Adhyaya 46

Verse 1

षट्चत्वारिंशोऽध्यायः । सुकलोवाच । श्वसंतीं शूकरीं दृष्ट्वा पतितां पुत्रवत्सलाम् । सुदेवावकृपयाविष्टा गत्वा तां दुःखितां प्रति

စုကလာက ပြောသည်– သားသမီးကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော ဝက်မ Śvasaṃtī သည် လဲကျနေသည်ကို မြင်သဖြင့်၊ ကရုဏာစိတ်လွှမ်းမိုးသွားသော စုဒေဝါသည် ထိုဝမ်းနည်းနေသူထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားလေသည်။

Verse 2

अभिषिच्य मुखं तस्याः शीतलेनोदकेन च । पुनः सर्वांगमेवापि दुःखितां रणशालिनीम्

သူသည် အေးမြသောရေဖြင့် သူမ၏မျက်နှာကို ပက်ဖျန်း၍၊ ထို့နောက် နာကျင်မှုကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေသော စစ်မြေပြင်တွင် ခိုင်မာခဲ့သည့် မိန်းမ၏ ကိုယ်တစ်လုံးလုံးကိုလည်း ထပ်မံပက်ဖျန်း하였다။

Verse 3

पुण्येन शीततोयेन सा उवाचाभिषिंचतीम् । उवाच मानुषीं वाचं सुस्वरं नृपतिप्रियाम्

ကောင်းကျိုးပြုသော အေးမြရေဖြင့် ပက်ဖျန်းနေစဉ် သူမက ပြောလေ၏။ လူသားစကားကို သာယာသောအသံဖြင့် ထုတ်ဖော်ကာ မင်းကြီးနှစ်သက်စေသော စကားများကို ဆို하였다။

Verse 4

सुखं भवतु ते देवि अभिषिक्ता त्वया यदि । संपर्काद्दर्शनात्तेद्य गतो मे पापसंचयः

အို ဒေဝီ၊ သင်၌ ချမ်းသာပါစေ။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏လက်ဖြင့် အဘိသိက္က (သန့်စင်) ခံရပါက၊ ယနေ့ သင်နှင့် ထိတွေ့ခြင်း၊ ဒർശနရခြင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ စုဆောင်းထားသော အပြစ်အစုအဝေး ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ။

Verse 5

तदाकर्ण्य महद्वाक्यमद्भुताकारसंयुतम् । चित्रमेतन्मया दृष्टं कृतं तेऽनामयं वचः

အံ့ဩဖွယ် အဓိပ္ပါယ်ပါဝင်သော ထိုမဟာစကားကို ကြားပြီး (သူက) “ဤသည် အံ့ဩစရာပင်—ငါကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ပြီ။ သင်၏ကောင်းကျိုးအတွက် အန္တရာယ်ကင်း၍ အနာမယဖြစ်စေသော စကားကို ငါပြောခဲ့သည်” ဟု ဆို하였다။

Verse 6

पशुजातिमतीचेयं सौष्ठवं भाषते स्फुटम् । स्वरव्यंजनसंपन्नं संस्कृतमुत्तमं मम

ဤသတ္တဝါသည် တိရစ္ဆာန်အမျိုးအစားဖြစ်သော်လည်း ရှင်းလင်းသပ်ရပ်စွာ ပြောတတ်၏။ သရနှင့်ဗျဉ္ဇနတို့ ပြည့်စုံလျက် ကျွန်ုပ်၏ အထူးကောင်းမွန်သော သံစကရစ်ကို ထုတ်ဖော်အသံထွက်တတ်၏။

Verse 7

हर्षेण विस्मयेनापि कृत्वा साहसमुत्तमम् । तत्रस्था सा महाभागा तं पतिं वाक्यमब्रवीत्

ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် အံ့ဩခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ အလွန်ထူးကဲသော သတ္တိပြုမှုကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ ထိုမဟာကံကောင်းသော မိန်းမသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် မိမိခင်ပွန်းအား ဤစကားကို ဆို၏။

Verse 8

पश्य राजन्नपूर्वेयं संस्कृतं भाषते महत् । पशुयोनिगता चेयं यथा वै मानुषो वदेत्

အရှင်မင်းကြီး၊ ကြည့်ပါ—ဤသည် မကြုံဖူးသော အံ့ဖွယ်တည်း: တိရစ္ဆာန်ယောနီ၌ မွေးဖွားသော်လည်း သူမသည် သန့်ရှင်းသိမ်မွေ့သော သံစကရစ်ကို ထင်ရှားစွာ ပြောတတ်၍ လူကဲ့သို့ ပြောဆို၏။

Verse 9

तदाकर्ण्य ततो राजा सर्वज्ञानवतां वरः । अद्भुतमद्भुताकारं यन्न दृष्टं श्रुतं मया

ထိုသို့ ကြားသိရသော် ပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော မင်းကြီးက ဆို၏—“အံ့ဖွယ်တည်း! ဤကဲ့သို့ အံ့ဩဖွယ်ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ငါ မမြင်ဖူး မကြားဖူး”။

Verse 10

तामुवाच ततो राजा सुदेवां सुप्रियां तदा । पृच्छ चैनां शुभां कांते का चेयं तु भविष्यति

ထို့နောက် မင်းကြီးသည် မိမိချစ်မြတ်နိုးသော စုဒေဝာအား ဆို၏—“အို လှပသန့်ရှင်းသူ၊ ချစ်သူရေ၊ ဤမင်္ဂလာရှိသော မိန်းမအား မေးလော့—သူမသည် မည်သူနည်း၊ နောင်အခါ ဘာဖြစ်မည်နည်း”။

Verse 11

श्रुत्वा तु नृपतेर्वाक्यं सा पप्रच्छ च सूकरीम् । का भविष्यसि त्वं भद्रे चित्रं ते दृश्यते बहु

မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူမသည် ထိုဝက်မကို မေး၏—“အို ကောင်းမြတ်သူ၊ နောင်အခါ သင်သည် ဘာဖြစ်မည်နည်း။ သင့်ထဲ၌ ထူးဆန်းသည့်အရာများ များစွာ မြင်ရ၏”။

Verse 12

पशुयोनिगता त्वं वै भाषसे मानुषं वचः । सौष्ठवं ज्ञानसंपन्नं वद मे पूर्वचेष्टितम्

သင်သည် တိရစ္ဆာန်ဝမ်းတွင်း၌ မွေးဖွားသော်လည်း လူ့စကားကို ပြောနိုင်သည်—သေသပ်လှပ၍ ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝ၏။ သင်၏ အတိတ်က ကံနှင့် အပြုအမူတို့ကို ငါ့အား ပြောပြပါ။

Verse 13

भर्तुश्चापि महाराज भटस्यास्य महात्मनः । कोयं धर्मो महावीर्यो गतः स्वर्गं पराक्रमैः

ထို့ပြင် မဟာရာဇာတော်၊ ဤမဟာသတ္တဝါ စစ်သူရဲ၏ ခင်ပွန်းအကြောင်းလည်း—မည်သည့် ဓမ္မကြောင့် ထိုမဟာဗီရသည် မိမိ၏ သတ္တိပရాక్రమဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ခဲ့သနည်း။

Verse 14

आत्मनश्च स्वभर्तुश्च सर्वं पूर्वानुगं वद । एवमुक्त्वा महाभागा विरराम नृपप्रिया

“သင်၏အကြောင်းနှင့် သင်၏ခင်ပွန်းအကြောင်း—အတိတ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အပြည့်အစုံ ပြောပါ။” ဟုဆိုပြီးနောက် မဟာကံကောင်းသူ၊ မင်းကြီးချစ်မြတ်နိုးသော မိန်းမမြတ်သည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

Verse 15

शूकर्युवाच । यदि पृच्छसि मां भद्रे ममास्य च महात्मनः । तत्सर्वं ते प्रवक्ष्यामि चरितं पूर्वचेष्टितम्

ရှူကာရီက ပြောသည်—အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမရေ၊ သင်သည် ငါနှင့် ဤမဟာသတ္တဝါအကြောင်း မေးလျှင် ငါသည် သင်အား အားလုံးကို ပြောပြမည်—သူ၏ဇာတ်ကြောင်းနှင့် အတိတ်က အပြုအမူတို့ကိုပါ။

Verse 16

अयमेष महाप्राज्ञो गंधर्वो गीतपंडितः । रंगविद्याधरो नाम सर्वशास्त्रार्थकोविदः

ဤသူသည် မဟာပညာရှိ ဂန္ဓဗ္ဗဖြစ်၍ သီချင်းဂီတ၌ ပဏ္ဍិតတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အမည်မှာ ရင်္ဂဝိဒျာဓရ ဖြစ်ပြီး သာස්တရားအပေါင်း၏ အဓိပ္ပါယ်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်တို့ကို ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 17

मेरुं गिरिवरश्रेष्ठं चारुकंदरनिर्झरम् । तमाश्रित्य महातेजाः पुलस्त्यो मुनिसत्तमः

ဂီရိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး မေရုတောင်—လှပသောဂူများနှင့် ရေတံခွန်စီးဆင်းရာများဖြင့် တင့်တယ်လှပသည့် ထိုတောင်ကို အားကိုးကာ တေဇောဓာတ်ကြီးမားသော မုနိအထွတ် ပုလတ္စျ ရှိသည် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်၏။

Verse 18

तपश्चचार तेजस्वी निर्व्यलीकेन चेतसा । विद्याधरस्तत्र गतः स्वेच्छया स महाप्रभो

အို မဟာပရဘုရား၊ ထိုတေဇောဓာတ်ရှိသူသည် လိမ်လည်မှုကင်းသော စိတ်ဖြင့် တပသ်ကို ကျင့်၏။ ထို့နောက် ဗိဒ္ဓာဓရ တစ်ဦးသည် မိမိဆန္ဒအတိုင်း ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 19

तमाश्रित्य गिरिश्रेष्ठं गीतमभ्यसते तदा । स्वरतालसमोपेतं सुस्वरं चारुहासिनि

ထို့နောက် ထိုအမြတ်ဆုံးတောင်ကို အားကိုးကာ သူမသည် သီချင်းဆိုခြင်းကို လေ့ကျင့်၏—အသံနုတ်နှင့် တာလ်ညီညွတ်၍ သာယာမြန်မာသံဖြင့်၊ အလှပြုံးရှင်မ။

Verse 20

गीतं श्रुत्वा मुनिस्तस्य ध्यानाच्चलितमानसः । गायंतं तमुवाचेदं गीतविद्याधरं प्रति

သူ၏သီချင်းကို ကြားသော် မုနိ၏စိတ်သည် သမာဓိမှ လှုပ်ရှားသွား၏။ ထို့နောက် သီဆိုနေဆဲ ဂီတဝိဇ္ဇာကျွမ်းကျင်သော ဗိဒ္ဓာဓရအား ဤသို့ မိန့်ကြား၏။

Verse 21

भवद्गीतेन दिव्येन देवा मुह्यंति नान्यथा । सुस्वरेण सुपुण्येन तालमानेन पंडित

သင်၏ ဒိဗ္ဗသီချင်းကြောင့် နတ်တို့ပင် မောဟတက်ကြ၏—အခြားနည်းမရှိ။ အို ပဏ္ဍိတ၊ သင်သည် သာယာသောအသံ၊ ပုဏ္ဏယကြီးမားမှုနှင့် တာလ်-မာန် ပြည့်စုံညီညာစွာ သီဆို၏။

Verse 22

लययुक्तेन भावेन मूर्च्छना सहितेन च । मे मनश्चलितं ध्यानाद्गीतेनानेन सुव्रत

လယနှင့်ပြည့်ဝသောခံစားချက်၊ မူရ္ဍ္ဍနာ (သံလမ်း) နှင့်အတူ ဤသီချင်းသည် ကျွန်ုပ်၏စိတ်ကို သမာဓိဓ്യာနမှ လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်၊ အကျင့်သစ္စာကောင်းမြတ်သူရေ။

Verse 23

इदं स्थानं परित्यज्य अन्यस्थानं व्रजस्व तत् । गीतविद्याधर उवाच । आत्मज्ञानसमं गीतमन्यस्थानं व्रजामि किम्

“ဤနေရာကို စွန့်၍ အခြားနေရာသို့ သွားလော့။” ဂီတ-ဝိဒ္ယာဓရက ပြန်ဆိုသည်– “ဤသီချင်းသည် အာတ္မဇ္ဉာနနှင့် တန်းတူလျှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် အခြားဘယ်ကို သွားရမည်နည်း?”

Verse 24

दुःखं ददे न कस्यापि सुखदो नृषु सर्वदा । गीतेनानेन दिव्येन सर्वास्तुष्यंति देवताः

မည်သူ့ကိုမျှ ဒုက္ခမပေးစေနှင့်; လူတို့အကြား အမြဲတမ်း သုခပေးသူ ဖြစ်စေ။ ဤဒိဗ္ဗသီချင်းကြောင့် ဒေဝတာအားလုံး ပီတိဖြစ်၍ ကျေနပ်ကြသည်။

Verse 25

शंभुश्चापि समानीतो गीतध्वनिरतो द्विज । गीतं सर्वरसं प्रोक्तं गीतमानंददायकम्

ဒွိဇရေ၊ သမ္ဘူတော်ပင် သီချင်းသံတွင် လုံးဝနှစ်မြုပ်နေစဉ် ခေါ်ယူခံရသည်။ သီချင်းကို ရသအားလုံး၏ အနှစ်သာရဟု ဆိုကြပြီး၊ သီချင်းသည် အာနန္ဒ ပေးတတ်သည်။

Verse 26

शृंगाराद्यारसाः सर्वे गीतेनापि प्रतिष्ठिताः । शोभामायांति गीतेन वेदाश्चत्वार उत्तमाः

ရှೃင်္ဂာရ အစရှိသော ရသအားလုံးသည် သီချင်းဖြင့်ပင် တည်မြဲလာသည်။ သီချင်းကြောင့် အထွတ်အမြတ် ဝေဒ လေးပါးပင် တင့်တယ်တောက်ပလာသည်။

Verse 27

गीतेन देवताः सर्वास्तोषमायांति नान्यथा । तदेवं निन्दसे गीतं मामेवं परिचालयेः

သန့်ရှင်းသော သီချင်းသံဖြင့် နတ်ဒေဝတားအားလုံး ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကြသည်—အခြားနည်းမရှိ။ သို့ရာတွင် သင်က သီချင်းကို အပြစ်တင်နေသည်; ကျွန်ုပ်ကို ဤသို့ မဆက်ဆံပါနှင့်။

Verse 28

अन्यायोऽयं महाभाग तवैव इह दृश्यते । पुलस्त्य उवाच । सत्यमुक्तं त्वयाद्यैव गीतार्थं बहुपुण्यदम्

“ဤအရာသည် မတရားပါ၊ မဟာဘဂ္ဂ; ဤနေရာတွင် အရာသည် သင်တစ်ဦးတည်းနှင့်သာ ဆက်နွယ်နေသကဲ့သို့ မြင်ရသည်။” ပုလස්တျက ပြောသည်– “ယခု သင်က သီချင်း၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ဆိုခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ်ဖြစ်ပြီး ကုသိုလ်အလွန်ပေးတတ်သည်။”

Verse 29

शृणु त्वं मामकं वाक्यं मानं त्यज महामते । नाहं गीतं प्रकुत्सामि गीतं वंदामि नान्यथा

ကျွန်ုပ်၏စကားကို နားထောင်ပါ၊ မဟာမတေ; မာနကို စွန့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် သီချင်းကို မနိန္ဒာမပြုပါ; အစားထိုး၍ သီချင်းကို ပူဇော်ကန်တော့ပါသည်—အခြားမဟုတ်။

Verse 30

विद्याश्चतुर्दशैवैता एकीभावेन भावदाः । प्राणिनां सिद्धिमायांति मनसा निश्चलेन च

ပညာရပ် ဆယ့်လေးပါးဤတို့သည် တစ်ခုတည်းသော အမြင်တစ်ရပ်အဖြစ် ပေါင်းစည်းလျှင် အမှန်တရားသိမြင်မှုကို ပေးစွမ်းသူ ဖြစ်လာသည်; ထို့ပြင် စိတ်တည်ငြိမ် မလှုပ်ရှားသောအခါ သတ္တဝါတို့သည် ဓမ္မစိဒ္ဓိကို ရရှိကြသည်။

Verse 31

तपश्च तद्वन्मंत्राश्च सुसिद्ध्यंत्येकचिंतया । हृषीकाणां महावर्गश्चपलो मम संमतः

တပဿာနှင့် ထိုနည်းတူ မန္တရားတို့သည် တစ်ချက်တည်းအာရုံစိုက်သည့် စဉ်းစားခြင်းဖြင့် ပြည့်စုံစွာ စိဒ္ဓိရသည်။ သို့သော် အင်ဒြိယများ၏ အစုကြီးသည် ကျွန်ုပ်အမြင်အရ လှုပ်ရှားလွယ်၍ မတည်ငြိမ်။

Verse 32

विषयेष्वेव सर्वेषु नयत्यात्मानमुच्चकैः । चालयित्वा मनस्तस्माद्ध्यानादेव न संशयः

ဤအရာသည် အတ္တကို အာရုံခံအရာဝတ္ထု အားလုံးသို့ အပြင်းအထန် ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး သမาธိ(ဓျာန) တစ်ခုတည်း၌သာ မလွဲမသွေ အာရုံစိုက်ရမည်။

Verse 33

यत्र शब्दं न रूपं च युवती नैव तिष्ठति । मुनयस्तत्र गच्छंति तपःसिद्ध्यर्थमेव हि

အာရုံလှုပ်ရှားစေသော အသံမရှိ၊ ဆွဲဆောင်သော ရုပ်ပုံမရှိ၊ ယုဝတီမနေထိုင်သော နေရာ၌ပင် မုနိတို့သည် တပဿာအောင်မြင်မှု (သိဒ္ဓိ) ရရန်သာ သွားကြသည်။

Verse 34

अयं गीतः पवित्रस्ते बहुसौख्यप्रदायकः । न पश्येम वयं वीर तिष्ठामो वनसंस्थिताः

သင်၏ ဂီတသည် သန့်ရှင်းမြတ်စွာဖြစ်၍ များစွာသော ချမ်းသာကို ပေးစွမ်းသည်။ သို့သော် အို သူရဲကောင်း၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သင့်ကို မမြင်နိုင်ပါ၊ အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့သည် တောအတွင်း နေထိုင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 35

अन्यत्स्थानं प्रयाहि त्वं नोवा वयं व्रजामहे । गीतविधाधर उवाच । इंद्रियाणां बलं वर्गं जितं येन महात्मना

“အခြားနေရာသို့ သွားပါ; မဟုတ်လျှင် ကျွန်ုပ်တို့ ထွက်ခွာမည်။” ဂီတဝိဓာဓရက ပြောသည်– “ထို မဟာတ္မာသည် အင်ဒြိယတို့၏ အင်အားကြီးသော အစုအဖွဲ့ကို အနိုင်ယူပြီးပြီ။”

Verse 36

स जयी कथ्यते योगी स च वीरः ससाधकः । शब्दं श्रुत्वाथ वा दृष्ट्वा रूपमेवं महामते

ထို ယောဂီကို အောင်နိုင်သူဟု ခေါ်ကြသည်; သူသည် သူရဲကောင်း၊ စစ်မှန်သော သာဓက ဖြစ်သည်။ အို မဟာမတေ၊ အသံကို ကြားသော်လည်းကောင်း ရုပ်ကို မြင်သော်လည်းကောင်း သူသည် ဤသို့ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။

Verse 37

चलते नैव यो ध्यानात्स धीरस्तपसाधकः । भवांस्तु तेजसा हीन इंद्रियैर्विजितो यतः

ဓျာနမှ မလှုပ်မယှက် မကွာခွာသူသည် တည်ကြည်သောသူဖြစ်၍ တပဿာကို အမှန်တကယ် ပြည့်စုံစေတတ်၏။ သို့ရာတွင် သင်သည် အတွင်းတေဇဿ မရှိသဖြင့် အင်ဒြိယတို့က အနိုင်ယူထားသည်။

Verse 38

स्वर्गेपि नास्ति सामर्थ्यं मम गीतस्य धर्षणे । वर्जयंति वनं सर्वे हीनवीर्या न संशयः

ကောင်းကင်ဘုံ၌ပင် ငါ၏သီချင်း၏ အင်အားကို တားဆီးနိုင်သော စွမ်းအားမရှိ။ သတ္တိဗီရိယ နည်းသူတို့သည် အားလုံး သစ်တောကို ရှောင်ကြဉ်ကြသည်—သံသယမရှိ။

Verse 39

अयं साधारणो विप्र वनदेशो न संशयः । देवानां सर्वजीवानां यथा मम तथा तव

အို ဗိပရ (ဗြာဟ္မဏ)၊ ဤတောဒေသသည် အားလုံးအတွက် သာမန်တူညီသောအရာဖြစ်သည်—သံသယမရှိ။ ဒေဝတို့နှင့် သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ငါ၏အဖြစ်ကဲ့သို့ သင်၏အဖြစ်လည်း ထိုနည်းတူပင်။

Verse 40

कथं गच्छाम्यहं त्यक्त्वा वनमेवमनुत्तमम् । यूयं गच्छंतु तिष्ठंतु यद्भव्यं तत्तु नान्यथा

ဤအလွန်မြတ်၍ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော တောကို စွန့်၍ ငါ ဘယ်လိုသွားနိုင်မည်နည်း။ သင်တို့ သွားချင်သွား၊ နေချင်နေ; ကံကြမ္မာဖြစ်ရမည့်အရာသည် ထိုအတိုင်းဖြစ်မည်၊ အခြားမဟုတ်။

Verse 41

एवमाभाष्य तं विप्रं गीतविद्याधरस्तदा । समाकर्ण्य ततस्तेन मुनिना तस्य उत्तरम्

ဤသို့ ဗိပရကို ပြောဆိုပြီးနောက် သီချင်းဗိဒ္ယာ၌ ကျွမ်းကျင်သော ဝိဒ္ယာဓရသည် ထိုမုနိ၏ ပြန်ကြားချက်ကို အာရုံစိုက်၍ နားထောင်လေ၏။

Verse 42

चिंतयामास मेधावी किं कृत्वा सुकृतं भवेत् । क्षमां कृत्वा जगामाथ अन्यत्स्थानं द्विजोत्तमः

ပညာရှိသော ဗြာဟ္မဏသည် “ဘယ်အမှုကို ပြုလျှင် ပုဏ္ဏ (ကုသိုလ်) ပေါ်ထွန်းမည်နည်း” ဟု စဉ်းစား၏။ ထို့နောက် ခွင့်လွှတ်အပျော်ပေးပြီး ဒွိဇအမြတ်တော်သည် အခြားနေရာသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 43

तपश्चचार धर्मात्मा योगासनगतः सदा । कामं क्रोधं परित्यज्य मोहं लोभं तथैव च

ဓမ္မစိတ်ရှိသူသည် ယောဂအာသန၌ အမြဲတည်ကာ တပသကို ကျင့်၏။ ကာမနှင့် ကရောဓကို စွန့်ပြီး မောဟနှင့် လောဘကိုလည်း ထိုနည်းတူ စွန့်လွှတ်၏။

Verse 44

सर्वेन्द्रियाणि संयम्य मनसा सममेव च । एवं स्थितस्तदा योगी पुलस्त्यो मुनिसत्तमः

အင်္ဒြိယအားလုံးကို ထိန်းချုပ်၍ စိတ်ကိုလည်း ပြည့်စုံသော ညီမျှမှု၌ တည်ငြိမ်စေပြီးနောက်၊ ထိုအခါ ယောဂီ ပုလစ္စတျ—မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး—သည် ထိုအခြေအနေ၌ပင် တည်နေ၏။

Verse 45

सुकलोवाच । गते तस्मिन्महाभागे पुलस्त्ये मुनिपुंगवे । कालादिष्टेन तेनापि गीतविद्याधरेण च

စူကလာက ဆို၏—မဟာကံကောင်းသော ပုလစ္စတျ မုနိပုင်္ဂဝ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ သီချင်းဗိဒ္ယာ၌ ကျွမ်းကျင်သော ထို ဗိဒ္ယာဓရလည်း ကာလ (ကံကြမ္မာ) ၏ အမိန့်အတိုင်း ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 46

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । षट्चत्वारिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သရီ ပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ၌ ဝေနောပాఖ్యာန်နှင့် စူကလာချရိတ္တ အကြောင်းပါသော အခန်း (အဓ್ಯಾಯ) လေးဆယ့်ခြောက် ပြီးဆုံး၏။

Verse 47

ज्ञात्वा पद्मात्मजसुतमेकांतवनशालिनम् । गतो वराहरूपेण तस्याश्रममनुत्तमम्

ကြာပန်းမှ မွေးဖွားသူ၏ သား၏ သားကို၊ တိတ်ဆိတ်သော တောအတွင်း တစ်ကိုယ်တည်း နေထိုင်သူဟု သိရှိပြီးနောက်၊ သူသည် ဝရာဟ (ဝက်တော) ရုပ်ကို ဆောင်ကာ အထူးမြတ်သော အာရှရမ်သို့ သွားလေ၏။

Verse 48

आसनस्थं महात्मानं तेजोज्वालासमाविलम् । दृष्ट्वा चकार वै क्षोभं तस्य विप्रस्य भामिनि

အို စိတ်လှုပ်ရှားသော မိန်းမရေ၊ အာသနပေါ်တွင် ထိုင်နေသော မဟာတ్మာ ဗြာဟ္မဏကို တေဇော၏ တောက်လောင်သော အလင်းရောင်ဖြင့် ဝန်းရံထားသည်ကို မြင်လျှင်၊ သူမသည် အမှန်တကယ် စိတ်လှုပ်ရှား၍ ကမောက်ကမ ဖြစ်လေ၏။

Verse 49

धर्षयेन्नियतं विप्रं तुंडाग्रेण कुचेष्टया । पशुं ज्ञात्वा महाराज क्षमते तस्य दुष्कृतम्

ထိန်းချုပ်စည်းကမ်းရှိသော ဗြာဟ္မဏကို နှုတ်တံအဖျားနှင့် ကာမလိုလားသော အမူအရာဖြင့် နှောင့်ယှက်လျှင်၊ အို မဟာရာဇာ၊ ပြစ်သူကို တိရစ္ဆာန်သာဟု သိ၍ သူသည် ထိုဒုက္ကရိတကို ခွင့်လွှတ်လေ၏။

Verse 50

मूत्रयेत्पुरतः कृत्वा विष्ठां च कुरुते ततः । नृत्यते क्रीडते तत्र पतति प्रोच्चलेत्पुनः

သူသည် ရှေ့တွင် ဆီးသွားပြီးနောက် မစင်လည်း စွန့်လွှတ်သည်။ ထိုနေရာ၌ ကခုန်ကစားလေ၏; လဲကျပြီးနောက် ထပ်မံ ထလာပြန်သည်။

Verse 51

पशुं ज्ञात्वा परित्यक्तो मुनिना तेन भूपते । एकदा तु तथायाते तेन रूपेण वै पुनः

အို ဘုရင်ကြီး၊ ထိုမုနိသည် သူကို တိရစ္ဆာန်ဟု သိ၍ စွန့်ပစ်လေ၏။ သို့သော် တစ်ကြိမ်ထပ်မံ၊ ထိုပုံစံအတိုင်း ထိုရုပ်ဖြင့်ပင် လာရောက်သောအခါ၊ သူသည် ထိုရုပ်တူတူဖြင့်ပင် ပြန်လာလေ၏။

Verse 52

अट्टाट्टहासेन पुनर्हास्यमेवं कृतं तदा । रोदनं च कृतं तत्र गीतं गायति सुस्वरम्

ထို့နောက် အလွန်ကျယ်လောင်သော ရယ်သံဖြင့် သူသည် ထပ်မံ ဟာသဆန်စွာ ပြုမူလေ၏။ ထိုနေရာ၌ပင် ငိုကြွေးကာ နောက်တစ်ဖန် သာယာမြတ်သော အသံဖြင့် သီချင်းကို သီဆိုလေ၏။

Verse 53

तथा तमागतं विप्रो गीतविद्याधरं नृप । चेष्टितं तस्य वै दृष्ट्वा घोणिरेष भवेन्नहि

အို မင်းကြီး၊ ထိုဗြာဟ္မဏသည်လည်း ဂီတဗိဒ္ဓာဓရကဲ့သို့ သီချင်းပညာကျွမ်းကျင်သူ ရောက်လာသည်ကို မြင်၏။ သူ၏အပြုအမူကို ကြည့်၍ “ဤသူသည် ဂ္ဃောဏီ မဟုတ်နိုင်” ဟု သိလေ၏။

Verse 54

ज्ञात्वा तस्य तु वृत्तांतं मामेवं परिचालयेत् । पशुं ज्ञात्वा मया त्यक्तो दुष्ट एष सुनिर्घृणः

“သူ၏အပြုအမူကို သိပြီးနောက် ငါ့ကို ဤသို့ မဆက်ဆံစေပါနှင့်။ သူကို တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ဟု သိသဖြင့် ငါသည် စွန့်ပစ်ပြီးပြီ—သူသည် မကောင်းသူ၊ အလွန်မရက်စက်သူ ဖြစ်၏။”

Verse 55

एवं ज्ञात्वा महात्मानं गंधर्वाधममेव हि । चुकोप मुनिशार्दूलस्तं शशाप महामतिः

ဤသို့ “မဟာတ္မာ” ဟု ခေါ်ဆိုသူသည် အမှန်တကယ် နိမ့်ကျသော ဂန္ဓဗ္ဗ ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်သဖြင့် မုနိတို့၏ ကျားတော်ကဲ့သို့သော ရှိသည် ဒေါသထွက်လေ၏။ ထိုမဟာမတိသည် ထို့နောက် သူ့ကို ကျိန်စာချလေ၏။

Verse 56

यस्माच्छूकररूपेण मामेवं परिचालयेः । तस्माद्व्रज महापाप पापयोनिं तु शौकरीम्

“ဝက်ရိုင်းရုပ်ဖြင့် ငါ့ကို ဤသို့ နှောင့်ယှက်ခဲ့သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် မဟာအပြစ်သား၊ သွားလော့—အပြစ်ယောနီ ဖြစ်သော ဝက်မ၏ ဝမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လော့။”

Verse 57

शप्तस्तेनापि विप्रेण गतो देवं पुरंदरम् । तमुवाच महात्मानं कंपमानो वरानने

ထိုဗြာဟ္မဏ၏ ကျိန်စာကြောင့် သူသည် ဒေဝ ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြာ) ထံသို့ သွားရောက်하였다။ ကိုယ်တုန်လှုပ်ကာ၊ အလှမျက်နှာရှင်၊ မဟာအတ္တမ သခင်အား ရိုသေစွာ လျှောက်တင်하였다။

Verse 58

शृणु वाक्यं सहस्राक्ष तव कार्यं कृतं मया । तप एव हि कुर्वन्सन्दारुणं मुनिपुंगवः

နားထောင်ပါ၊ အို စဟသ္ရအက္ခ (မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသူ)၊ သင်၏ကိစ္စကို ကျွန်ုပ် ပြီးစီးစေခဲ့ပါပြီ။ ထိုမုနိအထွတ်အမြတ်သည် အလွန်ကြမ်းတမ်း၍ ခက်ခဲသော တပဿာကို တကယ်ပင် ဆောင်ရွက်နေပါသည်။

Verse 59

तस्मात्तपःप्रभावात्तु चालितः क्षोभितो मया । शप्तस्तेनास्मि विप्रेण देवरूपं प्रणाशितम्

ထို့ကြောင့် ထိုသူ၏ တပဿာအာနုဘော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်၍ စိတ်မငြိမ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုဗြာဟ္မဏက ကျွန်ုပ်ကို ကျိန်စာချပြီး ကျွန်ုပ်၏ ဒေဝရုပ်သဏ္ဌာန် ပျက်စီးသွား하였다။

Verse 60

पशुयोनिं गतं शक्र मामेवं परिरक्षय । ज्ञात्वा तस्य स वृत्तांतं गीतविद्याधरस्य च

“အို သက္ကရ (အိန္ဒြာ)၊ ကျွန်ုပ်သည် တိရစ္ဆာန်ဘဝသို့ ကျရောက်သွားပြီ—ဤသို့ပင် ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါ။” သူ၏အကြောင်းအရာနှင့် ဗိဒ္ဓာဓရတို့အတွင်းရှိ သီချင်းဆိုသူ၏ ဇာတ်ကြောင်းကို သိမြင်ပြီးနောက်၊ ထိုအတိုင်း ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 61

तेन सार्धंगतश्चेंद्रस्तं मुनिं पर्यभाषत । दीयतामनुग्रहो नाथ सिद्धिज्ञोसि द्विजोत्तम

သူနှင့်အတူ သွား၍ အိန္ဒြာသည် ထိုမုနိထံ ချဉ်းကပ်ကာ လျှောက်တင်하였다—“အို နာထ၊ ကရုဏာအနုဂြဟကို ပေးသနားပါ။ အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်၊ သင်သည် စိဒ္ဓိ (အလွန်ထူးကဲသော အောင်မြင်မှု) ကို သိမြင်သူဖြစ်သည်။”

Verse 62

क्षम्यतां मुनिवर्यास्मिन्क्रियतां शापमोक्षणम् । इति संप्रार्थितो विप्रो महेंद्रेणाह हृष्टधीः

“အို မုနိမြတ်ရှင်၊ ကျွန်ုပ်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်စေပါ” ဟု မဟိန္ဒြက တောင်းပန်သဖြင့် ဗြာဟ္မဏသည် ဝမ်းမြောက်သောစိတ်ဖြင့် ပြန်လည်ဆို၏။

Verse 63

पुलस्त्य उवाच । वचनात्तव देवेश क्षंतव्यं च मयापि हि । भविष्यति महाराज मनुपुत्रो महाबलः

ပုလස්တျက ဆိုသည်—“အို နတ်တို့၏အရှင်၊ သင်၏အမိန့်အတိုင်း ကျွန်ုပ်လည်း အမှန်တကယ် ခွင့်လွှတ်ရမည်။ အို မဟာရာဇာ၊ မနု၏ အလွန်တန်ခိုးကြီးသော သားတော်တစ်ပါး မွေးဖွားလာမည်။”

Verse 64

इक्ष्वाकुर्नाम धर्मात्मा सर्वधर्मानुपालकः । तस्य हस्ताद्यदा मृत्युरस्यैव च भविष्यति

ဓမ္မစိတ်ရှိသော အိက္ခဝါကု အမည်ရှိ မင်းတစ်ပါးရှိ၍ ဓမ္မအားလုံးကို ထိန်းသိမ်းသူဖြစ်၏။ သူ၏ သေခြင်းရောက်လာသောအခါ မိမိလက်မှပင် ဖြစ်လာမည်။

Verse 65

तदैष वै स्वकं देहं प्राप्स्यते नात्र संशयः । एतत्ते सर्ववृत्तांतं शूकरस्य निवेदितम्

ထိုအခါ သူသည် မိမိ၏ (မှန်ကန်သော) ကိုယ်ခန္ဓာကို အမှန်တကယ် ပြန်လည်ရရှိမည်—သံသယမရှိ။ ဤသို့ ဝက်တော (သုကရ) ၏ အကြောင်းအရာအားလုံးကို သင်အား တင်ပြပြီးပြီ။

Verse 66

आत्मनश्च प्रवक्ष्यामि पत्या सार्धं शृणुष्व हि । मया च पातकं घोरं कृतं यत्पापया पुरा

ကျွန်ုပ်အကြောင်းကိုလည်း ပြောပြမည်—ခင်ပွန်းနှင့်အတူ နားထောင်ကြပါ။ ယခင်က ပ罪ရှိသော ကျွန်ုပ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်ကြီးတစ်ရပ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့ဖူးသည်။