Adhyaya 39

Verse 1

ऋषय ऊचुः । कथं वेनो गतः स्वर्गं पापं त्यक्त्वा प्रदूरतः । तन्नो विस्तरतोऽत्रापि वद सत्यवतां वर

ရသေ့တို့က ဆိုကြသည်– “ဗေနာသည် အပြစ်ကို အဝေးသို့ စွန့်ပစ်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံသို့ မည်သို့ ရောက်သနည်း။ သစ္စာရှိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးအရှင်၊ ဤနေရာတွင်လည်း အသေးစိတ် ဟောပြပါ။”

Verse 2

सूतौवाच । ऋषीणां पुण्यसंसर्गात्संवादाच्च द्विजोत्तम । कायस्य मथनात्पापो बहिस्तस्य विनिर्गतः

စူတက ဆိုသည်– “ဒွိဇအမြတ်ဆုံးအရှင်၊ ရသေ့တို့၏ ပုဏ္ဏမယ့် အပေါင်းအသင်းနှင့် သူတို့၏ ဆွေးနွေးဟောပြမှုကြောင့်၊ သူ၏အတွင်းရှိ အပြစ်သည် ကိုယ်ခန္ဓာကို မသကဲ့သို့ မသ၍ ကုတ်ထုတ်ခံရသကဲ့သို့ အပြင်သို့ ထွက်ပေါ်ကာ အပြင်သို့ပင် သွားလေ၏။”

Verse 3

पश्चाद्वेनः स पुण्यात्मा ज्ञानं लेभे च शाश्वतम् । रेवाया दक्षिणे कूले तपश्चचार स द्विजाः

ထို့နောက် ပုဏ္ဏာတ္မာ ဗေနာသည် အမြဲတည်သော အာတ္မ-ဉာဏ်ကို ရရှိလေ၏။ အို ဘြာဟ္မဏတို့၊ သူသည် ရေဝါ (နာမဒာ) မြစ်၏ တောင်ဘက်ကမ်းတွင် တပဿာကို ကျင့်လေ၏။

Verse 4

तृणबिन्दोरृषेश्चैव आश्रमे पापनाशने । वर्षाणां तु शतं साग्रं कामक्रोधविवर्जितः

တೃဏဗိန္ဒု ရသေ့၏ အပြစ်ဖျက်အာရှရမ်၌ သူသည် နှစ်တစ်ရာကျော် အနည်းငယ် နေထိုင်ခဲ့ပြီး ကာမနှင့် က్రောဓမှ ကင်းလွတ်လေ၏။

Verse 5

तस्योग्रतपसादेवः शंखचक्रगदाधरः । प्रसन्नोभून्महाभागा निष्पापस्य नृपस्य वै

သူ၏ ပြင်းထန်သော တပဿာကြောင့် ပျော်ရွှင်တော်မူသဖြင့်၊ သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်တော်မူသော ဘုရားသခင်သည် ထိုကံကောင်း၍ အပြစ်ကင်းသော မင်းကြီးအပေါ် အမှန်တကယ် ကရုဏာတော် သက်ရောက်လေ၏။

Verse 6

उवाच च प्रसन्नोऽस्मि व्रियतां वरौत्तमः । वेन उवाच । यदि देव प्रसन्नोऽसि देहि मे वरमुत्तमम्

ထိုအခါ ဘုရားက “ငါနှစ်သက်ပြီ—အကောင်းဆုံးသော အပေးအယူကို ရွေးလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဝေနာက “အရှင်ဘုရား၊ သင်နှစ်သက်တော်မူလျှင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အပေးအယူကို ကျွန်ုပ်အား ပေးတော်မူပါ” ဟု လျှောက်၏။

Verse 7

अनेनापि शरीरेण गंतुमिच्छामि त्वत्पदम् । पित्रा सार्धं महाभाग मात्रा चैव सुरेश्वर । तवैव तेजसा देव तद्विष्णोः परमं पदम्

ဤကိုယ်ခန္ဓာတည်းဟူသော အတူတကွဖြင့်ပင် သင်၏ ပဒသံသရာသို့ သွားလိုပါသည်—အလွန်ကံကောင်းမြတ်သော အရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ အဖနှင့်အတူ၊ မိခင်နှင့်အတူလည်း၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်။ ဒေဝတော်၊ သင်၏ ကိုယ်ပိုင်တေဇောဓာတ်ဖြင့် ဗိဿဏု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပဒသို့ ကျွန်ုပ်တို့ကို ရောက်စေတော်မူပါ။

Verse 8

श्रीवासुदेव उवाच । क्वगतोऽसौ महामोहो येन त्वं मोहितो नृप । लोभेन मोहयुक्तेन तमोमार्गे निपातितः

သီရိ ဝါစုဒေဝ မိန့်တော်မူသည်—“အို မင်းကြီး၊ လောဘနှင့် မောဟပေါင်းစည်း၍ သင့်ကို အမှောင်လမ်းသို့ ကျရောက်စေခဲ့သော အကြီးမားဆုံး မောဟသည် ယခု ဘယ်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသနည်း?”

Verse 9

वेन उवाच । यन्मे पूर्वकृतं पापं तेनाहं मोहितो विभो । अतो मामुद्धरास्मात्त्वं पापाच्चैव सुदारुणात्

ဝေနာ လျှောက်သည်—“အို အရှင်တော်၊ အတိတ်က ကျွန်ုပ်ပြုခဲ့သော အပြစ်ကြောင့်ပင် ကျွန်ုပ် မောဟဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအရာမှလည်းကောင်း၊ ဤအလွန်ကြမ်းတမ်းကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်မှလည်းကောင်း ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်တော်မူပါ။”

Verse 10

प्रजप्तव्यमथो पठ्यं तद्वदानुग्रहाद्विभो । भगवानुवाच । साधु भूप महाभाग पापं ते नाशमागतम्

“ဤအရာကို မန္တန်ရွတ်ဆို၍ ဖတ်ရှုလေ့လာရမည်—အို အရှင်တော်၊ သင်၏ ကရုဏာအနုဂ्रहကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။” ဘဂဝန် မိန့်တော်မူသည်—“ကောင်းလှ၏၊ အို မင်းကြီး မဟာဘဂ္ဂ၊ သင်၏ အပြစ်သည် ပျက်စီးသို့ ရောက်ပြီ။”

Verse 11

शुद्धोसि तपसा च त्वं ततः पुण्यं वदाम्यहम् । पुरा वै ब्रह्मणा तात पृष्टोहं भवता यथा

သင်သည် တပဿာဖြင့် သန့်စင်ပြီးပြီ; ထို့ကြောင့် ကုသိုလ်တရားကို ငါပြောမည်။ ချစ်လှစွာသောသူရေ၊ အတိတ်ကာလ၌ ဗြဟ္မာသည် ယခုသင်မေးသကဲ့သို့ပင် ငါ့ကို မေးခဲ့ဖူးသည်။

Verse 12

तस्मै यदुदितं वत्स तत्ते सर्वं वदाम्यहम् । एकदा ब्रह्मणा ध्यानस्थितेन नाभिपंकजे

ချစ်သောကလေးရေ၊ သူ့အား ပြောကြားခဲ့သမျှကို ငါသည် အပြည့်အစုံ သင့်အား ပြောမည်။ တစ်ခါက ဗြဟ္မာသည် နာဘိပဒုမပေါ်၌ သမာဓိတည်နေစဉ်၊

Verse 13

प्रादुरास तदा तस्य वरदानाय सुव्रत । तेन पृष्टं महत्पुण्यं स्तोत्रं पापप्रणाशनम्

ထိုအခါ အကျင့်သီလကောင်းသူရေ၊ ဆုတောင်းပေးရန်အတွက် သူသည် သူ့ရှေ့၌ ပေါ်ထွန်းလာ하였다။ သူမေးမြန်းသဖြင့် အလွန်ကုသိုလ်ကြီးမား၍ အပြစ်ပယ်ဖျက်သော စတိုးတရကို သင်ကြားပေး하였다။

Verse 14

वासुदेवाभिधानं च सुगतिप्रदमिच्छता । स्तोत्राणां परमं तस्मै वासुदेवाभिधं महत्

သုဂတိ၏ အလှူတော်ကို လိုလားသူသည် “ဝါစုဒေဝ” ဟူသော နာမတော်ကိုလည်း ခံယူရမည်။ အကြောင်းမှာ စတိုးတရများအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသည် “ဝါစုဒေဝာဘိဓ” ဟု ခေါ်သော မဟာစတိုးတရ ဖြစ်သည်။

Verse 15

सर्वसौख्यप्रदं नॄणां पठतां जपतां सदा । उपादिशं महाभाग विष्णुप्रीतिकरं परम्

“ကံကောင်းမြတ်သူရေ၊ အမြဲဖတ်ရွတ်၍ ဂျပ်လုပ်သူတို့အား အပျော်အပါးအားလုံးကို ပေးစွမ်းပြီး ဗိဿဏုကို အလွန်နှစ်သက်စေသော အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အုပ်ဒေသ/မန္တရကို ကျွန်ုပ်အား သင်ကြားပေးပါ။”

Verse 16

विष्णुरुवाच । एतत्सर्वं जगद्व्याप्तं मया त्वव्यक्तमूर्तिना । अतो मां मुनयः प्राहुर्विष्णुं विष्णुपरायणाः

ဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်။ မပေါ်လွင်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ဤလောကတစ်လုံးလုံးကို ငါက အနှံ့အပြား ပြည့်နှံ့စေထား၏။ ထို့ကြောင့် ဗိဿနုကို အားကိုးသည့် မုနိတို့က ငါကို “ဗိဿနု” ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 17

वसंति यत्र भूतानि वसत्येषु च यो विभुः । स वासुदेवो विज्ञेयो विद्वद्भिरहमादरात्

သတ္တဝါတို့ နေထိုင်ရာအရပ်၌၊ အနှံ့အပြားရှိသော အရှင်သည်လည်း သူတို့အတွင်း၌ တည်ရှိ၏။ ထိုအရှင်ကို “ဝါစုဒေဝ” ဟု သိမှတ်ရမည်။ ဤကို ငါသည် ပညာရှိတို့အား လေးစားစွာ ကြေညာ၏။

Verse 18

संकर्षति प्रजाश्चांते ह्यव्यक्ताय यतो विभुः । ततः संकर्षणो नाम्ना विज्ञेयः शरणागतैः

အနှံ့အပြားရှိသော အရှင်သည် ကာလအဆုံး၌ သတ္တဝါအားလုံးကို ဆွဲယူ၍ မပေါ်လွင်သော အဝျက်တသို့ ပြန်လည် လျှောကျစေသောကြောင့်၊ ခိုလှုံလာသူတို့က သူ့ကို “သင်္ကර්ရှဏ” ဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 19

इंगिते कामरूपोहं बहु स्यामिति काम्यया । प्रद्युम्नोहं बुधैस्तस्माद्विज्ञेयोस्मि सुतार्थिभिः

အရိပ်အမြွက်တစ်ချက်သာဖြင့် ငါသည် ကာမရူပ ဖြစ်ကာ မည်သည့်ရုပ်သဏ္ဌာန်မဆို ယူနိုင်၏။ “အများဖြစ်ပါစေ” ဟူသော ဆန္ဒကြောင့် ငါသည် အနက်အပြား ဖြစ်လာ၏။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိတို့က ငါကို “ပရဒျုမန” ဟု သိကြ၏။ သားတောင်းသူတို့လည်း ငါကို ထိုနာမဖြင့် မှတ်ယူရမည်။

Verse 20

अत्र लोके विना चेशौ सर्वेशौ हरकेशवौ । निरुद्धोहं योगबलान्न केनातोनिरुद्धवत्

ဤလောက၌ အမြင့်ဆုံး အရှင်နှစ်ပါး—ဟရ (ရှီဝ) နှင့် ကေရှဝ (ဗိဿနု)—ကို မလွဲ၍ အားလုံး၏ အရှင်ဟူ၍ အခြားမရှိ။ ယောဂအင်အားဖြင့် ငါသည် ကိုယ်တိုင်ကို နိရုဒ္ဓ လုပ်ထား၏။ ထို့ကြောင့် အခြားသူက ငါကို ချုပ်နှောင်နိုင်မည် မဟုတ်၊ ငါသည် ချည်နှောင်ခံထားသကဲ့သို့ မဟုတ်။

Verse 21

विश्वाख्योहं प्रतिजगज्ज्ञानविज्ञानसंयुतः । अहमित्यभिमानी च जाग्रच्चिंतासमाकुलः

ငါသည် “ဝိශ්ဝ” ဟု ခေါ်ကြသည်—လောကအပေါင်းတို့၌ ဉာဏ်နှင့် ခွဲခြားသိမြင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်စုံ၏။ သို့ရာတွင် “ငါ” ဟူသော အဟင်္ကာရကြောင့် ဖမ်းဆီးခံရပြီး နိုးနေသည့်အခြေအနေ၌ စိုးရိမ်ပူပန်သော အတွေးများဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေ၏။

Verse 22

तैजसोहं जगच्चेष्टामयश्चेंद्रियरूपवान् । ज्ञानकर्मसमुद्रिक्तः स्वप्नावस्थां गतो ह्यहम्

ငါသည် တောက်ပသော “တೈဇသ” ဖြစ်၏—လောက၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်တို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး အင်ဒြိယတို့၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်၏။ ဉာဏ်နှင့် ကမ္မတို့ဖြင့် ပြည့်ဝလျက် ငါသည် အိပ်မက်အခြေအနေသို့ အမှန်တကယ် ဝင်ရောက်၏။

Verse 23

प्राज्ञोहमधिदैवात्मा विश्वाधिष्ठानगोचरः । सुषुप्तावास्थितो लोकादुदासीनो विकल्पितः

ငါသည် “ပရာဇ్ఞ” ဖြစ်၏—အဓိဒေဝ အာတ္မာ၊ ဒေဝတို့ကို အုပ်စိုးသော ဒိဗ္ဗအတ္တ; စကြဝဠာကို ထောက်တည်သော နယ်ပယ်၌ လှုပ်ရှားသူ။ အနက်အိပ်ခြင်း (သုသုပ္တိ) တွင် တည်နေစဉ် လောကမှ ကင်းဝေး၍ ဥပေက္ခာရှိသော်လည်း စိတ်၏ ခွဲခြားသတ်မှတ်မှုများကြောင့် ကল্পနာဖြင့် သိမြင်ခံရ၏။

Verse 24

तुरीयोऽहं निर्विकारी गुणावस्थाविवर्जितः । निर्लिप्तः साक्षिवद्विश्व प्रतिबिंबित विग्रहः

ငါသည် “တုရိယ” ဖြစ်၏—မပြောင်းလဲသော နိဗ္ဗိကာရ၊ ဂုဏ်တို့၏ အခြေအနေများမှ ကင်းလွတ်၏။ မကပ်မငြိ (နိර්လိပ္တ) လျက် ငါသည် သက်သေကဲ့သို့ တည်၏; ငါ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် စကြဝဠာ၌ ပြန်လှန်ရိပ်ကဲ့သို့ ပေါ်ထွန်း၏။

Verse 25

चिदाभासश्चिदानंदश्चिन्मयश्चित्स्वरूपवान् । नित्योक्षरो ब्रह्मरूपो ब्रह्मन्नेवमवेहि माम्

ငါသည် အသိဉာဏ်၏ အရိပ်အယောင်၊ အသိဉာဏ်၏ အာနန္ဒ၊ ချစ်မယ (အသိဉာဏ်သာ) ဖြစ်၍ ချစ်-သဝရူပကို ဆောင်၏။ ငါသည် နိတျ၊ အက္ခရ (မပျက်မယွင်း)၊ ဘြဟ္မ-ရူပ ဖြစ်၏။ ဟေ ဘြဟ္မဏ၊ ငါကို ဤသို့ပင် သိလော့။

Verse 26

भगवानुवाच । इत्युक्त्वांतर्दधे विष्णुः स्वरूपं ब्रह्मणे पुरा । सोपि ज्ञात्वा जगद्व्याप्तिं कृतात्मा समभूत्क्षणात्

ဘုရားရှင်က မိန့်တော်မူသည်။ ဤသို့ မိန့်ပြီးနောက် ယခင်က ဗိဿနုသည် ဘြဟ္မာ၏ရှေ့မှ မိမိ၏သဏ္ဌာန်ကို အန္တရာဓာနပြု၍ ပျောက်ကွယ်သွား하였다။ ဘြဟ္မာလည်း သခင်၏ လောကတစ်လျှောက် အနှံ့အပြားဖြန့်ကျက်မှုကို သိမြင်ကာ ချက်ချင်း အတွင်းစိတ်ပြည့်ဝတည်ငြိမ်လာ하였다။

Verse 27

राजंस्त्वमपि शुद्धात्मा पृथोर्जन्मन एव च । तथाप्याराधय विभुं स्तोत्रेणानेन सुव्रत

အို မင်းကြီး၊ သင်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်သန့်ရှင်းသူဖြစ်ပြီး ပృထုလည်း မွေးဖွားချိန်ကတည်းက ထိုသို့ပင် ဖြစ်하였다။ သို့သော်လည်း ကောင်းမြတ်သော သစ္စာကတိရှိသူရေ၊ ဤစတုတ္ထရဖြင့် အလုံးစုံအာဏာရှင် သခင်ကို အာရాధနာပြုလော့။

Verse 28

तुष्टो विष्णुस्तमभ्याह वरं वरय मानद । वेन उवाच । सुगतिं देहि मे विष्णो दुष्कृतात्तारयस्व माम्

ဗိဿနုသည် နှစ်သက်တော်မူ၍ သူ့အား “ဂုဏ်သိက္ခာပေးသူရေ၊ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဝေနာက “အို ဗိဿနု၊ ကျွန်ုပ်အား သုဂတိကို ပေးတော်မူပါ၊ ကျွန်ုပ်၏ မကောင်းသော ကံအကျင့်များမှ ကယ်တင်တော်မူပါ” ဟု လျှောက်하였다။

Verse 29

शरणं त्वां प्रपन्नोस्मि कारणं वद सद्गतेः । विष्णुरुवाच । पूर्वमेव महाभाग त्वंगेनापि महात्मना

“ကျွန်ုပ်သည် သခင်ထံ၌ ခိုလှုံပါ၏; စဒ္ဂတိ (ကောင်းမြတ်သော လမ်းဆုံး) ရရှိခြင်း၏ အကြောင်းကို မိန့်ကြားပါ” ဟု လျှောက်하였다။ ဗိဿနုမိန့်တော်မူသည်– “အို မဟာဘဂ္ဂ၊ ယခင်က သင်လည်း မဟာတ္မာ အင်္ဂမင်းနှင့်အတူ …”

Verse 30

अहमाराधितस्तेन तस्मै दत्तो वरो मया । प्रयास्यसि महाभाग वैष्णवं लोकमुत्तमम्

“သူသည် ငါ့ကို အာရాధနာပြုခဲ့သည်; ထို့ကြောင့် ငါသည် သူ့အား ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ပေးခဲ့သည်။ အို မဟာဘဂ္ဂ၊ သင်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝိုင်ရှ္ဏဝ လောကသို့ ထွက်ခွာသွားမည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

Verse 31

कर्मणा स्वेन विप्रेंद्र पुण्येन नृपनंदन । आत्मार्थे त्वं महाभाग वरमेव प्रयाचय

အို ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ အို မင်းသား—မိမိ၏ ကုသိုလ်ကံအကျိုးကြောင့်၊ အို ကံကောင်းသူ၊ မိမိ၏ ဝိညာဉ်ရေး ကောင်းကျိုးအတွက်သာ ပေးတော်မူသော ဆုတောင်းကို တောင်းလျှောက်လော့။

Verse 32

शृणु वेन महाभाग वृत्तांतं पूर्वसंभवम् । तव मात्रे पुरा दत्तः शापः क्रुद्धेन भूपते

အို မဟာဘဂ ဝေနာ၊ အတိတ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာကို နားထောင်လော့။ အို မင်းကြီး၊ ယခင်က ဒေါသထွက်သူတစ်ဦးက သင်၏ မိခင်အပေါ် ကျိန်စာတစ်ခု ချခဲ့ဖူးသည်။

Verse 33

सुशंखेन सुनीथायै बाल्ये पूर्वं महात्मना । ततस्त्वंगे वरो दत्तो मयैव विदितात्मना

ယခင်က သူမ၏ ကလေးဘဝတွင် မဟာတ္မာ စုရှင်ခ သည် စုနီသာအား ဆုတောင်းတော်မူသော ပေးကမ်းမှုတစ်ရပ် ပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက် အို အင်္ဂ၊ မိမိကိုယ်ကို သိမြင်သူဖြစ်သော ငါကိုယ်တိုင်လည်း သင်အား ဆုတောင်းပေးကမ်းခဲ့သည်။

Verse 34

त्वां समुद्धर्त्तुकामेन सुपुत्रस्ते भविष्यति । एवमुक्त्वा तु पितरं तवाहं गुणवत्सल

“သင့်ကို မြှောက်တင်ကယ်တင်လိုသော ဆန္ဒဖြင့် သင့်ထံ သားကောင်းတစ်ဦး မွေးဖွားလာမည်” ဟု သင့်အဖေထံ ပြောပြီးနောက်၊ အို ဂုဏ်သတ္တိကို ချစ်မြတ်နိုးသူ၊ ငါ…

Verse 35

भवदंगात्समुद्भूतः करिष्ये लोकपालनम् । दिवींद्रो हि यथा भाति तथाहं भूतले स्थितः

သင့်ကိုယ်ခန္ဓာမှ မွေးဖွားလာ၍ ငါသည် လောကတို့၏ ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် အုပ်ချုပ်ခြင်းကို ဆောင်ရွက်မည်။ ကောင်းကင်၌ အိန္ဒြာ တောက်ပသကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်၌ တည်နေ၍ ငါလည်း တောက်ပမည်။

Verse 36

आत्मा वै जायते पुत्र इति सत्यवती श्रुतिः । अतस्त्वं सुगतिं वत्स लभिष्यसि वरान्मम

“သားသည် အမှန်တကယ် မိမိ၏ အာတ်မာတည်းဟူ၍ မွေးဖွားလာသည်”—ဟူ၍ သစ္စာတရားကို ထမ်းဆောင်သော ဝေဒသြရုတိက ကြေညာ၏။ ထို့ကြောင့် ချစ်လှစွာသော သားငယ်၊ ငါပေးသော ဝရဒန်ကြောင့် သင်သည် သုဂတိကို ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 37

गत्यर्थमात्मनो राजन्दानमेकं समाचर । यस्त्वां पातकरूपोऽहं सुनीथायाः परंतप

အို မင်းကြီး၊ မိမိ၏ နောက်ဘဝကောင်းကျိုးအတွက် ဒါနတစ်ရပ်ကိုသာ ကျင့်ဆောင်ပါ။ အို ရန်သူတို့ကို မီးလောင်စေသူ၊ ငါသည်—အပြစ်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်တည်းဟူ၍ ဖြစ်သွားသူ—သုနီသာ၏ အကျိုးအတွက် သင်ထံသို့ လာရောက်ခဲ့သည်။

Verse 38

अब्रुवन्नग्नरूपेण कर्तुं त्वां तु विधर्मगम् । अन्यथा तु सुशंखस्य वाक्यमेवान्यथा भवेत्

သူတို့က ပြောကြသည်—“ငါတို့သည် အဝတ်မဝတ်သော ရုပ်ကို ဆောင်ယူ၍ သင်ကို ဓမ္မမှ လွဲချော်သူ ဖြစ်စေမည်။ မဟုတ်လျှင် သုရှင်ခ၏ စကားသည် မမှန်သွားလိမ့်မည်။”

Verse 39

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे । वेनोपाख्याने एकोनचत्वारिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သြရီ ပဒ္မပုရာဏ၏ ငါးသောင်းငါးထောင် ရှလိုကာ စုစည်းမှုအတွင်းရှိ ဘူမိခဏ္ဍ၌ “ဝေနောပာချာန” ဟူသော သုံးဆယ့်ကိုးမြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 40

दानमेव परं श्रेष्ठं दानं सर्वप्रभावकम् । तस्माद्दानं ददस्व त्वं दानात्पुण्यं प्रवर्तते

ဒါနသာ အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်၏၊ ဒါနသည် အရာရာ၌ အာနုဘော်ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် သင်သည် ဒါနပေးလှူပါ; ပေးလှူခြင်းမှ ပုဏ္ဏ (ကုသိုလ်) ပေါ်ပေါက်၍ တိုးပွားလာသည်။

Verse 41

दानेन नश्यते पापं तस्माद्दानं ददस्व हि । अश्वमेधादिभिर्यज्ञैर्यजस्व नृपसत्तम

ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း) ဖြင့် အပြစ်သည် ပျက်ကွယ်၏၊ ထို့ကြောင့် မလွဲမသွေ လှူဒါန်းလော့။ အရှွမေဓ စသည့် ယဇ్ఞများကိုလည်း ဆောင်ရွက်လော့၊ အို မင်းတို့အထဲက အမြတ်ဆုံး။

Verse 42

भूमिदानादिकं दानं ब्राह्मणेभ्यो ददस्व वै । सुदानात्प्राप्यते भोगः सुदानात्प्राप्यते यशः

ထို့ကြောင့် မြေဒါန စသည့် လှူဒါန်းမှုများကို ဗြာဟ္မဏများထံ မလွဲမသွေ ပေးလှူလော့။ ကောင်းသောဒါနမှ ဘောဂ (လောကီစည်းစိမ်) ရသည်၊ ကောင်းသောဒါနမှ ယသ (ဂုဏ်သတင်း) ရသည်။

Verse 43

सुदानाज्जायते कीर्तिः सुदानात्प्राप्यते सुखम् । दानेन स्वर्गमाप्नोति फलं तत्र भुनक्ति च

ကောင်းသောဒါနမှ ကီရ్తိ (ဂုဏ်သတင်း) ပေါ်ပေါက်၏၊ ကောင်းသောဒါနမှ သုခ ရ၏။ ဒါနဖြင့် စွဝဂ္ဂ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ ရောက်ပြီး ထိုနေရာတွင် ထိုဖလကိုလည်း ခံစားရ၏။

Verse 44

दत्तस्यापि सुदानस्य श्रद्धायुक्तस्य सत्तम । काले प्राप्ते व्रजेत्तीर्थं पुण्यस्यापि फलं त्विदम्

အို သုတမ (ကောင်းမြတ်သူ) တို့အထဲက အမြတ်ဆုံး၊ သဒ္ဓါဖြင့် ကောင်းသောဒါနကို ပေးလှူပြီးသားဖြစ်သော်လည်း၊ အချိန်တော်တန်လာသောအခါ တီရ္ထ (ဘုရားဖူးသန့်ရှင်းရာ) သို့ သွားရမည်—ဤသည်ပင် ထိုပုဏ္ဏ၏ ဖလဖြစ်၏။

Verse 45

पात्रभूताय विप्राय श्रद्धापूतेन चेतसा । यो ददाति महादानं मयि भावं निवेश्य च

သဒ္ဓါဖြင့် စိတ်ကို သန့်စင်ထား၍ ပတ္တရ (လက်ခံထိုက်သူ) ဗြာဟ္မဏထံ မဟာဒါန ပေးလှူပြီး၊ မိမိ၏ ဘာဝ (ဘက္တိ) ကို ငါ၌ တည်စေသူသည်—အမှန်တကယ် ငါ့ထံသို့ပင် အပ်နှံလှူဒါန်းခြင်း ဖြစ်၏။

Verse 46

तस्याहं सकलं दद्मि मनसा यंयमिच्छति । वेन उवाच । कालं दानस्य मे ब्रूहि कीदृक्कालस्य लक्षणम्

“သူ၏စိတ်ထဲ၌ လိုလားသမျှကို ငါ အကုန်လုံး ပေးအပ်မည်။” ဝေနာက ပြောသည်– “အလှူဒါန ပြုရန် သင့်တော်သော အချိန်ကို မိန့်ကြားပါ; ထိုအချိန်၏ လက္ခဏာများသည် မည်သို့နည်း?”

Verse 47

तीर्थस्यापि च यद्रूपं पात्रस्यापि सुलक्षणम् । दानस्यापि जगन्नाथ विधिं विस्तरतो वद

အို ဇဂန္နာထာဘုရား၊ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ၏ အမှန်တရားသဘော၊ လက်ခံသူအဖြစ် သင့်တော်သူ၏ ကောင်းမွန်သော လက္ခဏာများနှင့် အလှူဒါန ပြုရာ နည်းလမ်းကို အသေးစိတ် မိန့်ကြားပါ။

Verse 48

प्रसादसुमुखो भूत्वा दया मे यदि वर्त्तते । श्रीकृष्ण उवाच । दानकालं प्रवक्ष्यामि नित्यं नैमित्तिकं नृप

မျက်နှာတော် ကြည်နူးသဘောနှင့် သနားကြင်နာမှု သင့်အတွင်း၌ တည်ရှိလျှင်—သီရိကృష్ణက မိန့်တော်မူသည်– “အို မင်းကြီး၊ အလှူဒါန ပြုရန် အချိန်များကို ငါ ပြောမည်၊ နိတျ (နေ့စဉ်) နှင့် နိုင်မိတ္တိက (အခါအားလျော်စွာ) နှစ်မျိုးလုံးပင်။”

Verse 49

काम्यं चान्यं महाराज चतुर्थप्रापकं पुनः । सूर्योदयस्य वेलायां पापं नश्यति सर्वतः

အို မဟာရာဇာ၊ ထပ်မံ၍ စိတ်ကူးတောင်းတသော (ကာမျ) အနုဋ္ဌာန်တစ်ရပ်လည်း ရှိသည်၊ ၎င်းသည် ထပ်တလဲလဲ စတုတ္ထရလဒ်ကို ရစေသည်– နေထွက်ချိန်၌ အပြစ်သည် အရပ်ရပ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 50

अंधकाराधिका घोरा नराणां नाशकारकाः । दिवि सूर्यो ममांशोऽयं तेजसां कल्पितो निधिः

အမှောင်အတိအကျ လွှမ်းမိုးနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် အင်အားများသည် လူသားတို့ကို ဖျက်ဆီးသူများ ဖြစ်လာသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်၌ နေမင်း—ငါ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်—ကို တောက်ပမှု၏ خزန် (တေဇ) အဖြစ် တည်ထောင်ထားသည်။

Verse 51

तस्यैव तेजसा दग्धा भस्मतां यांति किल्बिषाः । उदयंतं ममांशं यो दृष्ट्वा दत्ते तु वार्यपि

ထိုတေဇောအလင်းတော်ကြောင့်ပင် အပြစ်များသည် လောင်ကျွမ်း၍ ပြာဖြစ်သွား၏။ ထို့ပြင် ငါ၏ ထွန်းတက်လာသော အင်္ဂါကို မြင်ပြီး ရေတစ်စက်ပင် ပူဇော်သူ၏ အကုသိုလ်သည် ပျက်ကွယ်သွား၏။

Verse 52

तस्य किं कथ्यते भूप नित्यं पुण्यविवर्द्धनम् । संप्राप्तायां सुवेलायां तस्यां पुण्यकरो नरः

အရှင်မင်းကြီး၊ ထို့အကြောင်းကို ထပ်မံဘာပြောရမည်နည်း။ ၎င်းသည် အမြဲတမ်း ကုသိုလ်ကို တိုးပွားစေ၏။ မင်္ဂလာကာလကောင်း ထိုအချိန်ရောက်လာသော် လူသည် ထိုအချိန်၌ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ကုသိုလ်ပြုသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 53

स्नात्वाभ्यर्च्य पितॄन्देवान्दानदाता भवेत्पुनः । यथाशक्तिप्रभावेन श्रद्धापूतेन चेतसा

ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ပိတೃများနှင့် ဒေဝတော်များကို ပူဇော်အာရဓနာပြုပြီးနောက်၊ လူသည် ထပ်မံ၍ ဒါနပေးသူ ဖြစ်သင့်၏—မိမိစွမ်းအားအတိုင်း—သဒ္ဓါဖြင့် သန့်စင်ထားသော စိတ်ဖြင့်။

Verse 54

अन्नं पयः फलं पुष्पं वस्त्रं तांबूलभूषणम् । हेमरत्नादिकं चैव तस्य पुण्यमनंतकम्

ဆန်အစာ၊ နို့၊ သစ်သီး၊ ပန်း၊ အဝတ်အစား၊ ကွမ်းယာနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများ၊ ထို့ပြင် ရွှေ၊ ရတနာ စသည်တို့ကို ဒါနပြုလျှင် ကုသိုလ်သည် အဆုံးမရှိအောင် ဖြစ်၏။

Verse 55

मध्याह्ने तु ततो राजन्नपराह्णे तथैव च । मामुद्दिश्य च यो दद्यात्तस्य पुण्यमनंतकम्

အရှင်မင်းကြီး၊ မွန်းတည့်ချိန်၌လည်းကောင်း နေ့လယ်လွန်ချိန်၌လည်းကောင်း၊ ငါ့ကို ရည်ညွှန်း၍ ဒါနပေးသူ၏ ကုသိုလ်သည် အဆုံးမရှိအောင် ဖြစ်၏။

Verse 56

खाद्यपानादिकं मिष्ट लेपनं गंधकुंकुमम् । कर्पूरादिकमेवापि वस्त्रालंकारसंयुतम्

ချိုမြိန်သော အစားအစာနှင့် သောက်စရာများ၊ အနံ့မွှေးလိမ်းဆေး၊ အနံ့သာနှင့် ဇာဖရန်၊ ကမ္ဖာနှင့် အခြားအရာများပါ—အဝတ်အစားနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့်တကွ။

Verse 57

अविच्छिन्नं ददात्येवं भोगसौख्यप्रदायकम् । नित्यकालो मया ख्यातो दानपूजार्थिनां शुभः

ဤသို့ပင် မပြတ်မတောက် ဘောဂနှင့် သုခကို ပေးစွမ်းသော အကျိုးကို ချီးမြှင့်သည်။ ဒါနနှင့် ပူဇော်မှုကို ရှာဖွေသူတို့အတွက် ဤကာလကို အမြဲတမ်းရရှိနိုင်၍ မင်္ဂလာရှိသည်ဟု ငါကြေညာခဲ့သည်။

Verse 58

अथातः संप्रवक्ष्यामि नैमित्तिकमनुत्तमम् । त्रिकालेष्वपि दातव्यं दानमेव न संशयः

ယခုအခါ အခွင့်အရေးအပေါ်မူတည်သော နိုင်မိတ္တိက အထွတ်အထိပ် ဝိဓိကို ငါရှင်းလင်းမည်။ သုံးကာလ၌ပင် ဒါနပေးရမည်မှာ အမှန်တကယ်ဖြစ်၍၊ ဒါနပြုခြင်းသည် မသံသယရှိသော ကర్తဝယ်ဖြစ်သည်။

Verse 59

शून्यं दिनं न कर्तव्यमात्मनो हितमिच्छता । यस्मिन्काले प्रदत्तं हि किंचिद्दानं नराधिप

ကိုယ့်အကျိုးကို လိုလားသူသည် မိမိအတွက် တစ်နေ့တစ်နေ့ကို အလဟဿ မဖြစ်စေရ။ အကြောင်းမူကား မည်သည့်ကာလ၌မဆို၊ အို မင်းကြီး၊ အနည်းငယ်သော ဒါနပင် ပေးလှူလျှင် အကျိုးဖြစ်ပေါ်သည်။

Verse 60

तत्प्रभावान्महाप्राज्ञो बहुसामर्थ्यसंयुतः । धनाढ्यो गुणवान्प्राज्ञः पंडितोऽपि विचक्षणः

ထိုအာနုభာဝကြောင့် လူသည် မဟာပညာရှိ ဖြစ်လာ၍ စွမ်းရည်များစွာနှင့် ပြည့်စုံသည်—ချမ်းသာကြွယ်ဝ၊ သီလဂုဏ်ရှိ၊ ဉာဏ်ကောင်း၊ ပညာတတ် (ပဏ္ဍိတ) နှင့် ခွဲခြားသိမြင်တတ်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 61

पक्षं मासं दिनं यावन्न दत्तं वै यदाशनम् । तमेव वारयाम्येव भक्ष्याच्चैव नरोत्तमम्

ပေးလှူသင့်သော အစာကို မပေးလှူသေးသရွေ့—နှစ်ပတ်၊ တစ်လ သို့မဟုတ် တစ်နေ့ပင်ဖြစ်စေ—ငါသည် ထိုမြတ်သောသူကို စားသောက်ခြင်းမှ တားဆီးထား၏။

Verse 62

स्वमलं भक्षितं चैव अदत्वा दानमुत्तमम् । उत्पादयाम्यहं रोगं सर्वभोगनिवारणम्

ကိုယ့်အညစ်အကြေးကိုပင် စားသောက်ပြီးလည်း အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဒါနကို မပေးလှူလျှင် ငါသည် အပျော်အပါးအားလုံးကို တားဆီးသော ရောဂါကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။

Verse 63

तेषां कायेष्वसंतुष्टो बहुपीडाप्रदायकम् । मंदानलेन संयुक्तं ज्वरसंतापकारकम्

သူတို့၏ကိုယ်ခန္ဓာကို မကျေနပ်သဖြင့် အလွန်အမင်း နာကျင်မှုများကို ပေးတတ်၏။ အစာချေမီးအားနည်းခြင်းနှင့် ပေါင်းစည်းကာ ဖျားနာ၏ ပူလောင်ဒုက္ခကို ဖြစ်စေ၏။

Verse 64

त्रिकालेषु न दत्तं यैर्ब्राह्मणेषु सुरेषु च । स्वयमश्नाति मिष्टं तु तेन पापं महत्कृतम्

နေ့၏ သုံးကာလတွင် ဘြာဟ္မဏများနှင့် ဒေဝတားတို့အား မပူဇော်မလှူဘဲ ကိုယ်တိုင်သာ ချိုမြိန်သော အစာကို စားသောက်သူသည် မဟာပာပကို ကျူးလွန်၏။

Verse 65

प्रायश्चित्तेन रौद्रेण तमेवं परिशोधयेत् । उपवासैर्महाराज कायशोषकरादिकैः

အို မဟာရာဇာ၊ ထို့ကြောင့် သူကို ပြင်းထန်သော ပရాయရှ္စိတ္တဖြင့် သန့်စင်ရမည်—အစာရှောင်ခြင်းနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ချုံ့သိမ်း၍ စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်စေသော အခြားတပသများဖြင့်။

Verse 66

चर्मकारो यथा चर्म कुंडस्थोपरि निर्घृणः । शोधयेच्च कषायैश्च तच्चर्मस्फोटयेद्यथा

ကရုဏာမဲ့သော အရေပြားဖျော်သမားတစ်ဦးက အိုးပေါ်တွင် အရေကို ချဉ်ဖန်ရည်များဖြင့် သန့်စင်ကာ ထုနှက်၍ အရေကို ပြည့်စုံစွာ ပြုပြင်သကဲ့သို့—

Verse 67

तथाहं पापकर्तारं शोधयामि न संशयः । औषधीनां सुयोगाच्च कषायैः कटुकैर्ध्रुवम्

ထို့အတူ ငါသည် အပြစ်ပြုသူကို သန့်စင်ပေး၏—သံသယမရှိ—ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို မှန်ကန်စွာ အသုံးချ၍ ချဉ်ဖန်နှင့် ခါးသော ဆေးရည်ကာရှာများဖြင့် အမှန်တကယ်။

Verse 68

उष्णोदकैश्च संतापैर्वैद्यरूपेण नान्यथा । अन्ये भुंजन्ति तस्योग्र भोगान्पुण्यान्मनोनुगान्

ပူလောင်သောရေနှင့် မီးလောင်သကဲ့သို့သော ဆင်းရဲဒဏ်များဖြင့်—ဆရာဝန်ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့်သာ၊ အခြားနည်းမဟုတ်—ထို့နောက် အခြားသူတို့သည် သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော အတွေ့အကြုံများကို ခံစားကြရပြီး၊ ထိုအရာများသည် (သို့သော်) ကုသိုလ်ကြောင့် ပုံဖော်ထားကာ စိတ်၏ အလေ့အထနှင့် ကိုက်ညီနေသည်။

Verse 69

किं करोति समर्थश्च न दत्तं दानमुत्तमम् । महता पापरूपेण तमेवं परितापये

စွမ်းနိုင်သူတစ်ဦးသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဒါနကို မပေးလျှင် ဘာကို ပြုနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် ငါသည် အပြစ်ကြီး၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် သူ့ကို ညှဉ်းပန်းတပူတပြင်း ဖြစ်စေ၏။

Verse 70

नित्यकालस्य यद्दानमात्मार्थं पापिभिर्यथा । न दत्तं राजराजेंद्र श्रद्धापूतेन चेतसा

အို မင်းတို့၏ မင်းတော်ကြီး၊ အပြစ်ရှိသူတို့က သတ်မှတ်ကာလ၌ ကိုယ့်အကျိုးအတွက်သာ ပေးသော ‘ဒါန’ သည် သဒ္ဓါဖြင့် သန့်စင်ထားသော စိတ်ဖြင့် အမှန်တကယ် ပေးထားခြင်း မဟုတ်။

Verse 71

तथा ताञ्जारयाम्येतानुपायैर्दारुणैः किल । वासुदेव उवाच । नैमित्तिकं तथा कालं पुण्यं चैव तवाग्रतः

“ဤသို့ပင် အမှန်တကယ် ငါသည် သူတို့ကို ကြမ်းတမ်းသောနည်းလမ်းများဖြင့် ပျက်ယွင်းစေမည်။” ဝါစုဒေဝ မိန့်တော်မူသည်– “ထို့ကြောင့် သင်၏ရှေ့တွင် နိမိတ္တိက မင်္ဂလာအခါ၊ သင့်လျော်သောကာလနှင့် ကုသိုလ်ပုဏ္ဏိယ ကိုယ်တိုင်ပင် ထင်ရှားနေ၏။”

Verse 72

प्रवक्ष्यामि नरश्रेष्ठ सुबुद्ध्या शृणु तत्परः । अमावास्या महाराज पौर्णमासी तथैव च

ငါသည် ရှင်းလင်းပြောကြားမည်၊ လူတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးရေ—သိမြင်မှုကြည်လင်သော ဉာဏ်ဖြင့် အာရုံစိုက်၍ နားထောင်လော့။ မဟာရာဇာရေ၊ အမావာသျာ (လကွယ်နေ့) နှင့် ထို့အတူ ပေါုර්ဏမာသီ (လပြည့်နေ့) အကြောင်း—

Verse 73

यदा भवति संक्रांतिर्व्यतीपातो नरेश्वर । वैधृतिश्च यदा प्रोक्ता यदा एकादशी भवेत्

အရှင်မင်းမြတ်ရေ၊ သင်္ကြာန္တိ (နေ၏ ရာသီပြောင်း) ဖြစ်သည့်အခါ၊ သို့မဟုတ် ဗျတီပါတ ဖြစ်သည့်အခါ၊ သို့မဟုတ် ဝိုင်ဓြတိ ဟု ကြေညာသည့်အခါ၊ သို့မဟုတ် အဲကာဒသီ နေ့ရောက်သည့်အခါ—

Verse 74

महामाघी तथाषाढी वैशाखी कार्तिकी तथा । अमासोमसमायोगे मन्वादिषु युगादिषु

ထို့အတူ မဟာမာဃီ၊ အာသာဍီ၊ ဝိုင်သာခီ နှင့် ကာတိကီ တို့၏ သန့်ရှင်းသော ဝတ်ပြုကာလများ; ထို့ပြင် အမாவာသျာနှင့် လ၏ ဆုံစည်းချိန်၌လည်းကောင်း၊ မန်ဝန္တရနှင့် ယုဂတို့၏ အစပြုကာလများ၌ ပြုသော ကုသိုလ်ကမ္မများ—

Verse 75

गजच्छाया तथा प्रोक्ता पितृक्षया तथैव च । एते नैमित्तिकाः ख्यातास्तवाग्रे नृपसत्तम

‘ဂဇစ္ဆာယာ’ (ဆင်အရိပ်) ဟူသည်လည်း ဖော်ပြထားပြီး၊ ထို့အတူ ‘ပိတೃက္ခယာ’ (ပိတೃတို့၏ ကျဆင်းမှု) ဟူသည်လည်း ရှိ၏။ မင်းတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးရေ၊ ဤတို့သည် နိမိတ္တိက (အခါအလိုက်) လက္ခဏာများဟု ထင်ရှားကြောင်း သင်၏ရှေ့တွင် ဆိုခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

Verse 76

एतेषु दीयते दानं तस्य दानस्य यत्फलम् । तत्फलं तु प्रवक्ष्यामि श्रूयतां नृपसत्तम

ဤအရာတို့အနက် ပေးလှူသော ဒါနမည်သည့်အရာမဆို၊ ထိုဒါနမှ ပေါ်ထွန်းလာသော အကျိုးဖလကို—ယခု ငါကြေညာမည်။ နားထောင်ပါ၊ အရှင်မင်းမြတ်တို့အနက် အကောင်းဆုံး။

Verse 77

मामुद्दिश्य नरो भक्त्या ब्राह्मणाय प्रयच्छति । तस्याहं निर्विकल्पेन प्रयच्छामि न संशयः

လူတစ်ဦးသည် ဘက္တိဖြင့် ငါ့ကို ရည်ညွှန်း၍ ဗြာဟ္မဏအား ဒါနပေးလှူလျှင်၊ ငါလည်း ထိုသူအား မလွဲမသွေ အကျိုးဖလကို ပေးတော်မူ၏—သံသယမရှိ။

Verse 78

गृहं सौख्यं महाराज स्वर्गमोक्षादिकं बहु । काम्यं कालं प्रवक्ष्यामि दानस्य फलदायकम्

အရှင်မဟာရာဇာ၊ ဒါနကြောင့် ပျော်ရွှင်သောအိမ်၊ သက်သာချမ်းသာမှုနှင့် ကောင်းကင်ဘုံ၊ မောက္ခစသည့် အကျိုးများစွာ ရရှိသည်။ ယခု ဒါန၏အကျိုးကို ပေးစွမ်းသော မင်္ဂလာကာလများကို ငါရှင်းပြမည်။

Verse 79

व्रतानामेव सर्वेषां देवादीनां तथैव च । दानस्य पुण्यकालं तु संप्रोक्तं द्विजसत्तमैः

အမှန်တကယ်ပင် ဝရတအားလုံးအတွက်လည်းကောင်း၊ ဒေဝတများကို စတင်၍ ပြုလုပ်သော အခမ်းအနားများအတွက်လည်းကောင်း၊ ဒါန၏ ပုဏ္ဏကာလကို ဒွိဇအထူးမြတ်တို့က ကြေညာထားကြသည်။

Verse 80

आभ्युदयिकमेवापि कालं वक्ष्यामि ते नृप । मखानामेव सर्वेषां वैवाहिकमनुत्तमम्

အရှင်မင်း၊ ābhyudayika အခမ်းအနားအတွက် သင့်လျော်သောကာလကိုလည်း ငါပြောမည်။ မခ (ယဇ္ဉ) အားလုံးအနက် မင်္ဂလာယဇ္ဉသည် အထူးမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။

Verse 81

पुत्रस्य जातमात्रस्य चौलमौंज्यादिकं तथा । प्रासादध्वजदेवानां प्रतिष्ठादिककर्मणि

မွေးကင်းစသားအတွက်—ပထမဆုံးဆံပင်ညှပ်ပွဲ (cūḍā/caula) နှင့် မောဉ္ဇီ (mauñjī) သန့်ရှင်းခါးကြိုးဆင်ပွဲ စသည့် သံಸ್ಕာရများ၊ ထို့ပြင် နန်းတော်၊ အလံနှင့် ဒေဝတားတို့ကို ပရတိဋ္ဌာန–တည်ထောင်ခြင်းကဲ့သို့သော ကర్మပွဲများ။

Verse 82

वापीकूपतडागानां गृहवास्तुमयं नृप । तदाभ्युदयिकं प्रोक्तं मातॄणां यत्र पूजनम्

အို မင်းကြီး၊ ရေကန်အဆင့် (vāpī)၊ ရေတွင်းနှင့် ကန်တို့နှင့် ဆိုင်သော ပွဲတော်များ၊ ထို့ပြင် အိမ်မြေရာ (vāstu) နှင့် နေထိုင်ရာအိမ်နှင့် ဆိုင်သော ကర్మများ—ဤတို့ကို ‘အဘျုဒယိက’ (ကောင်းကျိုးချမ်းသာပေးသော) ဟု ဆိုကြပြီး ထိုအခါ မာတೃများ (မိခင်ဒေဝီများ) ကို ပူဇော်ကြသည်။

Verse 83

तस्मिन्काले ददेद्दानं सर्वसिद्धिप्रदायकम् । आभ्युदयिक एवायं कालः प्रोक्तो नृपोत्तम

ထိုအချိန်တွင် အောင်မြင်မှုအားလုံးကို ပေးစွမ်းသော ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း) ကို ပေးသင့်သည်။ အို မင်းမြတ်၊ ဤအချိန်ကို ‘အဘျုဒယိက’ (ကောင်းမြတ်၍ ချမ်းသာတိုးပွားစေသော) ကာလဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 84

अन्यच्चैव प्रवक्ष्यामि पापपीडानिवारणम् । मृत्युकाले च संप्राप्ते क्षयं ज्ञात्वा नरोत्तम

ထို့ပြင် ပ罪၏ဒဏ်ကို ဖယ်ရှားပေးသော အခြားနည်းလမ်းတစ်ရပ်ကိုလည်း ငါရှင်းပြမည်။ သေမင်းကာလ ရောက်လာ၍ လူကောင်းမြတ်တစ်ဦးသည်၊ အို နရောတ္တမ၊ မိမိအဆုံး နီးကပ်လာသည်ကို သိသောအခါ။

Verse 85

तत्र दानं प्रदातव्यं यममार्गसुखप्रदम् । नित्यनैमित्तिकाः कालाः काम्याभ्युदयिकास्तथा

ထို့ကြောင့် ထိုအခါ ဒါနကို ပေးသင့်သည်၊ ယမမဂ် (ယမ၏လမ်း) ပေါ်တွင် သက်သာချမ်းမြေ့မှု ပေးစွမ်းသောကြောင့်။ နိတျ (နေ့စဉ်) နှင့် နૈမိတ္တိက (အခါအားလျော်စွာ) ကర్మများအတွက် ကာလများရှိသကဲ့သို့၊ ကာမ്യ (လိုလားချက်ပါသော) နှင့် အဘျုဒယိက (ချမ်းသာတိုးပွားစေသော) အကျင့်များအတွက်လည်း ကာလများရှိသည်။

Verse 86

अंत्यःकालो महाराज समाख्यातस्तवाग्रतः । एते कालाः समाख्याताः स्वकर्मफलदायकाः

အို မဟာရာဇာ၊ အသက်တာ၏ နောက်ဆုံးကာလကို သင်၏ရှေ့တွင် ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။ ဤကာလများသည် မိမိကံ၏ အကျိုးဖလကို ပေးအပ်သူများဟု ဆိုကြသည်။

Verse 87

तीर्थस्य लक्षणं राजन्प्रवक्ष्यामि तवाग्रतः । सुतीर्थानामियं गंगा भाति पुण्या सरस्वती

အို ရာဇာ၊ သင်၏ရှေ့တွင် တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ကူးကန်) ၏ လက္ခဏာများကို ငါရှင်းပြမည်။ အထူးမြတ်သော တီရ္ထများအနက် ဂင်္ဂါမြစ်သည် တောက်ပလင်းလက်ပြီး၊ ပုဏ္ဏသရသွတီလည်း ထင်ရှားတောက်ပသည်။

Verse 88

रेवा च यमुना तापी तथा चर्मण्वती नदी । सरयूर्घर्घरा वेणा सर्वपापप्रणाशिनी

ရေဝါ၊ ယမုနာ၊ တာပီ နှင့် ချာမဏ္ဝတီမြစ်၊ ထို့အပြင် စရယူး၊ ဂဃရာ နှင့် ဝေဏာ—ဤသန့်ရှင်းသော မြစ်များသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 89

कावेरी कपिला चान्या विशाला विश्वतारणी । गोदावरी समाख्याता तुंगभद्रा नरोत्तम

ကာဝေရီ၊ ကပီလာ နှင့် အခြားတစ်စင်းဖြစ်သော ဝိသာလာ—ဝိශ්ဝတာရဏီ ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်—ဟူ၍ ဆိုကြ၏။ ထို့အပြင် ဂోదာဝရီ နှင့် တုင်္ဂဘဒ္ရာ၊ အို လူမြတ်။

Verse 90

पापानां भीतिदा नित्यं भीमरथ्या प्रपठ्यते । देविका कृष्णगंगा च अन्याः सरिद्वरोत्तमाः

ဘီမရထီကို အပြစ်များကို အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့စေသူဟု နိစ္စ ပဋ္ဌာန်းဖတ်ရွတ်ကြသည်။ ထို့အတူ ဒေဝိကာ၊ ကృష్ణဂင်္ဂါ နှင့် အခြားအထူးမြတ်သော မြစ်များသည် သန့်ရှင်းသော စီးကြောင်းများအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်ကြသည်။

Verse 91

एतासां पुण्यकालेषु संति तीर्थान्यनेकशः । ग्रामे वा यदि वारण्ये नद्यः सर्वत्र पावनाः

ဤကုသိုလ်ကာလများတွင် တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ရေချိုးရာ) များစွာ ရှိ၏။ ရွာ၌ဖြစ်စေ တော၌ဖြစ်စေ မြစ်ရေတို့သည် နေရာတိုင်း သန့်စင်ပေးတတ်၏။

Verse 92

तत्र तत्र प्रकर्तव्याः स्नानदानादिकाः क्रियाः । यदा न ज्ञायते नाम तासां तीर्थस्य सत्तमाः

နေရာတိုင်းတွင် ရေချိုးပူဇော်ခြင်း၊ ဒါနပေးခြင်း စသည့် ကုသိုလ်ကိစ္စများကို ပြုလုပ်သင့်၏။ ထိုတီရ္ထ၏ အမည် မသိရသော်လည်း၊ သီလဝါဒတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူရေ။

Verse 93

नामोच्चारं प्रकुर्वीत विष्णुतीर्थमिदं नृप । तीर्थस्य देवता तद्वदहमेव न संशयः

အို မင်းကြီး၊ သန့်ရှင်းသော နာမတော်ကို အသံထွက်ရွတ်ဆိုပါ—ဤသည်ပင် ဗိဿနု-တီရ္ထ ဖြစ်၏။ ထိုတီရ္ထ၏ အဓိဋ္ဌာတရ ဒေဝတာလည်း ငါကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်၍ သံသယမရှိ။

Verse 94

मामेवमुच्चरेद्यो वै तीर्थे देवेषु साधकः । तस्य पुण्यफलं जातं मन्नाम्ना नृपनंदन

အို မင်းသား၊ တီရ္ထ၌ဖြစ်စေ ဒေဝတို့၏ ရှေ့၌ဖြစ်စေ ငါ့အကြောင်းကို ဤသို့ ရွတ်ဆိုသော সাধကအတွက် ကုသိုလ်အကျိုးသည် ငါ့နာမတော်အားဖြင့်ပင် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 95

अज्ञातानां सुतीर्थानां देवानां नृपसत्तम । स्नाने दाने महाराज मन्नाम हि समुच्चरेत्

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ မသိနားမလည်သော တီရ္ထများနှင့် ဒေဝတို့အတွက်၊ အို မဟာရာဇာ—ရေချိုးချိန်နှင့် ဒါနပေးချိန်တွင် ငါ့နာမတော်ကို မလွဲမသွေ ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 96

तीर्थानामेव राजेंद्र धात्रा धात्र्य इमाः कृताः । सिंधवः सर्वपुण्यानां सर्वस्थाः क्षितिमंडले

အို မင်းကြီးအမြတ်ဆုံး၊ ဖန်ဆင်းရှင် (ဓာတာ) သည် ဤမြစ်များကို တီရ္ထ (tīrtha) အဖြစ်ပင် ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ၎င်းတို့သည် ကုသိုလ်ပုဏ္ဏားအားလုံးကို သယ်ဆောင်ကာ ကမ္ဘာမြေဝိုင်းတစ်လျှောက် နေရာတိုင်း၌ ရှိနေကြ၏။

Verse 97

यत्रतत्र प्रकर्त्तव्यं स्नानदानादिकं नृप । अक्षयं फलमाप्नोति सुतीर्थानां प्रसादतः

အို မင်းကြီး၊ မည်သည့်နေရာ၌ရှိနေစေကာမူ တီရ္ထသဘောဖြင့် ရေချိုးခြင်း၊ လှူဒါန်းခြင်း စသည့် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို ပြုလုပ်သင့်၏။ သုတီရ္ထတို့၏ ကရုဏာကြောင့် မပျက်မယွင်းသော အကျိုး (အက္ခယ) ကို ရရှိ၏။

Verse 98

तीर्थरूपा महापुण्याः सागरा सप्त एव च । मानसाद्यास्तथा राजन्सरस्यश्च प्रकीर्तिताः

သမုဒ္ဒရာ ခုနစ်ပါးသည် ကိုယ်တိုင်ပင် တီရ္ထသဘောရှိ၍ မဟာကုသိုလ်ပေးစွမ်း၏။ ထို့အတူ အို မင်းကြီး၊ မာနသ (Mānasa) မှစသော ရေကန်များလည်း သန့်ရှင်းမြတ်နိုးဖွယ်ဟု ချီးကျူးကြ၏။

Verse 99

निर्झराः पल्वलाः प्रोक्तास्तीर्थरूपा न संशयः । स्वल्पा नद्यो महाराज तासु तीर्थं प्रतिष्ठितम्

ရေစီးထွက်ရာ (စမ်းရေ) နှင့် ကန်/အိုင်တို့ကို တီရ္ထသဘောရှိသည်ဟု ကြေညာထားပြီး သံသယမရှိ။ အို မဟာမင်းကြီး၊ သေးငယ်သော မြစ်များထဲ၌ပင် တီရ္ထသည် တည်ရှိနေ၏။

Verse 100

खातेष्वेवं च सर्वेषु वर्जयित्वा च कूपकम् । पर्वतास्तीर्थरूपाश्च मेर्वाद्याश्च महीतले

ထို့အတူ တူးဖော်၍ ရေသိုလှောင်ရာနေရာများအားလုံးတွင်—ရေတွင်းကို ချန်လှပ်၍—ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ မေရု (Meru) မှစသော တောင်တန်းများလည်း တီရ္ထသဘောရှိကြ၏။

Verse 101

यज्ञभूमिश्च यज्ञश्च अग्निहोत्रे यथा स्थितः । श्राद्धभूमिस्तथा शुद्धा देवशाला तथा पुनः

အဂ္နိဟောတရ ယဇ్ఞပူဇာ၌ ယဇ్ఞမြေပြင်နှင့် ယဇ్ఞကို သင့်တော်စွာ တည်ထောင်ထားသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ ရှရဒ္ဓ ပူဇာအတွက် မြေပြင်ကိုလည်း သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စွာ ထိန်းသိမ်းရမည်—ထို့အပြင် ဒေဝရှာလာ (ဘုရားမဏ္ဍပ) ကိုလည်း ထိုနည်းတူပင်။

Verse 102

होमशाला तथा प्रोक्ता वेदाध्ययनवेश्म च । गृहेषु पुण्यसंयुक्तं गोस्थानं वरमुत्तमम्

အိမ်ထောင်တွင် ဟောမရှာလာ (မီးပူဇာခန်း) နှင့် ဝေဒသင်ယူရာ အခန်းကို ချီးမွမ်းကြသည်; သို့သော် အိမ်၏ ကုသိုလ်နှင့်ပေါင်းစည်းသော မင်္ဂလာအရာများအနက် ဂိုသ္ထာန (နွားတဲ/နွားခြံ) ကို အကောင်းဆုံး အမြင့်ဆုံးဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 103

सोमपायी भवेद्यत्र तीर्थं तत्र प्रतिष्ठितम् । आरामो यत्र वै पुण्यो अश्वत्थो यत्र तिष्ठति

ဆိုမကို သောက်သုံးသူ ရှိရာအရပ်၌ တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ကူးကန်) တည်ထောင်ထားသည်ဟု ဆို၏; ကုသိုလ်ပြည့်ဝသော အာရာမ (သန့်ရှင်းသော ဥယျာဉ်) ရှိရာ၊ ထို့ပြင် သန့်ရှင်းသော အရှဝတ္ထ (ပိပယ်) သစ်ပင် တည်ရှိရာ—ထိုနေရာသည် ပဝါန ဖြစ်လာသည်။

Verse 104

ब्रह्मवृक्षो भवेद्यत्र वटवृक्षस्तथैव च । अन्ये च वन्यसंस्थाने तत्र तीर्थं प्रतिष्ठितम्

ဘြဟ္မဝೃက္ခ (ဘြဟ္မသစ်ပင်) ရှိရာ၊ ထို့အတူ ဝဋဝೃက္ခ (ဗညန်/ညောင်) သစ်ပင်လည်း ရှိရာ၊ ထို့ပြင် တောအတွင်း၌ အခြားတောသစ်ပင်များ အတူတကွ တည်ရှိရာ—ထိုနေရာ၌ တီရ္ထ တည်ထောင်ထားသည်။

Verse 105

एते तीर्थाः समाख्याताः पितामाता तथैव च । पुराणं पठ्यते यत्र गुरुर्यत्र स्वयं स्थितः

ဤအရာတို့ကို တီရ္ထဟု ကြေညာထားသည်—ထို့အတူ ဖခင်နှင့် မိခင်လည်း ထိုနည်းတူပင်; ပုရာဏကို ရွတ်ဖတ်ရာအရပ်၊ နှင့် ဂုရုကိုယ်တိုင် နေထိုင်တည်ရှိရာအရပ်သည်လည်း တီရ္ထ ဖြစ်သည်။

Verse 106

सुभार्या तिष्ठते यत्र तत्र तीर्थं न संशयः । सुपुत्रस्तिष्ठते यत्र तत्र तीर्थं न संशयः

သီလပြည့်ဝ၍ ဓမ္မကိုထိန်းသိမ်းသော မယားကောင်း နေထိုင်ရာအရပ်သည် မသံသယဘဲ တီရ္ထ (tīrtha) ဖြစ်၏။ သားကောင်း သားမြတ် နေထိုင်ရာအရပ်သည်လည်း မသံသယဘဲ တီရ္ထ ဖြစ်၏။

Verse 107

एते तीर्थाः समाख्याता राजवेश्म तथैव च । वेन उवाच । पात्रस्य लक्षणं ब्रूहि यस्मै देयं सुरोत्तम

ဤတီရ္ထတို့ကိုလည်းကောင်း၊ မင်းနန်းတော်ကိုလည်းကောင်း ဖော်ပြပြီးပြီ။ ဝေနာက ပြောသည်—“အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ အလှူပေးသင့်သော ယೋಗ್ಯပုဂ္ဂိုလ်၏ လက္ခဏာကို မိန့်ကြားပါ”။

Verse 108

प्रसादसुमुखो भूत्वा कृपया मम माधव । वासुदेव उवाच । शृणु राजन्महाप्राज्ञ पात्रस्यापि सुलक्षणम्

“အို မာဓဝ၊ ကရုဏာဖြင့် ကျွန်ုပ်အပေါ် ပျော်ရွှင်ကြင်နာပါ” ဟုဆို၏။ ဝါစုဒေဝက မိန့်သည်—“အို ဉာဏ်ကြီးမားသော မင်းကြီး၊ ယೋಗ್ಯပုဂ္ဂိုလ်၏ အထူးကောင်းမွန်သော လက္ခဏာတို့ကို နားထောင်လော့”။

Verse 109

यस्मै देयं सुदानं च श्रद्धापूतैर्महात्मभिः । ब्राह्मणं सुकुलोपेतं वेदाध्ययनतत्परम्

သဒ္ဓါဖြင့် သန့်စင်သော မဟာတ္မာတို့သည် အလှူအမြတ်ကို ပေးသင့်သူမှာ—မျိုးရိုးကောင်းသော ဘြာဟ္မဏ ဖြစ်၍ ဝေဒကို လေ့လာသင်ယူရာ၌ အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်သူ ဖြစ်၏။

Verse 110

शांतं दांतं तपोयुक्तं शुक्लमेव विशेषतः । प्रज्ञावंतं ज्ञानवंतं देवपूजनतत्परम्

သူသည် ငြိမ်းချမ်း၍ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်တတ်ကာ တပဿာနှင့်ပြည့်စုံပြီး အထူးသဖြင့် သန့်ရှင်းပကတိ ဖြစ်ရမည်။ ပညာနှင့် ဉာဏ်အလင်းရှိ၍ နတ်ဘုရားပူဇော်မှု၌ အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်သူ ဖြစ်ရမည်။

Verse 111

सत्यवंतं महापुण्यं वैष्णवं ज्ञानपंडितम् । धर्मज्ञं मुक्तलौल्यं च पाखंडैस्तु विवर्जितम्

သူသည် သစ္စာရှိသူ၊ မဟာကုသိုလ်ကြီးသူ၊ ဗိဿဏုဘုရား၏ ဘက္တ၊ သာသနာဉာဏ်ပညာကို ကျွမ်းကျင်သော ပဏ္ဍិតဖြစ်၏။ ဓမ္မကို သိမြင်၍ လောဘနှင့် မတည်ငြိမ်သော တဏှာမှ လွတ်ကင်းကာ ပाखဏ္ဍအယောင်ဆောင်မှုမှ အပြည့်အဝ ကင်းရှင်း၏။

Verse 112

एवं पात्रं समाख्यातमन्यदेवं वदाम्यहम् । एवमेतैर्गुणैर्युक्तं स्वसृपुत्रं नरोत्तमम्

ဤသို့ပင် လက်ခံထိုက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကို ငါဖော်ပြပြီးပြီ။ ယခု ထပ်မံတစ်ခုကိုလည်း ငါဆိုမည်—ဤတူညီသော ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ပြည့်စုံသော နရောတ္တမ၊ အမ၏သား ဖြစ်၏။

Verse 113

एतं पात्रं विजानीहि दुहितुस्तनयं ततः । जामातरं महाराज भावैरेतैश्च संयुतम्

ဤသူကို လက်ခံထိုက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ဟု သိမှတ်ပါ—သင်၏ သမီး၏သား ဖြစ်၏။ ထို့နောက် မဟာရာဇာ၊ ဤတူညီသော ဂုဏ်နှင့် စိတ်သဘောများဖြင့် ပြည့်စုံသူကို သားမက်အဖြစ် လက်ခံပါ။

Verse 114

गुरुं च दीक्षितं चैव पात्रभूतं नरोत्तम । एतान्येव सुपात्राणि दानयोग्यानि सत्तम

အို နရောတ္တမ၊ ဂုရု၊ ဒိက္ခာ (dīkṣā) ခံယူပြီးသူ၊ နှင့် အမှန်တကယ် လက်ခံထိုက်သော ပုဂ္ဂိုလ်—ဤသူတို့သာ အထူးကောင်းမြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်၍ ဒါန (dāna) ခံယူရန် သင့်တော်ကြ၏၊ အို သတ္တမ။

Verse 115

वेदाचारसमोपेतस्तृप्तिं नैव च गच्छति । वर्जयेत्किल तं विप्रं तथा काणं सुधूर्तकम्

ဝေဒအကျင့်အကြံနှင့် ပြည့်စုံသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း သူသည် တည်ငြိမ်သော တృप्तိကို မရနိုင်။ ထို့ကြောင့် ထိုသို့သော ဘြာဟ္မဏကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်; ထို့အတူ မျက်စိတစ်ဖက်သာရှိသူနှင့် အလွန်လှည့်စားတတ်သူကိုလည်း ရှောင်ရမည်။

Verse 116

अतिकृष्णं महाराज कपिलं परिवर्जयेत् । कर्कटाक्षं सुनीलं च श्यावदन्तं विवर्जयेत्

အို မဟာရာဇာ၊ အလွန်အမင်း အနက်ရောင်သူနှင့် ကပိလ (အညိုနီ) အရောင်ရှိသူကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ကဏ္ဍကောင်မျက်စိကဲ့သို့ မျက်စိရှိသူ၊ အလွန်နက်ပြာရောင်သူနှင့် သွားမည်းသူကိုလည်း ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 117

नीलदंतं तथा राजन्पीतदंतं तथैव च । गोघ्नं सुकृष्णदंतं च बर्बरं चातिपांशुलम्

ထို့ပြင် အို ရာဇာ၊ သွားနက်ပြာရောင်သူ၊ သွားအဝါရောင်သူ၊ နွားသတ်သူ၊ သွားအလွန်မည်းသူ၊ ရိုင်းပင်းသူ (ဗာဗရ) နှင့် ဖုန်မှုန့်အလွန်ကပ်နေသူကိုလည်း ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 118

हीनांगमधिकांगं च कुष्ठिनं कुनखं तथा । दुश्चर्माणं महाराज खल्वाटं परिवर्जयेत्

အို မဟာရာဇာ၊ ကိုယ်အင်္ဂါချို့တဲ့သူ သို့မဟုတ် ပိုလွန်သူ၊ ကုဋ္ဌရောဂါရှိသူ၊ လက်သည်း/ခြေသည်းရောဂါရှိသူ၊ အရေပြားရောဂါပြင်းထန်သူနှင့် ခေါင်းပြောင်သူကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 119

अन्यायेषु रता यस्य जाया विप्रस्य कस्य च । तस्मै दानं न दातव्यं यदि ब्रह्मसमो भवेत्

မတရားမှု (အဓမ္မ) တွင် စွဲလမ်းနေသော ဇနီးရှိသည့် ဘြာဟ္မဏ—သူမည်သူဖြစ်စေ—ထံသို့ ဒါနမပေးသင့်၊ သူသည် ဘြဟ္မာနှင့်တူညီလောက်သော်လည်းပင်။

Verse 120

स्त्रीजिताय न दातव्यं शाखारंडे महामते । व्याधिताय न दातव्यं मृतभोजिषु भूपते

အို မဟာမတေ (ပညာကြီးသူ)၊ မိန်းမ၏အာဏာအောက်ကျနေသော ယောက်ျားနှင့် ပကတိမဟုတ်သော တပသီ (ဟန်ဆောင်သမား) ထံသို့ ဤဒါနကို မပေးရ။ အို ဘုရင်၊ နာမကျန်းသူထံသို့ မပေးရ၊ သေသူနှင့်ဆက်နွယ်သော အစာကို စားသုံးသူတို့အတွင်း၌လည်း မပေးရ။

Verse 121

चोराय च न दातव्यं स यद्यत्रिसमो भवेत् । अतृप्ताय न दातव्यं शावं तु परिवर्जयेत्

သူခိုးအား ဒါနမပေးရ၊ သူသည် အတ္ရီ ရှိသကဲ့သို့ တန်းတူဖြစ်လာသော်လည်း မပေးရ။ မတိမ်းမယိမ်း မပြည့်မစုံသောသူအားလည်း မပေးရ; အညစ်အကြေးဖြစ်သော အရာ၊ ဥပမာ သေကောင်ကဲ့သို့ကို ရှောင်ကြဉ်ရ။

Verse 122

अतिस्तब्धाय नो देयं शठाय च विशेषतः । वेदशास्त्रसमायुक्तः सदाचारेण वर्जितः

အလွန်မာန်တက်သူအား ဒါနမပေးရ၊ အထူးသဖြင့် လိမ်လည်သူအား မပေးရ။ ဝေဒနှင့် သာස්တရများကို ကျွမ်းကျင်သော်လည်း စဒာစာရ မရှိသူကို ရှောင်ကြဉ်ရ။

Verse 123

श्राद्धे दाने च राजेंद्र नैव युक्तः कदा भवेत् । अथ दानं प्रवक्ष्यामि सफलं पुण्यदायकम्

အို မင်းကြီး၊ ရှရာဒ္ဓ (śrāddha) နှင့် ဒါနပြုခြင်းအရေး၌ မည်သည့်အခါမျှ မပေါ့ပေါ့ဆဆ မဖြစ်ရ။ ယခု ငါသည် အမှန်တကယ် အကျိုးပေး၍ ပုဏ္ဏ (ကုသိုလ်) ပေးသော ဒါနကို ရှင်းလင်းမည်။

Verse 124

कालतीर्थसुपात्राणां श्रद्धा योगात्प्रजायते । नास्ति श्रद्धासमं पुण्यं नास्ति श्रद्धासमं सुखम्

ယောဂကျင့်စဉ်ကြောင့် အချိန်ကာလမှန်ကန်မှု၊ တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသောနေရာ) နှင့် သင့်တော်သောလက်ခံသူတို့အပေါ် သဒ္ဓါ (śraddhā) ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သဒ္ဓါနှင့်တူသော ကုသိုလ်မရှိ၊ သဒ္ဓါနှင့်တူသော သုခမရှိ။

Verse 125

नास्ति श्रद्धासमं तीर्थं संसारे प्राणिनां नृप । श्रद्धाभावेन संयुक्तो मामेवं परिसंस्मरेत्

အို မင်းကြီး၊ ဤလောက၌ သတ္တဝါတို့အတွက် သဒ္ဓါ (śraddhā) နှင့်တူသော တီရ္ထ မရှိ။ သဒ္ဓါမရှိခြင်းနှင့်ပင် တွဲဖက်နေသူတောင် ဤသို့ပင် တည်ကြည်သော သတိဖြင့် ငါ့ကို အမြဲအမှတ်ရစေ။

Verse 126

पात्रहस्ते प्रदातव्यं स्वल्पमेव नृपोत्तम । एवंविधस्य दानस्य विधियुक्तस्य यत्फलम्

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ဒါနသည် နည်းပါးသော်လည်း သင့်လျော်သော လက်ခံသူ၏ လက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်ပေးရမည်။ ဤသို့ နည်းလမ်းမှန်ကန်စွာ ပေးသော ဒါန၏ အကျိုးဖလသည် ဤသို့ ဖြစ်သည်။

Verse 127

अनंतं तदवाप्नोति मत्प्रसादात्सुखी भवेत्

ငါ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် သူသည် အနန္တကို ရရှိကာ ပျော်ရွှင်ချမ်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။