Adhyaya 121

Verse 1

कामोदोवाच । न विदुर्देवताः सर्वा यस्यांतं रूपमेव च । यस्मिल्लींनस्तु सर्वोयं स चैकात्मा प्रकथ्यते

ကာမောဒာက ဆိုသည်။ ဒေဝတားအားလုံးသည် သူ၏ အဆုံးအနားကို မသိကြ၊ သူ၏ အမှန်တကယ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကိုလည်း မသိကြ။ ဤလောကကြီးတစ်ခုလုံး လုံးဝလျောကွယ်၍ လိမ့်ဝင်သွားရာ သူကို “တစ်ပါးတည်းသော အတ္တ” ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 2

यस्या मायाप्रपंचस्तु संसारः शृणु नारद । कस्मात्प्रयाति संसारं मम स्वामी जगत्पतिः

အို နာရဒာ၊ နားထောင်ပါ။ သံသရာဟူသည် သူမ၏ မာယာ၏ ကျယ်ပြန့်သော ပြပွဲသာ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျွန်ုပ်၏ သခင်—လောကပတိ—သည် သံသရာထဲသို့ အဘယ်ကြောင့် ဝင်ရောက်သနည်း။

Verse 3

पापैश्चापि सुपुण्यैश्च नरोबद्धस्तु कर्मभिः । संसारं सरते विप्र हरिः कस्माद्व्रजेद्वद

အပြစ်ကံနှင့် အလွန်ကောင်းသော ကုသိုလ်ကံတို့ကြောင့် ကံဖြင့်ချည်နှောင်ခံရသော လူသည် သံသရာတွင် လှည့်လည်သွားလာသည်။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ထို့ကြောင့် ဟရီသည် အဘယ်ကြောင့်၊ မည်သို့ပင် မွေးဖွားပြန်လည်ခြင်း၏ လှည့်ပတ်မှုထဲသို့ ဝင်ရောက်မည်နည်း—ကျွန်ုပ်အား ပြောပါ။

Verse 4

नारद उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि यत्कृतं तेन चक्रिणा । भृगोरग्रे प्रतिज्ञातं यज्ञरक्षां करोम्यहम्

နာရဒက ဆိုသည်—“အို ဒေဝီ၊ နားထောင်ပါ။ စက်ရကိုင်တော်မူသော ဘုရားရှင်က ပြုခဲ့သမျှကို ငါပြောမည်။ ဘൃဂုရှေ့တွင် ‘ယဇ္ဉကို ကာကွယ်မည်’ ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။”

Verse 5

इंद्रस्य वचनात्सद्यो गतोऽसौ दानवैः सह । योद्धुं विहाय गोविंदो भृगोश्चैव मखोत्तमम्

အင်ဒြာ၏ အမိန့်အရ သူသည် ဒါနဝများနှင့်အတူ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။ ဂోవိန္ဒသည် စစ်တိုက်လိုစိတ်ကို လွှတ်ချ၍ ဘൃဂု၏ အထူးမြတ်သော မခ-ယဇ္ဉသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 6

मखं त्यक्त्वा गते देवे पश्चात्तैर्दानवोत्तमैः । आगत्य ध्वंसितः सर्वः स यज्ञः पापचेतनैः

ဒေဝတော် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ အထက်မြတ်သော ဒါနဝများသည် နောက်မှလာကာ ပാപစိတ်ဖြင့် ထိုယဇ္ဉကို အကုန်လုံး ဖျက်ဆီးပစ်하였다။

Verse 7

हरिं क्रुद्धः स योगींद्रः शशाप भृगुरेव तम् । दशजन्मानि भुंक्ष्व त्वं मच्छापकलुषीकृतः

ဒေါသထွက်၍ ယောဂီတို့၏ အရှင် ဘృဂုသည် ဟရိကိုပင် ကျိန်စာချခဲ့သည်—“ငါ၏ကျိန်စာကြောင့် အညစ်အကြေးကပ်လျက်၊ သင်သည် မွေးဖွားမှု ဆယ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဒုက္ခကို ခံစားရမည်။”

Verse 8

कर्मणः स्वस्य संभोगं संभोक्ष्यति जनार्दनः । तन्निमित्तं त्वया देवि दुःस्वप्नः परिवीक्षितः

ဇနာရဒနသည် မိမိ၏ ကర్మ၏ အကျိုးကို မလွဲမသွေ ခံစားရမည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် အို ဒေဝီ၊ သင်သည် အမင်္ဂလာ အိပ်မက်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။

Verse 9

इत्युक्त्वा तां गतो विप्रो ब्रह्मलोकं स नारदः । कृष्णस्यापि सुदुःखेन दुःखिता साभवत्तदा

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ဗြဟ္မဏ ရှင်နာရဒ မုနိသည် ဗြဟ္မလောကသို့ ထွက်ခွာသွား၏။ ထိုအခါ သူမလည်း သီရိကృష్ణ၏ အလွန်ပြင်းထန်သော ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် စိတ်မော၍ ဝမ်းနည်းသွား၏။

Verse 10

रुरोद करुणं बाला हाहेति वदती मुहुः । गङ्गातीरोपविष्टा सा जलांते शृणु नन्दन

မိန်းကလေးငယ်သည် သနားဖွယ်ကောင်းစွာ ငိုကြွေး၍ “ဟာယ၊ ဟာယ” ဟု မကြာခဏ အော်ဟစ်လေ၏။ ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ရေစပ်နား၌ပင် နေတည်နေ၏—နားထောင်လော့၊ အို သားရေ။

Verse 11

सुनेत्राभ्यां तथाश्रूणि दुःखेनापि प्रमुंचति । तान्यश्रूणि प्रमुक्तानि गंगातोये पतंत्यपि

သူ၏ လှပသော မျက်လုံးနှစ်လုံးမှ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့်ပင် မျက်ရည်များ စီးကျလာ၏။ ထိုလွတ်ကျသွားသော မျက်ရည်စက်များသည် ဂင်္ဂါရေထဲသို့လည်း ကျရောက်သွား၏။

Verse 12

जले चैव निमज्जंति तस्याश्चाप्यश्रुबिंदवः । संभवंति पुनस्तात पद्मरूपाणि तानि च

သူမ၏ မျက်ရည်စက်များလည်း ရေထဲသို့ နစ်မြုပ်သွား၏။ ထို့နောက် အို ချစ်သူရေ၊ ထိုမျက်ရည်စက်များသည် ထိုနေရာ၌ပင် ပြန်လည်ပေါက်ဖွားကာ ကြာပန်းအဖြစ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ယူလာ၏။

Verse 13

गंगातोये प्रफुल्लानि वाहितानि प्रयांति वै । ददृशे दानवश्रेष्ठो विष्णुमायाप्रमोहितः

ဂင်္ဂါရေထဲတွင် ပန်းများသည် အပြည့်အဝ ပွင့်ဖူးလျက် ရေစီးနှင့်အတူ မျောပါသွားသည်ကို အမှန်တကယ် မြင်ရ၏။ ဒာနဝတို့အနက် အထွဋ်အမြတ်သည် ထိုအရာကို မြင်လေရာ—ဗိဿနု၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်နေ၏။

Verse 14

दुःखजानि न जानाति मुनिना कथितान्यपि । हर्षेण महताविष्टः परिजग्राह सोऽसुरः

မုနိက ပြောကြားသော ဒုက္ခဖြစ်စေမည့် အကျိုးဆက်များကိုပင် သူမသိမမြင်နိုင်ခဲ့။ မဟာဝမ်းမြောက်ခြင်းကြီးဖြင့် လွှမ်းမိုးနေသဖြင့် ထိုအသူရက ထိုအရာကို လက်ခံယူလိုက်သည်။

Verse 15

पद्मैस्तु पुष्पितैः सोपि पूजयेद्गिरिजाप्रियम् । सप्तकोटिभिर्दैत्येंद्रो विष्णुमायाप्रमोहितः

သူလည်း ပွင့်လန်းသော ကြာပန်းများဖြင့် ဂိရိဇာ၏ချစ်သူ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်ရမည်။ ဗိဿနု၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်နေသော ဒာနဝတို့၏ အရှင်သည် ကြာပန်း ခုနစ်ကုဋိဖြင့် ထိုပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 16

अथ क्रुद्धा जगद्धात्री शंकरं वाक्यमब्रवीत् । पश्यैतस्य विकर्म त्वं दानवस्य महामते

ထို့နောက် ကမ္ဘာကိုထိန်းသိမ်းသော မိခင် (ဇဂဒ္ဓာတရီ) သည် ဒေါသထွက်၍ ရှင်ကရာအား ဤစကားကို မိန့်ကြား하였다— “အို မဟာဉာဏ်ရှိသူ၊ ဤဒာနဝ၏ မကောင်းသော အပြုအမူကို ကြည့်လော့။”

Verse 17

शोकोत्पन्नानि पद्मानि गंगातोयगतानि वै । अयमेष प्रगृह्णाति कामाकुलितचेतनः

ဝမ်းနည်းခြင်းမှ ပေါက်ဖွားသော ကြာပန်းများသည် အမှန်တကယ် ဂင်္ဂါရေထဲတွင် စီးမျောနေသည်။ ထိုသူသည် ကာမဆန္ဒကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးကာ ထိုကြာပန်းများကို လှည့်လည်ကောက်ယူနေသည်။

Verse 18

पूजयेच्चापि दुष्टात्मा शोकसंतापकारकैः । दुःखजैः शोकजैः पुष्पैस्तैः सुश्रेयः कथं भवेत्

စိတ်မကောင်းသောသူကပင် ဝမ်းနည်းပူပန်မှုကို ဖြစ်စေသော ပူဇော်ပစ္စည်းများ—ဒုက္ခနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းမှ ပေါက်ဖွားသော ပန်းများဖြင့်—ပူဇော်လျှင် အမှန်တကယ် ကောင်းကျိုးမင်္ဂလာသည် မည်သို့ ပေါ်ပေါက်နိုင်မည်နည်း။

Verse 19

यादृशेनापि भावेन मामेव परिपूजयेत् । तादृशेनापि भावेन अस्य सिद्धिर्भविष्यति

မည်သို့သော စိတ်ထားဖြင့်မဆို လူတစ်ဦးက ငါတစ်ပါးတည်းကို ပူဇော်ကန်တော့လျှင် ထိုစိတ်ထားအတိုင်းပင် သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အောင်မြင်မှုသည် ပြည့်စုံစွာ အကျိုးထွက်လာမည်။

Verse 20

सत्यध्यानविहीनोयं कामोदा न्यस्तमानसः । संजातः पापचारित्रो जहि देवि स्वतेजसा

ဤ ကာမောဒါသည် စစ်မှန်သော ဓျာနမရှိဘဲ စိတ်လည်းကျဆင်းနေပြီး ယခုအခါ အပြစ်ပြုသော အကျင့်သဘောသို့ ရောက်လာပြီ။ အို ဒေဝီ၊ မိမိ၏ တေဇောရောင်ခြည်ဖြင့် သူမကို ဖျက်ဆီးပါ။

Verse 21

एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं शंभोश्चैव महात्मनः । अस्यैव संक्षयं शंभो करिष्ये तव शासनात्

မဟာအတ္တမ သမ္ဘူဘုရား၏ စကားကို ထိုသို့ကြားပြီးနောက်၊ အို သမ္ဘူ၊ သင်၏ အမိန့်အတိုင်း ဤသံသယကိုပင် ငါ အဆုံးသတ်မည်။

Verse 22

एवमुक्त्वा ततो देवी तस्यापि वधकांक्षया । वर्त्तते हि विहुंडस्य वधोपायं व्यचिंतयत्

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ဒေဝီသည် သူ၏ သေဆုံးမှုကိုလည်း လိုလားသဖြင့် စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စွာထားကာ အမှန်တကယ်ပင် ဝိဟုဏ္ဍကို သတ်ရန် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားလျက်နေ하였다။

Verse 23

कृत्वा मायामयं रूपं ब्राह्मणस्य महात्मनः । पूजयेच्छंकरं नाथं सुपुष्पैः पारिजातजैः

မာယာဖြင့် မဟာအတ္တမ ဘြာဟ္မဏ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ၊ ပာရိဇာတပန်းအလှပဆုံးများဖြင့် ကာကွယ်ရှင် နာထ သင်္ကရကို ပူဇော်ကန်တော့ရမည်။

Verse 24

समेत्य दानवः पापो दिव्यां पूजां विनाशयेत् । कामाकुलः सुदुःखार्तस्तद्गतो भावतत्परः

အဲဒီနေရာသို့ ရောက်လာသော အပြစ်ရှိသော ဒါနဝသည် သာမန်မဟုတ်သော ဒေဝဘုရားပူဇော်မှုကို ဖျက်ဆီးလေ၏။ ကာမဆန္ဒကြောင့် ရူးသွပ်၍ ပြင်းထန်သော ဝမ်းနည်းမှုဒုက္ခကြောင့် ပင်ပန်းကာ စိတ်သည် ထိုအရာတစ်ခုတည်း၌ ကပ်လျက် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေ၏။

Verse 25

विष्णोश्चैव महामायां पूर्वदृष्टां स दानवः । सस्मार दानवः पापः कामबाणैः प्रपीडितः

ကာမ၏မြားများကြောင့် နှိပ်စက်ခံရသော အပြစ်ကြီး ဒါနဝသည် ယခင်က မြင်ဖူးခဲ့သော ဗိဿဏု၏ မဟာမာယာကို ထပ်မံ သတိရလေ၏။

Verse 26

तस्याः स्मरणमात्रेण कंदर्पेण बलीयसा । विरहाकुलदुःखार्तो रोदते हि मुहुर्मुहुः

သူမကို သတိရရုံမျှဖြင့်ပင် အင်အားကြီး ကန္ဒရ္ပ (ကာမဒေဝ) ၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်ကာ၊ ခွဲခွာခြင်းဒုက္ခကြောင့် စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်၍ ထပ်ခါထပ်ခါ ငိုကြွေးလေ၏။

Verse 27

कालाकृष्टः स दुष्टात्मा शोकजातानि तानि सः । परिगृह्य समायातः पूजनार्थी महेश्वरम्

ကာလ (အချိန်) ၏ ဆွဲငင်မှုကြောင့် ထိုမကောင်းစိတ်ရှိသူသည် ဝမ်းနည်းမှုမှ ပေါက်ဖွားသော အရာများကို စုဆောင်းယူကာ၊ မဟေရှဝရ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်လိုသော ဆန္ဒဖြင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာလေ၏။

Verse 28

देव्या कृतां हि पूजां च सुपुष्पैः पारिजातजैः । तां निर्णाश्य सुलोभेन शोकजैः परिपूजयेत्

ဒေဝီအတွက် ပါရိဇာတ ပန်းလှလှများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပူဇော်မှုကို ဖယ်ရှားပြီးနောက်၊ လောဘစိတ်ကြောင့် ဝမ်းနည်းမှုမှ ပေါက်ဖွားသော ပန်းများဖြင့် အစားထိုးပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 29

नेत्राभ्यां तस्य दुष्टस्य बिंदवस्तेऽश्रुसंभवाः । अविरलास्ततो वत्स पतंति लिंगमस्तके

ချစ်သားရေ၊ ထိုမကောင်းသူ၏ မျက်စိနှစ်ဖက်မှ မျက်ရည်မှ ပေါက်ဖွားသော အစက်များသည် မပြတ်မလပ် လိင်္ဂ၏ ထိပ်ပေါ်သို့ ကျဆင်းနေ၏။

Verse 30

देवी ब्राह्मणरूपेण तमुवाच महामते । को भवान्पूजयेद्देवं शोकाकुलमनाः सदा

ဒေဝီသည် ဗြာဟ္မဏရုပ်ကို ခံယူ၍ သူ့အား မိန့်တော်မူသည်— “အို မဟာဉာဏ်ရှိသူ၊ စိတ်နှလုံးအမြဲ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသူက ဘုရားသခင်ကို မည်သူက ပူဇော်နိုင်မည်နည်း?”

Verse 31

पतंत्यश्रूणि देवस्य मस्तके शोकजानि ते । अपवित्राणि मे ब्रूहि एतमर्थं ममाग्रतः

သင်၏ ဝမ်းနည်းခြင်းမှ ပေါက်ဖွားသော မျက်ရည်များသည် ဒေဝ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ကျနေသည်။ ငါ့ရှေ့တွင် အကြောင်းရင်းကို ထင်ရှားစွာ ပြောပါ—အဘယ်ကြောင့် မသန့်ရှင်းသနည်း။

Verse 32

विहुंड उवाच । पूर्वं दृष्टा मया नारी सर्वसौभाग्यसंपदा । सर्वलक्षणसंपन्ना कामस्यायतनं महत्

ဝိဟုဏ္ဍက ပြောသည်— “ယခင်က ငါသည် မိန်းမတစ်ဦးကို မြင်ခဲ့၏။ သူမသည် ကံကောင်းခြင်း၏ အဖိုးတန်အရာအားလုံးဖြင့် ပြည့်စုံ၍ မင်္ဂလာလက္ခဏာများလည်း စုံလင်ကာ၊ ကာမ၏ မဟာအာသရိယတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်၏။”

Verse 33

तस्या मोहेन संदग्धः कामेनाकुलतां गतः । तया प्रोक्तं हि संभोगे देहि मे दायमुत्तमम्

သူမအပေါ် မောဟဖြင့် လောင်ကျွမ်းကာ ကာမကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားဝေဝါးသွား၏။ ထို့နောက် ပေါင်းစည်းချိန်တွင် သူမက “အကောင်းဆုံး ဒါယ (အပိုင်း/မင်္ဂလာပစ္စည်း) ကို ငါ့အား ပေးလော့” ဟု ဆို၏။

Verse 34

कामोदसंभवैः पुष्पैः पूजयस्व महेश्वरम् । तेषां पुष्पकृतां मालां मम कंठे परिक्षिप

ကာမောဒါမှ ပေါက်ဖွားသော ပန်းများဖြင့် မဟေရှဝရကို ပူဇော်လော့၊ ထိုပန်းများဖြင့် ချည်ထားသော ပန်းကုံးကို ငါ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် ဆင်ပေးလော့။

Verse 35

कोटिभिः सप्तसंख्यातैः पूजयस्व महेश्वरम् । तदर्थं पूजयाम्येव ईश्वरं फलदायकम्

ကိန်းဂဏန်း ခုနှစ်ကုဋိဖြင့် မဟေရှဝရကို ပူဇော်လော့; ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက်ပင် ငါသည် အကျိုးफल ပေးသနားသော အရှင် အီရှဝရကို တကယ်ပင် ပူဇော်၏။

Verse 36

कामोदसंभवैः पुष्पैर्दुर्लभैर्देवदानवैः । श्रीदेव्युवाच । क्व ते भावः क्व ते ध्यानं क्व ते ज्ञानं दुरात्मनः

ကာမောဒါမှ ပေါက်ဖွားသော ပန်းများဖြင့်—နတ်နှင့် အသူရာတို့အတွက်တောင် ရှားပါးသော—သရီဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်– “နင်၏ ဘာဝ (စိတ်ဓာတ်) ဘယ်မှာနည်း? နင်၏ ဓျာန ဘယ်မှာနည်း? နင်၏ ဉာဏ် ဘယ်မှာနည်း၊ အကျင့်ဆိုးစိတ်ဆိုးသူရေ?”

Verse 37

ईश्वरस्यापि संबंधो नास्ति किंचित्त्वयैव हि । कामोदाया वरं रूपं कीदृशं वद सांप्रतम्

အရှင် အီရှဝရနှင့်ပင် နင်မှာ ဆက်နွယ်မှု အနည်းငယ်မျှ မရှိ။ ယခု ပြောလော့—ကာမောဒါ၏ အမြတ်ဆုံး ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ယခုအခါ မည်သို့ရှိသနည်း။

Verse 38

क्व लब्धानि सुपुष्पाणि तस्या हास्योद्भवानि च । विहुंड उवाच । भावं ध्यानं न जानामि न दृष्टा सा मया कदा

“အဲဒီ လှပသော ပန်းများကို ဘယ်က ရခဲ့သနည်း၊ သူမ၏ ရယ်သံမှ ပေါက်ဖွားသော အရာများက ဘယ်ကနေလဲ?” ဟု မေးရာ၊ ဗိဟုဏ္ဍက ပြောသည်– “ငါသည် သူမ၏ ဘာဝနှင့် ဓျာနကို မသိ၊ သူမကို မည်သည့်အခါမျှ မမြင်ဖူး။”

Verse 39

गंगातोयगतान्येव परिगृह्णामि नित्यशः । तैरहं पूजयाम्येकं शंकरं प्रवदाम्यहम्

ကျွန်ုပ်သည် ဂင်္ဂါမြစ်၏ သန့်ရှင်းသော ရေကို ထိတွေ့ပြီးသား အရာများကိုသာ နိစ္စတမ်း လက်ခံယူပါသည်။ ထိုအရာများဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် ရှင်ကရာ (Śaṅkara) တစ်ပါးတည်းကို ပူဇော်ကြောင်း ကြေညာပါသည်။

Verse 40

ममाग्रे कथितं विप्र शुक्रेणापि महात्मना । वचनात्तस्य देवेशमर्चयामि दिनदिने

အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဤအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်ရှေ့တွင် မဟာသတ္တဝါ သုက္ကရ (Śukra) ကပင် ပြောကြားခဲ့သည်။ သူ၏ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ကျွန်ုပ်သည် နတ်တို့၏ အရှင်ကို နေ့စဉ်ပူဇော်ပါသည်။

Verse 41

एतत्ते सर्वमाख्यातं यच्च पृष्टोस्मि सांप्रतम् । श्रीदेव्युवाच । कामोदारोदनाज्जातैः पुष्पैस्तैर्दुःखसंभवैः

“ယခု မေးမြန်းသကဲ့သို့ အရာအားလုံးကို သင့်အား ငါ ပြောပြပြီးပြီ။” ရှရီ ဒေဝီ မိန့်တော်မူသည်– “ကာမ၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် ငိုကြွေးသံမှ မွေးဖွားလာသော၊ ဒုက္ခမှ ပေါက်ဖွားသော ပန်းများဖြင့်— …”

Verse 42

लिंगमर्चयसे दुष्ट प्रभाते नित्यमेव च । यादृशेनापि भावेन पुष्पैश्च यादृशैस्त्वया

အို လူဆိုး၊ မင်းသည် မနက်တိုင်း မပျက်မကွက် လင်္ဂကို ပူဇော်အာရ္ဍနာ ပြုနေသည်။ သို့သော် မင်း၏ စိတ်ထားဘယ်လိုဖြစ်စေ၊ မင်းတင်ပူဇော်သော ပန်းများ ဘယ်လိုဖြစ်စေ ထိုအတိုင်းပင်။

Verse 43

अर्चितो देवदेवेशस्तादृशं फलमाप्नुहि । दिव्यपूजां विनाश्यैवं शोकपुष्पैः प्रपूजसि

မင်းသည် နတ်တို့၏ အရှင်တော်ကို ပူဇော်သော်လည်း ထိုသဘောတူညီသော အကျိုးကိုပင် ရမည်။ အကြောင်းမှာ မင်းသည် ဒိဗ္ဗပူဇာကို ဖျက်ဆီးပြီး ယခု ဝမ်းနည်းခြင်း၏ ပန်းများဖြင့် ပူဇော်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 44

असौ दोषस्तवैवाद्य समुत्पन्नः सुदारुणः । तस्माद्दण्डं प्रदास्यामि भुंक्ष्व स्वकर्मजं फलम्

သင်၌ ဤကြီးလေးသော အပြစ်သည် ယနေ့တွင် ပေါ်ပေါက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သင့်အား ငါအပြစ်ပေးမည်။ သင့်ကံ၏ အကျိုးဆက်ကို ခံစားလော့။

Verse 45

तस्या वाक्यं समाकर्ण्य कालकृष्टो बभाष ताम् । रे रे दुष्ट दुराचार मम कर्मप्रदूषक

သူမ၏ စကားကို ကြားလျှင် ကာလတရား၏ တွန်းပို့ခြင်းခံရသူက သူမအား ပြောဆိုသည်မှာ - 'ဟယ် လူယုတ်မာ၊ အကျင့်ဆိုးသူ၊ ငါ၏ အလုပ်ဝတ္တရားကို ဖျက်ဆီးသူ!'

Verse 46

हन्मि त्वामिह खड्गेन अनेनापि न संशयः । इत्युक्त्वा ब्राह्मणं तं स निशितं खड्गमाददे

'ငါသည် ဤဓားဖြင့် သင့်ကို ဤနေရာ၌ပင် သတ်မည်။ ဤအရာ၌ သံသယမရှိ။' ဟု ထိုပုဏ္ဏားအား ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် ထက်မြက်သော ဓားကို ကိုင်လိုက်သည်။

Verse 47

हंतुकामः स दुष्टात्मा अभ्यधावत दानवः । सा देवी विप्ररूपेण संक्रुद्धा परमेश्वरी

သတ်လိုသော ဆန္ဒဖြင့် ထိုယုတ်မာသော နတ်ဆိုးသည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသည်။ သို့သော် ပုဏ္ဏားအသွင်ဆောင်ထားသော တန်ခိုးကြီးမားလှသည့် နတ်ဘုရားမသည် အလွန်အမျက်ထွက်တော်မူ၏။

Verse 48

हन्मि त्वामिह खड्गेन अनेनापि न संशयः । स्वस्थानमागतं दृष्ट्वा हुंकारं विससर्ज ह । तेन हुंकारनादेन पतितो दानवाधमः

သူသည် မိမိနေရာသို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်လျှင် 'ဟွန်း' ဟူသော အသံကို ပြုလိုက်သည်။ ထိုအသံကြောင့် ယုတ်မာသော ဒေါနဝနတ်ဆိုးသည် လဲကျသွားလေသည်။

Verse 49

निश्चेष्टः कामरूपेण वज्राहत इवाचलः । पतिते दानवे तस्मिन्सर्वलोकविनाशके

ကာမရူပ၏ ထိုးနှက်မှုကြောင့် သူသည် လှုပ်ရှားမရဘဲ လဲကျနေ၍ မိုးကြိုး(ဝဇ္ရ)ထိခိုက်ကာ ကွဲပျက်သွားသော တောင်တန်းကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ လောကအားလုံးကို ဖျက်ဆီးတတ်သော ဒါနဝသည် ထိုအခါ လဲကျသွား၏။

Verse 50

लोकाः स्वास्थ्यं गताः सर्वे दुःखतापविवर्जिताः । एतस्मात्कारणाद्वत्स सा स्त्री वै परिदेवति

လောကအားလုံးသည် ကျန်းမာချမ်းသာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိ၍ ဒုက္ခနှင့် ပူလောင်မှုကင်းစင်သွားကြ၏။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်၊ ချစ်သားရေ၊ ထိုမိန်းမသည် အမှန်တကယ် ငိုကြွေးလျက်ရှိ၏။

Verse 51

गंगातीरे वरारोहा दुःखव्याकुलमानसा । एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्त्वया परिपृच्छितम्

ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းပေါ်တွင်၊ အမြင့်မြတ်သော မိန်းမရေ၊ သင်၏စိတ်သည် ဒုက္ခကြောင့် လှုပ်ရှားနေ၏။ သင်မေးမြန်းခဲ့သမျှကို ငါသည် အပြည့်အစုံ ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။

Verse 52

विष्णुरुवाच । एवमुक्त्वा सुपुत्रं तं कुंजलो अंडजेश्वरः । विरराम महाप्राज्ञः किञ्चिन्नोवाच भूपते

ဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်—ဤသို့ဆိုပြီး ထိုကောင်းသောသားအား ကုဉ္ဇလ (ဥမှမွေးဖွားသူများ၊ ငှက်တို့၏ အရှင်) သည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ အို မင်းကြီး၊ မဟာပညာရှိသည် ထပ်မံ မည်သည့်စကားမျှ မပြောတော့။