Adhyaya 113

Verse 1

रंभोवाच । तप एतत्परित्यज्य किंवा लोकयसे शुभे । तपसः क्षरणं स्याद्वै पुरुषस्यापि चिंतनात्

ရမ္ဘါက ဆိုသည်– “မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမရေ၊ ဤတပဿာကို စွန့်ပြီး သူ့ဘက်ကို အဘယ်ကြောင့် ကြည့်နေရသနည်း။ ယောက်ျားကို စိတ်ထဲတွင်သာ တွေးမိခြင်းပင် တပဿာ၏ အာနိသင် လျော့ပါးစေနိုင်သည်”

Verse 2

अशोकसुंदर्युवाच । तपसि मे मनो लीनं नहुषस्यापि काम्यया । न मां चालयितुं शक्ता देवासुरमहोरगाः

အရှိုကသုန္ဒရီက ဆိုသည်– “နဟုဿက ငါ့ကို လိုလားသော်လည်း ငါ့စိတ်သည် တပဿာ၌ နစ်မြုပ်နေသည်။ ဒေဝ၊ အသူရ၊ မဟာနာဂတို့ပင် ငါ့ကို ထိုတပဿာမှ မလှုပ်ရှားစေနိုင်”

Verse 3

एनं दृष्ट्वा महाभागे मे मनश्चलते भृशम् । रंतुमिच्छाम्यहं गत्वा एवमुत्सुकतां गतम्

“အို မဟာဘဂေ၊ သူ့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ငါ့စိတ်သည် အလွန်တုန်လှုပ်လှသည်။ ဤအာရုံတက်ကြွမှုကြောင့် ငါသည် သွား၍ သူနှင့် ရမဏပြုလိုသည်”

Verse 4

एवं विपर्ययश्चासीन्मनसो मे वरावने । तन्मे त्वं कारणं ब्रूहि यद्यस्ति ज्ञानमुत्तमम्

“အို တောဝန၌ နေထိုင်သူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ငါ့စိတ်သည် ဤသို့ ပြောင်းပြန်၍ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သင်၌ အမြင့်ဆုံး ဉာဏ်ရှိလျှင် အကြောင်းရင်းကို ငါ့အား ပြောပြပါ”

Verse 5

आयुपुत्रस्य भार्याहं देवैः सृष्टा महात्मभिः । कस्मान्मे धावते चेत उत्सुकं रंतुमेव च

“ငါသည် အာယု၏ သား၏ ဇနီးဖြစ်ပြီး မဟာတမ ဒေဝတို့က ဖန်ဆင်းထားသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျက် ငါ့စိတ်သည် အဘယ်ကြောင့် မငြိမ်မသက် ပြေးလွှား၍ ရမဏသုခကိုသာ လိုလားနေသနည်း”

Verse 6

रंभोवाच । सर्वेष्वेव महाभागे देहरूपेषु भामिनि । वसत्यात्मा स्वयं ब्रह्मज्ञानरूपः सनातनः

ရမ္ဘါက ပြောသည်– “အလွန်ကံကောင်းသူမ၊ တောက်ပသောမိန်းမရေ—ကိုယ်ခန္ဓာရှိသမျှ အရုပ်အဆင်းတို့အတွင်း အာတ္မန်သည် တည်ရှိ၏; အမြဲတမ်းတည်တံ့၍ ဘြဟ္မန်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်ကာ ဉာဏ်သဘောတရား၏ သဘာဝဖြစ်၏။”

Verse 7

यद्यपि प्रक्रियाबद्धैरिंद्रियैरुपकारिभिः । मोहपाशमयैर्बद्धस्तथा सिद्धस्तु सर्वदा

အင်ဒြိယတို့ကြောင့် ချည်နှောင်ထားသကဲ့သို့—လုပ်ငန်းတွင် အထောက်အကူဖြစ်သော်လည်း လောကီလုပ်စဉ်များနှင့် ဆက်နွယ်နေသကဲ့သို့—မောဟ၏ ကြိုးပတ်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ချုပ်နှောင်ထားသော်လည်း စိဒ္ဓပုရုရှသည် အမြဲတမ်း ပြည့်စုံအောင်မြင်နေဆဲဖြစ်၏။

Verse 8

प्रकृतिं नैव जानाति ज्ञानविज्ञानकीं कलाम् । अयं शुद्धश्च धर्मज्ञ आत्मा वेत्ति च सुंदरि

၎င်းသည် ပရကృతိကို လုံးဝမသိ၊ ဉာဏ်နှင့် ဗိဉာဏ်ဖြစ်သော အင်အား/အနုပညာကိုလည်း မသိ။ အလှမယ်ရေ—ဤအာတ္မန်သည် သန့်ရှင်း၍ ဓမ္မကို သိသူဖြစ်ကာ အမှန်တကယ် သိမြင်သူမှာ ဤအာတ္မန်တည်း။

Verse 9

गच्छंत्यपि मनस्तापमेनं दृष्ट्वा महामतिम् । पापमेवं परित्यज्य सत्यमेवं प्रधावति

ထွက်ခွာသွားနေသူတို့ပင် ဤမဟာပညာရှိ မုနိကို မြင်လျှင် စိတ်၏ပူလောင်မှု သက်သာသွား၏; ထို့ကြောင့် အပြစ်ကို စွန့်ပယ်ကာ သစ္စာတရားသို့ ပြေးလှမ်းကြ၏။

Verse 10

भर्तायमायुपुत्रस्ते एतत्सत्यं न संशयः । अन्यं दृष्ट्वा विशंकेत पुरुषं पापलक्षणम्

ဤသူသည် သင်၏ခင်ပွန်း၊ အာယု၏သားဖြစ်၏—ဤသည်မှာ သစ္စာတရား၊ သံသယမရှိ။ အခြားယောက်ျားကို မြင်လျှင် သတိထားလော့၊ အပြစ်လက္ခဏာရှိသူ ဖြစ်နိုင်သည်။

Verse 11

एवं विधिः कृतो देवैः सत्यपाशेन बंधितः । यदस्या आयुपुत्रोपि भर्तृत्वमुपयास्यति

ဤသို့ နတ်တို့သည် သစ္စာ၏ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော ဓမ္မအမိန့်ကို တည်ထောင်ကြ၏—အာယု၏ သားတော်ပင် လာ၍ သူမ၏ ခင်ပွန်းအဖြစ် တာဝန်ယူမည်ဟု။

Verse 12

एवमाकर्णितं भद्रे आत्मना तं च सुंदरि । तद्भावसत्यसंबंधं परिगृह्य स्थितः स्वयम्

ဤသို့၊ အို မင်္ဂလာရှိသူ—အို လှပသောမိန်းမ—သူသည် ထိုစကားကို ကိုယ်အတွင်း၌ ကြားသိပြီးနောက် ကိုယ်တိုင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်ကာ ထိုအခြေအနေ၏ သစ္စာတရားဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်မှုကို လက်ခံပွေ့ဖက်၍ နေ၏။

Verse 13

अन्यं भावं न जानाति आयुपुत्रं च विंदति । प्रकृतिर्नैव ते देवि पतिं जानाति चागतम्

သူမသည် အခြားသော အခြေအနေကို မသိဘဲ ‘အာယု’ ဟူသော အမည်ရှိ သားတော်ကို မွေးဖွား၏။ အို ဒေဝီ၊ ထို ပရကృతిသည် လာရောက်သော ခင်ပွန်းကိုပင် ခင်ပွန်းဟု မသိမမြင်နိုင်။

Verse 14

एवं ज्ञात्वा प्रधानात्मा तवाद्यैव प्रधावति । आत्मा सर्वं प्रजानाति आत्मा देवः सनातनः

ဤသို့ သိမြင်ပြီးနောက် အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်သည် ယနေ့ပင် သင့်ထံသို့ အလျင်အမြန် လာရောက်၏။ အတ္တမန်သည် အရာအားလုံးကို သိ၏; အတ္တမန်သည် ထာဝရဘုရားဖြစ်၏။

Verse 15

अयमेष स वीरेंद्रो नहुषो नाम वीर्यवान् । तस्माद्गच्छति चेतस्ते सत्यं संबंधमिच्छते

“ဤသူသည်ပင် သူရဲကောင်းအရှင်—နာမည် နဟုရှ၊ သတ္တိဗလကြီးမားသူ။ ထို့ကြောင့် သင်၏စိတ်သည် သူ့ထံသို့ လှည့်ယိမ်းကာ သစ္စာတရားရှိသော ဆက်နွယ်မှုကို အမှန်တကယ် လိုလား၏။”

Verse 16

ज्ञात्वा चायोः सुतं भद्रे अन्यं चैव न गच्छति । एतत्ते सर्वमाख्यातं शाश्वतं त्वन्मनोगतम्

အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမရေ၊ အာယု၏ သားကို သိမြင်ပြီးနောက် သူသည် အခြားသူထံ မသွားတော့ပါ။ ဤအရာအားလုံးကို သင့်အား ပြည့်စုံစွာ ရှင်းပြပြီးပြီ—သင့်နှလုံးတွင် တည်ရှိနေသော အနန္တသဘောတရားပင် ဖြစ်သည်။

Verse 17

हुंडं हत्वा महाघोरं समरे दानवाधमम् । त्वां नयिष्यति स्वस्थानमायोश्च गृहमुत्तमम्

စစ်မြေပြင်၌ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဟုဏ္ဍ—ဒာနဝတို့အနက် အနိမ့်ဆုံး—ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်၊ သူသည် သင့်ကို မိမိ၏ နေရာသို့လည်းကောင်း၊ အာယု၏ အထူးကောင်းမြတ်သော အိမ်တော်သို့လည်းကောင်း ခေါ်ဆောင်သွားမည်။

Verse 18

हृतो दैत्येन वीरेंद्रो निजपुण्येन शेषितः । बाल्यात्प्रभृति वीरेंद्रो वियुक्तः स्वजनेन वै

သူရဲကောင်း အိန္ဒြာကို ဒೈတျတစ်ပါးက ခိုးယူသွားသော်လည်း၊ မိမိ၏ ကုသိုလ်ကံအကျန်အလက်ကြောင့် ထိန်းသိမ်းကာကွယ်ခံရသည်။ ကလေးဘဝမှစ၍ ထိုသူရဲကောင်း အိန္ဒြာသည် မိမိ၏ မိသားစုဝင်များနှင့် အမှန်တကယ် ကွဲကွာနေခဲ့သည်။

Verse 19

पितृमातृविहीनस्तु गतो वृद्धिं महावने । यास्यत्येव पितुर्गेहं त्वयैव सह सांप्रतम्

အဖေမိခင်မရှိဘဲ သူသည် တောကြီးထဲတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူသည် အမှန်တကယ် အဖေ၏ အိမ်တော်သို့ သင်နှင့်အတူ ယခုပင် သွားမည်။

Verse 20

एवमाभाषितं श्रुत्वा रंभायाः शिवनंदिनी । हर्षेण महताविष्टा तामुवाच समुद्रजाम्

ဤသို့ ပြောဆိုထားသော စကားကို ကြားသော်၊ ရှိဝ၏ ကောင်းချီးခံ သမီးတော်သည် မဟာပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ပင်လယ်မှ မွေးဖွားသူ ရံဘ္ဟာအား မိန့်ကြား하였다။

Verse 21

अयमेव स सत्यात्मा मम भर्ता सुवीर्यवान् । मनो मे धावतेऽत्यर्थं शोकाकुलितविह्वलम्

ထိုသူပင် ငါ၏ သစ္စာရှိသော စိတ်ဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်၊ အင်အားကြီးမားသော ခင်ပွန်းဖြစ်၏။ ငါ၏စိတ်သည် အလွန်အမင်း လွင့်လျားပြေးလွှား၍ ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် တုန်လှုပ်ကာ မောပန်းသွား၏။

Verse 22

नास्ति चित्तसमो देवो जानाति सुविनिश्चितम् । सत्यमेतन्मया दृष्टं सुचित्रं चारुहासिनि

စိတ်နှင့်တူညီသော နတ်မရှိ—ဤအရာကို အခိုင်အမာ သိမှတ်လော့။ ဤသည်မှာ အမှန်တရားပင်၊ ငါကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့၏၊ အလှပြုံးရှိသော စုစိတ္ရာရေ။

Verse 23

मनोभवसमानं तु पुरुषं दिव्यलक्षणम् । न धावति महाचेत एनं दृष्ट्वा यथा सखि

သို့သော် မနောဘဝ (ကာမဒေဝ) နှင့်တူသော၊ ဒိဗ္ဗလက္ခဏာပြည့်စုံသည့် ထိုယောက်ျားကို မြင်သောအခါ စိတ်ကြီးသူမသည် မိတ်ဆွေကိုမြင်သကဲ့သို့ မပြေးသွားခဲ့ပါ၊ ချစ်စခီရေ။

Verse 24

तथा न धावते भद्रे पुंसमन्यं न मन्यते । एनं गंतव्यमावाभ्यां सखीभिर्गृहमेव हि

ထိုနည်းတူပင်၊ ချစ်ခင်ရသော မိန်းကလေးရေ၊ သူမသည် အခြားယောက်ျားတစ်ဦးဦးနောက် မပြေးလိုက်ပါ; အခြားယောက်ျားကိုလည်း မိမိ၏သူဟု မယူဆပါ။ ထို့ကြောင့် မိတ်သမီးများနှင့်အတူ ငါတို့နှစ်ယောက်သည် သူ၏အိမ်သို့ တကယ်ပင် သွားရမည်။

Verse 25

एवमाभाष्य सा रंभा गमनायोपचक्रमे । गमनायोत्सुकां ज्ञात्वा नहुषस्यांतिकं प्रति

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ရံဘားသည် ထွက်ခွာရန် စတင်ပြင်ဆင်လေ၏။ သူမ သွားလိုစိတ်ပြင်းပြနေသည်ကို သိသဖြင့် နဟုရှ၏ ရှေ့တော်သို့ ချဉ်းကပ်သွားလေ၏။

Verse 26

तामुवाच ततो रंभा कस्माद्देवि न गम्यते । सूत उवाच । सख्या च रंभया सार्द्धं नहुषं वीरलक्षणम्

ထို့နောက် ရမ္ဘာက “အို ဒေဝီ၊ အဘယ်ကြောင့် မသွားသနည်း” ဟု မေးလေ၏။ စူတက ပြောသည်မှာ ရမ္ဘာနှင့်အတူ မိတ်သမီးလည်း သူရဲကောင်းလက္ခဏာရှိသော နဟုရှထံ သွားရောက်လေ၏။

Verse 27

तस्यांतिकं सुसंप्राप्य प्रेषयामास तां सखीम् । एनं गच्छ महाभागे नहुषं देवरूपिणम्

သူ့အနီးသို့ ကပ်ရောက်ပြီးနောက် မိတ်သမီးကို သံတမန်အဖြစ် စေလွှတ်ကာ “အို မဟာဘဂေ၊ ဒေဝရုပ်သဏ္ဌានရှိသော နဟုရှထံ သွားလော့” ဟု ဆိုလေ၏။

Verse 28

कथयस्व कथामेतां तवार्थे आगता यतः । रंभोवाच । एवं सखि करिष्यामि सुप्रियं तव सुव्रते

“ဤဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြလော့၊ ငါသည် သင်၏အကျိုးအတွက်သာ ဤနေရာသို့ လာခဲ့သည်” ဟု ဆို၏။ ရမ္ဘာက “ဟုတ်ကဲ့ မိတ်သမီး၊ သင်အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသည့်အရာကို ငါပြုမည်၊ အို သီလကောင်းသူ” ဟု ပြန်လေ၏။

Verse 29

एवमुक्त्वा गता रंभा नहुषं राजनंदनम् । चापबाणधरं वीरं द्वितीयमिव वासवम्

ထိုသို့ဆိုပြီး ရမ္ဘာသည် မင်းသား နဟုရှထံမှ ထွက်ခွာသွားလေ၏—လေးနှင့်မြားကို ကိုင်ဆောင်သော သူရဲကောင်း၊ ဒုတိယ ဝါသဝ (အိန္ဒြာ) ကဲ့သို့။

Verse 30

प्रत्युवाच गता रंभा सख्या वचनमुत्तमम् । आयुपुत्र महाभाग रंभाहंसमुपागता

ရမ္ဘာသည် သွားရောက်ပြီး မိတ်သမီး၏ အမြတ်ဆုံးသတင်းစကားကို ပြန်ဆိုလေ၏—“အို အာယု၏သား မဟာဘဂ၊ ဟံသာသည် ရမ္ဘာထံသို့ ရောက်လာပြီ” ဟု။

Verse 31

शिवस्य कन्यया वीर तयाहं परिप्रेषिता । तवार्थं देवदेवेन देव्या देवेन वै पुरा

အို သူရဲကောင်း၊ ငါသည် ရှိဝ၏ သမီးတော်က စေလွှတ်၍ လာရသည်။ ယခင်ကလည်း သင်၏ အကျိုးအတွက် ဒေဝတို့၏ ဒေဝတော်သည် ဒေဝီတော်နှင့်အတူ ငါကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။

Verse 32

भार्यारूपं वरं श्रेष्ठं सृष्टं लोकेषु दुर्लभम् । दुष्प्राप्यं तु नरश्रेष्ठैर्देवै सेंद्रैस्तपोधनैः

ဇနီးမယားဟူသော အမြင့်မြတ်ဆုံး အကောင်းဆုံး အပေးအလှူကို လောကများတွင် ရှားပါးအဖြစ် ဖန်ဆင်းထားသည်။ အမှန်တကယ်၌ လူအကောင်းဆုံးများ၊ အိန္ဒြာနှင့်တကွ ဒေဝများ၊ တပဿာဓနရှိသော တပသီများအတွက်ပင် ရယူရခက်သည်။

Verse 33

गंधर्वैः पन्नगैः सिद्धैश्चारणैः पुण्यलक्षणैः । स्वयमेव समायातं तवार्थे शृणु सांप्रतम्

ဂန္ဓဗ္ဗ၊ နာဂ၊ စိဒ္ဓ နှင့် ကုသိုလ်လက္ခဏာရှိသော ချာရဏတို့နှင့်အတူ သင်၏ အကျိုးအတွက် သူ(သို့)အရာသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ဒီနေရာသို့ ရောက်လာပြီ။ ယခု နောက်တစ်ဆင့်ကို နားထောင်လော့။

Verse 34

स्त्रीरत्नं तन्महाप्राज्ञ संपूर्णं पुण्यनिर्मितम् । अशोकसुंदरी नाम तवार्थं तपसि स्थिता

အို မဟာပညာရှိ မုနိ၊ ထို မိန်းမရတနာသည် ပြည့်စုံ၍ ကုသိုလ်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော အရှိုကသုန္ဒရီ ဟူသော နာမတော်ရှိသည်။ သင်၏ အကျိုးအတွက် သူမသည် တပဿာ၌ တည်မြဲနေသည်။

Verse 35

अत्यर्थं तु तपस्तप्तं भवंतमिच्छते सदा । एवं ज्ञात्वा महाभाग भजमानां भजस्व हि

အလွန်ပြင်းထန်သော တပဿာကို ကျင့်ထားသူမသည် အမြဲတမ်း သင့်ကိုသာ ဆန္ဒပြုလျက်ရှိသည်။ ထိုသို့ သိပြီးနောက်၊ အို မဟာဘဂ္ဂ၊ သင့်ကို ဘုရားပူဇော်သကဲ့သို့ ကိုးကွယ်သူမကို သင်လည်း ပြန်လည် ချီးမြှောက်၍ လက်ခံပါ။

Verse 36

त्वामृते सा वरारोहा पुरुषं नैव याचते । नहुषेण तयोक्तं तु श्रुत्वावधारितं वचः

သင့်ကို မပါဘဲ ထိုခါးလှသော မိန်းမသည် ယောက်ျားမည်သူ့ကိုမျှ မတောင်းဆိုပါ။ သို့သော် နဟုရှသည် သူတို့ပြောသောစကားကို ကြားပြီး ထိုဝစနကို နှလုံး၌ မှတ်သားထား하였다။

Verse 37

प्रत्युत्तरं ददौ चाथ रंभे मे श्रूयतां वचः । तत्तु सर्वं विजानामि यत्त्वयोक्तं ममाग्रतः

ထို့နောက် သူက ပြန်လည်ဖြေကြားသည်— “အို ရမ္ဘာ၊ ငါ၏စကားကို နားထောင်လော့။ သင်က ငါ့ရှေ့၌ ပြောခဲ့သမျှကို ငါ အကုန်လုံး ပြည့်စုံစွာ သိ၏။”

Verse 38

ममाग्रे कथितं पूर्वं वशिष्ठेन महात्मना । सर्वमेव विजानामि अस्यास्तु तप उत्तमम्

ဤအကြောင်းကို ယခင်က မဟာအတ္မာ ဝသိဋ္ဌက ငါ့အား ပြောခဲ့ပြီးသား။ ငါ အကုန်လုံး သိ၏; သူမ၏ တပဿာသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်ပါစေ။

Verse 39

श्रूयतां कारणं भद्रे यथासौख्यं भविष्यति । अहत्वा दानवं हुंडं न गच्छामि वरांगनाम्

အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမ၊ အကြောင်းရင်းကို နားထောင်လော့၊ အရာအားလုံး ပျော်ရွှင်စွာ ဖြစ်စေရန်။ ဒါနဝ ဟုဏ္ဍကို မသတ်မချင်း ငါသည် ထိုအထူးမြတ်သော မိန်းမထံ မသွား။

Verse 40

सर्वमेतत्सुवृत्तांतमहं जाने तथैव हि । ममार्थे तव संभूतिस्तपश्च चरितं त्वया

အမှန်တကယ် ဤမှန်ကန်သော အကြောင်းအရာအားလုံးကို ငါ သိ၏။ ငါ့အတွက် သင် မွေးဖွားလာခဲ့ပြီး သင်သည် တပဿာကိုလည်း ကျင့်ဆောင်ခဲ့၏။

Verse 41

मम भार्या न संदेहो भवती विधिना कृता । ममार्थे निश्चयं कृत्वा तप आचरितं त्वया

အသင်သည် ကံတရားက ဖန်တီးပေးသော ငါ၏ဇနီးဖြစ်သည်မှာ ယုံမှားဖွယ်မရှိပါ။ ငါ့အတွက်ကြောင့် အသင်သည် ဤအကျင့်မြတ်ကို ကျင့်ကြံအားထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 42

हृता तस्मात्सुपापेन भवती नियमान्विता । सूतिगृहादहं तेन दानवेनाधमेन वै

ထို့ကြောင့် အကျင့်သီလနှင့် ပြည့်စုံသော အသင်သည် ထိုအလွန်ယုတ်မာသော ဒါနဝ၏ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး၊ ငါသည်လည်း မွေးဖွားရာအခန်းမှ ၎င်း၏ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

Verse 43

बालभावस्थितो देवि पितृमातृविना कृतः । तस्मात्तं तु हनिष्यामि हुंडं वै दानवाधमम्

အို နတ်သမီး၊ ငါသည် မိဘမဲ့ဘဝဖြင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြီးပြင်းခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ငါသည် ဒါနဝတို့တွင် အယုတ်မာဆုံးဖြစ်သော ထိုဟုန်ဒကို မုချသတ်ဖြတ်မည်။

Verse 44

पश्चात्त्वामुपनेष्येऽहं वशिष्ठस्याश्रमं प्रति । एवं कथय भद्रं ते रंभे मत्प्रियकारिणीम्

ထို့နောက် ငါသည် အသင့်ကို ဝသိဋ္ဌရသေ့၏ ကျောင်းသင်္ခမ်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည်။ အို ရမ္ဘာ၊ အသင် ကျက်သရေမင်္ဂလာနှင့် ပြည့်စုံပါစေ၊ ငါ့ကို နှစ်သက်စေသော ဤစကားကို သွားရောက် ပြောကြားလော့။

Verse 45

एवं विसर्जिता तेन सत्वरं सा गता पुनः । अशोकसुंदरीं देवीं कथयामास तस्य च

ဤသို့ဖြင့် သူ၏ စေလွှတ်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက်၊ သူမသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်သွားပြီး နတ်သမီး အသောကသုန္ဒရီအား သူ၏အကြောင်းကို ပြောပြလေသည်။

Verse 46

समासेन तथा सर्वं रंभा सा द्विजसत्तम । अशोकसुंदरी सा तु अवधार्य सुभाषितम्

ဤသို့ အကျဉ်းချုပ်အားဖြင့်၊ ဒွိဇအမြတ်တော်၊ ရမ္ဘာသည် အရာအားလုံးကို ပြောပြလေ၏။ အရှိုကသုန္ဒရီသည် ထိုစကားကောင်းများကို နှလုံးထဲသို့ ထည့်သိမ်းကာ စဉ်းစားလေ၏။

Verse 47

नहुषस्य सुवीरस्य हर्षेण च समन्विता । तस्थौ तत्र तया सार्द्धं सुसख्या रंभया तदा

ထို့နောက် မဟာသတ္တိရှိသော နဟုရှကြောင့် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ၊ ထိုအခါ မိတ်ဆွေချစ် ရမ္ဘာနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ပင် နေထိုင်လေ၏။

Verse 48

भर्तुश्च कीदृशं वीर्यमिति पश्यामि वै सदा

“ပြီးတော့ ကျွန်မသည် အမြဲတမ်းပင် မိမိခင်ပွန်း၏ သတ္တိ (သို့မဟုတ် အာနုဘော်) မည်သို့ရှိသည်ကို စောင့်ကြည့်လေ့ရှိသည်။”

Verse 113

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने त्रयोदशाधिकशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ ပဒ္မပုရာဏ၌၊ ဘူမိခဏ္ဍအတွင်း၊ ဝေနောပాఖ్యာန်၌၊ ဂုရု-တီရ္ထ၏ မဟာတ್ಮျနှင့် ချျဝနဇာတ်တော်တို့ပါဝင်၍ နဟုရှအကြောင်းပါသော အခန်းတစ်ရာတစ်ဆယ့်သုံး ပြီးဆုံးလေ၏။