Sukta 36
Sukta 10.36
Viśvedevāḥ (enumerative invocation of many deities/powers)
Jagatī or Triṣṭubh (uncertain; requires metrical verification due to long enumerations)
अयं सूक्तो विस्तीर्णं विश्वेदेवाह्वानम्; उषसं रात्रिं च, द्यावापृथिवी, आदित्यान्, इन्द्रं, मरुतः, आपः चान्यान् बहून् देवशक्तीन् एकस्मिन् रक्षाक्षेत्रे ऋतस्य च व्यवस्थायां समाह्वयति यजमानस्य हिताय। गणनात्मकस्तुत्या याचनया च सह यज्ञस्य, प्राणबलस्य, जीवनमार्गे सुरक्षितगमनस्य च निमित्तं देवानाम् ‘अवः’ (सहाय्यम्) प्रार्थयते। अन्ते दिग्भ्यः सर्वतः परितः व्याप्य सवितारं प्रति समग्राह्वानं कृत्वा ‘सर्वतातिम्’ (समग्रकल्याणम्) प्रेरयितुं दीर्घायुषः प्रदातुं च याचते।
Mantras
Mantra 1
उषासानक्ता बृहती सुपेशसा द्यावाक्षामा वरुणो मित्रो अर्यमा । इन्द्रं हुवे मरुतः पर्वताँ अप आदित्यान्द्यावापृथिवी अपः स्वः ॥
उषासानक्ते बृहती सुपेशसे अहं हुवे; द्यावाक्षामे, वरुणं मित्रम् अर्यमाणं च। इन्द्रं हुवे; मरुतः पर्वतान्, आपः, आदित्यान्; द्यावापृथिवीम्, आपः, स्वः—एताः विश्वशक्तयोऽस्मासु समागच्छन्तु, अस्माकं भवितव्यस्य पूर्णऋतव्यवस्थारूपेण।
Mantra 2
द्यौश्च नः पृथिवी च प्रचेतस ऋतावरी रक्षतामंहसो रिषः । मा दुर्विदत्रा निॠतिर्न ईशत तद्देवानामवो अद्या वृणीमहे ॥
द्यौश्च नः पृथिवी च प्रचेतसौ ऋतावर्यौ अंहसः रिषश्च रक्षताम्। मा दुर्विदत्रा निरृतिः नः ईशत। तद् देवानाम् अवः अद्य वृणीमहे।
Mantra 3
विश्वस्मान्नो अदितिः पात्वंहसो माता मित्रस्य वरुणस्य रेवतः । स्वर्वज्ज्योतिरवृकं नशीमहि तद्देवानामवो अद्या वृणीमहे ॥
विश्वस्मात् नः अदितिः पातु अंहसः—माता मित्रस्य वरुणस्य च रेवतः। स्वर्वत् ज्योतिः अवृकं नशीमहि। तद् देवानाम् अवः अद्य वृणीमहे।
Mantra 4
ग्रावा वदन्नप रक्षांसि सेधतु दुष्ष्वप्न्यं निॠतिं विश्वमत्रिणम् । आदित्यं शर्म मरुतामशीमहि तद्देवानामवो अद्या वृणीमहे ॥
ग्रावा वदन् अप रक्षांसि सेधतु; दुष्स्वप्न्यं निरृतिं विश्वम् अत्रिणम् अप सेधतु। आदित्यं शर्म मरुताम् आशीमहि। तद् देवानाम् अवः अद्य वृणीमहे।
Mantra 5
एन्द्रो बर्हिः सीदतु पिन्वतामिळा बृहस्पतिः सामभिॠक्वो अर्चतु । सुप्रकेतं जीवसे मन्म धीमहि तद्देवानामवो अद्या वृणीमहे ॥
इन्द्रो बर्हिषि सीदतु; इळा पिन्वताम्। बृहस्पतिः सामभिः ऋक्वोऽर्चतु। सुप्रकेतं जीवसे मन्म धीमहि; तद्देवाना॒मवो॑ऽद्य वृणीमहे।
Mantra 6
दिविस्पृशं यज्ञमस्माकमश्विना जीराध्वरं कृणुतं सुम्नमिष्टये । प्राचीनरश्मिमाहुतं घृतेन तद्देवानामवो अद्या वृणीमहे ॥
अश्विनौ, अस्माकं यज्ञं दिविस्पृशं कृणुतम्; अध्वरं जीरं कृणुतं सुम्नमिष्टये। प्राचीनरश्मिमाहुतं घृतेन; तद्देवाना॒मवो॑ऽद्य वृणीमहे।
Mantra 7
उप ह्वये सुहवं मारुतं गणं पावकमृष्वं सख्याय शम्भुवम् । रायस्पोषं सौश्रवसाय धीमहि तद्देवानामवो अद्या वृणीमहे ॥
उप ह्वये सुहवं मारुतं गणं पावकमृष्वं सख्याय शम्भुवम्। रायस्पोषं सौश्रवसाय धीमहि; तद्देवाना॒मवो॑ऽद्य वृणीमहे।
Mantra 8
अपां पेरुं जीवधन्यं भरामहे देवाव्यं सुहवमध्वरश्रियम् । सुरश्मिं सोममिन्द्रियं यमीमहि तद्देवानामवो अद्या वृणीमहे ॥
अपां पेरुं—जीवधन्यं देवाव्यं सुहवमध्वरश्रियं—वयं भरामहे। सुरश्मिं सोममिन्द्रियं वयं यमीमहि। तद्देवानामवोऽद्य वृणीमहे।
Mantra 9
सनेम तत्सुसनिता सनित्वभिर्वयं जीवा जीवपुत्रा अनागसः । ब्रह्मद्विषो विष्वगेनो भरेरत तद्देवानामवो अद्या वृणीमहे ॥
सनेम तत्सुसनिता सनित्वभिर्वयं जीवा जीवपुत्रा अनागसः। ब्रह्मद्विषो विष्वगेनो भरेरत। तद्देवानामवोऽद्य वृणीमहे।
Mantra 10
ये स्था मनोर्यज्ञियास्ते शृणोतन यद्वो देवा ईमहे तद्ददातन । जैत्रं क्रतुं रयिमद्वीरवद्यशस्तद्देवानामवो अद्या वृणीमहे ॥
ये स्था मनोर्यज्ञियास्ते शृणोतन। यद्वो देवा ईमहे तद्ददातन। जैत्रं क्रतुं रयिमद्वीरवद्यशः। तद्देवानामवोऽद्य वृणीमहे।
Mantra 11
महदद्य महतामा वृणीमहेऽवो देवानां बृहतामनर्वणाम् । यथा वसु वीरजातं नशामहै तद्देवानामवो अद्या वृणीमहे ॥
अद्य वयं महतां देवानां महदवो वृणीमहे—बृहतोऽनर्वणान्; यथा वयं सत्यं वसु, वीरजातैः शक्तिभिः समृद्धं, नशामहे। तदेव देवानामवोऽद्य वृणीमहे।
Mantra 12
महो अग्नेः समिधानस्य शर्मण्यनागा मित्रे वरुणे स्वस्तये । श्रेष्ठे स्याम सवितुः सवीमनि तद्देवानामवो अद्या वृणीमहे ॥
महोऽग्नेः समिधानस्य शर्मणि वयमनागा भवेम; मित्रे वरुणे स्वस्तये। सवितुः सत्यसवीमनि श्रेष्ठे स्याम। तदेव देवानामवोऽद्य वृणीमहे।
Mantra 13
ये सवितुः सत्यसवस्य विश्वे मित्रस्य व्रते वरुणस्य देवाः । ते सौभगं वीरवद्गोमदप्नो दधातन द्रविणं चित्रमस्मे ॥
ये देवाः सवितुः सत्यसवस्य विश्वे, मित्रस्य व्रते वरुणस्य च नियमेषु—तेऽस्मासु सौभग्यं वीरवद्गोमदप्नो दधत; द्रविणं च चित्रमस्मे स्थापयत।
Mantra 14
सविता पश्चातात्सविता पुरस्तात्सवितोत्तरात्तात्सविताधरात्तात् । सविता नः सुवतु सर्वतातिं सविता नो रासतां दीर्घमायुः ॥
सविता पश्चातात् सविता पुरस्तात् सवितोत्तरात् सविताधरात्। सविता नः सर्वतातिं सुवतु; सविता नो रासतां दीर्घमायुः॥
Frequently Asked Questions
Viśvedevāḥ means “All the Gods.” In this hymn it refers to a gathered assembly of many divine powers—such as Dawn and Night, Heaven and Earth, Varuṇa, Mitra, Aryaman, Indra, the Maruts, the Waters—invoked together for complete protection and support.
The hymn aims at total well-being and ritual success, so it calls the whole cosmic order: different deities represent different functions (law, vitality, rain, light, stability). By invoking them together, the worshipper asks for a unified, all-sided help (avaḥ).
The last verse asks Savitar to protect and guide from every direction—behind, in front, above/north, and below—so that nothing is left uncovered. It ends with two practical blessings: sarvatāti (complete well-being) and dīrgham āyuḥ (long life).
Read Rig Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.