Adhyaya 83

Verse 1

सुकर्मोवाच । समाहूय प्रजाः सर्वा द्वीपानां वसुधाधिपः । हर्षेण महताविष्ट इदं वचनमब्रवीत्

စုကမ္မက ဆိုသည်– ကျွန်းဒေသတို့နှင့်တကွ မြေကြီး၏အရှင်မင်းသည် ပြည်သူအားလုံးကို ခေါ်စုဝေးစေပြီး၊ အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ဤစကားကို မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 2

इंद्रलोकं ब्रह्मलोकं रुद्रलोकमतः परम् । वैष्णवं सर्वपापघ्नं प्राणिनां गतिदायकम्

အိန္ဒြလောက၊ ဗြဟ္မာလောက၊ ရုဒြလောကတို့ကိုလည်း ကျော်လွန်၍ ဗိဿနု၏ ဓာမရှိသည်—အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းသူ၊ သတ္တဝါတို့အား အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ပေးသူ။

Verse 3

व्रजाम्यहं न संदेहो ह्यनया सह सत्तमाः । ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः सशूद्रा श्च प्रजा मम

ငါသည် ထွက်ခွာမည်—သံသယမရှိ—သူမနှင့်အတူ၊ အကျင့်သီလကောင်းသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့ရေ။ ဗြာဟ္မဏ၊ က္ෂတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ နှင့် ရှူဒြတို့လည်း ငါ၏ ပြည်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 4

सुखेनापि सकुटुंबैः स्थातव्यं तु महीतले । पूरुरेष महाभागो भवतां पालकस्त्विह

သင်တို့သည် မိသားစုနှင့်တကွ ဤမြေပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်သင့်သည်။ ဤမဟာကံကောင်းသူ ပူရုသည် ဤနေရာ၌ သင်တို့၏ ကာကွယ်သူ ဖြစ်မည်မှာ မလွဲ။

Verse 5

स्थापितोस्ति मया लोका राजा धीरः सदंडकः । एवमुक्तास्तु ताः सर्वाः प्रजा राजानमब्रुवन्

“ငါသည် ပြည်သူတို့၏ စည်းကမ်းကို တည်ထောင်ပြီးပြီ—ဘုရင်သည် တည်ငြိမ်ခိုင်မာ၍ သတ္တိရှိကာ ဒဏ္ဍ (အပြစ်ပေးတံ) ကို အမြဲကိုင်ဆောင်သူ ဖြစ်သည်။” ဟူ၍ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ပြည်သူအားလုံးက ဘုရင်ထံ ပြောကြား하였다။

Verse 6

श्रूयते सर्ववेदेषु पुराणेषु नृपोत्तम । धर्म एवं यतो लोके न दृष्टः केन वै पुरा

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ဤအကြောင်းသည် ဝေဒအားလုံးနှင့် ပုရာဏများတွင် ကြားရသည်။ အကြောင်းမူကား ဤလောက၌ ဤသို့သော ဓမ္မ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ယခင်က မည်သူမျှ မမြင်ဖူးသေး။

Verse 7

दृष्टोस्माभिरसौ धर्मो दशांगः सत्यवल्लभः । सोमवंशसमुत्पन्नो नहुषस्य महागृहे

ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုဓမ္မကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီ—အင်္ဂါဆယ်ပါဝင်၍ သစ္စာကို ချစ်မြတ်နိုးသော—စောမဝంశ၌ မွေးဖွားကာ နဟုရှ၏ မဟာအိမ်တော်၌ ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 8

हस्तपादमुखैर्युक्तः सर्वाचारप्रचारकः । ज्ञानविज्ञानसंपन्नः पुण्यानां च महानिधिः

လက်၊ ခြေ၊ နှုတ်ဖြင့် ပြည့်စုံ၍ သူသည် သဒ္ဓာကျင့်ဝတ်အလုံးစုံကို ဖြန့်ဝေသူ ဖြစ်လာသည်; ဉာဏ်နှင့် ဝိညာဏ်ပြည့်ဝကာ ပုဏ္ဏ၏ မဟာဘဏ္ဍာ ဖြစ်သည်။

Verse 9

गुणानां हि महाराज आकरः सत्यपंडितः । कुर्वंति च महाधर्मं सत्यवंतो महौजसः

အို မဟာရာဇာ၊ သစ္စာရှိ၍ ပညာရှိသူတို့သည် အကျင့်ဂုဏ်၏ သတ္တုတွင်းတကာ ဖြစ်ကြသည်; သစ္စာရှိ၍ အင်အားကြီးသူတို့သည် အမြင့်ဆုံး ဓမ္မကို ကျင့်သုံးကြသည်။

Verse 10

तं धर्मं दृष्टवंतः स्म भवंतं कामरूपिणम् । भवंतं कामकर्तारमीदृशं सत्यवादिनम्

ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုဓမ္မကို အမှန်တကယ် မြင်ခဲ့သည်—အဲဒါက သင်ပင်—စိတ်ကြိုက် ရုပ်သဏ္ဍာန်ယူနိုင်သူ၊ ဆန္ဒကို ပြည့်စုံစေသူ၊ ထိုကဲ့သို့ သစ္စာပြောသူ ဖြစ်သည်။

Verse 11

कर्मणा त्रिविधेनापि वयं त्यक्तुं न शक्नुमः । यत्र त्वं तत्र गच्छामः सुसुखं पुण्यमेव च

ကမ္မ၏ သုံးမျိုးသော နည်းလမ်းဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ်တို့သည် သင့်ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ပါ။ သင်သွားရာနေရာတိုင်းသို့ ကျွန်ုပ်တို့လည်း သွားမည်—အလွန်ချမ်းသာခြင်းနှင့် အမှန်တကယ် ပုဏ္ဏကို ဆောင်လျက်။

Verse 12

नरकेपि भवान्यत्र वयं तत्र न संशयः । किं दारैर्धनभोगैश्च किं जीवैर्जीवितेन च

ငရဲဖြစ်စေကာမူ—သင်ရှိရာနေရာ၌ ကျွန်ုပ်တို့လည်း အတူရှိမည်၊ သံသယမရှိပါ။ ထို့ကြောင့် ဇနီး၊ ဥစ္စာဓနနှင့် အပျော်အပါးတို့သည် ဘာအကျိုးရှိသနည်း။ ဆွေမျိုးတို့သည် ဘာတန်ဖိုးရှိသနည်း၊ အသက်ရှင်ခြင်းတိုင်တိုင် ဘာအဓိပ္ပါယ်ရှိသနည်း။

Verse 13

त्वां विनासुमहाराज तेन नास्त्यत्र कारणम् । त्वयैव सह राजेंद्र वयं यास्याम नान्यथा

အို မဟာရာဇာ၊ သင်မရှိလျှင် ဤကိစ္စ၌ အကြောင်းအရာမရှိ၊ အဓိပ္ပါယ်မရှိပါ။ အို ရာဇင်ဒြာ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်နှင့်အတူသာ သွားမည်—အခြားနည်းလမ်းမရှိပါ။

Verse 14

एवं श्रुत्वा वचस्तासां प्रजानां पृथिवीपतिः । हर्षेण महताविष्टः प्रजावाक्यमुवाच ह

ထိုပြည်သူတို့၏ စကားကို ဤသို့ကြားသိပြီးနောက် မြေပြင်၏အရှင် မင်းသည် မဟာဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ပြည်သူတို့အား ပြန်လည်ဖြေကြား၍ မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 15

आगच्छंतु मया सार्द्धं सर्वे लोकाः सुपुण्यकाः । नृपो रथं समारुह्य तया वै कामकन्यया

“ကုသိုလ်ပြည့်ဝသော လောကအားလုံး ငါနှင့်အတူ လာကြစေ” ဟုမိန့်တော်မူပြီး မင်းသည် ထို ကာမ-ကနျာနှင့်အတူ ရထားပေါ်သို့ တက်ရောက်하였다။

Verse 16

रथेन हंसवर्णेन चंद्रबिंबानुकारिणा । चामरैर्व्यजनैश्चापि वीज्यमानो गतव्यथः

ဟင်္သာရောင် ရထားဖြင့် လမင်းဝိုင်းကဲ့သို့ တောက်ပစွာ စီးနင်းသွားတော်မူသည်။ ချာမရ (ယက်) နှင့် ပန်ကာတို့ဖြင့် လေညှင်းပေးခံရကာ ဝေဒနာအားလုံး ပျောက်ကင်း၍ ခရီးဆက်တော်မူ하였다။

Verse 17

केतुना तेन पुण्येन शुभ्रेणापि महीयसा । शोभमानो यथा देवो देवराजः पुरंदरः

ထိုမင်္ဂလာရှိ၍ အလွန်သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော ကုသိုလ်တံခွန်ကြောင့် သူသည် တောက်ပထင်ရှားလာ၏၊ ဒေဝရာဇ အိန္ဒြ (ပုရန္ဒရ) ကဲ့သို့ ဂုဏ်တော်ဖြင့် ရောင်လင်းသကဲ့သို့။

Verse 18

ऋषिभिः स्तूयमानस्तु बंदिभिश्चारणैस्तथा । प्रजाभिः स्तूयमानश्च ययातिर्नहुषात्मजः

ရိရှီတို့က ချီးမွမ်းကြသကဲ့သို့၊ ဘန္ဒီနှင့် ချာရဏတို့ကလည်း သီဆိုချီးမြှောက်ကြပြီး၊ ပြည်သူတို့ကပါ ဂုဏ်တော်ကို ထောမနာပြုကြသဖြင့်—နဟုရှ၏သား ယယာတိ သည် ထင်ရှားစွာ ရပ်တည်နေ၏။

Verse 19

प्रजाः सर्वास्ततो यानैः समायाता नरेश्वरम् । गजैरश्वै रथैश्चान्यैः प्रस्थिताश्च दिवं प्रति

ထို့နောက် ပြည်သူအားလုံးသည် မိမိတို့၏ ယာဉ်များနှင့်အတူ မင်းကြီးထံ စုဝေးလာကြ၏။ ထို့ပြင် ဆင်၊ မြင်း၊ ရထားနှင့် အခြားယာဉ်များကို စီးနင်းကာ ကောင်းကင်(သုဝဏ္ဏ)သို့ ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 20

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चान्ये पृथग्जनाः । सर्वे च वैष्णवा लोका विष्णुध्यानपरायणाः

ဗြာဟ္မဏ၊ က္ෂတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ ရှူဒြ နှင့် အခြားအမျိုးအစားပြည်သူတို့—အားလုံးသည် ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဖြစ်၍ ဗိဿ္ဏုကို ဓ్యာနပြုရာ၌ အလွန်တည်ကြည်သူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 21

तेषां तु केतवः शुक्ला हेमदंडैरलंकृताः । शंखचक्रांकिताः सर्वे सदंडाः सपताकिनः

သူတို့၏ တံခွန်များသည် ဖြူစင်၍ ရွှေဒဏ္ဍာဖြင့် အလှဆင်ထားကြ၏။ အားလုံးတွင် သင်္ခနှင့် စက္ကရ၏ အမှတ်တံဆိပ်ပါရှိပြီး တံတားတိုင်နှင့် ပတാകာများကိုလည်း ဆောင်ထားကြ၏။

Verse 22

प्रजावृंदेषु भासंते पताका मारुतेरिताः । दिव्यमालाधरास्सर्वे शोभितास्तुलसीदलैः

လူအစုအဝေးကြီးအတွင်း လေတိုက်လှုပ်ရှားသည့် အလံများသည် တောက်ပစွာ ထင်ရှားလင်းလက်နေပြီး၊ ဒိဗ္ဗပန်းမော်လီကို ဆောင်ထားသူအားလုံးသည် သန့်ရှင်းသော တုလစီရွက်များဖြင့် လှပစွာ အလှဆင်ထားကြသည်။

Verse 23

दिव्यचंदनदिग्धांगा दिव्यगंधानुलेपनाः । दिव्यवस्त्रकृता शोभा दिव्याभरणभूषिताः

သူတို့၏ ကိုယ်အင်္ဂါများကို ဒိဗ္ဗစန္ဒနဖြင့် လိမ်းထား၍ ဒိဗ္ဗအနံ့သာများဖြင့် မွှေးကြိုင်နေသည်။ ဒိဗ္ဗဝတ်စုံများကြောင့် အလှတိုးပွားပြီး ဒိဗ္ဗအလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားကြသည်။

Verse 24

सर्वे लोकाः सुरूपास्ते राजानमुपजग्मिरे । प्रजाशतसहस्राणि लक्षकोटिशतानि च

ရုပ်ရည်လှပသော လူအပေါင်းတို့သည် မင်းထံသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ ပြည်သူအရေအတွက်မှာ သိန်းသောင်းများသာမက လက္ခနှင့် ကိုဋိအထိ ရာရာချီလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 25

अर्वखर्वसहस्राणि ते जनाः प्रतिजग्मिरे । ते तु राज्ञा समं सर्वे वैष्णवाः पुण्यकारिणः

ထိုလူများသည် မရေတွက်နိုင်သော ထောင်ပေါင်းများဖြင့် ထွက်ခွာကြသည်။ မင်းနှင့်အတူ အားလုံးတစ်စုတစ်စည်းတည်း သွားကြပြီး—ဗိဿနုကို ကိုးကွယ်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝများ၊ ကုသိုလ်ပြုသူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 26

विष्णुध्यानपराः सर्वे जपदानपरायणाः । सुकर्मोवाच । एवं ते प्रस्थिताः सर्वे हर्षेण महतान्विताः

အားလုံးသည် ဗိဿနုကို သတိစူးစိုက်၍ ဓ్యာနပြုနေကြပြီး၊ ဇပ (မန္တရသရဏ) နှင့် ဒါန၌ အပြည့်အဝ အားထုတ်နေကြသည်။ စုကမ္မက ပြောသည်– ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံး မဟာဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 27

पूरुं पुत्रं महाराज स्वराज्ये परिषिच्य तम् । ऐंद्रं लोकं जगामाथ ययातिः पृथिवीपतिः

အို မဟာရာဇာ၊ မိမိ၏ အာဏာပိုင်နိုင်ငံတော်၌ သား ပူရု ကို အဘိသေက၍ အုပ်စိုးစေပြီးနောက်၊ မြေကြီး၏ အရှင် ယယာတိ သည် အင်ဒြာ၏ လောကသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 28

तेजसा तस्य पुण्येन धर्मेण तपसा तदा । ते जनाः प्रस्थिताः सर्वे वैष्णवं लोकमुत्तमम्

ထို့နောက်၊ ဓမ္မနှင့် တပဿာမှ ပေါက်ဖွားသော ပုဏ္ဏတေဇ၏ တောက်ပမှုကြောင့်၊ လူအပေါင်းတို့သည် အမြင့်မြတ်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝ လောကသို့ ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 29

ततो देवाः सगंधर्वाः किन्नराश्चारणास्तथा । सहिता देवराजेन आगताः संमुखं तदा

ထို့နောက် ဒေဝတားတို့သည် ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ကိန္နရ၊ ချာရဏတို့နှင့်အတူ၊ ဒေဝရာဇ အင်ဒြာ၏ အဖော်အပါးဖြင့် ထိုအခါ မျက်နှာချင်းဆိုင်လာကြ၏။

Verse 30

तस्यैवापि नृपेंद्रस्य पूजयंतो नृपोत्तम । इंद्र उवाच । स्वागतं ते महाराज मम गेहं समाविश

ထို နရိန္ဒြ မင်းကြီးကို ပူဇော်ကန်တော့နေစဉ်၊ အို နရပုဋ္ဌမ၊ အင်ဒြာက “ကြိုဆိုပါ၏ မဟာရာဇာ၊ ငါ၏ အိမ်သို့ ဝင်ရောက်ပါ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 31

अत्र भोगान्प्रभुंक्ष्व त्वं दिव्यान्कामान्मनोऽनुगान् । राजोवाच । सहस्राक्ष महाप्राज्ञ तव पादांबुजद्वयम्

“ဤနေရာ၌ သင်သည် စိတ်အလိုလိုက်သော ကာမဆန္ဒတို့နှင့်အတူ ဒိဗ္ဗဘောဂတို့ကို လွတ်လပ်စွာ ခံစားလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ မင်းက “အို သဟသ္ရာက္ခ၊ မဟာပညာရှင်၊ သင်၏ ပဒုမ္မခြေတော်နှစ်ပါး…” ဟု လျှောက်၏။

Verse 32

नमस्करोम्यहं देव ब्रह्मलोकं व्रजाम्यहम् । देवैः संस्तूयमानश्च ब्रह्मलोकं जगाम ह

“အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏; ကျွန်ုပ် ဗြဟ္မာလောကသို့ သွားမည်” ဟူ၍၊ ဒေဝတော်များ၏ ချီးမွမ်းသံကြားလျက် သူသည် အမှန်တကယ် ဗြဟ္မာလောကသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 33

पद्मयोनिर्महातेजाः सार्धं मुनिवरैस्तदा । आतिथ्यं च चकारास्य पाद्यार्घादि सुविष्टरैः

ထို့နောက် ကြာပန်းမှ မွေးဖွားသော မဟာတေဇရှိသည့် ဗြဟ္မာသည် မုနိမြတ်များနှင့်အတူ သူ့အား ဧည့်ခံပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်၍ ခြေသုတ်ရေ (ပာဒျ), အရ္ဃျ နှင့် အခြားပူဇော်ပစ္စည်းများကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ကပ်하였다။

Verse 34

उवाच विष्णुलोकं हि प्रयाहि त्वं स्वकर्मणा । एवमाभाषिते धात्रा जगाम शिवमंदिरम्

သူက “မိမိ၏ ကုသိုလ်ကံအကျိုးကြောင့် ဗိෂ္ဏုလောကသို့ အမှန်တကယ် သွားလော့” ဟု ဆို၏။ ဓာတೃ (ဖန်ဆင်းရှင်)၏ ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် သူသည် ရှိဝမন্দိရသို့ သွား၏။

Verse 35

चक्रे आतिथ्यपूजां च उमया सह शंकरः । तस्यै वापि नृपेंद्रस्य राजानमिदमब्रवीत्

ရှင်ကရသည် ဥမာနှင့်အတူ ဧည့်သည်ပူဇော်ခြင်း၏ အခမ်းအနားကို ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။ ထို့နောက် လူတို့၏ အရှင်ဖြစ်သော နရပိန္ဒြ ရာဇာထံသို့ ဤစကားကို မိန့်ကြား၏။

Verse 36

कृष्णभक्तोसि राजेंद्र ममापि सुप्रियो भवान् । ततो ययाते राजेंद्र वस त्वं मम मंदिरम्

အို ရာဇိန္ဒြ၊ သင်သည် ကృష్ణ၏ ဘက္တ ဖြစ်ပြီး၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်အတွက်လည်း အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရသူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အို ယယာတိ မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ မန္ဒိရ၌ နေထိုင်လော့။

Verse 37

सर्वान्भोगान्प्रभुंक्ष्व त्वं दुःखप्राप्यान्हि मानुषैः । अंतरं नास्ति राजेंद्र मम विष्णोर्न संशयः

အို မင်းတို့၏မင်းကြီး၊ လူသားတို့သည် ဒုက္ခခံ၍သာ ရနိုင်သော အပျော်အပါးအရာအားလုံးကို သင်ခံစားပါ။ အို ရာဇင်ဒြ၊ ကျွန်ုပ်နှင့် ဗိဿနုတို့အကြား ကွာခြားမှုမရှိ—သံသယမရှိပါ။

Verse 38

योसौ विष्णुस्वरूपेण स वै रुद्रो न संशयः । यो रुद्रो विद्यते राजन्स च विष्णुः सनातनः

ဗိဿနု၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် တည်ရှိသူသည် အမှန်တကယ် ရုဒြ ဖြစ်သည်—သံသယမရှိ။ အို မင်းကြီး၊ တည်ရှိနေသော ရုဒြသည် ထိုအမြဲတမ်းသော ဗိဿနုတော်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 39

उभयोरंतरं नास्ति तस्माच्चैव वदाम्यहम् । विष्णुभक्तस्यपुण्यस्यस्थानमेवददाम्यहम्

နှစ်ပါးအကြား ကွာခြားမှုမရှိသဖြင့် ငါဤသို့ဆို၏။ ဗိဿနုကို ကိုးကွယ်သော ဘက္တ၏ ကုသိုလ်ပုဏ္ဏားကိုပင် ငါ သန့်ရှင်းသော အဘိုဒ်အဖြစ် သတ်မှတ်ပေး၏။

Verse 40

तस्मादत्र महाराज स्थातव्यं हि त्वयानघ । एवमुक्तः शिवेनापि ययातिर्हरिवल्लभः

ထို့ကြောင့် အို မဟာရာဇာ၊ အပြစ်မကပ်သူ၊ သင်သည် ဤနေရာ၌ မဖြစ်မနေ နေရမည်။ ဤသို့ ရှိဝတော်ကပင် မိန့်ကြားသော်လည်း ဟရီ၏ချစ်မြတ်နိုးသူ ယယာတိသည် ထိုညွှန်ကြားချက်ကို လက်ခံ하였다။

Verse 41

भक्त्या प्रणम्य देवेशं शंकरं नतकंधरः । एतत्सर्वं महादेव त्वयोक्तमिह सांप्रतम्

ဘက္တိဖြင့် နတ်တို့၏အရှင် သင်္ကရကို ဦးချ၍ ပူဇော်ကန်တော့ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဆိုသည်– “အို မဟာဒေဝ၊ ဤအရာအားလုံးကို ယခု ဤနေရာ၌ သင်ပင် မိန့်ကြားခဲ့ပါသည်။”

Verse 42

युवयोरंतरं नास्ति एका मूर्तिर्द्विधाभवत् । वैष्णवं गंतुमिच्छामि पादौ तव नमाम्यहम्

သင်တို့နှစ်ပါးအကြား ကွာခြားမှုမရှိ၊ တစ်ပါးတည်းသော ဒေဝရုပ်တော်သည် နှစ်ရုပ်ဖြစ်လာ၏။ ငါသည် ဝိုင်ရှ္ဏဝလောကသို့ သွားလိုသဖြင့် သင်၏ ခြေတော်တို့ကို ဦးချကန်တော့၏။

Verse 43

एवमस्तु महाराज गच्छ लोकं तु वैष्णवम् । समादिष्टः शिवेनापि प्रतस्थे वसुधाधिपः

“ဤသို့ပင် ဖြစ်ပါစေ မဟာရာဇာ၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝလောကသို့ တကယ်သွားလော့။” ဟူ၍ ရှိဝတော်မှပင် အမိန့်ရသဖြင့် မြေပြင်၏ အရှင်ဘုရင်သည် ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 44

पृथ्वीशस्तैर्महापुण्यैर्वैष्णवैर्विष्णुवल्लभैः । नृत्यमानैस्ततस्तैस्तु पुरतस्तस्य भूपतेः

မြေပြင်၏ အရှင်ဘုရင်၏ ရှေ့တော်၌ မဟာပုဏ္ဏရှိသော ဝိုင်ရှ္ဏဝများ—ဗိෂ္ဏု၏ ချစ်မြတ်နိုးသူများ—ဤဘက်အဲဘက် နတ်ကပြု၍ လှုပ်ရှားသွားကြ၏။

Verse 45

शंखशब्दैः सुपापघ्नैः सिंहनादैः सुपुष्कलैः । जगाम निःस्वनै राजा पूज्यमानः सुचारणैः

အပြစ်ဖျက်သည့် မင်္ဂလာရှိသော သင်္ခနာဒများနှင့် အလွန်ပြင်းထန်၍ ပဲ့တင်ထပ်သော သိင်္ဟနာဒများကြားတွင်၊ ပဲ့တင်သံများနှင့်အတူ ဘုရင်သည် ခရီးဆက်၍ သုချာရဏများက ချီးမြှောက်ပူဇော်ကြ၏။

Verse 46

सुस्वरैर्गीयमानस्तु पाठकैः शास्त्रकोविदैः । गायंति पुरतस्तस्य गंधर्वा गीततत्पराः

သတ္တိကျွမ်းကျင်သော ပాఠကများက မျှော်လင့်ဖွယ် သာယာသော သံစဉ်များဖြင့် သူ၏ ဂုဏ်တော်ကို သီဆိုကြပြီး၊ သီချင်း၌ အလေးထားသော ဂန္ဓဗ္ဗများကလည်း သူ၏ ရှေ့တော်၌ သီဆိုကြ၏။

Verse 47

ऋषिभिः स्तूयमानश्च देववृंदैः समन्वितैः । अप्सरोभिः सुरूपाभिः सेव्यमानः स नाहुषिः

ရိရှီတို့က ချီးမွမ်းကာ ဒေဝတော်အစုအဝေးတို့ ဝန်းရံလျက်၊ နဟုရှသည် ရုပ်လှသော အပ္ဆရာတို့၏ ပြုစုဝတ်ပြုခြင်းကို ခံယူနေ၏။

Verse 48

गंधर्वैः किन्नरैः सिद्धैश्चारणैः पुण्यमंगलैः । साध्यैर्विद्याधरै राजा मरुद्भिर्वसुभिस्तथा

ဘုရင်သည် ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ကိန္နရ၊ စိဒ္ဓနှင့် ပုဏ္ဏမင်္ဂလာသော ချာရဏတို့နှင့်အတူ၊ ထို့ပြင် သာဓျ၊ ဝိဒျာဓရ၊ မရုတ်နှင့် ဝသုတို့လည်း လိုက်ပါခဲ့သည်။

Verse 49

रुद्रैश्चादित्यवर्गैश्च लोकपालैर्दिगीश्वरैः । स्तूयमानो महाराजस्त्रैलोक्येन समंततः

ရုဒ္ဒရတို့၊ အာဒိတျအစုအဝေးတို့၊ လောကပာလတို့နှင့် ဒိဂီශ්ဝရတို့က အရပ်ရပ်မှ ချီးမွမ်းသဖြင့်၊ မဟာဘုရင်သည် တြိလောကတစ်လျှောက် အနှံ့အပြား ကျော်ကြားလေ၏။

Verse 50

ददृशे वैष्णवं लोकमनौपम्यमनामयम् । विमानैः कांचनै राजन्सर्वशोभासमाविलैः

အို ဘုရင်ကြီး၊ သူသည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်၍ အနာရောဂါကင်းသော ဝိုင်ෂ္ဏဝလောကကို မြင်တွေ့လေ၏; နေရာတိုင်း၌ အလှအပအမျိုးမျိုးဖြင့် တောက်ပသော ရွှေဝိမာန်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 51

हंसकुंदेंदुधवलैर्विमानैरुपशोभितैः । प्रासादैः शतभौमैश्च मेरुमंदरसंनिभैः

ထိုလောကသည် ဟင်္သာ၊ ကုန္ဒပန်းနှင့် လမင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ဝိမာန်များဖြင့် တင့်တယ်လှပပြီး၊ မေရုနှင့် မန္ဒရတောင်တန်းတို့နှင့် ဆင်တူသော အထပ်တစ်ရာရှိ နန်းတော်များဖြင့်လည်း အလှဆင်ထား၏။

Verse 52

शिखरैरुल्लिखद्भिश्च स्वर्व्योमहाटकान्वितैः । जाज्वल्यमानैः कलशैः शोभते सुपुरोत्तमम्

အလွန်မြတ်သော မြို့တော်သည် တောက်ပလင်းလက်နေ၏—အမြင့်ဆုံး ထိပ်တန်းများသည် ကောင်းကင်သုခဘုံကို ခြစ်ထိသကဲ့သို့ မြင့်တက်၍၊ သုခဘုံရွှေဖြင့် အလှဆင်ကာ တောက်လောင်သော ကလသ (kalaśa) များဖြင့် မုခွင့်တင်ထားသည်။

Verse 53

तारागणैर्यथाकाशं तेजः श्रिया प्रकाशते । प्रज्वलत्तेजोज्वालाभिर्लोचनैरिव लोकते

ကြယ်အစုအဝေးများကြောင့် ကောင်းကင်သည် သီရိနှင့် တေဇဖြင့် တောက်ပသကဲ့သို့၊ ထို (ဓာမ) သည်လည်း ရောင်ပြန်တောက်ပ၍—တေဇ၏ မီးလျှံများဖြင့် ဖွဲ့ထားသကဲ့သို့သော မျက်လုံးများဖြင့် မြင်ရသကဲ့သို့ ထင်ရှားသည်။

Verse 54

नानारत्नैर्हरेर्लोकः प्रहसद्दशनैरिव । समाह्वयति तान्पुण्यान्वैष्णवान्विष्णुवल्लभान्

ရတနာမျိုးစုံဖြင့် အလှဆင်ထားသော ဟရိ၏ လောကသည် တောက်ပသော သွားများဖြင့် ပြုံးနေသကဲ့သို့၊ ပုဏ္ဏဝန် ဝိုင်ရှ္ဏဝများ—ဗိဿဏု၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ ဘက္တများ—ကို ခေါ်ဆောင်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 55

ध्वज व्याजेन राजेंद्र चलिताग्रैः सुपल्लवैः । श्वसनांदोलितैस्तैश्च ध्वजाग्रैश्च मनोहरैः

အို မင်းကြီးရေ၊ အလံဟု ဆိုသကဲ့သို့ပင်၊ လှပနူးညံ့သော ရွက်ပင်အဖျားများသည်—လေကြောင့် လှုပ်ယမ်း၍ အဆုံးဖျားတွင် ယိမ်းနွဲ့ကာ—စိတ်မောဟာရ အလံထိပ်များကဲ့သို့ ထင်မြင်ရသည်။

Verse 56

हेमदंडैश्च घंटाभिः सर्वत्रसमलंकृतम् । सूर्यतेजः प्रकाशैश्च गोपुराट्टालकैस्ततः

ထိုနေရာသည် နေရာအနှံ့ ရွှေဒဏ္ဍာများနှင့် ခေါင်းလောင်းများဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး၊ ထို့ပြင် ဂိုပုရ (gopura) တံခါးတော်မြင့်များနှင့် မြင့်မားသော အတ္တလကာ မျှော်စင်များကြောင့် နေရောင်တေဇကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်နေသည်။

Verse 57

गवाक्षैर्जालमालैश्च वातायनमनोहरैः । प्रतोलीनां प्रकाशैश्च प्राकारैर्हेमरूपकैः

ဇာလီပုံစံ ပြတင်းပေါက်များနှင့် ကွန်ယက်သဖွယ် ပန်းကုံးတန်းများ၊ စိတ်ကိုဖမ်းစားသော လသာဆောင်များနှင့်တကွ; တောက်ပသော တံခါးဝများနှင့် ရွှေရောင်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကာရံတံတိုင်းများကြောင့် ထိုနေရာသည် သန့်ရှင်းလှပလျက်ရှိ၏။

Verse 58

तोरणैः सुपताकाभिर्नानाशब्दैः सुमंगलैः । कलशाग्रैश्चक्रबिंबै रविबिंबसमप्रभैः

တောရဏာဖြင့် အလှဆင်ထားသော တံခါးဝများနှင့် လှပသော ပတാകာများ၊ မင်္ဂလာသံစုံလင်စွာ; ထို့ပြင် သန့်ရှင်းသော ကလသ၏ ထိပ်ဖျားများနှင့် စက်ဝိုင်းပုံစံ ချက္ကရအမှတ်တံဆိပ်များသည် နေရောင်ဝိုင်းတူ တောက်ပလျက်ရှိ၏။

Verse 59

सुभोगैः शतकक्षैश्च निर्जलांबुदसन्निभैः । दंडच्छत्रसमाकीर्णैः कलशैरुपशोभितैः

အလွန်ကောင်းမွန်သော အဆင်ပြေမှုများနှင့် အခန်းရာချီဖြင့် အလှဆင်ထားကာ ရေမရှိသော မိုးတိမ်တူသကဲ့သို့; တံတားတံတောင်(ဒဏ္ဍ)များနှင့် ထီးတော်များဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ကလသအလှတင်များကြောင့် ပိုမိုလှပ၏။

Verse 60

प्रावृट्कालांबुदाकारैर्मदिरैरुपशोभितैः । कलशैः शोभमानैस्तैरृक्षैर्द्यौरिव भूतलम्

မိုးရာသီမိုးတိမ်ကဲ့သို့ ဖောင်းထွား၍ မဒိရာ(အရက်)ကြောင့်လည်း အလှတိုးလာသော တောက်ပသည့် ကလသများဖြင့် မြေပြင်သည် ကြယ်စုများပြည့်နှက်သည့် ကောင်းကင်ကဲ့သို့ ထင်မြင်ရ၏။

Verse 61

दंडजालपताकाभिरृक्षजालसमप्रभैः । तादृशैः स्फाटिकाकारैः कांतिशंखेंदुसन्निभैः

ဒဏ္ဍတန်းများနှင့် လှုပ်ရှားလွင့်ပျံသော ပတാകာများဖြင့် ကြယ်တန်းကွန်ယက်တူ တောက်ပလျက်; ထို့ပြင် စဖာတိက(ကြည်လင်ကျောက်)ကဲ့သို့သော ပုံသဏ္ဍာန်များသည် သံခ(ရှင်ခ)နှင့် လမင်း၏ ကాంతိတူ ရောင်လက်လျက်ရှိ၏။

Verse 62

हेमप्रासादसंबाधैर्नानाधातुमयैस्ततः । विमानैरर्बुदसंख्यैः शतकोटिसहस्रकैः

ထိုဓမ္မလောက၌ သတ္တုအမျိုးမျိုးဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ရွှေပြာသာဒ်များက ထူထပ်စွာ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ အာကာသရထား “ဝိမာန” များလည်း အရ္ဗုဒ (သန်းပေါင်းတစ်ဆယ်) အရေအတွက်ဖြင့် ရာ၊ ကိုဋိ၊ ထောင်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိနေသည်။

Verse 63

सर्वभोगयुतैश्चैव शोभते हरिपत्तनम् । यैः समाराधितो देवः शंखचक्रगदाधरः

ဟရီ၏ သန့်ရှင်းသော မြို့တော်သည် အပျော်အပါးနှင့် အာနန္ဒအရာရာဖြင့် ပြည့်စုံ၍ တောက်ပလှသည်။ သံခ၊ စက်ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်သော ဘုရားသခင်ကို သင့်တော်သကဲ့သို့ အာရాధနာပြုသူတို့အတွက် ထိုမြို့တော်သည် ပိုမိုလင်းလက်တင့်တယ်သည်။

Verse 64

ते प्रसादात्तस्य तेषु निवसंति गृहेषु च । सर्वपुण्येषु दिव्येषु भोगाढ्येषु च मानवाः

သူ၏ ကရုဏာကြောင့် လူသားတို့သည် ထိုအိမ်များ၌ နေထိုင်ကြပြီး၊ ပုဏ္ဏမယ၊ ဒိဗ္ဗ နှင့် အပျော်အပါးပြည့်ဝသော စည်းစိမ်ချမ်းသာ အမျိုးမျိုးကို ခံစားကြသည်။

Verse 65

वैष्णवाः पुण्यकर्माणो निर्धूताशेषकल्मषाः । एवंविधैर्गृहैः पुण्यैः शोभितं विष्णुमंदिरम्

ဝိုင်ရှ္ဏဝများသည် ပုဏ္ဏကမ္မ ပြုသူများဖြစ်၍ အညစ်အကြေးအကုန်လုံး ကင်းစင်သွားကြသည်။ ထိုသို့သော ပုဏ္ဏပြည့်ဝသည့် အိမ်ရာများဖြင့် ဗိဿဏုမন্দိရသည် တင့်တယ်လှပလာသည်။

Verse 66

नानावृक्षैः समाकीर्णं वनैश्चंदनशोभितैः । सर्वकामफलै राजन्सर्वत्र समलंकृतम्

အို မင်းကြီး၊ ထိုနေရာသည် သစ်ပင်အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ စန္ဒန်သစ်ဖြင့် လှပတင့်တယ်သော တောအုပ်များရှိသည်။ နေရာတိုင်းတွင်လည်း ဆန္ဒအလိုအားလုံးကို ပြည့်စုံစေသော အသီးအနှံများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

Verse 67

वापीकुंडतडागैश्च सारसैरुपशोभितैः । हंसकारंडवाकीर्णैः कल्हारैरुपशोभितैः

ထိုနေရာသည် ရေတွင်း၊ ကုဏ္ဍ၊ တလားတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်လှပပြီး ရေကန်ကြီးများကြောင့် ပိုမိုတင့်တယ်သည်။ ဟင်္သာနှင့် ကာရဏ္ဍဝ ငှက်များဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ပွင့်လန်းသော ကလ္ဟာရ ကြာပန်းများကြောင့် ထပ်မံတင့်တယ်လှသည်။

Verse 68

शतपत्रैर्महापद्मैः पद्मोत्पलविराजितैः । कनकोत्पलवर्णैश्च सरोभिश्च विराजते

ထိုနေရာသည် ရွက်တစ်ရာပါသော မဟာပဒ္မကြာပန်းကြီးများကြောင့် တောက်ပ၍ ပဒ္မနှင့် ဥတ္ပလ ပန်းပွင့်များဖြင့် ရောင်ပြန်လှသည်။ ထို့ပြင် ကနကရောင်ကြာပန်းကဲ့သို့ ရွှေရောင်တောက်ပသော ရေကန်များကြောင့်လည်း ထင်ရှားတင့်တယ်သည်။

Verse 69

वैकुंठं सर्वशोभाढ्यं देवोद्यानैरलंकृतम् । दिव्यशोभासमाकीर्णं वैष्णवैरुपशोभितम्

ဝိုင်ကుంఠသည် အလှအပအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်စုံ၍ ဒေဝဥယျာဉ်တော်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။ ကောင်းကင်တန်ခိုးရောင်ခြည်များဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဘက္တများကြောင့် ထပ်မံလှပတင့်တယ်သည်။

Verse 70

वैकुंठं ददृशे राजा मोक्षस्थानमनुत्तमम् । देववृंदैः समाकीर्णं ययातिर्नहुषात्मजः

နဟုಷ၏သား ရာဇာ ယယာတီသည် ဝိုင်ကుంఠကို မြင်တွေ့하였다—မောက္ခ၏ အထွတ်အထိပ် နေရာတော်—ဒေဝတော်အစုအဝေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

Verse 71

प्रविवेश पुरं रम्यं सर्वदाहविवर्जितम् । ददृशे सर्वक्लेशघ्नं नारायणमनामयम्

သူသည် အလွန်လှပသော မြို့တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ဒုက္ခအပူအလောင် အမျိုးမျိုးမှ ကင်းလွတ်နေသည်။ ထို့နောက် ရောဂါကင်းစင်သော နာရာယဏကို မြင်တွေ့ခဲ့၍ ဒုက္ခနှင့် ကလေရှ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးတော်မူသည်။

Verse 72

विमानैरुपशोभंतं सर्वाभरणशालिनम् । पीतवासं जगन्नाथं श्रीवत्सांकं महाद्युतिम्

ကောင်းကင်ဗိမာန်များဖြင့် ဝန်းရံအလှဆင်ကာ အလှဆင်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်စုံ၍ အဝါရောင်ဝတ်ရုံတော်ကို ဆင်မြန်းသော လောကနာထ—ရင်ဘတ်၌ «သရီဝတ္ဆ» အမှတ်တံဆိပ်ရှိ၍ မဟာတေဇောဖြင့် တောက်ပတော်မူ၏။

Verse 73

वैनतेयसमारूढं श्रियायुक्तं परात्परम् । सर्वेषां देवलोकानां यो गतिः परमेश्वरः

ဝိုင်နတေယ (ဂရုဍ) ပေါ်၌ စီးနင်းတော်မူ၍ သရီ (လက္ခမီ) နှင့် ပေါင်းစည်းကာ အမြင့်ဆုံးထက်ပင် လွန်ကဲသော ပရာတ်ပရ; ထိုပရမေရှ్వరသည် ဒေဝလောကအားလုံးအပါအဝင် အရာအားလုံး၏ အဆုံးစွန်အာရုံနှင့် အားကိုးရာဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 74

परमानंदरूपेण कैवल्येन विराजते । सेव्यमानं महालोकैःसुपुण्यैर्वैष्णवैर्हरिम्

ပရမအာနန္ဒရূপဖြင့် တောက်ပတော်မူ၍ ကైవလျ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ၏ ဂုဏ်ရောင်ဖြင့် ရှင်လင်းတော်မူသည်; ဟရီကို မဟာလောက၏ ပုဏ္ဏိယပြည့်ဝသော မဟာတမား ဝိုင်ရှ္ဏဝများက ဘုဇာပူဇော်၍ ဆည်းကပ်ကြသည်။

Verse 75

देववृंदैः समाकीर्णं गंधर्वगणसेवितम् । अप्सरोभिर्महात्मानं दुःखक्लेशापहं हरिम्

ဒုက္ခကလေရှကို ဖယ်ရှားပေးသော မဟာတမား ဟရီသည် ဒေဝတအုပ်စုများဖြင့် ဝန်းရံခံရ၍ ဂန္ဓဗ္ဗအဖွဲ့များက ဆည်းကပ်ကာ အပ်ဆရာများလည်း အတူပါရှိကြသည်။

Verse 76

नारायणं ननामाथ स्वपत्न्या सह भूपतिः । प्रणेमुर्मानवाः सर्वे वैष्णवा मधुसूदनम्

ထို့နောက် ဘုရင်သည် မိဖုရားနှင့်အတူ နာရာယဏကို ဦးညွှတ်ပူဇော်တော်မူ၏; လူအပေါင်းတို့—ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဘက္တများ—မဓုဆူဒနအား စာෂ္ဌာင်္ဂ ပရဏာမဖြင့် လဲကျကန်တော့ကြသည်။

Verse 77

गता ये वैष्णवाः सर्वे सह राज्ञा महामते । पादांबुजद्वयं तस्य नेमुर्भक्त्या महामते

ထိုအခါ ဗိုင်ရှ္ဏဝတို့အားလုံးသည် မင်းနှင့်အတူ၊ အို ပညာရှိကြီး၊ ဘက္တိဖြင့် သူ၏ ကြာပန်းကဲ့သို့သော ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏၊ အို ပညာရှိကြီး။

Verse 78

प्रणमंतं महात्मानं राजानं दीप्ततेजसम् । तमुवाच हृषीकेशस्तुष्टोऽहं तव सुव्रत

တောက်ပသောတేజရှိ၍ မဟာစိတ်ဝိညာဉ်ရှိသော မင်းသည် ဦးညွှတ်ပူဇော်နေစဉ်၊ ဟೃṣīkēśa သည် စိတ်တော်ကျ၍ ပြော၏— “အို ကောင်းမြတ်သော သစ္စာကတိရှိသူ၊ ငါသည် သင်ကို နှစ်သက်၏။”

Verse 79

वरं वरय राजेंद्र यत्ते मनसि वर्तते । तत्ते ददाम्यसंदेहं मद्भक्तोसि महामते

အို မင်းတို့၏ အထွဋ်အမြတ်၊ အလိုရှိသော အပေးအမြှောက်ကို ရွေးချယ်လော့—သင်၏ စိတ်တွင်ရှိသမျှကို။ သံသယမရှိဘဲ ငါပေးမည်၊ အကြောင်းမူ သင်သည် ငါ၏ ဘက္တ ဖြစ်၏၊ အို မဟာစိတ်ရှိသူ။

Verse 80

राजोवाच । यदि त्वं देवदेवेश तुष्टोसि मधुसूदन । दासत्वं देहि सततमात्मनश्च जगत्पते

မင်းက ပြော၏— “အို ဒေဝတို့၏ ဒေဝအရှင်၊ အို မဓုသೂဒန၊ သင် စိတ်တော်ကျလျှင်၊ အို ကမ္ဘာ၏ အရှင်၊ ကျွန်တော်အား သင်၏ အမြဲတမ်း ဒါသ-ဝန်ဆောင်မှုကို ပေးသနားပါ။”

Verse 81

विष्णुरुवाच । एवमस्तु महाभाग मम भक्तो न संशयः । लोके मम महाराज स्थातव्यमनया सह

ဗိṣṇုက ပြော၏— “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ၊ အို ကံကောင်းသူ။ သင်သည် ငါ၏ ဘက္တ ဖြစ်သည်မှာ အမှန်—သံသယမရှိ။ အို မဟာမင်း၊ ငါ၏ လောက၌ သင်သည် သူမနှင့်အတူ နေရမည်။”

Verse 82

एवमुक्तो महाराजो ययातिः पृथिवीपतिः । प्रसादात्तस्य देवस्य विष्णुलोकं प्रसाधितम्

ဤသို့ မိန့်ကြားခံရသော မြေကြီး၏ အရှင် မဟာရာဇာ ယယာတိသည် ထိုဒေဝတ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် မင်္ဂလာရှိသော ဗိဿဏုလောကသို့ ရောက်ရှိလေ၏။

Verse 83

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने पितृतीर्थवर्णने ययातिचरित्रे ययातेः स्वर्गारोहणं नाम त्र्यशीतितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သရီပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ၌—ဝေနောပాఖ్యာန်၊ ပိတෘတီရ္ထ ဖော်ပြချက်နှင့် ရာဇာ ယယာတိ၏ ဇာတ်ကြောင်းအတွင်း—“ယယာတိ၏ ကောင်းကင်တက်ခြင်း” ဟူသော ၈၃ ကြိမ်မြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံးလေ၏။