သည် ချယနေ့ (အမဝါသျာ) တွင် ရှရဒ္ဓနှင့် ပိတೃတർပဏကို ပြုလုပ်ကြသည်။ သေသူသည် အဘယ်နေရာတွင် ထိုင်၍ ထိုပူဇာကို စားသုံးနိုင်သနည်း။ ထိုသူသည် မည်သို့သောပုဂ္ဂိုလ်နည်း၊ အရှင် မင်းမြတ်ကြီး။

Verse 31

किं ज्ञानं कीदृशं कायं केन दृष्टं वदस्व नः । मिष्टान्नं भोजयित्वा च तृप्ता यांति च ब्राह्मणाः

ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပါ—ထိုဉာဏ်သည် မည်သို့သောဉာဏ်နည်း၊ ထိုကိုယ်ကာယသည် မည်သို့သောရုပ်သဏ္ဌာန်နည်း၊ ထိုကို မည်သူမြင်ဖူးသနည်း။ ထို့ပြင် ချိုမြိန်သောအစာဖြင့် ဘြာဟ္မဏတို့ကို ကျွေးမွေးပြီးနောက် သူတို့လည်း တృप्त၍ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

Verse 32

कस्य श्राद्धं प्रदीयेत सा तु श्रद्धा निरर्थिका । अन्यदेवं प्रवक्ष्यामि वेदानां कर्म दारुणम्

ရှရဒ္ဓကို မည်သူ့အား ပေးသင့်သနည်း။ ထိုသို့သော သဒ္ဓါသည် အကျိုးမရှိသောအရာဖြစ်သည်။ ယခု ငါသည် အခြားတစ်ရပ်ကို ပြောမည်—ဝေဒများတွင် သင်ကြားထားသော ကర్మတာဝန်၊ တင်းကျပ်၍ ကြမ်းတမ်းလှ၏။

Verse 33

यदातिथिर्गृहे याति महोक्षं पचते द्विजः । अजं वा राजराजेंद्र अतिथिं परिभोजयेत्

ဧည့်သည် အိမ်သို့ ရောက်လာသော် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) သည် မဟောက္ရှ (ကျွဲကြီး) ကို ချက်ပြုတ်စေ—မရှိလျှင် ဆိတ်ကို၊ အို မင်းတို့အထွဋ်အမြတ်—ဧည့်သည်ကို ကောင်းစွာ ဧည့်ခံကျွေးမွေးရမည်။

Verse 34

अश्वमेधमखे अश्वं गोमेधे वृषमेव च । नरमेधे नरं राजन्वाजपेये तथा ह्यजान्

အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၌ မြင်းကို အပ်နှံပူဇော်၏; ဂိုမေဓ၌ နွားထီးကို; နရမေဓ၌ လူကို; ထို့အတူ အို မင်းကြီး၊ ဝါဇပေယ ယဇ్ఞ၌လည်း ဆိတ်တို့ကို အပ်နှံပူဇော်ကြ၏။

Verse 35

राजसूये महाराज प्राणिनां घातनं बहु । पुंडरीके गजं हन्याद्गजमेधेऽथ कुंजरम्

အို မဟာမင်းကြီး၊ ရာဇသူယ ယဇ్ఞ၌ သတ္တဝါတို့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း များစွာရှိ၏။ ပုဏ္ဍရီက ကర్మ၌ ဆင်ကို သတ်ကြ၏၊ ဂဇမေဓ ယဇ్ఞ၌လည်း ကုဉ္ဇရ (ဆင်) ကို ပူဇော်ဘလိ ပြုကြ၏။

Verse 36

सौत्रामण्यां पशुं मेध्यं मेषमेव प्रदृश्यते । नानारूपेषु सर्वेषु श्रूयतां नृपनंदन

ဆောထရာမဏီ ကర్మ၌ မေဓျ (သန့်ရှင်း၍ သင့်တော်) သော ပူဇော်သတ္တဝါဟူသည် ဆိတ်မဟုတ်ဘဲ သိုးထီးတစ်မျိုးတည်းဟု မြင်ရ၏။ ပုံစံမျိုးစုံကို ကြားရသော်လည်း အို မင်းသား၊ အပြည့်အစုံကို နားထောင်လော့။

Verse 37

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे । वेनोपाख्याने सप्तत्रिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ ပဒ္မပုရာဏ၏ ငါးသောင်းငါးထောင် ရှလိုကာ စုစည်းမှုအတွင်းရှိ ဘူမိခဏ္ဍ၌ “ဝေနောပాఖ్యာန်” ဟူသော သုံးဆယ့်ခုနစ်မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 38

ज्ञेयं तदन्नमुच्छिष्टं क्रियते भूरिभोजनम् । अत्यंतदोषहीनांस्तान्हिंसंति यन्महामखे

အလွန်အကျွံ စားသောက်ခြင်းကို ဖြစ်စေသော အစာကို ‘အုစ္ဆိဋ္ဌ/မသန့်’ ဟု သိမှတ်ရမည်။ ထို မဟာယဇ္ဉ၌ အပြစ်ကင်းစင်သော သတ္တဝါတို့ကိုပင် ဟింసာပြုကြသဖြင့် ဖြစ်သည်။

Verse 39

तत्र किं दृश्यते धर्मः किं फलं तत्र भूपते । पशूनां मारणं यत्र निर्दिष्टं वेदपंडितैः

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ဝေဒပဏ္ဍိတတို့က တိရစ္ဆာန်သတ်ခြင်းကို သတ်မှတ်ထားသောနေရာ၌ ဘာသာဓမ္မသည် မည်သို့ မြင်ရမည်နည်း၊ ထိုနေရာမှ မည်သည့် ကုသိုလ်ဖလ သို့မဟုတ် အကျိုးတရား ပေါ်ထွန်းနိုင်မည်နည်း။

Verse 40

तस्माद्विनष्टधर्मं च न पुण्यं मोक्षदायकम् । दयां विना हि यो धर्मः स धर्मो विफलायते

ထို့ကြောင့် ဓမ္မမပါသော ကုသိုလ်သည် မောက္ခပေးနိုင်သောအရာ မဟုတ်။ အမှန်တကယ်၊ ကရုဏာမရှိဘဲ ကျင့်သုံးသော ဓမ္မသည် အကျိုးမဲ့သွားသည်။

Verse 41

जीवानां पालनं यत्र तत्र धर्मो न संशयः । स्वाहाकारः स्वधाकारस्तपः सत्यं नृपोत्तम

သတ္တဝါတို့ကို စောင့်ရှောက်ကာကွယ်ရာနေရာ၌ ဓမ္မရှိသည်ဟု မသံသယ။ ‘စွာဟာ’ ဟူသော အော်ဟစ်ခြင်း၊ ‘စွဓာ’ ဟူသော အော်ဟစ်ခြင်း၊ တပဿ (တပ) နှင့် သစ္စာ—အို မင်းတို့အထဲ အမြတ်ဆုံး—ဤတို့လည်း ဓမ္မဖြစ်သည်။

Verse 42

दयाहीनं चापलं स्यान्नास्ति धर्मस्तु तत्र हि । एते वेदा न वेदाः स्युर्दया यत्र न विद्यते

ကရုဏာမရှိရာ၌ စိတ်လှုပ်ရှားမတည်ငြိမ်မှု ပေါ်ထွန်းလာပြီး ထိုနေရာ၌ ဓမ္မသည် အမှန်တကယ် မရှိ။ ကရုဏာမတွေ့ရှိရာ၌ ဝေဒတို့ပင် ဝေဒမဟုတ်တော့။

Verse 43

दयादानपरो नित्यं जीवमेव प्ररक्षयेत् । चांडालोऽप्यथ शूद्रो वा स वै ब्राह्मण उच्यते

သနားကြင်နာခြင်းနှင့် ပေးကမ်းလှူဒါန်းခြင်း၌ အမြဲမွေ့လျော်ပြီး သက်ရှိသတ္တဝါတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူသည် စန္ဒာလ သို့မဟုတ် သုဒြ ဖြစ်စေကာမူ စစ်မှန်သော ဗြာဟ္မဏဟု ခေါ်ဆိုထိုက်ပေသည်။

Verse 44

ब्राह्मणो निर्दयो यो वै पशुघातपरायणः । स वै सुनिर्दयः पापी कठिनः क्रूरचेतनः

သနားကြင်နာမှုကင်းမဲ့ပြီး တိရစ္ဆာန်များကို သတ်ဖြတ်ရာ၌ စိတ်အားထက်သန်သော ဗြာဟ္မဏသည် အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူ၊ အပြစ်ရှိသူ၊ ခက်ထန်သောနှလုံးသားရှိသူနှင့် ရိုင်းစိုင်းသောစိတ်ရှိသူ ဖြစ်ပေသည်။

Verse 45

वंचकैः कथितो वेदो यो वेदो ज्ञानवर्जितः । यत्र ज्ञानं भवेन्नित्यं तत्र वेदः प्रतिष्ठति

လှည့်ဖြားသူတို့က ဗေဒဟု ခေါ်ဆိုသော အသိပညာကင်းမဲ့သည့် မည်သည့်အရာမဆိုသည် စစ်မှန်သော ဗေဒ မဟုတ်ပေ။ တည်တံ့သော အသိပညာရှိရာ နေရာ၌သာ ဗေဒကျမ်းသည် ခိုင်မြဲစွာ တည်ရှိပေသည်။

Verse 46

दयाहीनेषु वेदेषु विप्रेषु च महामते । नास्ति सत्यं क्रिया तत्र वेदविप्रेषु वै तदा

အို မြင့်မြတ်သောစိတ်ရှိသူ၊ ဗေဒကျမ်းများနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့သည် သနားကြင်နာမှု ကင်းမဲ့သောအခါ ထိုကဲ့သို့သော ဗေဒကျမ်းများနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့၌ အမှန်တရားနှင့် မှန်ကန်သော ဘာသာရေးကျင့်စဉ်များ မရှိနိုင်ပေ။

Verse 47

वेदा न वेदा राजेंद्र ब्राह्मणाः सत्यवर्जिताः । दानस्यापि फलं नास्ति तस्माद्दानं न दीयते

အို မင်းကြီး၊ ဗြာဟ္မဏတို့သည် သစ္စာတရားကင်းမဲ့သောအခါ ဗေဒကျမ်းတို့သည် ဗေဒကျမ်း မဟုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။ ထိုအခါ အလှူဒါနသည်လည်း အကျိုးမပေးချေ၊ ထို့ကြောင့် (ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်) အလှူမပေးသင့်ပေ။

Verse 48

यथा श्राद्धस्य वै चिह्नं तथा दानस्य लक्षणम् । जिनस्यापि च यद्धर्मं भुक्तिमुक्तिप्रदायकम्

မှန်ကန်သော ရှရာဒ္ဓ ပူဇာတွင် သတ်မှတ်လက္ခဏာများ ရှိသကဲ့သို့၊ စစ်မှန်သော ဒါန၏ လက္ခဏာများလည်း ရှိသည်။ ထို့အတူ ဂျိနာတော် သင်ကြားသော ဓမ္မသည် လောကီစည်းစိမ်နှင့် မောက္ခ နှစ်ပါးလုံးကို ပေးစွမ်းသည်။

Verse 49

तवाग्रेऽहं प्रवक्ष्यामि बहुपुण्यप्रदायकम् । आदौ दया प्रकर्तव्या शांतभूतेन चेतसा

သင်၏ရှေ့တွင် အလွန်ပုဏ္ဏာပေးစွမ်းသော အကြောင်းကို ငါဟောကြားမည်။ အစဦးဆုံး စိတ်တည်ငြိမ်၍ အေးချမ်းသော စိတ်ဖြင့် ကရုဏာကို လေ့ကျင့်အကောင်အထည်ဖော်ရမည်။

Verse 50

आराधयेद्धृदा देवं जिनं येन चराचरम् । मनसा शुद्धभावेन जिनमेकं प्रपूजयेत्

နှလုံးသားဖြင့် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော လောကကို ထောက်တည်ထားသော ဒေဝဂျိနာတော်ကို အာရာဓနာပြုရမည်။ စိတ်သန့်ရှင်း၍ သဒ္ဓါပြည့်ဝသော စိတ်ဖြင့် ဂျိနာတော်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ရိုသေစွာ ပူဇာပြုရမည်။

Verse 51

नमस्कारः प्रकर्तव्यस्तस्य देवस्य नान्यथा । मातापित्रोस्तु वै पादौ कदा नैव प्रवंदयेत्

ထိုဒေဝတော်တစ်ပါးတည်းကိုသာ နမസ്കာရပြုရမည်၊ အခြားနည်းမဟုတ်။ သို့သော် မိဘ၏ ခြေတော်တို့ကို မည်သည့်အခါမျှ မကန့်ကွက်ဘဲ အမြဲ ဦးညွှတ်ပူဇာရမည်။

Verse 52

अन्येषामपि का वार्ता श्रूयतां राजसत्तम । वेन उवाच । एते विप्राश्च आचार्या गंगाद्याः सरितस्तथा

“အခြားသူတို့အကြောင်း ပြောရန် ဘာလိုသေးသနည်း။ နားထောင်ပါ၊ မင်းမြတ်တို့အထွဋ်အမြတ်ရေ။” ဝေနာက ပြောသည်— “ဤတို့သည် ဗြာဟ္မဏများနှင့် အာစာရျများ ဖြစ်ကြပြီး၊ ဂင်္ဂါမှအစ ပဝါသန့်ရှင်းသော မြစ်များလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 53

वदंति पुण्यतीर्थानि बहुपुण्यप्रदानि च । तत्किं वदस्व सत्यं मे यदि धर्ममिहेच्छसि

လူတို့က ပုဏ္ဏတီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ဘုရားဖူးနေရာ) များသည် ကုသိုလ်အလွန်များစွာ ပေးတတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာ၌ ဓမ္မကို လိုလားပါက အမှန်တကယ် ပြောပါ—အရာသည် ဘာနည်း။

Verse 54

पातक उवाच । आकाशाद्वै महाराज मेघा वर्षंति वै जलम् । भूमौ हि पर्वतेष्वेवं सर्वत्र पतिते जलम्

ပာတကာက ပြောသည်– “အို မဟာရာဇာ၊ ကောင်းကင်မှ မိုးတိမ်တို့သည် အမှန်ပင် ရေကို မိုးရွာချသည်။ ထိုရေသည် နေရာအနှံ့—မြေပြင်ပေါ်နှင့် တောင်တန်းပေါ်တွင်ပါ—ကျသွားသောအခါ (အလျားလိုက် ပြန့်နှံ့၍ ဆက်လက်စီးဆင်းသွားသည်)။”

Verse 55

स आप्लाव्य ततस्तिष्ठेद्दयां सर्वत्र भावयेत् । नद्यः पापप्रवाहास्तु तासु तीर्थं श्रुतं कथम्

ရေချိုးပြီးနောက် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်၍ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ကရုဏာမေတ္တာကို ပွားမြှင့်ရမည်။ သို့ရာတွင် မြစ်များသည် အပြစ်ကို ဆောင်ယူသွားသော စီးကြောင်းများဖြစ်လျက်—ထိုအတွင်း၌ ‘တီရ္ထ’ ရှိသည်ဟု မည်သို့ ကြားရသနည်း။

Verse 56

जलाशया महाराज तडागाः सागरास्तथा । पृथिव्याधारकाश्चैव गिरयो अश्मराशयः

အို မဟာရာဇာ၊ ရေကန်ရေသိုလှောင်ရာများ—ကန်များနှင့် သမုဒ္ဒရာများ—ထို့ပြင် မြေကြီးကို ထောက်တည်ထားသော တောင်တန်းများ၊ ကျောက်တုံးအစုအဝေးများကိုလည်း ဤသဘောတရားအတိုင်း နားလည်ရမည်။

Verse 57

नास्त्येतेषु च वै तीर्थं जलैर्जलदमुत्तमम् । स्नाने यदा महत्पुण्यं कस्मान्मत्स्येषु वै नहि

ဤအရာများအတွင်း၌ ရေထက် မြင့်မြတ်သော ‘တီရ္ထ’ မရှိ; ရေသည် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သည်။ ရေချိုးခြင်းက ကုသိုလ်ကြီးမားစေသည်ဆိုလျှင် ငါးတို့အတွက် အဘယ်ကြောင့် မဖြစ်သနည်း။

Verse 58

दृष्टा स्नानेन वै सिद्धिर्मीनाः शुद्ध्यंति नान्यथा । यत्र जिनस्तत्र तीर्थं तत्र धर्मः सनातनः

ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းဖြင့်သာ စိဒ္ဓိရရှိသည်ဟု မြင်တွေ့ရ၏; ငါးတို့သည် ရေဖြင့်သာ သန့်စင်ကြပြီး အခြားနည်းမရှိ။ ဂျိနာရှိရာနေရာသည် တီရ္ထ ဖြစ်၍ ထိုနေရာ၌ စနာတနဓမ္မ တည်ရှိ၏။

Verse 59

तपोदानादिकं सर्वं पुण्यं तत्र प्रतिष्ठितम्

တပဿ၊ ဒါန စသည့်အရာများမှ ပေါ်ပေါက်သော ကုသိုလ်အားလုံးသည် ထိုနေရာ၌ တည်မြဲစွာ တည်ရှိ၏။

Verse 60

एको जिनः सर्वमयो नृपेंद्र नास्त्येव धर्मं परमं हि तीर्थम् । अयं तु लाभः परमस्तु तस्माद्ध्य्यास्व नित्यं सुसुखो भविष्यसि

အို မင်းကြီး! ဂျိနာတစ်ပါးတည်းသည် အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးသော စရိုက်ရှိ၍ အရာအားလုံး၏ မူလဖြစ်၏။ တီရ္ထထက် မြင့်မြတ်သော ဓမ္မ မရှိ။ ထို့ကြောင့် ဤအရာကို အမြင့်ဆုံးအကျိုးအမြတ်ဟု သိကာ နిత్యတမ်း သူ့ကို ဓ్యာနပြုလော့; သင်သည် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်မည်။

Verse 61

विनिंद्य धर्मं सकलं सवेदं दानं सपुण्यं परयज्ञरूपम् । पापस्वभावैर्बहुबोधितो नृपस्त्वंगस्य पुत्रो भुवि तेन पापिना

ဝေဒများနှင့်တကွ ဓမ္မအားလုံးကို ရှုတ်ချကာ၊ ကိုယ်တိုင်က ကုသိုလ်ဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံး ယဇ္ဉပုံသဏ္ဍာန်ဖြစ်သော ဒါနကိုလည်း အထင်သေးလျက်၊ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အင်္ဂ၏သားဖြစ်သော မင်းတစ်ပါး နေထိုင်ခဲ့၏။ ဆိုးယုတ်သဘောရှိသော ထိုအပြစ်သားက မကြာခဏ သင်ကြားနှိုးဆော်သဖြင့် မင်းလည်း အပြစ်သို့ ကျရောက်သွား၏။