Adhyaya 72

Verse 1

। पिप्पल उवाच । मातलेश्च वचः श्रुत्वा स राजा नहुषात्मजः । किं चकार महाप्राज्ञस्तन्मे विस्तरतो वद

ပိပ္ပလက ပြောသည်— “မာတလီ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် နဟုရှ၏ သားဖြစ်သော အဲဒီမင်းကြီးသည် ဘာကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။ အလွန်ပညာရှိသောသူရေ၊ အသေးစိတ် ပြောပြပါ။”

Verse 2

सर्वपुण्यमयी पुण्या कथेयं पापनाशिनी । श्रोतुमिच्छाम्यहं प्राज्ञ नैव तृप्यामि सर्वदा

အို ပညာရှိရေ၊ ဤပုဏ္ဏမယ သန့်ရှင်းသော ကထာသည် ကုသိုလ်အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်ဝ၍ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးတတ်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် နားထောင်လိုသည်၊ အကြိမ်ကြိမ်ကြားလည်း မည်သည့်အခါမှ မပြည့်စုံစွာ မတိမ်းတိမ်းမောမော မဖြစ်နိုင်ပါ။

Verse 3

सुकर्मोवाच । सर्वधर्मभृतां श्रेष्ठो ययातिर्नृपसत्तमः । तमुवाचागतं दूतं मातलिं शक्रसारथिम्

သုကမ္မက ပြောသည်— သာသနာဓမ္မအားလုံးကို ထိန်းသိမ်းသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ မင်းတို့အနက် အထွတ်အမြတ်ဖြစ်သော ယယာတိမင်းကြီးသည် ရောက်လာသော သံတမန်—သက္ကရ (အိန္ဒြာ) ၏ ရထားမောင်း မာတလီ—အား မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 4

ययातिरुवाच । शरीरं नैव त्यक्ष्यामि गमिष्ये न दिवं पुनः । शरीरेण विना दूत पार्थिवेन न संशयः

ယယာတိက မိန့်တော်မူသည်— “ဤကိုယ်ခန္ဓာကို မစွန့်လွှတ်ပါ၊ ထို့ပြင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ထပ်မံ မသွားတော့ပါ။ သံတမန်ရေ၊ ကိုယ်ခန္ဓာမရှိဘဲ—ဤလောကီ ကိုယ်ခန္ဓာမရှိဘဲ—မသံသယရှိစရာမလို၊ (မဖြစ်နိုင်)။”

Verse 5

यद्यप्येवं महादोषाः कायस्यैव प्रकीर्तिताः । पूर्वं चापि समाख्यातं त्वया सर्वं गुणागुणम्

ဤကိုယ်ခန္ဓာနှင့်သာ သက်ဆိုင်သော အပြစ်ကြီးများဟု ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ မင်းသည် ယခင်ကလည်း ၎င်း၏ ကောင်းချက်နှင့် မကောင်းချက် အားလုံးကို ကျွန်ုပ်အား ပြည့်စုံစွာ ရှင်းပြခဲ့ပြီးသားဖြစ်သည်။

Verse 6

नाहं त्यक्ष्ये शरीरं वै नागमिष्ये दिवं पुनः । इत्याचक्ष्व इतो गत्वा देवदेवं पुरंदरम्

“ငါသည် ဤကိုယ်ခန္ဓာကို မစွန့်ပစ်မည်၊ ထို့ပြင် ကောင်းကင်ဘုံသို့လည်း ထပ်မံမပြန်မည်။ ဤနေရာမှ သွား၍ ဒေဝတို့၏ ဒေဝ ပုရန္ဒရထံ ဤသတင်းစကားကို လျှောက်တင်လော့။”

Verse 7

एकाकिना हि जीवेन कायेनापि महामते । नैव सिद्धिं प्रयात्येवं सांसारिकमिहैव हि

အို မဟာမတေ၊ အသက်ရှိသူသည် ကိုယ်ခန္ဓာကောင်းမွန်သော်လည်း တစ်ယောက်တည်းနေရင် အောင်မြင်မှု (စိဒ္ဓိ) မရနိုင်။ ဤလောကီဘဝ၌ပင် ထိုနည်းဖြင့် မဖြစ်မြောက်နိုင်။

Verse 8

नैव प्राणं विना कायो जीवः कायं विना नहि । उभयोश्चापि मित्रत्वं नयिष्ये नाशमिंद्र न

ပရာဏမရှိလျှင် ကိုယ်ခန္ဓာ မတည်နိုင်၊ ကိုယ်ခန္ဓာမရှိလျှင်လည်း ဇီဝ မတည်နိုင်။ ထို့ကြောင့် အို အိန္ဒြာ၊ နှစ်ဖက်၏ မိတ်သဟာယကို ပျက်စီးရာသို့ ငါမပို့မည်—မဟုတ်။

Verse 9

यस्य प्रसादभावाद्वै सुखमश्नाति केवलम् । शरीरस्याप्ययं प्राणो भोगानन्यान्मनोनुगान्

ဘယ်သူ၏ ကရုဏာ-ပရသာဒကြောင့်သာ ပျော်ရွှင်မှုကို သာမန်မဟုတ်အောင် ခံစားရသနည်း။ ထိုပရသာဒတူညီမှုကြောင့်ပင် ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းရှိ ဤပရာဏသည် စိတ်၏လိုလားချက်အတိုင်း အခြားသော ဘောဂများကိုလည်း ခံစားသည်။

Verse 10

एवं ज्ञात्वा स्वर्गभोग्यं न भोज्यं देवदूतक । संभवंति महादुष्टा व्याधयो दुःखदायकाः

ဤသို့ သိမြင်ပြီးနောက်၊ အို ဒေဝတမန်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌သာ ခံစားရန် သင့်တော်သော ဘောဂကို ဤနေရာ၌ မခံစားသင့်။ မဟုတ်လျှင် အလွန်ဆိုးရွားသော ရောဂါများ ပေါ်ပေါက်၍ ဒုက္ခပေးလိမ့်မည်။

Verse 11

मातले किल्बिषाच्चैव जरादोषात्प्रजायते । पश्य मे पुण्यसंयुक्तं कायं षोडशवार्षिकम्

အို မာတလီ၊ အပြစ်မှန်ကန်စွာပင် အိုမင်းခြင်း၏ ချို့ယွင်းချက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ကြည့်လော့၊ ကုသိုလ်နှင့်ပြည့်စုံသော ငါ့ကိုယ်သည် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်ကဲ့သို့ ထင်ရှားသည်။

Verse 12

जन्मप्रभृति मे कायः शतार्धाब्दं प्रयाति च । तथापि नूतनो भावः कायस्यापि प्रजायते

မွေးဖွားချိန်မှစ၍ ငါ့ကိုယ်သည် နှစ်တစ်ရာငါးဆယ်ကို ဖြတ်သန်းလာပြီ; သို့သော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာတွင် အသစ်သစ်သော အခြေအနေသည် ထပ်ခါထပ်ခါ ပေါ်ပေါက်နေသည်။

Verse 13

मम कालो गतो दूत अब्दा प्रनंत्यमनुत्तमम् । यथा षोडशवर्षस्य कायः पुंसः प्रशोभते

အို သံတမန်၊ ငါ့အချိန်ကာလသည် လွန်သွားပြီး နှစ်များလည်း လျှောကျသွားပြီ; သို့သော် အမြင့်မြတ်ဆုံး အဓိပ္ပါယ်၌ ကိုယ်ခန္ဓာသည် တောက်ပနေဆဲ၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် ယောကျ်ား၏ ကိုယ်ကဲ့သို့ ရောင်ပြန်လှသည်။

Verse 14

तथा मे शोभते देहो बलवीर्यसमन्वितः । नैव ग्लानिर्न मे हानिर्न श्रमो व्याधयो जरा

ထို့ကြောင့် ငါ့ကိုယ်သည် အင်အားနှင့် သတ္တိဗီရိယတို့ဖြင့် ပြည့်စုံကာ တောက်ပလှသည်။ ငါ၌ မောပန်းခြင်းမရှိ၊ ဆုတ်ယုတ်ခြင်းမရှိ—ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုမရှိ၊ ရောဂါမရှိ၊ အိုမင်းခြင်းမရှိ။

Verse 15

मातले मम कायेपि धर्मोत्साहेन वर्द्धते । सर्वामृतमयं दिव्यमौषधं परमौषधम्

အို မာတလီ၊ ငါ့ကိုယ်ထဲ၌ပင် ဓမ္မအပေါ် စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် ၎င်းသည် တိုးပွားလာသည်—အမృతအနှံ့ဖြင့် ပြည့်ဝသော ဒိဗ္ဗဆေး၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဆေးတော်ဖြစ်သည်။

Verse 16

पापव्याधिप्रणाशार्थं धर्माख्यं हि कृतम्पुरा । तेन मे शोधितः कायो गतदोषस्तु जायते

အပြစ်နှင့်ရောဂါတို့ကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် ယခင်က “ဓမ္မ” ဟုခေါ်သော အကျင့်ပူဇော်မှုကို ကျွန်ုပ်ပြုခဲ့သည်။ ထိုကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာသန့်စင်၍ ဒိုးෂ (အပြစ်အနာ) ကင်းလွတ်လာသည်။

Verse 17

हृषीकेशस्य संध्यानं नामोच्चारणमुत्तमम् । एतद्रसायनं दूत नित्यमेवं करोम्यहम्

ဆန္ဓျာအချိန်၌ ဟೃṣīkēśa ကို ဓ్యာနပြုခြင်းနှင့် သူ၏နာမတော်ကို အမြတ်ဆုံး ရွတ်ဆိုခြင်း—အို သံတမန်၊ ဤသည်ပင် ကျွန်ုပ်၏ ရသာယန (အသက်ပြန်ဆေး) ဖြစ်၍ နေ့စဉ်ဤသို့ ပြုလုပ်သည်။

Verse 18

तेन मे व्याधयो दोषाः पापाद्याः प्रलयं गताः । विद्यमाने हि संसारे कृष्णनाम्नि महौषधे

ထိုအာနုဘော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ရောဂါ၊ ဒိုးෂနှင့် အပြစ်တို့ အားလုံး ပျက်သုဉ်းသွားသည်။ အကြောင်းမူကား ဤလောက၌ “ကృష్ణနာမ” ဟူသော မဟာဩသဓ (အကြီးမြတ်ဆုံးဆေး) ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 19

मानवा मरणं यांति पापव्याधि प्रपीडिताः । न पिबंति महामूढाः कृष्ण नाम रसायनम्

အပြစ်ရောဂါကြောင့် ဖိစီးခံရသော လူသားတို့သည် သေခြင်းသို့ ရောက်ကြသည်။ မဟာမိုက်မဲသူတို့သည် “ကృష్ణနာမ” ရသာယနကို မသောက်ကြ။

Verse 20

तेन ध्यानेन ज्ञानेन पूजाभावेन मातले । सत्येन दानपुण्येन मम कायो निरामयः

ထိုဓ్యာန၊ ထိုဉာဏ်နှင့် ပူဇော်စိတ် (bhāva) ကြောင့်၊ အို မာတလီ—သစ္စာတရားနှင့် ဒါနပုဏ္ဏ (လှူဒါန်းကောင်းမှု) အကျိုးကြောင့်—ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် နိရာမယ (ရောဂါကင်း) ဖြစ်လာသည်။

Verse 21

पापर्द्धेरामयाः पीडाः प्रभवंति शरीरिणः । पीडाभ्यो जायते मृत्युः प्राणिनां नात्र संशयः

အပြစ်၏ စုပုံမှုကြောင့် ကိုယ်ရှိသတ္တဝါတို့၌ ရောဂါနှင့် ဝေဒနာကပ်ရောက်သည်; ဝေဒနာမှတစ်ဆင့် သတ္တဝါတို့အပေါ် သေခြင်းရောက်လာသည်—ဤအရာ၌ သံသယမရှိ။

Verse 22

तस्माद्धर्मः प्रकर्तव्यः पुण्यसत्याश्रयैर्नरैः । पंचभूतात्मकः कायः शिरासंधिविजर्जरः

ထို့ကြောင့် ကုသိုလ်နှင့် သစ္စာကို အားကိုးသော လူတို့သည် ဓမ္မကို ကျင့်သုံးရမည်; အကြောင်းမှာ ဤကိုယ်သည် မဟာဘူတ ငါးပါးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး သွေးကြောနှင့် အဆစ်အမြစ်တို့ ပျော့နွမ်း၍ ဇရာရောက်သည်။

Verse 23

एवं संधीकृतो मर्त्यो हेमकारीव टंकणैः । तत्र भाति महानग्निर्द्धातुरेव चरः सदा

ဤသို့ သန့်စင်ပြင်ဆင်ထားသော မရဏသတ္တဝါသည် ရွှေသမားက တင်ကဏ် (ဘိုရက်စ်) ဖြင့် သတ္တုကို သန့်စင်သကဲ့သို့ တောက်ပလာသည်; အကြောင်းမှာ သူ၏အတွင်း၌ မဟာမီးသည် သတ္တုအယစ်အတွင်းကဲ့သို့ အစဉ်လှုပ်ရှားနေသည်။

Verse 24

शतखंडमये विप्र यः संधत्ते सबुद्धिमान् । हरेर्नाम्ना च दिव्येन सौभाग्येनापि पिप्पल

အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဉာဏ်ရှိသူသည် အပိုင်းတစ်ရာပါသော ထိုအစီအစဉ်ကို စုပေါင်းတည်ဆောက်၍ ဟရီ၏ သန့်ရှင်းမြတ်သော နာမတော်ဖြင့် ပြုလုပ်လျှင်၊ ကံကောင်းခြင်းကြောင့်ပင် ကုသိုလ်ကို ရရှိသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 25

पंचात्मका हि ये खंडाः शतसंधिविजर्जराः । तेन संधारिताः सर्वे कायो धातुसमो भवेत्

အကြောင်းမှာ ဤကိုယ်ခန္ဓာ၏ အပိုင်းအစများသည် မဟာဘူတ ငါးပါးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး အဆစ်အမြစ် ရာချီကြောင့် ပျက်ယွင်းနွမ်းပါးသည်; ထိုထောက်ပံ့သော အရာဖြင့် အားလုံးကို မှန်ကန်စွာ ထိန်းထားနိုင်လျှင် ကိုယ်သည် သတ္တုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ခိုင်မာလာသည်။

Verse 26

हरेः पूजोपचारेण ध्यानेन नियमेन च । सत्यभावेन दानेन नूत्नः कायो विजायते

ဟရီကို ပူဇော်ဝတ်ပြုရာ အခမ်းအနားများ၊ သမာဓိဓ്യာန်နှင့် စည်းကမ်းတကျ ကျင့်သုံးခြင်းတို့၊ ထို့ပြင် သစ္စာစိတ်ဖြင့် ပေးသော ဒါနကြောင့် သန့်စင်သစ်လွင်သော ကိုယ်ကာယ ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 27

दोषा नश्यंति कायस्य व्याधयः शृणु मातले । बाह्याभ्यंतरशौचं हि दुर्गंधिर्नैव जायते

အို မာတလီ၊ နားထောင်ပါ—ကိုယ်ကာယ၏ အပြစ်အနာနှင့် ရောဂါများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အပြင်ပိုင်းနှင့် အတွင်းပိုင်း သန့်ရှင်းမှုရှိလျှင် အနံ့ဆိုး မပေါ်ပေါက်တော့။

Verse 28

शुचिस्ततो भवेत्सूत प्रसादात्तस्य चक्रिणः । नाहं स्वर्गं गमिष्यामि स्वर्गमत्र करोम्यहम्

ထို့နောက် အို စူတ၊ စက်ရကိုင်သခင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် လူသည် သန့်စင်လာသည်။ ငါသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ မသွားမည်; ငါသည် ဒီနေရာ၌ပင် ကောင်းကင်ဘုံကို ဖန်တီးမည်။

Verse 29

तपसा चैव भावेन स्वधर्मेण महीतलम् । स्वर्गरूपं करिष्यामि प्रसादात्तस्य चक्रिणः

တပဿာ၊ သန့်ရှင်းသော ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ကိုယ့်၏ စွဝဓမ္မကို သစ္စာရှိစွာ လိုက်နာခြင်းတို့ဖြင့် ငါသည် ဤမြေပြင်ကို ကောင်းကင်ဘုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်စေမည်—စက်ရကိုင်သခင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့်။

Verse 30

एवं ज्ञात्वा प्रयाहि त्वं कथयस्व पुरंदरम् । सुकर्मोवाच । समाकर्ण्य ततः सूतो नृपतेः परिभाषितम्

“ဤသို့ သိပြီးနောက် သင်သွား၍ ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) ထံသို့ ပြောကြားလော့။” ဟု စူကမ္မ ပြောသည်။ ထို့နောက် စူတသည် မင်း၏ မိန့်ခွန်းကို ကြားနာပြီး ကထာကို ဆက်လက်ပြောကြား하였다။

Verse 31

आशीर्भिरभिनंद्याथ आमंत्र्य नृपतिं गतः । सर्वं निवेदयामास इंद्राय च महात्मने

ထို့နောက် ကောင်းချီးမင်္ဂလာဖြင့် ချီးမွမ်းနှုတ်ဆက်ကာ မင်းကို လျှောက်ထား၍ ထွက်ခွာသွားပြီး၊ မဟာစိတ်ရှိသော အိန္ဒြာထံသို့ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ တင်ပြလေ၏။

Verse 32

समाकर्ण्य सहस्राक्षो ययातेस्तु महात्मनः । तस्याथ चिंतयामासानयनार्थं दिवं प्रति

မဟာစိတ်ရှိသော ယယာတိအကြောင်းကို ကြားသိပြီးနောက် မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသော အိန္ဒြာသည် သူ့ကို ကောင်းကင်ဘုံသို့ မည်သို့ ခေါ်ဆောင်မည်ကို စဉ်းစားတော်မူ၏။

Verse 72

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययाति । चरिते द्विसप्ततितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သရီပဒ္မပုရာဏ၊ ဘူမိခဏ္ဍ၌ ဝေနောပాఖ్యာန်အတွင်း—မိခင်ဖခင် တီရ္ထ၏ ဖော်ပြချက်နှင့် ယယာတိဇာတ်လမ်းဆိုင်ရာ—အခန်း ၇၂ သည် ပြီးဆုံးလေ၏။