Adhyaya 38

Verse 1

सूत उवाच । एवं संबोधितो वेनः पापभावं गतः किल । पुरुषेण तेन जैनेन महापापेन मोहितः

စူတက ပြောသည်—ဤသို့ ပြောဆိုနှိုးဆော်ခံရပြီးနောက် မင်းဗေနသည် အမှန်ပင် အပြစ်စိတ်သဘောသို့ ကျရောက်သွား၏; မဟာအပြစ်သားဖြစ်သော ဂျိန်းပုရုသ်တစ်ယောက်၏ မောဟဖြင့် လှည့်ဖြားခံရ၏။

Verse 2

नमस्कृत्य ततः पादौ तस्यैव च दुरात्मनः । वेदधर्मं परित्यज्य सत्यधर्मादिकां क्रियाम्

ထို့နောက် ထိုမကောင်းစိတ်ရှိသူ၏ ခြေတော်၌ ဦးညွှတ်နမസ്കာပြုပြီး၊ ဝေဒဓမ္မကို စွန့်လွှတ်ကာ သစ္စာနှင့် ဓမ္မတရားအပေါ် အခြေခံသော ကျင့်စဉ်များကိုလည်း ပယ်ချ하였다။

Verse 3

सुयज्ञानां निवृत्तिः स्याद्वेदानां हितथैव च । पुण्यशास्त्रमयो धर्मस्तदा नैव प्रवर्तितः

ကောင်းမွန်စွာ ဆောင်ရွက်သော ယဇ္ဉပူဇာများ ရပ်တန့်သွားပြီး၊ ဝေဒမှ ထွက်ပေါ်သော အကျိုးကျေးဇူးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုကာလ၌ ပုဏ္ဏသတ္တရသတ်မှတ်ချက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းသော ဓမ္မတရားသည် လုံးဝ မဖြစ်ပေါ်မလှုပ်ရှားခဲ့။

Verse 4

सर्वपापमयो लोकः संजातस्तस्य शासनात् । नैव यागाश्च वेदाश्च धर्मशास्त्रार्थमुत्तमम्

သူ၏ အုပ်ချုပ်မှုကြောင့် လောကသည် အပြစ်အကုန်လုံးဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ယဇ္ဉပူဇာလည်း မကျန်၊ ဝေဒလည်း မထိန်းသိမ်း၊ ဓမ္မသတ္တရ၏ အမြင့်မြတ်သော အဓိပ္ပါယ်တရားလည်း မတည်မနေခဲ့။

Verse 5

न दानाध्ययनं विप्रास्तस्मिञ्छासति पार्थिवे । एवं धर्मप्रलोपोभून्महत्पापं प्रवर्तितम्

ထိုဘုရင်သည် အဓမ္မဖြင့် အုပ်ချုပ်စဉ် ဘြာဟ္မဏများသည် ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း) မပြု၊ ဝေဒအဓျယန (လေ့လာခြင်း) မပြုကြ။ ထို့ကြောင့် ဓမ္မတရား ပျက်ယွင်း၍ မဟာအပြစ် ကြီးစိုးလာ하였다။

Verse 6

अंगेन वार्यमाणस्तु अन्यथा कुरुते भृशम् । न ननाम पितुः पादौ मातुश्चैव दुरात्मवान्

ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် တားဆီးထားသော်လည်း သူသည် ပိုမိုလွဲမှားစွာ ပြုမူခဲ့သည်။ ထိုဒုစိတ်ရှိသူသည် အဖေ၏ ခြေတော်ကိုလည်း မဦးညွှတ်၊ အမေ၏ ခြေတော်ကိုလည်း မဦးညွှတ်ခဲ့။

Verse 7

सनकस्यापि विप्रस्य अहमेकः प्रतापवान् । पित्रा निवार्यमाणश्च मात्रा चैव दुरात्मवान्

သနက ဘြာဟ္မဏ၏ ဆွေမျိုးများအတွင်း၌ပင် ငါတစ်ယောက်တည်း အာနုဘော်ကြီးမားခဲ့သည်။ အဖနှင့် အမိက တားမြစ်သော်လည်း ငါ၏စိတ်သဘောသည် မကောင်းသည့်သဘောပင် ရှိနေ하였다။

Verse 8

न करोति शुभं पुण्यं तीर्थदानादिकं कदा । आत्मभावानुरूपं च बहुकालं महायशाः

အို မဟာကီရ్తိရှိသူ၊ အချိန်ကြာမြင့်စွာ သူသည် တီရ္ထသွားခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်း စသည့် ကုသိုလ်ပုဏ္ဏကर्मများကို မည်သည့်အခါမျှ မပြုလုပ်ဘဲ၊ အတ္တဘောဓနှင့် ကိုက်ညီသည့် အပြုအမူလည်း မရှိခဲ့။

Verse 9

पुनः सर्वैर्विचार्यैवं कस्मात्पापी व्यजायत । अंगप्रजापतेः पुत्रो वंशलाञ्छनमागतः

ထို့နောက် အားလုံးက ထပ်မံစဉ်းစားဆွေးနွေးပြီး “ဤအပြစ်သားသည် အဘယ်ကြောင့် မွေးဖွားလာသနည်း။ ပ္ရဇာပတိ အင်္ဂ၏ သားက မျိုးရိုးအပေါ် အမဲစက်တင်လာပြီ” ဟု မေးကြသည်။

Verse 10

पुनः पप्रच्छ धर्मात्मा सुतां मृत्योर्महात्मनः । कस्य दोषात्समुत्पन्नो वद सत्यं मम प्रिये

ထပ်မံ၍ ဓမ္မတရားရှိသူက မဟာစိတ်ရှိသော မృတ்யု၏ သမီးကို မေးလေသည်—“ဤအနိစ္စ/အပျက်အစီးသည် မည်သူ၏ အပြစ်ကြောင့် ပေါ်ပေါက်သနည်း။ ချစ်သူရေ၊ အမှန်တရားကို ပြောပါ”။

Verse 11

सुनीथोवाच । पूर्वमेव स्ववृत्तांतमात्मपुण्यं च नंदिनी । समाचष्ट च अंगाय मम दोषान्महामते

စುನီသာက ပြောသည်—ယခင်ကပင် နန္ဒိနီသည် အင်္ဂအား မိမိ၏အကြောင်းအရာနှင့် မိမိ၏ ကုသိုလ်ပုဏ္ဏကို ပြောပြပြီးသားဖြစ်သည်။ အို မဟာပညာရှိ၊ ငါ၏အပြစ်များကိုလည်း သူ့အား ပြောခဲ့သည်။

Verse 12

बाल्ये कृतं मया पापं सुशंखस्य महात्मनः । तपसि संस्थितस्यापि नान्यत्किंचित्कृतं मया

ကလေးဘဝ၌ ငါသည် မဟာအာတ္မာ သုရှင်ခအား ဆန့်ကျင်၍ အပြစ်ပြုခဲ့၏။ သူသည် တပဿာ၌ တည်မြဲနေသော်လည်း ငါသည် ပြစ်လျော်ရန် အခြားအရာ မပြုခဲ့။

Verse 13

शप्ताहं कुप्यता तेन दुष्टा ते संततिर्भवेत् । इति जाने महाभाग तेनायं दुष्टतां गतः

“သူသည် တစ်ပတ်လုံး ဒေါသမပြေဘဲ ရှိနေလျှင် သင်၏ သားစဉ်မြေးဆက်သည် ဆိုးယုတ်လာမည်” ဟု ငါနားလည်၏၊ အို မဟာဘဂ္ဂ; ထိုအကြောင်းကြောင့် ဤသူသည် အကျင့်ပျက်သို့ ကျရောက်သွား၏။

Verse 14

समाकर्ण्य महातेजास्तया सह वनं ययौ । गते तस्मिन्महाभागे सभार्ये च वने तदा

သူမ၏စကားကို ကြားသိ၍ တေဇောတောက်ပသူသည် သူမနှင့်အတူ တောသို့ သွား၏။ ထိုမဟာဘဂ္ဂသည် ဇနီးနှင့်တကွ ထိုအခါ တောထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက်…

Verse 15

सप्तैते ऋषयस्तत्र वेनपार्श्वं गतास्तथा । समाहूय ततः प्रोचुरंगस्य तनयं प्रति

ထိုနေရာ၌ ရှိသော ရှင်ရသီ ခုနစ်ပါးသည်လည်း ဝေန၏ အနီးသို့ သွားကြ၏။ ထို့နောက် သူ့ကို ခေါ်ယူကာ အင်္ဂ၏ သားတော်အား မိန့်ဆိုကြ၏။

Verse 16

ऋषय ऊचुः । मा वेन साहसं कार्षीःप्रजापालो भवानिह । त्वया सर्वमिदं लोकं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ရသီတို့ မိန့်ကြားသည်– “အို ဝေန၊ အလျင်အမြန် ရဲတင်းစွာ မပြုလေရာ; ဤနေရာ၌ သင်သည် ပြည်သူတို့၏ ကာကွယ်သူ ဖြစ်၏။ သင်၏လက်ဖြင့် ဤလောကတစ်ခုလုံး—သုံးလောက၊ လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အပါအဝင်—ကို စောင့်ရှောက်ရမည်”

Verse 17

धर्मे चैव महाभाग सकलं हि प्रतिष्ठितम् । पापकर्मपरित्यज्य पुण्यं कर्म समाचर

အို မဟာဘဂါ! အရာအားလုံးသည် ဓမ္မ၌ အမှန်တကယ် တည်မြဲနေ၏။ ထို့ကြောင့် အပြစ်ကမ္မကို စွန့်၍ ကုသိုလ်ကမ္မကို ကျင့်သုံးလော့။

Verse 18

एवमुक्तेषु तेष्वेव प्रहसन्वाक्यमब्रवीत् । वेन उवाच । अहमेव परो धर्मोऽहमेवार्हः सनातनः

သူတို့က ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ရယ်မောကာ ပြန်ဆို၏။ ဝေနာက ဆိုသည်—“ငါတည်းသာ အမြင့်ဆုံး ဓမ္မ; ငါတည်းသာ စနာတန ပူဇော်ထိုက်သူ”။

Verse 19

अहं धाता अहं गोप्ता अहं वेदार्थ एव च । अहं धर्मो महापुण्यो जैनधर्मः सनातनः

ငါသည် ဖန်ဆင်းရှင်၊ ငါသည် ကာကွယ်ရှင်၊ ငါသည် ဝေဒ၏ အဓိပ္ပါယ်အနှစ်သာရပင် ဖြစ်၏။ ငါသည် ဓမ္မ၊ မဟာကုသိုလ်ပြည့်ဝသော—စနာတန ဂျိန်ဓမ္မ ဖြစ်၏။

Verse 20

मामेव कर्मणा विप्रा भजध्वं धर्मरूपिणम् । ऋषय उचुः । ब्राह्मणाः क्षत्त्रिया वैश्यास्त्रयोवर्णा द्विजातयः

“အို ဗိပရ (ဗြာဟ္မဏ) တို့၊ သတ်မှတ်ထားသော ကမ္မတာဝန်များဖြင့် ငါတည်းကိုသာ ဘဇနာပြုကြလော့၊ ငါသည် ဓမ္မ၏ ရုပ်သဘောဖြစ်၏။” ရှင်ရသီတို့က ဆိုသည်—“ဗြာဟ္မဏ၊ ခတ္တရိယ၊ ဝေဿ—ဤသုံးဝဏ္ဏသည် ဒွိဇာတိ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ဖြစ်သည်။”

Verse 21

सर्वेषामेव वर्णानां श्रुतिरेषा सनातनी । वेदाचारेण वर्तंते तेन जीवंति जंतवः

ဝဏ္ဏအားလုံးအတွက် ဤသည်မှာ ရှရုတိ၏ စနာတန သင်ကြားချက်ဖြစ်၏။ ဝေဒအာစာရနှင့်အညီ ကျင့်သုံးခြင်းကြောင့် သတ္တဝါတို့ အသက်ရှင်ကြ၏။

Verse 22

ब्रह्मवंशात्समुद्भूतो भवान्ब्राह्मण एव च । पश्चाद्राजा पृथिव्याश्च संजातः कृतविक्रमः

ဗြဟ္မာ၏ မျိုးရိုးမှ ပေါ်ထွန်းလာသော သင်သည် အမှန်တကယ် ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်၏; နောက်တစ်ဖန် မြေကြီး၏ မင်းအဖြစ် မွေးဖွားလာ၍ လုပ်ရပ်များဖြင့် သတ္တိဗီရိယ ပြသထားသူ ဖြစ်၏။

Verse 23

राजपुण्येन राजेंद्र सुखं जीवंति वै द्विजाः । राज्ञः पापेन नश्यंति तस्मात्पुण्यं समाचर

အို မင်းတို့၏ မင်းကြီး၊ မင်း၏ ပုဏ္ဏ (ကောင်းမှု) ကြောင့် ဒွိဇတို့သည် ချမ်းသာစွာ အသက်ရှင်ကြ၏; မင်း၏ အပြစ်ကြောင့် သူတို့ ပျက်စီးကြ၏။ ထို့ကြောင့် ပုဏ္ဏနှင့် ဓမ္မကို ကျင့်သုံးလော့။

Verse 24

समादृतस्त्वया धर्मः कृतश्चापि नराधिप । त्रेतायुगस्य कर्मापि द्वापरस्य तथा नहि

အို လူတို့၏ အရှင်၊ သင်သည် ဓမ္မကို သင့်လျော်စွာ ဂုဏ်ပြု၍ လက်တွေ့ကျင့်သုံးခဲ့၏; ထို့ပြင် တ్రေတā ယုဂ၏ ထုံးတမ်းကర్మနှင့် ယဇ္ဉပူဇာတို့ကိုလည်း ဆောင်ရွက်ခဲ့၏—သို့သော် ဒွာပရ ယုဂကဲ့သို့ တူညီသောနည်းလမ်းမဟုတ်။

Verse 25

कलेश्चैव प्रवेशं तु वर्त्तयिष्यंति मानवाः । जैनधर्मं समाश्रित्य सर्वे पापप्रमोहिताः

ထို့ပြင် ကလိယုဂ ဝင်ရောက်လာခြင်းကို လူသားတို့ပင် ဖြစ်စေကြလိမ့်မည်; ဇိန်ဓမ္မကို အားကိုးရာယူ၍ အားလုံးသည် အပြစ်ကြောင့် မောဟဖြစ်ကာ လမ်းလွဲကြလိမ့်မည်။

Verse 26

वेदाचारं परित्यज्य पापं यास्यंति मानवाः । पापस्य मूलमेवं वै जैनधर्मं न संशयः

ဝေဒအာစာရကို စွန့်ပစ်၍ လူတို့သည် အပြစ်ထဲသို့ ကျရောက်ကြလိမ့်မည်; ထို့ကြောင့် အပြစ်၏ အမြစ်မှာ ဇိန်ဓမ္မဟု ဆိုကြသည်—သံသယမရှိ။

Verse 27

अनेन मुग्धा राजेंद्र महामोहेन पातिताः । मानवाः पापसंघातास्तेषां नाशाय नान्यथा

ဤအကြောင်းကြောင့်၊ အို မင်းမြတ်ရေ၊ မဟာမောဟကြီးကြောင့် မျက်ကန်းမောဟဖြစ်၍ ကျဆုံးသွားသော လူတို့သည် အပြစ်၏အစုအဝေးကြီး ဖြစ်လာကြသည်။ ထိုသူတို့ကို ဖျက်သိမ်းရန် ဤနည်းမှတစ်ပါး အခြားမရှိ။

Verse 28

भविष्यत्येव गोविंदः सर्वपापापहारकः । स्वेच्छारूपं समासाद्य संहरिष्यति पातकात्

ဂိုဝိန္ဒသည် အမှန်တကယ် ပေါ်ထွန်းလာမည်—အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသူ။ မိမိအလိုတော်အတိုင်း ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ခံယူ၍ အပြစ်ကံကြောင့် (သတ္တဝါတို့ကို) ဖျက်ဆီးမည်။

Verse 29

पापेषु संगतेष्वेवं म्लेच्छनाशाय वै पुनः । कल्किरेव स्वयं देवो भविष्यति न संशयः

အပြစ်များ ဤသို့ စုပုံလာသောအခါ၊ ထပ်မံ၍ မလေစ္ဆာတို့ကို ဖျက်သိမ်းရန် အရှင်ဘုရားကိုယ်တိုင် ကလ္ကိ ဖြစ်လာမည်။ ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 30

व्यवहारं कलेश्चैव त्यज पुण्यं समाश्रय । वर्तयस्व हि सत्येन प्रजापालो भवस्व हि

ကလိယုဂ၏ အရှုပ်အထွေးသော လောကရေးရာများကို စွန့်လွှတ်၍ ကုသိုလ်တရားကို အားကိုးပါ။ သစ္စာဖြင့် ပြုမူနေထိုင်၍ ပြည်သူတို့၏ ကာကွယ်သူ ဖြစ်ပါ။

Verse 31

वेन उवाच । अहं ज्ञानवतां श्रेष्ठः सर्वं ज्ञातं मया इह । योऽन्यथा वर्तते चैव स दंड्यो भवति ध्रुवम्

ဝေနက ပြောသည်– “ငါသည် ပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။ ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးကို ငါသိပြီးပြီ။ အခြားသို့ ပြုမူသူသည် အမှန်တကယ် အပြစ်ဒဏ်ခံထိုက်၏။”

Verse 32

अत्यर्थं भाषमाणं तं राजानं पापचेतनम् । कुपितास्ते महात्मानः सर्वे वै ब्रह्मणः सुताः

အပြစ်စိတ်ရှိသော မင်းကြီးက အလွန်အမင်း မာနကြီးစွာ ပြောဆိုနေသည်ကို မြင်သဖြင့်၊ ဗြဟ္မာ၏ မဟာအတ္တမ သားတော်တို့ အားလုံး ဒေါသထွက်ကြ၏။

Verse 33

कुपितेष्वेव विप्रेषु वेनो राजा महात्मसु । ब्रह्मशापभयात्तेषां वल्मीकं प्रविवेश ह

မဟာအတ္တမ ဗြာဟ္မဏတို့ ဒေါသထွက်လာသောအခါ၊ မင်းကြီး ဝေနာသည် ဗြာဟ္မဏ၏ ကျိန်စာကို ကြောက်ရွံ့၍ ပုရွက်ဆိတ်တောင် (anthill) ထဲသို့ ဝင်သွား၏။

Verse 34

अथ ते मुनयः क्रुद्धा वेनं पश्यंति सर्वतः । ज्ञात्वा प्रनष्टं भूपं तं वल्मीकस्थं सुसांप्रतम्

ထို့နောက် ဒေါသထွက်သော မုနိတို့သည် ဝေနာကို အရပ်ရပ် ရှာဖွေကြ၏။ မင်းကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သိပြီးနောက် ယခု ပုရွက်ဆိတ်တောင်အတွင်း နေထိုင်နေသည်ကို တွေ့ကြ၏။

Verse 35

बलादानिन्युस्तं विप्राः क्रूरं तं पापचेतनम् । दृष्ट्वा च पापकर्माणं मुनयः सुसमाहिताः

ဗြာဟ္မဏတို့သည် အင်အားဖြင့် ထိုရက်စက်၍ အပြစ်စိတ်ရှိသူကို ဆွဲခေါ်လာကြ၏။ အပြစ်ကမ္မ၌ လုပ်ဆောင်နေသူကို မြင်၍ မုနိတို့သည် စိတ်တည်ငြိမ်ကာ အာရုံစိုက်ကြ၏။

Verse 36

सव्यं पाणिं ममंथुस्ते भूपस्य जातमन्यवः । तस्माज्जातो महाह्रस्वो नीलवर्णो भयंकरः

ဒေါသဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရသော သူတို့သည် မင်းကြီး၏ ဘယ်လက်ကို မသွားကာ မသွားကြ၏။ ထိုမှ အလွန်ပုတီးကောင်ကဲ့သို့ အရပ်တို၍ အပြာရောင်အသားအရေရှိကာ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါတစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 37

बर्बरो रक्तनेत्रस्तु बाणपाणिर्धनुर्द्धरः । सर्वेषामेव पापानां निषादानां बभूव ह

ဗာဗာရာသည် မျက်လုံးနီရဲ၍ လက်တွင် မြားကိုင်ကာ လေးကိုဆောင်ထားသူဖြစ်ပြီး၊ အပြစ်ပြည့် နိသာဒတို့အားလုံး၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

Verse 38

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्यानेऽष्टत्रिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်စွာသော ပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ၌ ဝေနာဥပాఖ్యာန် အခန်း သုံးဆယ့်ရှစ် ပြီးဆုံး၏။

Verse 39

ममंथुर्दक्षिणं पाणिं वेनस्यापि महात्मनः । तस्माज्जातो महात्मा स येन दुग्धा वसुंधरा

သူတို့သည် မဟာအတ္တမ ဝေနာ၏ ညာလက်ကိုတောင် မသွားကာ မန်ထုတ်ကြ၏; ထိုမှ မြေကြီးကို ‘နို့ညှစ်’ သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်စေသူ မဟာပုရုಷ တစ်ပါး မွေးဖွားလာ하였다။

Verse 40

पृथुर्नाम महाप्राज्ञो राजराजो महाबलः । तस्य पुण्यप्रसादाच्च वेनो धर्मार्थकोविदः

ပೃထု ဟူသော မဟာပညာရှိ ရာဇာတစ်ပါးရှိ၏—ရာဇာတို့၏ ရာဇာ၊ အလွန်တန်ခိုးကြီးသူ။ သူ၏ ကုသိုလ်အကျိုးတရား၏ ကရုဏာကြောင့် ဝေနာပင်လျှင် ဓမ္မနှင့် အර්ထကို နားလည်သူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 41

चक्रवर्तिपदं भुक्त्वा प्रसादात्तस्य चक्रिणः । जगाम वैष्णवं लोकं तद्विष्णोः परमं पदम्

ထို စက်ကရင် မဟာရာဇာ၏ ကရုဏာဖြင့် စကြဝတီအဆင့်ကို ခံစားပြီးနောက်၊ သူသည် ဝိုင်ෂ္ဏဝ လောကသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်—အဲဒါပင် ဗိෂ္ဏု၏ အမြင့်ဆုံး ပဒဖြစ်၏။