Adhyaya 49

Verse 1

ब्राह्मण्युवाच । एकदा तु महाभाग गता सा पर्वतोत्तमे । रमणीयं वनं दृष्ट्वा कदलीखंडमंडितम्

ဗြာဟ္မဏီက ပြောသည်—“အို မဟာဘဂါ၊ တစ်ခါတုန်းက သူမသည် အထွတ်အထိပ်သော တောင်သို့ သွားခဲ့၏။ ထိုနေရာ၌ ငှက်ပျောတောအစုများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော သာယာလှပသည့် တောကို မြင်၏။”

Verse 2

शालैस्तालैस्तमालैश्च नालिकेरैस्तथोत्कटैः । पूगीफलैर्मातुलिगैर्नारंगैश्चारुजंबुकैः

ထိုနေရာ၌ သာလပင်၊ တာလပင်၊ တမာလပင်တို့နှင့်အတူ အလွန်စိမ်းလန်းထူထပ်သော အုန်းပင်များလည်း ရှိ၏။ ထို့ပြင် ကွမ်းသီး၊ မာတုလိင်္ဂ (စီထရွန်)၊ လိမ္မော်နှင့် လှပသော ဂျမ္ဗူသီးတို့လည်း ရှိ၏။

Verse 3

चंपकैः पाटलैः पुण्यैः पुष्पितैः कुटकैर्वटैः । अशोकबकुलोपेतं नानावृक्षैरलंकृतम्

ထိုနေရာသည် ပုဏ္ဏမြတ်သော ချမ္ပကာနှင့် ပါဋလာပင်များ ပန်းပွင့်ဝေဆာလျက် တောအုပ်များနှင့် ဗဿ (ဗန်ယန်) ပင်ကြီးများဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး၊ အရှိုကာနှင့် ဘကူလာပင်တို့ပါဝင်ကာ သစ်ပင်အမျိုးမျိုးဖြင့် တင့်တယ်လှပနေ၏။

Verse 4

पर्वतं पुण्यवंतं तं पुष्पितैश्च नगोत्तमैः । सर्वत्र दृश्यते रम्यो नानाधातुसमाकुलः

ပုဏ္ဏမြတ်သော ထိုတောင်တန်းသည် ပန်းပွင့်ပြည့်ဝသည့် အကောင်းဆုံးသစ်ပင်များဖြင့် အလှဆင်ထား၍ နေရာတိုင်းမှ ကြည်နူးဖွယ်မြင်ကွင်းအဖြစ် မြင်ရပြီး၊ သတ္တုအမျိုးမျိုး၏ အရောင်အဆင်းကွဲပြားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 5

तडागं सर्वतोभद्रं पुण्यतोयेन पूरितम् । कमलैः पुष्पितैश्चान्यैः सुगंधैः कनकोत्पलैः

အလွန်မင်္ဂလာရှိသော ရေကန်တစ်ကန်သည် အရပ်ရပ်မှ ကောင်းမြတ်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စုံ၍ ပုဏ္ဏရေဖြင့် ပြည့်လျှံနေ၏။ ပန်းပွင့်ဝေဆာသော ကြာပန်းများနှင့် အနံ့သင်းသော ပန်းမျိုးစုံ၊ ရွှေရောင် အုတ်ပလာပန်းများပါ အလှဆင်ထား၏။

Verse 6

श्वेतोत्पलैर्विभासंतं रक्तोत्पलसुपुष्पितैः । नीलोत्पलैश्च कह्लारैर्हंसैश्च जलकुक्कुटैः

ထိုရေကန်သည် အဖြူရောင် အုတ်ပလာပန်းများဖြင့် တောက်ပလင်းလက်၍ အနီရောင် အုတ်ပလာပန်းများ ပန်းပွင့်ဝေဆာလျက် စည်ကားနေ၏။ အပြာရောင် အုတ်ပလာနှင့် ကဟ္လာရ ပန်းများ၊ ထို့ပြင် ဟံသာနှင့် ရေငှက်မျိုးစုံ (ရေကူကွတ်) တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 7

पक्षिभिर्जलजैश्चान्यैर्नानाधातुसमाकुलः । तडागं सर्वतः शुभ्रं नानापक्षिगणैर्युतम्

ထိုရေကန်သည် ရေငှက်များနှင့် အခြားရေတွင်းသတ္တဝါများဖြင့် စည်ကားကျပ်တည်း၍ သတ္တုအမျိုးမျိုးဖြင့်လည်း ပြည့်နှက်နေ၏။ အရပ်ရပ်မှ ဖြူဝင်းတောက်ပကာ ငှက်အုပ်အစု များစွာနှင့် တွဲဖက်တည်ရှိနေ၏။

Verse 8

कोकिलानां रुतैः पुण्यैः सुस्वरैः परिशोभितः । मधुराणां तथा शब्दैः सर्वत्र मधुरायते

ကိုကီလာငှက်တို့၏ သန့်ရှင်း၍ သာယာလှသော အော်သံများနှင့် အခြား ချိုမြိန်သံများကြောင့် ထိုနေရာသည် အလှတင့်တယ်လာပြီး၊ အရပ်ရပ်၌ ချိုမြိန်ပျော်ရွှင်စေသည်။

Verse 9

षट्पदानां सुनादेन सर्वत्र परिशोभते । एवंविधं गिरिं रम्यं तदेव वनमुत्तमम्

ပျားတို့၏ ချိုမြိန်သော ဟွမ်ဟွမ်သံကြောင့် ထိုနေရာသည် အရပ်ရပ်၌ လှပတင့်တယ်စွာ ထင်ရှားသည်။ ထိုသို့ ရမဏီယသော တောင်တန်းပင် အမြတ်ဆုံးသော တောအုပ်ဖြစ်သည်။

Verse 10

तडागं सर्वतोभद्रं ददृशे नृपनंदिनी । वैदर्भी क्रीडमाना सा सखीभिः सहिता तदा

ထို့နောက် မင်းသမီး—ဝိဒರ್ಭပြည်၏ မင်းသမီး—သည် မိတ်သမီးများနှင့်အတူ ကစားရင်း၊ အရပ်ရပ်မှ လှပ၍ မင်္ဂလာလက္ခဏာပြည့်စုံသော ရေကန်တစ်ကန်ကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 11

समालोक्य वनं पुण्यं सर्वत्र कुसुमाकुलम् । चापल्येन प्रभावेण स्त्रीभावेन च लीलया

ပန်းများဖြင့် အရပ်ရပ် ပြည့်နှက်နေသော ပုဏ္ဏိယတောအုပ်ကို မြင်ပြီးနောက်၊ သူမသည် ကစားလှုပ်ရှားသည့် ချောမွေ့သော ချင်ချင်လှုပ်ရှားမှု၊ တောက်ပသော အာနုಭಾವနှင့် နာရီသဘာဝ၏ လီလာဖြင့် အပျော်တမ်း လှည့်လည်နေ하였다။

Verse 12

पद्मावती सरस्तीरे सखीभिः सहिता तदा । जलक्रीडा समालीना हसते गायते पुनः

ထို့နောက် ပဒ္မာဝတီသည် ရေကန်ကမ်းနားတွင် မိတ်သမီးများနှင့်အတူ ရေကစားပွဲ၌ နှစ်မြုပ်ကာ၊ ထပ်ခါထပ်ခါ ရယ်မော၍ သီချင်းဆိုနေ하였다။

Verse 13

रममाणा च सा तस्मिंस्तस्मिन्सरसि भामिनी । एवं विप्र तदा सा तु सुखेन परिवर्तयेत्

ထိုတောက်ပသောမိန်းမသည် ထိုရေကန်၌ အကြိမ်ကြိမ် ပျော်ရွှင်စွာ ရမဏပြုလျက်ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် အို ဗြာဟ္မဏ၊ ထိုအခါ သူမသည် သက်သာချမ်းသာစွာ အချိန်ကို ကုန်လွန်စေ၏။

Verse 14

विष्णुरुवाच । गोभिलो नाम वै दैत्यो भृत्यो वैश्रवणस्य च । दिव्येनापि विमानेन सर्वभोगपरिप्लुतः

ဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်— ဂိုဘီလာဟူသော ဒೈတျတစ်ဦးရှိ၍ ဝိုင်ශ්ရဝဏ၏ အမှုထမ်းဖြစ်၏။ ထိုသူသည် ဒိဗ္ဗဝိမာနဖြင့်ပင် အမျိုးမျိုးသော ဘောဂသုခတို့၌ နစ်မြုပ်နေ၏။

Verse 15

याति चाकाशमार्गेण गोभिलो दैत्यसत्तमः । तेन दृष्टा विशालाक्षी वैदर्भी निर्भया तदा

ဒೈတျတို့အနက် အထူးမြတ်သော ဂိုဘီလာသည် ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းဖြင့် သွားလာ၏။ ထိုအခါ သူသည် မျက်လုံးကျယ်ဝန်းသော ဝိဒರ್ಭမင်းသမီးကို မကြောက်မရွံ့ဖြင့် တွေ့မြင်၏။

Verse 16

सर्वयोषिद्वरा सा हि उग्रसेनस्य वै प्रिया । रूपेणाप्रतिमा लोके सर्वांगेषु विराजते

သူမသည် မိန်းမတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၍ အုဂ္ရစေန၏ ချစ်သူတော်လည်း ဖြစ်၏။ ရုပ်ရည်အလှမှာ လောက၌ မတူညီနိုင်အောင် ထင်ရှား၍ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်း၌ တောက်ပလျက်ရှိ၏။

Verse 17

रतिर्वै मन्मथस्यापि किं वापीयं हरिप्रिया । किं वापि पार्वती देवी शची किं वा भविष्यति

သူမသည် မန್ಮထ၏ ချစ်သူ ရတီ ဖြစ်လာမလား? သို့မဟုတ် ဟရိ၏ ချစ်သူ ဖြစ်လာမလား? သို့မဟုတ် ဒေဝီ ပါဝတီ—သို့မဟုတ် ရှချီ—ဖြစ်လာမလား? အမှန်တကယ် သူမသည် ဘာဖြစ်လာမည်နည်း။

Verse 18

यादृशी दृश्यते चेयं नारीणां प्रवरोत्तमा । अन्यापि ईदृशी नास्ति द्वितीया क्षितिमंडले

ဤမိန်းမမြတ်မော်သည် ထင်ရှားမြင်ရသကဲ့သို့၊ ကမ္ဘာမြေဝိုင်းပေါ်တွင် သူမနှင့်တူသော အခြားမိန်းမ မရှိ၊ ဒုတိယတစ်ဦးလည်း မရှိ။

Verse 19

नक्षत्रेषु यथा चंद्रः संपूर्णो भाति शोभनः । गुणरूपकलाभिस्तु तथा भाति वरानना

ကြယ်များအလယ်၌ လပြည့်သည် လှပစွာ တောက်ပသကဲ့သို့၊ ဂုဏ်သတ္တိ၊ အလှအပနှင့် အနုပညာကလားများဖြင့် အလှဆင်ထားသော မျက်နှာလှမိန်းမလည်း ထိုနည်းတူ တောက်ပ၏။

Verse 20

पुष्करेषु यथा हंसस्तथेयं चारुहासिनी । अहो रूपमहोभाव अस्यास्तु परिदृश्यते

ပုရှ္ကရ၏ ကြာကန်များအလယ်၌ ဟင်္သာ တင့်တယ်သကဲ့သို့၊ ဤချိုမြိန်ပြုံးရယ်မိန်းမလည်း ထိုနည်းတူပင်။ အဟို! အလှအပအဟို! သူမ၏ ဂုဏ်ရောင်တောက်ပမှုကို မြင်ရ၏။

Verse 21

का कस्य शोभना बाला चारुवृत्तपयोधरा । व्यमृशद्गोभिलो दैत्यः पद्मावतीं वराननाम्

“ဤလှပသော မိန်းကလေးသည် မည်သူနည်း၊ မည်သူ၏သူနည်း—အကျင့်သီလလှ၍ ရင်သားဝိုင်းဝန်းပြည့်စုံသူ?” ဟု ဒೈတျ ဂိုဘီလာ ပြောကာ မျက်နှာလှ ပဒ္မာဝတီကို ထိမိ하였다။

Verse 22

चिंतयित्वा क्षणं विप्र का कस्यापि भविष्यति । ज्ञानेन महता ज्ञात्वा वैदर्भीति न संशयः

ဗိပၸရမင်း၊ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး (သူကဆိုသည်) “သူမသည် အခြားသူ၏သူ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း?” မဟာဉာဏ်ဖြင့် သေချာသိမြင်ကာ—သူမသည် ဗိဒർဘ၏ မင်းသမီးပင် ဖြစ်သည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 23

दयिता उग्रसेनस्य पतिव्रतपरायणा । आत्मबलेन तिष्ठंती दुष्प्राप्या पुरुषैरपि

သူမသည် ဥဂ္ဂရစေန၏ ချစ်သူမဖြစ်၍ ပတိဝ္ရတာ သစ္စာဗြတ၌ အပြည့်အဝတည်မြဲသူ; ကိုယ်ပိုင်အတွင်းအားဖြင့် မလှုပ်မယှက်ရပ်တည်ကာ ယောက်ျားတို့အတွက်ပင် ရခက်ခဲလှသည်။

Verse 24

उग्रसेनो महामूर्खः प्रेषिता येन वै वरा । पितुर्गेहमियं बाला स तु भाग्येन वर्जितः

ဥဂ္ဂရစေနသည် မဟာမိုက်မဲသူ—ဤမြတ်သောမိန်းကလေးကို ထွက်ခွာစေခဲ့သူပင်။ ဤကလေးမသည် ဖခင်အိမ်၏သူ; သို့ရာတွင် ထိုသူသည် ကံကောင်းခြင်းကင်းမဲ့သည်။

Verse 25

अनया विना स जीवेच्च कथं कूटमतिः सदा । किं वा नपुंसको राजा एनां यो हि परित्यजेत्

သူမမရှိဘဲ သူဘယ်လိုအသက်ရှင်နိုင်မလဲ—စိတ်ဉာဏ်က အမြဲကောက်ကွေ့သူ? သို့မဟုတ် အမှန်တကယ် သူမကို စွန့်ပစ်မည်ဆိုလျှင် မင်းသည် နပုংসကလား?

Verse 26

तां दृष्ट्वा स तु कामात्मा संजातस्तत्क्षणादपि । इयं पतिव्रता बाला दुष्प्राप्या पुरुषैरपि

သူမကိုမြင်သည်နှင့်တပြိုင်နက် သူသည် ကာမရမ္မတဖြစ်လာ၏။ “ဤမိန်းကလေးသည် ပတိဝ္ရတာ၊ ခင်ပွန်းအပေါ် သစ္စာတည်; ယောက်ျားတို့အတွက်ပင် ရခက်ခဲစွာသာ ရနိုင်သည်။”

Verse 27

कथं भोक्ष्याम्यहं गत्वा कामो मामति पीडयेत् । अभुक्त्वैनां यदा यास्ये तत्स्यान्मृत्युर्ममैव हि

ကာမက မိမိကို အလွန်ပြင်းထန်စွာ နှိပ်စက်နေသော်လည်း ငါသွား၍ သူမကို ဘယ်လိုခံစားနိုင်မလဲ? သူမကို မခံစားဘဲ ထွက်ခွာသွားရမည်ဆိုလျှင် အဲဒါက ငါ့အတွက် တကယ်ပင် သေခြင်းတည်း။

Verse 28

अद्यैव हि न संदेहो यतः कामो महाबलः । इति चिंतापरो भूत्वा गोभिलो मनसैक्षत

ယနေ့ပင် သံသယမရှိတော့၊ ကာမတဏ္ဟာသည် အလွန်အင်အားကြီးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ စဉ်းစားကာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွင် နစ်မြုပ်သော ဂိုဘီလသည် စိတ်ထဲတွင် ဆင်ခြင်လေ၏။

Verse 29

कृत्वा मायामयं रूपमुग्रसेनस्य भूपतेः । यादृशस्तूग्रसेनश्च सांगोपांगो महानृपः

အို မင်းကြီး၊ သူသည် ဥဂ္ဂရစေန မဟာဘုရင်၏ မာယာဖြင့်ပြုသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူလေ၏—ဥဂ္ဂရစေနကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ အင်္ဂါအပိုင်းအစုံလင်သော မဟာနရပတိဖြစ်၏။

Verse 30

गोभिलस्तादृशो भूत्वा गत्या च स्वरभाषया । यथावस्त्रो यथावेशो वयसा च तथा पुनः

ဂိုဘီလကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၍—လှုပ်ရှားသွားလာပုံနှင့် အသံပြောပုံအထိ တူညီအောင်—သူသည် ထပ်မံ၍ အဝတ်အစား၊ အပြင်အဆင်၊ နှင့် အသက်အရွယ်ပါ တူညီစွာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 31

दिव्यमाल्यांबरधरो दिव्यगंधानुलेपनः । सर्वाभरणशोभांगो यादृशो माथुरेश्वरः

ဒိဗ္ဗမလ္လာနှင့် ဒိဗ္ဗအဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်၍၊ ကောင်းကင်သုဂന്ധဖြင့် လိမ်းကျံထားကာ၊ အလှဆင်အာဘရဏအပေါင်းဖြင့် တောက်ပလှပသော—မဿုရေရှွရ (မထုရာ၏ အရှင်) ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ထိုသို့ပင် ဖြစ်၏။

Verse 32

भूत्वाथ तादृशो दैत्य उग्रसेनमयस्तदा । मायया परया युक्तो रूपलावण्यसंपदा

ထို့နောက် ထိုဒေဝ် (ဒိုင်တျ) သည် ဥဂ္ဂရစေနကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။ အမြင့်မြတ်ဆုံး မာယာနှင့် ယှဉ်တွဲကာ ရုပ်ရည်လှပမှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှု၏ စည်းစိမ်ပြည့်ဝလေ၏။

Verse 33

पर्वताग्रे अशोकस्यच्छायामाश्रित्य संस्थितः । शिलातलस्थो दुष्टात्मा वीणादंडेन वीरकः

တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် သူသည် အရှိုကပင်၏ အရိပ်ကို ခိုလှုံကာ ရပ်နေ၏။ ကျောက်ပြားပေါ်တွင် စိတ်ဆိုးယုတ်သော ဝီရကသည် ဝီဏာတံကို ကိုင်ထားလျက် ထိုင်နေ၏။

Verse 34

सुस्वरं गायमानस्तु गीतं विश्वप्रमोहनम् । तालमानक्रियोपेतं सप्तस्वरविभूषितम्

အသံချိုမြိန်၍ သံညီသံညွတ်ဖြင့် သူသည် ကမ္ဘာလုံးကို မောဟစေသော သီချင်းကို သီဆို၏—တားလ၊ မာန၊ လယတို့နှင့် မှန်ကန်သော တီးခတ်နည်းပါဝင်ပြီး သံခုနစ်ပါးဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 35

गीतं गायति दुष्टात्मा तस्या रूपेण मोहितः । पर्वताग्रे स्थितो विप्र हर्षेण महतान्वितः

စိတ်ဆိုးယုတ်သောသူသည် သူမ၏ အလှအပကြောင့် မောဟကာ သီချင်းကို သီဆိုနေ၏။ အို ဗြာဟ္မဏာ! တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် သူသည် အလွန်ကြီးမားသော ပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 36

सखीमध्यगता सा तु पद्मावती वरानना । शुश्रुवे सुस्वरं गीतं तालमानलयान्वितम्

ထို့နောက် မျက်နှာလှပသော ပဒ္မာဝတီသည် မိတ်သမီးများအလယ်တွင် ထိုင်လျက် အသံချိုမြိန်သော သီချင်းကို ကြားရ၏—တားလ၊ မာန၊ လယတို့နှင့် ပြည့်စုံသော သီချင်းဖြစ်၏။

Verse 37

कोऽयं गायति धर्मात्मा महत्सौख्यप्रदायकम् । गीतं हि सत्क्रियोपेतं सर्वभावसमन्वितम्

ဤဓမ္မစိတ်ရှိသူသည် မည်သူနည်း၊ အလွန်ကြီးမားသော ချမ်းသာကို ပေးသော သီချင်းကို သီဆိုနေသည်? အကြောင်းမူကား ဤသီချင်းသည် ကောင်းမြတ်သော အကျင့်အပြုအမူနှင့် ယှဉ်တွဲပြီး သန့်ရှင်းသော ခံစားချက်အပေါင်းဖြင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 38

सखीभिः सहिता गत्वा औत्सुक्येन नृपात्मजा । अशोकच्छायामाश्रित्य विमले सुशिलातले

မိတ်သမီးများနှင့်အတူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မင်းသမီးသည် သွားရောက်၍ အရှိုကပင်၏ အရိပ်ကို ခိုလှုံကာ သန့်ရှင်းလှပသော ကျောက်ပြားမြင့်ပေါ်တွင် နေထိုင်လေ၏။

Verse 39

ददर्श भूपवेषेण गोभिलं दानवाधमम् । पुष्पमालांबरधरं दिव्यगंधानुलेपनम्

သူသည် မင်းဝတ်စုံဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော ဂိုဘီလာကို—ဒာနဝအစုအတွင်း အနိမ့်ဆုံးအဆိုးဆုံး—မြင်လေ၏။ ပန်းမော်လီနှင့် လှပသောအဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်၍ တိဗ္ဗသုဂന്ധဖြင့် လိမ်းထားသည်။

Verse 40

सर्वाभरणशोभांगं पद्मावती पतिव्रता । मथुरेशः समायातः कदा धर्मपरायणः

အလှဆင်အဆင်တန်ဆာအမျိုးမျိုးကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ တောက်ပလှသော ပတိဝရတာ ပဒ္မာဝတီသည် “ဓမ္မကို အားထားသော မထုရာ၏ အရှင်သည် ဘယ်အချိန် ဤနေရာသို့ ရောက်လာမည်နည်း” ဟု စိတ်တွင် မေးမြန်းလေ၏။

Verse 41

मम नाथो महात्मा वै राज्यं त्यक्त्वा प्रदूरतः । यावद्धि चिंतयेत्सा च तावत्पापेन तेन सा

“ကျွန်မ၏ နာထာ၊ ထိုမဟာတ္မာသည် နိုင်ငံကို စွန့်၍ အလွန်ဝေးသို့ သွားလေပြီ။ သူမက ထိုအကြောင်းကို ဆက်လက်စဉ်းစားနေသမျှ၊ ထိုပင်ပာပကြောင့်ပင် သူမ ပင်ပန်းနာကျင်ရလိမ့်မည်” ဟု ဆို၏။

Verse 42

समाहूता तुरीभूय एहि त्वं हि प्रिये मम । चकिताशंकितासाचकथंभर्त्तासमागतः

ခေါ်ယူခံရသဖြင့် သူမသည် တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။ ထို့နောက် သူက “လာပါ၊ ချစ်သူရေ” ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် သူမသည် အံ့ဩ၍ စိုးရိမ်ကာ “ကျွန်မ၏ ဘర్తာက ဒီနေရာကို ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ” ဟု တွေးလေ၏။

Verse 43

लज्जिता दुःखिता जाता अधःकृत्वा ततो मुखम् । अहं पापा दुराचारा निःशंका परिवर्तिता

ရှက်ကြောက်၍ စိတ်ဒုက္ခရောက်ကာ မျက်နှာကိုငုံ့ပြီး ဆိုသည်— “ကျွန်မသည် အပြစ်ရှိသူ၊ အကျင့်ဆိုးသူ ဖြစ်၏; ကြောက်ရွံ့မှုမရှိဘဲ ဓမ္မလမ်းမှ လွဲချော်သွားပြီ”။

Verse 44

कोपमेवं महाभागः करिष्यति न संशयः । यावद्धि चिंतयेत्सा च तावत्तेनापि पापिना

အပြစ်သားသူသည် ဤသို့ပင် ဒေါသဖြင့် လုပ်ဆောင်မည်မှာ မသံသယရှိ။ သူမက သူ့ကို စဉ်းစားနေသမျှကာလပတ်လုံး အပြစ်သားသူလည်း ထိုစိတ်ကူး၏ ချည်နှောင်မှု၌ပင် တည်နေမည်။

Verse 45

समाहूता तुरीभूय एह्येहि त्वं मम प्रिये । त्वया विना कृतो देवि प्राणान्धर्तुं वरानने

ခေါ်ယူထားသဖြင့် ချက်ချင်းလာပါ—လာပါ၊ ကျွန်မ၏ချစ်သူ။ အို ဒေဝီ၊ မျက်နှာလှသူ၊ သင်မရှိလျှင် ကျွန်ုပ်သည် အသက်ကို စွန့်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီ။

Verse 46

न हि शक्नोम्यहं कांते जीवितं प्रियमेव च । तव स्नेहेन लुब्धोस्मि त्वां त्यक्त्वा नोत्सहे भृशम्

အို ချစ်သူ၊ ကျွန်ုပ်သည် အမှန်တကယ် မဆက်လက်အသက်ရှင်နိုင်ပါ—အသက်တာသည် ချစ်မြတ်နိုးစရာပင်; သို့သော် သင်၏မေတ္တာတွင် မူးမောလျက် သင့်ကို တစ်ခဏတောင် မစွန့်လွှတ်နိုင်ပါ။

Verse 47

ब्राह्मण्युवाच । एवमुक्ता गतापश्यत्सुमुखं लज्जयान्विता । समालिंग्य ततो दैत्यः सतीं पद्मावतीं तदा

ဗြာဟ္မဏီက ဆိုသည်— ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မျက်နှာလှသော မိန်းမသည် ရှက်ကြောက်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ ထိုအခါ ဒೈత్యသည် သီလရှိသော ပဒ္မာဝတီကို ဖက်လှုပ်抱拥하였다။

Verse 48

एकांतं तु समानीता सुभुक्ता इच्छया ततः । दैत्येन गोभिलेनापि सत्यकेतोः सुता तदा

ထို့နောက် သတ္တိကေတု၏ သမီးကို တိတ်ဆိတ်သောနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ ဒေဝါနဝ ဂိုဘီလာက သူမ၏ဆန္ဒမရှိဘဲ အဓမ္မလွန်ကျူး၍ အရှက်တရားကို ဖျက်ဆီး하였다။

Verse 49

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । एकोनपंचाशत्तमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်သော သီရိပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ၌ ဝေနောပాఖ్యာန အတွင်းရှိ “သုကလာ-ചരిత్ర” ဟူသော အခန်း ၄၉ သည် ပြီးဆုံးလေ၏။

Verse 50

सा सक्रोधा वचः प्राह गोभिलं दानवाधमम् । कस्त्वं पापसमाचारो निर्घृणो दानवाकृतिः

သူမသည် ဒေါသဖြင့် လောင်ကျွမ်းကာ ဒာနဝတို့အနက် အနိမ့်ဆုံး ဂိုဘီလာအား ပြောသည်— “နင်ဘယ်သူနည်း၊ အပြစ်ပြုကျင့်သူ၊ ကြင်နာမှုမဲ့သူ၊ ဒေဝါနဝရုပ်ကို ဆောင်သူ?”

Verse 51

शप्तुकामा समुद्युक्ता दुःखेनाकुलितेक्षणा । वेपमाना तदा राजन्दुःखभारेण पीडिता

ကျိန်စာချလိုသော ဆန္ဒဖြင့် သူမ ထရပ်ကာ မျက်လုံးများသည် ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် မိုက်မှောင်လျက်; တုန်လှုပ်နေစဉ်၊ အို မင်းကြီး၊ ဝမ်းနည်းခြင်း၏ အလေးချိန်အောက်တွင် ဖိနှိပ်ခံနေရသည်။

Verse 52

मम कांतच्छलेनैव त्वयागत्य दुरात्मवन् । नाशितं धर्ममेवाग्र्यं पातिव्रत्यमनुत्तमम्

အို စိတ်ဆိုးယုတ်သူ! ငါ့ချစ်သူဟု လှည့်ဖြားကာ ဤနေရာသို့ လာခဲ့သည်; ထိုကြောင့် သင်သည် ဓမ္မ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးအရာ—မယား၏ သစ္စာတည်ကြည်မှု ပာတိဝရတ္ယ ဝတ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ။

Verse 53

सुस्वरं रुदितं कृत्वा मम जन्म त्वया हृतम् । पश्य मे बलमत्रैव शापं दास्ये सुदारुणम्

အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ငါ့ကိုငိုစေပြီး နင်က ငါ့ရဲ့ မွေးဖွားခွင့်ကိုပင် လုယူသွားတယ်။ အခု ဒီနေရာမှာပဲ ငါ့အာနုභာဝကိုကြည့်—အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ကျိန်စာကို ငါထုတ်မယ်။

Verse 54

एवं संभाषमाणा तं शप्तुकामा तु गोभिलम्

ဒီလို သူနဲ့စကားပြောနေစဉ်မှာပဲ ကျိန်စာချလိုစိတ်ရှိတဲ့ သူမက ဂိုဘီလာကို ခေါ်၍ ပြောဆိုလေသည်။