Adhyaya 21

Verse 1

सूत उवाच । एकदा व्यास देवोऽसौ ब्रह्माणं जगतः पतिम् । सुव्रताख्यानकं सर्वं पप्रच्छातीव विस्मितः

သုတက ပြောသည်။ တစ်ခါတုန်းက သာသနာတော်မြတ် ဒေဝဗျာသသည် အလွန်အံ့ဩ၍ လောက၏အရှင် ဘြဟ္မာတော်အား ‘သုဝရတ’ အခယာနာတော် အပြည့်အစုံကို မေးမြန်းလေ၏။

Verse 2

व्यास उवाच । लोकात्मंल्लोकविन्यास देवदेव महाप्रभो । सुव्रतस्याथ चरितं श्रोतुमिच्छामि सांप्रतम्

ဗျာသက ပြောသည်။ လောက၏ဝိညာဉ်တော်၊ လောကကို စီမံတည်ဆောက်တော်မူသောအရှင်၊ ဒေဝတို့၏ဒေဝ မဟာပရဘုရား၊ ယခု သုဝရတ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းနှင့် ကုသိုလ်ကံပြုမှုများကို ကြားနာလိုပါသည်။

Verse 3

ब्रह्मोवाच । पाराशर्यमहाभाग श्रूयतां पुण्यमुत्तमम् । सुव्रतस्य सुविप्रस्य तपश्चर्यासमन्वितम्

ဘြဟ္မာတော် မိန့်တော်မူသည်။ ပါရာရှရျ မဟာဘဂါ၊ ဤအလွန်မြတ်၍ ပုဏ္ဏကောင်းသော ဇာတ်ကြောင်းကို နားထောင်လော့—တပဿာနှင့် စည်းကမ်းတကျ သာသနာကျင့်စဉ်တို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော သုဝရတ အထက်မြတ်သော ဗြာဟ္မဏ၏ အကြောင်းဖြစ်သည်။

Verse 4

सुव्रतो नाम मेधावी बाल्यादपि स चिंतयन् । गर्भे नारायणं देवं दृष्टवान्पुरुषोत्तमम्

သုဝရတဟု အမည်ရသော ဉာဏ်ပညာရှိသူတစ်ဦး ရှိ၏။ ကလေးဘဝမှစ၍ အရှင်ကို အမြဲတမ်း စိတ်ထဲတွင် ဆင်ခြင်တော်မူလေ၏။ မိခင်ဝမ်းတွင်း၌ပင် နာရာယဏဒေဝ—ပုရုရှိုတ္တမ အမြင့်မြတ်ဆုံးအရှင်—ကို ဒർശနပြုခဲ့သည်။

Verse 5

स पूर्वकर्माभ्यासेन हरेर्ध्यानं गतस्तदा । शंखचक्रधरं देवं पद्मनाभं सुपुण्यदम्

ထို့နောက် အတိတ်ကံမှ အလေ့အကျင့်၏ အားကြောင့် သူသည် ဟရိတော်၏ ဓ్యာန၌ ဝင်ရောက်လေ၏—သင်္ခနှင့် စက္ကရကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော ပဒ္မနာဘ ဒေဝတော်၊ မဟာပုဏ္ဏကို ပေးသနားတော်မူသူ။

Verse 6

ध्यायते चिंतयेत्सो हि गीते ज्ञाने प्रपाठने । एवं देवं हरिं ध्यायन्सदैव द्विजसत्तमः

သီချင်းတော်များကို ရွတ်ဆိုစဉ်၊ ဓမ္မဗဟုသုတကို လေ့လာစဉ်၊ အသံထွက်ဖတ်ရှုစဉ်တွင်လည်း ထာဝရဘုရားကို ဓ్యာနပြု၍ စိတ်ဖြင့် ဆင်ခြင်ရမည်။ ထို့ကြောင့် နတ်တော် ဟရီကို အမြဲဓ్యာနပြုနေသဖြင့် ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော ဗြာဟ္မဏသည် အစဉ်အမြဲ ထိုဘုရား၌ လုံးဝလျှံဝင်နေ၏။

Verse 7

क्रीडत्येवं सदा डिंभैः सार्द्धं च बालकोत्तमः । बालकानां स्वकं नाम हरेश्चैव महात्मनः

ဤသို့ပင် ကလေးတို့အနက် အကောင်းဆုံးသောသူသည် ကလေးငယ်များနှင့်အတူ အမြဲကစားလေ့ရှိ၏။ ထို့ပြင် ကလေးများအကြား၌ ထိုမဟာအတ္မာ၏ ကိုယ်ပိုင်နာမည်ကိုလည်း “ဟရီ” ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 8

चकार स हि मेधावी पुण्यात्मा पुण्यवत्सलः । समाह्वयति वै मित्रं हरेर्नाम्ना महामतिः

အမှန်တကယ် ထိုမেধာဝီ၊ ပုဏ္ဏာတ္မာ၊ ကုသိုလ်ကိုချစ်မြတ်နိုးသော မဟာမတိသည် မိတ်ဆွေကို “ဟရီ” နာမတော်ဖြင့် ခေါ်၍ အဖိတ်ခေါ်လေ၏။

Verse 9

भोभोः केशव एह्येहि एहि माधवचक्रधृक् । क्रीडस्व च मया सार्धं त्वमेव पुरुषोत्तम

“အို ကေရှဝာ၊ ဒီကိုလာ—လာပါ! အို မာဓဝာ၊ စက်ကရကိုင်ဆောင်သူ၊ လာပါ! ငါနှင့်အတူ ကစားပါ; သင်တော်တည်းသာ ပုရုရှောတ္တမ ဖြစ်၏။”

Verse 10

सममेवं प्रगंतव्यमावाभ्यां मधुसूदन । एवमेव समाह्वानं नामभिश्च हरेर्द्विजः

“အို မဓုဆူဒန၊ ငါတို့နှစ်ဦးသည် ဤပုံစံအတိုင်းပင် သွားရမည်။ ထိုနည်းတူ ဒွိဇသည်လည်း ဟရီကို နာမတော်များဖြင့်ပင် ထိုသို့အဖိတ်ခေါ်ရမည်။”

Verse 11

क्रीडने पठने हास्ये शयने गीतप्रेक्षणे । याने च ह्यासने ध्याने मंत्रे ज्ञाने सुकर्मसु

ကစားရာ၌၊ စာဖတ်ရာ၌၊ ရယ်မောရာ၌၊ အိပ်ရာ၌၊ သီချင်းနားထောင်ကြည့်ရှုရာ၌; ခရီးသွားရာ၌၊ ထိုင်ရာ၌၊ သမာဓိပြုရာ၌; မန္တရ၊ ဉာဏ်ပညာနှင့် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများ၌—သန့်ရှင်းသော သတိရမှုကို အမြဲတမ်း ထိန်းထားရမည်။

Verse 12

पश्यत्येवं वदत्येवं जगन्नाथं जनार्दनम् । स ध्यायते तमेकं हि विश्वनाथं महेश्वरम्

ဤသို့မြင်၍ ဤသို့ဆိုကာ “ဇဂန္နာထ၊ ဇနာဒန” ဟု အမြဲသတိရသူသည် တစ်ပါးတည်းသော “ဗိශ්ဝနာထ” မဟေရှဝရ မဟာသခင်ကိုသာ သမာဓိဖြင့် ညွှန်ပြစဉ်းစားသည်။

Verse 13

तृणे काष्ठे च पाषाणे शुष्के सार्द्रे हि केशवम् । पश्यत्येवं स धर्मात्मा गोविंदं कमलेक्षणम्

မြက်ပင်၌၊ သစ်သား၌၊ ကျောက်၌—ခြောက်သွေ့သော်လည်းကောင်း စိုစွတ်သော်လည်းကောင်း—ဓမ္မစိတ်ရှိသူသည် ဤသို့ ကေရှဝကိုမြင်သည်၊ ဂోవိန္ဒ၊ ကြာပန်းမျက်စိရှိသော သခင်။

Verse 14

आकाशे भूमिमध्ये तु पर्वतेषु वनेषु च । जले स्थले च पाषाणे जीवेष्वेव महामतिः

ကောင်းကင်၌လည်းကောင်း မြေကြီးအတွင်း၌လည်းကောင်း; တောင်တန်းများနှင့် တောအုပ်များ၌; ရေထဲ၌နှင့် မြေပြင်၌; ကျောက်တုံးများ၌—အမှန်တကယ် သက်ရှိများအတွင်း၌ပင်—မဟာဉာဏ်တော်သည် ပျံ့နှံ့တည်ရှိသည်။

Verse 15

नृसिंहं पश्यते विप्रः सुव्रतः सुमनासुतः । बालक्रीडां समासाद्य रमत्येवं दिनेदिने

စုမနာ၏သား သုဝရတ အမည်ရှိ ဗြာဟ္မဏသည် နရစിംဟကို ဒർശနပြုသည်; ထို့နောက် ကလေးကစားသကဲ့သို့ ကစားလျက် ဤသို့ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေသည်။

Verse 16

गीतैश्च गायते कृष्णं सुरागैर्मधुराक्षरैः । तालैर्लयसमायुक्तैः सुस्वरैर्मूर्च्छनान्वितैः

သီချင်းများဖြင့် သူတို့သည် ကృష్ణကို ချီးမွမ်းသီဆိုကြသည်—မြင့်မြတ်သော ရာဂါများနှင့် ချိုမြိန်သော အက္ခရာသံများဖြင့်; တာလ (ရစ်သမ်) နှင့် လယ (အရှိန်) တို့ပေါင်းစည်းကာ သာယာသော သံစဉ်များနှင့် မူရ္ဍ္ဍနာ (သံပုံစံ) ဖြင့် ပြည့်ဝသည်။

Verse 17

सुव्रत उवाच । ध्यायंति वेदविदुषः सततं सुरारिं यस्यांगमध्ये सकलं हि विश्वम् । योगेश्वरं सकलपापविनाशनं च व्रजामि शरणं मधुसूदनस्य

သုဝရတက ပြောသည်—ငါသည် မဓုသူဒန၏ ရှရဏကို ဝင်၏။ ဝေဒပညာရှင်တို့ အမြဲတမ်း သမาธိဖြင့် စဉ်းစားနေသောသူ၊ ဒေဝတို့၏ ရန်သူများ၏ ရန်သူ၊ သူ၏ ကိုယ်အင်္ဂအလယ်၌ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံး တည်ရှိသောသူ၊ ယောဂ၏ အရှင် (ယောဂေရှွရ) နှင့် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသောသူ။

Verse 18

लोकेषु यो हि सकलेष्वनुवर्तते यो लोकाश्च यस्मिन्निवसंति सर्वे । दोषैर्विहीनमखिलैः परमेश्वरं तं तस्यैव पादयुगलं सततं नमामि

လောကအားလုံး၌ ပျံ့နှံ့နေပြီး၊ လောကအားလုံးက သူ့အတွင်း၌ နေထိုင်ကြသော၊ အပြစ်အနာအဆာ (ဒೋಷ) အလုံးစုံမှ ကင်းစင်သော ထိုပရမေရှွရ၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ငါသည် အမြဲတမ်း နမස්ကာရ ပြု၏။

Verse 19

नारायणं गुणनिधानमनंतवीर्यं वेदांतशुद्धमतयः प्रपठंति नित्यम् । संसारसागरमनंतमगाधदुर्गमुत्तारणार्थमखिलं शरणं प्रपद्ये

ငါသည် နာရာယဏ၏ ရှရဏကို ဝင်၏—ဂုဏ်တရား၏ နိဓာန်၊ အနန္တဗီရျ (အဆုံးမရှိသော အာနုဘော်) ရှိသူ—ဝေဒာန္တဖြင့် ဉာဏ်သန့်စင်သူတို့ အမြဲတမ်း ရွတ်ဖတ်ကြသောသူ။ အဆုံးမရှိ၊ နက်ရှိုင်း၍ ဖြတ်ကျော်ရန် ခက်ခဲသော သံသရာ-သမုဒ္ဒရာကို ကူးလွန်ရန်အတွက် ငါသည် အလုံးစုံအားဖြင့် သူ့ထံသို့သာ အားကိုးရှရဏ ပြု၏။

Verse 20

योगींद्र मानससरोवरराजहंसं शुद्धं प्रभावमखिलं सततं हि यस्य । तस्यैव पादयुगलं विमलं विशालं दीनस्य मेऽसुररिपो कुरु तस्य रक्षाम्

ယောဂီတို့အတွင်း အိန္ဒြ (အမြတ်ဆုံး) ဖြစ်တော်မူသောအရှင်—မာနသရောဝရ၏ ရာဇဟံသာကဲ့သို့—အမြဲတမ်း တည်ရှိသော သန့်ရှင်းသည့် အလင်းရောင်တော် အလုံးစုံရှိသူ။ အဆုရတို့၏ ရန်သူတော်မူသောအရှင်၊ ဒုက္ခနွမ်းပါးသော ငါ့ကို ကာကွယ်ပါ—အပြစ်မဲ့၍ ကျယ်ဝန်းသော ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို စောင့်ရှောက်ခြင်းဖြင့်။

Verse 21

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे ऐंद्रे सुमनोपाख्याने एकविंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိပဒ္မပုရာဏ၌—ပဉ္စပဉ္စာသတ်-သဟသ္ရ သံဟိတာ (၅၅,၀၀၀) အတွင်း—ဘူမိခဏ္ဍ၊ အိုင်န္ဒြ အပိုင်း၊ «သုမနောပါချာန» ဟူသော အခန်းကဏ္ဍ၌ အခန်း (၂၁) ပြီးဆုံး၏။

Verse 22

गायाम्यहं सुरसगीतकतालमानैः श्रीरंगमेकमनिशं भुवनस्य देवम् । अज्ञाननाशकमलं च दिनेशतुल्यमानंदकंदमखिलं महिमा समेतम्

ဒေဝဂီတ၏ တာလ၊ မာန၊ လယတို့နှင့်အတူ ငါသည် အမြဲမပြတ် သီရိရင်္ဂ—လောကသုံးပါး၏ တစ်ပါးတည်းသော ဘုရား—ကို သီဆိုချီးမွမ်း၏။ သူ၏ တေဇောသည် နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပ၍ အဝိဇ္ဇာ၏ အညစ်အကြေးကို ဖျက်ဆီးကာ အာနန္ဒ၏ အမြစ်ဖြစ်ပြီး မဟိမားအလုံးစုံနှင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 23

संपूर्णमेवममृतस्यकलानिधानं तं गीतकौशलमनन्यरसैः प्रगाये । युक्तं स्वयोगकरणैः परमार्थदृष्टिं विश्वं स पश्यति चराचरमेव नित्यम्

ဤသို့ တစ်စိတ်တစ်သဘော ရသာနုဘဝဖြင့် သူ့ကို သီဆိုချီးမွမ်းသင့်၏။ သူသည် အမတသတ္တ၏ အမృతရည် အပြည့်အဝ သိုလှောင်ရာဖြစ်ပြီး သန့်ရှင်းသော ဂီတကောင်းကျိုး၏ အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်မှုတည်း။ မိမိ၏ ယောဂကိရိယာ-သင်္ခါရများနှင့် ယှဉ်တွဲကာ ပရမာර්ထဒೃષ્ટိ ရရှိလျှင် ထိုသူသည် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အပါအဝင် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို အမြဲတမ်း အမှန်အတိုင်း မြင်၏။

Verse 24

पश्यंति नैव यमिहाथ सुपापलोकास्तं केशवं शरणमेवमुपैति नित्यम्

ဤနေရာ၌ အလွန်အမင်း အပြစ်ရှိသူတို့ပင် ယမမင်းကို မမြင်ရ; အကြောင်းမှာ ဤသို့ နိတျကာလ ကေရှဝကို အားကိုးရာ (ရှရဏ) ယူနေသူကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 25

कराभ्यां वाद्यमानस्तु तालं तालसमन्वितम् । गीतेनगायते कृष्णं बालकैः सह मोदते

လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တာလကို တီးခတ်ကာ တာလနှင့် တာလကို ကိုက်ညီစေ၍၊ သီချင်းဖြင့် ကృష్ణကို သီဆိုချီးမွမ်းပြီး ကလေးများနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်မြူးတူး၏။

Verse 26

एवं क्रीडारतो नित्यं बालभावेन वै तदा । सुव्रतः सुमनापुत्रो विष्णुध्यानपरायणः

ထိုအခါ စုမနာ၏သား ဆုဝရတသည် ကလေးစိတ်ဖြင့် အမြဲကစားပျော်နေသော်လည်း၊ ဗိဿနုကို သမาธိဓျာနဖြင့် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေသူ ဖြစ်၏။

Verse 27

क्रीडमानं प्राह माता सुव्रतं चारुलक्षणम् । भोजनं कुरु मे वत्स क्षुधा त्वां परिपीडयेत्

သူကစားနေသည်ကို မြင်သော် မိခင်က ရိုးရာသီလရှိ၍ ရုပ်ရည်လှပသော ဆုဝရတကို ပြောသည်— “သားရေ၊ ထမင်းစားပါ၊ ဆာလောင်မှုက မင်းကို မနှောင့်ယှက်စေချင်ဘူး”။

Verse 28

तामुवाच पुनः प्राज्ञः सुमना मातरं पुनः । महामृतेन तृप्तोस्मि हरिध्यानरसेन वै

ထို့နောက် ပညာရှိ ဆုဝရတက မိခင် စုမနာကို ထပ်မံပြောသည်— “အမှန်တကယ် ကျွန်ုပ် ပြည့်ဝပါပြီ၊ ဟရီကို ဓျာနပြုရာမှ ထွက်သော မဟာအမရိတရသာကြောင့်ပင်”။

Verse 29

भोजनासनमारूढो मिष्टमन्नं प्रपश्यति । इदमन्नं स्वयं विष्णुरात्मा ह्यन्नं समाश्रितः

စားပွဲထိုင်ခုံပေါ် ထိုင်၍ ချိုမြိန်သော အစာကို ကြည့်မြင်သည်။ အကြောင်းမူ ဤအစာသည် ဗိဿနုကိုယ်တိုင်ဖြစ်ပြီး၊ အာတ္မာသည်လည်း အစာကို အားထားကာ တည်ရှိနေသည်။

Verse 30

आत्मरूपेण यो विष्णुरनेनान्नेन तृप्यतु । क्षीरसागरसंवासो यस्यैव परिसंस्थितः

အာတ္မာ၏ရূপဖြင့် ဤနေရာ၌ တည်ရှိသော ဗိဿနုသည် ဤအစာပူဇော်မှုကြောင့် တရားတော်တင်မြှောက်၍ ပြည့်ဝပါစေ; နို့ပင်လယ် (ခ္စီရစာဂရ) တွင် နေရာတည်မြဲစွာ တည်ရှိသူ ဖြစ်၏။

Verse 31

जलेनानेन पुण्येन तृप्तिमायातु केशवः । तांबूलचंदनैर्गंधैरेभिः पुष्पैर्मनोहरैः

ဤကုသိုလ်ပြုသော ရေတော်ပူဇော်မှုကြောင့် ကေရှဝသည် တင်းတိမ်ပျော်ရွှင်တော်မူပါစေ။ ထို့ပြင် ပန်ရွက်နှင့် စန္ဒကူး၏ သင်းပျံ့ရနံ့တို့နှင့်အတူ လှပသော ပန်းများဖြင့်လည်း ပူဇော်ပါ၏။

Verse 32

आत्मस्वरूपेण तृप्तस्तृप्तिमायातु केशवः । शयने याति धर्मात्मा तदा कृष्णं प्रचिंतयेत्

မိမိ၏ အမှန်တရားသဘောတရား၌ အမြဲတမ်း တင်းတိမ်တော်မူသော ကေရှဝသည် တင်းတိမ်မှုကို ပေးသနားတော်မူပါစေ။ သီလရှိသူ အိပ်ရာဝင်သည့်အခါ ကృష్ణကို စိတ်ဖြင့် ဆင်ခြင်ရမည်။

Verse 33

योगनिद्रान्वितं कृष्णं तमहं शरणं गतः । भोजनाच्छादनेष्वेवमासने शयने द्विजः

ယောဂနိဒ္ဒရာ၌ လိမ္မာတော်မူသော ကృష్ణကို ကျွန်ုပ်သည် အားကိုးရာအဖြစ် ရှရဏံဝင်ခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ဟေ ဒွိဇ၊ အစားအစာနှင့် အဝတ်အစားကိစ္စများ၌လည်းကောင်း၊ ထိုင်ခုံနှင့် အိပ်ရာကိစ္စများ၌လည်းကောင်း ဤရှရဏံစိတ်ဖြင့် ပြုမူသင့်သည်။

Verse 34

चिंतयेद्वासुदेवं तं तस्मै सर्वं प्रकल्पयेत् । तारुण्यं प्राप्य धर्मात्मा कामभोगान्विहाय वै

ထို ဝါစုဒေဝကို စိတ်ဖြင့် တရားထိုင်ဆင်ခြင်၍ အရာအားလုံးကို ထိုပုဂ္ဂိုလ်တော်ထံ အပ်နှံပူဇော်ရမည်။ ယောဝနအရွယ်ရောက်သော် သီလဓမ္မရှိသူသည် ကာမသုခခံစားမှုကို အမှန်တကယ် စွန့်လွှတ်သင့်သည်။

Verse 35

स युक्तः केशवध्याने वैडूर्यपर्वतोत्तमे । यत्र सिद्धेश्वरं लिंगं वैष्णवं पापनाशनम्

ကေရှဝကို ဓ్యာနဖြင့် လုံးဝလိမ္မာနေ၍ သူသည် အထူးမြတ်သော ဝိုင်ဒူရျာ တောင်ပေါ်၌ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ စိဒ္ဓေရှဝရ လင်္ဂတော်ရှိပြီး၊ ဗိဿဏုကို အနုမောဒနာသော (ဝိုင်ෂ္ဏဝ) ဖြစ်ကာ အပြစ်ပယ်ဖျက်တော်မူ၏။

Verse 36

रुद्रमोंकारसंज्ञं च ध्यात्वा चैव महेश्वरम् । ब्रह्मणा वर्द्धितं देवं नर्मदादक्षिणे तटे

«ရုဒြ-အုံကာရ» ဟုခေါ်သိကြသော မဟေရှဝရကို ဓ్యာနပြု၍၊ ဗြဟ္မာက မြှောက်တင်ချီးမြှောက်ထားသော ထိုဒေဝကို နರ್ಮဒါမြစ် တောင်ဘက်ကမ်း၌ ပူဇော်ရမည်။

Verse 37

सिद्धेश्वरं समाश्रित्य तपोभावं व्यचिंतयत्

စိဒ္ဓေရှဝရကို အားကိုးခိုလှုံ၍၊ သူသည် တပဿ၏ စည်းကမ်းနှင့် အတွင်းစိတ်ရည်ရွယ်ချက်ကို စိတ်ထဲ၌ ဆင်ခြင်တော်မူ하였다။