Adhyaya 116

Verse 1

कुंजल उवाच । अशोकसुंदरी पुण्या रंभया सह हर्षिता । नहुषं प्राप्य विक्रांतं तमुवाच तपस्विनी

ကుంజလက ဆိုသည်—ပုဏ္ဏသီလရှိသော အရှိုကသုန္ဒရီသည် ရမ္ဘာနှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်လျက် သတ္တိပြင်းသော နဟုသထံ သွားရောက်၍ ထိုတပသ္ဝိနီ မိန်းမသည် သူ့အား မိန့်ကြား၏။

Verse 2

अहं ते धर्मतः पत्नी देवैर्दिष्टा तपस्विनी । उद्वाहयस्व मां वीर यदि धर्ममिहेच्छसि

ကျွန်မသည် ဓမ္မအရ သင်၏ဇနီးဖြစ်ပြီး ဒေဝတို့က သတ်မှတ်ထားသော တပသ္ဝိနီဖြစ်သည်။ အို သူရဲကောင်း၊ ဤလောက၌ ဓမ္မကို အမှန်တကယ် လိုလားပါက ကျွန်မကို လက်ထပ်ပါ။

Verse 3

सदैव चिंत्यमाना च त्वामहं तपसि स्थिता । भवान्धर्मप्रसादेन मया प्राप्तो नृपोत्तम

သင့်ကို အမြဲတမ်း စိတ်ထဲတွင် ဆင်ခြင်လျက် ကျွန်မသည် တပသ္စရိယာ၌ တည်ကြည်နေခဲ့သည်။ အို မင်းမြတ်၊ သင့်ဓမ္မ၏ ကရုဏာကြောင့် ကျွန်မသည် သင့်ကို ရရှိခဲ့၏။

Verse 4

नहुष उवाच । मदर्थे नियता भद्रे यदि त्वं तपसि स्थिता । गुरोर्वाक्यान्मुहूर्तेन तव भर्ता भवाम्यहम्

နဟုသက မိန့်သည်—“အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမ၊ သင်သည် ကျွန်မအတွက် တပသ္စရိယာ၌ တည်ကြည်နေပါက၊ ဂုရု၏ မိန့်ခွန်းအတိုင်း ခဏတစ်ခဏအတွင်း ကျွန်မသည် သင်၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်မည်”။

Verse 5

अनया रंभया सार्द्धमावां गच्छाव भामिनि । समारोप्य रथे तां तु तां रंभां तु मनोरमाम्

အို စိတ်ပြင်းထန်သော မိန်းမရေ၊ ဤ ရမ္ဘာ နှင့်အတူ ငါတို့အတူတကွ သွားကြစို့။ လှပသော ရမ္ဘာ ကို မြှောက်တင်၍ ရထားပေါ်၌ ထိုင်စေပါ။

Verse 6

तेनैव रथवर्येण वशिष्ठस्याश्रमं प्रति । जगाम लघुवेगेन ताभ्यां सह महायशाः

ထိုအထူးကောင်းမွန်သော ရထားတော်တည်းဟူသောအတိုင်း၊ ဂုဏ်သတင်းကြီးသူသည် ထိုနှစ်ဦးနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ဝသိဋ္ဌ အာရှရမ်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 7

तमाश्रमगतं विप्रं समालोक्य प्रणम्य च । तया सार्द्धं महातेजा हर्षेण महतान्वितः

အာရှရမ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ဗိပၸရ (ဗြာဟ္မဏ) ကိုမြင်၍ တေဇာကြီးသူသည် ဂုဏ်ပြု၍ ဦးညွှတ်ပူဇော်၏။ ထိုနောက် သူမနှင့်အတူ မဟာပီတိဖြင့် ပြည့်ဝသွား၏။

Verse 8

यथा युद्धं रणे जातं निहतो दानवाधमः । निवेदयामास सर्वं वशिष्ठाय महात्मने

စစ်မြေပြင်၌ တိုက်ပွဲ မည်သို့ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်နှင့် အောက်တန်းကျသော ဒာနဝ ကို မည်သို့ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်တို့ကို မဟာအတ္မာ ဝသိဋ္ဌ ထံသို့ အစုံအလင် လျှောက်တင်ပြ၏။

Verse 9

वशिष्ठोऽपि समाकर्ण्य नहुषस्य विचेष्टितम् । हर्षेण महताविष्ट आशीर्भिरभिनंद्य तम्

ဝသိဋ္ဌ သည်လည်း နဟုဿ၏ အပြုအမူကို ကြားသိပြီး မဟာပီတိဖြင့် ပြည့်ဝကာ အာရှီရ် (ကောင်းချီး) များဖြင့် ချီးမွမ်းအပ်၏။

Verse 10

तिथौ लग्ने शुभे प्राप्ते तयोस्तु मुनिपुंगवः । विवाहं कारयामास अग्निब्राह्मणसन्निधौ

မင်္ဂလာတိထိနှင့် လဂ္နာကောင်း ရောက်လာသောအခါ မုနိအထွတ်အမြတ်သည် သန့်ရှင်းသော မီးတော်နှင့် ဗြာဟ္မဏတို့၏ ရှေ့မှောက်၌ သူတို့နှစ်ဦး၏ မင်္ဂလာအိမ်ထောင်ကို စီစဉ်ကျင်းပပေး하였다။

Verse 11

आशीर्भिरभिनंद्यैव मिथुनं प्रेषितं पुनः । मातरं पितरं पश्य द्रुतं गत्वा महामते

အာသီရ်ဝါဒပေး၍ ဇနီးမောင်နှံကို ချီးမွမ်းအပျော်တင်ပြီးနောက် ထပ်မံစေလွှတ်ကာ— “အို မဟာမတေ၊ မြန်မြန်သွား၍ မိခင်နှင့် ဖခင်ကို တွေ့ကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 12

त्वां च दृष्ट्वा हि ते माता पितासौ तव सुव्रत । हर्षेण वृद्धिमाप्नोतु पर्वणीव तु सागरः

ထို့ပြင် သင့်ကို မြင်သောအခါ သင့်မိခင်နှင့် သင့်ဖခင်—အို သုဝရတ—ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် တိုးပွားပါစေ၊ လကာလအလိုက် ရေတက်ချိန်တွင် သမုဒ္ဒရာကြီး ဖောင်းပွားသကဲ့သို့။

Verse 13

एवं संप्रेषितो वीरो मुनिना ब्रह्मसूनुना । तेनैव रथवर्येण जगाम लघुविक्रमः

ဤသို့ ဗြဟ္မာ၏သား မုနိက စေလွှတ်သဖြင့် ရဲရင့်သူ၊ ဗီရိယမြန်ဆန်သူသည် ထိုအထူးကောင်းမွန်သော ရထားတော်တည်းဟူသောအတိုင်း ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 14

नमस्कृत्य द्विजेंद्रं तं गतो मातलिना तदा । स्वपुरं पितरं द्रष्टुं तथैव च स्वमातरम्

ထို ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်အား နမസ്കာရပြုပြီးနောက် သူသည် မာတလီနှင့်အတူ ထွက်ခွာကာ မိမိမြို့သို့ သွား၍ ဖခင်ကိုလည်းကောင်း မိခင်ကိုလည်းကောင်း တွေ့မြင်ရန် သွား၏။

Verse 15

सूत उवाच । अप्सरा मेनिका नाम प्रेषिता दैवतैस्ततः । आयोर्भार्या सुदुःखेन पतिता शोकसागरे

သုတက ပြောသည်။ ထို့နောက် ဒေဝတားတို့က မေနိကာ အမည်ရှိ အပ်ဆရာတစ်ပါးကို စေလွှတ်하였다။ အယို၏ မယားသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေး၍ စိုးရိမ်ခြင်းပင်လယ်ထဲသို့ ကျရောက်နေ하였다။

Verse 16

तामुवाच महाभागां देवीमिंदुमतीं प्रति । मुंच शोकं महाभागे तनयं पश्य सस्नुषम्

သူမသည် မဟာဘဂါ ဒေဝီ အိန္ဒုမတီအား ပြော하였다။ “အို ကံကောင်းသူမ၊ ဝမ်းနည်းခြင်းကို လွှတ်ချပါ; သင်၏ သားကို မျက်မြင်ကြည့်ပါ၊ သမီးမက် (ချွေးမ) နှင့်အတူ” ဟု။

Verse 17

निहत्य दानवं पापं तव पुत्रापहारकम् । समायांतं सभायां च वीरश्रियासमन्वितम्

သင်၏ သားကို ခိုးယူသွားသော အပြစ်ရှိ ဒါနဝကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်၊ သူသည် သူရဲကောင်းဂုဏ်ရောင်ခြည်ဖြင့် ပြည့်ဝကာ မင်းရုံးအစည်းအဝေးသို့ ပြန်လည်ရောက်လာ하였다။

Verse 18

सुवृत्तं संगरे तस्य नहुषेण यथा कृतम् । तस्यै निवेदयामास इंदुमत्यै च मेनिका

နဟုရှက စစ်ပွဲတွင် မည်သို့ ပြုလုပ်ခဲ့သည်ကို အတိအကျအတိုင်း၊ မေနိကာသည် အိန္ဒုမတီအား အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို တင်ပြလေ하였다။

Verse 19

मेनिकाया वचः श्रुत्वा हर्षेण महतान्विता । सखि सत्यं ब्रवीषि त्वमित्युवाच सगद्गदम्

မေနိကာ၏ စကားကို ကြားသော် သူမသည် အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်သွား하였다။ အသံတုန်ယင်လျက် “မိတ်ဆွေမ၊ သင်သည် အမှန်ကို ပြောသည်” ဟု ဆို하였다။

Verse 20

सामृतं सुप्रियं प्रोक्तं मनःप्रोत्साहकारकम् । जीवादिकं मया देयं त्वयि सर्वस्वमेव हि

ငါသည် အမృతကဲ့သို့ ချိုမြိန်၍ အလွန်ချစ်ခင်ဖွယ်ကောင်းပြီး စိတ်ကိုအားပေးတက်ကြွစေသော စကားကို ဟောပြောခဲ့သည်။ ငါ၏အသက်နှင့် အရာအားလုံးကိုပင် သင့်ထံ အပ်နှံပူဇော်သင့်သည်၊ အကြောင်းမူ သင်သည် ငါ၏အရာအားလုံးဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 21

एवमाभाष्य तां देवी राजानमिदमब्रवीत् । तव पुत्रो महाबाहुः समायातो हि सांप्रतम्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဒေဝီသည် မင်းကြီးအား ဤသို့မိန့်တော်မူ၏— “သင်၏သားတော် မဟာဗာဟုသည် ယခုတင်ပင် ရောက်ရှိလာပြီ”။

Verse 22

आख्याति च महाराज एषा मे वै वराप्सराः । भर्तारमेवमाभाष्य विरराम सुहर्षिता

ထို့နောက် သူမက “အို မဟာမင်းကြီး၊ ဤသူမသည် ငါ၏အထူးမြတ်သော အပ္ဆရာဖြစ်သည်” ဟုဆို၏။ ထိုသို့ ခင်ပွန်းအား မိန့်ပြီးနောက် အလွန်ဝမ်းမြောက်လျက် တိတ်ဆိတ်နေ하였다။

Verse 23

समाकर्ण्य नृपेंद्रस्तु तामुवाच प्रियां प्रति । पुरा प्रोक्तं महाभागे मुनिना नारदेन हि

ဤစကားကိုကြားသော် မင်းကြီးသည် မိမိချစ်သူအား “အို မဟာဘဂေ၊ ဤအကြောင်းကို ယခင်က မုနိ နာရဒက ပြောကြားခဲ့ပြီးသားဖြစ်သည်” ဟုမိန့်၏။

Verse 24

पुत्रं प्रति न कर्तव्यं दुःखं राजंस्त्वया कदा । तं निहत्य सुवीर्येण दानवं चैष्यते सुतः

အို မင်းကြီး၊ သင်သည် သားတော်အား မည်သည့်အခါမျှ ဒုက္ခမပေးသင့်။ သားတော်သည် သူရဲကောင်းသတ္တိဖြင့် ထို ဒာနဝကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ပြန်လည်ရောက်လာမည်။

Verse 25

संजातं सत्यमेवं वै मुनिना भाषितं पुरा । अन्यथा वचनं तस्य कथं देवि भविष्यति

ဤအရာသည် အမှန်တရားအဖြစ် အတိအကျ ဖြစ်ပေါ်လာသည်၊ ရှေးက မုနိက မိန့်ကြားခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ အို ဒေဝီ၊ သူ၏စကားသည် မည်သို့ကာ အခြားသို့ ပြောင်းလဲနိုင်မည်နည်း။

Verse 26

दत्तात्रेयो मुनिश्रेष्ठः साक्षाद्देवो भविष्यति । शुश्रूषितस्त्वया देवि मया च तपसा पुरा

ဒတ္တာတရေယ မုနိအမြတ်သည် အမှန်တကယ် ကိုယ်တိုင်ထင်ရှားသော ဒေဝတားအဖြစ် ဖြစ်လာမည်။ အို ဒေဝီ၊ ရှေးက သင်သည် သူ့ကို စောင့်ရှောက်ဝတ်ပြုခဲ့ပြီး၊ ငါလည်း တပဿာဖြင့် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

Verse 27

पुत्ररत्नं तेन दत्तं वैष्णवांशप्रधारकम् । सदा हनिष्यति परं दानवं पापचेतनम्

သူ့အား ဗိဿနု၏ အံ့သြဖွယ် အংশကို ကိုင်ဆောင်သော “သားရတနာ” ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထိုသူသည် အပြစ်စိတ်ရှိသော ဒာနဝကို အမြဲတမ်း ချေမှုန်းမည်။

Verse 28

सर्वदैत्यप्रहर्ता च प्रजापालो महाबलः । दत्तात्रेयेण मे दत्तो वैष्णवांशः सुतोत्तमः

သူသည် ဒေတ္တများအားလုံးကို ချေမှုန်းသူ၊ ပြည်သူကို ကာကွယ်သူ၊ အင်အားကြီးမားသူ ဖြစ်သည်။ ဒတ္တာတရေယက ငါ့အား ဗိဿနု၏ အংশပါသော အကောင်းဆုံးသားကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။

Verse 29

एवं संभाष्य तां देवीं राजा चेंदुमतीं तदा । महोत्सवं ततश्चक्रे पुत्रस्यागमनं प्रति

ဤသို့ မိဖုရား အိန္ဒုမတီ ဒေဝီနှင့် စကားပြောပြီးနောက်၊ ဘုရင်သည် သားတော်၏ ရောက်လာခြင်းကို ကြိုဆိုရန် မဟာပွဲတော်ကို စီစဉ်ကျင်းပ하였다။

Verse 30

हर्षेण महताविष्टो विष्णुं सस्मार वै पुनः

အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရ၍ သူသည် ထပ်မံ၍ ဘုရား ဝိෂ္ဏုကို သတိရဆင်ခြင်하였다။

Verse 31

सर्वोपपन्नं सुरवर्गयुक्तमानंदरूपं परमार्थमेकम् । क्लेशापहं सौख्यप्रदं नराणां सद्वैष्णवानामिह मोक्षदं परम्

အရာအားလုံးနှင့် ပြည့်စုံ၍ ဒေဝတားအဖွဲ့တို့နှင့် ဆက်စပ်ကာ အာနန္ဒသဘောတရားဖြစ်သော အမြင့်ဆုံး တစ်ခုတည်းသော သမ္မာတရားတော်သည် ကလေရှ်ဒုက္ခတို့ကို ဖယ်ရှား၍ လူသားတို့အား သုခပေးတော်မူသည်။ စစ်မှန်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့အတွက် ဤနေရာ၌ အမြင့်ဆုံး မောက္ခပေးတော်မူသူမှာ ထိုပရမတ္ထတော်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 116

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने षोडशाधिकशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရိ ပဒ္မပုရာဏ» ၏ «ဘူမိခဏ္ဍ» တွင်—ဝေနိုပాఖ్యာန၊ ဂုရုတီရ္ထ မဟာတ္မ្យ၊ ကျျဝန ချရိတ္တရ နှင့် နဟုෂာချာန အကြောင်းအရာတို့အတွင်း—၁၁၆ မြောက် အধ্যာယ ပြီးဆုံး၏။