
मण्डल 10
The Closing Collection
ऋग्वेदस्य दशमं मण्डलं सर्वेषु नवतमं च व्यापकतमं च; अत्र स्तुतयः कर्मकाण्डीयस्तुतिभ्यः आरभ्य स्पष्टं दार्शनिकं सामाजिकं च चिन्तनं यावत् प्रवर्तन्ते। अस्मिन् मण्डले प्रसिद्धानि सृष्टिविचारात्मकानि सूक्तानि सन्ति—विशेषतः नासदीयसूक्तम्—तथैव संस्कारसम्बद्धाः स्तुतयः, यथा अन्त्येष्ट्याद्यनुष्ठानानि, रक्षणार्थाः प्रार्थनाः, जयार्थाश्च। अनुवाकविषयेषु मन्त्रः (ब्रह्म) अन्तर्मुखः रुद्रसदृशः शक्तिरूपेण निरूप्यते, या प्रेरितया वाचा ऋतं पुनः स्थापयति; तस्य च सहचरं पूरकं च तत्त्वम् अपि सूचितम्।
Sukta 10.1
ऋग्वेदस्य दशममण्डलस्य प्रथमं सूक्तम् अग्निं प्रथमतया आह्वयति—स तमसः प्रथमो दीप्तिमान् प्रादुर्भावः, उषसां पुरतः स्थितः, सर्वाणि सद्मानि ज्योतिषा पूरयन्। अस्य नानारूपाणि स्तूयन्ते—हविभिः सततं नवीयमानानि—स च मनुष्यकुलानां होतृरिति प्रतिष्ठाप्यते, यः प्रार्थनाः वहति देवान् च यज्ञं प्रति आनयति।
Sukta 10.2
अयं सूक्तोऽग्निं युवतमं समर्थतमं च होतारं आह्वयति, यः ऋतून् (सम्यक्कालान्) वेद, यज्ञे च देवान् यथाक्रमं सम्यक् स्थापयितुं शक्नोति। अस्मिन् अग्निं प्रार्थयते—देवान् पोषयतु, दिव्यविधानेषु मनुष्यकृतान् प्रमादान् पुनः सम्यक् करोतु, उपासकेषु अन्तः प्रज्वलतु; स पितृयाणमपि वेदन् विधिं प्रकाशमय्या सिद्ध्या नयतु।
Sukta 10.3
अयं लघ्वग्निसूक्तः अग्निं उग्रं च शिवं च विवेकिनं तेजसा महता तमोऽपनुदन्तं यजमानं च प्रबोधस्य “उषसः” प्रति नयन्तं वर्णयति। सखिभूतं सहचरं तम् अग्निं प्रज्वालयति, च शीघ्रम् आगन्तुं सुसंयुज्यैः अश्वैः सह याचते—यज्ञासने निषीदतु, द्यावापृथिव्योर्मध्ये हविं च संकल्पं च वहतु।
Sukta 10.4
अयं सूक्तः अग्निं प्राचीनं राजानं गृहपतिं च स्तौति—यः यजमानस्य शरणं भवति, यथा निर्जले देशे जीवनदायिनी प्रस्रवणी। अस्य गूढस्यापि प्रवृत्तस्वभावस्य विस्मयं करोति—सुप्त इव निहितः सन् सहसा प्रादुर्भूय हविः ‘आस्वादयति’। तं च प्रार्थयते यत् सः कुलं प्रजां च रक्षतु, देहस्य अखण्डतां आयुषः पन्थानं च पालयतु। समग्रतः एतत् सफलयज्ञाय आह्वानं, समृद्धेः सातत्यस्य च रक्षणार्थं प्रार्थना।
Sukta 10.5
अयं रहस्यमयः सूक्तः एकं निगूढं विश्वतत्त्वं चिन्तयति—यदग्निसूर्यरूपेण, अन्तराग्निरूपेण सवितृद्रष्टृरूपेण च अनुभूयते—यत् समुद्र इव समृद्धिं धारयति, जीवनप्रसवस्य स्रोतसि निहितां गुह्यां पदवीं प्रकाशयति च। अत्र निगूढपोषणस्य प्रतिमा, ऋतस्य (सत्यव्यवस्थायाः) पन्थानः, अदितेर्विशालत्वे सत्-असतोः सृष्ट्यालिङ्गनं च क्रमशः निरूप्यते; अन्ते च अग्निः ऋतस्य प्रथमजः, बलस्य च समृद्धेः च स्रोतः इति निष्कर्षः।
Sukta 10.6
अयं सूक्तः अग्निं स्तौति—स तेजस्वी सर्वप्रकाशकः सन् स्तोतारं शरणं ददाति, हविर्दानं च सफलं करोति। स शीघ्रदूतः; स्तुतिभिः प्रीतः सन् देवान् यज्ञं प्रति आकर्षति, स्वयं च प्रथमं ‘हव्यं’ भवति—आदिमं हविः। मन्त्रेषु अग्नेर्महत्त्वं, तस्य ज्येष्ठा रश्मयः, तथा प्राचीनानां दिव्यानां शक्तीनां प्रबोधन-वर्धनकर्तृत्वं च प्रतिपाद्यते।
Sukta 10.7
अयं लघुरग्निसूक्तः द्यावापृथिव्योर्भ्यां स्वस्तिं प्रार्थयते। यज्ञाय साधुचर्याय च योग्यं “विश्वायुः” (viśvāyus) सर्वजनजीवनं स्थापयितुं अग्निं याचते। गृहेऽग्नेः पालनेन तीक्ष्णां जयिनीं च धियं प्रार्थयते। अन्ते स सहायः रक्षकः प्राणदः देहस्य च दक्षिणमार्गे स्थितस्य परिरक्षकः भवत्विति याचते।
Sukta 10.8
अयं सूक्तोऽग्निं विश्वशक्तिं स्तौति—यस्य ध्वजवत् प्रकाशः द्यावापृथिव्योर्मध्ये विचरति, योऽप्सु वर्धते, ऋतं च रक्षति। अत्राग्नेर्नानारूपाणि प्रकाश्यन्ते—द्रष्टृज्योतिः, वरुणसदृशो धर्मस्य धारयिता, अपां नपात्, तथा हव्यानां वहनदूतः। अपि च इन्द्रस्य विश्वरूपवधे जयकथां स्मारयति, येन दर्पस्योपरि ऋतबलस्य विजयः सूच्यते।
Sukta 10.9
ऋग्वेदस्य १०.९ सूक्ते आपः स्तूयन्ते—आनन्दस्य, पोषणस्य, बलस्य, निर्मलदृष्टेः, भेषजत्वस्य च स्रोतांसि इति। कविः ताः प्रार्थयते यत् ताः जीवनशक्तिं दद्युḥ, औषधवत् शोधनं च कुर्युḥ। अन्ते तासां रसस्यान्तःसङ्गतिं अनुभूय, तस्मिन् पुनर्नव-दीप्ते तेजस्विनि भावे अग्निं अपि आह्वयति।
Sukta 10.10
अयं संवादात्मकः सूक्तः प्रसिद्धं यम–यमीसंवादं प्रस्तौति। यमी मानवानां सन्तत्यर्थं संयोगं प्रार्थयते, यमस्तु संयमं ऋतस्य (विश्वव्यवस्थायाः) अनुगमनं च दृढतया प्रतिपद्यते। अस्मिन् सूक्ते कामस्य नियमस्य च मध्ये संघर्षो नाट्यवत् प्रदर्श्यते, यत्र सचेतननिर्णयेन आत्मसंयमेन च सामाजिकाः वैश्विकाश्च मर्यादाः प्रतिष्ठाप्यन्ते। अन्ते यमः यमीं अन्यत्र शुभे विधिसम्मते संयोगे प्रवर्तयति, अतिक्रमणात् परं सामञ्जस्यं (संविदं) प्राधान्येन निरूपयन्।
Sukta 10.11
अस्य दशममण्डलस्य उत्तरकालेन सूक्तेन वरुणस्य सर्वज्ञं रक्षाकर्तृत्वं ऋतस्य (विश्वव्यवस्थायाः) सह अदितेः जीवनदायिन्या शक्त्या यज्ञस्य च सम्यग्कालत्वेन (ऋतुना) संबध्यते। ततः अग्निं क्रियाशीलं होतारं वह्निं प्रति प्रवर्तते—तं स्तुतिभिः वर्धस्व, समृद्ध्या समीपं याहि, देवान् उभे च रोदसी यज्ञे आ वहेति प्रार्थयते।
Sukta 10.12
अयं सूक्तो द्यावापृथिव्योर्विशाले विश्वरूपे परिधौ होतारम् अग्निम् आह्वयति। यज्ञः स एव साधनं यत् मर्त्यान् देवान् उपगन्तुं योग्याञ् करोति इति निरूप्यते। आदौ ऋतस्य (विश्वसत्यस्य/व्यवस्थायाः) सत्यवाचश्च आदिमं दर्शनं प्रदर्श्यते; ततः दिव्यधर्मलङ्घनविषये स्वान्वेषणरूपा चिन्ता प्रवर्तते; अन्ते च अग्निं प्रति प्रत्यक्षं प्रार्थना—शृणोतु, वसुवाहनं रथं युञ्जीत, च द्यावापृथिवी उभे यज्ञे आनयतु—इति।
Sukta 10.13
अयं संक्षिप्तः सूक्तः “पूर्व्यं ब्रह्म” इति प्राचीनं वाचं युग्मदेवतायै (वाम्) योजयति, चोदितस्य ऋषेः कृते शुद्धः स्तोमः सुनिश्चितमार्ग इव प्रवर्तताम् इति प्रार्थयते। ततः स्वान्तरे वाक्स्वरूपयोः प्रतीकात्मकं, छन्दोमय-याज्ञिकं च विचारं प्रवर्तयति—पञ्च पदानि, चतुष्पादं छन्दः, अविनाश्यं च अक्षरम्—येन गायकः ऋतेन सत्यव्यवस्थया सह समन्वीयते। अन्ते सप्त स्रवन्त्यः सरितः तथा दीप्तं युगलत्वं च उपमीयते; तत्र परस्परपूरकशक्ती संयुक्ते सत्यकर्मणः पोषणं धारयतः, सम्यग्भूतं परिपूर्णं च ऐक्यं प्रकाशयतः।
Sukta 10.14
अयं सूक्तः अन्त्येष्टि-पितृ-आह्वानात्मकः। अस्मिन् प्रेतस्य यमं वैवस्वतं प्रति नयनं प्रार्थ्यते—स एव प्रथमः पुरोगतः, बहूनां कृते पन्थानं विदित्वा प्रकाशितवान्। पितृभिः सह क्षेम-गमनं, पितृलोकमध्ये सुस्थिरं निवासस्थानं, तथा परलोकस्य धर्मेण सुव्यवस्थित-लोकत्वं (भय-कलिल-अराजकत्वस्य न) इति प्रार्थ्यते।
Sukta 10.15
ऋग्वेदस्य १०.१५ सूक्तं पितृसूक्तम्। अत्र पितरः—अधमाः, मध्यमाः, उत्तमाश्च—विधिवत् आहूयन्ते, ये उत्थाय जीवतां समीपम् आगच्छेयुः, तेषां आह्वानं शृण्वन्तु, हव्यानि च गृह्णीयुः। अस्मिन् सूक्ते पितृलोकः सोमेन, ऋतेन (विश्वव्यवस्थया) च, यमस्य शासनं च सह संबध्यते; तथा रक्षणं, आशीर्वादं, देहिनः प्राणपथस्य सुसंचालनं च प्रार्थ्यते।
Sukta 10.16
ऋग्वेदस्य १०.१६ सूक्तं जातवेदसेऽग्नये और्ध्वदेहिकं सूक्तम्। अत्र दाहाग्निं प्रति प्रार्थ्यते यत् स मृतं जनं न हिंसया न विक्षेपेण च परिवर्तयेत्, किन्तु सम्यक् पचन् परिपाकं नयन् पितृभ्यः प्रेषयेत्। अग्निः सावधानः मनुष्यवाहकः (मनोपदेशकः) इव निरूप्यते—देहं यात्रायै परिपाकयन्, यद् अहिंस्यं तत् रक्षन्, पितृलोकप्रवेशाय मार्गं विवृण्वन्। सूक्ते पात्र-हविरादि-यागोपकरणानां प्रतिमाः सन्ति, अन्ते च शमनवचनैः अग्निं शीतलयन् दीप्तिमन्तं कृत्वा कर्म शुभतया समाप्यते।
Sukta 10.17
अयं सूक्तः त्वष्टुः स्वदुहितुः (सरण्य्वाः) विवाहार्थं कृतां वधूं तथा विवस्वत्–यमसम्बद्धं मिथक–याज्ञिकं वृत्तान्तं विणोति। विवाह–संक्रमणरूपकैः सः गमनं, वंशपरम्परां, लोकानां च व्यवस्थापनं प्रतिपादयति। अनन्तरं पितृदेवताः शुद्धिकराश्च शक्तयः—सरस्वती, आपः, क्षीरवाहिन्यः ओषधयः—इत्येतासु प्रवर्तते; पोषणं, निर्दोषं प्रेरणां, वाचः शोधनं माधुर्यकरणं च याचते। समग्रतः एतत् सीमास्थितं सूक्तम्—विश्ववंशावलीं, विधिं, अन्तःपुनर्नवीकरणं च संयोजयति।
Sukta 10.18
ऋग्वेदस्य १०.१८ सूक्तं उत्तरवैदिकं अन्त्येष्ट्यनुक्रमरूपं, यत् मृतजीवयोः सीमां विधिना व्यवस्थापयति। तत्र मृत्युः समुदायात् अपसार्यते, शवस्य समाधेः च यथाविधि संस्कारः निर्देश्यते, तथा ये अवशिष्टाः—विशेषतः गृहस्थपरिवारः तस्य भाविनः सन्ततयश्च—तेषां सामाजिकप्राणधारासन्ततिः पुनः प्रतिष्ठाप्यते।
Sukta 10.19
ऋग्वेदस्य १०.१९ सूक्तं अपोत्प्रतिकारकं पुनरुत्थापकं च। अत्र पुनःपुनः आज्ञाप्यते यत् हिंसकाः शक्तयः, विपथगमनं, एनः (मलिनता/पापम्) च “निवर्तन्ताम्” इति; तथा च अग्नीसोमौ उपासकस्य अन्तः रयिं (समग्रता, समृद्धिः, प्राणबलम्) पुनः प्रतिष्ठापयताम् इति प्रार्थ्यते। अस्य वाक्यप्रयोगः औषधवत्—हानिं प्रत्यावर्तयन्, यद् भ्रष्टं तद् पुनराह्वयन्, सर्वेभ्यः दिग्भ्यः रक्षाक्रमं पुनः स्थापयन्।
Sukta 10.20
अयं सूक्तः प्रथमं वातं—प्रेरकं प्राणं/वायुम्—उपास्ते, यत् स उपासकेषु भद्रं प्रेरणां प्रावहति या मनसः सम्यग्गतिं जनयति। ततः स यज्ञस्य क्षेममार्गं शान्तिं च अग्निं प्रति प्रवर्तते, अन्ते च कविः प्रेरितां वाचं हविरिव समर्पयन् पोषणं बलं च सत्त्वे स्थिरं निवासं च प्रार्थयते।
Sukta 10.21
अयं सूक्तः यज्ञस्य होतृत्वाय अग्निं वृणुते, तं च पावकशोचिषं दीप्तं शोधकं स्तौति—यः कर्म सम्यक् साधयति मनश्च विस्तृणोति। अस्य प्राचीनं जन्म वंशांश्च (अथर्वणः, विवस्वतः, यमस्य) स्मारयति; तम् उभयलोकयोर्मध्ये दूतं, बन्धुजनानां जनानां च मध्ये नवस्य जीवनस्य प्रज्ञायाश्च “अङ्कुरं” रोपयितारं शक्तिं च प्रस्तौति। अस्य प्रयोजनं द्विविधम्—याज्ञिकं, सम्यग् आहितेन वह्निना यज्ञसिद्धिः; आन्तरं च, पावकज्वलनेन तेजस्विन्या स्थिरया च इच्छाशक्त्या (धिया) प्रबोधनम्।
Sukta 10.22
इन्द्रायं सूक्तं विस्मयजनकया अनुपस्थितिप्रश्नेन आरभते—“अद्येन्द्रः कुत्र श्रूयते?” इति—तत्संशयं प्रेरितवाचा आह्वानरूपेण परिवर्त्य तम् आह्वयति। अनन्तरं यजमानान् पीडयन्ति ये दस्यवो दासाश्च अधर्मिणो वैरिणः, तान् इन्द्रः जहीत्वा निवारयत्विति प्रार्थयते। अन्ते सोमाहुत्याः निमन्त्रणं क्रियते—इन्द्रः सोमं पिबतु, गायकं रक्षतु, तथा बहु तेजस्वि धनं क्षेमं च ददातु।
Sukta 10.23
ऋग्वेदस्य १०.२३ सूक्तं संक्षिप्तम् इन्द्रस्तुतिः। अत्र कवियजमानः वज्रधारिणं रथयोधम् इन्द्रम् आह्वयति—यः सीमाः भिनत्ति, स्वसखिभ्यः धनानि बलं च विभजति। चित्रा देहात्मिका च कल्पना दृश्यते—इन्द्रस्य श्मश्रु कम्पते, तस्य गणाः प्रचरन्ति, वृष्टिः वातश्च प्रत्यनुवर्तेते—युद्धवीर्यं प्रजननसमृद्ध्या सोमजनितेन हर्षेण च संयोजयन्। अन्ते सूक्तं प्रार्थनया समाप्यते—यत् विमदद्रष्टुः सह इन्द्रस्य सख्यं न भिद्येत, उपासकेभ्यः च शुभं स्यात्।
Sukta 10.24
अयं सूक्तः सोमाहुत्याह्वानरूपः। मधुररससमृद्धं पिष्टं सोमं पातुमिन्द्रं प्रार्थयते, च यजमानानां मध्ये सहस्रगुणं रयिं—धनं पूर्णतां प्राणबलसमृद्धिं च—निधातुम्। इन्द्रस्य हर्षं दानशीलतां च स्मारयन्, विमदेनाहूते नासत्यावश्विनौ निगूढां मधुरतां मथित्वा प्रकाशयतामिति स्मरति; अन्ते च बहिर्यात्रा प्रत्यागमनं च ‘मधुमत्’—शुभं समृद्धं रक्षितं च—कर्तुमिति प्रार्थयते।
Sukta 10.25
अयं सूक्तः सोमम् (अन्धसम्) स्तौति—यः उपासके शुभत्वं प्राणयति, मनसः प्रसादं, दक्षतां, सुसंकल्पं च (क्रतुम्) जनयति। सोमस्य हर्षकरं मदं चिन्तां विस्तरयति, द्रष्टारं दातारं च बलयति, तथा च अशक्ततां (अन्ध-पङ्गुत्वम् इव) अतिक्रम्य वृद्धिं सिद्धिं च प्रापयति।
Sukta 10.26
अयं सूक्तः पथां यात्राणां च दिव्यं नेतारं पूषणं आह्वयति। स प्राणशक्तेः रथं क्षेमे श्रीमति च पथि सम्यक् स्थापयतु, यजमानस्याह्वानं च शृणोतु इति प्रार्थ्यते। संक्षिप्तेषु मन्त्रेषु बाह्ययात्रा अन्तःकरणस्य सम्यग्दिशा च संबध्येते—ऋतबद्धाः प्रेरणाः, सुसंयोजिताः शक्तयः, तथा द्रष्टुः यजमानस्य च विघ्नानां निवारणम्।
Sukta 10.27
अयं सूक्तः इन्द्रस्य नियामकशक्तिवर्जितस्य बलस्य नीतिवैचारिकं मनोवैज्ञानिकं च तीक्ष्णं परीक्षणं करोति। ये बलं वा सोमपानं वा उपयुञ्जते, तथापि ‘अनिन्द्राः’ सन्तः, ते हिंसायां विपर्यासे च पतन्ति, स्वकर्मफलप्रतिघातेन च आत्मनः एव विनाशं प्राप्नुवन्ति। ‘पतितोऽपि जागर्ति’, ‘शीर्ष्णा शीर्ष्णा प्रतिहितम्’ इत्यादिभिः प्रत्यावर्तनदृष्टान्तैः विकृतसत्त्वस्य लक्षणं निदर्श्यते। साधकं च उपदिशति—अन्तःस्थितं प्राणं स्वर्लोकदर्शनं च न निगूहयेत्, किन्तु धर्म्यसिद्ध्यर्थं संग्रामे तद् प्रकाशयेत्।
Sukta 10.28
अयं सूक्तः प्रायः इन्द्रस्य स्वयम्-उद्घोषरूपः—स महाबलः जातः, सर्वासु क्रियासु वीर्यकर्माणि करोति, वृत्रवधेन कीर्त्यते, उदारयजमानाय निहितं धनं विमोचयति। एतेन वीररसप्रवाहेन सह अस्मिन् सूक्ते यज्ञ-सामाजिकः स्वरः अपि दृश्यते—आगच्छन्तं प्रतिद्वन्द्विनं/अतिथिं अन्नेन सोमेन च सत्कृत्य, तं तृप्तं सन्तुष्टं च गृहं प्रेषयति; एवं इन्द्रस्य शक्तिः ऋतस्य रक्षणं, समृद्धेः, तथा न्याय्य-वितरणस्य च आधारत्वेन निरूप्यते।
Sukta 10.29
अयं सूक्तः इन्द्रं स्तौति—स सदा सिद्धः सखायः, शुचिना स्तोमेन प्रबोधितः। स बह्वीषु रात्रिषु दिवसेषु च मनुष्यसमुदायानां कृते होतृवत् कर्म करोति, तमसि ज्योतिराह्वयन्। अत्र परस्परता प्रतिपाद्यते—प्रेरिता वाक् हविषा सह अन्योन्यं पुष्णाति; इन्द्रस्य स्वशक्तिः संग्रामान् प्रसारयति नियच्छति च, रणमध्ये रथ इव दृढः तिष्ठति, भद्रया सुमत्या प्रेर्यमाणः। समग्रतः उपासकः संघर्षमध्ये इन्द्रस्य सख्यं जयम् अन्तःप्रसादं च याचते।
Sukta 10.30
अयं सूक्तः आपः स्तौति—ताः सजीवाः दिव्याः शक्तयः, याः मधुर्यं पवित्रतां च मङ्गलकरं धारणं च यज्ञे तथा मानुषे जीवने वहन्ति। आपां हितकारिता मित्रावरुणयोः महत्या ‘धास्या’ (धारण-समर्थनेन) सह संबध्यते। अन्ते च कर्मकाण्ड-दृश्यं निरूप्यते—यत्र सोमाभिषवे इन्द्राय क्रियमाणे आपः बर्हिषि ‘आसीदन्ति’ इव स्वस्थानं गृह्णन्ति।
Sukta 10.31
अयं सूक्तो विश्वे देवान् एकं शीघ्रसहायकं समुदायं संबोधयति। स्तोत्रस्य तेषु गमनं याचते, उपासकं च दुःखात् कुटिलपथेभ्यश्च पारयितुं तान् प्रार्थयते। अनन्तरं सूक्तं विश्वप्रतीकात्मकतां प्रति अन्तर्मुखं भवति—गावः प्राचीना विस्तीर्णा च ज्योतिः/विद्या इव, ‘असुरस्य योनि’ चैक्येन स्रोतोरूपा—अन्ते च ऋतस्य (सत्य-व्यवस्थायाः) प्रतिज्ञा, तस्य चानपायिनो वृद्धेः प्रतिपादनं करोति।
Sukta 10.32
ऋग्वेदस्य १०.३२ सूक्तं उत्तरग्रन्थेषु निहितं मघवनम् इन्द्रं सोमपेषणकाले निषीदितुं ह्वयति—स निषण्णः पिष्टं सोमरससारं प्रबुध्यताम्, च “उभे” ददातु—हविषः स्वीकृतिं तदनुग्रहेण च समृद्धिम्। देवमार्गान्वेषणस्य, रक्षणशक्तीनां, मधुमयसमृद्धेश्च चित्रैः प्रवहन्, अन्ते शुभान् यज्ञकर्माणि समापयितुं व्रतं करोति, सोमं च “हृदि” अन्तरतः धारयितुं—बहिर्यागं अन्तर्भक्त्या सह संयोजयन्।
Sukta 10.33
अस्मिन् सूक्ते पूषा ‘अन्तः’ धार्यः अन्तर्नियन्ता मार्गदर्शकः रूपेण निरूप्यते, विश्वे देवाः च समष्टिरूपेण रक्षकाः सन्तो भयात् शत्रुभ्यश्च परित्राणं कुर्वन्ति। यात्रारक्षणविषयः प्रसङ्गः नीतिशिक्षया सह संयुज्यते—देवानां व्रतम् (ऋतधर्मम्) नातिक्रामेत्; यथायोग्येन युज्येन, अर्थात् दिव्यव्यवस्थायां शिस्तयुक्तेन समन्वयेन, एव सत्यं विस्तारः सिद्ध्यति।
Sukta 10.34
ऋग्वेदस्य १०.३४ सूक्तं प्रसिद्धं “अक्षसूक्तम्” इति। अस्मिन् प्रथमपुरुषेण स्वानुभूतिविलापः क्रियते—अक्षाः सम्मोहकाः भीषणाश्च शक्तिरिव मनो मादयन्ति, गृहं धनं कीर्तिं च विनाशयन्ति। सजीवस्वीकारेण सामाजिकयथार्थवर्णनेन च एतत् सूक्तं उपदेशात्मकं भवति—व्यसनस्य विनाशकत्वं दर्शयन् संयमं, मेलापं, तथा सुव्यवस्थितजीवनमार्गे पुनरागमनं च प्रेरयति।
Sukta 10.35
अयं सूक्तः प्रातःकाले जाग्रतः पवित्रान् अग्नीन्—बहुरूपान्—अभिवन्दते, ये इन्द्रतुल्यवीर्येण प्रकाशं ऋतं च स्थापयन्ति, दिवसस्य च सुरक्षितं पन्थानं ददति। ततः स आह्वानं विश्वाधारान् प्रति विस्तारयति—उषसं द्यावापृथिव्यौ अपश्च—यत् ‘ऋतस्य वाक्’ यजमानं पूरयतु, देवगोप्तृत्वे च अभयं समृद्धिश्च प्रादुर्भवेताम् इति प्रार्थयन्।
Sukta 10.36
अयं सूक्तो विस्तीर्णं विश्वेदेवाह्वानम्; उषसं रात्रिं च, द्यावापृथिवी, आदित्यान्, इन्द्रं, मरुतः, आपः चान्यान् बहून् देवशक्तीन् एकस्मिन् रक्षाक्षेत्रे ऋतस्य च व्यवस्थायां समाह्वयति यजमानस्य हिताय। गणनात्मकस्तुत्या याचनया च सह यज्ञस्य, प्राणबलस्य, जीवनमार्गे सुरक्षितगमनस्य च निमित्तं देवानाम् ‘अवः’ (सहाय्यम्) प्रार्थयते। अन्ते दिग्भ्यः सर्वतः परितः व्याप्य सवितारं प्रति समग्राह्वानं कृत्वा ‘सर्वतातिम्’ (समग्रकल्याणम्) प्रेरयितुं दीर्घायुषः प्रदातुं च याचते।
Sukta 10.37
अयं सूक्तः मित्रावरुणयोः दूरदर्शी “चक्षुः” इव सूर्यं वन्दते—यः ऋतस्य धारकः, यस्योदयेन लोकाः प्रकाश्यन्ते, परिमीयन्ते, रक्ष्यन्ते च। अत्र स्पष्टदृष्टये, स्वस्तये, द्वेषोऽभिघातादिरक्षायै च प्रार्थना क्रियते; तथा वाङ्मनसाभ्यां कृताः दोषाः अपनीयन्तां, ते च यजमानात् पराङ्मुखाः प्रेष्यन्तामिति प्रायश्चित्तभावोऽपि निर्दिश्यते।
Sukta 10.38
एषः संक्षिप्तः त्रिष्टुभः सूक्तः संग्रामे इन्द्रं प्रति युद्धाह्वानरूपः—रणसङ्घट्टे गर्जस्व, जयम् अवाप्नुहि, स्फुरद्भिः प्रहारैः सह “गाः/रश्मीन्” जहीति। यजमानान् प्रति यः कश्चिद् द्रोहं चिन्तयति—दासो वा आर्यो वा—तं शत्रुं निराकर्तुं/निष्प्रभावं कर्तुं इन्द्रं प्रार्थयते। अन्ते च महावृषभं बलवन्तम् इन्द्रं बन्धनानि विमोच्य शीघ्रम् आगन्तुं, प्रतिद्वन्द्विबन्धेभ्यः पराङ्मुखः सहायार्थम् उपह्वयति।
Sukta 10.39
अयं सूक्तो नासत्यावश्विनौ आह्वयति—रात्रौ प्रातश्च शीघ्रं सर्वतो गामिनं रथं योजयित्वा यजमानस्याह्वानं शृणुतम्; यथा पिता नाम्ना स्नेहेनाहूयते तथा समीपमागच्छतम्। तयोः प्रसिद्धानि रक्षणकर्माणि स्तौति—यौवनस्य पुनर्नवनीकरणम्, भक्तानां संकटात् परित्राणम्, गतिहानानां पुनर्गमनं चाङ्गसम्पूर्णताप्रदानम्। इदं च सूक्तं सुसंस्कृतं हविरिव तयोः प्रीत्यर्थं समर्प्यते, यत् तौ हर्षयित्वा समीपं आकर्षयेत्।
Sukta 10.40
अयं सूक्तः प्रातर्वाहौ दिव्यौ भिषजौ अश्विनौ प्रति त्वरितः सस्नेह आह्वानः—कुत्र स्थः, अद्य कं प्रति आगच्छथ इति पृच्छति। तयोः शीघ्ररथं, कुलं-कुलं प्रति हितकारितां, प्रसिद्धान् च त्राणकर्माणि स्तौति—दुर्बलानां शमनम्, असहायानां रक्षणम्, अवरुद्धानां “व्रजानां” विवर्तनं च, येन श्रीः आरोग्यं च प्रवहति। कवेरभिप्रायः यज्ञमानगृहं यथाकालं (प्रातः) यमौ आकर्षयितुं, शान्तिं स्वस्तिं क्षेमं च, जीवनस्य संक्रान्तिषु सफलं पारगमनं च प्रापयितुम्।
Sukta 10.41
अयं संक्षिप्तः सूक्तः प्रातःकाले दिव्यगतिं आह्वयति—उषसः प्रभामयी आगमनं स्वचिह्नरथेन सह, तथा प्रातःसवनस्य सोमपेषणेषु शीघ्रमागमनाय अश्विनोः आवाहनम्। उषाः यज्ञस्य सीम्नि प्रातःकाले प्रतिष्ठाप्यते, यत्र प्रेरिता वाक्, ऋतुसंस्थितो यज्ञः, देवानां च आगमनं संगच्छते। देवाः प्रबोध्यन्ताम्, यज्ञं गायत्रींश्च प्रेरयन्तु, इति प्रार्थ्यते।
Sukta 10.42
अयं सूक्तः सोमबलवर्धितं इन्द्रं प्रति ऊर्जस्विनी आह्वानरूपा स्तुतिः। गायकान् प्रेरयति यत् ते तीव्रं स्तोमं “अग्रे नयन्तु”, यथा निर्णायकः क्षेपः श्रेष्ठतरं लाभं जयति। इन्द्रं याचते यत् सः शत्रून् दूरं नुदतु, गो-धान्यसमृद्धिं ददातु, तथा प्रेरितां धियं प्रददातु या वाजरूपं बलनिधिं भवति। अन्त्ये रक्षामन्त्रे सुरक्षा-वृत्तं विस्तीर्यते—बृहस्पतिं सर्वतो दिक्षु रक्षणाय आह्वयति, इन्द्रः पुरतः तथा अन्तर्मध्ये रक्षतु; एतद् मित्रेषु अन्तःशक्तिषु च वरिवः—मुक्तं देशं निरवरोधं गमनं—जनयति।
Sukta 10.43
अयं सूक्तः इन्द्रस्यैकतया स्तुतिं करोति—स सुमनाः दानशीलः संग्रामजयी च शक्तिः, यं ऋषेः प्रेरिताः धियः प्रेम्णा प्रियं परिष्वजमानाः सखाय इव उत्सुकतया अन्विच्छन्ति। इन्द्रं प्रति प्रार्थ्यते—स जनानां मध्ये चरत्व्, गो-धनादि समृद्धिं प्रत्यक्षां करोतु, च बलवता सोमाहुत्या उपासकं द्वेषोभ्यः परि रक्षन् जयाय नयतु। अन्ते सर्वतो रक्षणं प्रार्थ्यते—बृहस्पतिः सर्वतः पातु, इन्द्रश्च सखिभ्यः पथि ‘वरिवः’ (विस्तीर्णं स्थानम्) विवृणोतु।
Sukta 10.44
अयं सूक्तः इन्द्रं स्ववशीकृतात्मानं धर्मानुगतं च बलं सोम-आनन्दं प्रति शीघ्रं धावन्तं महत्या वृष्ण्या सर्वं प्रतिरोधं जयन्तं च आह्वयति। स्तुतिं शिक्षया सह विणोति—ये “प्रथमा देवाहूता” अग्रगामिनः ते दुस्तरां कीर्तिं प्राप्नुवन्ति; अयोग्याः तु यज्ञ-नौकां न आरोढुं शक्नुवन्ति निमज्जन्ति च। अन्त्य-प्रार्थना सर्वदिक्-रक्षणं विस्तारयति; बृहस्पतिः पृष्ठतः पालयतु, इन्द्रश्च स्वसखिभ्यः सुरक्षितं विशालं च स्थानं विवृणोतु।
Sukta 10.45
अयं सूक्तः अग्निं जातवेदसं वैश्वानरं च स्तौति। अस्य त्रिविधं जन्म निरूप्यते—द्युलोकात्, मनुष्येषु, अप्सु च—यथा स सुमतिना कौशलेन च निरन्तरं समिध्यते। अग्निः पावकः, नेता, अमृतोऽन्तःस्थितः मर्त्येषु प्रतिष्ठितः; यस्य धूमः प्रभा च दिवं प्रति उद्यन्ति। अन्ते द्यावापृथिव्योः शान्तिमयमाह्वानं क्रियते, तथा वीर्यसमृद्धं रयिं (समृद्धिं) याचते।
Sukta 10.46
अयं सूक्तः अग्निं आद्यं होतारं स्तौति—यः देवैर्मनुष्यैश्च समं प्रतिष्ठापितः, हव्यानां वह्निः, समुदायजीवने च ऋतस्य नियन्ता। स अग्निर् “अपां अङ्के” निषण्ण इव वर्ण्यते, गृहेषु च गर्भसदृशेषु गुहासु निहितः; स जनान् सङ्गृह्णाति, धर्मस्य युगैः प्रेरयन् समृद्धिं पुनश्च पितृयशसः नवनीतिं जनयति।
Sukta 10.47
अयं सूक्तः इन्द्रं प्रति दीर्घं याचनारूपं स्तोत्रम्—“चित्रं” (नानारूपं दीप्तिमत्) तथा “वृषन्” (वीर्यवन्तं शक्तिमत्) रयिं याचते; यः रयिः द्रव्यसमृद्धिः, विजयी वाजः, तथा तेजोमयः वर्धनं च एकत्र भवति। वक्तारः इन्द्रेण सह सख्यं निकटतां च प्रतिजानते—“वयं तव दक्षिणं हस्तं गृह्णीमः” इति—तं च गोपां/रश्मीनां रक्षितारं स्तुवन्तः स्वर्गपृथिवीभ्यां आशीर्वदितं महद् अनुपमं सदनं तथा दृढं सुरक्षितं प्रतिष्ठां याचन्ते।
Sukta 10.48
अयं सूक्तः इन्द्रस्य स्वयम्-उक्तिः—सः प्रथमपुरुषेण स्वस्य आद्यं प्रभुत्वं धनस्य जयस्य च, तथा यजमानाय भोगस्य (भोजनस्य) सम्यग्वितरणाधिकारं च घोषयति। इन्द्रः स्मारयति यत् ये प्रतिपक्षाः बलं शस्त्रीकृत्य तस्य विरुद्धं प्रयुञ्जीरन्, तान् सः अभिभूय अवजिगाय; तथा च आदित्य-वसु-रुद्रियेषु देवगणेषु स्वस्य अनभिभवनीयम् अविचलितं पदं प्रतिजानाति। एतत् सूक्तं स्तुतिरूपं, यत् इन्द्रस्य रक्षणे विश्वासं वर्धयति, हविर्दानस्य सम्यग्वाचश्च प्रभावकारितां च दृढीकरोति।
Sukta 10.49
ऋग्वेदे १०.४९ सूक्ते इन्द्रस्य आत्मस्तुतिः—इन्द्रः स्वयम् प्रथमपुरुषे वदन् जयस्य विस्तारस्य च यज्ञस्य सम्यग्विधानस्य च स्वकीयां सार्वभौमकर्तृत्वशक्तिं घोषयति। अस्मिन् सूक्ते सः स्तोतृभ्यः प्राचीनं धनं दाता, यजमानस्य प्रबोधकः, विघ्नानां (वृत्रसदृशानां बलानां) निर्णायकभेत्ता च दर्श्यते; अन्ते च अजेयेन प्रेरणावेगेन (च्यौत्नेन्) देवान् मनुष्यांश्च व्याप्नोतीति प्रतिपाद्यते।
Sukta 10.50
अयं सूक्तः इन्द्रस्तुतिः। अत्र इन्द्रः विश्वानरः/विश्वभूः इति—सर्वव्यापी लोकधारकशक्तिः—सोमप्रीतः ब्रह्मणा (पवित्रवचसा) च वर्धितः स्तूयते। स सर्वेषु संपीडनेषु सर्वासु च मानुषेषु संघर्षेषु अग्रणी बलं, यस्य कीर्तिं वीर्यं च उभे द्यावापृथिव्यौ परिचरन्ति। अन्ते च प्रेरिताः कवयः ये ‘ब्रह्म’ निर्मिमते, तैः इन्द्रानुग्रहस्य दानानां च प्राप्तये पन्थाः उद्घाट्यते इति प्रतिपाद्यते।
Sukta 10.51
अयं सूक्तोऽग्निं जातवेदसं सृष्ट्यादौ प्रवृत्तं वह्निं वर्णयति—यः प्रथमान्यापः प्रविश्य बहुधा रूपाणि धारयति, सर्वेषां जन्मनाम् वेत्ता वहिता च भवति। अथ यज्ञवर्तमानं प्रति वर्तते—अग्निः मानुषे समिधि स्वासनं निषीदतु, ‘देवयान’ पथो विवृणोतु, हव्यानि वहतु, येन सर्वः यज्ञोऽस्मिन्नेव सम्यक् प्रतिष्ठितो भवति।
Sukta 10.52
अयं लघुस्तोत्रः होतृ-दीक्षानिवेदनरूपः स्वात्मपरामर्शात्मकः आख्यानः। अत्र अग्निः (यजमानस्य पुरोहितवाक्यरूपेण) विश्वे देवान् पृच्छति—यथाविधि यज्ञमार्गं, स्वं भागधेयं, हविर्नयने च सम्यगुपायं मे शिक्षत। ततः देवाः तं हव्यवाहं प्रतिष्ठापयन्ति—यः क्लेशान् तरति, प्रमाणबद्धैः क्रमैः यज्ञं सम्यक् संरचयति, अन्ते च स्तीर्णे बर्हिषि होतृत्वेनासीनं (आसीनं) तं अभिषिञ्चन्ति/न्यस्यन्ति।
Sukta 10.53
अयं सूक्तः यजमानानां सत्यं होतारम् अन्वेषणं वर्णयति—यज्ञस्य अन्तर्यामी ज्ञाता अग्निः, योऽस्माभ्यः पुरातनः, अन्तः उपविष्टः, उपासके देवताप्रतिष्ठां स्थापयितुं समर्थः। अत्र कर्मकाण्डीयं रूपकं (सूत्रं, वयनं, ज्योतिषां पन्थानः) अन्तर्मुखेन मनोवाक्संयमेन सह संयोज्यते; अन्ते च सृजनात्मक-गर्भधारणस्य दर्शनं निष्पद्यते, यत्र याज्ञिकी शक्तिः स्त्रीशक्तीनां गर्भे निधीयते, सम्यक्-करणेन (कारेण) च जयम् आप्नोति।
Sukta 10.54
अयं संक्षिप्त इन्द्रसूक्तः तस्य प्रसिद्धं महिमानं स्मारयति—द्यावापृथिव्यौ अपि भीते तं ह्वयतः, स च देवान् पालयन् दासबलानि केवलोजसा अभिभवति। अत्र इन्द्रस्य गूढानि “आसुराणि” (ऐश्वर्ययुक्तानि) नामानि अपि सूच्यन्ते, तथा च सः अन्तर्ज्योतिषः तत्त्वं निरूप्यते—“ज्योतिषि ज्योतिर् निहितम्” इव। कविः समृद्ध्यै प्रजायै च बलवद् ब्रह्म (पवित्रं मन्त्ररूपं वचनम्) उपहरति, येन सौभाग्यं सन्तानं च वर्धेत।
Sukta 10.55
इन्द्रं मघवनं प्रति अयं सूक्तः सोमबलवर्धितस्य वीरस्य स्तुतिं रहस्यमयैः विरोधाभासपूर्णैश्च चिन्तनैः सह मिश्रयति—गूढनामसु, काले, विपर्यये च (यथा धूसरैः “भक्षितं” यौवनम्) विचारयन्। अस्य द्यावापृथिव्योः धारणं, दुर्बलानां रक्षणं च स्मारयति; अन्ते तु तस्य रणप्रेरणा दस्यून् अपहन्ति, ऋतं पुनः स्थापयति। समग्रतः एषः स्तोत्रं च, इन्द्रस्य गुह्यशक्तेः ध्यानं च, या सामान्यापेक्षाः विपर्यस्यति।
Sukta 10.56
अयं सूक्तः “तृतीयेन ज्योतिषा” साधकस्य मार्गदर्शनं चिन्तयति, येन स उच्चतरं समागमस्थानं नीयते, यत्र देहधारी जीवः तेजस्वी भूत्वा देवानां प्रियः भवति। अपि च पितृदैवतानां शक्तयः विखरितान् बलान् पुनर्देहे समाहृत्य ऋतं व्यवस्थापयन्ति इति, तेन दुस्तरतीर्थेषु सुरक्षितं तरणं भवति, तथा च नीचोच्चलोकेषु प्रजां स्थापयन्ति इति प्रतिपादयति।
Sukta 10.57
अयं लघुस्तोत्रः सोमयागे प्रवृत्तानां यजमानानां रक्षण-पुनरुत्थापन-प्रार्थना अस्ति। इन्द्रं प्रार्थयते यत् यजमानाः सम्यक्पथात् न विचलन्तु, न च शत्रुभिः प्रतिहन्येरन् वा बाध्येरन्। ततः स्वान्तरे प्रवर्तते—मनसः प्रत्यागमनं स्थैर्यं च आह्वयति, यथा सम्यक् क्रतुः, दक्षः, प्राणः, तथा सूर्यस्य अन्तर्ज्योतिरूपस्य दीर्घदर्शनं च स्थिरं भवेत्। अन्ते सोमस्य व्रतैः समन्वयः प्रतिपाद्यते—पुनःस्थापितं मनः शरीरे धारयन्, प्रजाजननीं फलवतीं सृजनशक्तिं लभते।
Sukta 10.58
अयं सूक्तः चिकित्सात्मक आह्वानरूपः—यत् चञ्चलं मनः (मनस्) देहात् विचरन् पुनः जीवदेहे ‘जीवनस्य गृहं’ (क्षयम्) प्रति स्मारयित्वा प्रतिष्ठापयति, विशेषतः यदा तत् यमं प्रति—मृत्युगामिनीं आकर्षणशक्तिमिव—प्रसर्पति। पुनरुक्तिवत् मन्त्रेषु मनसो गतिस्थानानि बहूनि निर्दिश्यन्ते (मृत्यौ, अप्सु, ओषधीषु, भूतभविष्ययोः च), तथा गायकाः कर्मणा तद् ‘परावर्तयन्ति’—दीर्घायुषे, सम्यक्त्वाय, स्वास्थ्याय च।
Sukta 10.59
अयं सूक्तम् आयुष्यं प्रार्थनारूपं यत् प्राणशक्तिं “परतरं नित्यनूतनं” प्रवर्तयितुं प्रेरयति, निरृतिं च—क्षयविनाशयोः शक्तिं—अपाकर्तुं याचते। चक्षुषः पुनरागमनं, श्वासप्रश्वासयोः स्थैर्यं, जीवनरसस्य च पुनर्भोगं प्रार्थयते; उद्यन्तं सूर्यं दीर्घकालं निरवरोधं द्रष्टुं च—एते नवजीवनस्य मङ्गलस्य च लक्षणानि। अन्ते रक्षात्मकः स्वरः धारकशक्तीन् (इन्द्रस्य प्रेरणां च) आह्वयति, उपद्रवं निवारयितुं यथा यजमानं किञ्चिदपि अनिष्टं न स्पृशेत्।
Sukta 10.60
अयं सूक्तः प्रथमं तेजस्विनं स्तुत्यं शक्तिं प्रति श्रद्धया समुपगमनात् आरभ्य, पश्चात् जीवनप्रतिदान-चिकित्सारूपेण प्रवर्तते—प्राणं च बलं च पुनराह्वयति, बान्धव्यम् पुनः प्रतिपादयति, पीडितं च “बहिः आगच्छ” इति प्रेरयति। अन्ते मानुषहस्तस्य विश्वभेषजत्वेनाभिषेकः क्रियते—स शुभस्पर्शः स्वास्थ्यं शान्तिं च प्रसारयति।
Sukta 10.61
ऋग्वेदस्य १०.६१ सूक्तं विलम्बकालीनं त्रिष्टुभ्छन्दोमयं, यत्र मन्त्रः (ब्रह्म) अन्तःसङ्ग्रामे रुद्रसदृशं तीव्रं बलं इव निरूप्यते। तत्र प्रेरिता वाक् सम्यगिच्छा च शत्रुभेदान् भित्त्वा एकत्वेन यज्ञं पुनः प्रतिष्ठापयतः। सूक्तं अङ्गिरस्–बृहस्पतिसदृशैः विजयी-वाक्शक्तेः प्रतिमाभिः प्रवहति; भर्ग इति दीप्तं अग्नितत्त्वं नाम्ना निर्दिश्य त्रिधा-प्रतिष्ठायां देवान् आसीनान् करोति। अन्ते च विश्वे देवाः सौहार्दे स्पष्टविवेके च सहाय्याय आहूयन्ते।
Sukta 10.62
अयं सूक्तोऽङ्गिरसः समष्टिरूपान् ऋषिशक्तिसन्तानान् आह्वयति—ये यज्ञेन दक्षिणया च इन्द्रस्य सख्यं जिग्युः, अमृतत्वस्य च भागं लेभिरे। अग्नेः तेजोमयाज्जन्म तेषां स्मार्यते, नवग्वदशग्वनाम् प्रसिद्धा सङ्गतिश्च। तान् यजमानं मनुष्यं प्रति “गृह्णीत” इति प्रार्थयते—मनुं यजमानं पालयन्तु, दक्षिणां प्रचोदयन्तु, आयुश्च प्रसारयन्तु, येन समुदायो वाजं (पूर्णतां जयशक्तिं च) जिगीषेत्।
Sukta 10.63
ऋग्वेदस्य १०.६३ सूक्तं उत्तरकालीनं विस्तीर्णं च विश्वेभ्यो देवेभ्यः आह्वानम्। अस्मिन् सूक्ते वर्तमानो यज्ञः प्राचीन-आदर्श-याजक-राजवंशपरम्परायां निबध्यते—विवस्वतः, मनोः, ययातेः, नहुषस्य च। इन्द्रम्, अग्निम्, मित्रावरुणौ, भगम्, द्यावापृथिव्यौ, मरुतः, आदित्यान् च बहून् देवान् समाहूय संग्रामे रक्षणं, प्राप्तिषु सिद्धिं, तथा ऋतेन सह यजमानस्य सम्यगनुग्रहं धारयन्तीं प्रेरितां स्तुतिं प्रार्थयते।
Sukta 10.64
अयं सूक्तः अन्वेषणरूपेणाह्वानेन प्रारभते—कतमो देवो नः शृणोति, हर्षं ददाति, उपासकं प्रति च रक्षणाय सहाय्येनाभिमुखो भवतीति कविः पृच्छति। ततः स सर्वदेवताभ्यः समष्ट्याह्वानं विस्तारयति, विशेषतः प्राणपोषिण्यः आपः सरितश्च स्तौति। अन्ते च ऋतस्य रक्षणस्य च सार्वभौमाः धारयितारः आदित्याः, तथा च अदितिः, इति प्रशंसया समाप्यते।
Sukta 10.65
अयं सूक्तो विश्वेभ्यो देवेभ्यः समग्रं आह्वानं करोति; बहूनि प्रमुखानि वैदिकशक्तिरूपाणि स्पष्टं नाम्ना निर्दिश्य यजमानस्य यज्ञं च मानुषं कल्याणं च “एकमनसा” धारयितुं तान् प्रार्थयते। अत्र ऋतस्य (cosmic order) प्रतिष्ठा, द्यावापृथिव्यौ पोषकौ पितरौ, देवानां रक्षिणी व्यापकानुशासनशक्तिश्च समन्वीयते; अन्ते च दीर्घकालिकायै स्वस्तये प्रार्थना समाप्यते।
Sukta 10.66
अयं सूक्तो विश्वान् देवान्—“विश्वे देवा:”—आह्वयति, ये विस्तृतश्रवसः, यज्ञदीप्तिमन्तः, यज्ञं स्थापयन्तः उपासकं च स्वस्त्यां कल्याणे च प्रवर्धयन्ति। तेषां मध्ये इन्द्रः प्रमुखः; ते ऋतस्य धारयितारः वर्धयितारश्च स्तूयन्ते, तथा वृत्रवधेऽनन्तरं अपां विमोचनादिविजयकथाभिः स्मर्यन्ते। अन्ते वसिष्ठः सर्वलोकाधिष्ठातॄन् अमृतान् नमस्यन्, विस्तीर्णां दूरगामिनीं समृद्धिं नित्यं च रक्षणं याचते।
Sukta 10.67
अयं सूक्तः (ऋग्वेदे १०.६७) इन्द्रस्य जयशक्तिं स्तौति, या अङ्गिरसां बृहस्पतेश्च प्रवाहेन अविभाज्यतया संबद्धा। प्रेरिता वाक् (धी/उक्थम्) ‘लभ्यते’ ‘जन्यते’ च, ततः सा निधीनां धारकान् भेत्तुं, धनं ज्योतिः प्राणधाराश्च (आपः) विमोचयितुं प्रयुज्यते। अयास्यः चतुर्थं मापं/बलं व्याहरन् द्रष्टा इव प्रदर्श्यते; आख्यानपरिसरे तु अवरोधभङ्गः (अहिः, अर्बुदः) तथा सप्तनद्यः विमोचनं स्मार्यते। स्तुत्यर्थं कर्मार्थं च—इन्द्रं (सह ब्रह्मण्या शक्त्या) आह्वयति, यत् स समृद्धिं विवृणुयात् समुदायं च रक्षेत्।
Sukta 10.68
अयं बृहस्पतये सूक्तः प्रेरितवाचः (ब्रह्मणः) उद्गीर्यमाणं बलं स्तौति, यत् निगूढगुहां भित्त्वा प्रकाशमानाः “गावः” — ज्योतिषः सत्यस्य च — विमोचयति। अङ्गिरसां बृहस्पतेश्च पौराणिकं जयम् अनुस्मरति—गुह्यं नामाविन्दत्, शिलां अण्डमिव विदारयत्, यजमानानां कृते तेजोमयीं पूर्णतां प्रादुरकरोत्। अन्ते कवयः सम्पन्नं कर्म समर्पयन्ति, बृहस्पतिं च प्रार्थयन्ते यत् स आयुः-बल-मनुष्यसमृद्धीनां बहुलतां प्रतिष्ठापयतु।
Sukta 10.69
अयं सूक्तोऽग्निं शिवं ज्योतिष्मन्तं वह्निं स्तौति—यो वध्र्यश्वं तस्य जनांश्च सुमित्रया सम्यग्-दीपनया च यज्ञस्य पुरतः नयति। मनुष्यकृत-श्रमशुद्धं, दीप्तिमत्सु मध्ये विराजमानं, विस्तीर्णवीर्यं चास्य महिमानं वर्णयति। अन्ते च पुरातनं वृत्रहणमग्निं प्रति रक्षार्थं प्रार्थयते—यजमानानां उपरि तिष्ठतु, शत्रुभ्यः परिपातु।
Sukta 10.70
अयं त्रिष्टुभः सूक्तः प्रथमं घृतदीप्तं हविः प्रज्वाल्याग्निं समिध्य, इळायाः सदसि निधाय, तम् अग्निं पृथिव्याम् ऋतप्रज्ञाबलरूपेणोत्तिष्ठन्तं यज्ञं स्वर्गं नयन्तं च प्रार्थयते। ततः सीमालिटुर्ग्यदर्शने विस्तरति—उषा रात्रिश्चाहूयते, यज्ञस्य ऋतगर्भे देवान् उपवेशयितुम्—अन्ते चाग्निः समाहर्ता भूत्वा वरुणमिन्द्रं मरुतो विश्वे देवाṃश्च यज्ञसदसि आह्वयति, अन्तर्बाह्यसमृद्ध्यै।
Sukta 10.71
अयं सूक्तः वाचः (प्रेरितायाः वाणीः) रहस्यं चिन्तयति—बृहस्पतेः मार्गदर्शनेन सा प्रथमा प्रवर्तिता, यत्र सत्यं “नाम” च निर्दोषोऽर्थश्च गुहायां निहित इव निधिर् गूढः। ये केवलं रिक्तं शब्दं शृण्वन्ति तेषां, ये च सम्यक् सहचरं/नेतारं धारयन्ति तेषां च भेदं दर्शयति; एते हि वाचः भागं लभन्ते। अन्ते छन्दसा, होतृ-प्रभृतिभिः ऋत्विजां भूमिभिः, यज्ञस्य च सम्यक् परिमाण-निर्धारणेन सह पवित्रां वाचं संयोजयति, वाचं यज्ञस्य प्रज्ञायाश्च व्यवस्थापिकां बुद्धिं दर्शयन्।
Sukta 10.72
अयं सृष्ट्युत्पत्तिविषयः सूक्तः देवानां “जन्मानि” (जन्म) तथा तेषां क्रमबद्धं संस्थापनं च चिन्तयति, सृष्टिं च क्रमशः प्रादुर्भावमानां अभिव्यक्तिं मन्यते—या प्रेरितया वाचा तथा परवर्तीया प्रज्ञया यथार्थतया “द्रष्टुं” शक्यते। अत्र दक्षादित्योः विषये विरोधाभासयुक्ता वंशपरम्परा निरूप्यते, अन्ते च अदितेः सप्तपुत्राणां तथा मार्ताण्डस्य पुनरागमनस्य प्रसङ्गः समाप्यते; येन अभिव्यक्तौ अमृतत्वं मर्त्यत्वं च सहैव उद्भवतः इति दर्श्यते।
Sukta 10.73
अयं त्रिष्टुभः सूक्तः इन्द्रस्य जन्म वर्धनं च जयबलं च स्तौति। मरुतः सखायो बलवर्धकाः सन्तः तम् अवरोधकशक्तीनां निघ्नाय प्रबलयन्ति। सृष्ट्युपमाभ्यः रणविजयपर्यन्तं प्रवृत्तं स्तोत्रं ततः अन्तर्ज्योतिषि निवर्तते—ऋषय इन्द्रं याचन्ते यत् स तमः अपवर्तयेत्, चक्षुषि दर्शनं पूरयेत्, च निगूढनिधिमिव बन्धान् मोचयेत्।
Sukta 10.74
अयं सूक्तः वसून्—समूहं दीप्तिमतां देवशक्तीनाम्—नानाविधान् दिव्यसहायान् स्तौति, येषां साहाय्येन साधकाः तपसा अन्तःप्रयत्नेन, धिया प्रकाशितया, यज्ञकर्मणा च द्यावापृथिव्योः संयोगकरिणा, पूर्णताम् आप्नुवन्ति। ततः इन्द्रं प्रति प्रवर्तते—स एव निर्णायकः शक्तिः, येन समृद्धं प्रकाशभाण्डारं निधानं च प्रति तरणं भवति; तस्य बह्वीः शक्तयः, साधकस्याभीष्टसिद्धौ समर्थता च, दृढतया प्रतिपाद्यते।
Sukta 10.75
अयं सूक्तः आपां महिमानं महता स्तुत्या वर्णयति, विशेषतः सिन्धोः परमोत्कर्षं—सा नदीषु महती, शीघ्रतमा, जयिनी च इति। अत्र बह्व्यः पवित्रा नद्यः नामभिः आहूयन्ते यत् कवेर् स्तोमं समागच्छेयुः। नद्यः जीवितशक्तय इव निरूप्यन्ते—या बलं, पोषणं, सम्यग्गतिं च वहन्ति; एतत् सर्वं ‘विवस्वतः सदने’—ऋतसत्ययोः दीप्ते सूर्यसन्दर्भे—प्रख्याप्यते।
Sukta 10.76
अयं सूक्तः उत्तरऋग्वैदिकः स्तुतिगीतिरिन्द्रं मरुद्भिः सह प्रचोदयति, रोदसी (द्यावापृथिवी) उभे च अहनी आह्वयन् यजमानाय प्रकाशस्य बलस्य चाभिभवेन “विपुलं स्थानम्” उद्घाटयितुम्। अत्र यज्ञशक्तयः—विशेषतः सोमपीडनाश्मानः कुशलाश्च ऋत्विजः—स्तूयन्ते; येषां तीव्रकर्मणा हविः प्रभाववत् भवति, ततो धनं बलं च दिव्ये पार्थिवे च लोके उभयत्र प्रवहति।
Sukta 10.77
अयं सूक्तः मरुतोऽर्चिष्मन्तं वृष्टिगणं स्तौति—येषां “वर्षाः” वर्षाजलरूपाः शुभाशंसारूपाश्च; ये च सुविनीतयज्ञा इव नियतक्रमेण प्रयान्ति। मेघच्छटाभिः, सूर्यरश्मिभिः, श्येनैः, दूरगामिभिरश्वैश्चोपमानैः तेषां रक्षोबलमाह्वयति—यत् पापं हिंसां चापहन्तु, धियं बृंहयन्तु, यज्ञं च रोचयन्तु। अन्ते प्रार्थ्यते—एते परमयज्ञार्हा मरुतः रथवेगां प्रेरणां यज्ञेन वर्धमानं महत्त्वं च पालयन्तु।
Sukta 10.78
अयं सूक्तः मरुतः निर्दोषान् श्रीमन्तः शीघ्रगतिमन्तः शक्तिरूपान् स्तौति—ते धीराः ऋषय इव, वीराः राजान इव, वेगवन्तोऽप इव च। ते बलं तेजो जयकरं वेगं च ददति। स्तोत्रे एव तेषां सख्यं सन्निधिं च याचते, तथा गायका भाग्यवन्तः क्रियेरन्, चिरस्थायीनि च ‘रत्नानि’ प्राप्नुयुः—यानि मरुतः पुरातनात् धारयन्ति।
Sukta 10.79
अयं सूक्तः मर्त्येषु सञ्चरन्तं भीषणं च हितकरं चामृतं शक्तिं चिन्तयति—यः सर्वभक्षी परिवर्तकस्वभावेन अग्निरिति सर्वाधिकं सम्यग् अवगम्यते। अत्राग्निः ‘गर्भ’ इव सर्वं ग्रसमानः स्वे द्वे मातरौ (द्यावापृथिव्यौ) भुङ्क्ते; ततः स योजकशक्तिरिव विप्रकीर्णान् ऊर्जः शमयन् नियच्छति, अन्ते च मित्रस्य वसूनां च अधीनं ऋतस्य सामञ्जस्यं सुसंस्थां च उपनयति।
Sukta 10.80
अयं संक्षिप्तोऽग्निसूक्तः दिव्यं वह्निं स्तौति—यः साधकशक्तीनां दाता, वीर्यस्य जनयिता, समृद्धेः सुस्थापनस्य च कर्ता, पृथिवीद्यावोः मध्ये सञ्चरन् उभे लोके समन्वयति। तत्राग्निं प्रार्थयते—हविर्दिव्ये परमे लोके प्रसारयतु, भुवनेषु स्वान् बहून् स्थानान् धारयतु, स्तोतारं पातु, च महद् द्रविणं (विपुलं धनं/भूतिसम्पदं) ददातु।
Sukta 10.81
अयं सूक्तो विश्वकर्माणं सर्वरूपकारं विश्वशिल्पिनं स्तौति—यः पुरोहितोऽर्षिः सन् गूढेभ्यः स्रोतःस्सु सृष्टिं समारभ्य लोकानिव हविरिव समर्पयति, च जगत् प्रतिष्ठापयति। अत्र विस्मयपूर्णाः सृष्टिविचाराः प्रवर्तन्ते—द्यावापृथिव्यौ कथं रूपेण कृत्ये इति। अन्ते च विश्वकर्मा वाचस्पतिरिति साक्षादाह्वानं कृत्वा तं पूजां प्रतिगृह्णातु, कल्याणं रक्षां च प्रयच्छत्विति प्रार्थ्यते।
Sukta 10.82
ऋग्वेदस्य १०.८२ सूक्ते विश्वकर्माणं निगूढं विश्वशिल्पिनं चिन्तयति—यः प्रथमाः सीमाः स्थापयित्वा द्यावापृथिव्यौ व्यवर्धयत्, ताभ्यां च सुव्यवस्थितं देशं प्रसारयामास। अत्र स्तुतिः जिज्ञासा च परस्परं सञ्चरति—प्राचीनर्षीणां कृतानि हव्यानि निर्मात्रे नमस्करोति, किन्तु केवलं जपः कल्पनाचिन्तनं वा रूपावरणे निहितं सत्यं स्रष्टारं च्यावयितुं शक्नोतीति चेतयति। अस्य प्रयोजनं यत्—यज्ञं मनश्च एकस्मिन् रूपकर्तरि बुद्धौ पुनर्निवेशयितुं, या नानात्वं सम्यग् एकस्मिन् समग्रे रूपे संयोजयति।
Sukta 10.83
अयं सूक्तो मन्युं—देववत् क्रोधतपः—इन्द्रस्य जयबलस्य सहचरं समाह्वयति; यत् स यजमानस्य सह युद्धे युज्यतां, वृत्रसदृशान् प्रतिबन्धान् शत्रून् च निहन्तुम्। मन्युः स्वयम्भूः, अनिर्वार्यः, सर्वत्र प्रवृत्तश्चेति स्तूयते; अन्तर्बाह्ययोः संघर्षयोः ‘अस्मासु बलं निधेहि’ इति च प्रार्थ्यते। अन्ते सूक्तं सख्यभावेन समाप्यते—मन्युः दक्षिणे हस्ते इव—गुह्येऽन्तःपाने मधुरसारस्य (सोमस्य मधुलिप्तस्य वा) हविषा मुद्रितम्।
Sukta 10.84
अयं सूक्तो मन्युं—युद्धक्रोधं धर्म्यं तेजोऽपराजितां चेष्टां—देवसहायं समाह्वयति, यः मरुद्भिरिव युद्धशक्तीः एकस्मिन् रथे युनक्ति ताभिश्च विघ्नान् प्रति प्रेरयति। सः विशं-विशं जयाय शिक्षयति, वाचं च अविच्छिन्नां रणघोषरूपां करोति, सम्यगैक्येन समृद्धिं रक्षां च प्रार्थयते, अन्ते च याचते यत् शत्रवोऽन्तर्भयेन गृहीत्वा निवर्तेरन्।
Sukta 10.85
ऋग्वेदस्य १०.८५ सूक्तं प्रसिद्धं सूर्याविवाहसूक्तम्। अस्मिन् विवाहः सत्ये ऋते च प्रतिष्ठितः, विश्वकर्मरूपः कर्मेति निरूप्यते। दम्पतीं सौहार्देनैक्येन च, प्रजाजननेन, पाशबन्धनादिरक्षया च, आदित्यैः सोमेन सूर्येण च धार्यमाणे तेजोमये धर्मे स्थिरां दीर्घजीवनयुक्तां च जीवनयात्रां प्रति आशीर्भिः समनुगृह्णाति।
Sukta 10.86
ऋग्वेदस्य १०.८६ सूक्तं इन्द्रं च रहस्यमयं वृषाकपिं केन्द्रे कृत्वा सजीवसंवादरूपेण प्रवर्तते; तत्र इन्द्राणी अपि संवादे प्रविशति, तथा च “इन्द्रः सर्वेभ्यः उच्चतरः” इति पुनःपुनः स्तुत्या तद् उपबृंहितम्। हास्य-गृह्यभावस्य आवरणेऽपि एतत् सूक्तं स्पर्धां, निष्ठां, सोमप्रेरितस्य तेजसः सम्यक् नियोजनं च परीक्षते, येन इन्द्रस्य सार्वभौमं बलं प्रतिपाद्य पुनः प्रतिष्ठाप्यते। अपि च लोककथात्मकान् प्रेरकान्—प्रजननं, चिकित्सां, अद्भुतजन्म च—इन्द्रस्य सामर्थ्यस्य चिह्नत्वेन धारयति, यत् सत्त्वान् बन्धनात् परं उन्नयितुं शक्नोति।
Sukta 10.87
अयं सूक्तः रक्षोहणं यातुधानघ्नं च अग्निं प्रति तीव्रं रक्षार्थमाह्वानम्। दिवा नक्तं च यजमानान् पातु, शत्रुपक्षान् विदारयतु, दुष्टबलानि नाशयत्विति प्रार्थ्यते। मन्त्रयज्ञाग्निरूपेण अग्निः शस्त्रवत् कल्प्यते—अदृश्यान् उपद्रवान्, शापान्, अभिचारान् दहन् प्रकाशयन् अपसारयन् च। अस्य सूक्तस्य प्रयोजनम् अपोत्प्रतिकारकं—शुद्धिः, यज्ञस्य रक्षणम्, तथा अग्नेः ज्वलदिच्छया अन्तःस्थैर्यस्य संवर्धनम्।
Sukta 10.88
अयं सूक्तोऽग्निं स्तौति—अजरं दिविस्पृशं हविर्भुजं यः ऋतेन विश्वा भुवनानि धारयति। देवाः तमग्निं त्रिधा जनयामासुः सृजामासुश्च; स वर्धनपरिणामकः, ओषधीर् विपचति, जीवनं च धारयति। अत्र मातरिश्वानम् अग्नेर्वाहकं स्मारयति, उषसः प्रकाशस्य प्रसारं च यज्ञस्य यथाविधि प्रतिष्ठापनेन पुरोहितव्यवस्थया च संबध्नाति।
Sukta 10.89
अयं सूक्तः इन्द्रस्य सर्वातिशायिनं महिमानं स्तौति—यः रोचनानि लोकान् विवृणोति, नदीः इव मर्यादाः अतिवहति, च स्वयजमानानां जयम्, धनम्, क्षेमं च साधयति। पुनःपुनः अस्य द्यावापृथिव्योः, अपां, पर्वतानां च अधिपत्यं प्रतिपाद्यते; संग्रामे शान्तकर्मसु च आह्वानं शृणोतु इति प्रार्थ्यते, वृत्रसदृशान् निरोधान् निघ्नन्। अस्य प्रयोजनं स्तुत्यात्मकं च व्यवहारिकं च—जीवनस्य भारे (भर) इन्द्रस्य रक्षणं बलं च समृद्धिं च आह्वातुं, तथा वाजसातौ पूर्णतां जेतुं।
Sukta 10.90
पुरुषसूक्ते सर्वव्यापिनं पुरुषं निरूप्यते—यः समग्रं जगद् अन्तर्भावयति, तथापि तस्माद् अतिरिच्यते। तत्र सृष्टिः आदियज्ञरूपेण वर्ण्यते, यस्मिन् विश्वं, वेदः, तथा सामाजिक-वैश्विकाः कर्मधर्मव्यवस्थाश्च एकस्य अखण्डस्य सत्त्वस्य सुव्यवस्थिताः प्रकाशरूपाः समुत्पद्यन्ते। अस्य स्तोत्रस्य प्रयोजनं ध्यानात्मकं याज्ञिकं च—यज्ञं धर्मं च एकस्मिन् विश्वप्रतिकृतौ (आदर्शे) प्रतिष्ठापयितुम्।
Sukta 10.91
ऋग्वेदस्य १०.९१ सूक्तम् अग्निसूक्तम् अस्ति। तत्र अग्निः नित्यप्रबुद्धः गृह्यः सन्निधिः, तथा च विश्वहुत् होतृरिव यज्ञं सफलं करोति इति स्तूयते। अग्निं तेजस्विनीं बुद्धिं (मतिं/मेधां) इव निरूप्य, सः सम्यगाहुतिं सम्यक् देवैः सह सङ्गतिं च स्थापयति, उपासकेभ्यश्च विस्तीर्णं वीर्यवत् धनं ददाति इति प्रतिपाद्यते।
Sukta 10.92
अयं सूक्तोऽग्निं यज्ञस्य रथवाहं कुलपुरोहितं होतारं च स्तौति—यो रात्रौ अतिथिरिव शुष्कसमिधो दहन् प्रज्वलति, दिवं प्रति च दीप्तः केतुरिव आरोहति। तस्य अनिवार्यं महाबलं प्रशंस्यते—यावत् सूर्यस्य गतिरपि इन्द्रसदृशं च पराक्रमं स्मार्यते—सह प्राचीनाम् अङ्गिरसां ऋषिपरम्परां सोमपीडनसाधनानि च स्मरन्, यैः कर्मणः प्रज्ञायाश्च सुस्पष्टो मार्गः प्रतिष्ठाप्यते।
Sukta 10.93
अयं सूक्तो द्यावापृथिव्यौ—विस्तीर्णे मातृरूपे द्वे—आह्वयति, ये लोकान् धारयतः, चातिबलवद्भ्यः क्रूरहिंसकशक्तिभ्यश्च सततं रक्षणं प्रयच्छतः। सूक्तस्य प्रवाहे प्रार्थना क्रमशो विस्तरति—यज्ञकर्म मानुषातीतं भवति; नानाशक्तीनां विश्वव्यवस्था च यजमानस्य हिताय पूर्वमेव विन्यस्ता इति प्रतिपाद्यते।
Sukta 10.94
अस्मिन् सूक्ते सोमपेषणशिलाः (ग्रावाणः/अद्रयः) काव्येन जीवत्स्वरूपाः, वाचालाः शक्तय इव व्यक्तीकृताः। तेषां तालबद्धः खटखटाशब्दो मन्त्ररूपेण स्तुतिरिवेन्द्राय समर्प्यते। सोमपेषणस्य यन्त्रविधिः पवित्रता च—तस्य शब्दः, शीघ्रता, नियतगति च—प्रशस्यते; शिलाश्च सोमरसस्य सारं विमोचयन्त्यः यज्ञे प्रेरितां वाचं (वाचम्) प्रबोधयन्तीति दर्श्यते।
Sukta 10.95
ऋग्वेदस्य १०.९५ सूक्तं मर्त्यराज्ञः पुरूरवसः (ऐळस्य) अप्सरसः उर्वश्याश्च नाट्यरूपं संवादं प्रस्तौति, यत्र मानुषकामनाया दिव्यनियमैश्च सह संघर्षः प्रकाश्यते। तीक्ष्णप्रतिवचनेषु प्रेम शक्तिरिति निरूप्यते—या उन्नयति वा विनाशयति। अन्ते मर्त्यः पक्षः मृत्युधर्मत्वे स्थाप्यते, तथापि प्रजया यज्ञेन च स्वर्गीयसहभागितायाः मार्गोऽवकाशश्च प्रदीयते।
Sukta 10.96
ऋग्वेदस्य १०.९६ सूक्तं उत्तरमण्डलसम्भवं इन्द्रस्तुतिरूपम्। अत्र हरिवान्—पिङ्गलयुगलयुक्त इन्द्रः—प्रेरितया वाचा स्तोत्रे प्रविश्य मधुरं मधुमत्सोमं पातुम् आहूयते। सूक्ते पुनःपुनः इन्द्रस्य द्वौ हर्यौ (युगलाश्वौ/शक्ती) शीघ्रविजयिन्या गत्या सम्बध्येते—या कामनापूरणं, साधकस्य स्थैर्यं, हर्षं, बलं, सिद्धिं च जनयति। अन्ते च साक्षाद् यज्ञीय आह्वानं दृश्यते—पूर्वसवनानि विहाय वर्तमानं सोमाहुतिं स्वकीयामिव इन्द्रः गृह्णातु इति।
Sukta 10.97
ऋग्वेदस्य १०.९७ सूक्तं भेषज्यसूक्तं यत् ओषधीः—समष्टिदेवतारूपाः औषधयः—आह्वयति, यत् ताः शरीरं सर्वतः व्याप्नुवन्तु रोगान् च निष्कासयन्तु, विशेषतः यक्ष्मं (क्षयादिरोगम्/पीडाम्) अपहन्तु इति प्रार्थयते। तत्र ओषधयः आद्याः, बहुरूपाः, दिवि प्रतिष्ठिताः इति स्तूयन्ते; औषधोपचारः च केवलं शारीरभेषजं न, अपि तु पावनं रक्षणं, हिंसाहोस्तिल्याद् द्रोहात् च अभिचारात् च परित्राणम् इति निरूप्यते।
Sukta 10.98
अयं सूक्तः पर्जन्यवृष्ट्याह्वानरूपः पवित्राख्यानबद्धः। देवापिः शान्तनोराज्ञः पुरोहितत्वेन स्थितः, बृहस्पतेः प्रसादात् मन्त्रबलसमन्वितां वाचं लभते, येन पर्जन्यस्य वृष्टिरागमनाय द्वाराणि विवृणोति। बृहस्पतिः मन्त्राधिपतिः दिव्यसमन्वयकर्ता च स्तूयते; स मित्रवरुणपूषादित्यवसुमरुद्भिः सह कार्यं कृत्वा आपः, उर्वरता, जनसमृद्धिं च पुनः प्रतिष्ठापयति। अन्ते सूक्तस्य प्रवृत्तिः अग्निं प्रति वर्तते—रक्षणाय च समुद्राद् दिवश्च ‘अपां पूर्णतां’ विमोचयितुं प्रार्थयते।
Sukta 10.99
अयं सूक्तः इन्द्रं वृत्रवधस्य प्राचीनप्रसङ्गेन स्तौति—वज्रस्य निर्माणं प्रेरणं च, निरोधकशक्तीनां भेदनं, यजमानाय समृद्धेः प्रवर्तनं च। अत्र शौर्यकथा धर्मसामाजिकभावैः सह मिश्रिता—इन्द्रः सत्यवादिनं पाति, शत्रूणां दुर्गाणि विदारयति, इषां ऊर्जं सुक्षितिं च ददाति। अन्ते ‘पिपीलिका’ इन्द्रं प्रति उपसर्पतीति दृष्येन नम्रं निरन्तरं भजनं दैवीवृद्धेः सर्वव्याप्तप्रभायाश्च साधनं दर्श्यते।
Sukta 10.100
अयं सूक्तः इन्द्रं प्रति तीव्रं प्रार्थनां करोति—सः “दृढः तिष्ठ” इति, सोमेन प्रबुध्यतां, यजमानानां जयभोगं, वर्धनं, रक्षां च ददातु। इन्द्रस्य वीर्येण सह सविता यज्ञस्य नेतृरूपेण रक्षकश्च आहूयते। अदितिश्च पुनःपुनः वृणीते—सा विस्तीर्णा “समष्टिः” सत्यं, अखण्डता, तथा अनृतावरणात् विमुक्तिं परिपालयति।
Sukta 10.101
अयं सूक्तः समानमतानां सहचराणां गणं प्रति सामूहिकं प्रबोधनम्—सहाग्निं समिन्धत, यज्ञं प्रवर्तयत इति। उषसं दधिक्रावाणं च आह्वयति, इन्द्रवता बलवता सहायेन समर्थितः। रथमिव निर्माणस्य, ‘अश्वान्’ (प्राणशक्तीन्) समुत्साहयितुं, द्रोणीः पात्राणि च पूरयितुं इत्यादिभिः सजीवैः रूपकैः यज्ञं समन्वितं कौशलयुक्तं कर्म इव निरूपयति, यत् बलं श्रीं च जयगतिं च जनयति। अन्ते निर्णायकं श्रमं प्रेरयति, सोमपानाय इन्द्रं स्पष्टम् आह्वयति, सहायदानं च याचते।
Sukta 10.102
इन्द्राय अयं सूक्तः रथस्पर्धायाः सजीवेन भाषया विरचितः। देवम् आह्वयति यत् स रथिनं रथं युग्मं च रक्षतु, कीर्तिधनयोः लाभं च पालयतु। इन्द्रः कौशलस्य शीघ्रतायाः जयवेगस्य च स्वामी इति स्तूयते—यः चराचरं जगत् सम्यक् पश्यति, युग्मशक्तीः प्रेरयति च येन स्पर्धायां जयः सिध्यति। बहिरुपमानस्य अधः एषा प्रार्थना अस्ति—सम्यक् मार्गदर्शनाय, साधनसामर्थ्याय, तथा संग्रामे जीवनप्रयासेषु च विघ्नानां पराजयाय।
Sukta 10.103
अयं सूक्तः युद्धकाले इन्द्रं प्रति आह्वानरूपः—स शीघ्रगामी, अनिमिषः, एकवीरः, योऽरातीनां सैन्यानि भिनत्ति, आर्यसमुदायाय च रुद्धान् मार्गान् विवृणोति। अस्मिन् संग्रामे जयम्, स्वसैन्यस्य रक्षणम्, तथा इन्द्रनेतृत्वे अग्रसरितुं जेतुं च यत् शौर्यं सामञ्जस्यं च आवश्यकं, तदर्थं प्रार्थ्यते।
Sukta 10.104
अयं सूक्तः बह्वाहूतं कपिलाश्ववाहनं इन्द्रं शीघ्रम् यज्ञं प्रति आगन्तुं नवपीडितं सोमं च पातुम् अत्यर्थं निमन्त्रयति। इन्द्रः प्रार्थनाश्रवणः, यज्ञमार्गविद्, वृत्रसदृशानां निरोधकशक्तीनां विजयी हन्ता च इति स्तूयते; स च संग्रामे सहायार्थं, धनबलपूर्णताप्राप्त्यर्थं च अन्विष्यते।
Sukta 10.105
अयं सूक्तः वसुनाम्ना सम्बोधितस्य इन्द्रस्य तीव्रं स्तुतिरूपं प्रशंसनम्। स्तोत्रं कदा तं सत्यमेव “तोषयिष्यति” इति पृच्छति, तस्य सहायस्य ऊर्जस्वी आधारत्वेन सोमपेषणं च आह्वयति। ऋभु-मातरिश्वनोरिव तस्य कृतशक्तिं कौशलं च स्मारयति, अन्ते च कुत्सस्य रक्षणं दस्युहत्याविजयांश्चानुस्मरन्, स्तुतिः सख्यं च तस्य निर्णायकं साहाय्यं आकर्षतः इति प्रतिपादयति।
Sukta 10.106
अयं सूक्तः यमलदैवीशक्त्योः—अश्विनौ इति बोध्यमानयोः—आह्वानम्। तौ रथेनागत्य प्रेरितां मतिं प्रसारयताम्, कुशलकाराविव प्राणशक्तीः प्रवर्तयतामिति प्रार्थ्यते। तयोः शीघ्रं समञ्जसं च कर्म स्तूयते; वाजं हर्षं च, तथा ‘अजरं’ प्राणबलवृद्धिं याचते; अन्ते च उपासकस्य गूढतमं कामं पूरयतामिति निवेदयति।
Sukta 10.107
अयं सूक्तो दक्षिणां स्तौति—यज्ञस्य पूर्तिं साधयन्तीं सम्यग्दत्तां पवित्रां च; या यजमानं तमसः परं विपुलं दीप्तं पन्थानं नयति। अत्र दानं न केवलं दया, किन्तु दीक्षितं बलं, यत् ऋत्विजां कर्माणि परिपूरयति, सामाजिकं धर्मं धारयति, तथा रक्षणं समृद्धिं जयञ्च फलति।
Sukta 10.108
ऋग्वेदस्य १०.१०८ सूक्ते नाट्यरूपः संवादः प्रदर्श्यते। इन्द्रस्य शीघ्रदूती सरमा रसा-नद्याः परे पण्यैः निगूढान् “गाः” (दीप्तिं धनं निधीन् च) अन्विष्य तान् सम्मुखीभवति। सूक्तस्य केन्द्रे प्रलोभनं प्रतिषेधश्च चेतावनी च वर्तते—पण्याः भ्रान्तिं जनयितुं लुब्धयितुं च प्रयतन्ते, सरमा तु ऋतस्य (सत्य-व्यवस्थायाः) पक्षे स्थित्वा निगूढ-धनस्य न्याय्यं प्रत्याहरणं प्रतिपादयति। अन्ते बृहस्पतेः प्रकाशक-शक्तिः सूच्यते या निगूढं सर्वं अन्वेष्टुं शक्नोति—गाः सोमं यज्ञोपकरणानि ऋषींश्च—यथा ज्योतिः प्रसरेत्।
Sukta 10.109
अयं सूक्तः घोरं “ब्रह्मकिल्बिषम्” (धर्मब्रह्मपवित्रताविरुद्धं महापातकम्) निरूपयति, तथा च ऋते प्रवर्तमान्यः आपः—अन्ये च विश्वशक्तयः—प्रथमं दोषं तस्य च प्रतिकारं वदन्ति। अत्र अपहृतस्य वस्तुनः प्रत्यर्पणरूपा प्रतिकृतिः, दिव्याभिरापोभिः शुद्धिः, देवैः सह पुनः सामञ्जस्यप्रवेशश्च प्रतिपाद्यते; अन्ते च पुनर्नवीनं यजनं ऋते सम्यक् स्थितिश्च निष्पद्यते।
Sukta 10.110
अयं सूक्तः जातवेदसमग्निं गृह्यं समिद्धं वह्निं प्रति केन्द्रितः—स होत्रा देवदूतश्च सन् मनुष्याणां हविर्भावं च संकल्पं च देवेभ्यो वहति। यज्ञोऽत्र ऋते नियतगतिरिव निरूप्यते, यत्र उषा-रात्र्यादयः परस्परपूरकाः शक्तयः कर्मणो लयम् अनुबध्नन्ति। अन्ते च देवानां भक्षणार्थं स्वाहाकृतं हविः समर्प्यते।
Sukta 10.111
अयं सूक्तः प्रेरितधियः कवीन् मनिषां (संस्कृतां प्रज्ञाम्) उद्यच्छन्तु इति आह्वयति; सत्येन च साधितकर्मणा च इन्द्रं जयाय रक्षणाय च प्रवर्तयितुं प्रेरयति। इन्द्रस्य आदर्शकर्म स्मारयति—वज्रेण वृत्रं विदार्य, अनृतदेवानां मायां च व्यपोह्य—ततश्च तां विश्वविजयं वर्तमानलाभाय नयति: नद्यः समुद्रं प्रति प्रवहन्ति, धनानि आगच्छन्ति, च उपासकाय सूनृता (सत्यवाक्) उपजायते।
Sukta 10.112
अयं सूक्तः प्रातर्-सोमाह्वानरूपः इन्द्रं प्रति; स तं पिष्टं सोमं स्वस्य “प्रथमपानम्” इव पातुम् आहूयते, शत्रूणां विरुद्धं च स्वां जयिनीं वीर्यशक्तिं प्रबोधयितुं प्रेर्यते। अस्मिन् इन्द्रस्य पुरातनं न्याय्यं सोमपात्राधिकारं स्तूयते, देवतानां मधुमतः पानस्य सामूहिकीं स्पृहां च कीर्तयति; अन्ते च याचते—इन्द्रः प्रयत्नशीलान् उपासकान् पश्यतु, संग्रामे जयम् ददातु, यच्च अविभक्तमिव दृश्यते तस्मादपि धनं विभजतु।
Sukta 10.113
अस्मिन् सूक्ते इन्द्रस्य महिम्नः प्रचण्डो वेगः स्तूयते—द्यावापृथिव्यौ विश्वे देवाश्च तस्य बलं समर्थयन्ति, सोमेन च तस्य मनो बुद्धिश्च प्रबोध्येते। वृत्रवधं स्मारयति—येन स तमसा बद्धान् अपो निर्भिद्य मोचयामास—तां च जयम् अद्यतनस्य रक्षणस्य, क्लेशातिक्रान्तये सुरक्षितस्य पन्थसः, यजमानानां च विस्तीर्णस्य स्थिरस्याधारस्य प्रार्थनायै परिवर्तयति।
Sukta 10.114
ऋग्वेदस्य १०.११४ सूक्तं रहस्य-प्रश्नरूपं यज्ञस्य निगूढ-विन्यासं वर्णयति—यथा मातरिश्वा (अग्नितत्त्वं) तथा च विश्वे देवाः (विद्याशक्तयः) छन्दोभिः संख्याभिश्च प्रेरितया वाचा च ऋतस्य क्रमं स्थापयन्ति। अत्र कर्म ‘मिमीयते’—छन्दांसि नियोज्यन्ते, विश्वगणना विन्यस्यते, ऋचा साम्ना च यज्ञरथः प्रचोद्यते—येन दिव्यं पोषणं लभ्यते तथा कर्म-भाग्ययोः सम्यग्विभागः सुनिश्चितो भवति।
Sukta 10.115
अग्निसूक्तेऽस्मिन् वह्निर्देवोऽद्भुतो “युवा शिशुः” इव स्तूयते—यो द्वे मातरौ अतिवर्धते, यश्च सद्य एव मनुष्यदेवयोर्मध्ये महद्दूतकार्यं गृह्णाति। अस्य यज्ञधर्मस्य स्थापनरक्षणशक्तिः, हव्यानां वहनम्, गायकानां ऋषिनायकानां च—विशेषतः कण्ववंशस्य—परित्राणं च प्रकाश्यते; अन्ते च वषट्कारैः पुनःपुनर्नमस्कारेण च लिटुर्गिकं उद्गमनं समाप्यते।
Sukta 10.116
अयं सूक्तः इन्द्रं प्रति त्वरिताम् आह्वानं करोति—स सोमं पिबतु, स्वस्य पराक्रमस्य पूर्णां जयशक्तिं च उद्यच्छतु, येन वृत्रसदृशान् प्रतिबन्धकबलान् विदारयेत्, यजमानानां च समृद्धिं रक्षेत्। अत्र युद्धोपमानानि सन्ति—शत्रून् मायाविनोऽपि दुष्टबलानि छित्त्वा नाशयितुम्—सह च यज्ञकाव्यकर्म: ऋषेर्वाक् नौकावत् प्रेष्यते, या स्तुतिं देवेभ्यः वहति, धनाय, मार्गप्रकाशाय, सुरक्षितगमनाय च।
Sukta 10.117
ऋग्वेदस्य १०.११७ सूक्तं उत्तरकालीनं शिक्षाप्रधानं च; तत्र दानधर्मः उपदिश्यते—धनं परिभ्रमणीयं, न स्थिरीकर्तव्यम्। यो न ददाति स आध्यात्मिकतया सामाजिकतया च परित्यज्यते। दानं (पृण्-) ऋतस्य (विश्वव्यवस्थायाः) अनुगमनरूपं निरूप्यते; सञ्चयः कृपणता च, दीनानां प्रति उपेक्षा च, क्षयाय नयन्तीति चेतयति, यत् तु संविभागः दाता-समुदाययोः उभयोः पोषणं धारयति।
Sukta 10.118
अयं लघ्वग्निसूक्तः सम्यगाधिते यज्ञाग्नौ ज्वलिते ऊर्ध्वं समुत्थानं, घृतप्रियम्, तथा हविः परिरक्षन्तं शत्रुं “अत्रिणं” निहन्तारं च निरूपयति। अग्निं अमृतं गृहपतिं स्तौति—यो मर्त्येषु आहूतः रक्षति, पावयति, च यज्ञं यथाक्रमं सम्यक् प्रतिष्ठापयति।
Sukta 10.119
अयं सूक्तः प्रेरित-विश्वासस्य स्व-प्रतिबिम्बित-वेगं चित्रयति। वक्ता अन्तः शक्तिं लाभं च जगत्समत्वं च उदयमानं अनुभूय पुनःपुनः पृच्छति—किमेतत् सोमस्य आपःभ्यः इव जायते? पुनरुक्त-छन्दोवृत्त्या सोमः न केवलं पिष्ट-पेयः, अपि तु तेजस्वी आनन्दमयी आपोमयी क्षेत्ररूपः इति दर्श्यते, यः मनः धैर्यं सामर्थ्यं च उन्नयति। अन्ते सूक्तं देवसेवायै सिद्धतां प्राप्नोति—‘सुसंस्कृतं गृहं’ इव भूत्वा, देवेभ्यः हव्यानि वहितुं योग्यं।
Sukta 10.120
ऋग्वेदस्य १०.१२० सूक्तं वीर्य-युद्धप्रधानं स्तोत्रम्। अत्र नवोदितं जगदग्र्यं जयशक्तिरूपं उग्रेन्द्रं स्तौति, यः सद्यः शत्रून् नमयति, विघ्नान् अपाकरोति, मार्गं च विशोधयति। कविः ब्रह्म-मन्त्रं सहायकं जीवत्-शक्तिरूपेण निरूपयति—यत् देवस्यायुधानि तीक्ष्णीकरोति, वेगं च वर्धयति—अन्तःप्रेरणां बाह्यजयेन सह संयोजयन्। उपसंहारे इन्द्रः विश्वरूपः/विश्वाधारः इव निरूप्यते, अथर्वणीय-प्रमाणेन अभ्युपगम्यते; मातृ-भगिनी-रूपैः सहायशक्तिभिः स पोष्यते वर्ध्यते च।
Sukta 10.121
अयं सूक्तः सृष्टेः प्रथमं तत्त्वं—हिरण्यगर्भं “स्वर्णबीजम्” इव—एकमेव प्रभुं चिन्तयति, यः द्यावापृथिवी धारयति यस्माच्च सर्वाणि भूतानि प्रादुर्भवन्ति। प्रत्येकं मन्त्रं जिज्ञासुरूपेण पुनरुक्त्या समाप्यते—“कस्मै देवाय हविषा विधेम” इति—बहुषु देवेषु स्थितस्यैकस्य प्रति विस्मयमावहन्। अन्तिमे मन्त्रे तु एषा जिज्ञासा प्रजापतिं तं परिपूर्णं प्रभुमिति नाम्ना निर्णीयते; तस्मै पूर्णत्वसमृद्ध्यर्थं कामा हविषश्च समर्प्यन्ते।
Sukta 10.122
अयं सूक्तोऽग्निं स्तौति—सौभाग्यकरं गृहस्य अतिथिं अद्रोहिणं च, तथा मनुष्येभ्यो देवेभ्यश्च हविर्वरान् च वहन्तं नित्यमावश्यकं होतारम्। अग्निं प्रार्थयते यत् सः धनस्य प्राणबलस्य च बह्वीः स्रुतयः प्रस्रवेत्, यजमानगृहे प्रज्वाल्यः शुद्धश्च भवेत्, यजमानेभ्यः चिरस्थायि कल्याणं वृद्धिं च निश्चिनोतु। वसिष्ठवंशः स्वयमेव एतामाह्वानं स्वीकृत्य, सूक्तं जीवति कुलपरम्परायां यज्ञस्तुतिरक्षणयोः परम्परायां च स्थापयति।
Sukta 10.123
ऋग्वेदे १०.१२३ सूक्ते वेनः प्रकाशमानः मध्यस्थ-शक्तिरिव स्तूयते—गन्धर्व–सूर्य-समुच्चयत्वेनापि व्याख्यायते—यः प्रसवम्, प्रकाशनं (प्रत्यावेदनं), तथा विश्व-विरोधिनोः संयोगं प्रेरयति। मन्त्राः गर्भस्थ-तेजसः अद्भुत-प्रतिमाभिः, आपां सूर्यस्य च सङ्गमेन, तथा काम-प्रतीकात्मक-दिव्य-मैथुन-चित्रेण क्रमशः प्रवर्तन्ते; अन्ते तु ‘बिन्दु/रश्मिः’ त्रिषु लोकेषु ऋतस्य (व्यवस्थायाः) प्रतिष्ठां करोतीति निष्कर्षः।
Sukta 10.124
अयं सूक्तः मुख्यतया अग्निं यजमानस्य यज्ञं प्रति आगन्तुं आह्वयति—स नयिता पुरोगामी च, हविर्वाह्निर् भूत्वा, दीर्घं तमः स्थिरया ज्योतिषा अपहन्ति। मन्त्रप्रवाहे सूक्तं अग्निमतिक्रम्य सहचर-ऐश्वर्यविषयान् अपि प्रसारयति—ऋतस्य अनृतस्य च विरोधं (वरुणसम्बन्धेन), शत्रुपक्षबलानां क्षयम्, तथा प्रतीकात्मकैः रूपकैः इन्द्रस्य परमार्थपरिचयेन समाप्तिं गच्छति; एषा च उत्तर-ऋग्वैदिक-प्रवृत्तिः यत् एकस्मिन् यज्ञ-आध्यात्मिक-प्रवाहे बहून् देवान् संयोजयति।
Sukta 10.125
ऋग्वेदस्य १०.१२५ सूक्तं प्रसिद्धं देवीसूक्तम्, यत्र वाक् (वाणी) प्रथमपुरुषेण सर्वव्यापिनी दिव्यशक्तिरिव स्वयमेव भाषते—या सर्वान् देवान् सहचरति, धारयति च, तथा विश्वस्य सर्वेषां क्रियाणां नियामिका भवति। अस्मिन् स्तोत्रे प्रेरिता वाणी अधिकारं ददाति, जनं ऋषिं वा ब्रह्माणं वा करोति, द्यावापृथिव्योरपि परं विस्तारं गच्छति इति घोष्यते; एवं वाक् सृष्टेः, ज्ञानस्य, ऐश्वर्यस्य च पृष्ठस्थं आध्यात्मिकं तत्त्वं प्रकाश्यते।
Sukta 10.126
अयं सूक्तः आदित्येषु—वरुणे मित्रे अर्यमणि च—केन्द्रितः रक्षात्मकः मोक्षप्रार्थनात्मकश्च स्तुतिः। ते ‘एकमनसा’ सञ्चरन्तः उपासकं वैरात् पापात् दुर्भाग्यात् च अतिक्रामयन्ति। अनन्तरं देवसहायानां व्यापकं सङ्घं विस्तारयति—रुद्रं मरुद्भिः सह, इन्द्रम्, अग्निं, वसून् च—स्वस्त्यर्थं, बन्धदुःखविमोचनार्थं, तथा पूर्णतरस्थिरतरप्राणजीवनप्राप्तये सुरक्षितमार्गप्रार्थनां च करोति।
Sukta 10.127
अयं सूक्तो रात्रिं देवीं स्तौति—या बहुभिर्दीप्तिभिः प्रादुर्भवति, सर्वाः श्रीर्-दीप्तीश्च समाहृत्य जगत् स्तिमितं क्षेमं च नयति। सा रात्रिः सञ्चरन्तो भूतगणान् मनसश्च चपलतां शमयतु, गृहं पातु, कवेर् इमं स्तोमं शान्ति-स्वस्त्यर्थं याचकस्योपहाररूपं प्रतिगृह्णातु।
Sukta 10.128
अयं सूक्तः अग्निं केन्द्रं कृत्वा जय-रक्षा-प्रार्थना अस्ति। संग्रामे तेजोबलयोः (वर्चसः) अन्तर्बहिश्च सेनापतिरिव अग्निः स्यात्, सर्वा दिशः सर्वाश्च शक्तयः अनुकूलाः भवन्तु इति याचते। ततः अग्नेः प्रभुत्वात् आरभ्य देवीनां विश्वेषां देवानां सोमस्य इन्द्राग्न्योः च तथा वसूनां रुद्राणामादित्यानां च दिव्यगणानां साहाय्यं समाह्वयति—सन्तानलाभाय शरीरस्य अखण्डतायै प्रतिद्वन्द्विनां पराजयाय च।
Sukta 10.129
नासदीयसूक्तं सृष्ट्यादेः रहस्यं चिन्तयति, ‘अस्ति’ ‘नास्ति’ इत्येतयोः पूर्वं किम् आसीदिति विषये सुलभनिश्चयं नाङ्गीकरोति। अविभक्तगूढावस्थातः शनैः मनसः प्रथमस्पन्दनं कामस्य चोदनां च प्रति सूक्ष्मं प्रवाहं निरूपयति, तथा च ज्ञानस्य सीमाः पुनःपुनः प्रश्नीकुरुते। अस्य स्तोत्रस्य प्रयोजनं न तु दोग्मरूपेण विश्वोत्पत्तिकथनम्, किन्तु तदेकम् परं ब्रह्म प्रति विस्मयम्, अन्वेषणम्, श्रद्धापूर्णं अज्ञेयताभावं च पावनयितुम्।
Sukta 10.130
अयं सूक्तो यज्ञं विश्वतस्ततं तन्तुजालमिव निरूपयति—दैवीभिः कृतिभिः सर्वदिशासु प्रसारितं, पितृभिः प्रोतं, धीरैः कविभिश्चाधृतम्। अपि च देवतानां छन्दसां च परस्परं प्रतिबिम्बनं चिन्तयन् दर्शयति यत् सम्यग्वाक् सम्यक्प्रमाणं च स्वयमेव ऋतस्य प्रवृत्तिः, जगतो धारणशक्तिश्च।
Sukta 10.131
अयं उत्तरमण्डलसम्भवो ऋग्वैदिकसूक्तः इन्द्रं चतुर्दिक्षु रक्षकं समाह्वयति—स सर्वासु दिक्षु विद्विषः शत्रून् अपाकरोतु, यथा यजमानाः तस्य विस्तीर्णे शर्मणि प्रमोदेरन्। अत्र रक्षात्मकं प्रतिषेधात्मकं च प्रार्थनारूपं स्तवनं पुराकथास्मरणेन मिश्र्यते—अश्विभ्यां सह नमुचिवधप्रसङ्गोऽपि निर्दिश्यते—येन इन्द्रस्य जयशक्तिः प्रतिष्ठाप्यते, समुदायस्य क्षेमं च साध्यते। अन्ते देवस्य सुमनसि वयं वसेम, अल्पीयसीऽपि शत्रुता दूरं नीयतामिति काम्यते।
Sukta 10.132
अयं लघुस्तोत्रोऽश्विनौ शीघ्रौ हितकरौ सहायौ इति स्तौति—यौ सत्यं यजमानं बलयतः। द्यावापृथिव्यौ च सहायकौ विश्वशक्ती इव निरूप्येते, ये उपासकस्य समृद्धिं वर्धयतः। अत्र च राजधर्म्यः प्रखरः स्वरः—वरुणं सर्वराजानं स्मारयन्, यः पापं निगृह्णाति दुष्कृतं च निरस्यति। अन्ते स्तोत्रं स्वानुभवसाक्ष्येन दुःखात् परितरणं प्रार्थयते—अश्विनोः पुरोगामिन्यः सहायाः गायकान् अंहसः पारं नयन्त्विति।
Sukta 10.133
एषः सप्तर्चोऽयं इन्द्रसूक्तः संग्रामे रक्षणविजयार्थं प्रार्थना। गायकाः विश्वकर्माणं वृत्रहणं च इन्द्रं समुत्थापयन्ति—स नः सह निकटयुद्धे तिष्ठतु, शत्रून् व्यामोहयतु। पुनःपुनरिव याच्यते यत् प्रतिपक्षिणां धनुर्ज्याः शिथिलाः स्युः, आक्रामकाः अधो नीयेरन्। अन्ते स्तोतृकवेः कृते समृद्धेर्वरः—इन्द्रस्य दानं सहस्रस्रोतसीव पयोदुहा गौः इव स्तुतिमन्तं प्रति प्रवहत्विति।
Sukta 10.134
अयं सूक्तः इन्द्रं स्तौति—स विश्ववर्धनः व्यापकः सार्वभौमः, यस्य शक्तिः केवलं शौर्यरूपा न, किन्तु जननीदेव्याः शुभमातृशक्तेः प्रसूतिः सती जननात्मिका। तस्य विश्वकर्माणि—द्यावापृथिव्योः विस्तारः, विरोधिनां निरसनं च—सोमपेषकस्य प्रत्यक्षसहाय्येन संबध्यन्ते; स च तस्मै रयिं पूर्णतां च ददाति। अन्ते सूक्तं असांप्रदायिकां श्रद्धां प्रतिजानाति—कञ्चन देवम् न बाधते—तथा ‘मन्त्रश्रवणेन’ अन्तर्मुखं आरोहणं दर्शयति, यथेव सम्यक्श्रवणेन पक्षीवोत्पतति।
Sukta 10.135
अयं संक्षिप्तो गूढार्थो मन्त्रः यमस्य लोकं पितृयाणं च चिन्तयति। पितरः “सुपर्णपर्णे वृक्षे” कल्प्यन्ते, यत्र यमो देवैः सह संवादं करोति; प्रेतः पिता च पुरातने पथि रमते। युवानं रथं प्रवर्तयन्तं इव, अनुगामिनं च सामगानं वहकवत् इति पहेलिकोपमाभिः सूच्यते यत् ऋतबद्धा वाक् सम्यगाहुतिश्च आत्मनः यात्रां मोक्षं च नयतः।
Sukta 10.136
अयं सूक्तः केशिनं मुनिं—दीर्घकेशं प्रेरिततपस्विनं—स्तौति। स सन्धिस्थो दीप्तिमान् च, यो वह्निं विषं च युगपत् धारयति, लोकान् च स्वच्छन्दं विचरति। मुनिः वातप्रेरितो देवप्रेरितश्च, “देवानां देवेन” सह सख्यं कुर्वन्, अन्तःस्वातन्त्र्यस्य प्रेरणायाः च दिव्यदर्शनस्य च वैदिकं आदर्शं प्रकाशयति।
Sukta 10.137
अयं संक्षिप्तः भैषज्यसूक्तः समष्टिदेवान् भेषजशक्तिरूपान् आह्वयति—पतितं नरं पुनर्बलस्थैर्ये प्रतिष्ठापयितुं, यद्यपि रोगः कस्यचित् दोषस्य वा प्रमादस्य वा सम्बन्धी स्यात्। अत्र प्रार्थना, रक्षावचनं, तथा मन्त्रस्पर्शरूपः कर्म-मानसिकः उपायश्च समुच्चीयते; येन यक्ष्मा (क्षयकारी व्याधिः) अपह्रियते, अनामयत्वं च पुनः प्रतिष्ठाप्यते।
Sukta 10.138
अयं लघुरिन्द्रसूक्तः देवस्य प्रसिद्धान् भेदान् स्मारयति—स वलस्य परिधायिनः शक्तीः शृणाति, उषसं चापः च विमोचयति, सर्पसदृशसंकोचविरुद्धं कुत्साय जयम् उपजनयति। तथा च इन्द्रं केवलं संग्रामनायकात् विश्वव्यवस्थापकं प्रति उन्नयति; मासरूपं कालविधानम् अस्य स्थापयित्वा, अयजमानं यज्ञयोग्यं करोतीति तस्मै श्रेयः दत्तम्।
Sukta 10.139
अयं सूक्तः सवितुः प्रातःप्रेरणां—दीप्तिरूपेण तस्य नित्यं सम्यगुदयम्—पूष्णः पथिप्रदर्शकं रक्षात्मकं च गमनं योजयति, यत् सर्वान् लोकान् पश्यन् तान् पालयति। ततः परं मिथक-याज्ञिकं दर्शनं विस्तरति, यत्र आपः, गन्धर्वो (विश्वावसुः), इन्द्रश्च ऋतस्य प्रकाशने सहभागीभवन्ति—निगूढाः सीमाः, दीप्ताः क्षितिजरेखाः, तथा शिलासदृशेषु आवरणेषु निरुद्धानां रसानाम्/अमृतशक्तीनां मोचनम्।
Sukta 10.140
षडृचात्मकः अयं सूक्तः अग्निं स्तौति—सः विस्तीर्णदीप्तिः सर्वप्रकाशकश्च, यस्य रश्मयः बलं च उपासके विजयीं वाजसमृद्धिं प्रतिष्ठापयतः। जनानां मध्ये अग्निं विस्तारयितुं, यजमानं धनैः प्रभाववता क्रतुना च समृद्धं कर्तुं प्रार्थयते। सर्वेषु युगेषु मनुष्याः आशीर्वादाय अग्निं पुरतः स्थापयन्ति, तं देवम् ऋतवाहिनं नेतारं स्तुवन्ति इति च प्रतिपादयति।
Sukta 10.141
अयं लघुस्तोत्रः सामूहिक आह्वानरूपः, यत्र वैदिकशक्तयः—अग्निः, सोमः, आदित्याः, विष्णुः, सूर्यश्च, विशेषतः इन्द्रवायू बृहस्पतिना सह—समाहूयन्ते, यत् ते उपासकेषु प्रसन्नमुखाः स्युः, अनुग्रहं सहाय्यं च दद्युḥ। अस्य व्यावहारिकोऽर्थः समृद्धिरक्षे च, सामाजिकश्च लक्ष्यः सामञ्जस्यं—यत् सभायां समागमे सर्वे जनाः सुमनसः, एकचित्ताः भवन्तु।
Sukta 10.142
अस्य लघ्वग्निसूक्तस्य सारः—उपासकः अग्निमेवैकं निश्चयाश्रयं मन्यते, तस्मै सर्वथा शरणं गच्छति, तथा च त्रिरक्षिताṃ रक्षणं याचते यत् हिंसकान् अतिक्रमिणश्च निवारयेत्। अनन्तरं अग्निः समाहारकः नियामकश्च शक्तिरिव वर्ण्यते—नानागतीः सम्यग् एकस्मिन् मार्गे नियोजयन्। अन्ते च शुभवृद्धेः सलिलस्य च रूपकानि दृश्यन्ते—दूर्वा-तृणं सरांसि पद्मानि च देवस्य आगमनगमनयोः सहचराणि भवन्ति।
Sukta 10.143
अयं लघुरश्विनोर्नासत्ययोः स्तुतिह् शीघ्ररक्षकयोः पुनर्नवकर्तृयोश्च, ये बलं सामर्थ्यं च जीवनस्य सम्यग्गतिं पुनरपि स्थापयतः। अत्रेः कक्षीवन्तश्च ऋष्योः प्रति तयोः संजीवनसहाय्यं स्मारयन् कविः यजमानस्य ‘विस्तीर्णे आसने’ तौ आगच्छतामिति प्रार्थयते, च समुदायं दुर्गाणि तरयतां, अतिप्रपूरितेन पोषेण सुमनसा च पूरयतामिति।
Sukta 10.144
अयं लघुस्तोत्रः पिष्टं सोमम् (इन्दुम्) जीवद्वेगवन्तं शक्तिरूपं स्तौति—योऽमर्त्याय ग्राहीते, अन्ते तु स्पष्टमिन्द्राय समर्प्यते; तेन स बलवाँश्च जयशीलश्च भवति। सोमः अश्व इव शीघ्रः, प्राणधारकः, दक्षः (विवेकी) च निरूप्यते, तथा सुपर्ण-श्येनकथया दूरात् परस्माद् अतीवात् आनीतं निधिं इव। अस्य सूक्तस्य प्रयोजनं सोमं तद्बलरूपेण संस्कर्तुं यत् प्राणं क्रतुम् च वर्धयति, देवविजयं च विस्तारयति।
Sukta 10.145
अयं लघुरोषधि-सूक्तः व्यावहारिको मन्त्रोऽस्ति। अत्र शक्तिमतीं वनस्पतिं समाहूय “सपत्नीम्” (प्रतिद्वन्द्विनीं/विघ्नकारिणीं) दूरं नयितुं, तथा आकर्षणं सौहार्दं च यथोचितं संयोगं पुनः स्थापयितुं प्रार्थ्यते। वक्ता विधिना तामोषधिं “उत्खनति” प्रयुङ्क्ते च, सा च जयप्रदा वशीकरण-शक्तिरिव भवति, येनाभिलषितस्य जनस्य मनः परिवर्त्य शीघ्रं प्रत्यागच्छति—वत्सं प्रति धावन्ती गोरिव—सपत्नी तु दूरं प्रेष्यते।
Sukta 10.146
अयं लघुस्तोत्रः अरण्यानीं वनदेवीं स्तौति—या वने जीवतीव सन्निधिः, निर्भया, दुर्ग्राह्या, ग्रामजीवनात् परा, तथापि बहुधा पोषयित्री। अत्र वनस्य रहस्यमयः शब्दलोकः चित्र्यते—आह्वानानि, स्फोटाः, च कल्पिताः वाचः—यैः एकान्तः अपि दिव्यं मातृवत् पोषकं वातावरणं भवति। अन्ते अरण्यानी सुगन्धिनी, बहुलसमृद्धा, वन्यभूतानां जननी, हलस्पर्शात् अस्पृष्टा इति प्रशस्यते।
Sukta 10.147
अयं लघु-सूक्तः इन्द्रं तस्य मन्युना स्तौति—स प्रथमजः क्रोध-शक्तिः, येन वृत्रो विदारितः, निबद्धा आपो विमोचिताः, द्यावापृथिव्यौ च कम्पिते। अथ सामाजिके यज्ञीय-क्षेत्रे च वर्तते—उदारान् दातारः शृणोतु इन्द्रः इति प्रार्थयते, तथा उपासकानां देशं धनं रक्षां च सम्यक्-विभागं च पितेव हितकारी विस्तारेत्।
Sukta 10.148
अयं लघुरिन्द्रसूक्तः सोमपेष्टॄणां स्तुतिम् उपनिबध्नाति, इन्द्रं च सुवितं (सुपन्थानं सम्यक्सिद्धिं च) तथा तस्य विशालवीर्यस्य सहचरं प्रेरकं वाजं आनयितुं प्रार्थयते। कविः पूजां परस्परानन्दत्वेन निरूपयति—मनुष्याः सोमेन पोषकैश्च हविर्भिः इन्द्रं प्रीणयन्ति, स च प्रत्युपकारेण तेषाम् अन्तर्बलं देहजीवनं च धारयति। अन्ते सूक्तं विस्तीर्णाया भूमेः सजीवमाह्वानं चित्रयति, यत्र शीघ्राश्वाः प्रेरितां वाचम् इन्द्रस्य घृतदीप्तासने प्रति वहन्ति।
Sukta 10.149
सवितुः (देवस्य प्रेरकस्य) विषये एषः संक्षिप्तः सूक्तः तस्य विश्वव्यापिनीं “योजनाशक्तिं” स्तौति, यया पृथिवी द्यौश्च स्वस्वस्थाने व्यवस्थिते भवतः, अन्तरिक्षं च समुद्रश्च अजेयेन नियमेन मर्यादितौ तिष्ठतः। अनन्तरं धर्मानुसारं चरन्तं सवितुः पक्षिरूपं ध्वजचिह्नं गरुत्मन्तं परामृशति। अन्ते कविः जागरूकया भक्त्या सवितुः प्रेरणां प्रतीक्षते—यथा सोमस्य दीप्तं रश्मिं पश्यन् प्रतीक्षते।
Sukta 10.150
अयं लघुस्तोत्रः हव्यवाहनं जातवेदसमग्निमाह्वयति यत् स आदित्यै रुद्रैर्वसुभिश्च सहागच्छेत्, मृळीकं (भेषजकृपां) वहन्। अग्निः नित्यं नूतनतया समिद्धः स्तूयते—यो देवानाह्वयति, यजमानानां कृते रक्षां शिवां च उपस्थितिं प्रतिष्ठापयति। अन्त्यऋचि प्रसिद्धानां ऋषीणां राज्ञां च प्रति पूर्वकृतसहाय्यं स्मारयति, तेन स्मृतपूर्वदृष्टान्तेन साहाय्ययाचनां दृढयति।
Sukta 10.151
अयं संक्षिप्तः सूक्तः श्रद्धाम् (विश्वासम्/अनुमतिम्) यज्ञस्य गूढां शक्तिं व्यक्तीकरोति—या अग्निं प्रज्वालयति, हविर्नयति, भगस्य प्रसादेन च शुभं भागधेयं साधयति। यां देवाः शत्रुमध्येषु दृढां श्रद्धां न्यधुः, तादृशी एव यजमानस्य संकल्पेषु प्रतिष्ठतामिति प्रार्थयते। श्रद्धा दिवसस्य त्रिषु सन्धिषु—प्रातः, मध्याह्ने, सायं—आहूयते, यथा सत्याभिमुखो भावः हृदये दृढो भवेत्।
Sukta 10.152
अयं लघ्विन्द्रसूक्तः दिव्यं नियन्तृशक्तिं विश्वसनीयसखायं समाह्वयति, यः स्वसहचरं अजेयं करोति। इन्द्रं प्रार्थयते यत् स रक्षांसि मृधो वृत्रं च भिनत्तु, शत्रूणां क्रोधं विघ्नयतु, तथा शत्रुप्रहारेभ्यः विस्तीर्णं शर्म स्थापयतु। समग्रतः एतत् संघर्षे स्पर्धायां च अन्तःक्षोभे च स्थितानां कृते संक्षिप्तं रक्षाविजयप्रार्थनारूपं सूक्तम्।
Sukta 10.153
अयं संक्षिप्त इन्द्रसूक्तः कर्मकुर्वत्सु नवप्रबुद्धं देवस्य सन्निधिं स्तौति। ये कर्मकारिणो जनाः तं समुपयान्ति ते तस्य सुवीर्यस्य भागं ग्रहीतुं वीर्यं याचन्ते। अत्रेन्द्रस्य प्राचीनानि विश्वकर्माणि स्मार्यन्ते—वृत्रवधः, अन्तरिक्षस्य विस्तारः, द्यावः प्रतिष्ठापनं च। अन्ते स सर्वभूतान् ओजसा (संहतबलena) अतिशय्य अधिपत्येनाभिभविता इति घोष्यते। सूक्तस्य प्रयोजनम् इन्द्रस्य जयशक्तिं रक्षणाय, बलाय, सफलसाधनाय च आह्वातुम्।
Sukta 10.154
अयं संक्षिप्तः सूक्तः अन्त्येष्टि-पितृसम्बद्धः प्रार्थनारूपः। अस्मिन् प्रेतस्य शुभगणं प्रति नयनं याच्यते—यत्र सोमः माधुर्येण प्रवहति, घृतसदृशेन तेजसा दीप्तिमान् भवति, यज्ञीयहविरूपेण च समर्प्यते। अत्र “सुगताः” इति वर्गाः निर्दिश्यन्ते—रणे धीराः, आत्मत्यागिनः, महादातारः, तपसा जाताः ऋषयश्च—तथा यमस्य शासनाधीनं तेषां ज्योतिर्मयं लोकं प्राणः/आत्मा प्राप्नुयादिति प्रार्थ्यते।
Sukta 10.155
अयं लघ्व् अपोत्प्रासिकः सूक्तः आरायीं—दरिद्रतां वैरिणीं क्षुधां च दुर्भाग्यं च—तीव्रेणादेशेन निष्कासयति। सा दूरदेशेषु निर्जनेषु स्थानेषु प्रेष्यते—गिरौ वा नदीपारस्य परे तटे। उपसहायशक्तिः शिरिम्बिठः आहूयते, या प्रेरयित्री प्रहर्त्री च भूत्वा ताम् उपद्रवशक्तिं दूरं नुदति। अन्ते अग्निं ‘गां/ज्योतिं’ च परितः रक्षाचक्रं दृढं प्रतिजानीते, तद् अवध्यं दुर्जयम् इति।
Sukta 10.156
अस्य संक्षिप्तस्याग्निसूक्तस्य भावः—प्रेरिताः धियः स्तुतयश्च यथा स्पर्धायां शीघ्राश्वं प्रेरयेयुः तथा अग्निं पुरः प्रचोदयन्तु, येन यजमानो धनं धनं पुनः पुनरवाप्नुयात्। अग्निं प्रार्थयते—स विस्तीर्णं दृढं च वसु आनयतु—ज्योतिः, पशून्, शीघ्रशक्तींश्च; अन्तःस्थितं पणिं (सञ्चय-निरोधकं प्रवृत्तिम्) निहन्यात्, जनानां ध्वज-ज्योतिरिव स्तोत्रे जागृयात्।
Sukta 10.157
अयं लघुस्तोत्रः विश्वैर्देवैः सह इन्द्रं आह्वयति यत् स लोकान् सम्यक् क्रमयेत्, भुवन-स्तरेषु मानुषजीवने च सौहार्दं समवस्थां च स्थापयेत्। याचते च यत् इन्द्रः आदित्यैर्मरुद्भिश्च सह अस्माकं देहस्थस्य प्राणतेजसः रक्षिता भवेत्। अन्ते च अर्कस्य पवित्रस्य रश्मिगीतस्य अन्तर्मुखी-प्रवृत्तिः वर्ण्यते, या स्वधां—स्वकीयां सहजधर्मशक्तिं धारणबलं च—पुनः प्रतिष्ठापयति।
Sukta 10.158
अयं लघुस्तोत्रः रक्षात्मकः चिकित्सात्मकश्च प्रार्थनारूपः। त्रैलोक्ये त्रयः विश्वपालकाः आहूयन्ते—दिवि सूर्यः, अन्तरिक्षे वातः, पृथिव्यां अग्निः—ये उपासकं सर्वेषु लोकेषु सर्वतः सुरक्षितं कुर्वन्तु। अनन्तरं स्तोत्रं चक्षुषः पुनरुद्धारं विस्तारं च याचते; ये देवाः दर्शनं स्थापयन्ति, स्थिरीकुर्वन्ति, प्रतिष्ठापयन्ति, ते बहिः-अन्तश्च स्पष्टदर्शनं ददतु। अन्ते प्रार्थना एषा—सूर्यं ‘सम्यग्दृश्यमानं’ पश्येम, तथा येषां मानुषं चक्षुः प्रकाशते तेषामिव व्यापकं दर्शनं लभेम।
Sukta 10.159
अयं लघुस्तोत्रः स्त्रीप्रथमपुरुषवाचया प्रवर्तते—यां प्रायः वधू-पत्नीवाचं मन्यन्ते—या उद्यन्तं सूर्यं भगं च (यः स्वभागदातारः) आह्वयति, यथा दाम्पत्यसंयोगः, समृद्धिः, सामाजिकाधिपत्यं च सिध्येयुः। एतत् ‘सपत्नी’-प्रभृतीनां प्रतिद्वन्द्विनां तथा सौहार्दविघातकानां क्षयकरशक्तीनां च विरुद्धं जयमन्त्ररूपेण प्रयुज्यते, गृहलक्ष्मीं च इन्द्रस्य जयशक्त्यनुरूपेण विजयोन्मुखीं करोति।
Sukta 10.160
अयं संक्षिप्त इन्द्रसूक्तः देवम् इन्द्रं वर्तमानयजमानस्य समीपे स्थातुं नवप्रसुतस्य तीव्रस्य सोमस्य रक्षणं च कर्तुं सविशेषं निमन्त्रयति। यज्ञे स्वानश्वान् विमोचयतु, प्रतिद्वन्द्वियजमानैः नापाकृष्यताम्, उपासकाय च इन्द्रस्य प्रसिद्धदानानि—गावः अश्वाः च जयबलं च—ददातु इति प्रार्थयते। अस्य सूक्तस्य भावः—पूर्णहृदयेन देवकामेन च हविर्दानेन इन्द्रस्य प्रसादः समृद्धिश्च निश्चयेन लभ्येते।
Sukta 10.161
अयं संक्षिप्तो भैषज्य-आयुष्यसूक्तः इन्द्राग्नी (युगलदेवतयोः) शक्तिं आह्वयति, येन ग्रसमानात् क्षयकररोगेभ्यः अदृश्यात् च “ग्राहेः” पीडितं विमोचयेताम्। हविषः प्रभावेन पवित्रया च वाचा रोगी प्रतीकात्मकतया “पुनर् आनय्यते”—दृष्टौ, अङ्गेषु, आयुषि च पुनः प्रतिष्ठाप्यते, तथा दुरितात् (दुःख-दुर्भाग्य-विपथगमनात्) परं नीयते।
Sukta 10.162
अयं संक्षिप्तः रक्षात्मकः सूक्तः ब्रह्मणा शक्तिमता रक्षोहणम् अग्निं आह्वयति, यः गर्भे प्रविष्टं क्षयकरं दुराख्यं च किञ्चिद् उपस्थितं—यद् गर्भाधानं प्रजां च बाधते—अपहन्तुं निष्कासयितुं च। अत्र प्रवेशस्य नानाविधाः प्रकाराः निर्दिश्यन्ते—शारीरं गूढवासनम्, योन्यन्तः सर्पणम्, स्वप्नान्धकाराभ्यां मोहजननं च—तथा च पुनःपुनः अपहर्तृशक्तिं तद् आपदं दूरं नयेत्यादेशः क्रियते। एतत् सूक्तं उच्छाटन-चिकित्सात्मकं प्रार्थनारूपं, यत् प्रजननं गर्भधारणं कुलपरम्परान्तरं च रक्षितुं प्रयुज्यते।
Sukta 10.163
अयं संक्षिप्तः भैषज्यसूक्तः ‘वृह्’ (उत्पाटन/उन्मूलन) मन्त्ररूपः, यक्ष्मणः—क्षयकरस्य व्याधेः—रोगिणः शरीरस्य सर्वेभ्यः प्रदेशेभ्यः समूलं निष्कासने विनियुक्तः। मन्त्रे मन्त्रे शिरःप्रभृत्य इन्द्रियाणि, ततः अधो नितम्बाङ्गप्रत्यङ्गकेशसन्धिषु यावत् शरीरप्रदेशाः नाम्ना निर्दिश्यन्ते; तत्र व्याधेः पृथक्करणं कृत्वा आरोग्यं पूर्णत्वं च पुनः स्थाप्यते। अत्र मुख्यं बलं मन्त्रस्यैव तथा व्याधेः नामकरण-स्थाननिर्देशन-निष्कासनरूपस्य चिकित्साकर्मणः शक्तिः।
Sukta 10.164
ऋग्वेदस्य १०.१६४ सूक्तं निवारण-प्रायश्चित्तात्मकं भवति। एतत् मनः निरृत्याः (क्षय-विनाश-दौर्भाग्यरूपायाः) पथात् निवर्त्य जीवनाय विस्ताराय च शुभदिशि च चेतनां पुनर्नयति। जाग्रति स्वप्ने वा भयात् शापात् वा विपरीत-सङ्कल्पात् वा कृताः दोषाः शुद्धिकरैः शक्तिभिः—विशेषतः अग्निना—अपाक्रियन्तामिति प्रार्थयते, तथा यजमानात् पापसङ्कल्पस्य पराङ्मुखं स्थानान्तरणं कृत्वा विधिं रक्षया समापयति।
Sukta 10.165
अयं संक्षिप्तोऽपोत्प्रतिकारकसूक्तः सर्वान् देवान् समष्ट्या सम्बोधयति, निमित्तदोषं निवारयितुम्—कपोतस्य प्रादुर्भावं, यः निरृत्याः (अमङ्गलस्य, विनाशस्य) दूत इव मन्यते। मन्त्रेण (ऋचा) अत्र ‘निष्कृतिः’ क्रियते; सर्वेषां भूतानां समृद्धिरक्षां याचते—द्विपदां चतुष्पदां च—विशेषतः यज्ञाग्निसमीपे यज्ञस्थानपरिसरे।
Sukta 10.166
अयं संक्षिप्तः सूक्तः स्पर्धात्मकः स्वात्मप्रत्ययमन्त्रः; यत्र वक्ता प्रतिद्वन्द्विभ्यः परं जयम् ऐश्वर्यं च याचते—समेषु मध्ये वृषभत्वं, शत्रूणां निहन्तृत्वं, श्री-यशः-प्रतिष्ठाधारणं च। इन्द्रसदृशविजयवाच्यैः पदैः सह वाचस्पतिं प्रति तीक्ष्णं प्रार्थनां करोति—विपक्षिणां वाचं निगृह्णातु इति; अन्ते च अधोभागात् प्रतिद्वन्द्विनः मण्डूकाः इव जलात् उद्गच्छन्तः क्रन्दन्ति इति सजीवेन रूपकेण समाप्तिः।
Sukta 10.167
अयं संक्षिप्त इन्द्रसूक्तः सोमाभिषवसम्बोधनरूपेण निबद्धः। मधुरः सोम इन्द्राय सिञ्च्यते; स च पिष्टपात्रस्य स्वामी, रयिदाता (वीर्यसमन्वितां समृद्धिं ददाति) इति स्तूयते। इन्द्रस्य विजयः—स्वः (दीप्तं दिवम्) जिगीषा—सोमेन वरुणेन बृहस्पतिना च धार्यतेन ऋतेन सह संबध्यते। अन्ते कवेर् अर्पणस्य सिद्धौ स्तोमस्य च रचनायां स्वस्य सक्रियं भागं प्राधान्येन प्रकाशयति।
Sukta 10.168
एषा लघ्वी वातस्तुतिः स्तोत्रं वायुम् अदृश्यं तथाप्यनिवार्यं प्रभाववन्तं स्तौति। तस्य रथो मेघगर्जित इव नदति, द्यां स्पृशति, पृथिव्याः रजांसि चोद्धरति। अन्तरिक्षे तस्य निरन्तरं गमनं तथा चास्य रहस्यमूलं विस्मयेन निरूप्य, अन्ते तं देवानाम् एवात्मानं जगतो गर्भं भ्रूणं च मन्यते, हविषेऽर्हं स्वीकुरुते।
Sukta 10.169
अयं संक्षिप्तः सूक्तः भेषज्य-समृद्ध्यर्थं प्रार्थनारूपः। हर्षप्रदं वातं अनुकूलं प्रवातुं आह्वयति, येन जीवनदायिन्य ओषध्यः सुदृढाः स्युः पुष्टिकर्यश्च भवन्तु। अत्र देह-स्वास्थ्यं विश्व-समर्थनेन सह संबध्यते—रुद्रः रक्षार्थं प्रसादं याच्यते, तथा पोषकाः शक्तयः सुरक्षिते गोष्ठे (रक्षित-दीप्त-जीवनक्षेत्रस्य प्रतीके) निवसन्तु इति आमन्त्र्यन्ते, इन्द्र-सोम-प्रजापतीनां व्यापकानुमत्याः अधीनम्।
Sukta 10.170
अयं संक्षिप्तः सूक्तः सूर्यं परमं सर्वव्यापिनं ज्योतिः (बृहत्, विभ्राट्) स्तौति, यः सोम-मधु पिबन् प्राणं यज्ञं च स्थिरीकरोति। स्वयम्भूः स्वाधारः, वातप्रेरितगतिः, भूतानां गोप्ता, नानारूपेण दीप्तिमान् इति सूर्यः चित्र्यते; स च विश्वकर्मणः कर्मणा सर्वान् लोकान् धारयति, सर्वदेवानां च सहाय्येन प्रतिष्ठापयति।
Sukta 10.171
अयं लघुरिन्द्रसूक्तः पुनःपुनरिन्द्रं स्तौति—यः स्थगितं गूढं वा अग्रे नयति, रथं मनोऽभिप्रायं च, सूर्यमपि प्रकाशयति। कविरिन्द्रं प्रशंसति यत् स सोमयजमानस्याह्वानं शृणोति, मर्त्यं बन्धननिगडैः प्रमुञ्चति, च सीमितशक्तिभ्यः परं ज्योतिः प्रसरयति।
Sukta 10.172
अयं लघुस्तोत्रः प्रातःकाले उषसः आगमनं जीवनस्य यज्ञस्य च सम्यग्वर्तनीं पुनरुद्घाटनं च संयोजयति। तमो निवार्यते, रश्मयः/गावः समागच्छन्ति, कर्म च पुनः सुव्यवस्थितगत्या प्रवर्तते। अत्र नवीकरणं द्विधा दर्श्यते—विश्वव्यापाररूपेण (उषाः प्रकाशं पुनः स्थापयति) तथा च याज्ञिक-मानसिककर्मरूपेण (यज्ञे च चेतसि च सातत्यस्य ‘सूत्रं’ पुनः प्रतिष्ठाप्यते)।
Sukta 10.173
अयं लघु-सूक्तः राष्ट्रस्य (सार्वभौमत्वस्य) मन्त्र-प्रार्थना-रूपः, यत्र विधिना नृपं वा राजत्व-तत्त्वं वा ध्रुवेऽचल-स्थैर्ये प्रतिष्ठापयति, यथा राज्यं न स्रंसते नापगच्छति। अत्र राजकीय-व्यवस्था ब्रह्माण्ड-ऋतेन सह संयोज्यते—द्यावापृथिवी, पर्वताः, चराचरं जगच्च धैर्यस्य दृष्टान्तत्वेनाह्वीयन्ते—अनन्तरं सोमं चेन्द्रं (परम्परया सहायकैः राजदैवतैः सह) जनानां स्वेच्छानुरागं बलिं च दृढीकरणाय आह्वयति।
Sukta 10.174
एषः संक्षिप्तः त्रिष्टुभः सूक्तः राष्ट्राभिवर्त-स्वरूपः प्रार्थनारूपेण ब्रह्मणस्पतिं याचते—यजमानं सुव्यवस्थिते राज्ये सिद्धौ च “परिवर्तयतु”, इन्द्रस्य विजयी-परिवर्तनं दृष्टान्तीकृत्य। अयं सूक्तः प्रतिद्वन्द्विनां शत्रूणां च बलानां प्रति रक्षणात्मकं पराभव-नियमनं कामयते, अन्ते च दीक्षित-हविषः देवप्रसादस्य च प्रभावेन यजमानस्य असपत्नत्वं—“प्रतिद्वन्द्विवर्जितत्वम्”—निश्चयतया प्रतिपादयति।
Sukta 10.175
अयं संक्षिप्तः उत्तरमण्डलसम्बद्धो यज्ञीयः सूक्तः ग्रावाणः (सोमपेषणाश्मानः) प्रति संबोधयति। तान् पेषणफलकयोः स्वस्थानानि गन्तुं सोमं च निष्पीडयितुं प्रेरयति। देवः सविता ‘प्रेरकः’ धर्मणा यथाविधि यन्त्राणि प्रवर्तयतु इति आह्वीयते, येन यजमानस्य पेषणं देवेषु बलं च हर्षं च जनयेत्—विशेषतः ‘बलवन्ते’ (प्रायः इन्द्राय)।
Sukta 10.176
अयं संक्षिप्तः सूक्तः दिव्यकारुकशक्तीन् ऋभून् तथा तेषां “पुत्रान्” आह्वयति—ये महत् कर्म विस्तारयन्ति परिपूर्णं च कुर्वन्ति, पृथिव्याः मातृगोः इव स्तन्यं पोषणं च आददानाḥ। अनन्तरं यज्ञकर्मणि प्रवर्तते—देवेषु प्रार्थयमानः होतृ तथा अग्निः, सुसारथिना रथेन इव सञ्चरन्तौ, अस्मासु रक्षणाय “निर्मितौ”, जीवनं च अमृतमूलं प्रति विस्तारेताम् इति।
Sukta 10.177
एषः संक्षिप्तः किन्तु परमगूढार्थः सूक्तः पतङ्गं ‘पक्षिणं’ सौरतत्त्वं च चिन्तयति—यः संविदः निगूढः सूर्यः, यं ऋषयः हृदया मनसा च पश्यन्ति। अयं सूर्यपतङ्गः असुरस्य मायया (ईश्वर्यरूपया निर्माणशक्त्या) मरिचीभिः (प्रकाशकिरणैः) च सम्बध्यते, तथा च ऋतस्य पदे (सत्यव्यवस्थायाः स्थाने) रक्षिता वाक्—प्रेरिता वाणी—इति अपि निर्दिश्यते।
Sukta 10.178
अयं संक्षिप्तो द्वृचोऽयं सूक्तः तार्क्ष्यं शीघ्रं दिव्यप्रेरितं रक्षितारं समाह्वयति, यः पथिगमनयुद्धयोः संकटेषु सुरक्षितं पारगमनं जयञ्च ददाति। कविः स्वस्तिं याचते, तां च इन्द्रदत्तवरसदृशीं तथा नौकावत् उपमायते—या आगमने गमने च अहिंस्रं कृत्वा पारं नयति।
Sukta 10.179
अयं संक्षिप्तः सूक्तः यज्ञे विधिपूर्वकं समाह्वानरूपः—उत्तिष्ठ, पश्य, काले यज्ञे इन्द्राय यथोचितं भागं प्रकल्पय इति। अत्र हविषः शृतता/सज्जता विशेषेण मध्यन्दिनसवनस्य, प्रतिपाद्यते। इन्द्रं च आगन्तुं, सखिभिः सह निषीदितुं, दधि-सुतं हविः प्रीत्या पातुं निमन्त्रयति, तथा च कर्म ऋतेन (ऋतस्य मार्गेण) समन्वितम् इति निश्चिनोति।
Sukta 10.180
अयं संक्षिप्त इन्द्रसूक्तः बह्वाहूतं वीरं शत्रूनभिभवितुं दक्षिणहस्तेन धनमानयितुं च आह्वयति—यत् शुभेन धर्म्येण च बलेन। इन्द्रः भीमः गिरिचरः पशुरिव चित्र्यते; स आयुधानि तीक्ष्णीकरोति, शत्रुसैन्यानि विकिरति, देवाः (यजमानस्य चोत्तमाः शक्तयः) यत्र क्रियाशीलाः स्युः तादृशं विस्तीर्णं सुरक्षितं च क्षेत्रं विवृणोति।
Sukta 10.181
अयं संक्षिप्तः सूक्तः यज्ञस्य शक्तिः कथं सम्यग्विन्यासेन वह्यते साध्यते च इति विमृशति—अनुष्टुभ्छन्दसा, प्रेरितेन अन्वेषणेन, सम्यग्याज्ञिकवाचा च (यजुषा)। यज्ञस्य सिद्धिं त्रयाणां देवानां स्रोतसि नयति—धातुः विधाता, सविता प्रेरयिता, विष्णुः व्यापी—यैः यज्ञस्य निगूढासनानि, आद्याः सूत्राणि, सौर्यं घर्मं (याज्ञिकतापः) च पुनरुद्धृत्य यज्ञक्षेत्रे नीयन्ते।
Sukta 10.182
अयं संक्षिप्तः सूक्तः नराशंसं प्रार्थयते यत् स यजमानं विशेषतः प्रयाजेषु च अनुयाजेषु च रक्षतु, यज्ञकर्मणि शान्तिं स्वस्तिं च ददातु। अत्राशस्तिं दुर्मतिं च अपाकर्तुं याचते, तथा ब्रह्मद्विषः शत्रून्—विशेषतः रक्षांसि—दीप्तया रक्षोघ्न्या तेजसा दग्ध्वा विनाशयतु इति।
Sukta 10.183
अयं संक्षिप्तः उत्तर-ऋग्वैदिकः सूक्तः तपसा जातां जननीं शक्तिं “जायस्व” इति आह्वयति, या प्रजां दद्यात्—विशेषतः इष्टं पुत्रं—सह श्री-समृद्ध्या। द्रष्टा तां शक्तिं अन्तर्दृष्ट्या पश्यति चेतनां, ऋतुषु कर्म कुर्वतीं, देहवतीं च; अन्ते च प्रथमपुरुषेण आत्मन्यन्तर्वर्तिनीं स्रष्ट्रीं प्रकाशयति, या ओषधीषु गर्भं निधत्ते, लोकत्रये च प्रसूतिं धारयति।
Sukta 10.184
ऋग्वेदस्य १०.१८४ सूक्तं संक्षिप्तं तथापि प्रजननशक्त्या परिपूर्णं स्तोत्रम् अस्ति। अत्र सृष्टेः शिल्पिनो देवा बहवः समाहूयन्ते यत् गर्भधारणं स्थाप्यतां रक्ष्यतां च। विष्णुं प्रति याचते—“गर्भाशयं संस्कुरु”; त्वष्टारं—रूपं तनुं च निर्मिमीतु; प्रजापतिं धातारं च—गर्भं सिञ्चतां स्थापयतां च। अनन्तरं सिनीवालीं सरस्वतीं च अश्विनौ च आह्वयति—गर्भाधानं सुदृढं कुर्वन्तु, शिशुं च दशमे मासि पूर्णकालप्रसवेन जनयन्तु।
Sukta 10.185
एषः संक्षिप्तः त्रिचः सूक्तः ‘त्रीन्’ आदित्यान्—मित्रम्, अर्यमणं, वरुणं—ऋतस्य (विश्वव्यवस्थायाः) विशालाधारान् मनुष्यजीवनस्य च रक्षकान् आह्वयति। तेषां दीप्तं बलम् अजेयां च रक्षां याचते, येन मार्गे शत्रवो दुष्टवाक्यं च न प्रभवेयुः। अन्ते प्रतिज्ञायते यत् अदितेः पुत्राः येन मर्त्यं अनुगृह्णन्ति तस्मै निरन्तरं ज्योतिः प्राणबलं च ददति।
Sukta 10.186
अयं संक्षिप्तः त्र्यृचः सूक्तः वातं जीवनशक्तिरूपं भिषजं च सौम्यं समाह्वयति। स हृदि शान्तिं हर्षं च जनयति, प्राणं च पूर्णजीवनाय अग्रे नयति। ततः पितृभ्रातृसखिरूपेण वातं सम्बोध्य सम्बन्धं दृढीकरोति, अन्ते च वातस्य स्वधाम्नि निहितं मन्यमानात् “अमृतस्य निधेः” अंशं याचते—येन निरन्तरजीवनाय धारणीयं मृत्युरहितं तेजोबलं लभ्येत।
Sukta 10.187
अयं लघ्वग्निसूक्तः पुनःपुनरग्निं लोकानां महान्तं वृषभमिवाह्वयति, च यजमानं शत्रुभ्यः परितारयितुं प्रार्थयते—बहिःस्थितेभ्यः प्रतिद्वन्द्विभ्यः, अन्तःस्थितेभ्यश्च प्रतिरोधेभ्यः। अग्निः शुचिना ज्वलनेन रक्षांसि (विकृतिबलानि) मृद्नन् दीप्तशक्तिरिति स्तूयते, तथा ‘परस्मिन् तीरे जातः’ इवातिक्रान्ताग्निरूपेण, यज्ञं वाचं च सुरक्षितिं जयञ्च नयन्।
Sukta 10.188
अयं लघुस्तोत्रः जातवेदसं अग्निमाह्वयति। तस्य शीघ्रं प्रभाववत् “अश्वं” बार्हिषि, सुसंस्कृते यज्ञभूमौ, उपविशितुं प्रेरयति। ततः कविः दातारं उदारं अग्निं प्रति सुसंस्कृतां स्तुतिं समुत्थापयति। अन्ते च अग्नेः तेजोमयीः रश्मयः—या देवेषु हव्यानि वहन्ति—यज्ञं प्रेरयन्तु, सुसम्पादयन्तु चेति प्रार्थयते।
Sukta 10.189
अयं संक्षिप्तः, अत्यन्तं प्रतीकात्मकः सूक्तः विचित्रवर्णप्रभायुक्तस्य “गवः” (प्रकाशस्य) गमनं निरूपयति—यत् प्रायः उषाः वा सूर्यस्य दीप्तिः इति व्याख्यायते—सा मातुः (पृथिव्याः) पुरतः पदं निधाय पितरं (द्यां/दिवं) प्रति प्रसरति। ततः सः विश्वशक्तिं वर्णयति या “निःश्वसति च पुनः प्रश्वसति च”, लयबद्धगत्या दिवं प्रकाशयन्ती। अन्ते सौरस्य “पतङ्गस्य” दर्शनं भवति, यस्मिन् वाक् (शब्दः) निहिता; सः प्रत्यूषसि प्रतिदिनं च बहुषु लोकेषु दीप्तिं वितन्वन् विराजते।
Sukta 10.190
अयं संक्षिप्तः सृष्ट्युत्पत्तिसूक्तः सृष्टेः क्रमबद्धं प्रसवम् अनुवर्णयति—तपसः (सर्जनतापात्) ऋतं सत्यं च जायते; ततः रात्रिः समुद्रश्च (विश्वापः) प्रादुर्भवतः; तस्माच्च अहोरात्रयोः परिमाणकर्त्ता संवत्सरः उत्पद्यते। अन्ते धाता विधाता सूर्याचन्द्रमसौ स्थापयति, तथा द्यावापृथिवी अन्तरिक्षं स्वः इति लोकत्रयातीतं च स्तरितं जगत् प्रतिष्ठापयति—यत् विश्वं बोधगम्ये ऋते व्यवस्थिते च नियमेन प्रतिष्ठितम् इति प्रतिपादयन्।
Sukta 10.191
अयं संक्षिप्तः सूक्तः अग्नेः प्रज्वालनं जनानां मध्ये सौहार्दस्य प्रज्वालनेन सह संबध्नाति—यथा समाहृतैः समिध्भिः अग्निः पूर्णतां नीयते, तथा समाहृतसंकल्पेन समुदायः बलवत्तरः भवति। समानां वाचं समानं मनः समानं च कर्मकाण्डं प्रार्थयते, यज्ञं च बहुषु “एकचेतनां” निर्मातुं व्यावहारिकं साधनं दर्शयति।
It is widely regarded as a late compilation because it gathers many seers and styles and includes more explicit philosophical speculation, social themes, and life-cycle rites than the family books. Its contents range from ritual praise to reflective hymns on creation, speech, law (ṛta), and death.
The best-known are RV 10.129 (Nāsadīya Sūkta on creation and uncertainty), RV 10.121 (Hiraṇyagarbha on the cosmic origin), RV 10.125 (Vāc Sūkta on the divinity of speech), and RV 10.14–10.15 (Yama and the Fathers in funerary context).
They emphasize two complementary strands: mantra (brahman) as an inner, forceful power that breaks hostile divisions and restores right order through inspired speech, and protection/victory through cosmic guardianship—especially Night’s shelter and Agni’s commanding, protective agency. Together they frame Mandala 10 as both reflective and practical: metaphysical inquiry alongside rites and safeguards for human life.
Read Rig Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.