
अयोध्याकाण्ड
அயோத்தியா காண்டம் ராமாயணத்தின் நெறி–அரசியல் திருப்புமுனையாக விளங்கும் முக்கியப் பகுதி. தொடக்கச் சர்க்கங்களில் அயோத்தியாவின் சிறந்த குடிமை ஒழுங்கு, சபைகள், யௌவராஜ்ய அபிஷேகத் தயாரிப்புகள், நல்வரங்கள், நகரின் விழாக்கோலம் ஆகியவை ஒரு आदர்ஷமான அரச–யாகச் சூழலை உருவாக்குகின்றன; அதே நேரத்தில் ராமரின் க்ஷமா, தமம், கృతஞ்ஞதா, विनயம் போன்ற உயர்குணங்கள் தெளிவாக வெளிப்படுகின்றன. ஆனால் ராஜதர்மம், அந்தப்புர ஆசை, வாக்கின் கட்டுப்பாடு—இவற்றின் மோதலில் அபிஷேக வாக்குறுதி சிதைந்து, வனவாசமாக மாறுகிறது. மந்தரையின் தூண்டுதலால் கைகேயி தசரதனிடம் முன்பு பெற்ற இரு வரங்களை நினைவூட்டி கேட்கிறாள்—பரதனுக்கு அரசாட்சி, ராமருக்கு பதினான்கு ஆண்டுகள் வனவாசம். தசரதன் துயர–மயக்கத்தில் நெறியறிவில் உறைந்து போகிறான்; ஆயினும் வாக்கியதர்மம் அவனை கட்டிப்போடுகிறது. ராமர் தந்தை வாக்கை தர்மமாகக் கொண்டு தயக்கமின்றி ஏற்றுக்கொள்கிறார்; சீதை பத்திவிரதா-தர்மமும் துணைநட்பு நெறியும் கூறி உடன் வரத் திடமாக நிற்கிறாள்; லக்ஷ்மணனின் கடும் கோபமும் ராமரின் அஹிம்சை மற்றும் சமூக ஒழுங்கு பற்றுதலால் கட்டுப்படுகிறது. நூலின் நடுப்பகுதி மக்கள் அழுகை, அபசகுனங்கள், கனத்த சோகத்தால் நிறைகிறது. சுமந்திரன் தேரில் அயோத்தியாவை விட்டு புறப்படுதல்; தமசா, கங்கை கரைகளில் தங்குதல்; நிஷாதராஜன் குகனின் விருந்தோம்பல் மற்றும் கங்கை கடத்த உதவி; பரத்வாஜ ஆசிரமத்தின் ஆலோசனை; இறுதியில் சித்ரகூடத்தில் வனவாச இல்லம் அமைத்தல்—அரண்மனையிலிருந்து காட்டுக்குச் செல்லும் மாற்றத்தைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. இதனுடன் இணையாக அயோத்தியாவின் உள்ளக வீழ்ச்சி நிகழ்கிறது—தசரதனின் பச்சாத்தாபம், ‘சப்தவேதி’ (ஒலி வழி அம்பெய்தல்) பாவ நிகழ்வை ஒப்புதல், பின்னர் அவன் மரணம். இடைக்கால அரசியல் அச்சம் எழுகிறது; வசிஷ்டர் வழிநடத்த பரதனை கேகயத்திலிருந்து அழைக்கின்றனர். பரதன் திரும்பி வந்து கைகேயியை கண்டித்து, தந்தையின் இறுதிச்சடங்குகளை செய்து, அரசை ஏற்க மறுத்து, ராமரின் நியாய உரிமையை நிலைநாட்ட அபிஷேகப் பொருட்களுடன் அவரை அழைத்து வரக் காட்டிற்கு செல்கிறான்—இது சட்டப்பூர்வத்தன்மை மற்றும் துறவின் அர்த்தத்தை ஆழமாகச் சிந்திக்க வைக்கிறது. அயோத்தியா காண்டம் வாக்கியதர்மத்தின் அதிகாரம், அரசதர்மத்தின் விலை, துறவின் மகிமை ஆகியவற்றை மையமாக்குகிறது. தந்தையின் வாக்குறுதி, மகனின் கீழ்ப்படிதல், மனைவியின் सहதர்மம், சகோதர நिष्ठை, குடிகளின் துயரம்—இவை அனைத்தும் தர்மத்தின் வலிமையையும் அதற்கான வேதனையான செலவையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. தெற்கு பாடபரம்பரையில் சில இடங்களில் யாகவிதி, அழுகை, நெறி-மனனம் போன்றவை கூடுதல் செய்யுள்களால் விரிவடைவதும் காணப்படுகிறது; இதனால் இந்தக் காண்டம் ராமாயணத்தின் தர்மவிசாரணையின் மையமாகத் திகழ்கிறது.
गुणप्रशंसा–युवराजनिर्णयः (Praise of Rama’s Virtues and the Decision on the Heir-Apparent)
அயோத்தியா காண்டத்தின் முதல் சர்கத்தில் பரதன் சத்ருக்னனுடன் தன் மாமனின் இல்லத்திற்குப் புறப்படுகிறான். அங்கே இரு சகோதரர்களும் அன்புமிகு விருந்தோம்பலுடன் தங்கியிருந்து, முதிர்ந்த தந்தை தசரதனை நினைத்து மனம் உருகுகின்றனர். பின்னர் கதை ராமனின் தர்மமயமான பண்புகளை விரிவாக வர்ணிக்கிறது—தூண்டுதலிலும் அமைதி, நன்றியுணர்வு, சத்தியநிலை, மூத்தோர் மற்றும் பிராமணர்களுக்கு மரியாதை, கருணை, தன்னடக்கம், விவேகம், மேலும் சாஸ்திரம், வாதம், யுத்தக்கலை ஆகியவற்றில் தேர்ச்சி. பூமிபோல் பொறுமை, பிரகஸ்பதிபோல் புத்தி, இந்திரனைப்போல் வீரியம் என்ற உவமைகளால் ராமன் மக்களால் நேசிக்கப்படும், ஆட்சிக்கு உரிய आदர்ஷ நாயகனாக நிறுவப்படுகிறான். இவற்றைக் கண்டு, தன் முதுமையும் சில அசுப நிமித்தங்களையும் உணர்ந்த தசரதன் அமைச்சர்களுடன் ஆலோசித்து ராமனை யுவராஜனாக நியமிக்கத் தீர்மானிக்கிறான். பின்னர் மண்டல அரசர்களையும் நகரின் முக்கிய குடிமக்களையும் சபைக்கு அழைத்து, தேவர்களால் சூழப்பட்ட இந்திரனைப் போல அரசசபையை அமைத்து பட்டாபிஷேக முயற்சியை அதிகாரபூர்வமாக்குகிறான்.
यौवराज्य-प्रस्तावः (Proposal for Rāma’s Installation as Heir-Apparent)
அரசவையில் தசரத மன்னன் முழு அமைச்சர்சபையையும் அழைத்து, கூட்டரசர்களையும் ஆழ்ந்த, நிலையான, மரியாதைமிக்க குரலில் உரையாடுகிறார். முன்னோர் வழியில் விழிப்புடன் ஆட்சி செய்தேன்; ஆனால் முதுமையின் களைப்பும் தர்மத்தின் பாரமும் உணர்கிறேன்; ஆகவே நாட்டின் நலனுக்காக ஆட்சிப் பொறுப்பை என் மூத்த மகன் ஸ்ரீராமனிடம் ஒப்படைத்து ஓய்வு பெற விரும்புகிறேன் என்கிறார். ராமனின் குலமரபுச் சிறப்புகளைப் புகழ்ந்து, புஷ்ய நக்ஷத்திரத்தில் யௌவராஜ்ய அபிஷேகம் செய்வது மங்களகரம் என முன்வைத்து, அரசின் நன்மைக்காக அனைவரின் ஒப்புதலையும், வேறு நல்ல ஆலோசனை இருந்தாலும் அதையும் கேட்கிறார். கூடியிருந்த அரசர்களும் மக்களும் ஆரவாரமாக ஆதரிக்க, அரண்மனை முழுதும் ஆனந்த ஒலியால் எதிரொலிக்கிறது. பிராமணர்கள், முக்கிய குடிமக்கள், நகர-கிராம வாசிகள் ஆலோசித்து ஒருமனதாக உடனடி அபிஷேகத்தை வேண்டுகின்றனர். ராமனின் சத்தியநிலை, இంద్రியக் கட்டுப்பாடு, கருணை, வாக்குச் சுருக்கம்/அடக்கம், போர்திறன், குடிமக்கள் நலக் கவனம், உலகளாவிய ஆட்சித் தகுதி ஆகியவற்றை விரிவாக எடுத்துரைக்கின்றனர். இறுதியில் நாட்டுக்கும் உலகுக்கும் நன்மை வேண்டி தசரதன் ஸ்ரீராமனை விரைவில் யௌவராஜராக நிறுவ வேண்டும் என்று அனைவரும் சேர்ந்து விண்ணப்பிக்கின்றனர்.
यौवराज्याभिषेक-उपकल्पनम् (Preparations for Rama’s Installation as Yuvaraja)
இந்த ஸர்கத்தில் அயோத்தியின் பௌரர்கள் அஞ்சலி கூப்பி மஹாராஜ தசரதரை ஸ்ரீராமரின் யுவராஜ்யாபிஷேகத்திற்குத் தூண்டுகின்றனர்; அரசனும் இனிய, நலமிகு வாக்குகளால் அவர்களைப் பாராட்டி மரியாதை செய்கிறான். பின்னர் தசரதன் வஸிஷ்டர், வாமதேவர் ஆகியோரைக் விதி-ஒழுங்குகளை அமைக்க நியமித்து, சைத்ர மாதத்தின் புனிதத்தைக் கூறி—“ராமனின் யுவராஜ்யத்திற்கான அனைத்தும் தயாராக்கப்படுக” என அரசாணை அறிவிக்கிறான். வஸிஷ்டர் அமைச்சர்களுக்கு ஆணையிடுகிறார்—அக்ன்யாகாரத்தில் பொன்-ரத்தினங்கள், ഔஷதிகள், வெண்மாலைகள், லாஜா, தேன்-நெய், வஸ்திரங்கள்; ரத-ஆயுதங்கள், சதுரங்கப் படை, சுபலக்ஷண யானைகள்; சாமரம்-த்வஜம்-சத்ரம்; சதகும்பக் கலசங்கள் பல; பொன்னிறக் கொம்புடைய ரிஷபம், புலிச்சர்மம் முதலியன அனைத்தும் சமர்ப்பிக்கப்பட வேண்டும். நகரவாயில்கள் சந்தனமாலையும் தூபமும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்படுகின்றன; பிராமண போஜனம், தான-தக்ஷிணை, ஸ்வஸ்திவாசனம், அழைப்பு-ஆசன ஏற்பாடு; ராஜமார்க்கம் தெளித்தல், கொடிகள் கட்டுதல், நாட்டியம்-தாளம், சேவகர்-கணிகையர் ஒழுங்கு; தேவாலய-சைத்யங்களில் தனித்தனி உபஸ்தாபனம்; ஆயத்தமான வீரர்கள் நுழைவு—இவ்வாறு அபிஷேகத்தின் பொது, சமய, நிர்வாக ஒருங்கிணைப்பு வெளிப்படுகிறது. செயல்கள் நிறைவேறியபின் வஸிஷ்டர்-வாமதேவர் “கృతம்” என அரசனுக்கு அறிவிக்கின்றனர். அதன்பின் சுமந்திரன் ராமரை அழைத்து வருகிறான்; பல தேச அரசர்கள் தசரதனை தேவேந்திரனைப் போலப் பணிகின்றனர். ராமரின் வருகை ரூப-குண வர்ணனைகளுடன் விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது; தசரதன் மகனை அணைத்து ஆசனம் அளிக்கிறான்; புஷ்யயோகத்தில் யுவராஜ்யப் பெறுதலைக் கூறி அரசோபதேசம் செய்கிறான்—இந்திரியநிக்ரஹம், காம-க்ரோத த்யாகம், அமைச்சரும் பிரஜையும் மகிழச் செய்தல், கோஷ்டாகார-ஆயுதாகார சேமிப்பு, நண்பர் திருப்தி முதலியவை. இறுதியில் ராமரின் நண்பர்கள் கௌசல்யைக்கு செய்தி தெரிவிக்க, அவள் தூதர்களை தானங்களால் கௌரவிக்கிறாள்; ராமர் அரசனை வணங்கி தம் இல்லம் திரும்புகிறார்; பௌரர்கள் தேவபூஜை செய்கின்றனர்.
अयोध्याकाण्डे चतुर्थः सर्गः — Rāma Summoned; Pushya Coronation Decision
நகர மக்கள் சென்ற பின் தசரதன் அமைச்சர்களுடன் மீண்டும் ஆலோசித்து உறுதி செய்தான்—சுபமான புஷ்ய நக்ஷத்திரத்தில் உடனே ராமனுக்கு யுவராஜாபிஷேகம் நடத்த வேண்டும். ராமனை அழைத்து வர சுமந்திரனை அனுப்பினான்; மீண்டும் மீண்டும் அழைப்பு வந்ததால் ராமனுக்கு சிறு அச்சம் தோன்றியது—அது அரண்மனையின் கனத்த சூழலையும் உள்ளக நிகழ்வுகளின் நிலையற்ற தன்மையையும் காட்டியது. தனியறையில் தசரதன் அன்புடன் ராமனை வரவேற்று காரணம் கூறினான்—தர்மார்த்தகாமங்களும் யாகக் கடமைகளும் நிறைவேறின; இனி எனக்குள்ள மீதிக் கடமை உன் அபிஷேகமே. மக்கள் மற்றும் ‘பிரக்ருதி’கள் ராமராஜ்யத்தையே விரும்புகின்றனர் என்று சொல்லி, மேலும் தன் தீய கனவுகளையும், பிறந்த நட்சத்திரம் மீது சூரியன், செவ்வாய், ராகு ஆகிய கிரகங்களின் கடும் பாதிப்பையும் கூறி, அரசனுக்கு நெருங்கிய அபாயச் சுட்டுமுறையை உணர்த்தினான். ஆகவே மனம் மாறுவதற்கு முன்பும், அசம்பாவிதங்கள் எழுவதற்கு முன்பும் விரைந்து அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும் என்று தீர்மானித்தான். தயாரிக்காக விரத விதிகளைச் சொன்னான்—உபவாசம், தர்பையில் உறக்கம், நண்பர்கள் விழிப்புடன் காவல். பரதன் இல்லாத காலம் சாதகமான வாய்ப்பெனக் கருதியபோதும் மனித மனத்தின் சஞ்சலத்தை எச்சரித்தான். அனுமதி பெற்ற ராமன் உடனே கௌசல்யாவிடம் செய்தி சொன்னான்; அவள் ஜனார்தனன்-விஷ்ணுவைத் தியானித்து பிராணாயாமத்தில் இருந்தாள். மகிழ்ந்து ஆசீர்வாதம் வழங்கினாள்; ராமன் லக்ஷ்மணனுடன் வரவிருக்கும் அரச லக்ஷ்மியைப் பகிர்ந்து சகோதர இணைஆட்சி உறுதியை வெளிப்படுத்தி, சீதையுடன் மீண்டும் திரும்பினான்.
अभिषेकोपवास-आदेशः (Coronation Preparations and the Fast Enjoined)
இந்த சர்க்கத்தில் ஸ்ரீராமரின் யௌவராஜ்ய-அபிஷேகத்திற்கு முன்பான நடைமுறை மற்றும் சடங்கு ஒழுங்குகள் கூறப்படுகின்றன. மஹாராஜ தசரதர் ராமருக்கு விரைவில் நடைபெறவுள்ள அபிஷேகத்தை அறிவுறுத்தி, புரோஹிதர் வசிஷ்டரை அழைத்து—மந்திரோச்சாரணத்துடன் ராமரும் சீதையும் உபவாச-விரதம் மேற்கொள்ளுமாறு ஆணையிடுகிறார்; அது மங்களம், செழிப்பு, அரசுரிமையின் தர்மசித்தியை உறுதிப்படுத்தும் நோக்கத்துடன். வசிஷ்டர் பிராமணருக்குரிய ரதத்தில் ராமனின் இல்லத்திற்குச் சென்று முறையான மரியாதை பெறுகிறார். அரசனின் அன்புமிகு தீர்மானத்தைத் தெரிவித்து—விடியற்காலையில் ராமரின் அபிஷேகம் நடைபெறும்; நஹுஷன் யயாதியை அபிஷேகம் செய்ததுபோல் என உவமையுடன் கூறுகிறார். ராமர் பணிவுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறார்; வசிஷ்டர் விதிப்படி உபவாசத்தைத் தொடங்கச் செய்து திரும்புகிறார். பின்னர் அயோத்தியாவின் வீதிகள் கழுவப்பட்டு, கொடிகள் உயர்த்தப்பட்டு, ராஜமார்க்கங்கள் ஆர்வமுள்ள குடிமக்களால் நிரம்புகின்றன; மக்கள் எழுப்பும் ஒலி கடலின் முழக்கம்போல் ஒப்பிடப்படுகிறது. வசிஷ்டர் அந்தக் கூட்டத்தினூடே அரண்மனைக்கு வந்து தசரதரிடம் பணியினை நிறைவேற்றியதாக அறிவிக்கிறார்; சபையினர் பக்தியுடன் எழுந்து நிற்கின்றனர். குருவின் அனுமதியுடன் அரசன் சபையை விடுத்து அந்தப்புரம் செல்கிறான்—அபிஷேகத்திற்கு முந்தைய இரவின் தீவிரத்தை நட்சத்திரங்களிடையே நிலா ஒளிர்வதுபோன்ற உவமைகள் வெளிப்படுத்துகின்றன।
रामाभिषेकपूर्वसज्जा — Preparations for Rama’s Coronation
இந்த சர்க்கத்தில் இரண்டு காட்சிகள் இணைந்து விரிகின்றன—(1) ஸ்ரீராமரின் உள்ளத் தூய்மையோடு கூடிய தனிப்பட்ட வேதவழி ஒழுக்கம், (2) வரவிருக்கும் யுவராஜாபிஷேகத்திற்காக அயோத்தி நகரம் முழுதும் எழும் பொதுத் தயாரிப்பு. வசிஷ்டர் புறப்பட்ட பின் ராமர் நீராடி நாராயணனை அணுகி விதிப்படி ஆஜ்ய-ஹோமம் செய்கிறார். மீதமுள்ள ஹவிஸை பிரசாதமாக ஏற்று மௌனம் காத்து, விஷ்ணுவின் புனித ஆலயத்தில் குசப்புல் படுக்கையில் சீதையுடன் தங்கி சுபதியானத்தில் நிலைகொள்கிறார். இரவின் கடைசி யாமத்தில் எழுந்து தமது இல்லத்தை முழுமையாக அலங்கரிக்க ஆணையிடுகிறார். விடியற்காலக் கடமைகள் முடிந்த பின் பிராமணர்கள் ஓதுகின்ற சுத்தி மந்திரங்களை கேட்கிறார்; ‘புண்யாஹ’ மங்கள முழக்கங்கள் தூரிய-துந்துபி ஒலியுடன் நகரமெங்கும் எதிரொலிக்கின்றன. பின்னர் கதை நகரவாழ்வில் விரிகிறது. விடியற்காலமே மக்கள் கோவில்கள், சந்திப்புகள், வீதிகள், கோபுரங்கள், சந்தைகள், வீடுகள், சபாமண்டபங்கள் ஆகிய இடங்களில் கொடிகள்-பதாகைகள் ஏற்றி அலங்கரிக்கிறார்கள். கலைஞர்கள், பாடகர்கள் இசையால் சூழலை உயிர்ப்பிக்கிறார்கள்; பெரியோரும் சிறாரும் அனைவரும் அபிஷேகத்தைப் பற்றியே உரையாடுகிறார்கள். அரசுப் பாதைகள் மலர்களால் பரப்பப்படுகின்றன, தூப வாசனையால் மணமூட்டப்படுகின்றன; இரவு வந்தால் ஒளிக்காக தீபவிருட்சங்கள் அமைக்கப்படுகின்றன. எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் கிராம மக்கள் தரிசனத்திற்காக வந்து அயோத்தியை கடலொலி போன்ற ஆரவாரத்தால் நிரப்புகிறார்கள். சதுக்கங்களிலும் சபைகளிலும் கூடியோர் தசரதனின் தீர்மானத்தைப் போற்றுகிறார்கள்—நற்குணம், கல்வி, பணிவு கொண்ட ராமரை பாதுகாவலன்-அரசராக நிறுவுவது என।
मन्थराप्रवेशः — Manthara Observes Ayodhya and Incites Kaikeyi
அயோத்தியா காண்டம் ஏழாம் சர்க்கத்தில், பொதுமக்களின் கொண்டாட்டத்திலிருந்து அந்தப்புரத்தின் மறைமுகத் தூண்டுதலுக்குத் திருப்புமுனை நிகழ்கிறது. கைகேயியின் நீண்டநாள் பணிப்பெண் மந்தரை நிலவொளி பொலியும் அரண்மனை மேல் ஏறி அயோத்தியாவை நோக்குகிறாள்—வீதிகளில் நீர் தெளிக்கப்பட்டுள்ளது, மலர்கள் சிதறியுள்ளன, கொடிகள் உயர்ந்துள்ளன; கோயில்களில் வேதமுழக்கம், வாத்திய ஒலி; மக்கள் மகிழ்ச்சியில் திளைக்கின்றனர். அருகிலிருந்த தாத்ரியிடம் காரணம் கேட்க, அவள் பேரானந்தத்துடன், மன்னன் தசரதன் நாளை புஷ்ய நக்ஷத்திரத்தில் குற்றமற்ற ராமனை யுவராஜராக அபிஷேகம் செய்யவிருக்கிறான் என்று அறிவிக்கிறாள். இந்தச் செய்தி மந்தரையைச் சீற்றமடையச் செய்கிறது. கைலாசம் போன்ற அரண்மனையிலிருந்து இறங்கி, சுகமாக இருந்த கைகேயியை எதிர்கொண்டு, அச்சம் ஊட்டும் சொற்களால் அவளைத் தளரச் செய்கிறாள்—அருகிலுள்ள அபாயம், அதிர்ஷ்டத்தின் நிலையின்மை, அரசியல் சூழ்ச்சிகள் எனக் கூறி ராமாபிஷேகத்தை கைகேயிக்கும் (பரதனுக்கும்) அழிவாக மாற்றிக் காட்டுகிறாள். கைகேயி முதலில் கவலைப்பட்டாலும், பின்னர் ராமாபிஷேகச் செய்தியால் மகிழ்ந்து “நல்ல செய்தி”க்காக மந்தரைக்கு அணிகலனும் அளிக்கிறாள்—ராமன், பரதன் இடையே தொடக்கத்தில் அவளுக்கு போட்டி உணர்வு இல்லை என்பதைக் காட்டுகிறது. இச்சர்க்கத்தின் கருத்து: வாக்கு அரசியல் கருவி; வெளிப்படையான தர்மச் சடங்குகளும் தனிப்பட்ட சம்மதிப்பும் அச்சக் கதையாடலும் மூலம் புரட்டப்படலாம்।
मन्थराकैकेयीसंवादः — Mantharā’s Counsel to Kaikeyī (Ayodhyā’s Succession Alarm)
இந்த சர்கத்தில் மந்தரை, இராமனின் யுவராஜ்ய அபிஷேகம் கைகேயிக்கும் பரதனுக்கும் உயிர்ப்பாய்ந்த அச்சுறுத்தலாக மாறும் எனக் கடுமையான தர்க்கத்துடன் கைகேயியைத் திருப்ப முயல்கிறாள். அரண்மனை மரியாதை-பரிமாற்றத்தை உடைத்து, தன்னுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஆபரணத்தைத் தூக்கி எறிந்து, சமாதானப்படுத்தலை மறுத்து திட்டமிட்ட எச்சரிக்கையைத் தொடங்குகிறாள். ‘சோகக் கடல்’ என்ற உருவகத்தை மீண்டும் மீண்டும் கூறி, கைகேயியின் மகிழ்ச்சியை வரவிருக்கும் இழப்பாக மாற்றிக் காட்டுகிறாள். அவள் அரசியல் முடிவை முன்வைக்கிறாள்—அரசுரிமை இராமனிடமே உறுதியாகி, பின்னர் இராமபுத்திரனிடம் செல்லும்; பரதன் விலக்கப்படுவான்; இருவரும் சேர்ந்து ஆளுதல் நிர்வாக ரீதியாக இயலாதது. அவசரத்தைத் தீவிரப்படுத்த, கைகேயி கௌசல்யைக்கு அடிமைபோல் தாழ்த்தப்படுவாள் என்றும், பரதன் உரிமை இழந்து நாடு கடத்தப்படலாம் அல்லது இன்னும் மோசமான நிலை அடையலாம் என்றும் அச்சுறுத்துகிறாள். மேலும் அணிசேர்க்கையைச் சுட்டுகிறாள்—லக்ஷ்மணன் இராமனுடன், சத்ருக்னன் பரதனுடன்; நெருக்கமே பாதுகாப்பு, பிரிவே பேராபத்து. கைகேயி முதலில் இராமனின் பண்புகள்—தர்மஞானம், தன்னடக்கம், நன்றியுணர்வு, சத்தியவாக்கு—எனப் புகழ்ந்து மந்தரையின் அச்சத்தை ஏற்க மறுக்கிறாள். அப்போது மந்தரை மேலும் கூர்மையான அவமானமும் துயரமும் நிறைந்த முன்னறிவிப்புகளால் மீண்டும் எச்சரிக்கையைத் தூண்டுகிறாள். இச்சர்கம் உணர்ச்சியை அரசியல் முடிவாக மாற்றும் வாதநுட்பத்தை வெளிப்படுத்தி, வரங்களைக் கோரும் நிலைக்கும் அபிஷேகத் திட்டம் புரளும் நிலைக்கும் அடித்தளம் அமைக்கிறது.
मन्थराप्रेरणा—वरद्वय-स्मरणं च (Manthara’s Provocation and the Recalling of Two Boons)
அயோத்தியா காண்டம் ஒன்பதாம் சர்க்கத்தில் மந்தரையின் கபடத் தூண்டுதலால் கைகேயியின் மனநிலை தீர்மானமாக மாறுகிறது. முதலில் அவள் மந்தரையின் சுட்டுரைகளை ஏற்றுக் கேட்டாலும், பின்னர் கோபமும் உறுதியும் கொண்டு உடனே ராமனை வனத்திற்கு அனுப்பி, பரதனை அரசில் அமர்த்த வேண்டும் என்று முடிவு செய்கிறாள். மந்தரை கடந்த நிகழ்வைச் செயற்படுத்தும் ஆயுதமாக மாற்றுகிறாள். தைவாசுரப் போரில் இந்திரனுக்கு உதவிய தசரதன் ஆபத்தில் சிக்கியபோது கைகேயி அவரை இருமுறை காத்தாள்; அதனால் மகிழ்ந்த அரசன் அவளுக்கு இரண்டு வரங்களை அளித்தான், அவை அப்போது ஒத்திவைக்கப்பட்டிருந்தன. மந்தரை அந்த வரஇரண்டையும் நினைவூட்டி நடைமுறையைக் கூறுகிறாள்—கைகேயி கோபமாளிகைக்குச் சென்று ஆபரணங்களைத் துறந்து, வெறும் தரையில் படுத்து, அரசனைப் பார்க்கவும் பேசவும் மறுத்து, வரங்களாக (1) பரதனின் அபிஷேகம் மற்றும் (2) ராமனுக்குப் பதினான்கு ஆண்டுகள் வனவாசம் ஆகியவற்றை வேண்ட வேண்டும். இச்சர்க்கத்தில் கைகேயி மந்தரையை மிகைப்படுத்தியும் யுக்தியுடனும் புகழ்வதும், அவளின் உடல்வருணனையும், ‘மாயை’ எனும் ஏமாற்று உத்திகளின் உவமைகளும் வருகின்றன. வாக்குச் செல்வாக்கால் ‘அநர்த்தம்’ கூட ‘அர்த்தரூபம்’ போலத் தோன்றச் செய்து அரண்மனையில் தாக்கம் செலுத்தும் இயந்திரம்—நினைவு, வாக்குறுதி, உணர்ச்சி வெளிப்பாடு, அரசவாக்கின் கட்டுப்பாடு—என்று இங்கு தெளிவாக வெளிப்படுகிறது.
क्रोधागारप्रवेशः — Entry into the Chamber of Wrath (Kaikeyī’s Protest)
அயோத்தியா காண்டத்தின் பத்தாம் சர்க்கத்தில், ராமனின் நெருங்கிய அபிஷேக மகோற்சவத்தைச் சுற்றி உடனடி மனப் பிளவும் சடங்கு முறிவும் வெளிப்படுகிறது. மந்தரையின் குருட்டுத் தூண்டுதலால் கைகேயி ஒரு சூழ்ச்சி தீர்மானித்து, அணிகலன்களையும் மாலைகளையும் கழற்றி, கோபமாளிகை (க்ரோதாகாரம்) சென்று தரையில் படுத்துக் கிடக்கிறாள். கின்னரி, துண்டிக்கப்பட்ட கொடி, வீழ்ந்த அப்சரை போன்ற உவமைகளால் அவள் நிலை வர்ணிக்கப்படுகிறது—கருணையுடன் நெறியியல் முரணையும் சுட்டுகிறது. தசரதன் அபிஷேக ஆணை வழங்கி அது மக்களிடையே பரவியதை அறிந்து, கைகேயியின் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தப்புரத்தில் நுழைகிறார். அங்கு பறவைகளின் குரல், இசை நாதம், தோட்டங்களின் அழகு, யானைத் தந்தம்-தங்கம்-வெள்ளி அலங்காரப் பொருட்கள், பலவகை போக-உபஹாரங்கள் என அரண்மனைச் செழுமை விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் படுக்கையில் ராணி இல்லை. காவலன் அவள் கோபமாளிகைக்குச் சென்றதாக அறிவிக்கிறான். அன்புடன் சமாதானப்படுத்த விரும்பிய அரசன் மேலும் மேலும் கலங்குகிறான். கோபமாளிகையில் கைகேயி ஒழுங்கற்ற நிலையில் தரையில் கிடப்பதைப் பார்த்து அவளைத் தொட்டு, “சாபமா? அவமதிப்பா? பயமா?” என்று கேட்கிறான். வைத்தியரை அழைப்பது, குற்றவாளிக்கு தண்டனை, விருப்பமானவர்க்கு பரிசு, தேவையெனில் அரச அதிகாரமே வழங்குவது வரை வாக்குறுதி அளிக்கிறான். இறுதியில் அவன் வளைவுத்தன்மையை உணர்ந்த கைகேயி “இனிமையற்ற” வரக் கோரிக்கையைச் சொல்லத் தயாராகி, மகிழ்ச்சி விழாவை தர்ம நெருக்கடியாக மாற்ற அழுத்தத்தை அதிகரிக்கிறாள்.
कैकेयीवरप्रार्थना — Kaikeyi Demands the Two Boons
அயோத்தியா காண்டம் 11ஆம் சர்க்கத்தில், ஆசையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட தசரதனைப் பார்த்த கைகேயி, சொற்களின் தொடர்ச்சியால் அவரைத் தெளிவான சத்தியப்பிரமாணத்தில் கட்டுப்படுத்துகிறாள். அரசன் ராமனின் உயிரையும் மதிப்பையும் முன்வைத்து மீண்டும் மீண்டும் சத்தியம் செய்து, கைகேயியின் விருப்பம் நிச்சயம் நிறைவேறும் என உறுதி அளிக்கிறான். பின்னர் கைகேயி சூரியன், சந்திரன், திசைகள், கிரகங்கள், கந்தர்வர், ராட்சசர், இல்லத் தெய்வங்கள், எல்லா உயிர்களையும் சாட்சியாக அழைத்து, அந்த தனிப்பட்ட வாக்குறுதியை தர்ம உடன்படிக்கையைப் போல உறுதியான, அரை-பொதுவான உறுதிமொழியாக மாற்றுகிறாள். தேவாசுரப் போரில் தானே அரசனை காத்த நிகழ்வை நினைவூட்டி, அப்போது பெற்ற இரண்டு வரங்கள் ‘நிக்ஷேபம்’ போல வைத்திருந்தவை; இப்போது அவற்றை பெறுவது தன் உரிமை எனக் கோருகிறாள். அவள் இரு வரங்களையும் முறையாகத் தெளிவாகச் சொல்கிறாள்: (1) ராமாபிஷேகத்திற்குத் தயாரான அதே பொருட்களால் பரதனுக்கு பட்டாபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்; (2) ராமனை பதினான்கு ஆண்டுகள் தண்டகாரண்யத்திற்கு அனுப்ப வேண்டும்—வல்கலம், அஜினம் அணிந்து ஜடாதாரியாகத் தபஸ்வி போல வாழ வேண்டும். இதை தசரதனின் சத்தியநிலை மற்றும் குலரட்சணத்தின் சோதனை என கைகேயி அமைக்கிறாள்; அரசன் தன் சொற்களாலேயே சிக்கி, தானே செய்த வலையில் விழுந்தவனாகத் தோன்றுகிறான்.
द्वादशः सर्गः — Kaikeyi’s Boons and Dasaratha’s Moral Collapse (Ayodhya Kanda 12)
இந்த சர்கத்தில் கைகேயியின் “அச்சமூட்டும் சொற்கள்” கேட்டு—ராமனுக்கு வனவாசமும், பரதனுக்கு பட்டாபிஷேகமும்—தசரதனின் மனநிலை மற்றும் நெறியுணர்வு உடனடியாகச் சிதைவுறுவது வெளிப்படுகிறது. இது கனவோ மாயையோ என நம்ப மறுத்தும், துயரம்–கோபம் இடையே அலைந்தும் நிற்கிறார்; புலிப்பெண் முன் மான் போலவும், மந்திரத்தால் கட்டுண்ட பாம்பு போலவும் என்ற உவமைகள் அவரது இயலாமையைத் தீவிரமாகக் காட்டுகின்றன. ராமனின் சத்தியநிலை, தானம், மெல்லிய மொழி, மூத்தோர் சேவை ஆகிய பொதுமக்கள் அறிந்த நற்குணங்களை முன்வைத்து, இக்கோரிக்கை இக்ஷ்வாகு வம்சத்தின் தர்மமரியாதைக்கு எதிரானது என வாதிடுகிறார். கைகேயி அரசதர்மத்தின் கடுமையான நீதியை நிறுவுகிறாள்—ஒருமுறை அளித்த வரங்கள் நிறைவேற்றப்படவேண்டும்; இல்லையெனில் அரசனின் தர்மகீர்த்தியும் வாக்கின் மதிப்பும் சிதறும். விரதம் காத்த அரசர்களின் எடுத்துக்காட்டுகளைச் சொல்லி, தன்னுயிர் துறப்பேன் என்ற அச்சுறுத்தலாலும் அழுத்தம் தருகிறாள். பின்னர் தசரதன் மக்கள் பழி, அரசாட்சியின் நியாயத்தன்மை குலைவு, மேலும் கௌசல்யா–சுமித்ரா–சீதைக்கு ஏற்படும் குடும்பவினை ஆகியவற்றைச் சொல்லி உருகுகிறார். இறுதியில் கைகேயியின் பாதங்களில் விழுந்து தாழ்மையுடன் வேண்டுகிறார்; சர்க முடிவில் துயரவேகத்தால் உடலாறும் வீழ்வது, ஆலோசனையிலிருந்து திரும்பமுடியாத துயரநடவடிக்கைக்கான மாற்றத்தைச் சுட்டுகிறது.
अयोध्याकाण्डे त्रयोदशः सर्गः | Kaikeyi Presses the Boons; Dasaratha’s Lament and Collapse
அயோத்தியா காண்டத்தின் 13ஆம் சர்க்கத்தில், அரண்மனைச் சபையில் எழுந்த நெருக்கடி தனியறையிலும் மேலும் தீவிரமடைகிறது. தசரதன் துயரால் தளர்ந்து தரையில் விழுந்து கிடக்கிறான்; அவமானத்தைத் தாங்க இயலாதவன். புண்ணியம் தீர்ந்து விண்ணிலிருந்து வீழ்ந்த யயாதி அரசனைப் போல அவன் வர்ணிக்கப்படுகிறான்—இது அவனுடைய அறநிலை மற்றும் மனநிலை வீழ்ச்சியைச் சுட்டுகிறது. கைகேயி தன் நோக்கம் நிறைவேறியபோதும் அச்சத்தை வெளிப்படுத்துவது போல நடித்து, உள்ளத்தில் உறுதியாக இருந்து வாக்குறுதியான இரு வரங்களையும் மீண்டும் மீண்டும் வற்புறுத்துகிறாள். தசரதன் வேதனையுடனும் கோபத்துடனும் ராமனின் குணங்களை—அழகு, வலிமை, கல்வி, தன்னடக்கம், பொறுமை—பாதுகாத்து உரைத்து, இன்பத்திற்குரிய ராமனை தண்டகாரண்ய வனவாசத்திற்கு எவ்வாறு அனுப்ப முடியும் எனக் கேட்கிறான். கைகேயியின் எண்ணத்தை கொடுமை எனக் கண்டித்து, பழியும் அவமானமும் வரும் என முன்னரே காண்கிறான். காலமும் கதையின் கருவியாகிறது—சூரியன் மறைந்து இரவு வந்தாலும், துயருற்ற அரசனுக்கு அது இன்னும் இருண்டதாகத் தோன்றுகிறது; விடியல் வராதிருக்கவும், அல்லது விரைவில் கடக்கவும் இரவினை வேண்டுகிறான், கைகேயியைப் பார்க்க வேண்டாமென. பின்னர் கைகூப்பி கைகேயியை மனம்வரச் செய்ய முயன்று—“உன் வழியாகவே ராமன் அரசை பெறட்டும்; உனக்கே புகழ்” எனச் சொல்கிறான். ஆனால் அவள் அசையவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியும் துயரமும் தசரதனை மயக்கமடையச் செய்து வீழ்த்துகின்றன; அவன் கனத்த நெடுமூச்சுகளுக்கிடையில் அந்த பயங்கர இரவு கழிகிறது. காலை வேளையில் பாடகர்கள் புகழ்பாடி அரசனை எழுப்பும் வழக்கத்தையும் அவன் தடுத்து நிறுத்துகிறான்—அரச ஒழுங்கும் நாள்செயலும் சிதைவடைந்ததற்கான அறிகுறியாக.
सत्यपाशः — Kaikeyi’s Demand and the Noose of the King’s Promise
அயோத்தியா காண்டத்தின் பதினான்காம் சர்க்கத்தில், கைகேயி–தசரதன் உரையாடல் ‘தர்மத்தால் கட்டுப்பட்ட ஒப்பந்தம்’ போல அமைந்து, பட்டாபிஷேக நெருக்கடியை மேலும் தீவிரமாக்குகிறது. மயக்கமுற்றதுபோல் துயரத்தில் துடிக்கும் அரசனை எதிர்கொண்டு, கைகேயி வாக்குறுதியான வரத்தை நிறைவேற்ற வேண்டுமென வற்புறுத்தி, அவர் மறுத்தால் தன்னை அழித்துக்கொள்வேன் என அச்சுறுத்துகிறாள். தசரதன், இந்திரனின் ‘சத்தியபாசம்’ கட்டிய பலிபோல், பிரதிஞ்ஞை பந்தத்தில் சிக்கி, தர்மக் கட்டாயமும் சோகமும் உடல்–மன நிலைமையை குலைக்கின்றன. தசரதன் கடுமையாக கைகேயியை மறுத்து, தன் இறுதிச்சடங்குகளையே நினைக்கத் தொடங்குகிறான். ராமனின் அபிஷேகத்தைத் தடுத்தால், கைகேயியும் அவள் மகனும் தன் ‘சலிலக்ரியை’ செய்ய வேண்டாம் என எச்சரிக்கிறான். இதற்கிடையில் விடியல் வருகிறது; அபிஷேகச் சடங்கு ஏற்பாடுகள் முன்னேறுகின்றன—வசிஷ்டர் முழு மங்களப் பொருட்களுடன் அரண்மனைக்குள் நுழைகிறார்; அயோத்தியாவின் வீதிகள் கழுவப்பட்டு, மலர்மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சந்தனம்–தூப நறுமணத்தால் திருவிழா போல மணக்கின்றன. உள்ளரங்கப் பேராபத்தை அறியாத சுமந்திரன் வழக்கமான விடியற்காலப் புகழ்வாக்குகளால் அரசனைப் போற்றுகிறான்; அதுவே தசரதனின் துயரை மீண்டும் எழுப்புகிறது. பின்னர் கைகேயி சுமந்திரனை ராமனை அழைக்க அனுப்பி, அரசன் மகிழ்ச்சிக் காத்திருப்பால் தூக்கக் களைப்புற்றான் எனக் காட்டுகிறாள்—இவ்வாறு கதை ராமன் முன் வரக்கூடிய வரதானக் கோரிக்கையின் நேரடி மோதலுக்குத் தள்ளப்படுகிறது.
अभिषेकसज्जा तथा सुमन्त्रस्य प्रेषणम् (Coronation Preparations and Sumantra’s Commission)
இந்த ஸர்கத்தில் ஸ்ரீராமரின் யுவராஜாபிஷேகத்திற்கான பொருட்செய்தி மற்றும் அயோத்தியாவின் குடிமக்கள் ஆயத்தம் விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. வேதம் அறிந்த பிராமணரும் ராஜபுரோகிதரும் அபிஷேக மண்டபத்தில் இரவு விழித்திருந்து கூடுகின்றனர்; அமைச்சர்கள், சேனாதிபதிகள், வணிகக் குழுத் தலைவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் வருகிறார்கள். புஷ்ய நக்ஷத்திரம், கடக லக்னம்—ராமரின் ஜன்ம நக்ஷத்திரத்துடன் ஒத்த—சுபமுஹூர்த்தம் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. கங்கை–யமுனை சங்கமம் உட்பட நதிகள், ஏரிகள், கிணறுகள், கடல்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து புனித நீர்; தாமரை அலங்காரமுடைய பொன்-வெள்ளிப் பாத்திரங்கள்; தேன், தயிர், நெய், பால், தர்பை, மலர்கள்; சாமரம், சந்திரனைப் போன்ற வெண்குடை, வெளிர் காளை மற்றும் குதிரை, அரசர் ஏறுவதற்கான மகா யானை; அலங்கரிக்கப்பட்ட எட்டு கன்னியர், இசைக்கலைஞர், புகழ்பாடிகள்—எல்லாம் தயார் நிலையில் நிற்கின்றன. ஆனால் சூரியோதயத்திற்குப் பிறகும் கூடியிருந்த பெருமக்கள் தசரதரை காணவில்லை. சுமந்திரன் அந்தப்புரத்தில் நுழைந்து வம்சத்தைப் புகழ்ந்து, வெற்றிக்காக தேவர்களை அழைத்து, அரசர் விழித்து சபைக்கு தரிசனம் அளிக்க வேண்டுமென வேண்டுகிறான். விழித்திருந்தும் கலங்கிய தசரதர்—கைகேயியின் ஆணைப்படி ராமரை அழைக்க ஏன் செய்யப்படவில்லை என்று கேட்டு—சுமந்திரனை மீண்டும் ராமரை அழைத்து வருமாறு கட்டளையிடுகிறார். சுமந்திரன் கொடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வீதிகள் வழியே சென்று, குடிமக்களின் அபிஷேகப் பேச்சுகளை கேட்டுக்கொண்டே, ரத்தினமயமாக வர்ணிக்கப்பட்ட ராம மாளிகையை அடைகிறான். அங்கு காணிக்கைகளுடன் வந்த நகரவாசிகளும் கிராமவாசிகளும் திரண்டிருக்க, இறுதியில் சுமந்திரன் ராமரின் தனியறைக்குள் பிரவேசிக்கிறான்.
सुमन्त्रदर्शनम् तथा रामस्य राजदर्शनाय प्रस्थानम् (Sumantra Meets Rama; Rama Departs to See the King)
இந்த சர்க்கத்தில் சுமந்திரர் மக்கள் கூட்டம் நிறைந்த அந்தப்புர வாசலைக் கடந்து, தனிமையான அறைக்குச் செல்கிறார். அங்கே ஈட்டியும் வில்லும் ஏந்திய இளைய காவலர்கள் மிகுந்த விழிப்புடன் அந்தப்புரப் பரப்பை காக்கும் நிலை வர்ணிக்கப்படுகிறது. வாசலில் காஷாய ஆடை அணிந்த முதிய பெண் மேற்பார்வையாளர்களைக் கண்டு, சுமந்திரர் பணிவுடன் தன் வருகையை அறிவிக்கிறார்; அவர்கள் உடனே ராமருக்கு செய்தி தெரிவிக்கிறார்கள். பின் சுமந்திரர் ராமரைப் பார்க்கிறார்—பொன் கட்டிலில் அமர்ந்தவர், உயர்ந்த சந்தனத்தால் பூசப்பட்டவர், குபேரனைப் போல ஒளிவீசுபவர்; அருகில் சீதை சாமரம் ஏந்தி நின்று, அவரை ‘வரையப்பட்ட நிலவு’ போல் அழகுறச் செய்கிறாள். சுமந்திரர் வணங்கி தசரதரின் செய்தியை அறிவிக்கிறார்—கைகேயியுடன் அரசர் ராமரை உடனே காண விரும்புகிறார்; தாமதிக்க வேண்டாம். ராமர் மகிழ்ந்து, அபிஷேகத்துடன் தொடர்பான எண்ணம் மனத்தில் எழ, சீதையிடம் கூறுகிறார்; சீதை மங்கள வாழ்த்துகளுடன் திசைத் தேவதைகளிடம் பாதுகாப்பு வேண்டி, தீட்சை விரதத்தின் குறியீடுகளான அஜினம், மான் கொம்பு ஆகியவற்றையும் நினைவுறுத்துகிறாள். பின்னர் ராமர் சுமந்திரருடன் வெளியேறி, வாசலில் கைகூப்பி நின்ற லக்ஷ்மணனைப் பார்த்து அவரையும் உடன் அழைத்துச் செல்கிறார். ரதப் புறப்பாடு நகரத் திருவிழா போல அமைகிறது—வாத்திய ஒலிகள், ஸ்துதி முழக்கங்கள், மக்கள் கூட்டத்தின் ஆரவாரம், மலர்வீழ்ச்சி, நகரவாசிகளின் புகழ்வாக்குகள், குதிரை-யானை-ரதங்கள் நிறைந்த பெருவழி, மேகமுழக்கம் போன்ற ரதத்தின் ஒலி, மணியும் பொன்னும் பொலியும் அலங்காரம். இவ்வாறு இந்த சர்க்கம் அபிஷேக நம்பிக்கை-உற்சாகத்தின் பொதுப் பிரதித்வனியையும் ராமரின் நற்குணப் பெருமையையும் நிறுவுகிறது.
रामस्य राजमार्गगमनम् (Rama’s Progress along the Royal Highway)
அயோத்தியா காண்டத்தின் 17ஆம் சர்க்கத்தில் ஸ்ரீராமர் ரதத்தில் ஏறி அரசவீதியினூடே முன்னேறுகிறார். மகிழ்ச்சியுடன் தோழர்கள் உடன் செல்கின்றனர்; அவரைக் காண அயோத்திய மக்கள் அடர்த்தியாகக் கூடுகின்றனர். நகரமும் அரசமார்க்கமும் மங்கள அலங்காரங்களால் ஒளிர்கின்றன—கொடிகள், பதாகைகள், தூபம்-அகரு மணம், சந்தனம் மற்றும் நறுமணப் பொருட்களின் குவியல்கள், பட்டு ஆடைகள், முத்து-ஸ்படிகப் பொருட்கள், மலர்கள், நைவேத்யங்கள்—இவை அனைத்தும் நகரத்தைத் தெய்வப் பாதை போன்ற புனிதச் சூழலாக்குகின்றன. சிங்காசனாரூடராகப் பொதுமக்கள் முன் செல்லும் ராமரின் தரிசனமே உடல் தேவைகளையும் மீறிய நிறைவைத் தரும் எனப் பௌரர்கள் கூறி, அரசாட்சியை தர்மமும் அழகிய ஒழுக்கமும் கொண்ட आदர்ஷமாகக் காண்கிறார்கள். ஆசி மொழிகளும் புகழ்ச்சிகளும் கேட்கும் போதும் ராமர் அமைதியுடனும் கட்டுப்பாட்டுடனும் உள்ளார்ந்த வைராக்யத்துடனும் நிலைத்திருக்கிறார். தகுதி-மரியாதைக்கேற்ப மக்களை மதித்து முன்னேறுகிறார். தர்மமும் கருணையும் கொண்ட அவரது காந்தமான நற்பண்பு காரணமாகக் காண்போர் கண்களையும் மனத்தையும் அவரிடமிருந்து விலக்க இயலாது; எல்லா வர்ணத்தாருக்கும் எல்லா வயதினருக்கும் அவர் சமமாக அருள் காட்டுகிறார். பிரதட்சிணை மரபை காத்து—தீர்த்தச் சந்திகள், கோவில் வழிகள், நினைவுச் சின்னங்கள், சைத்யத் தலங்களை வலப்புறமாக வைத்துக் கொண்டு—அவர் அரசமாளிகையை அடைகிறார்; அதன் கோபுரச் சிகரங்கள் மேகங்கள், கைலாசச் சிகரங்கள், வெண்மையான விமானங்கள் போன்றவை என உவமிக்கப்படுகின்றன. காவல் நிறைந்த முற்றங்களைத் தாண்டி, பின்தொடர்ந்தவர்களை விடுத்து, தந்தைக்கு அருகிலுள்ள அந்தப்புரத்தில் நுழைகிறார்; வெளியே காத்திருக்கும் மக்கள் கூட்டம், கடல் நிலவு உதயத்தை எதிர்பார்ப்பதுபோல், அவரது மீள்வருகையை எதிர்நோக்குகிறது.
अष्टादशः सर्गः — Kaikeyī Discloses the Boons: Exile to Daṇḍaka and Bharata’s Consecration
ராமன் அந்தப்புரத்திற்குள் நுழைந்து, மங்களமான படுக்கையில் சாய்ந்து கிடக்கும் துயருற்று வெளிறிய தசரதனை, அவன் அருகில் கைகேயி அமர்ந்திருப்பதையும் காண்கிறான். முதலில் தந்தைக்கு, பின்னர் கைகேயிக்குப் பணிந்து, அரசன் கண்ணீர் பெருகி கனத்த மூச்சுடன் “ராமா” என்று மட்டும் சொல்லி, ராமனை நோக்கவும் தெளிவாகப் பேசவும் இயலாத நிலையிலிருப்பதை உணர்கிறான். ராமன் ஒழுங்காகக் காரணம் விசாரிக்கிறான்—தன்னால் அறியாமல் ஏதாவது குற்றம் நடந்ததா, அரசனுக்கு உடல் அல்லது மன வேதனை உள்ளதா, பரதன்‑சத்ருக்னன் அல்லது ராணிகளுக்கு ஏதாவது துன்பம் ஏற்பட்டதா, அல்லது கைகேயி கடுஞ்சொல் கூறி அரசன் மனத்தை கலக்கினாளா என்று. அப்போது கைகேயி, அன்புப் புதல்வனுக்கு அசந்தோஷமான உண்மையைச் சொல்ல அஞ்சுவதாலேயே அரசன் மௌனமெனக் கூறி, முன்பு அளிக்கப்பட்ட இரண்டு வரங்களையும் உண்மையாய் நிறைவேற்றுமாறு ராமனை வற்புறுத்துகிறாள். ராமன் தன் அசைக்க முடியாத கீழ்ப்படிதலை வெளிப்படுத்துகிறான்—தந்தை‑குரு, நலன் நாடுபவர் ஆணையிட்டால் தீயில் புகுதல், விஷம் அருந்துதல், நீரில் மூழ்குதல் கூட ஏற்றுக்கொள்வேன் என்று—அரசன் விரும்பும் ஆணையைச் சொல்லுமாறு கேட்கிறான். பின்னர் கைகேயி வரங்களை அறிவிக்கிறாள்: பரதனுக்கு ராஜ்யாபிஷேகம், ராமனுக்கு பதினான்கு ஆண்டுகள் தண்டகாரண்ய வனவாசம்; திட்டமிட்ட அபிஷேகத்தைத் துறந்து ஜடா‑அஜினம் தரித்து தவசியாக வாழ வேண்டும் என்று. சர்கத்தின் முடிவில் கைகேயியின் கடுஞ்சொற்களிடையிலும் ராமனின் நிலைத்தன்மை ஒளிர்கிறது; மகனுக்கு வந்த பேராபத்தால் தசரதன் தீவிர துயரத்தில் உருகுகிறான். உண்மை, விரதம், வாரிசுரிமை ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட தர்மநெருக்கடி இங்கு தெளிவாகத் தோன்றுகிறது.
एकोनविंशः सर्गः (Sarga 19): Rāma’s Unshaken Acceptance of Exile and Kaikeyī’s Urgency
இந்த சர்கத்தில் அந்தப்புரத்தில் ராமன்–கைகேயி இடையே செறிந்த உரையாடல் நிகழ்கிறது. கைகேயியின் “மரணத்துக்கு ஒப்பான” வார்த்தைகளை கேட்டும் ராமன் முகத்தில் எந்த கலக்கமும் தெரியாது. தசரதனின் மௌனத்திற்குக் காரணம் என்ன என்று கேட்டு, அரசன் அளித்த வாக்கை காக்க வல்கல ஆடை அணிந்து ஜடாமுடி தரித்து வனவாசத்தைத் தெளிவாக ஏற்கிறான். தந்தையின் சொல்லை நிறைவேற்றுதலே பரம தர்மம்; செல்வம்–அரசாட்சி மீது ஆசையில்லை; தர்மநிஷ்ட முனிவரைப் போல தர்மமே தன் பற்றுக்கோடு என்று ராமன் கூறுகிறான். உடனே அரசியல் நடவடிக்கைகள் தொடங்குகின்றன—மாதுலர் இல்லத்திலிருந்து பரதனை அழைத்து வர தூதர்கள் அனுப்பப்படுகிறார்கள். ராமன் புறப்படுவது உறுதி என எண்ணிய கைகேயி அவனை விரைவுபடுத்தி, தசரதனின் உபவாசத்தையே அழுத்தமாக்குகிறாள்—ராமன் செல்லும்வரை அரசன் குளிக்கவும் மாட்டான், உண்ணவும் மாட்டான். துயரத்தில் தசரதன் சாய்ந்து விழ, ராமன் அவரைத் தூக்கி நிறுத்தி, தந்தையையும் கைகேயியையும் பிரதட்சிணம் செய்து வெளியேறுகிறான். கதை ராமனின் அசையாத அமைதியை வலியுறுத்துகிறது—நிலவைப் போல அவன் ஒளி குறையாது. நண்பர்களிடம் தீய செய்தியை மறைத்து, குடை-சாமரம்-ரதம் போன்ற அரசச் சின்னங்களை விட்டு, புலன்களை அடக்கி தாயின் இல்லத்திற்குள் சென்று இந்த மாற்றத்தை அறிவிக்கிறான்; கண்ணீரும் கோபமும் கலந்த லக்ஷ்மணன் அவனைத் தொடர்ந்து செல்கிறான்.
अयोध्याकाण्डे विंशः सर्गः — Rama Enters Kauśalyā’s Antaḥpura; Ritual Preparations and the Shock of Exile
இந்த சர்க்கத்தில் ராமன் பொதுமக்கள் வழியிலிருந்து அந்தப்புரத்தின் தனிப்பட்ட புனித இடத்திற்குள் செல்லும் மாற்றம் வர்ணிக்கப்படுகிறது. ராமன் கைகூப்பி புறப்பட்டவுடன் அந்தப்புரத்தில் துயரம் பெருகுகிறது; அரசனைப் பழித்துக் கொண்டு ராணிகள் அலறுகின்றனர். அந்த அழுகுரலைக் கேட்டு துக்கத்தில் கரைந்த தசரதன் உள்ளுக்குள் சாய்ந்து விழுகின்றான். தன்னடக்கம் கொண்டாலும் மனச்சுமை உடைய ராமன் லக்ஷ்மணனுடன் தொடர்ச்சியான முற்றங்களைத் தாண்டிச் செல்கிறான்—‘ஜய’ முழக்கங்களால் வரவேற்கப்படுகிறான்; அரசனால் மதிக்கப்பட்ட முதிய வேதவித்துப் பிராமணர்களைக் காண்கிறான்; பெண்கள்-முதியோர்-குழந்தைகள் உடன் விழிப்பான காவலர்கள் காக்கும் வாயில்களைத் தாண்டுகிறான். பெண்கள் விரைந்து கௌசல்யைக்கு ராமன் வந்த செய்தியை அறிவிக்கிறார்கள். விடியற்கால விரத ஒழுக்கத்தில் கௌசல்யை தோன்றுகிறாள்—வெள்ளை பட்டு ஆடை, நியமங்கள், ஹோமம், தர்ப்பணம், மகன் நலனுக்கான பிரார்த்தனை. தயிர், அக்ஷதை, நெய், இனிப்புகள், ஹவிஸ், மாலைகள், பாயசம், க்ரிஸரா, சமித், நிறைந்த கலசங்கள் போன்ற பொருட்களின் பட்டியல் இல்லத்தின் யாகப் புனித சூழலை உறுதிப்படுத்துகிறது. தாய்-மகன் அணைப்பு, ஆசீர்வாதம் நிகழ்கிறது; கௌசல்யை நெருங்கிய அபிஷேகத்தை எதிர்பார்க்கிறாள். அப்போது ராமன் பணிவுடன் எதிர்மறைத் தீர்மானத்தை அறிவிக்கிறான்—பரதனுக்கு யுவராஜ்யம்; ராமனுக்கு பதினான்கு ஆண்டுகள் தண்டகாரண்ய வனவாசம், பழம்-வேர் உணவுடன் தவவாழ்வு. இதைக் கேட்ட கௌசல்யை உடைந்து மயங்கி, நீண்ட புலம்பல் செய்கிறாள்—சகபத்னிகளின் அவமதிப்பு அச்சம், மகனின்றி வாழ்வு நம்பிக்கையற்றது, தன் விரத-தபங்கள் வீணானவை என எண்ணுதல். ராமன் அவளைத் தூக்கி ஆறுதல் கூறுகிறான்; இவ்வாறு சடங்கு-நம்பிக்கையும் தர்மத்தால் வந்த பேராபத்தும் மோதும் பதற்றம் இந்தச் சர்க்கத்தின் மையமாகிறது.
अयोध्याकाण्डे एकविंशः सर्गः — Lakṣmaṇa’s militant counsel and Rāma’s dharma-based persuasion of Kausalyā
அயோத்யா காண்டத்தின் 21-வது சர்க்கத்தில் ராமரின் வனவாசத்தை மையமாகக் கொண்ட ஒரு தார்மீக விவாதம் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. கௌசல்யையின் துயரத்தைக் கண்டு சினமடைந்த லக்ஷ்மணன், ராமரிடம் பலத்தைப் பயன்படுத்தி ஆட்சியைப் பிடிக்குமாறு ஆலோசனை கூறுகிறான். கைகேயியின் தூண்டுதலால் தசரதர் எதிரியைப் போல செயல்பட்டால், அவரைச் சிறைபிடிக்கவோ அல்லது கொல்லவோ கூடத் தயங்கக்கூடாது என்று அவன் ஆவேசமாகப் பேசுகிறான். கௌசல்யையும் ராமரைத் தடுத்து, தாய்க்குச் சேவை செய்வதே தர்மம் என்று வற்புறுத்துகிறாள். இதற்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, ராமர் தர்மம் மற்றும் சத்தியத்தின் வழியில் உறுதியாக நிற்கிறார். தந்தையின் கட்டளையை மீறுவது சாத்தியமில்லை என்று அவர் கூறுகிறார். இதற்கு ஆதாரமாக, தந்தையின் சொல்லைக் காத்த கண்டு முனிவர், சகரரின் புதல்வர்கள் மற்றும் பரசுராமர் ஆகியோரின் வரலாற்றை மேற்கோள் காட்டுகிறார். ராமர் லக்ஷ்மணனின் கோபத்தைத் தணித்து, தாய் கௌசல்யையிடம் வனவாசம் செல்ல அனுமதியும் ஆசியும் வேண்டுகிறார். வனவாசம் முடிந்து யயாதியைப் போல மீண்டும் வருவேன் என்று உறுதியளிக்கிறார்.
अभिषेक-निवृत्ति-उपदेशः (Withdrawal of the Coronation: Rama’s Counsel to Lakshmana)
இந்த ஸர்கத்தில் அபிஷேகம் தடைபட்டதால் லக்ஷ்மணனின் கடும் கோபம் எழ, ஸ்ரீ ராமர் அமைதியான மனத்துடன் அவனிடம் சென்று அதை அடக்குகிறார். ‘அரச நாகம் போல சீறி’ கோபத்தால் விரிந்த கண்களுடன் நிற்கும் லக்ஷ்மணனுக்கு அவர் தைரியத்தை உபதேசித்து, உடனடியாக நிர்வாக நடவடிக்கை எடுக்கச் சொல்கிறார்—அபிஷேக ஏற்பாடுகளை எந்தப் புதிய தடையும் உண்டாக்காமல் திரும்பப் பெற வேண்டும்; இல்லையெனில் சத்தியம் குலையுமோ என்ற அச்சத்தால் தசரதரின் மனவேதனை மேலும் பெருகும். கைகேயியின் கடுஞ்சொற்களும் உறுதியும் தெய்வம்/கிருதாந்தம் தூண்டியவை என ராமர் கூறி, குற்றஞ்சாட்டலும் பழிவாங்கலும் வேண்டாம் எனத் தடுக்கிறார். விதியின் அழுத்தத்தில் முனிவர்களும் கலங்கலாம் என்று நினைவூட்டி, குலத்தின் அஹிம்சையும் மரியாதையும் மக்கள் ஒழுங்கும் காக்கப்பட வேண்டும் என வலியுறுத்துகிறார். அபிஷேகக் கலசங்கள் போன்ற அரசச் சடங்கு பொருட்களை வனவாசத் தயாரிப்பாக மாற்றிக் கொள்ளச் சொல்லி, தர்மத்தோடு இணைந்த வனவாசம் அரசாட்சியைவிடவும் அதிகப் பெருமை தரக்கூடும் என விளக்குகிறார். இவ்வாறு இந்த அத்தியாயம் ராஜதர்மத்திலிருந்து தபோதர்மத்திற்கான மாற்றத்தை காட்டி, குடும்ப அமைதியும் பொது ஒழுங்கும் நிலைத்திருக்கச் செய்கிறது.
लक्ष्मणक्रोधः—दैवपुरुषकारविवादः (Lakshmana’s Wrath and the Debate on Destiny vs Human Effort)
அயோத்தியா காண்டம் 23ஆம் சர்கத்தில் ராமன்–லக்ஷ்மணன் இடையே அறநெறி குறித்து கூர்மையான, நியாயவாதப் போராட்டம் நிகழ்கிறது. ராமன் பேசும்போது லக்ஷ்மணனின் உள்ளத்தில் துயரும் மகிழ்ச்சியும் மாறிமாறி எழ, பின்னர் அவன் வெளிப்படையாகக் கோபத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்—பாம்புபோல் சீறி, சிங்கம்போல் ஒளிரும் முகத்துடன். ராமனைத் தவிர வேறு யாருக்கும் அபிஷேகம் செய்வது முறையல்ல என்றும், முன்வைக்கப்படும் மாற்றம் சமூகத்திற்கும் குலதர்மத்திற்கும் அருவருப்பானது என்றும் அவன் வலியுறுத்துகிறான். ‘தெய்வம்’ (விதி) என்ற காரணத்தை அவன் கடுமையாக மறுக்கிறான்—தெய்வம் பலவீனமானது, புருஷகாரம் (மனித முயற்சி) வலிமையானது; வீரமும் முயற்சியும் விதியையே திருப்பிவிடும் என மீண்டும் மீண்டும் உறுதி செய்கிறான். ராமாபிஷேகத்திற்கு தடையாக நிற்பவரை யாராயினும் தானே வீழ்த்துவேன் என்றும், லோகபாலர்களோ மூன்று உலகங்களோ எதிர்த்தாலும் போதாது என்றும் கூறுகிறான். ஆயுதங்களின் பட்டியல், போர்க்கள முடிவுகளின் எச்சரிக்கை, கடும் பழிவாங்கும் மிரட்டல்கள் என அவன் பேச்சு தீவிரமடைகிறது; இறுதியில் முழு அடிமைபாவத்துடன்—எதிரி யார் என்று சொல்லி ஆணையிடுங்கள் என ராமனை வேண்டுகிறான். அப்போது ராமன் அன்புடன் அவனை ஆறுதல் கூறி, கண்ணீரைத் துடைத்து, தந்தையின் சொல்லை காப்பதே ‘சத்பதம்’ (நல்ல வழி) என்று மீண்டும் நிலைநிறுத்துகிறார். இவ்வாறு இந்தச் சர்கம் கீழ்ப்படிதல், கட்டுப்பாடு, தர்மநிலைத்தன்மை ஆகியவற்றை மையமாக்குகிறது.
कौशल्यारामसंवादः — Kausalya–Rama Dialogue on Exile-Dharma
அயோத்தியா காண்டம் 24ஆம் சர்க்கத்தில், தசரதனின் ஆணையை நிறைவேற்ற ராமன் உறுதியாய் நிற்கும் நிலையை உணர்ந்த கௌசல்யை, அவருடன் நெருக்கமான தர்ம உரையாடலை நடத்துகிறாள். அரச சுகத்தில் வளர்ந்த ராமன் காட்டின் கிழங்கு-வேர்-கனி உணவால் எவ்வாறு வாழ்வான் என்று அவள் புலம்புகிறாள்; பிரிவை ‘சோகாக்னி’ எனக் காட்சிப்படுத்தி—புலம்பல் எரிபொருள், நெடுமூச்சு காற்று, கண்ணீர் ஆஹுதி—என்று துயரை உருக்கமாகச் சொல்கிறாள். கன்றைத் தொடரும் பசுவைப் போல தானும் உடன் வர வேண்டும் என வற்புறுத்தி, பின்னர் இணைமனைவியரிடையே இருந்து வாடுவதற்குப் பதிலாக காட்டுமான் போல என்னை வனத்துக்கு அழைத்துச் செல் என வேண்டுகிறாள். ராமன் ஒழுங்கான நெறி-வாதத்துடன் பதிலளிக்கிறான்—கைகேயி ஏற்கெனவே அரசனை ஏமாற்றியுள்ளாள்; நீயும் தசரதனை விட்டு விலகினால் முதிய அரசன் சோகத்தால் தாங்கமாட்டான்; மனைவி கணவனைத் துறப்பது தர்மத்தில் கண்டிக்கத்தக்கது. ஆகவே மன உறுதியுடன் அரசனைச் சேவி, துயரை அடக்கி அவரது உயிரைக் காப்பாற்று; இல்லறக் கடமைகளையும் யாகக் கடமைகளையும் காப்பாற்று; அக்னி-வழிபாடுகளுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் மரியாதை செய்; பதினான்கு ஆண்டுகள் கட்டுப்பாட்டுடன் என் மீள்வரவை நம்பி காத்திரு. கௌசல்யை ராமனின் முடிவை மாற்ற இயலாமல் சம்மதம் அளித்து, அவர் பாதுகாப்பாகத் திரும்ப வர ஆசீர்வதிக்கிறாள்; மேலும் அவரது நலன்-ரட்சைக்காக மங்கள, சாந்தி போன்ற பாதுகாப்பு விதிகளைச் செய்யத் தயாராகிறாள். இவ்வாறு எதிர்ப்பு, தர்மநிலையுடைய அனுஷ்டான ஆதரவாக மாறுகிறது.
कौशल्याया मङ्गलविधानम् — Kausalya’s Benedictions and Protective Rites for Rama
அயோத்தியா காண்டம் 25ஆம் ஸர்கத்தில் கௌசல்யை துயரத்தை அடக்கி, ராமனின் வனப் பயணத்திற்காக ஆச்சமனம் செய்து மங்களக் கிரியைகளைத் தொடங்குகிறாள். அவள் ஸ்ம்ருதி, த்ருதி, தர்மம் போன்ற அமூர்த்த காவலர்களையும்; ஸ்கந்தன், சோமன், ப்ருஹஸ்பதி, வருணன், சூரியன், குபேரன், யமன் முதலிய தேவர்களையும்; ஸப்தரிஷிகள், நாரதர் ஆகியோரையும்; திக்பாலர்களையும், மேலும் மலை-கடல்-நதிகள், நட்சத்திர-கிரகங்கள், பகல்-இரவு, விடியல்-சந்தி, பருவ-மாத-வருடம், முஹூர்த்தப் பிரிவுகள் ஆகிய அனைத்தையும் அழைத்து ராமனுக்கு எல்லாத் திசையிலும் பாதுகாப்பு வேண்டுகிறாள். காட்டின் அபாயங்கள்—ராக்ஷஸர், பிசாசர், மாமிசபட்சிகள், பூச்சிகள், பாம்புகள், வனவிலங்குகள்—எதுவும் ராமனைத் தீண்டாதிருக்கப் பிரார்த்திக்கிறாள். மாலைகள், நறுமணங்களால் தேவர்களைப் பூஜித்து, பிராமணரால் அக்னி நிறுவச் செய்து ஹோம ஆஹுதிகளை அளிக்கிறாள்; வெள்ளை மாலைகளும் வெள்ளை கடுகும் ஏற்பாடு செய்து ஸ்வஸ்த்யயன/மங்களப் பாராயணங்களை நடத்துகிறாள். தக்ஷிணை அளித்து இந்திரனின் வ்ருத்ரவதம், கருடனின் அம்ருதக் கவர்ச்சி, விஷ்ணுவின் திரிவிக்ரமப் பதங்கள் ஆகியவற்றை மங்கள உவமைகளாக உரைக்கிறாள். ராமனுக்கு சந்தனம் பூசி, ஹோமத்தின் சேஷத்தை அவரது தலைமேல் வைத்து, விசல்யகரணி என்ற மருந்துச் செடியை ரக்ஷையாகக் கட்டுகிறாள். உள்ளம் கலங்கினாலும் மகிழ்ச்சியுடன் பேசுவது போல இருந்து மீண்டும் மீண்டும் அணைத்து, பிரதட்சிணம் செய்து, ராமன் அவளது பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு சீதையின் இல்லத்திற்குப் புறப்படுகிறான்.
अयोध्याकाण्डे षड्विंशः सर्गः — Rama’s Departure and Sita’s Questions; Disclosure of Exile and Counsel on Courtly Conduct
இந்த சர்க்கத்தில் மங்கள நிச்சயத்திலிருந்து திடீரென தர்ம அதிர்ச்சியும் துயரமும் நோக்கி நிகழ்வு மாறுகிறது. கௌசல்யா ஸ்வஸ்த்யயன முதலான மங்களச் சடங்குகளைச் செய்து ராமனை ஆசீர்வதிக்கிறாள். ராமன் தாயை வணங்கி, ‘தர்மிஷ்ட பாதை’யில் நிலைத்து, தன் குணங்களால் கலங்கிய மக்கள் கூட்டத்தின் நடுவே அரசவீதியால் வனவாசத்திற்குப் புறப்படுகிறான். இங்கே சீதை இல்லத் தெய்வப் பூஜை, விரத-தபம் ஆகியவற்றை முடித்து பட்டாபிஷேகத்தை எதிர்நோக்கியிருந்தாள். ராமனின் நிறமாற்றமும் மனவేదனையும் கண்டு, அவள் தொடர்ச்சியான கேள்விகளை எழுப்புகிறாள்—குடை, சாமரம், புகழ்பாடல்கள், ஜயகோஷம், தயிர்-தேன் மங்களாபிஷேகம், அமைச்சர்கள், வணிகச் சங்கத் தலைவர்கள், விழா ரதம், முன்னே செல்லும் யானை, பொன் சிங்காசனம்—இவை ஏன் காணவில்லை? அதாவது பட்டாபிஷேகத்தின் பொது அறிகுறிகள் ஏன் மறைந்தன? அப்போது ராமன் வனவாசத்தின் காரணத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்—தசரதன் முன்பு கைகேயிக்கு அளித்த இரு வரங்கள்; அபிஷேகத் தயாரிப்பின்போது அவள் அவற்றை நிறைவேற்றச் செய்தாள்; தண்டக வனத்தில் பதினான்கு ஆண்டுகள் வனவாச ஆணை, பரதனுக்கு யுவராஜ பதவி. பின்னர் சீதைக்கு நெறியுரை கூறுகிறான்—பரதன் முன்னிலையில் என்னைப் புகழாதே, சிறப்பு அனுகூலம் வேண்டாதே, அனைவரிடமும் இனிய நடத்தை காக்க; தசரதனையும் எல்லா தாய்மாரையும், குறிப்பாக துயரால் சோர்ந்த கௌசல்யாவையும், மதித்து நட; பரதன்-சத்ருக்னனை உறவினராகக் கருதி பராமரி; அரசனை வருத்தாதே—அரசர்கள் விசுவாச சேவையைப் பாராட்டுவர், தீங்கு விளைவிப்பவரை தம் சொந்தமானவராயினும் விலக்குவர். இறுதியில் ராமன், சீதை அயோத்தியில் நிலையாக இருந்து வாக்கும் செயலும் குற்றமின்றி வாழ வேண்டுமென வேண்டி, தானே வனத்திற்குப் புறப்படுகிறான்.
सीताया वनगमननिश्चयः (Sita’s Resolve to Accompany Rama to the Forest)
அயோத்தியா காண்டம் 27ஆம் சர்க்கத்தில், வனவாசம் குறித்து ராமர் சீதையைத் தடுக்குமாறு, அவளுடைய உரிய பங்குபற்றலை அலட்சியப்படுத்தும் போல் பேசுகிறார் என்று சீதை எண்ணுகிறாள்; அதற்கு அவள் நீண்டதும் உறுதியானதுமான பதிலை அளிக்கிறாள். மனைவி ஒருத்தியே கணவனின் விதியை (பர்த்ரு-பாக்யம்) பகிர்வாள்; கணவனே இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் பெண்ணுக்கான நிலையான அடைக்கலம் என்று அவள் வலியுறுத்துகிறாள். தந்தை-தாயிடமிருந்து தர்மம் கற்றவள் என்பதால், தன் நடத்தையைப் பற்றி மேலும் அறிவுரை தேவையில்லை எனத் தெளிவாகச் சொல்கிறாள். சீதை—மக்கள் இல்லாத கடின வனத்தில் ராமருக்கு முன்பே சென்று, அவரின் பாதை எளிதாக முள்களையும் மிதித்து நசுக்குவேன் என்று சபதம் செய்கிறாள். பழம்-வேர் உண்டு கட்டுப்பாட்டுடன் வாழ்வேன்; ஒருபோதும் சுமையாக மாறமாட்டேன் என்று உறுதி அளிக்கிறாள். இங்கு சட்டநியாயத் தர்க்கத்திலிருந்து உணர்ச்சி நிறைந்த பற்றுதலுக்கு ஓட்டம் மாறுகிறது—ராமப் பிரிவு தாங்க முடியாதது; அவரின்றி சொர்க்கமும் வேண்டாம். நதிகள், மலைகள், தாமரை ஏரிகள், வனவிலங்குகள் சூழ ராமருடன் வனவாழ்க்கை மகிழ்ச்சியான துணைமையாக அவள் கற்பனை செய்கிறாள். இறுதியில், அவள் வேண்டுகோள்களின்போதும் ராமர் இன்னும் தயங்குகிறார்; அவளைத் தடுக்க வனவாசத்தின் துன்பங்களை விவரிக்கத் தொடங்குகிறார்—அடுத்த வாதப் பரிமாற்றத்திற்கான முன்னோட்டமாக இது அமைகிறது.
सीतानिवर्तनप्रयत्नः — Rama’s Attempt to Dissuade Sita from Forest Exile
அயோத்தியா காண்டம் 28ஆம் சர்க்கத்தில், சீதை வனவாசத்திற்கு உடன் வர வேண்டுமென வேண்டியபோது, ஸ்ரீராமர் முதலில் அவளை அழைத்துச் செல்ல மறுக்கிறார். தர்மஞ்ஞனும் தர்மவத்ஸலனுமான ராமர், இது நிராகரிப்பு அல்ல; சீதையைப் பாதுகாக்கும் விவேகமான முன்னெச்சரிக்கை என விளக்குகிறார். சீதை அயோத்தியாவிலேயே இருந்து தன் ஸ்வதர்மத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும்; அவள் கீழ்ப்படிதல் தான் தமக்கு உள்ளார்ந்த அமைதியைத் தரும் என்கிறார். பின்னர் வனவாசத்தின் துன்பங்களை ஆதாரமாகப் பட்டியலிடுகிறார்—அருவிகளின் முழக்கம், சிங்கங்களின் கர்ஜனை போன்ற அச்சமூட்டும் ஒலிகள்; தாக்கும் வனவிலங்குகள்; முதலைகள் நிறைந்த சேற்றுநதிகள்; முள்ளும் நீரற்ற பாதைகள்; இலைப் படுக்கையில் உறக்கம்; விழுந்த பழங்களால் வாழ்தல்; உபவாசம்; வல்கல ஆடை, ஜடாதாரணம். மேலும் தேவர்-பித்ரு-அதிதி பூஜை, தினம் மூன்று முறை ஸ்நானம், தானே சேகரித்த மலர்களால் வைதிக ஹோமம், குறைந்த உணவு, இருள், காற்று, பசி, பாம்பு-சரிசிருப்புகள், கடிக்கும் பூச்சிகள் ஆகியவற்றையும் கூறுகிறார். இறுதியில் வனம் “பஹுதோஷதரம்”, சீதைக்கு ஏற்றதல்ல எனத் தீர்மானிக்கிறார். ஆனால் சீதை அதற்கு இணங்காமல், துயரத்தில் மூழ்கி பதிலளிக்கிறாள்; அடுத்த பகுதியில் அவளுடைய எதிர்வாதம் தொடங்குகிறது.
सीताया वनगमननिश्चयः — Sita’s Resolve to Accompany Rama to the Forest
அயோத்தியா காண்டம் 29ஆம் சர்க்கத்தில் ராமன் வனவாசம் செல்லும் செய்தியை அறிந்த சீதை துயரத்தில் மூழ்கி கண்ணீர் மல்க ராமனை நோக்கி நீண்ட, நியாயமிகு, பக்தியுடனான வேண்டுகோளை முன்வைக்கிறாள். வனவாழ்வின் என்று சொல்லப்படும் ‘தோஷ’ங்களை, கணவனுடன் சேர்ந்து வாழும் அன்பின் காரணமாக நற்குணங்களாக மாற்றிக் காட்டி, கணவனைப் பிரிவது தன்னுக்கு மரணத்துக்கு ஒப்பெனவும், தாம்பத்தியம் பிரிக்கமுடியாதது என்றும், மூத்தோரின் ஆணையைப் பின்பற்றுதலே தன் தர்மம் என்றும் வலியுறுத்துகிறாள். ராமன் அருகில் இருந்தால் தன் பாதுகாப்பு முழுமை; தெய்வீக அச்சுறுத்தல்களும் பயமளிக்காது எனவும் கூறுகிறாள். மேலும் அவள் ஸ்ருதி ஆதாரத்தை எடுத்துரைக்கிறாள்: நீர்வழி விதியால் அளிக்கப்பட்ட மனைவி மரணத்திற்குப் பின்பும் கணவனுக்கே உரியவள் என்ற வேத மரபை நினைவூட்டுகிறாள். முன்பு ஒரு பிராமணரும் ஒரு பிக்ஷுகி பெண்ணும் தாம் வனத்தில் வாழ்வார் என்று கூறிய முன்னறிவிப்பை விதியாக ஏற்று வனயாத்திரைக்கு உறுதியாகிறாள். இறுதியில், தன்னை அழைத்துச் செல்லாவிட்டால் விஷம், தீ அல்லது நீரில் புகுந்து உயிர் துறப்பேன் எனக் கடும் உறுதிமொழி கூறுகிறாள். ராமன் தன்னடக்கம் கொண்டவராக இருந்து, வெறிச்சோடிய வனத்திற்கு சீதையை அழைத்துச் செல்ல ஒப்புக்கொள்ளாமல், மீண்டும் மீண்டும் ஆறுதல் கூறி தடுக்க முயல்கிறான். சீதையின் துயரம் கண்ணீர்த் தாரைகளின் உயிர்ப்பான வர்ணனையால் வெளிப்படுகிறது; தெற்கு பாடத்தில் சில இடங்களில் செய்யுள் பகுதிகள் மீளச்சொல்லப்பட்டு முக்கியக் கருத்துகள் வலுப்பெறுகின்றன.
सीताया वनानुगमननिश्चयः — Sita’s Resolve to Accompany Rama to the Forest
அயோத்தியா காண்டம் 30ஆம் சர்க்கத்தில் கணவன்–மனைவி தர்மவிவாதம் ஆறுதல் மற்றும் எதிர்வாதமாக விரிகிறது. ராமன் முதலில் சீதையை வனவாசத்திற்கு உடன் வர வேண்டாமெனத் தடுக்க முயல்கிறான்; ஆனால் சீதை உறுதியாகப் பதிலளிக்கிறாள்—பதிவிரத தர்மமே தன் ஒரே பற்றுக்கோடு, ராமவியோகம் தாங்க முடியாதது. அவருடன் இருந்தால் வனத்தின் துன்பங்களும் இன்பமாகும் என அவள் கூறுகிறாள்—தூசி சந்தனம்போல், குசத்தழை மென்மையான படுக்கைப்போல், சேகரித்த பழங்கள் அமுதம்போல். இறுதியில் அவள் கடுமையான முடிவைச் சொல்கிறாள்—கைவிடப்படுவதையோ, அயோத்தியில் பகைமைக் சக்திகளின் அடிமையாவதையோ விட மரணமே மேல் என்று. பின்னர் ராமன் அவளை அணைத்து ஆறுதல் கூறி, தன் வனப்பயணத்தின் காரணம் தந்தையின் ஆணையை நிறைவேற்றுதல், பெற்றோர் வாக்கின் புனிதம் என்பதென விளக்குகிறான். பெற்றோரும் குருவும் கண்கூடான தெய்வம்; அவர்களுக்குச் சேவை மிக உயர்ந்த பலன் தரும் என வலியுறுத்துகிறான். சீதையை ‘சஹதர்மசாரிணி’யாக ஏற்று, நடைமுறைத் தயாரிப்புகளைச் செய்யுமாறு ஆணையிடுகிறான்—நகைகள், ஆடைகள், படுக்கைகள், ரதம் முதலியவற்றை பணியாளர்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் தானமாக வழங்கவும், துறவிகள்/பிச்சைக்காரர்களுக்கு அன்னதானம் செய்யவும். சீதை மகிழ்ச்சியுடன் இதை நிறைவேற்ற, உணர்ச்சி மோதல் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட தியாகமாகவும் தர்மத் தயார்ப்பாடாகவும் மாறி சர்க்கம் நிறைவடைகிறது.
लक्ष्मणस्य वनानुगमन-प्रतिज्ञा तथा आयुध-संग्रहः (Lakshmana’s Vow to Follow Rama and the Retrieval of Divine Weapons)
இந்த சர்க்கத்தில் ராமரின் வரவிருக்கும் வனவாசத்தை முன்னிட்டு தர்ம முன்னுரிமைகள் குறித்து நுணுக்கமான உரையாடல் நிகழ்கிறது. லக்ஷ்மணன் முன்பே வந்து ராம–சீதையின் பேச்சைக் கேட்டு துயரத்தில் மூழ்கி, ராமரின் பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு—ராமரை விட்டுப் பிரியாமல் வனத்திற்கும் உடன் வருவேன் என்று உறுதியான விரதம் செய்கிறான். அப்போது ராமர் நடைமுறை தர்மத்தை எடுத்துரைத்து—லக்ஷ்மணனும் சென்றால் கௌசல்யா, சுமித்ரா ஆகியோரின் சேவை-பாதுகாப்பை யார் செய்வார்? தசரதர் ஆசைமயக்கத்தில் இருக்க, கைகேயியின் ஆதிக்கம் உயர்ந்ததால் அரசியல் நிலை நழுவும்; இந்நிலையில் மூத்தோர் சேவை/குருபூஜை மிகச் சிறந்த தர்மம், ஆகவே லக்ஷ்மணன் அயோத்தியில் இருந்து தாய்மார்களை காக்க வேண்டும் எனக் கூறுகிறார். லக்ஷ்மணன் காரணங்களுடன் பதிலளிக்கிறான்—பரதன் ராமரின் தேஜஸை அறிந்து கௌசல்யா-சுமித்ராவை உரிய மரியாதையுடன் காப்பான்; கௌசல்யாவுக்கு ஆயிரம் கிராமங்களின் வருவாய் இருப்பதால் வாழ்வாதாரம் பாதுகாப்பானது; மேலும் தன் தர்மம் ராமானுகமனமே, அதில் அதர்மம் இல்லை. வனத்தில் செய்யும் உதவியையும் கூறுகிறான்—ஆயுதம் தாங்கி முன்னே சென்று வழி காட்டுதல், கிழங்கு-கனி சேகரித்தல், பகல்-இரவு விழிப்புடன் காவல் நிற்றல். ராமர் மகிழ்ந்து விவாதத்திலிருந்து ஏற்பாடுகளுக்கு மாறி—நண்பர்களிடம் விடைபெற்று, வசிஷ்டரின் இல்லத்தில் வைக்கப்பட்டு பூஜிக்கப்பட்ட வருணன் அளித்த திவ்ய ஆயுதங்களை (வில், கவசம், தீராத அம்புகள் நிறைந்த தூணீர், பொன் பூசப்பட்ட வாள் முதலியவை) பூஜித்து விரைவில் கொண்டு வருமாறு ஆணையிடுகிறார். லக்ஷ்மணன் அதை நிறைவேற்றுகிறான். பின்னர் ராமர்—புறப்படுவதற்கு முன் வசிஷ்டரின் புதல்வன் சுயஜ்ஞன் மற்றும் பிற பிராமணர்களை அழைத்து சடங்குகள், தானம் மற்றும் விநியோகம் செய்ய வேண்டும் என்று கூறி, வனயாத்திரையை தான-ஆசார தர்மத்துடன் இணைக்கிறார்.
द्वात्रिंशस्सर्गः — Gifts to Suyajna and the Brahmins; Trijata’s Petition and Rama’s Charity
அயோத்தியா காண்டத்தின் முப்பத்திரண்டாம் ஸர்கத்தில், ஸ்ரீ ராமர் வனவாசத்திற்கு முன் தமது செல்வத்தை தர்ம அனுஷ்டானமாகப் பகிர்ந்து அளிக்கிறார். லக்ஷ்மணன் ராமரின் மங்கள ஆணையைப் பெற்று, வேதநிபுணரான பிராமணர் சுயஜ்ஞரின் இல்லத்திற்குச் சென்று அவரை ராமவாசஸ்தலத்திற்கு அழைத்து வருகிறான். ராமரும் சீதையும் அக்னியைப் போலப் புனிதமானவரெனக் கருதி சுயஜ்ஞரைப் பிரதக்ஷிணம் செய்து பக்தியுடன் வரவேற்கின்றனர். சீதை தன் ஆபரணங்களையும் இல்லச் செல்வங்களையும் முறையாக சுயஜ்ஞரின் குடும்பத்திற்குத் தானமாக அளிக்க, ராமர் யானைகள் உட்பட பெரிய தானங்களை மேலும் சேர்க்கிறார். பின்னர் ராமர் லக்ஷ்மணனுக்கு—அகஸ்த்யர், கௌசிகர் போன்ற உயரிய பிராமணர்கள், கௌசல்யையின் அருகில் பணிபுரியும் தைத்திரீய ஆசாரியர்கள், நீண்டகால சேவகர்கள் (சாரதி சித்ரரதன் முதலியோர்), மேலும் வேதம் பயிலும் மாணவர் குழுக்கள் (காட்ஹ–கலாப, மேகலின் பிரஹ்மசாரிகள்) ஆகியோருக்கு உரிய மரியாதையும் தானமும் செய்யுமாறு ஆணையிடுகிறார். பசுக்கள், ரத்தினம் நிறைந்த வண்டிகள், காளைகள், ஆடைகள், ரதங்கள், பரிசாரகர்கள் முதலியவற்றைத் தானமாகக் குறிப்பிட்டு, லக்ஷ்மணன் குபேரனைப் போல செல்வத்தைப் பகிர்கிறான். ராமர் திரும்பி வரும் வரை அரண்மனைகள் காவலுடன் இருக்க வேண்டும் என்றும், களஞ்சியத்தை வெளியே கொண்டு வந்து சார்ந்தோர், ஏழைகள், துன்புறுவோர் அனைவரும் திருப்தியடைய தானம் செய்ய வேண்டும் என்றும் கூறுகிறார். இறுதியில் வறுமையுற்ற பிராமணன் திரிஜடன் (கார்க்யன்) மனைவியின் தூண்டுதலால் உதவி நாடி வருகிறான். ராமர் விளையாட்டாக அவன் வலிமையைச் சோதித்து ‘தண்டை எறிந்து தானத்தின் எல்லையைச் சொல்’ எனக் கூறி, பின்னர் அவனை ஆறுதல் அளித்து தமது செல்வம் பிராமண நலனுக்காகவே எனத் தெளிவுபடுத்துகிறார். இவ்வாறு தானம் நிறைவு பெற்று, எந்தப் பிராமணனும், சேவகரும், ஏழையும், யாசகரும் திருப்தியின்றி எஞ்சுவதில்லை.
त्रयस्त्रिंशः सर्गः — Civic Lament and Rama’s Dutiful Approach to Daśaratha
இந்த ஸர்கத்தில் ராமன், லக்ஷ்மணன் மற்றும் சீதையுடன் சேர்ந்து பிராமணர்களுக்கு தானம் செய்து, வனவாசத்தை சடங்கு-ஒழுங்கும் சமூகக் கடமையும் நிறைந்த தர்மச் செயல் எனக் கருதி தசரதனைச் சந்திக்கப் புறப்படுகிறான். சீதை இரு சகோதரர்களின் ஆயுதங்களுக்கு மலர்மாலைகள் அணிவிக்கிறாள்—இது இல்லற-புனிதச் சைகையாக, ஆயுதங்களை வெற்றிக்கான கருவிகளாக அல்ல, கடமை நிறைவேற்றும் தர்ம சாதனங்களாக மறுபொருள் அளிக்கிறது. நகரத் தெருக்கள் மக்கள் கூட்டத்தால் நெரிசலாகி செல்ல முடியாதபடி ஆகின்றன; குடிமக்கள் மாடிகளிலும் கூரைகளிலும் ஏறி பார்க்கிறார்கள்—ராமன் கால்நடையாக, குடை (சத்திரம்) இன்றி—அரச மரபின் இந்தத் தலைகீழ் நிலை அவர்களை உலுக்குகிறது. தசரதன் ஏதோ மயக்கத்தில் வனவாசம் பேசுகிறான்; உலகைத் தன் நற்குணங்களால் ‘வென்ற’ அன்புப் புதல்வனை அரசன் எப்படி நாடு கடத்த முடியும் என்று அவர்கள் புலம்புகின்றனர். அவர்கள் ராமனின் ஷட்குணங்களைச் சொல்கிறார்கள்—அஹிம்சை, கருணை, கல்வி, நல்லொழுக்கம், தமம், ஆத்மசம்யமம்—அவரை தர்மத்தின் சாரமாகவும் மனிதகுலத்தின் வேராகவும் கருதுகிறார்கள்; சமூகம் அந்த வேரின் கிளை-கனி போன்றது எனப் புகழ்கிறார்கள். அவர்களின் துயரம் வறட்சியில் நீர்வாழ் உயிர்களின் தவிப்பு, வேரறுக்கப்பட்ட மரத்தின் வீழ்ச்சி போன்ற உவமைகளாக விரிகிறது; இறுதியில் வீடுகளைத் துறந்து ராமனைத் தொடர்ந்து வனத்திற்கே செல்லத் தயாராகிறார்கள்—நகரமும் காடும் நெறியியல் நிலப்பரப்புகளாக இடம் மாறுவது போல. ராமன் இவ்வார்த்தைகளை கேட்டும் அசையாமல் அரண்மனைக்குள் நுழைந்து, மனம் தளர்ந்த சுமந்திரனைப் பார்க்கிறான். தன் வருகையை அரசனுக்கு அறிவிக்குமாறு அவனை ஆணையிட்டு, அமைதியும் கடமைநிலையும் காத்தபடி தசரதன் முன்னே செல்ல உறுதியாக நிற்கிறான்.
रामदर्शनार्थं दारानयनम् — The Queens Summoned; Rama’s Leave-Taking and Dasaratha’s Collapse
இந்த சர்க்கத்தில் அரண்மனையின் ஒழுங்கான நிகழ்வுகள் மெதுவாக மனச்சோர்வின் பேரிடராக மாறுகின்றன. ராமன் சுமந்திரனை அழைத்து, தன் வருகையை தசரதனுக்கு அறிவிக்கச் சொல்கிறான். சுமந்திரன் உள்ளே சென்று, துக்கத்தால் சோர்ந்த அரசனைப் பார்க்கிறான்; கிரகணமடைந்த சூரியன், சாம்பலால் மூடப்பட்ட தீ, வறண்ட குளம் போன்ற உவமைகளால் அவன் நிலை வர்ணிக்கப்படுகிறது. அரச ஆணையால் சுமந்திரன் ராணிகளை அழைக்கிறான்; கௌசல்யை பெரும் பரிவாரத்துடன் வந்து, கூட்டுத் துயரத்தை வெளிப்படுத்துகிறாள். பின்னர் தசரதன் ராமனை உள்ளே அழைத்து வரச் சொல்கிறான். கைகூப்பி அணுகும் ராமனைப் பார்த்ததும் தசரதன் எழுந்து ஓடிச் சென்று, சேருமுன் மயங்கி விழுகிறான். அரண்மனையில் பல பெண்களின் அழுகுரலும், ஆபரணங்களின் சலசலப்பும் பேராபத்தின் ஒலிக்குறியாக எழுகின்றன. ராமன், லக்ஷ்மணன், சீதை அவரைத் தூக்கி படுக்கையில் வைக்கிறார்கள்; உணர்வு திரும்பியதும் ராமன் தண்டகாரண்யம் செல்ல அனுமதி கேட்கிறான்; லக்ஷ்மணனும் சீதையும் தன்னுடன் வர அனுமதியும் வேண்டுகிறான். சத்தியப் பந்தத்தில் கட்டுண்டு, கைகேயியின் அழுத்தத்தால் தசரதன் எதிர்மாறான வழியைச் சொல்கிறான்—ராமனே அரசை ஏற்றுக்கொள்ளட்டும், அப்படிச் சத்தியவாக்கிலிருந்து தப்பலாம் என்று. ராமன் அதை மறுத்து சத்தியத்தை நிலைநாட்டி, அரசும் இன்பங்களும் துறப்பதாகக் கூறி, வரங்கள் முழுமையாக நிறைவேற வேண்டும் என்றும், பரதனே அரசைப் பெற வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்துகிறான். தசரதன் ஒருபுறம் ஆசீர்வதித்து, மறுபுறம் தாமதம் வேண்டி—குறைந்தது ஒரு இரவு தங்குமாறு மன்றாடுகிறான். ராமன் தந்தை தேவர்களுக்கும் தெய்வமென, தன் தீர்மானம் அசையாதது என்றும், பதினான்கு ஆண்டுகள் கழித்து திரும்புவேன் என்றும் உறுதி செய்கிறான். இறுதியில் தசரதன் மீண்டும் ராமனை அணைத்து மயங்குகிறான்; கைகேயியைத் தவிர மற்ற ராணிகளும் சுமந்திரனும் துக்கத்தில் மயங்க, எங்கும் அழுகுரல் பரவி தர்மவெதனையின் கூட்டுத் துயரம் வெளிப்படுகிறது.
सुमन्त्रस्य कैकेयी-निन्दा (Sumantra’s Reproof of Kaikeyi in the Royal Assembly)
அயோத்தியா காண்டம் 35ஆம் ஸர்கத்தில் சுமந்திரர் அரசவையில் ஆழ்ந்த துயரும் கோபமும் கொண்டு எழுந்து பேசுகிறார். தசரதரின் உள்ளக்கருத்தை உணர்ந்து, ராமனை வனத்திற்கு அனுப்ப வேண்டும் என்ற கைகேயியின் பிடிவாதத்தை எதிர்கொள்கிறார். தலை அசைத்தல், மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு, கைகளை இறுக்கப் பிடித்தல், பற்கள் கடித்தல் போன்ற உடல் அறிகுறிகளுக்குப் பின், “சொல்-அம்புகள்” மற்றும் “வஜ்ரவாக்கு” போல் கடுமையான உரையால் கைகேயியை கண்டிக்கிறார். நீ பாரதனை அரசனாக்க விரும்பினாலும் மக்கள், பிராமணர், சாதுக்கள் உன்னை விட்டு விலகுவர்; ராமனை வனத்திற்கு தள்ளினால் எங்கும் பழிச்சொல் பரவும் என எச்சரிக்கிறார். அவர் பழமொழி-உவமைகளால் அறிவுறுத்துகிறார்—மாமரத்தை வெட்டி வேம்பை நட்டால் இனிமை வராது; பாலால் கூட வேம்பு இனிக்காது; வேம்பிலிருந்து தேன் சொட்டாது. இது இயல்புக் குறையும், அமர்யாதை மீறுதலின் தீய விளைவும் எனக் காட்டுகிறார். கைகேயியின் தந்தைக்கு விலங்குகளின் ஒலிகளைப் புரியும் வரம் கிடைத்தது என்ற சிறு கதையை நினைவூட்டி, அவளின் பிடிவாதத்தின் காரணமும் அதன் விளைவுகளும் சுட்டுகிறார். பின்னர் அவர் ஆலோசனையாக—அரசரின் சொல்லை ஏற்று, கணவரின் விருப்பத்தைப் பேணி, மூத்தவரும் தாராளமும் திறமையும் தர்மநிஷ்டையும் கொண்ட குடிமக்கள் காவலன் ராமனை யுவராஜனாக நிறுவு; அப்பொழுது தசரதர் பழம்பெரும் மரபின்படி பின்னர் ஓய்வு கொள்ள இயலும் என்கிறார். ஸர்க முடிவில் கைகேயி வெளிப்படையாக அசையாமல் இருப்பது, தர்மநெருக்கடியில் அறிவுறுத்தலின் எல்லையை வெளிப்படுத்துகிறது.
अयोध्याकाण्डे षट्त्रिंशः सर्गः — Daśaratha’s orders for Rama’s escort; Kaikeyi’s fear; the Asamañjasa precedent
அயோத்தியா காண்டம் 36ஆம் சர்க்கத்தில் பட்டாபிஷேக நெருக்கடி நடைமுறைச் சிக்கலாகவும் தர்மச் சோதனையாகவும் மேலும் தீவிரமடைகிறது. வரப்பிரமாணத்தின் கட்டுப்பாட்டால் துன்புறும் தசரதன் கண்ணீர் மல்க மீண்டும் மீண்டும் சுமந்திரனை அழைத்து, ராமனின் வனப் பயணத்திற்கான விரிவான ஏற்பாடுகளை ஆணையிடுகிறான்—நான்கு அங்கங்களுடைய படை, மதிப்புமிக்க பொருட்கள், பணியாளர்கள், வண்டி-ரதங்கள், ஆயுதங்கள், காட்டு வழிகாட்டிகள், வேட்டையாடிகள்; மேலும் களஞ்சியமும் கோஷமும் கூட உடன் செல்லுமாறு கூறுவது போலத் தோன்றுகிறது. பின்னர் கதை கைகேயியின் எதிர்வினைக்குத் திரும்புகிறது. தசரதன் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் அவளை அச்சம் ஆட்கொள்கிறது; குரல் அடைபடுகிறது. மக்கள் மற்றும் செல்வம் காலியான அரசை பரதன் ஏற்கமாட்டான் என்று அவள் வாதிடுகிறாள். தசரதன் அவளது கொடுமையை கண்டிக்கிறான்; ஆனால் கைகேயி வம்ச முன்னுதாரணத்தை முன்வைத்து மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறாள்—சகரன் தன் மூத்த மகன் அசமஞ்சசனை விலக்கிய நிகழ்வு. அப்போது முதிய அமைச்சர் சித்தார்த்தன், அசமஞ்சசன் குடிமக்களின் குழந்தைகளுக்கு செய்த அக்கிரமங்களை விவரித்து, ராமனில் உண்மையான குற்றம் ஏதேனும் இருந்தால் கூறுமாறு கைகேயியைச் சவால் செய்கிறான்; இல்லையெனில் வனவாசம் அதர்மம், அது இந்திரனின் ஒளியையும் எரித்துவிடும் என எச்சரிக்கிறான். இறுதியில் துயரால் நொந்த தசரதன் கைகேயியின் ‘கெட்ட வழி’யை கடிந்து, அரசும் செல்வமும் துறந்து ராமனைத் தொடர்ந்து செல்லப் போவதாக அறிவித்து, பரதனுடன் அரசை ‘அனுபவி’ என்று நெறி-வியங்கலுடனும் நம்பிக்கையின்மையுடனும் கூறி சர்க்கத்தை முடிக்கிறான்.
अयोध्याकाण्डे सर्गः ३७ — चीरधारणं, सीतासंकल्पः, वसिष्ठोपदेशः (Bark-Robe Episode and Vasistha’s Admonition)
அயோத்தியா காண்டம் 37ஆம் சர்க்கத்தில் அரசவாழ்விலிருந்து துறவற ஒழுக்கத்திற்கான வனவாசத்தின் வெளிப்படையான மாற்றம் ‘சீர’ (மரப்பட்டை ஆடை) அணியும் சடங்கின் மூலம் வெளிப்படுகிறது. அமைச்சர்களின் அறிவுரையை கேட்ட ராமன் தசரதனிடம் பணிவுடன்—இன்பங்களையும் பற்றுகளையும் துறந்த எனக்கு பின்தொடர்வோரும் படைமெருகும் தேவையில்லை; வனவாழ்விற்கு மிகக் குறைந்த தேவையான பொருட்களே போதும்—என்று கூறுகிறான். கைகேயி வெட்கமின்றி சபையில் சீர ஆடைகளை கொண்டு வந்து அணியுமாறு கட்டளையிடுகிறாள்; ராமனும் லக்ஷ்மணனும் நுண்ணிய ஆடைகளை அகற்றி முனிவேஷம் தரிக்கிறார்கள். சீதையோ இன்னும் பட்டாடையில்; சீரத்தைப் பார்த்து தயங்குகிறாள். கைகேயி குசத்தந்துவால் செய்யப்பட்ட ஆடைகளை அளிக்க, சீதை கண்ணீரும் வெட்கமும் கொண்டு அணிய முயல்கிறாள்; பழக்கம் இல்லாததால் “வனத்தில் முனிவர்கள் இவ்வாறு எப்படித் தரிக்கிறார்கள்?” என்று கேட்கிறாள். அப்போது ராமன் தானே அவளின் பட்டின் மேல் சீரத்தை கட்டி அமைக்கிறான். இதைக் கண்டு அரண்மனைப் பெண்கள் அழுது, சீதையை வனக்கடினத்திற்கு கட்டாயப்படுத்த வேண்டாம் என்று வேண்டுகின்றனர். இவ்விலாபங்களுக்கிடையில் வசிஷ்டர் வந்து கைகேயியை மரியாதை மீறலும் வஞ்சகமும் செய்ததற்காக கண்டிக்கிறார். சீதை செல்ல வேண்டியதில்லை; அவள் ராமனின் சிங்காசனத்திற்கும் தகுதியானவள் எனக் கூறி, சீதையை வலுக்கட்டாயமாக அனுப்பினால் நகரமும் நாடும் ராமனைத் தொடர்ந்து செல்லும்; கைகேயி வெறுமையான நாட்டை ஆள வேண்டி வரும் என்று எச்சரிக்கிறார். ஆயினும் சீதை அசையாத உறுதியுடன், பிரிய கணவனின் சேவைக்கும் இணைதர்மப் பின்பற்றலுக்கும் தானே துறவற வாழ்வைத் தேர்கின்றாள்; இதுவே சர்க்கத்தின் தர்மப் பொருள்.
अयोध्याकाण्डे अष्टत्रिंशः सर्गः — Sita in Bark Garments; Public Outcry and Dasaratha’s Lament
இந்த சர்கத்தில் வனவாசத்தின் தருணம் மக்கள் சாட்சியாலும் தந்தையின் முறிவாலும் வெளிப்படுகிறது. ‘கணவனால் பாதுகாக்கப்படுபவள்’ என்ற நிலையிலும் சீதை வல்கல ஆடை அணிந்ததைப் பார்த்த அயோத்திய மக்கள் தசரதனை எதிர்த்து இரங்கலும் கோபமும் கலந்த குரலில் கூக்குரலிடுகின்றனர்; அரண்மனையின் தனிப்பட்ட முடிவு பொதுத் தர்மத்தின் முன் வெளிப்படை நெறி கண்டனமாக மாறுகிறது. அந்தக் கலவரம் அரசனின் உள்ளத் திசையைச் சிதைத்து, வாழ்விலும் தர்மத்திலும் இருந்த நம்பிக்கையைத் தளரச் செய்கிறது. பின்னர் தசரதன் கைகேயியிடம் தர்மவழி வாதம் செய்கிறான்—ஜனகனந்தினி சீதை நிரபராதி; யாருக்கும் தீங்கு செய்யவில்லை; அவளைத் துறவியின் வேடத்தில் வலியுறுத்துவது அநியாயம். அவள் ராமனுடன் செல்ல விரும்பினால் ஆபரணங்களும் தேவையான பொருட்களும் உடன் செல்லட்டும்; இது தன் முதற்கொடுத்த வாக்குறுதியின் எல்லை, இப்போது நிகழும் கொடுமை வேறு என வேறுபடுத்திக் கூறுகிறான். “சீதையின் குற்றம் என்ன?” என்று கேட்டு, ராமனின் வனவாசத்திற்கும் மேலாக மேலும் ‘கொடுஞ்செயல்கள்’ செய்ய வேண்டாம் என்று கண்டிக்கிறான்; துயரத்திற்கு முடிவு காணாமல் தரையில் விழுகிறான். ராமன் புறப்படத் தயாராகி மீண்டும் திரும்பி தந்தைக்கு அறிவுறுத்துகிறான்—முதியவளும் புகழ்மிக்கவளும், அரசனைத் தாழ்த்திப் பேசாத கௌசல்யையை மதித்து காத்தருளுங்கள்; என் பிரிவைத் தாங்கி அவள் உயிர்வாழ வேண்டும், மகன்-துயரால் எரியக் கூடாது. இவ்வாறு மக்கள் நெறித் தீர்ப்பு, அரச தர்மத்தில் வாக்குறுதி–கருணை மோதல், மற்றும் கைவிடப்பட்டவரைக் காக்கும் புத்ரதர்மம் ஆகியவை ஒன்றாகச் சித்தரிக்கப்படுகின்றன.
एकोनचत्वारिंशः सर्गः — Dasaratha’s Lament, Sumantra’s Commission, and Sita’s Vow of Marital Dharma
ராமன் தவவுரு அணிந்த உடனே அரண்மனையிலும் அரசாட்சிச் செயல்களிலும் ஏற்பட்ட உடனடி மாற்றங்களை இச்சர்க்கம் கூறுகிறது. தசரதனும் அரசியரும் துயரால் சோர்ந்து விழுகின்றனர்; அரசன் வேதனையால் ராமனை நேரில் நோக்கவும் முடியாமல், பதிலும் சொல்ல இயலாமல் திணறுகிறான். சிறிது தன்னைத் தானே கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, கர்மவினையின் காரணத்தன்மையைப் புலம்பி, கைகேயியின் சூழ்ச்சியால் உண்டான துன்பத்தை நிந்திக்கிறான். பின்னர் சுமந்திரனுக்கு—சிறந்த குதிரைகள் பூட்டிய ரதத்தைத் தயார் செய்து, ராமனை நகர எல்லை கடந்துவரை அழைத்துச் செல்லுமாறு—ஆணையிடுகிறான். அதன்பின் அரண்மனை நடைமுறை தொடர்கிறது. சீதையின் வனவாசக் காலத்திற்குத் தேவையான பொருள்-செல்வம் அளிக்கக் கோஷ அதிகாரியை அழைத்து அரசன் கட்டளையிடுகிறான்; ஆபரணங்களும் ஆடைகளும் கொண்டு வரப்படுகின்றன. சீதை தெய்வீக அலங்காரங்களால் ஒளிர்ந்து, விடியற்கால ஒளிபோல் மாளிகையைப் பிரகாசப்படுத்துகிறாள். கௌசல்யை–சீதையிடையே தர்ம உரையாடல் நிகழ்கிறது. கௌசல்யை பத்தினித் தர்மத்தை எடுத்துரைத்து, துன்பத்தில் கணவனை விட்டு விலகக் கூடாதென எச்சரிக்கிறாள்; சீதை கைகூப்பி, நிலையற்ற நடத்தை உடையவர்களுடன் ஒப்பிடுதலை மறுத்து, கணவரே பெண்ணின் தெய்வம் என உறுதியாகச் சொல்கிறாள். பின்னர் ராமன் கௌசல்யையை ஆறுதல் கூறி, வனவாசம் பதினான்கு ஆண்டுகள் என்ற நிர்ணய காலமென நினைவூட்டி, தன்னால் அறியாமல் கடுமை ஏற்பட்டிருந்தால் எல்லா அரசியரிடமும் மன்னிப்புக் கோருகிறான். முன்பு இசைநாதம் முழங்கிய அரண்மனை இப்போது கூட்டு அழுகுரலால் நிரம்பி, அயோத்தி அபிஷேக எதிர்பார்ப்பிலிருந்து சோகச் சடங்கின் நிலைக்குப் பெயர்கிறது.
प्रयाणवर्णनम् (Departure from Ayodhya; Civic Lament and the Chariot’s Urgency)
இந்த சர்க்கத்தில் ராமன், சீதை, லக்ஷ்மணன் ஆகியோரின் அயோத்தியாவிலிருந்து புறப்படும் நிகழ்வு விதிமுறையுடனும் உருக்கத்துடனும் வர்ணிக்கப்படுகிறது. மூவரும் கைகூப்பி தசரதரின் பாதங்களைத் தொட்டு, அவரைச் சுற்றி வலம் வந்து, துயருற்ற தந்தைக்கு வணங்கி விடைபெறுகின்றனர். பின்னர் ராமன் கௌசல்யையை வணங்குகிறார்; லக்ஷ்மணனும் கௌசல்யையையும் தன் தாய் சுமித்ரையையும் வணங்குகிறான். சுமித்ரை லக்ஷ்மணனுக்கு அறவுரை கூறுகிறாள்—வனவாசத்தை அரச தர்மத்தின் தொடர்ச்சியாகக் கருது; ராமனைத் தந்தைபோல், சீதையைத் தாய்போல், வனத்தை அயோத்தியாபோல் எண்ணி சேவை செய்—இதுவே அகதிவாழ்வின் நெறிக்கட்டமைப்பு. சுமந்திரன் பணிவுடன் ராமனை ரதத்தில் ஏறுமாறு வேண்டி, பதினான்கு ஆண்டுகளின் கணக்கு தொடங்கிவிட்டது என நினைவூட்டுகிறான். தசரதன் ஆடைகள், அணிகலன்கள், ஆயுதங்கள்-கவசங்கள் போன்ற பாதுகாப்புப் பொருட்களை ரதத்தில் வைக்கச் செய்கிறான். ரதம் நகர்ந்ததும் அயோத்தியா மக்கள் பெருக்கெடுத்து பின்தொடர்ந்து, ரதத்தின் பக்கங்களைப் பற்றிக்கொண்டு மெதுவாகச் செல்லுமாறு மன்றாடுகிறார்கள்—ராமமுக தரிசனம் நீடிக்க வேண்டுமென்று. மணி ஒலி, குதிரை-யானை ஒலிகள் நகரத்தின் கூட்டு வேதனையை வெளிப்படுத்துகின்றன. தசரதன் ராகுவால் மறைக்கப்பட்ட பூர்ணசந்திரனைப் போல மனம் மங்கித் தளர்ந்து விழுகிறான்; மக்கள் அழுகின்றனர்; கௌசல்யையும் ரதத்தின் பின்தொடர்ந்து ஓடுகிறாள். பெற்றோரின் துயரத்தைத் தாங்க இயலாத ராமன் மீண்டும் மீண்டும் பின்னால் நோக்கினாலும், சாரதியிடம் விரைவாகச் செலுத்துமாறு கட்டளையிடுகிறான். ‘நில்’ என்ற அரசன் கூவலும் ‘செல்’ என்ற ராமன் ஆணையும் இடையில் சுமந்திரன் ராமவாக்கையே பின்பற்றுகிறான்; பின்னர் கண்டனம் வந்தபோது ‘கேட்கவில்லை’ எனக் கூறி, வேதனையை நீட்டிப்பது அறத்திற்கு ஒவ்வாதது என உணர்த்துகிறான். இறுதியில் அமைச்சர்கள் அரசனை—திரும்ப வர வேண்டுமென விரும்புபவர்களை மிகத் தொலைவு வரை பின்தொடர வேண்டாம்—என்று தடுக்கின்றனர்; தசரதன் வியர்வையுடன், துயரால் நெஞ்சம் நொந்து, மகனை நோக்கி நின்று凝றப் பார்க்கிறான்.
अयोध्यायाः शोकप्रकम्पः (Ayodhya’s Tremor of Grief and Omens)
இந்த சர்க்கத்தில் ராமன் புறப்பட்ட உடனே அயோத்தி நகரமும் இயற்கையும் அதிர்ந்து ஒலிப்பது வர்ணிக்கப்படுகிறது. ராமன் கைகூப்பி வெளியேற, அந்தப்புரத்திலிருந்து கருணக் கதறல்கள் எழுகின்றன; அவற்றைக் கேட்ட விரகத்தால் எரிந்த தசரதன் மேலும் ஆழ்ந்த துயரில் மூழ்குகிறார். அந்த துயரம் அரண்மனை எல்லையைத் தாண்டி நகரமெங்கும் பரவி வாழ்வியலைச் சிதைக்கிறது—அக்னிஹோத்திரம் நடைபெறாது, சமையல் நிற்கிறது, அன்றாடக் கடமைகள் தளர்கின்றன. விலங்குகளிலும் துக்கம் பிரதிபலிக்கிறது—யானைகள் உணவை விட்டுவிடுகின்றன, பசுக்கள் பால் தர மறுக்கின்றன; குடும்பப் பிணைப்புகள் தளர்ந்து அனைவரின் மனமும் ராமனையே பற்றிக் கொள்கிறது. பின்னர் அடர்ந்த அபசகுனங்கள்—நட்சத்திரங்கள் ஒளி இழக்கின்றன, கிரகங்கள் மங்குகின்றன, விசாகம் புகையால் மூடப்பட்டதுபோல் தோன்றுகிறது, சந்திரனருகே கொடிய கிரகங்கள் கூடுகின்றன; திசைகள் இருளால் சூழப்பட்டதுபோல் தெரிகின்றன. நீதியைப் பாதுகாக்கும் ராமன் இல்லாததால் அயோத்தி இந்திரன் இன்றிய பூமிபோல் ‘குலுங்குகிறது’—தனிப்பட்ட துயரத்தைத் தாண்டி தர்மத்தின் சீர்குலைவை பிரபஞ்ச அளவில் காட்டும் பாலமாக இச்சர்க்கம் அமைகிறது.
द्विचत्वारिंशः सर्गः — दशरथस्य शोक-विलापः तथा कौशल्यागृह-प्रवेशः (Dasaratha’s Lament and Return to Kausalya’s Apartments)
ராமன் புறப்பட்ட உடனே தசரதன் செல்லும் தேரை நோக்கி கண்களைப் பதித்துக் கொண்டே நிற்கிறான். தூசிமேகம் தெரியும் வரை பார்வை விலகாது; தூசியும் மறைந்தவுடன் துயரால் தளர்ந்து தரையில் விழுகிறான். கௌசல்யை தூசியில் மூழ்கிய அரசனைத் தூக்கி அரண்மனைக்குள் அழைத்துச் செல்கிறாள். பச்சாத்தாபம் அவனை மேலும் எரியச் செய்கிறது—பிராமணவதைப் பாவம் பட்டவனைப் போலவும், தீயைத் தொட்டவனைப் போலவும்; அவன் முகஒளி கிரகணம் பட்ட சூரியனைப் போல மங்குகிறது. ‘இப்போது குதிரைக் கால் தடங்களே மிச்சம்; ராமன் கண்முன் இல்லை’ என்று புலம்புகிறான். சந்தனம், மென்மையான படுக்கை, தலையணை ஆகியவற்றுக்கு பழகிய ராமன் இப்போது மரவேரில் படுத்து, மரக்கட்டை அல்லது கல்லைத் தலையணையாக்கிக் கொண்டிருப்பான் எனக் கற்பனை செய்கிறான்; வனத்திற்கு பழகாத சீதைக்கு வனவிலங்குகளின் கர்ஜனை பயமளிக்கும் என்பதையும் நினைக்கிறான். இந்நேரம் கைகேயியை அவன் கடுமையாகத் தள்ளுபடி செய்கிறான்—அவள் தொடுதலையும் மறுத்து, திருமணப் பந்தத்தையே கைவிடுவதாகச் சொல்கிறான்; பரதனின் பிண்டதானம் குறித்து கசப்பான ஆசைமொழியும் உதிர்க்கிறான். குடிமக்கள் சூழ அவன் அச்சுறுத்தும் அமைதியால் மூடப்பட்ட அயோத்தியில் நுழைந்து, ராம-சீதா-லக்ஷ்மணர் இல்லாத வெறுமையான அரண்மனையைப் பார்க்கிறான். குரல் அடைத்தபடி ‘என்னை கௌசல்யையிடம் அழைத்துச் செல்லுங்கள்; அவளே என் ஒரே ஆறுதல்’ என்று பணியாளர்களிடம் கூறுகிறான். நள்ளிரவின் மரணமெனும் இருளில் ‘என் பார்வை இன்னும் ராமனைத் தொடர்கிறது; கௌசல்யையும் தெளிவாகப் பார்க்க முடியவில்லை’ என்று ஒப்புக்கொள்கிறான்; கௌசல்யை அருகில் அமர்ந்து நெடுமூச்சுடன் புலம்புகிறாள்.
कौशल्याविलापः — Kausalya’s Lament and the Vision of Rama’s Return
அயோத்தியா காண்டம் 43ஆம் சர்க்கத்தில் துயரால் தளர்ந்த கௌசல்யை, உடலும் உள்ளமும் சோர்ந்த தசரதனை நோக்கி அழுதுரைத்து பேசுகிறாள். கைகேயியின் நடத்தையைப் பாம்பு உருவகத்தால் விளக்குகிறாள்—வளைந்த நடை, வெளியிட்ட விஷம், இல்லத்திற்குள் பகைவர் இருப்பதன் அபாயம்—என்று அரச அநீதியை அறநெறி‑சின்னார்த்த அச்சமாக மாற்றிக் காட்டுகிறாள். பின்னர் குற்றச்சாட்டிலிருந்து விலகி, வருங்காலக் கவலையுடன் ராமன்‑சீதா‑லக்ஷ்மணன் வனத்தில் நுழைவதை நினைக்கிறாள்; அரண்மனைச் சுகங்களுக்கு பழகிய அவர்கள், அரச வசதிகள் இன்றி கிழங்கு‑கனி உண்டு கடினங்களைத் தாங்க வேண்டுமென அஞ்சுகிறாள். அதன் பின் “எப்போது…?” என்ற தொடர்ச்சியான வினாவால் ராமன் மீள்வருவதை கற்பனை செய்கிறாள்—கொடிகள் உயர்ந்த மகிழ்ச்சி நிறைந்த அயோத்தி, அரசவீதியில் மக்கள் லாஜா தூவி வரவேற்பது, சகோதரர்கள் ஆயுதங்களும் மங்கள ஆபரணங்களும் அணிந்து நகரில் நுழைவது. தாய்மையின் உச்ச ஏக்கம்—ராமன் சிறு குழந்தை போல விளையாடிக்கொண்டே திரும்பி வர வேண்டும்—என்பது அவளின் தற்போதைய நம்பிக்கையின்மைக்கு எதிராக ஒளிர்கிறது. இறுதியில் அவள் கர்மப் பழியைத் தன்னமேல் ஏற்றுக் கொண்டு, முன்ஜென்மத்தில் பசு‑கன்றுகளுக்கு செய்த குற்றத்தை நினைவுகூர்கிறாள்; ஒரே மகனின் தரிசனம் இன்றி வாழ்வு தாங்காது என முடிவுறச் சொல்கிறாள். அவளின் துயரம் எரியும் தீ போல, கோடைச் சூரியன் பூமியைச் சுட்டெரிப்பதுபோல் உள்ளத்தைச் சுடுகிறது.
सुमित्रोपदेशः — Sumitra’s Consolation to Kausalya
அயோத்தியா காண்டம் 44ஆம் சர்க்கத்தில், வனவாசத்திற்கு புறப்பட்ட ஸ்ரீராமனை நினைத்து துயருற்ற கௌசல்யையை ராணி சுமித்ரை ஆறுதல் கூறுகிறாள். புலம்பல் தேவையற்றது என அவள் விளக்குகிறாள்—ராமன் தர்மத்தில் நிலைத்தவன்; தசரதனின் சத்தியவிரதத்தை நிறைவேற்றுகிறான்; ஞானிகளின் நல்வழக்கம் பரலோகப் பயனை அளிக்கும். லக்ஷ்மணனின் உயர்ந்த துணை மற்றும் போர்தயார்மை, சீதை தன்னிச்சையாக துன்பத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளத் தீர்மானித்தது, மேலும் காற்று-நிலா-சூரியன் போன்ற இயற்கையே ராமனைத் துணைபுரியும் என்ற தெய்வீக உருவகங்கள்—இவற்றால் கௌசல்யையின் நம்பிக்கையை உறுதிப்படுத்துகிறாள். பின்னர் ராமனின் அஜேயத்தையும் உரிமையையும் சுமித்ரை வலியுறுத்துகிறாள்—விச்வாமித்ரரிடமிருந்து பெற்ற திவ்யாஸ்திரங்கள், அம்பின் எல்லைக்குள் பகைவர் அழிவு, மேலும் நிச்சயமாக மீண்டு வந்து பட்டாபிஷேகம் பெறுதல். மீண்டும் மீண்டும் சந்திப்பு காட்சியை அவள் முன்வைக்கிறாள்—ராமன் வந்து தாயின் பாதங்களில் வணங்குவான்; துயரக் கண்ணீர் ஆனந்தக் கண்ணீராக மாறும். இவ்வுரைகளால் கௌசல்யையின் துயரம் உடனே கரைந்து, சரத்காலத்தின் மெல்லிய மேகம் கலைந்ததுபோல் மறைகிறது.
अयोध्यावासिजनानुरागः — The People and Brahmins Follow Rama toward Exile
அயோத்தியா காண்டம் 45ஆம் சர்க்கத்தில், ராமன் வனவாசப் பயணமாகப் புறப்படும் வேளையில் மக்கள் மற்றும் யாகச் சமூகம் காட்டும் எதிர்வினை கூறப்படுகிறது. அயோத்தியாவாசிகள் பேரன்பும் பக்தியுமுடன் அவர் ரதத்தைத் தொடர்ந்து செல்கிறார்கள்; அரசரின் தரப்பும் நண்பர்களும் பலவந்தமாகத் திருப்ப முயன்றாலும் மக்கள் விலகார். அப்போது ராமன் தந்தைபோல் அன்புடன் அவர்களை அறிவுறுத்தி—பரதனிடம் நம்பிக்கை வைத்து, அரசாணையைப் பின்பற்றுங்கள்; நகரத்தின் நிலைத்தன்மை தர்மத்தின் ஒரு பகுதியாகும் என்று கூறுகிறார். ஆனால் ராமனின் அசையாத தர்மநிலையே, அவரை அரசனாகக் காணும் மக்களின் ஏக்கத்தை மேலும் தீவிரமாக்குகிறது. தூரத்தில் இருந்து முதிய பிராமணர்கள்—ஞானம், வயது, தவத்தேஜஸில் மூத்தவர்கள்—அழுது புலம்பி, குதிரைகளிடமும் திரும்பச் செல்லுமாறு வேண்டுகின்றனர்; தூய சங்கல்பமுடைய ஆண்டவனை வனத்துக்கு அல்ல, நகரத்துக்கே எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று வாதிடுகின்றனர். கருணையால் உருகிய ராமன் ரதத்திலிருந்து இறங்கி, சீதை-லக்ஷ்மணனுடன் கால்நடையாகச் செல்கிறான்; பிராமணர்கள் பின்னால் விடப்படக் கூடாதென்று. பிராமணர்கள் மேலும்—முழு பிராமண வர்க்கமும் தோள்களில் புனித அக்னியைத் தாங்கி அவரைத் தொடர்ந்து வருகிறது; வாஜபேய யாகப் பலனாகப் பெற்ற குடைகளால் நிழல் தருகிறோம்; எங்கள் தீர்மானம் உறுதி—ராமனே தர்மத்தைப் புறக்கணித்தால் தர்மப் பாதை என்ன ஆகும்? என்று கூறி, நிறைவுறாத யாகங்கள், எல்லா உயிர்களின் பக்தி, மரங்களும் பறவைகளும் கொண்ட அன்பு ஆகியவற்றை நினைவூட்டி திரும்ப வர வேண்டுகின்றனர். தமஸா நதி கூட குறியீட்டுப் போல அவரைத் தடுத்து நிறுத்துவது போல் தோன்றுகிறது; அதன் கரையில் சுமந்திரன் குதிரைகளைப் பராமரிக்க, நகரமும் வனமும் இடையிலான எல்லைநிலை ஓய்வு அங்கே குறிக்கப்படுகிறது.
तमसातीरवासः — Night on the Bank of the Tamasa and the Stratagem to Elude the Citizens
அயோத்தியா காண்டம் 46ஆம் ஸர்கத்தில் வனவாசத்தின் முதல் இரவு, நகரவாழ்விலிருந்து காட்டுவாழ்வுக்குச் செல்லும் ஒழுங்கான, கவனமாக நடத்தப்பட்ட மாற்றமாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. ஸ்ரீ ராமர் தமஸா நதியின் அழகிய கரையில் தங்குகிறார்; லக்ஷ்மணனுக்கு அமைதியுடன் அறிவுறுத்தி, காடில் உணவுகள் கிடைத்தும் நீரையே உணவாக ஏற்று தன்னிச்சையான தவநெறி-கட்டுப்பாட்டை வெளிப்படுத்துகிறார். சுமந்திரன் குதிரைகளைப் பராமரித்து, சந்த்யோபாசனை செய்து, நதிக்கரையில் இலைப் படுக்கையை அமைக்கிறான்; ராமர் சீதை மற்றும் லக்ஷ்மணனுடன் உறங்க, லக்ஷ்மணன் விடியற்காலை வரை விழித்திருந்து சுமந்திரனிடம் ராமரின் குணங்களைப் புகழ்ந்து பேசுகிறான். விடியலில் மரங்களின் கீழ் உறங்கும் நகர்மக்களைப் பார்த்த ராமர், அவர்களின் பக்தி தங்களுக்கே தீங்கான உறுதியாக மாறக்கூடும் என எண்ணி, ராஜதர்மத்தை உரைக்கிறார்—பிரஜைகளைத் துன்பத்திலிருந்து விடுவிப்பதே கடமை; இளவரசரின் துன்பத்தால் அவர்களைச் சுமையாக்கக் கூடாது. ஆகவே அவர்கள் உறங்கிக்கொண்டிருக்கும்போதே மறைவாகப் புறப்படத் திட்டமிடுகிறார். தொடர்வதைத் தடுக்க, சுமந்திரனுக்கு—ரதத்தை முதலில் சிறிது தூரம் வடக்கே ஓட்டிச் சென்று, பின்னர் திரும்பி வழியை மாற்றி நகர்மக்களை குழப்புமாறு—யுக்தி கூறுகிறார். பின்னர் அவர்கள் இணைக்கப்பட்ட ரதத்தில் ஏறி, வேகப்பாய்ச்சலும் சுழல்களும் கொண்ட தமஸாவைத் தாண்டி, ‘முள்ளற்ற’ சுப ராஜபாதையைப் பிடித்து தபோவனத்தை நோக்கிச் செல்கிறார்கள்—வனவாசம் நெறிச்சார்ந்த தேர்வும், திட்டமிட்ட செயல்பாடும் என்பதைக் காட்டி.
अयोध्यायाः पौरविलापः (Lament of the Citizens of Ayodhya on Rama’s Absence)
விடியற்காலையில் அயோத்தியின் குடிமக்கள் ஸ்ரீராமர் இனி கண்முன் இல்லை என்பதை உணர்ந்து மனத்தால் உறைந்து போகிறார்கள். துக்கம் அவர்களின் செயற்பாட்டு வலிமையையும் தம்மைத் தாமே அறியும் உணர்வையும் கூட பறித்ததுபோல் வர்ணிக்கப்படுகிறது. அவர்கள் எங்கெங்கும் ராமரின் சுவடொன்றைக் காணத் தேடுகிறார்கள்; விழிப்பை மந்தமாக்கிய நித்திரையை நிந்திக்கிறார்கள்; கூட்டாகப் புலம்புகிறார்கள்—ராமர் தந்தைபோல் காப்பாளர்; அவரின்றி வாழ்வு அர்த்தமற்றது என்று. புலம்பல் தீவிரமடைந்து மரணம் அல்லது தம்மைத் தீயில் எரித்துக்கொள்ளுதல் போன்ற கடுமையான எண்ணங்களாகவும் வெளிப்படுகிறது; நகரத்தின் தர்மமையமான ராமரிடமிருந்து பிரிவு தங்களின் இருப்பையே அழிக்கும் என நினைக்கிறார்கள். ரதத்தின் சக்கரச் சுவடுகளைப் பின்தொடர்ந்து சிறிது தூரம் செல்கிறார்கள்; ஆனால் வழி மறைந்து விடுகிறது; ரதமார்க்கம் காணாமற்போவது விதியின் தடையைத் தெளிவாகக் குறிக்கும் சின்னமாகிறது. அலுத்து அவர்கள் திரும்பி அயோத்தியுள் நுழைகிறார்கள்; செல்வமிகு இல்லங்களிலும் கூட சிரமத்துடன் அடியெடுக்கிறார்கள்; துக்கத்தால் தம் உறவினரையே அடையாளம் காண இயலவில்லை. இறுதியில் பல உவமைகள்—கருடனால் பாம்புகள் நீங்கிய நதிபோல், நிலவில்லா வானம்போல், நீரில்லா கடல்போல் ராமவியோகத்தில் அயோத்தியின் வெறுமை விளங்குகிறது; அரசியல் இல்லாமை அண்டவெளி வறட்சியாகப் படைக்கப்படுகிறது.
अयोध्यायाः शोकवर्णनम् (Ayodhya’s Lament and Civic Desolation)
இந்த சர்க்கத்தில் ராமனைத் தொடர்ந்து சென்று மீண்டும் அயோத்திக்குத் திரும்பிய குடிமக்களின் கூட்டுத் துயரம் வர்ணிக்கப்படுகிறது. கண்ணீர் மறைத்த கண்களுடன், உயிர்வாயு விலகுவது போல, மரணத்தையே விரும்புவோர் போல் அவர்கள் தோன்றுகின்றனர். வீடெங்கும் அழுகை; பெண்கள் கூர்மையான சொற்களால் கணவர்களைப் பழிக்கின்றனர்; வாணிபம், சமையல், விழாக்கள், குழந்தைப் பிறப்பின் மகிழ்ச்சியும்கூட அர்த்தமற்றதாகிறது. அதே நேரத்தில் ராமனுடன் சென்றவர்களின்—சீதையுடன் இலக்குமணன்—மகிமை உயர்த்தப்படுகிறது; இயற்கையே விருந்தோம்பும் அரசாகக் கற்பிக்கப்படுகிறது: காடுகள், நதிகள், மலைகள், மலர்ந்த மரங்கள், அருவிகள் ராமனைப் பிரிய விருந்தினராகப் போற்றும்; காலமல்லாத மலர்களையும் தூய நீரையும் அளிக்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. பெண்கள் சீதைக்கு சேவை, ஆண்கள் ராமனுக்கு சேவை என்று பகிர்ந்து, வனவாசத்தையும் நகரும் பராமரிப்பு-சமூகமாகக் காண்கிறார்கள். பின்னர் குடிமக்கள் கைகேயியின் அதர்மத் தீர்மானத்தை கண்டித்து, தலைவரற்ற நாட்டின் அழிவை முன்னரே கணிக்கின்றனர்; தசரதனின் மரணம் மற்றும் அதன் பின் எழும் பெருவிலாபத்தையும் எதிர்நோக்குகின்றனர். ராமனின் நற்குணங்கள் சுருக்கமாகப் புகழப்படுகின்றன. மாலை வந்ததும் யாகஅக்னியும் வேத/சாஸ்திரப் பாராயணமும் நின்று, சந்தைகள் மூடப்படுகின்றன; அயோத்தி நட்சத்திரமற்ற இருளில் மூழ்கி, நீர் குறைந்த கடல்போல் சுருங்கிய நகரமாக—தர்மச் சிதைவின் உருவகமாக—தோன்றுகிறது.
एकोनपञ्चाशः सर्गः (Sarga 49): Rāma’s Night Journey Beyond Kosala and the Charioteer Address
இந்த சர்க்கத்தில் இரவின் இறுதிப் பகுதியில் ராமன் விரைவாக முன்னேறுவது கூறப்படுகிறது. தசரதனின் ஆணையை நினைத்து, வனவாசத்தை வெறும் இடம்பெயர்வு அல்ல; தானே காத்துக் கொண்ட தர்மவிரதம் என உறுதியாகக் கருதுகிறான். விடியற்காலையில் மங்களமான ப்ராதఃஸந்த்யா வழிபாட்டைச் செய்து கோசலத்தின் எல்லையை அடைந்து அதைத் தாண்டுகிறான்; வழியில் கிராம மக்கள் பேசுவதை கேட்கிறான்—தசரதன் ஆசைமயமான தீர்மானத்தையும், கைகேயியின் மரியாதை மீறலையும் அவர்கள் கண்டிக்கிறார்கள். இந்தப் பொதுக் குரல் அரசவம்சத்தின் நடத்தைக்கு வெளிப்புற நெறி கணக்காய்வாக அமைகிறது. பின்னர் பயணப் பாதை விவரங்கள் வருகின்றன. ராமன் புனிதமான வேதாஶ்ருதி நதியைத் தாண்டி தெற்குத் திசையில், அகஸ்தியருடன் தொடர்புடைய திசை நோக்கிச் செல்கிறான்; நீண்ட பயணத்திற்குப் பின் குளிர்ந்த நீருடைய கோமதியை (சதுப்பான கரைகள், மேயும் மாடுகள்) கடந்து, மயில்–அன்ன நாதம் ஒலிக்கும் ச்யந்திகா நதியையும் கடக்கிறான். மனு இக்ஷ்வாகுவுக்கு அளித்ததாக மரபில் கூறப்படும் பரந்த நிலப்பரப்புகளை ராமன் சீதைக்கு காட்டி, அரசியல் நிலவியல் நினைவைக் குல மரபுச் சிந்தனையுடன் இணைக்கிறான். “சூத” எனத் தேரோட்டியை மீண்டும் மீண்டும் அழைத்து, அன்னம் போல் இனிய (ஹம்ஸமத்த) குரலில் பேசுகிறான்; சரயூ கரையோர மலர்ந்த தோப்புகளுக்குத் திரும்பும் ஏக்கத்தை வெளிப்படுத்தி, அரசரிஷிகளின் வேட்டையாடல் இன்பமானதாயினும் அது தன் முதன்மை விருப்பமல்ல எனக் கூறி, க்ஷத்திரிய மரபும் தன்னடக்கமும் சமநிலையுடன் நிற்கச் செய்கிறான்.
गङ्गादर्शनम् तथा गुहसमागमः (Vision of the Gaṅgā and Meeting with Guha)
அயோத்தியா காண்டத்தின் 50ஆம் சர்க்கத்தில், வளமிக்க கோசல நாட்டைத் தாண்டிய ராமன் அயோத்தியாவை நோக்கி முகம் திருப்பி, நகரத்திற்கும் அதன் காவல் தெய்வங்களுக்கும் முறையாக வணங்கி விடைபெறுகிறான். மக்கள் துயருடன் அவனைத் தொடர்ந்து தூரம் வரை செல்கின்றனர்; ராமன் பார்வைக்கு அப்பால் மறைந்ததும் அவர்கள் புலம்புகின்றனர். பின்னர் கோசலத்தின் மங்களச் சிறப்பு அலங்காரமாக வர்ணிக்கப்படுகிறது—யூபம், சைத்யம் போன்ற தர்மச் சின்னங்கள், வேளாண் வளம், அச்சமற்ற குடிமக்கள் வாழ்வு, வேதப் பாராயண ஒலி; நல்லாட்சி என்பது பண்பாட்டு வளத்தின் சூழலாக அமைவதை இது காட்டுகிறது. அடுத்து ராமன் கங்கையை தரிசிக்கிறான்—நுரை புன்னகை போலவும், நீரோட்டம் சடைபோலவும் என்ற உவமைகளுடன், விஷ்ணுபாதத் தோற்றம், சிவன் ஜடையில் தங்குதல், பகீரதன் தவம் ஆகிய நினைவுகள் மூலம் அதன் புனிதமும் எல்லைநிலைப் (வனவாசத் துவக்கம்) பொருளும் வெளிப்படுகின்றன. ஸ்ருங்கிபேரபுரம் வந்த ராமன் இங்குடி மரத்தடியில் தங்க முடிவு செய்கிறான். நிஷாதராஜன் குகன் நெருங்கிய நண்பனாக வந்து விருந்தோம்பி, தன் நாட்டையும் அர்ப்பணிக்க முன்வருகிறான்; ராமன் துறவற ஒழுக்கத்திற்கேற்ப பரிசுகளை மறுத்து, தசரதனின் குதிரைகளுக்குத் தீவனமும் நீரும் மட்டும் கேட்கிறான். இரவு முழுவதும் குகன் விழிப்புடன் காவல் காக்கிறான்—நட்பு, கட்டுப்பாடு, எல்லையில் பாதுகாப்புக் கடமை ஆகியவை ஒளிர்கின்றன.
अयोध्याकाण्डे एकपञ्चाशः सर्गः — Guha’s Vigil and Lakṣmaṇa’s Lament (Night on the riverbank)
அயோத்தியா காண்டத்தின் 51ஆம் ஸர்கம் நதிக்கரையிலுள்ள வனவாச முகாமின் இரவுக் காட்சியாக அமைந்துள்ளது; பாதுகாப்பும் துயரும் ஒன்றாகச் சேர்கின்றன. ராமரின் பாதுகாப்புக்காக உறங்காமல் காவல் காக்கும் லக்ஷ்மணனைப் பார்த்து நிஷாதராஜன் குகன் உருகுகிறான்; தயார் செய்யப்பட்ட படுக்கையை அளிக்க முனைந்து, தன் உறவினர்களுடன் ஆயுதம் தாங்கி இரவு முழுதும் காவல் செய்வதாக உறுதி செய்கிறான்—சௌஹ்ருதம் (நட்பு) தர்மக் கடமை எனக் கருதுகிறான். ஆனால் லக்ஷ்மணன் இளைப்பாறுதலை மறுக்கிறான்; “ராமனைவிட எனக்கு பிரியமானவர் யாருமில்லை; சீதையுடன் புல்லின் மேல் ராமர் படுத்திருக்கையில் எனக்கு உறக்கமும் உலக இன்பங்களும் எவ்வாறு சாத்தியம்?” எனத் திடமாகச் சொல்கிறான். பின்னர் லக்ஷ்மணனின் புலம்பல் அரசதர்ம-நீதிச் சிந்தனையாக மாறுகிறது. பட்டாபிஷேக ஆசை நிறைவேறாததால் தசரதன் உயிர் துறப்பார், கௌசல்யை சோர்ந்து விழுவாள், துக்கக் களைப்பால் அயோத்தியாவின் நகர ஒலிகள் கூட அமைதியாகிவிடும் என்று அவன் முன்னறிவுறுத்துகிறான். இடையில் அயோத்தியாவின் முன் வளம், விழாக்கோலம், ஒழுங்கான நகர வாழ்வு ஆகியவற்றைச் சுருக்கமாக நினைவூட்டி, வரவிருக்கும் பிரிவுத் துயரை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறான். இரவு முழுதும் லக்ஷ்மணன் துயரிலேயே கழிகிறது; மக்கள் நலனுக்காகச் சொன்ன அவன் உண்மைச் சொற்களை கேட்ட குகனும் பகிர்ந்த வேதனையால் கண்ணீர் சிந்துகிறான்—நட்பு இங்கு சமூகக் கருணைக்கும் தர்ம ஒற்றுமைக்கும் பாலமாகிறது।
गङ्गातरणम्, सुमन्त्र-प्रतिनिवर्तनम्, जटाधारणम् (Crossing the Gaṅgā; Sumantra’s Return; Adoption of Ascetic Signs)
விடியற்காலையில் ஸ்ரீராமர் கங்கைத் திசை நோக்கிப் பயணத்தைத் தொடங்கி, லக்ஷ்மணன், சீதை மற்றும் உடனிருந்தவர்களுக்கு முறையாகக் கட்டளைகள் அளித்து பயண ஒழுங்கைத் தெளிவுபடுத்துகிறார். பின்னர் சுமந்திரனை கருணையுடனும் உறுதியுடனும் விடைபெறச் செய்து—தசரதரின் சேவையில் அலட்சியம் வேண்டாம், பரதனை விரைவில் அழைக்க வேண்டும், எல்லா ராணிகளிடமும் சமநிலை காக்க வேண்டும், குறிப்பாக கௌசல்யையைப் பக்தியுடன் மதிக்க வேண்டும்—என்று அறிவுறுத்துகிறார். சுமந்திரன் துயரத்தில் ஆழ்ந்து, வெறுமையான ரதம் கொண்டு அயோத்தியாவின் வேதனையை முன்கூட்டியே எண்ணி, தானும் வனவாசிகளுடன் செல்ல அனுமதி கேட்கிறான்; தன்னைத் தீயில் எரித்துக்கொள்வேன் எனவும் கூறுகிறான். ராமர் அரசதர்மம் சார்ந்த நியாயத்தால் அவனைத் தடுத்து, கைகேயிக்கு வனவாசம் உண்மையென உறுதி ஏற்பட வேண்டுமென்பதால் சுமந்திரன் திரும்புதல் அவசியம் எனச் சொல்லி அனுப்புகிறார். குஹன் படகை ஏற்பாடு செய்கிறான். ராமர் ஆசிரம வாழ்வுக்கேற்ற விரதநெறியை நாடி, ஆலமரத்தின் பால் (லேடெக்ஸ்) கொண்டு ஜடையைத் தாங்குகிறார்; லக்ஷ்மணனும் அதேபோல் ஜடாதாரியாகிறான். அவர்கள் வேகமாக ஓடும் கங்கையைத் தாண்டுகின்றனர்; சீதை நதியிடம் விரதப் பிரார்த்தனை செய்து, நலமாக மீண்டுவந்தால் உன்னை வழிபடுவேன் என்று வாக்குறுதி அளிக்கிறாள். தென் கரை அடைந்ததும் ராமர் பாதுகாப்பு ஒழுங்கை நிறுவுகிறார்—முன்னே லக்ஷ்மணன், நடுவில் சீதை, பின்னே ராமர்—இது வனப்பயணத்தின் கட்டுப்பாடும் பரஸ்பர காவல் தர்மமும் வெளிப்படுத்துகிறது।
पञ्चाशत्तमः सर्गः (Sarga 53) — Rāma’s Lament, Vigil for Sītā, and Lakṣmaṇa’s Consolation
இந்த ஸர்கத்தில் குடியிருப்பை விட்டு வெளியே கழியும் முதல் இரவு வர்ணிக்கப்படுகிறது. ஒரு மரத்தினருகே வந்த ஸ்ரீராமர் மேற்கு ஸந்த்யாவந்தனத்தைச் செய்து, சீதையின் யோகக்ஷேமம் தங்கள்மீதே சார்ந்தது எனக் கருதி, லக்ஷ்மணனை இரவு காவலுக்கு நியமிக்கிறார். அரசசுகத்திற்கு உரியவராயினும் தரையில் படுத்து, அயோத்தியாவை நினைந்து தசரதரின் துயரம், கைகேயியின் ஆசை, மேலும் எதிர்காலத்தில் பரதன் ஒரே தலைவனாக ஆளக்கூடும் என்ற அரசியல் நிலை ஆகியவற்றை சிந்திக்கிறார். ராமர் அரசதர்மப் பாடம் கூறுகிறார்—காமம் அர்த்தத்தையும் தர்மத்தையும் மீறும்போது அரசன் விரைவில் வீழ்வான்; தர்மத்தை விட்டு இன்பத்தில் மூழ்கிய மன்னன் தசரதரைப் போல அழிவை அடைவான். பின்னர் கௌசல்யா, சுமித்ரா ஆகியோரின் துயரத்தை எண்ணி கலங்குகிறார்; தாய்மாரைக் காக்க லக்ஷ்மணன் திரும்பிச் செல்லலாம் எனவும் கூறி, கௌசல்யைக்கு ‘பலன்’ கிடைக்கும் தருணத்தில் துக்கம் விளைத்தேன் எனத் தன்னைத் தானே கண்டிக்கிறார். இறுதியில் கட்டுப்பாட்டு நெறியை நிறுவி—அம்புகளால் அயோத்தியாவையும் பூமியையும் கூட அடக்க வல்லமை இருந்தும், பயனற்ற வலிமை வெளிப்பாட்டைச் செய்யமாட்டேன்; அதர்மப் பயமும் பரலோகச் சிந்தனையும் காரணமாக பட்டாபிஷேகத்தையும் விரும்பவில்லை என்கிறார். கண்ணீருடன் மௌனமான ராமருக்கு லக்ஷ்மணன் பக்தியுடன் தைரியம் அளித்து—ராமர் இல்லாத அயோத்தியா நிலவில்லா இரவுபோல்; தானும் சீதையும் ராமரை விட்டு வாழ முடியாது என உறுதியாகச் சொல்கிறான். பின்னர் மூவரும் ந்யக்ரோத (ஆலமரம்) கீழ் அமைத்த படுக்கையில் தங்குகின்றனர்; வனதர்மத்தைப் பின்பற்றி முழு வனவாசத்தையும் பகிர்வேன் என்ற லக்ஷ்மணனின் தீர்மானத்தை ராமர் ஏற்று, இரு சகோதரரும் பாழ்வனத்தில் சிங்கங்களைப் போல அஞ்சாதவர்களாக இருப்பர்.
भरद्वाजाश्रमप्राप्तिः — Arrival at Bharadvāja’s Hermitage and Counsel toward Citrakūṭa
ஸர்கம் 54-ல் பிரயாகத்தில் கங்கை–யமுனை சங்கமப் பகுதியில் பயணம் இருந்து ஆசிரம உரையாடலுக்குக் கதை நகர்கிறது. ஒரு பெரிய மரத்தின் கீழ் மங்களமான இரவை கழித்த பின் ராமன், சீதை, லக்ஷ்மணன் ஆகியோர் விரிந்த காட்டைத் தாண்டி சங்கமத்தை நோக்கிச் செல்கின்றனர்; அறியாததாயினும் மனம்கவரும் நிலப்பரப்புகளைப் பார்க்கின்றனர். யாகப் புகையைக் கண்டதும் அருகில் தவவனம் இருப்பதாக எண்ணி மாலைக்குள் பரத்வாஜ முனிவரின் ஆசிரமத்தை அடைகின்றனர். அவர்கள் முதலில் தூரத்தில் பணிவுடன் நின்று, பின்னர் உள்ளே சென்று ஒழுக்கநெறி கொண்ட, அக்னிஹோத்ரத்தில் நிலைத்த, ஆன்மிகத் தெளிவு உடைய முனிவருக்கு வணங்குகின்றனர். ராமன் தன்னை அறிமுகப்படுத்தி சீதை–லக்ஷ்மணனையும் அறிமுகப்படுத்தி, தந்தையின் வாக்கினால் வந்த வனவாசக் காரணத்தை விளக்குகிறான். தர்மப்படி வேர்–கனி உண்டு காட்டில் வாழும் நோக்கத்தையும் தெரிவிக்கிறான். பரத்வாஜர் அதிதி தர்மத்தின்படி அர்க்யம், பாத்யம், நீர், உணவு மற்றும் தங்குமிட ஏற்பாடுகளைச் செய்து, சீடர்கள், தவசிகள், வன உயிர்கள் சூழ அவர்களை அன்புடன் வரவேற்கிறார். உரையாடலில் முனிவர் சங்கமத்தருகே வசதியாகத் தங்குமாறு கூறுகிறார்; ஆனால் அருகிலுள்ள குடியிருப்புகளிலிருந்து மக்கள் வருகை அதிகரிக்கும் என்றும், சீதைக்கு ஏகாந்த நிம்மதி வேண்டும் என்றும் ராமன் மேலும் தனிமையான இடத்தை வேண்டுகிறான். அப்போது பரத்வாஜர் பத்து குரோச தூரத்தில் உள்ள புகழ்பெற்ற சித்ரகூட மலைக்குச் செல்லுமாறு அறிவுறுத்தி, அதன் புனிதம், இயற்கை வளம், பார்வையாலேயே மனத்தை உயர்த்தும் சிறப்பை புகழ்கிறார். விடியற்காலப் புறப்பாட்டிற்கு அனுமதி அளித்து, சித்ரகூடமே அவர்களுக்குத் தகுந்த வனவாசத் தங்கிடம் என மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறார்.
चित्रकूटमार्गोपदेशः — Instructions for the Chitrakuta Route and the Yamuna Crossing
பரத்வாஜரின் ஆசிரமத்தில் இரவு தங்கி, காலையில் ராமன்-லக்ஷ்மணன் சீதையுடன் முனிவரை வணங்கினர். பரத்வாஜர் சித்ரகூடம் செல்லும் வழியைத் துல்லியமாகக் கூறினார்—கங்கை-யமுனை சங்கமத்தை அடைந்து, மேற்கே ஓடும் காலிந்தி (யமுனை) கரையோரமாகச் சென்று, ஒரு பழமையான தீர்த்தக் கடவை கண்டுபிடித்து மரக்கட்டைகளால் படகு/தெப்பம் செய்து கடக்க வேண்டும். மேலும் சித்தர்கள் தொடர்புடைய பெரும் ஆலமரம் (ந்யக்ரோதம்) ஒன்றைக் காட்டி, அங்கே சீதை மங்கள வேண்டுதல்கள் செய்யுமாறு விதித்தார். பின்னர் இரு சகோதரரும் மரக்கட்டைகளை கட்டி, மூங்கில் பரப்பி, உசீரால் மூடி பெரிய தெப்பத்தை அமைத்தனர்; லக்ஷ்மணன் சீதைக்கு வசதியான ஆசனத்தைத் தயார் செய்தான். ராமன் வெட்கமுற்ற சீதையைத் துணைநின்று தெப்பத்தில் ஏற்றி, உடை-அலங்காரங்கள், கருவிகள், ஆயுதங்களையும் வைத்தான். நடுநீரில் சீதை நதியை வணங்கி, பாதுகாப்பாக மீண்டும் திரும்பும் போது வழிபாடு செய்வேன் என்று சங்கல்பம் செய்தாள்; பின்னர் அவர்கள் தென் கரையை அடைந்தனர். கரை சேர்ந்ததும் சீதை ஆலமரத்தைப் பிரதட்சிணம் செய்து, ராமனின் விரதம் நிறைவேறவும், கௌசல்யா-சுமித்ரையருடன் மீண்டும் சேரவும் வேண்டினாள். தொடர்ந்து ராமன் லக்ஷ்மணனிடம்—சீதையை முன்னே நடத்திச் செல், நான் ஆயுதத்துடன் பின்னே வருவேன்; அவளின் தாவரக் குதூகலங்களையும் நிறைவேற்று—என்று ஆணையிட்டான். யமுனையின் அழகைக் கண்டு சீதை மகிழ்ந்தாள்; இருவரும் காட்டு கனிகள்-கிழங்குகளைச் சேகரித்து, நதிக்கரையில் தங்கத் தகுந்த இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தனர்.
चित्रकूटगमनम् तथा पर्णशालाप्रवेशः (Arrival at Chitrakuta and Establishing the Leaf-Hut)
இரவு கழிந்ததும் ஸ்ரீராமர் மென்மையாக லக்ஷ்மணனை எழுப்பி, வனத்தின் மங்கள ஒலிகளுக்கிடையில் புறப்படும் நேரத்தை அறிவுறுத்துகிறார். முனிவர் (பாரத்வாஜர்) காட்டிய வழியில் அவர்கள் சித்ரகூடத்தை நோக்கிச் செல்கிறார்கள். வழியில் ராமர் சீதைக்கு பருவத்தின் அழகும் வனத்தின் வளமும்—மலர்ந்த மரங்கள், தேன்கூடுகள், பறவைகள், யானைகள்—எனக் காட்டி, இது அடைக்கலமும் ஒழுங்கான தவவாழ்வுக்குரிய இடமுமென விளக்குகிறார். சித்ரகூட மலை அடைந்தபின், நீர், கிழங்கு-வேர், கனிகள் நிறைந்ததும் மகரிஷிகள் வாழும் இடமுமாக இருப்பதால் அங்கு தங்கத் தகுதியானது என ராமர் தீர்மானிக்கிறார். அவர்கள் வால்மீகி ஆசிரமத்திற்குச் சென்று வணங்க, முனிவர் அன்புடன் வரவேற்று ஆசனமளிக்கிறார். பின்னர் ராமர் லக்ஷ்மணனிடம் உறுதியான பर्णசாலை (இலைக்குடில்) அமைக்கச் சொல்கிறார். குடில் முடிந்ததும் வாஸ்து-சமனச் சடங்குகளை நடத்துகிறார்—மான் இறைச்சி நைவேத்யம், மந்திர ஜபம், ஸ்நானம், மேலும் விஶ்வதேவர்கள், ருத்ரன், விஷ்ணு முதலிய தெய்வங்களுக்கு பலி. ஆசிரமத்திற்கேற்ற வேதிகள், அக்னிஸ்தானங்களை நிறுவி, வனப் படையல்களால் வனதேவர்கள் மற்றும் பூதகணங்களைத் திருப்திப்படுத்துகிறார். இறுதியில் மூவரும் ஒன்றாக குடிலில் நுழைகிறார்கள்—தேவர்கள் சுதர்மா சபையில் நுழைவதுபோல்—வளமிகு வனத்தில் அமைதியாக வாழ்கிறார்கள்।
सप्तपञ्चाशः सर्गः — Sumantra’s Return to Ayodhya and the Palace’s Lament
இந்த சர்கத்தில் கங்கைக் கரையில் ஸ்ரீஇராமனிடமிருந்து விடைபெற்ற சுமந்திரனின் பார்வையில் கதை மீண்டும் அயோத்திக்குள் நுழைகிறது. இராமன் தென் கரையை அடையும் வரை குகன் சுமந்திரனுடன் நடந்து உரையாடி, பின்னர் துயருற்று தன் இல்லத்திற்குத் திரும்புகிறான். சுமந்திரன் காடுகள், நதிகள், ஏரிகள், கிராமங்கள், நகரங்கள் ஆகியவற்றைக் கடந்து விரைந்து சென்று மூன்றாம் நாள் மாலையில் அயோத்தியை அடைகிறான்; அங்கு நகரம் நிசப்தமாகவும் மகிழ்ச்சியற்றதாகவும் காணப்படுகிறது. மக்கள் கூட்டமாக வந்து “இராமன் எங்கே?” என்று கேட்கிறார்கள். யாகங்கள், திருமணங்கள், சபைகள், தானக் கூடுகைகளில் இனி தர்மமிகு இளவரசனை காணமுடியாது என்று புலம்பி, தந்தைபோல் குடிகளைப் பேணிய இராமனின் ஆட்சியை நினைவு கூறுகிறார்கள். அரண்மனைக்குள் நுழைந்த சுமந்திரன் கூட்டம் நிறைந்த முற்றங்களைத் தாண்டிச் செல்கிறான்; மாளிகைகளிலும் அந்தப்புரங்களிலும் பெண்கள் கண்ணீர் பெருக அழுது கூக்குரலிடுகின்றனர். தசரதனின் மனைவியர் கௌசல்யைக்கு இச்செய்தியைச் சொல்லுவது எவ்வளவு கடினம் என்று மெளனமாகப் பேசிக்கொள்கிறார்கள். இறுதியில் சுமந்திரன் அரசனைச் சந்தித்து இராமனின் செய்தியைச் சொற்சொல்லாக அறிவிக்கிறான். துயரால் தசரதன் மயங்கி விழுகிறான்; அந்தப்புரம் முழுதும் அலறல் எழுகிறது. சுமித்ரையின் துணையுடன் கௌசல்யா விழுந்த அரசனைத் தூக்கி, கைகேயி இல்லாததால் அஞ்சாமல் தூதனை வினவுமாறு கூறி, தானும் துயரால் சாய்கிறாள்—இதனால் அயோத்தி முழுவதும் மீண்டும் புலம்பல் பெருகுகிறது।
अष्टपञ्चाशः सर्गः (Sarga 58) — Daśaratha Questions Sumantra; Messages from the Forest Threshold
உணர்வு திரும்பியதும் அரசன் தசரதன், ராமனின் துல்லியமான செய்தியை அறிய சுமந்திரனை அழைக்கிறார். ராமன் எங்கே அமர்ந்தான், எங்கே உறங்கினான், என்ன உண்டான் போன்ற உடல் சார்ந்த விவரங்களையே அவர் மீண்டும் மீண்டும் கேட்கிறார்; பிரிவுத் துயரில் கண்முன் நிற்கும் கதையாக்கமே மகன் அருகாமையின் மாற்றாகிறது. சுமந்திரன் கைகூப்பி வந்து, தசரதனை முதுமையுற்றவனாகவும், தூசியால் மூடப்பட்டவனாகவும், புதிதாய் பிடிக்கப்பட்ட யானைபோல் நெடுமூச்சு விடுபவனாகவும் வர்ணிக்கிறான்; அந்த உடல்சித்திரமே அரசியல் வீழ்ச்சியையும் காட்டுகிறது. காட்டின் எல்லையில் ராமன் காட்டிய தர்மநடத்தை சுமந்திரன் கூறுகிறான்—அந்தப்புரத்தார்க்கு வணக்கமும் நலவிசாரிப்பும் தெரிவிக்க, குறிப்பாக கௌசல்யைக்கு சொல்லுமாறு ராமன் தலை தாழ்த்தி அஞ்சலி செய்து ஆணையிடுகிறான். நித்தியக் கடமைகளை ஒழுங்காக நடத்துதல், தசரதனைத் தெய்வம்போல் சேவித்தல், இணைமனைவியரிடையே பணிவு, கைகேயியுடன் உறவை கவனமாகப் பேணுதல் ஆகியவற்றை அவர் அறிவுறுத்துகிறான். பரதனைப் பற்றியும் ராஜதர்மம் கூறி—அவரை அரசனென மதித்து நடத்துதல், நலத்தை அறிவித்தல், எல்லா தாய்மார்க்கும் சம மரியாதை, முதிய அரசனின் ஆணைக்குக் கீழ்ப்படிதல்—என்று வலியுறுத்துகிறான். பின்னர் லக்ஷ்மணனின் கோபமும் வனவாசத்துக்கு எதிரான நெறிப்போராட்டமும் வெளிப்படுகிறது; சீதை முதலில் மயங்கியவள்போல் இருந்து, சுமந்திரன் புறப்படும்போது கண்ணீர் பெருக்குகிறாள். முடிவில் கைகூப்பி அழும் ராமன், அவனைத் தாங்கும் லக்ஷ்மணன், அரசரதத்தை நோக்கி நிற்கும் சீதை—இந்தப் பிரிவுக் காட்சி தனிப்பட்ட துயரையும் கடமைநெறியையும் ஒன்றாக இணைக்கிறது.
एकोनषष्ठितमः सर्गः (Sarga 59): सुमन्त्रवाक्यं, अयोध्याविषादः, दाशरथिशोकसागरः
இந்த சர்கத்தில் சுமந்திரன் தசரதரிடம் தன் அறிக்கையைத் தொடர்ந்து கூறுகிறான். ராமன், லக்ஷ்மணன் தபஸ்வி வேடத்தில் கங்கையைத் தாண்டி பிரயாகம் நோக்கிச் சென்றனர்; லக்ஷ்மணன் ராமனைப் பாதுகாத்துக் கொண்டிருந்தான். சுமந்திரன் உதவியற்ற நிலையில் திரும்ப வேண்டியதாகி—குதிரைகளும் வழியை ஏற்க மறுப்பதுபோல், ‘சூடான கண்ணீர்’ சிந்துவதுபோல் நடந்தன; குகனுடன் ‘மீண்டும் அழைப்பார்களோ’ என்ற நம்பிக்கையில் சிறிது நேரம் காத்திருந்து, இறுதியில் அயோத்திக்குத் திரும்புகிறான். பின்னர் துயரத்தின் பேரளவு சித்தரிப்பு வருகிறது—மரங்கள், நதிகள், குளங்கள், காடுகள், தோட்டங்கள் எல்லாம் வாடி வெந்து போனதுபோல் தோன்றுகின்றன; ராமனின் பேரிடரை நாடும் இயற்கையும் பிரதிபலிப்பதுபோல். ராமன் இல்லாமல் அயோத்தியில் நுழையும் சுமந்திரன் எங்கும் வாழ்த்து இல்லை, மீண்டும் மீண்டும் ஆழ்ந்த நெடுமூச்சுகள்; மாளிகைகளிலிருந்து பெண்களின் அழுகை, நண்பர்-பகைவர்-நடுநிலையர் என அனைவரிடமும் வேறுபாடின்றி ஒரே துயரம் பரவியிருப்பதைப் பார்க்கிறான். தசரதன் கண்ணீரால் குரல் அடைத்து தன்னைத் தானே குற்றம் சாட்டுகிறான்—‘பெண்ணுக்காக’ ஆலோசனை இன்றி அவசரமாகச் செய்தேன்; கைகேயியின் தூண்டுதலையும் விதியின் அழிவூட்டும் போக்கையும் நினைத்து புலம்புகிறான். சுமந்திரனை வேண்டி—என்னை ராமன் (சீதையுடன்) அருகே அழைத்துச் செல்; அவர்களைப் பார்க்காமல் ஒரு கணமும் வாழ முடியாது என்கிறான். இறுதியில் ‘துயரக் கடல்’ என்ற நீண்ட உவமை—கைகேயி வடவாமுகம், மந்தரையின் சொற்கள் முதலைகள், கண்ணீர் நுரை; பின்னர் தசரதன் மயங்கி விழ, கௌசல்யை மீண்டும் அச்சம் பிடிக்கிறது।
षष्टितमः सर्गः — Kausalyā’s Lament and Sumantra’s Consolation (Sītā’s Fearless Forest-Life)
இந்த சர்க்கத்தில் துயரால் உடல் நடுங்கி நிலை குலைந்த கௌசல்யா தேவி, தேரோட்டி சுமந்திரனை நோக்கி—“உடனே என்னை ராமன், சீதை, லக்ஷ்மணன் இருக்கும் இடத்துக்கு அழைத்துச் செல்; பிரிவை நான் தாங்கமாட்டேன், அவரின்றி வாழ முடியாது” என்று உருக்கமாகக் கூறுகிறாள். சுமந்திரன் கைகூப்பி அவளை ஆற்றுவித்து, துயரத்தை விட்டு விடுமாறு வேண்டி, ராமனின் வனவாசம் தர்மநிஷ்டையுடன் தாங்கும் உயர்ந்த தவமெனவும், லக்ஷ்மணனின் சேவை கட்டுப்பாட்டுடனான தர்மசேவையாகப் புண்ணியத்தை அளிப்பதெனவும் விளக்குகிறான். பின்னர் ஆறுதலின் மையம் சீதையின் நடத்தை பற்றிய வர்ணனையாக மாறுகிறது. சீதை சிறிதும் மனச்சோர்வின்றி, வெறிச்சோடிய வனத்திலும் வீட்டிலிருப்பதுபோல் நம்பிக்கையுடன் இருந்து, ஊர்கள், நதிகள், மரங்கள் குறித்து விளையாட்டாகக் கேட்டு, உள்ளம் முழுதும் ராமனையே சார்ந்திருந்தாள்; ராமன் இல்லாத அயோத்தியும் அவளுக்கு வனம்போல் தோன்றுமென சுமந்திரன் கூறுகிறான். பயணக் களைப்பிலும் சீதையின் ஒளி மங்காதது, தாமரை-நிலா போன்ற உவமைகளால் அவள் காந்தி, ஆபரணமின்றியும் பிரகாசிக்கும் பாதங்கள், ராமரின் பாதுகாப்பில் வனவிலங்குகளிடையிலும் அஞ்சாது நடந்த தைரியம் ஆகியவற்றை அவன் புகழ்கிறான். இறுதியில் இவ்வழக்கத்தின் புகழ் நிலைத்திருக்கும் எனச் சொல்லப்பட்டாலும், உரிய அறிவுரையின்போதும் கௌசல்யாவின் தாய்மனத் துயர் தணியாமல், அவள் மீண்டும் மீண்டும் தன் அன்புப் புதல்வனை அழைத்து அழுதுகொண்டே இருக்கிறாள்.
कौसल्याविलापः — Kausalya’s Lament and Ethical Analogies on Kingship
ராமன் வனத்திற்கு சென்றபின் கௌசல்யை தீவிர சோகத்தில் ஆழ்ந்து தசரதனிடம் கருணைமிகு வார்த்தைத் தொடரை உரைக்கிறாள். ராம-சீதா-லக்ஷ்மணரின் வனவாழ்வின் துன்பங்களைத் தாங்கும் நிலையை அவள் எண்ணி வினவுகிறாள்—சீதையின் நெகிழ்மை, அரசபோகப் பழக்கம், வன உணவு, குளிர்-வெப்பம், சிங்கநாதம் போன்ற அச்சமூட்டும் ஒலிகள் முதலிய கஷ்டங்கள், மேலும் லக்ஷ்மணனின் சேவைநிலை. பின்னர் தசரதனின் தீர்மானத்தை ‘கருணையற்ற செயல்’ எனக் கண்டித்து, ராமாதி தம் உறவினர் சுகத்திற்கே உரியவர்கள் என வலியுறுத்தி, பரதன் ராஜ்யத்தைத் துறப்பான் என்பது சாத்தியமல்ல எனச் சுட்டுகிறாள். பல உவமை-நியாயங்களால் ராமன் பிறர் அனுபவித்த ராஜ்யத்தை ஏற்கமாட்டான் எனக் கூறுகிறாள்—சிராத்தத்தில் முதலில் சொந்தவர்களுக்கு உணவளித்து பின்னர் சிறந்த பிராமணரைத் தேடுவது போல, உயர்ந்த பிராமணர்கள் ‘பின்னர் உணவு’ ஏற்காதது போல, புலி பிறர் எடுத்த உணவைத் தின்னாதது போல, யாகப் பொருட்கள் மீண்டும் பயன்படுத்தத் தகாதது போல, ‘சாரம் கவரப்பட்ட சுரா’ அல்லது ‘சோமம் கெட்ட யாகம்’ போல பிறர் அனுபவித்த ராஜ்யம் துறக்கத்தக்கது என. இதனால் ராமனின் சுயமரியாதையும் தர்மநிஷ்டையும் வெளிப்படுகின்றன—அவமதிப்பை சகிக்கமாட்டான், கோபித்தால் மலைகளையும் பிளக்க வல்லவன்; ஆனால் தந்தைமரியாதையால் தசரதனைத் தாக்கத் துணியமாட்டான். சர்கத்தின் முடிவில் ஸ்த்ரீதர்மத்தின் ஆதாரநியாயம் கூறப்படுகிறது—கணவன், மகன், உறவினர் ஆகியோர் பெண்ணின் ஆதாரம்; மேலும் கௌசல்யையின் கைவிடப்பட்ட உணர்வும் தன்னழிவு எண்ணமும் வெளிப்படுகின்றன.
अयोध्याकाण्डे द्विषष्टितमः सर्गः — Kausalyā consoles Daśaratha; grief, remorse, and nightfall
கௌசல்யையின் கோபமும் துயரமும் கலந்த கடுஞ்சொற்களை கேட்ட தசரதன் மிகுந்த கலக்கமடைந்தான். அவன் மயங்கி விழுந்து, பின்னர் சூடான நீண்ட மூச்சுகளை விட்டபடி சுயநினைவு பெற்றான். ராமப் பிரிவுத் துயரத்துடன் சேர்ந்து, அவன் மனத்தில் பழைய பாவமும் எழுந்தது—சப்தவேதி அம்பால் அறியாமையில் ஒரு தவசியின் மகனை கொன்ற நிகழ்வு. இவ்வாறு துயரும் குற்றவுணர்வும் இரட்டைப் பாரமாக அவனை அழுத்தின. நடுங்கி, தாழ்ந்த முகத்துடன், கைகூப்பி அவன் கௌசல்யையை வேண்டினான்—தர்மநெறி கொண்ட பெண்களுக்கு கணவன் கண்கூடான தெய்வம் போன்றவன்; ஆகவே ஏற்கெனவே துயரில் மூழ்கிய என்னிடம் கசப்பாகப் பேசாதே என்று. அப்போது கௌசல்யையின் கோபம் கருணையாக மாறியது. அவள் பெரிதும் அழுது, தலையில் அஞ்சலி வைத்து மன்னிப்பு கேட்டாள்; மகன் துயரமே என்னை முறையற்ற கடுமை பேசச் செய்தது என்று ஒப்புக்கொண்டாள். பின்னர் சோகத்தின் இயல்பை எடுத்துரைத்தாள்—சோகம் தைரியம், கல்வி, நிலைமை அனைத்தையும் அழிக்கிறது; அதுவே மிகப் பெரிய பகை, பகைவரின் அடியைவிடவும் தாங்க முடியாதது. மனம் சோகத்தில் மூழ்கினால் தவசியரும் அறிஞரும் கூட மயங்குவர். வனவாசத்தின் ஐந்து இரவுகள் ஐந்து ஆண்டுகள்போல் தோன்றுகின்றன; நதிவெள்ளம் சேர்ந்து கடல் உயர்வதுபோல் என் துயரம் பெருகுகிறது என்று அவள் உருக்கமாகச் சொன்னாள். இவ்வாறு இதயத்தைத் தொடும் சொற்கள் ஒலிக்கையில் சூரியக் கதிர்கள் மங்க, இரவு வந்தது. தசரதன் சிறிது ஆறுதல் பெற்றாலும் துயரால் அடக்கப்பட்டவனாய் நித்திரையின் வசப்பட்டான்.
दशरथस्य शोकानुचिन्तनं शब्धवेधि-दोषस्मरणं च (Daśaratha’s grief, karmic reflection, and the remembered ‘śabdavedhī’ misdeed)
அயோத்தியா காண்டம் 63ஆம் சர்கத்தில், ராமன் வனவாசத்தால் விழித்தெழுந்த தசரதன் பேர்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு கௌசல்யையிடம் கர்ம-பல நியமத்தை உரைக்கிறான்—செயலின் கர்த்தா அதன் பலனைத் தவிர்க்க முடியாது; நன்மை-தீமை ஆராயாமல் செயலில் இறங்குபவன் குழந்தை போன்றவன். மாமரங்களை வெட்டி பளாச (கிஞ்சுக) மரத்துக்கு நீர் ஊற்றி, கனிக்காலத்தில் மட்டுமே பச்சாத்தாபம் அடைவதுபோன்ற உவமையால், பலன் பெறும் தருணத்தில் ராமனைத் துரத்தி இன்று தானே துயரப் பலனை அனுபவிக்கிறேன் எனத் தன்னைச் சுட்டுகிறான். பின்னர் தன் பழைய குற்றத்தைச் சொல்கிறான். மழைக்காலத்தில் சரயூ கரையில் வேட்டைக்குச் சென்று, இருளில் நீரிடத்தில் காத்திருந்து, ஒலி மட்டும் கேட்டு மயங்கி யானை என எண்ணி அம்பை விட்டான். அதன்பின் எழுந்த கருணக் குரல் மூலம், அம்பு பட்டது ஒரு தவச்செயலுடைய வனவாசி இளைஞனுக்கு—அவன் தன் குருடான முதிய பெற்றோருக்காக நீர் எடுத்து வந்தவன்—என்று தெரிகிறது. மரணத்தருவாயில் அந்த இளைஞன் துறவியின்மேல் நிகழ்ந்த அநியாய வன்முறையைப் புலம்பி, முதன்மையாக பெற்றோருக்கு வரவிருக்கும் துன்பத்தை நினைத்து வருந்துகிறான். சாபம் வராமல் இருக்க அவர்களிடம் சென்று மன்னிப்பு வேண்டுமென தசரதனை அறிவுறுத்தி, அம்பை எடுக்குமாறு வேண்டுகிறான். தசரதன்—அம்பு இருந்தால் வேதனை, எடுத்தால் உயிர் போகும்—என்று இருமனத்தில் துடிக்க, இறுதியில் அம்பை எடுத்தவுடன் இளைஞன் உயிர் நீங்குகிறான். இந்நிகழ்வு தசரதனின் தற்போதைய வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாக, பருவவிளக்கம், நெறிக் காரணவியல், பச்சாத்தாப மனநிலையை ஒரே கர்மக் கதைத்தொடரில் இணைக்கிறது.
शब्दवेध्य-अनर्थः, ऋषिशापः, दशरथस्य प्राणत्यागः (The Sound-Target Tragedy, the Sage’s Curse, and Dasaratha’s Death)
இந்த ஸர்கத்தில் தசரதன் கௌசல்யையிடம் கருணையுடன் அழுது, தன் முன்செயலால் ஏற்பட்ட பாபவிருத்தாந்தத்தைச் சொல்கிறான். சரயூ கரையில் வேட்டைக்குச் சென்றபோது, நீரில் குடம் நிரப்பும் ஒலியை யானையின் ஒலியென எண்ணி ‘சப்தவேதி’ பயிற்சியின் வலிமையில் அம்பை விட்டான்; அது உண்மையில் ஒரு தவமுனியின் புதல்வனைத் தாக்கியது. தரையில் விழுந்து துடித்த அவனைப் பார்த்து தசரதன் அம்பை எடுத்து மன்னிப்பு வேண்டினான்; மునிபுத்திரன் தன் குருடு-முதிய பெற்றோரை நினைத்து அவர்களுக்குச் செய்தி சொல்லி உயிர் நீத்தான். தசரதன் அந்த மునிதம்பதியரை அங்கே அழைத்து வர, அவர்கள் புதல்வனை இழந்த துயரில் அழுது இறுதித் தரிசனம் செய்கிறார்கள். மুনি தர்ம-நியாயத்தோடு—அறியாமையால் நிகழ்ந்த செயலில் உடனே பிரம்மஹத்தி தோஷம் வலுப்படாது எனக் கூறி, ஆனால் ராஜாவும் புதல்வன் துயரத்தால் மரணமடைவான் என சாபம் அளிக்கிறார். தம்பதியர் புதல்வனைச் சிதையில் ஏற்றி ஸ்வர்க்கம் செல்கிறார்கள்; மునிபுத்திரனும் திவ்யரூபம் கொண்டு இந்திரனுடன் ஸ்வர்க்காரோஹணம் செய்கிறான். அச்சாபம் கர்மவிபாகம்போல் பலிக்கிறது—ராமவியோகத்தின் பேர்துயரால் தசரதனின் இந்திரியங்கள் சோர்ந்து, மனம் சிதறுகிறது; ராமதரிசனம் இல்லாமையே மிகப்பெரும் துயரமென எண்ணி, கௌசல்யா மற்றும் சுமித்ரையின் அருகில் அர்த்தராத்திரிக்குப் பின் உயிர் துறக்கிறான்.
अयोध्याकाण्डे पञ्चषष्टितमः सर्गः — Daśaratha’s Death Discovered in the Palace (Morning Rites Turn to Lament)
விடியற்காலையில் அரசமாளிகையில் நிலையான அரசவழக்கப்படி சூதர்கள், வண்டிப்பாடகர்கள், பாடகர்கள், வாத்தியக்காரர்கள், பணியாளர்கள் வந்து மங்கள ஆசீர்வாதங்களையும் புகழ்பாடல்களையும் பாடி, புனித ஒலியால் அந்தப்புரத்தை நிறைக்கின்றனர். மஞ்சள் சந்தன மணமுடைய நீர், கலசங்கள், பாத்திரங்கள், பூச்சுகள் முதலிய நீராடும் பொருட்களும் மரபுப்படி சிறப்பாக ஒழுங்குடன் தயாராகின்றன; அனைத்தும் உயர்ந்த தரத்துடன் அமைந்திருக்கிறது. ஆனால் தசரத மன்னன் வெளிவரவில்லை. சூரியோதயம் வரை காத்திருந்த பணியாளர்களின் கவலை சந்தேகமாக மாறுகிறது. படுக்கைச் சேவையாட்கள் கட்டுப்பாட்டுடன் உள்ளறைக்குச் சென்று படுக்கையைத் தொட்டு பார்க்க, உயிரின் அறிகுறி எதுவும் இல்லாததை உணர்ந்து நடுங்குகின்றனர்; அச்சம் உறுதியாகிறது. அந்தப்புரம் முழுவதும் பெரும் அழுகுரல் எழுகிறது. கௌசல்யையும் சுமித்ரையும் அந்த அலறலைக் கேட்டு விழித்து, மன்னனைத் தொட்டு துயரத்தில் சாய்ந்து விழுகின்றனர். கைகேயி முன்னிலையில் பிற அரசியரும் மயங்கி விழுகின்றனர்; முன்பு புகழும் இசையும் ஒலித்த அரண்மனை இப்போது புலம்பலால் எதிரொலிக்கிறது—மகிழ்ச்சி பொதுவாகச் சிதைந்து, கூட்டுத் துக்கம் தொடங்குகிறது.
अयोध्यायां शोकविलापः — Lamentation in Ayodhya after Daśaratha’s death
தசரதன் ஸ்வர்காரோஹணத்திற்குப் பின் அயோத்தியில் துயரம் அடர்த்தியாகப் பரவுகிறது. கவுசல்யை துக்கத்தில் தளர்ந்து அரசனின் தலையைத் தன் மடியில் வைத்து, கைகேயியை குற்றம்சாட்டி கருணைமிகு புலம்பலால் உரைக்கிறாள். அவள் பேரழிவை கடும் உவமைகளால் வர்ணிக்கிறாள்—அணைந்த தீ போல, நீரற்ற கடல் போல, ஒளியற்ற சூரியன் போல அயோத்தி மங்கிவிட்டதாக. அவள் சொற்களில் வேதனையின் வட்டம் விரிகிறது—காட்டின் அச்சங்களில் சீதையின் பாதுகாப்பின்மை, ஜனகனும் துக்கத்தில் முறிந்து விழக்கூடும் என்ற அச்சம். விதவைத்துயரத்தின் உச்சத்தில், கணவனின் உடலுடன் தீயில் புகுவேன் என்ற தன்னழிவு தீர்மானத்தையும் கவுசல்யை வெளிப்படுத்துகிறாள். பணிப்பெண்கள் அவளைத் தடுத்து அப்புறப்படுத்துகின்றனர். மூத்தோரின் ஆணையின்படி அமைச்சர்கள் அரச உடலை எண்ணெய் தொட்டியில் பாதுகாத்து, மகன் வரும்வரை இறுதிச்சடங்குகளை ஒத்திவைக்கின்றனர்—வம்ச-சடங்கு நெறியைத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றனர். அரண்மனைப் பெண்கள் அனைவரும் சேர்ந்து புலம்புகின்றனர்; அயோத்தி நிலவு இல்லா இரவு அல்லது சூரியன் இல்லா நாள் போல மங்கியும் குழப்பமுமாகத் தோன்றுகிறது. மக்கள் மனம் கைகேயியை நிந்திப்பதாக மாறுகிறது—அரண்மனையின் தனிப்பட்ட முடிவு நகரமெங்கும் துயரமாகவும் நெறித் தீர்ப்பாகவும் எதிரொலிப்பதை இது வெளிப்படுத்துகிறது।
अयोध्यायां शोक-रात्रिः तथा अराजक-राष्ट्रस्य नीतिविचारः (The Night of Lamentation in Ayodhya and the Political Ethics of a Kingless Realm)
இந்த சர்க்கத்தில் அயோத்தியாவின் இரவு ‘ஆக்ரந்தித-நிரானந்தா’ என வர்ணிக்கப்படுகிறது. தசரதன் மறைவிற்குப் பின், ராமன் வனவாசம் சென்றதால் நகரம் முழுவதும் துயரத்தில் மூழ்கி, எங்கும் அழுகுரல் பரவுகிறது. காலை வேளையில் ராஜாபிஷேகத்தை நடத்தும் த்விஜர்கள் சபையில் நுழைகின்றனர். ராஜபுரோகிதர் வசிஷ்டர் முன்னிலையில் மார்கண்டேயர் முதலிய பிராமணர்களும் அமைச்சர்களும் தத்தம் கருத்துகளைத் தெரிவித்து, ‘அராஜக’ நிலையின் பெருந்தீமையை விளக்குகின்றனர். அரசன் இல்லையெனில் மழை ஒழுங்கு, வேளாண்மை, செல்வப் பாதுகாப்பு, நீதிநடவடிக்கை, யாகப் பணி, விழா-பண்பாடு, வாணிபப் பாதை பாதுகாப்பு, படை எதிர்ப்பு—இவை அனைத்தும் படிப்படியாக சிதையும் எனக் கூறப்படுகிறது. நீரற்ற நதிகள், புல்லற்ற காடு, மேய்ப்பர் இல்லாத பசுக்கள் போன்ற உவமைகளால், நாட்டிற்கு ‘பாலகர்’ அவசியம் என்பது தெளிவாக்கப்படுகிறது. இறுதியில் அரசன் சத்திய-தர்மத்தின் ஆதாரம், தாய்-தந்தை போல் குடிமக்களுக்கு நன்மை செய்பவன் என ராஜதர்மம் நிறுவப்படுகிறது. ஆகவே இக்ஷ்வாகு குலத்தின் ஒரு குமாரனுக்கு விரைவில் அபிஷேகம் செய்து நாட்டை காக்க வேண்டும் என்று வசிஷ்டரிடம் வேண்டப்படுகிறது.
दूतप्रेषणम् — Dispatch of Messengers to Kekaya (Bharata’s Recall)
இந்த ஸர்கத்தில் அமைச்சர்களும் பிராமணர்களும் கூறியதை கேட்ட வஸிஷ்டர் உடனடி நடவடிக்கையை ஏற்படுத்துகிறார். கேகய நாட்டில் தாய்மாமன் அரண்மனையில் இருக்கும் பரதன், சத்ருக்னன் ஆகியோரை விரைந்து அழைத்து வர சித்தார்த்தன், விஜயன், ஜயந்தன், அசோகன், நந்தனன் என்ற தூதர்களை அழைத்து தெளிவான நடைமுறையை விதிக்கிறார். அவர்கள் கேகயரின் தலைநகர் ராஜகிருஹத்திற்குத் துரிதமாகச் சென்று, துக்கத்தின் அடையாளங்களை மறைத்து, புரோகிதரும் அமைச்சர்களும் நலமெனச் சொல்லி, “மிக அவசரப் பணி” என்று கூறி உடனே திரும்ப வருமாறு வலியுறுத்த வேண்டும். முக்கியமான கட்டுப்பாடு விதிக்கப்படுகிறது—பரதனிடம் ராமனின் வனவாசம், தசரதனின் மறைவு, அல்லது ரகுவம்சத்தைப் பீடித்த துயரம் ஆகியவற்றை எதையும் வெளிப்படுத்தக் கூடாது. அதிர்ச்சியைத் தவிர்த்து அரசியல் நிலைத்தன்மையைப் பாதுகாக்கும் தகவல்-கட்டுப்பாட்டு யோசனை இதனால் வெளிப்படுகிறது. தூதர்களுக்கு பயணப் பொருட்கள் வழங்கப்படுகின்றன; கேகய அரசனுக்கும் பரதனுக்கும் பட்டாடைகள், ஆபரணங்கள் போன்ற பரிசுகளும் கொடுக்கப்படுகின்றன—இது தூதரியல் மரியாதையைச் சுட்டுகிறது. பின்னர் அவர்கள் சென்ற பாதை விவரிக்கப்படுகிறது—ஹஸ்தினாபுரத்தில் கங்கையைத் தாண்டி குரு-ஜாங்கலம் வழியாக பாஞ்சால தேசம் சென்று, மாலினி, சரதண்டா, இக்ஷுமதி, விபாசா, சால்மலி ஆகிய நதிகளை கடந்து, சுதாமா மலையில் விஷ்ணுவின் பாதச்சுவடுகளைத் தரிசிக்கிறார்கள். கடமையுணர்வுடன் விரைந்து சென்ற தூதர்கள் இரவில் கிரிவ்ரஜத்தை அடைகிறார்கள்; வேகம், கடமை, இடவியல் குறிப்புகள் ஆகியவை இச்சர்கத்தில் தெளிவாகத் திகழ்கின்றன.
भरतस्य दुःस्वप्नदर्शनम् — Bharata’s Ominous Dream
இந்த ஸர்க்கத்தில் தூதர்கள் நகரை அணுகும் நேரத்தில் விடியற்காலையில் பரதன் ஒரு தீய கனவால் உள்ளுறக் கலங்குகிறான். கனவில் தந்தை தசரதனை அசுத்தமான இடங்களிலும் அபசகுனச் செயல்களிலும் காண்கிறான்—மலையிலிருந்து விழுந்து கோமயக் களிமண்ணில் மூழ்குதல், எண்ணெயில் மிதந்தபடி எண்ணெய் குடித்தல், எள்ளன்னம் உண்ணுதல், உடல் பூச்சு படிந்திருக்கத் தலைகீழாக மீண்டும் மீண்டும் எண்ணெயில் மூழ்குதல். பின்னர் இயற்கையும் அரசச் சின்னங்களும் தலைகீழாகும் காட்சிகள் தோன்றுகின்றன—கடல் வற்றுதல், நிலா விழுதல், பூமி இருளடைவது, அரச யானையின் தந்தம் உடைதல், தீ திடீரென அணைதல், நிலம் பிளவுபடுதல், மரங்கள் வாடுதல், புகைமூட்டம் சூழ்ந்த சிதைந்த மலைகள்—இவை உலக ஒழுங்கும் அரச ஒழுங்கும் சீர்குலைவதற்கான அறிகுறிகளாகும். அடுத்து அரசன் கருப்பு ஆடை அணிந்து இரும்பு ஆசனத்தில் அமர்ந்து, கருமை நிறப் பெண்களால் பரிகசிக்கப்படுவதாகத் தெரிகிறான். பின்னர் சிவப்பு மாலைகளும் சிவப்பு சந்தனப் பூச்சும் அணிந்து, கழுதைகள் பூட்டிய ரதத்தில் தெற்குத் திசை நோக்கி விரைந்து செல்கிறான்; இறுதியில் சிவப்பு ஆடை அணிந்த விகாரமான ராட்சசி அவனை இழுத்துச் செல்கிறாள். பரதன் இதை மரண அபசகுனமாகக் கருதி, தன்னாலோ ராமனாலோ அரசனாலோ லக்ஷ்மணனாலோ தீங்கு நேருமோ என அஞ்சுகிறான்; மேலும் கனவு-நியமத்தை நினைவுறுத்துகிறான்—கழுதை பூட்டிய வாகனத்தில் ஒருவரை ஏறிக் காண்பது விரைவில் சிதைத் தீயின் புகை தோன்றும் அறிகுறி. நண்பர்கள் இசை, நடனம், நாடகம், நகைச்சுவை ஆகியவற்றால் அவனைத் திசைமாற்ற முயன்றாலும் பரதன் அமைதியடையவில்லை; தொண்டை வறட்சி, குரல் உடைதல், முகம் வாடுதல், காரணமறியாத தன்னெதிர்ப்பு அவனை வாட்டுகிறது. கனவில் அரசன் “விளங்காத” விதத்தில் தோன்றியதே அவன் அச்சத்தை மேலும் உறுதிப்படுத்துகிறது.
भरतस्य दूतसमागमः तथा केकयराजनः अनुज्ञा (Bharata Meets the Messengers; Kekaya King Grants Leave)
அயோத்தியா காண்டத்தின் 70ஆம் ஸர்கத்தில் கேகயதேசத்திலிருந்து அயோத்திக்குப் பரதன் புறப்படுவதற்கான முன்னோட்டம் உணர்ச்சியுடன் சொல்லப்படுகிறது. பரதன் ஒரு தீய நிமித்தமான கனவை உரைக்கிறான். அதே வேளையில் அயோத்தியாவிலிருந்து வந்த குதிரைமேல் தூதர்கள் அகழியால் சூழப்பட்ட ராஜகிருஹ நகரை அடைந்து, கேகய அரசனாலும் இளவரசன் யுத்தாஜித்தாலும் மரியாதை பெறுகின்றனர்; பின்னர் அவர்கள் பணிவுடன் பரதனை அணுகி செய்தியைத் தெரிவிக்கின்றனர். பரதன் உறவுக் கடமைப்படி நலவிசாரிப்பு செய்கிறான்—தசரதன், ஸ்ரீராமன், லக்ஷ்மணன், மேலும் ராணிகள் கௌசல்யா, சுமித்ரா, கைகேயி ஆகியோரின் உடல்நலம், தர்மநிலை, அரண்மனை அமைதி குறித்து கேட்டு தன் கவனத்தை வெளிப்படுத்துகிறான். தூதர்கள் அரசியல்காரியம் மிக அவசரமென உடனே திரும்ப வேண்டுமென வலியுறுத்துகின்றனர்; கேகய அரசனுக்கும் யுத்தாஜித்துக்கும் அனுப்பப்பட்ட மதிப்புமிக்க பொருட்களையும் வழங்குகின்றனர். பரதன் அவற்றை ஏற்று தூதர்களைத் தக்க முறையில் கௌரவிக்கிறான். பின்னர் பரதன் தாய்வழித் தாத்தாவான கேகய அரசனிடம் புறப்பாட்டுக்கான அனுமதி கேட்கிறான். அரசன் அனுமதி அளித்து, பரதனை கைகேயியின் தகுதியான மகன் எனப் புகழ்ந்து, வசிஷ்டருக்கும் இளவரசர்களுக்கும் வணக்கச் செய்தி அனுப்புகிறான். யானைகள், குதிரைகள், பொன், துணிகள், தோல்கள் முதலிய பல தானப் பரிமாற்றங்கள், அரண்மனையில் வளர்க்கப்பட்ட நாய்கள் வரை நடைபெறுகின்றன; ஆனால் பரதன் மகிழ்வடையவில்லை—கனவின் அச்சமும் தூதர்களின் அவசரமும் அவன் மனக்கவலையை அதிகரிக்கின்றன. இறுதியில் சத்ருக்னனுடன் அமைச்சர்கள், படை காவல், பெரும் அணிவகுப்புடன் பரதன் புறப்படுகிறான்—வெளியில் மங்கலமான பயணம், உள்ளத்தில் முன்னறிவின் நிழல்.
भरतस्य अयोध्याप्रत्यागमनम् — Bharata’s Return Journey and the Distant Sight of Ayodhya
இந்த ஸர்கத்தில் பரதன் ராஜக்ருஹத்திலிருந்து புறப்பட்டு கிழக்குத் திசையில் அயோத்தியை நோக்கி அணுகுகிறான். வழியில் சுதாமா, ஹ்லாதினீ நதிகளைத் தாண்டி, அலைமுடிகளுடன் விரிந்தும் மேற்குநோக்கி ஓடும் சதத்ரூ நதியையும் காண்கிறான். பின்னர் எலாதான, ஸர்வதீர்த்த, லௌஹித்யம் போன்ற பெயர்பெற்ற இடங்களில் மேலும் பல தீர்த்தங்களையும் கடந்து, உத்தானிகா, குடிகா, கபீவதீ முதலிய நதிகளின் பெயர்கள் தொடர்ச்சியாக வருவதால், மலைப்பகுதி குதிரைகள், யானை ஏற்றம் போன்ற பயணவசதிகளுடன் இது ஒரு பயண-வரைபடம் போல அமைக்கப்படுகிறது. தூரத்தில் அயோத்தி தெரிகிறது—வெண்மண் பொலிவுடன், தோட்டங்களால் அழகுபெற்று, வேதம் அறிந்த ரித்விகர்-பிராமணர் நிறைந்த புகழ்மிக்க நகரம். ஆனால் அருகில் வந்ததும் பரதன் இல்லங்களிலும் தெய்வாலயங்களிலும் அபசகுனக் குறிகளை உணர்கிறான்—வீடுகள் துடைக்கப்படாமல் அலட்சியமாக உள்ளன, கதவுகள் பூட்டப்படாமல் திறந்திருக்கின்றன, தூபம்-நைவேத்யம் போன்ற வழிபாட்டு ஒழுங்குகள் காணவில்லை, குடும்பங்கள் பசியால் வாடுகின்றன. மக்கள் கண்ணீருடன், மெலிந்து, துயரில் மூழ்கி நிற்கின்றனர்; இவ்வாறு ஒருகாலத்தில் யாக-தர்மச் செழிப்புடன் திகழ்ந்த தலைநகரின் நினைவும், இப்போது அரச-தர்மப் பிளவால் இல்ல-தர்மமும் வழிபாட்டு ஓட்டமும் நின்றுபோன நிலையும் நகரச் சிதைவாக வெளிப்படுகிறது।
भरतस्य मातृसदनगमनं कैकेय्या दारुणवृत्तान्तकथनं च (Bharata in Kaikeyi’s apartments: revelation of Daśaratha’s death and Rāma’s exile)
அயோத்தியா காண்டம் 72ஆம் சர்க்கத்தில், பரதன் அரண்மனை முழுவதும் தந்தை தசரதரைத் தேடினும் காணவில்லை. வழக்கமான பித்ரு வரவேற்பைப் பெற எண்ணி அவன் கைகேயியின் அந்தப்புரத்திற்குச் செல்கிறான். அங்கே காலியான படுக்கை, மகிழ்ச்சியற்ற பணியாளர்கள், அரசுப் பணிகளின் அமைதி ஆகியவற்றைக் கண்டு அவன் மனம் அச்சுறுகிறது; தன்னை ஏன் அழைத்தார்கள், அரசர் எங்கே என்று கைகேயியிடம் தெளிவாகக் கேட்கிறான். அரசியல் ஆசையால் தூண்டப்பட்ட கைகேயி கொடிய செய்தியைச் சொல்கிறாள்—ராமன், சீதை, லக்ஷ்மணன் ஆகியோரின் பிரிவால் துயருற்று, ராமனைப் புலம்பியபடியே தசரதர் உயிர்நீத்தார் என்று. இதைக் கேட்ட பரதன் துக்கத்தில் சாய்ந்து விழுந்து அழுது, தந்தையின் அன்புத் தொடுதலை இழந்த வேதனையைப் புலம்புகிறான். பின்னர் அரசரின் இறுதி செய்தி என்ன என்று கேட்கிறான்; ராமனின் நடத்தையில் எந்தக் களங்கமும் படக்கூடாது என்று அஞ்சித் தெளிவாக—ராமன் யாருக்காவது தீங்கு செய்தானா, திருடினானா, பிறர் மனைவியை விரும்பினானா? என்று விசாரிக்கிறான். கைகேயி ராமனில் குற்றமில்லை என்று மறுத்து, தானே பரதனுக்குப் பட்டமும் ராமனுக்குக் காட்டுவாசமும் கேட்டதாக வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்கிறாள்; அந்தச் சோகத்தாலேயே தசரதர் இறந்தார் எனச் சொல்கிறாள். பரதன் இறுதிக்கிரியை செய்து பட்டம் ஏற்க வேண்டும், நகரமும் நாடும் இப்போது அவன்மேல் சார்ந்துள்ளன என்று அவள் தூண்டுகிறாள்—இதுவே பின்னர் பரதன் தர்மநிலையுடன் மறுப்பதற்கும், ராமனின் உரிமையை நிலைநாட்டுவதற்கும் முன்னோட்டமாகிறது.
भरतस्य कैकेय्याः प्रति धिक्कारः — Bharata’s Rebuke of Kaikeyi and Affirmation of Ikshvaku Royal Dharma
அயோத்தியா காண்டம் 73ஆம் சர்க்கத்தில், தசரதரின் மறைவும் ராம-லக்ஷ்மணரின் வனவாசமும் கேட்டவுடன் பரதன் ஆழ்ந்த துயரத்தில் மூழ்கினாலும், தர்மநியாயத்துடன் கைகேயியை கடுமையாகக் கண்டிக்கிறான். தந்தையும் மூத்த சகோதரர்களும் இல்லாமல் அரசாட்சி அர்த்தமற்றது எனக் கூறி, கௌசல்யா மற்றும் சுமித்ரையின் வேதனையை அதிகப்படுத்தி வம்சத்திற்கே அழிவை வரவழைத்தவள் நீயே என்று குற்றம் சாட்டுகிறான். ராமன் கைகேயியைத் தன் தாயைப் போலவே மதித்து, குற்றமற்ற ஒழுக்கத்துடன் நடந்தான் என்பதையும் நினைவூட்டுகிறான். பின்னர் இக்ஷ்வாகு குல மரபு-ராஜதர்மத்தை நிலைநாட்டுகிறான்—மூத்தவருக்கே பட்டாபிஷேகம்; இளையோர் கட்டுப்பாடும் பணிவும் கொண்டு அவரைத் துணைபுரிவர். கைகேயியின் செயல் நிலையான ராஜதர்மத்தையும் முன்னோர் புகழையும் உடைத்தது எனப் பரதன் கூறுகிறான். கைகேயியின் மகனை அரியணையில் அமர்த்தும் ஆசையைத் தானே நிறைவேற்றமாட்டேன்; குற்றமற்ற, மக்கள் நேசிக்கும் ராமனை வனத்திலிருந்து மீட்டுக் கொண்டு வந்து உள்ளார்ந்த உறுதியான பக்தியுடன் அவரையே சேவிப்பேன் என்று உறுதிமொழி செய்கிறான். சர்க்க முடிவில் பரதன் துயரத்தில் மலைக் குகையிலுள்ள சிங்கம் போல கர்ஜித்து அழுகிறான்—அதில் கருணையும் நெறிக் கண்டனமும் ஒன்றாகக் கலந்திருக்கின்றன।
भरतस्य कैकेयी-गर्हा तथा सुरभि-दृष्टान्तः (Bharata’s Reproach of Kaikeyi and the Surabhi Exemplum)
இந்த சர்கத்தில் தசரதன் மறைவிற்குப் பின், ராமன் வனவாசம் சென்றதனால் பரதன் கைகேயியை இன்னும் கடுமையாக மறுத்து நிந்திக்கிறான். கோபத்தில் அவளது செயலை அதர்மம் எனக் கூறி, தந்தை இழப்பு, சகோதரர்களிடையே பிரிவு, குடிமக்களின் வெறுப்பு ஆகிய அரசியல்–சமூக விளைவுகள் அனைத்தும் அவள் பாவத்தால் ஏற்பட்டவை என விளக்கி, இக்ஷ்வாகு குலத்தின் நெறி ஒழுங்கை உடைத்த பாவம் இது எனத் தீர்மானிக்கிறான். ராஜ்ய இழப்பு, நரகப் பயன், சமூகத் துறப்பு போன்ற தண்டனைகளைச் சுட்டி, மக்கள் துயரத்தில் நோக்கி நிற்கும் போது தொடர்பினால் தன் மீது ஏற்றப்படும் பாவப் பாரத்தைத் தாங்க இயலாது எனத் தன் நியாயத்தன்மைச் சிக்கலையும் வெளிப்படுத்துகிறான். பின்னர் சுரபி/காமதேனுவின் த்ருஷ்டாந்தத்தைச் சொல்கிறான்—எண்ணற்ற பிள்ளைகள் இருந்தும், மிகுந்த சுமையால் வாடிய இரண்டு காளைகளைப் பார்த்து சுரபி அழுதாள்; அதை கண்ட இந்திரன், மகன் மீது உள்ள பாசம் ஒப்பற்றது என உணர்ந்தான். இதன் மூலம் ஒரே மகன் ராமனைப் பிரிந்த கௌசல்யையின் துயரத்தை முன்வைத்து, கைகேயியின் குற்றத்தை மேலும் கூர்மையாக்குகிறான். இறுதியில் ராமனை மீண்டும் அழைத்து வந்து குல மரியாதையை நிலைநாட்டுவேன் எனச் சபதம் செய்கிறான்; அது இயலாவிட்டால் இன்பத்தைத் துறந்து தவவாழ்க்கைக்காக வனத்தில் புகுவேன் என்கிறான். உணர்ச்சியின் உச்சத்தில் பரதன் தரையில் வீழ்கிறான்—இந்திரத் த்வஜம் விழுந்ததுபோல், சோர்ந்த அதிகாரமும் ஆழ்ந்த துயரும் வெளிப்படும் படமாக।
अयोध्याकाण्डे पञ्चसप्ततितमः सर्गः (Sarga 75: Bharata and Kausalya—Reproach, Oaths, and Reconciliation)
இந்த ஸர்கத்தில் இல்லத்தின் உள்ளேயே நீதிமன்றம் போன்ற நெறி மோதல் நிகழ்கிறது. பரதன் மயக்கம் தெளிந்து துயருற்ற தாயை நோக்கி, அமைச்சர்கள் முன்னிலையில் கைகேயியின் செயலைக் கண்டித்து, அரசுரிமை என்பது அறநியாயமான நெறிச்சான்றிலிருந்து பிரிக்க முடியாதது என்பதை உணர்த்துகிறான். கௌசல்யை மகன் பிரிவுத் துயரமும் சந்தேகமும் மேலோங்கி, கடும் பரிகாசத்துடன் பரதனை நோக்கி—கைகேயியின் வஞ்சச் செயலால் ‘தடையின்றி’ அரசை பெற விரும்புவது நீயே—என்று குற்றம் சாட்டுகிறாள். பரதன் முறையாக மறுக்கிறான்—தான் அரசை நாடவில்லை; பட்டாபிஷேகத் திட்டம் தமக்குத் தெரியாது; சத்ருக்னனுடன் தூரத்தில் இருந்தேன் என்கிறான். பின்னர் தன் தூய்மையை நிறுவ நீண்ட நிபந்தனைச் சாப-சத்தியங்களை உரைக்கிறான்—ராமனின் வனவாசத்திற்கு யார் சம்மதித்தாரோ அவர்கள்மேல் அந்தப் பாவப் பலன் விழுக; நான் குற்றவாளி என்றால் அந்தத் தண்டனை எனக்கே வருக—என்று, தனிப்பட்ட தற்காப்பை சடங்குபோன்ற சத்திய நிகழ்வாக மாற்றுகிறான். இறுதியில் பரதன் கருணையால் உடைந்து கௌசல்யையின் பாதங்களில் விழுந்து அழுது மீண்டும் மயங்குகிறான்; ஆறுதல் பெறுகிறான். கௌசல்யை அவனது தர்ம-சத்திய நிலைப்பாட்டை உணர்ந்து அணைத்துக்கொள்கிறாள்; துயரும் களைப்பும் நிறைந்த இரவு கடக்கிறது.
दशरथस्य अन्त्येष्टि-विधानम् — Dasaratha’s Funeral Rites and Ayodhya’s Mourning
அயோத்தியா காண்டம் 76ஆம் ஸர்கத்தில், பரதனின் தீவிர அழுகைக்குப் பின் அரசமரணத்திற்குரிய நிர்வாக–சடங்கு கடமைகள் முன்னிலையாகின்றன. வாக்காற்றலில் முதன்மையான வசிஷ்டர், பரதனைத் துயரத்தை அடக்கி உரிய காலத்தில் மன்னன் தசரதனின் அந்த்யேஷ்டி (இறுதிச் சடங்கு) செய்யுமாறு அறிவுறுத்துகிறார். பரதன் மனத்திடத்தைப் பெற்று, ரித்விக்கள், புரோகிதர்கள், ஆசாரியர்களை அழைத்து சாஸ்திர விதிப்படி செயல்களைத் தொடங்கச் செய்கிறான். அரச அக்கினிகள் முறையாகக் கையாளப்படுகின்றன. எண்ணெயில் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்த உடலை அந்த உறைவிலிருந்து எடுத்து அலங்கரிக்கப்பட்ட படுக்கையில் வைக்கின்றனர்; பணியாளர்கள் சிபிகையில் (பல்லக்கில்) உடலை எடுத்துச் செல்கின்றனர். வழியெங்கும் தானங்கள், பொன்–ஆடைகள் சிதறவிடுதல் போன்ற அர்ப்பணங்கள் நடைபெறுகின்றன. சந்தனம், அகில் (அகரு), குக்குலு முதலிய நறுமண மரங்களால் சிதை அமைக்கப்பட்டு, புரோகிதர்கள் ஆஹுதிகள் அளித்து மந்திரங்கள் ஓதுகின்றனர்; சாமகானர்கள் சாஸ்திரப்படி ஸ்தோத்திரங்களைப் பாடுகின்றனர். கௌசல்யை தலைமையில் ராணிகள் வந்து எரியும் சிதையைப் பிரசவ்யமாக (எதிர்திசையில்) சுற்றுகின்றனர். நகரமெங்கும் கருணை ஒலி எழுந்து, அது க்ரௌஞ்சீ பறவைகளின் அழுகுரலுக்கு ஒப்பிடப்படுகிறது. பரதனுடன் நீர்தர்ப்பணம் முடிந்த பின், அயோத்தி பத்து நாட்கள் துக்காசாரத்தில் நுழைகிறது—அனைவரும் தரையில் உறங்கி, துயரம், சடங்கு, நகர ஒழுங்கு ஆகியவற்றை ஒன்றாகக் கடைப்பிடிக்கின்றனர்.
और्ध्वदैहिकक्रिया-शोकविलापः (Obsequies for Daśaratha and the Brothers’ Lament)
இந்த சர்கத்தில் தசரதரின் மறைவுக்குப் பிந்தைய இறுதிச்சடங்குகளும் மனவலி விளைவுகளும் வர்ணிக்கப்படுகின்றன. பத்து நாள் துக்கநாள்கள் முடிந்த பின் பரதன் சுத்தி செய்து, பன்னிரண்டாம் நாளில் தந்தையின் ஸ்ராத்தக் கிரியைகளை நடத்தச் செய்கிறான். பிராமணர்களுக்கு பெருந்தானங்கள் வழங்கப்படுகின்றன—செல்வம், அன்ன-தானியம், ஆடைகள், ரத்தினங்கள், மந்தைகள், பணியாளர்கள், வாகனங்கள், குடியிருப்புகள்—இதனால் அரச தர்மமும் ஔர்த்வதைஹிகக் கடமையும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. பதின்மூன்றாம் நாள் விடியற்காலையில் பரதன் மீண்டும் சுத்திக்காக சுடுகாட்டை அணைகிறான். சாம்பலும் எலும்புச் சின்னங்களும் நிறைந்த சிதைத் தளத்தைப் பார்த்தவுடன் அவன் மயங்கி விழுந்து, தந்தையின் பிரிவு, கௌசல்யையின் தனிமை, ராமனின் வனவாசம் ஆகியவற்றை நினைத்து அழுது புலம்புகிறான். பரதனின் துயரக் காட்சியாலும் அரசனை நினைத்ததாலும் சத்ருக்னனும் மயங்கி, பின்னர் ‘துக்கக் கடல்’ மந்தரையிலிருந்து எழுந்தது; கைகேயி அதை அபாயகரமாக்கினாள்; வரங்கள் அசையாத கட்டுப்பாடாக நின்றன என்று உருவகமாகக் கூறி புலம்புகிறான். பணியாளரும் அமைச்சரும் விரைந்து வந்து இருவரையும் தாங்குகின்றனர். வசிஷ்டர் பரதனை—இன்று பதின்மூன்றாம் நாள்; மீதமுள்ள கிரியைகள் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்—என்று அறிவுறுத்தி, பசி-தாகம், இன்பம்-துன்பம், பிறப்பு-இறப்பு போன்ற இருமைகளின் தவிர்க்கமுடியாத தன்மையைப் போதிக்கிறார். சுமந்திரர் சத்ருக்னனை உலகின் தோற்றம்-அழிவு நியமத்தைச் சொல்லி ஆறுதல் அளிக்கிறார். கண்ணீரும் சோர்வும் நிறைந்த இரு சகோதரரும் எழுந்து, தர்மவிதிப்படி மீதமுள்ள ஔர்த்வதைஹிகக் கடமைகளை நிறைவேற்ற முனைகின்றனர்; துக்கத்தை கடமையுடன் இணைக்கின்றனர்.
अष्टसप्ततितमः सर्गः — Śatrughna’s Fury and Bharata’s Restraint (Mantharā Episode)
அயோத்தியில் ராமப் பிரிவால் துயருற்ற பரதன் ராமனை நோக்கிப் புறப்படத் தயாராகிறான். அப்போது சத்ருக்னன் கோபமும் சோகமும் கொண்டு—அனைத்து உயிர்களுக்கும் அடைக்கலமான ராமன் ஒரு பெண்ணின் சொல்லால் எவ்வாறு வனவாசத்திற்கு அனுப்பப்பட்டான்? லக்ஷ்மணன் ஏன் அந்த ஆணையைத் தடுத்தான் இல்லை? அரசன் தர்மாதர்மத்தை ஆராய்ந்து தன்னை ஏன் கட்டுப்படுத்தவில்லை? என்று கடும் ஆவேசத்துடன் கேட்கிறான். அந்நேரம் அரசவஸ்திரங்களும் ஆபரணங்களும் அணிந்த மந்தரை அரண்மனை வாயிலில் தோன்றுகிறாள். வாயிற்காவலர் அவளைப் பிடித்து அவையில் கொண்டு வந்து, ராமவனவாசத்துக்கும் தசரதன் மரணத்துக்கும் காரணம் எனக் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். இதைக் கேட்ட சத்ருக்னன் சபதத்தில் உறுதியானவனாயினும் சோகவேகத்தில் பழிவாங்குவேன் என மிரட்டி மந்தரையை வலிய இழுத்துச் செல்கிறான்; அவளது ஆபரணங்கள் சிதறுகின்றன, அரண்மனை சரத்கால வானம்போல் ஒளிர்வதாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. அச்சமுற்ற தோழியர் கருணைமிகு கௌசல்யையின் சரணத்தை நாடுகின்றனர். சத்ருக்னனின் கோபம் கைகேயியையும் கடுமையாக நிந்திக்கிறது; கைகேயி பரதனிடம் பாதுகாப்பு கேட்கிறாள். பரதன் தர்மவாக்கு உரைக்கிறான்—பெண்களை கொல்லுதல் கூடாது; மன்னிப்பே கடமை. ராமன் தன்னை ‘தாய்கொன்றவன்’ என்று பழிப்பான் என்ற அச்சத்தால் தான் நிற்கிறேன் என்று சத்ருக்னன் சொல்லி மந்தரையை விடுவிக்கிறான். மந்தரை கைகேயியின் பாதங்களில் விழுந்து அழுது புலம்புகிறாள்; கைகேயி மென்மையாக அவளை ஆறுதல் கூறுகிறாள்—இவ்வாறு பழிவாங்கும் வேகம், கட்டுப்பாடு, அரசவக் கருணை ஆகியவற்றின் மாறுபாட்டுடன் சர்க்கம் நிறைவடைகிறது।
भरतस्य राज्यत्यागः तथा रामानयनप्रतिज्ञा (Bharata Rejects Kingship and Vows to Bring Rama Back)
பதினான்காம் நாளின் விடியற்காலையில், அரசனை அறிவித்து அபிஷேகம் நடத்த அதிகாரமுள்ளோர் கூடிவந்து, தசரதன் மறைவுக்குப் பின் தலைவரற்ற நாடு ஆபத்தெனவும், அபிஷேகப் பொருட்கள் அனைத்தும் தயார் எனவும் கூறி, பரதனை உடனே அரசாட்சியை ஏற்குமாறு வேண்டுகின்றனர். ஆனால் பரதன் உறுதியான விரதத்துடன் அபிஷேகத் திரவியங்களைப் பிரதட்சிணம் செய்து, குலநெறியை முன்வைத்து மறுக்கிறான்—அரசுரிமை மூத்தவன் ராமனுக்கே உரியது. அவன் பாத்திரமாற்றத்தை முன்வைக்கிறான்—தான் பதினான்கு ஆண்டுகள் வனவாசத்தைத் தாங்குவேன்; ராமனை அயோத்தியில் அரசனாக நிறுவுங்கள் என்று. பின்னர் நடைமுறை ஏற்பாடுகளை ஆணையிடுகிறான்: நால்வகை சேனையைத் திரட்டுதல், அபிஷேக உபகரணங்களை முன்னே எடுத்துச் செல்லுதல், கலைஞர்களால் பாதைகளை சமப்படுத்தி நேராக்குதல், கடின நிலப்பரப்பை மதிப்பிடத் திறமையான காவலர்களுடன் வழியை ஆய்வு செய்தல். சபையும் மக்களும் பரதனின் தர்மநிலையை கேட்டு மங்கள ஒலியெழுப்பி, உரிய வாரிசுக்கு அரசை அளிக்க விரும்பும் பரதனுக்கு லக்ஷ்மி நிலைத்திருப்பாளாக என்று ஆசீர்வதிக்கின்றனர். ஆனந்தக் கண்ணீர் பொழிகிறது; இந்தச் சர்க்கம் அரசியல் நியாயம், அபிஷேகத் தயார்நிலை, மற்றும் அரச நிர்வாகத் திறன் ஆகியவற்றை ஒரே அறநெறி அறிவிப்பாக இணைத்து—அதிகாரம் வாய்ப்பால் அல்ல, துறவாலும் தர்மநம்பிக்கையாலும் உறுதிப்படுகிறது என்று உரைக்கிறது।
मर्गनिर्माणम् (Roadworks and the Royal Route Prepared for Bharata)
இந்த ஸர்கத்தில் பரதனின் பயணப் பாதையும் தங்குமிடங்களும் முன்கூட்டியே அமைக்கப்படும் விதம் கூறப்படுகிறது. அரசாணையின்படி அதிகாரிகள் பல தொழிற்சங்கங்களை அனுப்புகின்றனர்—நிலஅளவையர்கள், அளவிடுவோர், அகழ்வோர், பொறியாளர்கள், வாஸ்து/கட்டிடக் கலைஞர்கள், தச்சர்கள், சாலைப் பணியாளர்கள், மரம் வெட்டுவோர், கிணறு தோண்டுவோர், சுண்ணாம்பு-பூச்சு செய்பவர்கள், மூங்கில் கலைஞர்கள், மேற்பார்வையாளர்கள். அவர்கள் புதர்கள் மற்றும் பாறைகளை அகற்றி, கடின நிலத்தை சமப்படுத்தி, கிணறு-பிளவு-பள்ளங்களை நிரப்பி, தேவையான இடங்களில் பாலங்கள் அமைத்து, நீர் வடிகாலுக்குத் தடையாக இருக்கும் கற்களை உடைத்து நசுக்கி, விரைவில் நீர்வழிகள் மற்றும் நீர்த்தேக்கங்களை உருவாக்குகின்றனர். வறண்ட பகுதிகளில் வட்டமான கரையுடன் அலங்கரிக்கப்பட்ட குடிநீர் கிணறுகளும் தோண்டப்படுகின்றன. பின்னர் அந்தப் பாதை அரச ஊர்வலப் பாதையாக அழகுபடுத்தப்படுகிறது—அலங்காரக் கல் பதிப்பு, மலர்ந்த மரவழிகள், பறவைகளின் இசை, கொடிகள், சந்தனநீர் தெளித்தல், மலர் தூவுதல்; அது தேவபாதை போலவும், நிலா-நட்சத்திரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இரவுக் காட்சி போலவும் தோன்றுகிறது. வளமான இனிய இடங்களில் ‘நிவேச’ தங்குமிடங்கள் தேர்ந்து, சுப நக்ஷத்திர-முஹூர்த்தங்களில் முகாம்கள் நிறுவப்படுகின்றன; மணல் மேடுகள், அகழிகள், மதில்கள், மாளிகைகள், கொடிச் சிகரங்கள் ஆகியவை அவற்றை இந்திரபுரி போன்றதாக ஆக்குகின்றன. இறுதியில் பயணம் ஜாஹ்னவி கங்கையை அடைகிறது—குளிர்ந்த தெளிந்த நீர், மீன் வளம், காடுகளால் சூழ்ந்த கரைகள் கொண்ட புனித நதி।
एकाशीति तमः सर्गः — Bharata’s Grief, Courtly Summons, and the Assembly Hall
நான்தீமுகீ எனப்படும் சுபாரம்ப இரவின் இறுதிப் பொழுதில் சூதமாகதர்கள் மற்றும் காவலர்கள், பொன் தண்டுகளால் முழக்கப்பட்ட துந்துபிகள் மற்றும் பல சங்குகளால் பரதனைப் போற்றும் மங்கள ஒலியை எழுப்புகின்றனர். ஆனால் அந்தப் பொதுமக்கள் ஆரவாரம் பரதனின் துயரை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறது. அரசுரிமைச் சுட்டுமொழியாகக் கருதி அவர் இசையை நிறுத்தச் செய்து, சத்ருக்னனிடம் “நான் அரசன் அல்ல” என்கிறார். கைகேயியின் செயல் நாட்டிற்கு தீங்கு விளைத்ததெனக் கூறி, அனைத்தையும் காக்கும் ராமன் வனவாசம் சென்றதால் அரசின் செல்வம் ஓட்டுநரற்ற படகுபோல் அலைகிறது என்று புலம்புகிறார். புலம்பலின் உச்சியில் பரதன் மயங்கி விழுகிறார்; அந்தப்புரப் பெண்கள் ஒரே குரலில் அழுது ஆர்ப்பரிக்கின்றனர். இதே வேளையில் ராஜதர்மவித் வசிஷ்டர் தசரதனின் சபாமண்டபத்தில் நுழைகிறார்—ரத்தினம் பதித்த, பொன்னால் ஒளிரும், இந்திரனின் சுதர்மா சபையை ஒத்தது. அவர் பொன்னாசனத்தில் மென்மையான விரிப்புகளுடன் அமர்ந்து, தூதர்களுக்கு ஆணையிடுகிறார்: வர்ணக் குழுக்கள், அமைச்சர்கள், சேனாதிபதிகள், அரசப் பணியாளர்கள், மேலும் பரதன், சத்ருக்னன், யுதாஜித், சுமந்திரன் மற்றும் பிற நலன்விரும்பிகளை உடனே அழைத்து வருக என்று. ரதங்கள், குதிரைகள், யானைகள் ஆகியவற்றில் வந்தோரால் பெரும் கோலாகலம் எழுகிறது. பரதன் அணுகும்போது மக்கள் முன்பு தசரதனை வரவேற்றதுபோல் அவனை வரவேற்கின்றனர்; சபையும் தசரதன் மீண்டும் இருப்பதுபோல் பிரகாசிக்கிறது—அது நினைவு, மக்கள் ஒப்புதல், அரசின் நியாயத்தன்மை ஆகியவற்றை ஒன்றாகப் பிணைக்கும் காட்சியாகிறது.
भरतस्य धर्मप्रतिज्ञा तथा रामनिवर्तनयात्रा (Bharata’s Vow of Dharma and the Expedition to Recall Rama)
அயோத்தியில் நடைபெறும் சபைச் சூழல் நிலவொப்பான உவமைகளாலும், சிறந்தோரின் ஒளிவீச்சாலும் சிறப்புற வர்ணிக்கப்படுகிறது. வசிஷ்டர் ராஜதர்மத்தை நினைவூட்டி, அரசாட்சியின் அதிகாரம் முறையாக மாற்றப்பட்டுவிட்டதாகக் கூறி, பரதன் அபிஷேகத்தை ஏற்று, காண்டமற்ற (முள்ளற்ற) வரிவளமிக்க அரசை அனுபவிக்க வேண்டும் என வலியுறுத்துகிறார். ஆனால் துயரமும் தர்மவிமர்சனமும் நிறைந்த பரதன், சபையின் முன் உறுதியாக அறிவிக்கிறான்—ராமனின் நியாய உரிமையைத் தாம் ஒருபோதும் மீறமாட்டேன் என்று. “நானும் இந்த அரசும் ராமனுக்கே” என்று கூறி, தாயின் செயலில் இணைந்த பாவத்தை கண்டித்து, அதை இக்ஷ்வாகு குலத்திற்குக் களங்கமாகக் கருதுகிறான். ராமனை மீண்டும் அழைத்து வருவேன்; இல்லையெனில் லக்ஷ்மணனைப் போல வனத்தில் வாழ்வேன் என்று விரதம் செய்கிறான். பரதனின் தர்மமிகு உரையை கேட்ட சபை ஆனந்தக் கண்ணீரால் நெகிழ்கிறது. பின்னர் பரதன் சுமந்திரனுக்கு ஆணையிடுகிறான்—தலைவர்களையும் படையையும் திரட்டுக; உளவாளிகளும் பாதை காவலர்களும் முன்பே அனுப்பப்பட்டுள்ளனர். வீடுகளிலும் படைப்பிரிவுகளிலும் ரதங்கள், வாகனங்கள், மிருகங்கள் இணைக்கப்பட்டு, ராமனைப் பிரசன்னப்படுத்தி உலக நலனுக்காக அவரை மீண்டும் கொண்டு வரப் பயணத் தயாரிப்புகள் தொடங்குகின்றன.
अयोध्याकाण्डे त्र्यशीति तमः सर्गः — Bharata’s Departure and Encampment on the Gaṅgā (Śṛṅgīberapura)
இந்த ஸர்கத்தில் பரதன் விடியற்காலையில் சிறந்த ரதத்தில் ஏறி, ராமதரிசனத்திற்கான தீவிர ஏக்கத்தால் உந்தப்பட்டு புறப்படுகிறான். முன்னணியில் அமைச்சர்களும் புரோகிதர்களும் சூரியன் போல் ஒளிரும் ரதங்களில் செல்கின்றனர். படையின் எண்ணிக்கையும் முறையாகக் கணக்கிடப்படுகிறது—யானைகள், ரதங்கள், குதிரை வீரர்கள்—இதனால் அரசின் வல்லமை வெற்றிக்காக அல்ல, ராமனுடன் சமாதானம் செய்து தர்மத்தை மீட்டெடுக்கவே திருப்பப்பட்டுள்ளது என்பதைக் காட்டுகிறது. கைகேயி, சுமித்ரை, கௌசல்யை ஆகியோர் பிரகாசமான வாகனத்தில் பயணிக்க, நகர மக்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியான ஒற்றுமையுடன் பின்தொடர்ந்து ராமனின் நற்குணங்களைப் பேசிக் கொண்டே துயரத்திற்கு மருந்தாகக் கொள்கிறார்கள். இங்கே கைவினைஞர்கள், வணிகர்கள், சேவைத் தொழிலினர், கலைஞர்கள், மீனவர்கள் போன்ற பல தொழில் குழுக்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன; இது அயோத்தியாவின் சமூகப் பரப்பையும் நகர வாழ்வின் சூழலையும் வெளிப்படுத்துகிறது. ரதங்கள், வண்டிகள், குதிரைகள், யானைகள் உடன் நீண்ட பயணத்திற்குப் பின் அவர்கள் ஶ்ருங்கீபேரபுரம் அருகே கங்கைக் கரையில், ராமனின் நண்பன் குஹன் ஆளும் நாட்டை அடைகிறார்கள்; குஹன் விழிப்புடன் நல்லாட்சியுடையவன் என வர்ணிக்கப்படுகிறான். பறவைகள் நிறைந்த நதிக்கரையில் படை தங்குகிறது; பரதன் அமைச்சர்களுக்கு வசதிப்படி முகாம் அமைக்க ஆணையிட்டு, மறுநாள் ஆற்றைக் கடக்கத் தீர்மானித்து, மறைந்த அரசனுக்கான நீர்தர்ப்பணம் செய்ய எண்ணுகிறான். ஸர்கத்தின் முடிவில் பரதன் ராமனை மீண்டும் அழைத்து வருவதற்கான வழிகளை சிந்திக்கிறான்; அரசியல் செயலும் அவனுக்கு நெறி-மீட்பாகவும் தர்மப் புதுப்பிப்பாகவும் அமைகிறது.
गुहस्य सन्देहः, गङ्गातीर-रक्षा, भरतस्य सत्कारः (Guha’s Suspicion, Securing the Ganga Bank, and Hospitality to Bharata)
அயோத்தியா காண்டம் 84ஆம் சர்க்கத்தில் கங்கைக் கரையில் பதற்றம் நிறைந்த சந்திப்பு நிகழ்கிறது. நிஷாதர்களின் தலைவன் குகன், நதிக்கரையில் கொடிகளுடன் முகாமிட்டுள்ள பரதனின் படையைப் பார்த்தவுடன் முதலில் சந்தேகமடைகிறான்—இது வனவாசி ராமனுக்கு ஆபத்தாக வருகிற படையா? பரதன் ராமனை கட்டிப் பிடிக்கவோ கொல்லவோ வந்தானா, அல்லது நதிக்கரை மக்களை அடக்க வந்தானா என்று அவன் தந்திரக் கவலைகளை வெளிப்படுத்துகிறான். அதனால் குகன் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளைச் செய்கிறான்—மீனவர்கள், நதிக்காவலர்கள் தத்தம் இடங்களில் நிலைக்கட்டளையிட்டு, முழு ஆயத்தத்துடன் பணியாளர்கள் உடன் ஐந்நூறு படகுகளைத் தயாராக வைத்திருக்கச் சொல்கிறான். அவன் நிபந்தனை தெளிவு: பரதன் ராமனுக்கு விரோதமில்லையென உறுதி ஆனால், அந்த நாளே படை பாதுகாப்பாகக் கடக்கலாம். பின்னர் நிலை தெளிவானதும் குகன் பரதனை அணுகி காணிக்கைகள் அளிக்கிறான்—மீன், மாமிசம், மதுபானம்—மேலும் தன் சேவகர் இல்லத்தில் தங்குமாறு பணிவுடன் வேண்டி, தன் நாட்டை அடங்கியதாகக் காட்டி வரவேற்கிறான். சுமந்திரன் தூதுவழி நடுவராக இருந்து, குகன் ராமனின் முதிய நண்பன் என்றும் தண்டக வனப் பகுதியை அறிந்தவன் என்றும் அறிமுகப்படுத்தி, பரதன் அவனைச் சந்திக்குமாறு அறிவுறுத்துகிறான். இவ்வாறு சந்தேகம் நட்பாக மாறி, கங்கைக் கடத்தல் வழி தர்மமான உடன்பாட்டால் பாதுகாக்கப்பட்ட பாதையாகிறது.
भरत-गुहसंवादः (Bharata and Guha: Trust, Hospitality, and the Burden of Grief)
அயோத்தியா காண்டம் 85ஆம் ஸர்கத்தில், பரதனும் நிஷாதராஜன் குகனும் இடையே நுணுக்கமாக அமைந்த உரையாடல் நிகழ்ந்து, சந்தேகம் நீங்கி கங்கைத் துறைமுகத்தின் கடின நிலப்பரப்பில் பாரத்வாஜ ஆசிரமம் நோக்கி பாதுகாப்பான வழிச்செலுத்தல் உறுதியாகிறது. பெரும் படையுடன் வந்த பரதனைப் பார்த்து குகன்—இது ராமனுக்கு எதிரான நோக்கமா? என்று காவலுணர்வுடன் கேட்கிறான். பரதன் மென்மையான சொற்களால்—ராமன் எனக்கு வணங்கத்தக்க மூத்தவர், தந்தைக்கு ஒப்பானவர்; அவரை மீண்டும் அழைத்து வருவதே என் நோக்கம்—என்று தெளிவுபடுத்தி, சந்தேகத்தை விட்டுவிட்டு வழிக்காப்பு செய்யுமாறு வேண்டுகிறான். பின்னர் விருந்தோம்பல் தர்மமும் நட்புறவும் பேசப்படுகின்றன. முழுப் படையையும் விருந்தினராகப் போற்றத் தயாரான குகனின் பெருந்தன்மையை பரதன் புகழ்கிறான்; குகன் மகிழ்ந்து பரதனின் துறவுணர்வைச் சாற்றி, அவன் புகழ் நீடித்திருக்கும் என முன்னுரைக்கிறான். பகல் சாய்ந்து இரவு வந்ததும் பரதன் படைவீடு அமைத்து சத்ருக்னனுடன் ஓய்வெடுக்கிறான். இறுதியில் பரதனின் துயரம் மலை–காட்டுத்தீ உவமைகளால் வரையப்படுகிறது—உள்ளெரிச்சல் வியர்வை, இதயக் காய்ச்சல், மனக்குழப்பம் ஆகியவற்றை உண்டாக்குகிறது; குகன் ராமனை நினைவூட்டி ஆறுதல் கூற முயல்கிறான்.
लक्ष्मणगुणवर्णनम् — Lakshmana’s Vigil and Guha’s Testimony
அயோத்தியா காண்டம் 86ஆம் சர்க்கத்தில் நதிக்கரையில் இரவு முழுவதும் விழிப்பும் புலம்பலும் நிகழ்கின்றன. வனத் தலைவர் குகன், பரதனிடம் லக்ஷ்மணனின் பண்புகளை உரைக்கிறான்—ராமனைப் பாதுகாப்பதற்காக மட்டுமே ஆயுதம் தாங்கி, எச்சரிக்கையுடன் உறக்கம் மறுத்து காவலாய் விழித்திருந்தான். குகன் தயார் செய்த படுக்கையை அளித்து நட்புத் தர்மமும் பாதுகாப்பு-விருந்தோம்பலும் வெளிப்படுத்துகிறான்; ராமசேவையிலேயே புகழும் தர்மமும் என்று லக்ஷ்மணன் கொண்ட உறுதியையும் கூறுகிறான். பின்னர் கருணை மேலும் தீவிரமாகிறது—சீதையுடன் புல்லணையில் (குச்ச சய்யையில்) துயில்கின்ற ராமனை நினைத்து பரதனுக்கு உறக்கம் வராது. போரில் அஜேயனான ராமன், வனவாசத்தில் தன்னிச்சையாகத் துறவற ஒழுக்கத்தை ஏற்றது; தசரதனின் நெருங்கிய மரண அச்சம்; அரண்மனையின் சோர்ந்த துக்கம்—இவை பரதனின் உள்ளத்தில் எழுகின்றன; அரசன் இன்றிப் பூமி விதவையெனத் தோன்றுகிறது. விடியற்காலையில் பாகீரதிக் கரையில் ராமனும் லக்ஷ்மணனும் ஜடாதாரணம் செய்கின்றனர். குகன் அவர்களை படகில் அக்கரைக்கு அழைத்துச் செல்கிறான்; பின்னர் சீதையுடன் வல்கல ஆடை அணிந்து, ஆயுதம் தாங்கி, விழிப்புடன் அவர்கள் வனப்பாதையில் புறப்படுகின்றனர்—க்ஷாத்திர வலிமை துறவுத் வனவாசமாக மாறிய புனிதச் சின்னம் போல।
गुहसंवादः—रामस्य रात्रिवासवर्णनम् (Dialogue with Guha: Account of Rama’s Night Halt)
இந்த ஸர்கத்தில் குகனின் சொற்களை கேட்ட பரதன் அளவற்ற துயரில் ஆழ்ந்து தியானத்தில் மூழ்குகிறான். சிறிது நேரம் தன்னைத் தானே தாங்கிக்கொண்டு மீண்டும் சோக வேகத்தில் விழுந்துவிடுகிறான்; சத்ருக்னன் அவனை அணைத்து, துயரால் மயக்கமடைகிறான். அப்போது உபவாசத்தால் மெலிந்த பரதனின் தாய்மார்கள் துயருற்று வந்து விழுந்த பரதனைச் சூழ்ந்து அழுகின்றனர். கௌசல்யை விசேஷமான தாயன்புடன் அவனை அணைத்து, உடல்நலம் மற்றும் குல வாழ்வின் ஆதாரம் குறித்து விசாரித்து, ராம-லக்ஷ்மணர் பற்றித் ‘எதுவும் அபிரியம்’ கேட்கவில்லை என்ற உறுதியை நாடுகிறாள். பரதன் சிறிது சமாதானமடைந்து கௌசல்யையை ஆறுதல் கூறி, குகனை—ராமன், சீதை, லக்ஷ்மணன் இரவில் எங்கே தங்கினர், என்ன உண்டனர், எந்தப் படுக்கையில் உறங்கினர்—என்று கேட்கிறான். குகன் மகிழ்ச்சியுடன் விருந்தோம்பல் நிகழ்வைச் சொல்கிறான்: பலவகை அன்னம், பழங்கள், உணவுப்பண்டங்கள் சமர்ப்பிக்கப்பட்டன; ஆனால் ராமன் க்ஷாத்திர தர்மத்தை நினைந்து பெறுதலை ஏற்காமல், ‘எப்போதும் கொடுக்க வேண்டும்; பெறுதல் வேண்டாம்’ என்று நட்புணர்வோடு அறிவுறுத்தினான். ராமன் சீதையுடன் லக்ஷ்மணன் கொண்டுவந்த நீரை அருந்தி உபவாசமே செய்தான்; லக்ஷ்மணன் மீதமிருந்த நீரால் திருப்தியடைந்தான். மூவரும் மௌனமாக இருந்து சந்த்யா உபாசனை செய்தனர். பின்னர் லக்ஷ்மணன் தர்பை கொண்டு மங்களமான படுக்கையை அமைத்து, ராம-சீதையின் பாதங்களை கழுவி, தூரத்தில் நின்று இரவு முழுதும் காவல் காத்தான்; குகனும் ஆயுதம் தாங்கிய தன் மக்களுடன் லக்ஷ்மணன் அருகில் இருந்து, மகேந்திரன் போன்ற ராமனைப் பாதுகாத்தான். இச்சர்கம் சகோதர பக்தி, விருந்தோம்பல் தர்மம், க்ஷாத்திர நெறி, தவமயமான வனவாழ்வின் ஒழுங்கு ஆகியவற்றை ஒருங்கே வெளிப்படுத்துகிறது.
रामशय्यादर्शनम् — Bharata Beholds Rama’s Forest Bed
இந்த சர்கத்தில் குகன் கூறிய செய்தியை கேட்ட பரதன் அமைச்சர்களுடன் இங்குதீ மரத்தருகே வந்து, ராமன் தரையில் உறங்கிய இடத்தில் நசுங்கிய புல்லணையை கண்களால் ஆராய்கிறான். தாய்மாரிடம் பேசிக்கொண்டே அந்தக் காட்சி கனவுபோல் நிஜமற்றதாகத் தோன்றுகிறது என்றும், காலம் (நேரம்/விதி) உலகியலான எல்லா ஆதாரங்களையும் வெல்லும் என்றும் உணர்கிறான். அணையில் காணப்பட்ட பொன்னிறத் தூள் மற்றும் பட்டுத் தந்துகளின் சுவடுகளால் சீதையின் இருப்பை ஊகித்து, அரசர்க்குரிய ஆபரண-ஆடைகளின் தொடுதடங்கள் வனவாசத்தின் கருணையை மேலும் தீவிரப்படுத்துகின்றன. ராமனின் முன்னைய அரண்மனைச் செழிப்பு—தங்க-வெள்ளித் தரைகள், நறுமணங்கள், இசை, புகழ்பாடல்கள்—என நினைத்து, இன்றைய கடுமையுடன் ஒப்பிட்டு, இந்த இடம்பெயர்வுக்குக் காரணம் தானே எனத் தன்னைத் தானே கண்டிக்கிறான். லக்ஷ்மணனின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையைப் புகழ்ந்து, கணவனைத் தொடர்ந்து வந்த சீதையின் நோக்கம் நிறைவேறியது என ஏற்றுக்கொள்கிறான். அரசியல் நிலையில் தசரதன் மறைவும் ராமன் வனவாசமும் காரணமாக அயோத்தியை ஓட்டுநர் இல்லாத கப்பல்போல்—பாதுகாப்பற்றதும் மனம் தளர்ந்ததும்—என்று வர்ணிக்கிறான். இறுதியில் பரதன் உறுதி மொழிகிறான்: ராமவிரதத்தை நிலைநிறுத்தத் துறவுபோல் வாழ்வேன், தேவைப்பட்டால் வனத்திலும் இருப்பேன், ராமன் திரும்பி வந்து அரசை மீள நிறுவ ஒப்புக்கொள்ளும் வரை பணிவுடன் வேண்டுதலை விடமாட்டேன் என்று.
गङ्गातरणम् — Bharata’s Ferrying of the Army across the Ganga
ராமர் முன்பு தங்கியிருந்த அதே கங்கைத் துறை முகாமில் இரவு கழித்து, விடியற்காலையில் பரதன் எழுந்து, நகரும் படையை ஆற்றைக் கடத்த நிஷாதராஜன் குகனை அழைத்து படகுகள் ஏற்பாடு செய்யுமாறு சத்ருக்னனிடம் கூறினான். சத்ருக்னன்—குகன் ராமசிந்தனையில் விழித்தே இருக்கிறான் என்றான்; அச்சமயம் குகன் கைகூப்பி வந்து படையின் நலனை விசாரித்தான். ராமரின் விருப்பத்திற்குக் கீழ்ப்படியும் பரதன், குகனின் மீனவர்கள் படகுகளால் அனைவரையும் கடத்த வேண்டுமென வேண்டினான். குகன் உடனே தன் உறவினருக்கு ஆணையிட்டான். எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் படகுகள் இழுத்து வரப்பட்டு, அரசாணையால் ஐந்நூறு நாவுகள் திரட்டப்பட்டன—மணிகள், பாய்கள், கொடிகள், கொடிப்பதாகைகள் உடைய உறுதியான ‘ஸ்வஸ்திக’ படகுகளும் இருந்தன. குகன் தானே வெண்குடைச் சிறப்புடன் ஒரு மங்களப் படகை கொண்டு வந்தான். ஏறும் ஒழுங்கு மரியாதையுடன் நடந்தது—முதலில் புரோகிதரும் பிராமணரும், பின்னர் பரதன்-சத்ருக்னன், அதன் பின் கௌசல்யா, சுமித்ரா மற்றும் பிற அரசமகளிர், இறுதியில் வண்டிகள் மற்றும் பொருட்கள். முகாம் கலைத்தலும் சரக்குகள் ஏற்றலும் ஏற்படுத்திய ஆரவாரத்திடையே படகுக் கூட்டம் விரைவாகச் சென்றது—சில படகுகளில் பெண்கள், சிலவற்றில் குதிரைகள், சுமை மிருகங்கள், பொக்கிஷங்கள். படகில் இடம் கிடைக்காதோர் தெப்பங்கள், குடங்கள் துணையால் அல்லது நீந்தி கடந்து சென்றனர். கொடிகளுடன் விளங்கிய யானைகள் மகாவத்தர்களின் அங்குசத் தூண்டுதலால் கொடிமுனைப் பர்வதங்கள் போல நீரைப் பிளந்து கடந்து சென்றன. சுபமான மைத்ர முகூர்த்தத்தில் கரை ஏறி படை பிரயாக வனத்தை அடைந்தது; பரதன் அங்கே முகாம் அமைத்து, புரோகிதர்களுடன் மகரிஷி பாரத்வாஜரை தரிசிக்கச் சென்று, ஆசிரமத்தின் இனிய குடில்களையும் தோப்புகளையும் கண்டான்.
भरद्वाजाश्रमगमनम् (Bharata at Bharadvāja’s Hermitage)
பரத்வாஜரின் ஆசிரமம் ஒரு குரோசம் தூரத்தில் தெரிந்தவுடன் பரதன் முழு சேனையையும் அங்கேயே நிறுத்தினான். அரசச் சின்னங்களையும் ஆயுதங்களையும் விலக்கி, அமைச்சர்களுடன் கால்நடையாக முன்னே சென்று, குலபுரோகிதர் வசிஷ்டரை முன்புறம் நிறுத்தினான்—இது யாக-தர்ம அதிகாரத்திற்கான பணிவையும், வலுக்கட்டாய நோக்கம் இல்லையென்பதையும் வெளிப்படுத்தியது. முனிவர் பரத்வாஜர் தவவழக்கப்படி அவர்களை வரவேற்றார்—அர்க்யம், பாத்யம், கனிகள் முதலியவற்றால் உபசரித்து—அயோத்தியாவின் நலத்தை விசாரித்தார்; ஆனால் தசரதரின் பெயரைச் சொல்லவில்லை, அரசரின் மறைவை அறிந்திருப்பதுபோல். ராமன்பால் அன்பினால் பரதன் வந்த காரணத்தை வற்புறுத்திக் கேட்டார்; மேலும், பரதன் தடையற்ற ஆட்சிக்காக வனவாசத்தில் உள்ள ராம-லக்ஷ்மணருக்கு தீங்கு செய்ய வந்தானோ என்ற சந்தேகத்தையும் வெளிப்படுத்தினார். பரதன் துயரத்தில் உருகி, தன் இல்லாமையில் தாய் செய்த செயலைத் தாம் ஏற்கவில்லை என்று கூறினான். ராமனின் திருவடிகளை வணங்கி, அவரை அயோத்தியாவிற்கு மீண்டும் வருமாறு வேண்டுவதே தன் நோக்கம் எனத் தெரிவித்தான். பரதனின் உள்ளநிலை பரிசோதித்து உறுதி செய்த முனிவர், அவனின் தன்னடக்கம் மற்றும் குருபக்தியைப் புகழ்ந்து, சீதை மற்றும் லக்ஷ்மணனுடன் ராமன் சித்ரகூடத்தில் இருப்பதை அறிவித்து, அந்த இரவு ஆசிரமத்தில் தங்கி மறுநாள் புறப்படுமாறு கேட்டார்.
भरद्वाजाश्रमे भरतसैन्यस्य दिव्यात्मिथ्यम् / Divine Hospitality to Bharata’s Army at Bharadvaja’s Hermitage
அயோத்தியா காண்டம் 91ஆம் சர்க்கத்தில் அரசியல் வலிமையும் தவவனத்தின் புனிதப் பரப்பும் தர்மமுறையில் சந்திக்கும் நிகழ்வு வர்ணிக்கப்படுகிறது. பரதன் பரத்வாஜர் ஆசிரமத்தில் இரவு தங்கத் தீர்மானிக்க, முனிவர் தெய்வீக அதிதி-சத்காரத்தை அளிக்க முனைகிறார். படையை ஏன் தூரத்தில் வைத்தாய் என முனிவர் கேட்க, ஆசிரமத்தின் மரங்கள், நீர், நிலம், குடில்கள் பாதிக்கப்படக் கூடாது; தவசிகளின் அருகில் அரசபடை கட்டுப்பாடு காக்கவேண்டும் என்பதே தர்மம்—அதனால் நான் தனியாக வந்தேன் என பரதன் கூறுகிறான். பின்னர் முனிவரின் ஆணையால் படை அழைக்கப்படுகிறது. பரத்வாஜர் அக்னிசாலையில் சென்று சுத்தி செய்து, விஸ்வகர்மா, த்வஷ்டா ஆகியோரை அழைத்து தேவையான ஏற்பாடுகளை உருவாக்கச் செய்கிறார்; திசைக்காவலர்கள், நதிகள், கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்கள், குபேரனின் தெய்வ வனம், சோமன் ஆகியோரிடம் அன்னபானப் பெருக்கை வேண்டுகிறார். உடனே குளிர்ந்த தென்றல், மலர்மழை, தெய்வ இசை, இனிய ஒலி தோன்றுகின்றன. படை விஸ்வகர்மன் அமைத்த சமநிலத் தளம், கனியால் நிறைந்த மரங்கள், தெய்வ நதி, குதிரைத்தொழுவங்கள், தோரணங்கள், ரத்தினமய அரசமாளிகை ஆகியவற்றைக் கண்டு வியக்கிறது. பின்னர் பாயசம் ஓடும் ஆறுகள், தங்குமிடங்கள், ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் மற்றும் அப்சரஸ்கள், கந்தர்வராஜர்களின் இசை, நீராடல்-அப்யங்கம், விலங்குகளுக்கான உணவு, மேலும் உணவு, பாத்திரங்கள், ஆடைகள், உபகரணங்கள் ஆகியவற்றின் பெரும் களஞ்சியம் விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. வீரர்கள் கனவுபோல் அதிசயித்து இரவு முழுதும் மகிழ்கிறார்கள்; காலையில் அழைக்கப்பட்ட தெய்வச் சத்துக்கள் அனுமதி பெற்று புறப்பட, மணமும் மாலைகளும் சுவடாக மிஞ்சுகின்றன. இச்சர்க்கத்தின் போதனை—அதிதி-தர்மம் என்பது வலிமையை ஒழுக்கத்துடன் கட்டுப்படுத்தும் தர்மத் தொழில்நுட்பம்; தவவனத்தின் புனிதத்தைக் காக்கவும் அதற்கு தீங்கு செய்யாமலும் இருப்பது அரசனின் கடமை।
भरद्वाजाश्रमात् चित्रकूटमार्गनिर्देशः — Directions from Bharadvaja’s Hermitage to Chitrakuta
பரத்வாஜ முனிவரின் ஆசிரமத்தில் உபசாரம் பெற்ற பின், பரதன் முழு பரிவார-சேனையுடன் முறையாக விடைபெற்று, இராமனை அடையத் துல்லியமான வழிகாட்டலை வேண்டுகிறான். முனிவர் நிலவியலைச் சொல்கிறார்—சித்ரகூடம் சுமார் மூன்றரை யோஜனை தூரத்தில் தனிமையான வனத்தில் உள்ளது; அதன் வடபுறம் மலர்ந்த மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மந்தாகினி நதி ஓடுகிறது; அந்த நதியைத் தாண்டி உள்ள மலைமேல் இராமன்-சீதையுடன் பर्णகுடிலில் வசிக்கிறார். ராகவனைச் சந்திக்க சேனை தெற்கு அல்லது தென்மேற்கு பாதையில் செல்லுமாறு அவர் ஆணையிடுகிறார். புறப்பாட்டுச் செய்தி கேட்டதும் தசரதனின் அரசமகளிர் தங்கள் வாகனங்களில் இருந்து இறங்கி முனிவரை அணுகுகின்றனர்—கௌசல்யா, சுமித்ரா இருவரும் துயரத்தில் தளர்ந்தவர்கள்; கைகேயி வெட்கத்தால் தலைகுனிந்தவள். பரதன் தாய்மாரைத் தனித்தனியாக அறிமுகப்படுத்தி—கௌசல்யாவை இராமனின் தாயெனப் போற்றி, சுமித்ராவை லக்ஷ்மணன் மற்றும் சத்ருக்னனின் தாயெனக் கூறி, கைகேயியையே பேராபத்தின் மூலமெனக் கடுஞ்சொல் கூறுகிறான். அப்போது பரத்வாஜர் அறிவுறுத்துகிறார்—கைகேயியின்மேல் குற்றம் சுமத்த வேண்டாம்; இராமனின் வனவாசம் இறுதியில் தேவர்கள், தானவர்கள், முனிவர்கள் அனைவருக்கும் நலனாக முடியும். பரதன் முனிவரைப் பிரதட்சிணம் செய்து வாகனங்களை இணைக்கச் சேனைக்கு ஆணையிடுகிறான்; யானை, ரதம், காலாட்கள், அரசமகளிர் உடன் படை கங்கையைத் தாண்டி வன-நதிக்கரைப் பகுதிகள் வழியே தெற்கே மேகம்போல் நகர்ந்து செல்கிறது.
चित्रकूटमार्गवर्णनम् — Bharata’s Army Reaches Chitrakuta and Searches for Rama
இந்த சர்கத்தில் பரதன் தர்மநெறியுடன் பெரும் நால்வகைச் சேனையுடன் வனத்தில் முன்னே செல்கிறான். சேனையின் நகர்வால் வனத்தின் ஒலி-சூழலும் இயற்கையும் மாறுகின்றன—யானைகளும் மான்களும் சிதறுகின்றன, பறவைகள் மௌனமாகின்றன, தூசி எழுந்து பின்னர் காற்றால் அகற்றப்படுகிறது. பின்னர் பரதன் சித்ரகூட மலைத்தொடரையும் மந்தாகினி நதியையும் அடையாளம் காண்கிறான். மலைச் சிகரங்கள், மலர்ந்த மரங்கள், விலங்குகள் நிறைந்த சரிவுகள் ஆகியவற்றை மேகங்கள், கடல் அலைகள், சரத்கால வானம் போன்ற உவமைகளால் அடுக்கடுக்காக வர்ணிக்கிறான். சத்ருக்னனிடம், இயல்பில் கடினமான இடமாயினும் தவசிகளின் வாசத்தால் இது விருந்தோம்பலானதாக—சுவர்க்கப் பாதை போல—தோன்றுகிறது என்று கூறுகிறான். அதன்பின் செயல் திட்டம்—பரதன் சேனையை கட்டுப்பாட்டுடன் நிறுத்தி, தானே சுமந்திரன் மற்றும் வசிஷ்டர் உடன் முன்னே சென்று தேடலை நடத்துமாறு ஆணையிடுகிறான். உளவாளிகள் புகைத் தூணைக் கண்டு, மனிதர் இல்லாத இடத்தில் தீ இருக்க முடியாது எனக் கருதி, இங்கு வாசம் உள்ளது; ஆகவே ராமன்-லக்ஷ்மணன் அல்லது அவர்களைப் போன்ற தவசிகள் அருகில் இருப்பர் என்று முடிவு செய்கிறார்கள். சர்கம் முடிவில் சேனை கட்டுப்பட்ட எதிர்பார்ப்புடனும் நெருங்கிய சந்திப்பின் மகிழ்ச்சியுடனும் நிற்கிறது; இயற்கை வர்ணனை அறநெறி, தன்னடக்கம், நோக்கமுள்ள ஆட்சியுடன் இணைக்கப்படுகிறது।
चित्रकूटवर्णनम् (Description of Chitrakūṭa) / Rama Shows Sita Chitrakuta
அயோத்தியா காண்டத்தின் 94ஆம் சர்க்கத்தில், நீண்ட காலம் சித்ரகூடத்தில் வாழ்ந்த ஸ்ரீராமர் வனவாழ்க்கையில் ஈடுபாடு கொண்டு, சீதையை மகிழ்விக்கவும் தன் மனத்தை நிலைநிறுத்தவும் ‘அற்புதமான’ சித்ரகூடத்தின் அழகை அவளுக்குக் காட்டுகிறார். இந்திரன் சசீக்கு வியப்பூட்டும் காட்சிகளை அளிப்பதுபோல், மலைச் சிறப்பின் முன்னிலையில் வனவாசம் மனத்துக்கு துன்பமல்ல என அவர் மறுவிளக்கம் செய்கிறார். அவர் சித்ரகூடத்தின் அம்சங்களை வரிசையாக வர்ணிக்கிறார்—தாதுவொளி போல் மின்னும் சிகரங்கள், பகைமையற்ற வனவிலங்குகள், மலரும் கனியும் நிறைந்த அடர்ந்த தோப்புகள். கிளைகளில் தொங்கும் ஆடைகள், வாள்கள் முதலிய குறிகளால் கின்னரர், வித்யாதரிகள் இளைப்பாறி விளையாடிய சுவடுகள் உணர்த்தப்படுகின்றன; அருவிகள், ஊற்றுகள், குளங்கள், குகைகளிலிருந்து வரும் மணமிகு காற்று மனதை கவர்கிறது. சீதையும் லக்ஷ்மணனும் உடன் இங்கு வாழ்வது துயரை கரைக்க வல்லது என ராமர் தர்மவாக்காக உறுதிப்படுத்துகிறார். வனவாசத்தின் ‘இருவகை பலன்’ என்றும் கூறுகிறார்—தந்தையின் ஆணையை தர்மமாக நிறைவேற்றுதல், பரதனுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தல். இறுதியில் வனவாழ்க்கை அரசனின் பரலோக நலனுக்கு அமிர்தம் போன்றது எனப் போற்றி, வேர்-கனி-நீர் வளத்தில் சித்ரகூடம் விண்ணுலக உவமைகளையும் மிஞ்சும் என உயர்த்துகிறார்.
मन्दाकिनीनदीदर्शनम् (The Vision of the Mandākinī at Citrakūṭa)
சித்ரகூட மலைத்தொடரிலிருந்து இறங்கி வந்த ஸ்ரீராமர், சீதைக்கு மந்தாகினி நதியின் தெய்வீக அழகைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறார். பலவண்ண மணற்பரப்புகள், தாமரைகள் நிறைந்த நீர், மலரும் கனியும் தாங்கிய மரங்கள் கூட்டமாக நிறைந்த கரைகள் ஆகியவற்றைச் சுட்டிக் காட்டி, அந்த நதியின் அழகை குபேரனின் நலினி ஏரியுடன் ஒப்பிடுகிறார். இங்கே இயற்கைக் காட்சி தவவனத்தின் ஒழுங்குமிக்க ஆன்மிக வாழ்வுடன் இணைகிறது—ரிஷிகள் குறிப்பிட்ட நேரங்களில் நீராடுகின்றனர்; மற்ற தவசிகள் கைகளை உயர்த்தி சூரியனை வழிபடுகின்றனர். காற்றால் அசையும் உச்சிக் கிளைகள் காரணமாக மலை நடனமாடுவது போலத் தோன்றுகிறது; உதிர்ந்த மலர்கள் நீரில் மிதந்து குவியல்களாகி, அதன்மேல் இனிய குரலுடைய சக்கரவாகப் பறவைகள் அமர்கின்றன. ராமரின் உரை வனவாசத்தை உயர்ந்த வாழ்வாக மாற்றிக் காட்டுகிறது—சீதையுடன் சித்ரகூடமும் மந்தாகினியும் காண்பது அயோத்தி வாழ்வை விட மேலானதாக அவருக்குத் தோன்றுகிறது. ‘நண்பனைப் போல’ இந்த நதியில் இறங்குமாறு சீதையை அழைத்து, மந்தாகினியை சரயூவாகவும் மலையை அயோத்தியாவாகவும் மனத்தில் கருதச் சொல்கிறார். இறுதியில் எளிய உணவு, நாளில் மூன்று முறை நீராடல், பரஸ்பரத் துணை—இதுவே நிறைவு; தர்ம அமைதியால் ராஜ்யமும் நகரமும் பற்றிய ஆசை தணிகிறது.
चित्रकूटे सैन्यधूलिशब्ददर्शनम् (Alarm at Chitrakūṭa: Lakṣmaṇa sights the approaching army)
சித்ரகூடத்தில் இராமன் சீதைக்கு மந்தாகினி மலைநதியின் அழகைக் காட்டுகிறான். இல்லற-யாக விதியின் பாவத்தில் அவளுடன் அமர்ந்து வறுத்த மாம்சத்தை நிவேதனம் செய்கிறான்; வனவாசத்தின் அமைதியான குடும்பநிலைத் தோற்றம் அப்போது நிலைகொள்ளும். அச்சமயம் வானளாவிய தூசி எழுந்து பெருங்கலக்கம் உண்டாகிறது. யானைக் கூட்டத் தலைவர்கள் உள்ளிட்ட வனவிலங்குகள் அஞ்சி அலறுகின்றன. இது அரச வேட்டைப் படையாயிருக்கலாம் அல்லது கொடிய மிருகமாயிருக்கலாம் என்று கூறி, மலை அணுக இயலாததாயினும் விரைந்து துல்லியமாக அறிய லக்ஷ்மணனை இராமன் உத்தரிக்கிறான். லக்ஷ்மணன் மலர்ந்த சால மரத்தில் ஏறி திசைகளை நோக்கி, ரதங்கள், குதிரைகள், யானைகள், காலாட்கள், கொடிகள்-பதாகைகள் உடைய பெரும் சீரமைந்த சேனையை காண்கிறான். உடனே முன்னெச்சரிக்கை கூறுகிறான்—புனித அக்னியை அணைக்க, சீதையை குகையில் பாதுகாக்க, வில்லில் நாண் ஏற்ற, அம்புகளைத் தயார் செய்ய, கவசம் அணிய. ‘இது யாருடைய சேனை?’ என இராமன் கேட்டபோது, லக்ஷ்மணன் தீப்போல் சினந்து, ரதக் கொடியில் கோவிதார மரச் சின்னம் கண்டதும், பரதன் அரசைத் தடையின்றி பெறத் தங்களை அழிக்க பகைவராய் வந்தான் என்று தவறாக எண்ணுகிறான். இச்சர்க்கம் வனவாழ்வின் மேய்ச்சல் அமைதியையும் திடீர் அரசியல்-சேனை அச்சத்தையும் இணைத்து, உளவு-ஆய்வு, கட்டுப்பாடு-கோபம், முழுமையற்ற தகவலின் பேரில் செயல்படுவதிலுள்ள தர்ம ஆபத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
भरतागमनशङ्कानिवारणम् / Dispelling Suspicion about Bharata’s Arrival (Chitrakuta Encampment)
இந்த சர்கத்தில் சித்ரகூடத்தின் அருகே அணுகும் படையைக் கண்ட லக்ஷ்மணன் கோபமும் சந்தேகமும் கொண்டு கலங்குகிறான். அப்போது ஸ்ரீராமன் அவனை அளவோடு அமைதிப்படுத்தி, நீதியுடனான ஊகத்தால் கூறுகிறான்—பரதன் இயல்பாகவே சகோதரப் பாசமுடையவன், உயிரைவிடப் பிரியமானவன்; வனவாசச் செய்தி அறிந்து குலதர்மமும் துயரமும் தூண்டி வந்தான், பகை எண்ணத்தால் அல்ல. ராமன் மேலும் விளக்குகிறான்—உறவினர்மீது வன்முறையால் பெற்ற அரசாட்சி தர்மத்தால் மாசுபடும்; அது விஷம் கலந்த உணவைப் போன்றது; ஆகவே ஏற்கத் தகாது. பரதனை நோக்கி கடுஞ்சொல் பேச வேண்டாம்; அத்தகைய சொற்கள் என்னையே தாக்குவது போலாகும் என்று தடுக்கிறான். சகோதரக் கொலை, தந்தைக் கொலை ஆகியவை பேரிடரிலும் நினைக்க முடியாதவை என்று உறுதிப்படுத்தி, அரசாட்சி பற்றிய கவலை இருந்தால்—“அரசை லக்ஷ்மணனுக்குக் கொடு” என்று பரதனிடம் கேட்பேன்; பரதன் நிச்சயம் ஒப்புக்கொள்வான் என்று ராமன் நம்பிக்கையுடன் சொல்கிறான். வெட்கமுற்ற லக்ஷ்மணன் தன் ஊகத்தை மாற்றி, ஒரு கணம் தசரதனே வந்தாரோ என்றும் எண்ணுகிறான். குதிரைகள், ‘சத்ருஞ்ஜய’ எனும் யானை காணப்படுதல், அரச வெண்குடை காணாமை—இவை கதையில் தற்காலிகத் தெளிவின்மையை உருவாக்குகின்றன. இறுதியில் பரதன் கூட்டம் நெருங்க வேண்டாம் என்று ஆணையிட்டு, படை ஒழுக்கத்துடன் மலையைச் சுற்றி முகாம் அமைக்கிறது—அரசதர்மத்தில் பணிவு, தர்மநிலை ஆகியவற்றை முன்னிறுத்தி।
चित्रकूटप्रवेशः — Bharata Enters the Forest Toward Chitrakuta
சேனையை ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களில் தங்கவைத்து, பரதன் அரசப் பெருமை காட்டுதலை விட்டு, தாழ்மையும் புதல்வன்-தர்மமும் முன்னிட்டு கால்நடையாகவே ராமனை அணுகத் தீர்மானிக்கிறான். சத்ருக்னனை மனிதக் குழுக்களுடனும் வேட்டையாடும் நிஷாதர்களுடனும் காட்டை விரைவாகச் சுற்றிப் பார்ப்பதற்கு ஆணையிடுகிறான்; ஆயுதம் தாங்கிய குகன் ஆயிரம் உறவினருடன் காடினுள் ராமனைத் தேடுகிறான். பரதன் தொடர்ச்சியாக விரதம் உரைக்கிறான்—ராமன், லக்ஷ்மணன், சீதை ஆகியோரைக் காணும்வரை எனக்கு அமைதி இல்லை; நிலவொளிபோல் பிரகாசிக்கும், தாமரைக் கண்களையுடைய ராமன் முகத்தைப் பார்க்கும்வரை இல்லை; அரசலட்சணங்கள் பொறிக்கப்பட்ட அவரது திருவடிகளைத் தலைமேல் தாங்கும்வரை இல்லை; மேலும் பித்ரு-பைதாமக ராஜ்யத்தின் உரிய வாரிசான ராமனை அபிஷேகம் செய்து நிறுவும்வரை இல்லை. பின்னர் சித்ரகூடம் புண்ணியமிக்கது, மலைகளின் அரசனைப் போல் போற்றப்படுகிறது; ஒளிவீசும் ஆயுததாரி ராமன் அங்கு தங்கியதால் அந்த வனம் ‘சித்தி பெற்றது’ என வர்ணிக்கப்படுகிறது. மலையோரங்களில் மலர்ந்த மரக்கூட்டங்களின் வழியே பரதன் செல்லும் போது, ஆசிரமத் தீயின் புகை உயர்ந்த கொடிபோல் தூரத்தில் தெரிகிறது; கரை எட்டியவனைப் போல உறவினருடன் மகிழ்கிறான். சேனையைத் தூரத்தில் நிறுத்தி, குகனுடன் விரைந்து சித்ரகூடத்தின் தர்மமிகு ஆசிரமத்தை நோக்கிச் செல்கிறான்.
चित्रकूटप्राप्तिः — Bharata Reaches Chitrakuta and Beholds Rama
அயோத்தியா காண்டம் 99ஆம் சர்க்கத்தில், பரதன் சித்ரகூடத்திற்கு அருகிலுள்ள ராமனின் வனவாச ஆசிரமத்தை நோக்கி இறுதியாக அணுகும் நிகழ்வு கூறப்படுகிறது. படையை முகாமில் நிறுத்தி, தானே விரைந்து முன்னே சென்று, வசிஷ்டரிடம் ராணிகளை அழைத்து வருமாறு கூறுகிறான். வழியில் ஆசிரமத்தை அடையாளம் காட்டும் குறிகளை அவன் காண்கிறான்—உடைந்த விறகுகள், குடிலருகே சேகரிக்கப்பட்ட மலர்கள், குளிரைத் தடுக்கத் தயார் செய்யப்பட்ட சாணக்கட்டிகளின் குவியல், மரங்களில் குசா-வல்கலப் பட்டைகள், மேலும் அசமய நேரங்களில் நடமாட்டத்திற்கான குறியாக உயரத்தில் கட்டப்பட்ட வல்கல ஆடைகள். மந்தாகினி நதியின் அருகாமையும், தவசிகளின் நித்திய அக்னியால் எழும் அடர்ந்த புகையும் அவனுக்கு வழிகாட்டுகின்றன. பழிவுணர்ச்சியால் கலங்கிய பரதன் ‘மகரிஷி போன்ற’ ராமனைச் சந்திப்பதை எண்ணி, அரச மரியாதை தலைகீழான நிலையைப் புலம்புகிறான்—அடர்ந்த வனத்தின் தனிமையில் தரையில் வீராசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் ராமன். பின்னர் அவன் பர்ணசாலையைப் பார்க்கிறான்—யாகவேதியைப் போல இலைகளால் மூடப்பட்டு, வில்லுகள், தூணீர்கள், சூரியஒளிபோன்ற அம்புகள், வெள்ளி உறைகளில் வாள்கள், கேடயங்கள், உடும்புத் தோல் விரல்காப்புகள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சிங்கக் குகைபோல் துர்க்கமாய் நிற்கிறது. ஈசான திசை நோக்கி சாய்ந்த வேதியில் எரியும் அக்னியையும் காண்கிறான். இறுதியில் ராமனைத் தரிசிக்கிறான்—மான் தோலும் வல்கலமும் அணிந்து, அக்னிபோல் ஒளிர்ந்து, தர்பை விரித்த தரையில் சீதையுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் அமர்ந்து, சனாதன பிரம்மாவைப் போல உவமிக்கப்படுகிறான். பரதன் கண்ணீருடன் ஓடி வந்து, மீண்டும் மீண்டும் “ஆர்யா” என்று அழைத்து, பாதங்களை அடைவதற்கு முன்பே விழுந்து விடுகிறான்; ராமன் சத்ருக்னனுடன் சேர்ந்து அவனைத் தழுவுகிறான். சுமந்திரனும் குகனும் சேர, வனவாசிகள் சாட்சியாய் நின்று மகிழ்ச்சியால் அல்ல, கருணையால் கண்ணீர் சிந்துகின்றனர்।
शततमः सर्गः — Rāma Questions Bharata on Rājadharma (Governance, Counsel, and Public Welfare)
அயோத்தியா காண்டத்தின் நூறாவது சர்கத்தில் ராமர், பரதனை தவவுருவில்—ஜடையுடன், மரப்பட்டை ஆடையுடன், மிகவும் மெலிந்த உடலுடன்—தரையில் விழுந்து கைகூப்பியவனாகக் காண்கிறார்; அவன் ஒளி பிரளயகாலத்தின் தாங்கமுடியாத சூரியனைப் போன்றதாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. ராமர் அன்புடன் பரதனை அணைத்து எழுப்பி, பின்னர் ‘கச்சித்’ (“எல்லாம் நலமா?”) என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறி நீண்ட கேள்வி-உபதேசத்தைத் தொடங்குகிறார். முதலில் தசரதரின் நிலை, ராணிமார்களின் நலம், வசிஷ்டர் உள்ளிட்ட புரோகிதர்-பிராமணர்களுக்கு உரிய மரியாதை நடைபெறுகிறதா என்பதைக் கேட்கிறார். அடுத்து அரசதர்மத்தை முறையாக விசாரித்து—தகுதியான அமைச்சர்கள் தேர்வு, ஆலோசனை ரகசியம், சேனாதிபதிகள் முதலியோரின் நியமனம், உளவாளிகள் மூலம் செய்தி சேகரிப்பு, தண்டனை நியாயமாகவும் அளவோடும் வழங்குதல், கோஷச் செலவில் கட்டுப்பாடு, கோட்டைகளின் தயார்நிலை, படைவீரர்க்கு காலத்துக்குள் ஊதியம், வேளாண்மை மற்றும் கோமதியின் பாதுகாப்பு, அரசன் மக்களுக்கு எளிதில் அணுகத்தக்கவனாக இருப்பது, பாகுபாடற்ற நீதிநடத்தல்—இவற்றை எல்லாம் எடுத்துரைக்கிறார். நாத்திகக் குதர்க்கங்களைத் தவிர்க்கவும் அரசக் குற்றங்களை விலக்கவும் ராமர் எச்சரித்து, சாஸ்திரம் சார்ந்த ரகசிய ஆலோசனையே வெற்றியின் வேர் என வலியுறுத்துகிறார். இவ்வாறு சகோதரக் கருணையில் அமைந்த இந்தச் சர்கம் ஒரு சுருக்கமான அரசதர்மக் கையேடாக விளங்கி, தர்மமயமான ஆட்சி சுவர்க்கப் பெறுதலுக்குக் காரணம் என முடிவுறுகிறது.
भरतस्य धर्मनिश्चयः — Bharata Affirms Lineage-Dharma and Urges Rama’s Coronation
இந்த ஸர்கத்தில் பரதன் ராமனின் சொற்களுக்கு மறுமொழியாக, மூத்த அண்ணன் உயிருடன் இருக்கையில் அரசாட்சியை ஏற்றுக் கொள்வது தர்மத்திலிருந்து வீழ்ச்சியே எனத் தன்னைத் தானே குற்றம் சாட்டுகிறான். இக்ஷ்வாகு குலத்தின் நிலையான நியமத்தை நினைவூட்டுகிறான்—மூத்த மகன் நிற்கையில் இளையவன் அரசனாகுதல் நியாயமல்ல. ஆகவே குலநலனுக்காக ராமன் தன்னுடன் செழிப்பான அயோத்திக்குத் திரும்பி ராஜ்யாபிஷேகம் ஏற்க வேண்டும் எனப் பரதன் வேண்டுகிறான். அவன் அரசதர்மத்தின் தத்துவத்தையும் கூறுகிறான்—சிலர் அரசனை வெறும் மனிதன் எனக் கருதினாலும், தர்மத்திற்கேற்ப நடந்து, நெறியுடன் நாட்டை ஆளி, குடிகளைப் பாதுகாக்கும் அரசன் சாதாரண ஆற்றலை மீறி ‘தெய்வத்தன்மை உடையவன்’ எனப் போற்றத்தக்கவன் என்று பரதன் கருதுகிறான். பின்னர் துயரச் செய்தி வருகிறது. பரதன் கூறுவது: தாம் கேகயத்தில் இருந்தபோது, ராமன் சீதை-லக்ஷ்மணருடன் வனத்திற்குச் சென்ற உடனே, யாகநிஷ்டையும் சத்புருஷர்களால் மதிக்கப்பட்டவருமான தசரதன் ராமவியோகத் துயரால் கலங்கி விரைவில் ஸ்வர்க்கம் அடைந்தார். ராமன் எழுந்து தந்தைக்கு நீர்தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; அன்புப் புதல்வன் செய்யும் பிண்ட-உதக தானங்கள் பித்ருலோகத்தில் அక్షயமாகும் எனப் பரதன் வேண்டுகிறான். ஸர்கத்தின் முடிவில் தசரதனின் இறுதி மனம் ராமனிலேயே நிலைத்திருந்தது; பிரிவின் ஏக்கம் மற்றும் துயரத்தின் உச்சமே மரணமாக முடிந்தது என வெளிப்படுகிறது.
पितृमरणश्रवणं जलक्रिया च (Hearing of Daśaratha’s death and the libation rites at Mandākinī)
இந்த சர்கத்தில் துயரத்தின் திடீர் அதிர்ச்சியும், சொற்களிலிருந்து சடங்குச் செயலுக்கான உடனடி மாற்றமும் வெளிப்படுகின்றன. பரதன் தசரதரின் மறைவு செய்தியை ராமனிடம் அறிவிக்கிறான்; அதை கேட்ட ராமன் துயரால் மயங்கி விழுகிறான்—கோடாரியால் வெட்டப்பட்ட மலர்ந்த மரம்போலவும், இடியடி தாக்கம்போலவும் உவமைப்படுத்தப்படுகிறான். உணர்வு திரும்பியபின் ராமன் தர்மச் சிந்தனையுடன் துக்கத்தை உரைக்கிறான்—அரசில்லா அயோத்திக்கு திரும்புவது எவ்வாறு, தந்தையின் இறுதிச்சடங்குகளைத் தானே செய்ய இயலாத வேதனை, தந்தை பரலோகம் சென்றபின் தன்னை வழிநடத்துபவர் யார் என்ற கேள்வி ஆகியவை அவனை வாட்டுகின்றன. பரதன், சத்ருக்னன் அரசருக்குரிய முறையான ஊர்த்வதேஹிகக் கிரியைகளைச் செய்ததை ராமன் ஏற்றுக்கொண்டு பாராட்டுகிறான். பின்னர் சீதையுக்கும் லக்ஷ்மணனுக்கும் செய்தியைச் சொல்ல, சகோதரர்கள் அனைவரும் ஒன்றாகக் கண்ணீர் சிந்தி அழுகின்றனர். சுமந்திரன் வழிகாட்ட, அவர்கள் புண்ணியமான மந்தாகினி தீர்த்தத்திற்குச் சென்று, தெற்குத் திசை (யமதிசை) நோக்கி முகம் வைத்து நீராஞ்சலி அளிக்கிறார்கள்; தர்பையில் இங்குடி மஜ்ஜையுடன் பதரிப் பழம் கலந்து பிண்ட-நிவாபம் அர்ப்பணித்து சடங்கை நிறைவேற்றுகிறார்கள். ஆசிரமத்தருகே அழுகுரல் கேட்டு மக்கள் மற்றும் பரதனின் படையினர் விரைந்து வருகின்றனர்; மிருகங்களும் பறவைகளும் கூட அச்சமடைந்ததாக வர்ணிக்கப்படுவதால், துயரத்தின் சமூகமும் இயற்கையையும் தொட்ட ஒலிப்பரப்பு தெளிவாகிறது. இவ்வாறு மனம் உடைந்த நிலையிலும் மரியாதை மற்றும் தர்மக் கடமை காக்கப்படுவது இச்சர்கத்தின் மையமாகிறது.
पिण्डदानदर्शनम् — The Queens Behold Rama’s Śrāddha Offering
வசிஷ்டர் மந்தாகினி கரையிலுள்ள தீர்த்தத்திற்குப் பாதயாத்திரையாகச் சென்று, ராமதரிசனத்திற்குத் துடித்த தசரதரின் ராணிகளை முன்னே நடத்தினார். ராமன்–லக்ஷ்மணன் அடிக்கடி நீராடும் துறையை அவர்கள் அடைந்தனர். துயரால் சோர்ந்து கண்ணீரோடு இருந்த கௌசல்யை, வன எல்லையிலுள்ள அந்தப் புனித இடத்தைச் சுட்டிக் காட்டி—நிர்வாசிக்கப்பட்ட அந்த மூவரும் எவ்வளவு கஷ்டத்துடன் வாழ வேண்டியிருந்தது என்று உரைத்தாள். ராமனுக்காக நீர் எடுத்து வருதல் முதலான பணிகளில் லக்ஷ்மணன் இடைவிடாது உழைப்பதைப் பார்த்து, அவன் இத்தகைய கடினத் தொழிலிலிருந்து விடுபட வேண்டும் என விரும்பினாள். பின்னர் தெற்குநோக்கி முனையுள்ள தர்ப்பைப் புல்லின் மீது வைக்கப்பட்ட இங்குதி பழக் கூழால் செய்யப்பட்ட பிண்டங்களை அவள் கண்டாள்—ராமன் மரபுப்படி தந்தைக்குச் செய்த ஸ்ராத்தப் பிண்டதானம். ஒருகாலத்தில் பேரரசு வைபவத்தில் இருந்த தசரதருக்காக இவ்வனப்பணியைக் கண்டதும் அவள் புலம்பினாள்—தேவனொத்த அரசனுக்கு இத்தகைய உணவு ஏற்றதா, ராமனின் இன்றைய தாழ்ந்த நிலைபோல் வேதனை வேறில்லை என்று. “மனிதனின் அன்னம் எப்படியோ, அவன் தேவதைகளின் அன்னமும் அப்படியே” என்ற பழமொழி இங்கே துயரமாக உண்மையாய் நிறைவேறியதென அவளுக்குத் தோன்றியது. இணைமனைவியர் கௌசல்யையை ஆறுதல் கூறி, ஆசிரமத்தில் ராமனைப் பார்த்தனர்—ஒளிவீசினாலும், விண்ணிலிருந்து வீழ்ந்த தேவனைப் போல. தாய்மார்கள் அழுதனர்; ராமன் எழுந்து அவர்களின் பாதங்களைப் பணிவுடன் தொட்டு வணங்கினான்; அவர்கள் அவன் முதுகிலிருந்த தூசியைத் துடைத்தனர். லக்ஷ்மணனும் வணங்க, ராணிகள் அவனுக்கும் ராமனைப் போலவே தாய்ச் சினேகத்தை அளித்தனர். சீதை துயரத்தில் மாமியார்களின் பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டாள்; கௌசல்யை அவளை மகள்போல் அணைத்து, அவள் அனுபவித்த துன்பத்தை நினைந்து புலம்பினாள்; சீதையின் வாடிய முகத்தைப் பல உவமைகளால் கூறி, துயரத்தை அரணியால் எழும் தீ தன் ஆதாரத்தையே எரிப்பதுபோல் விளக்கியாள். பின்னர் ராமன் வசிஷ்டரின் பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு அவரருகில் அமர்ந்தான்; பரதன் கைகூப்பி அருகில் அமர, அவன் என்ன சொல்லப் போகிறான் என்று அனைவரும் எதிர்நோக்கினர். நண்பர்கள் சூழ ராமன்–லக்ஷ்மணன்–பரதன் மூவரும், யாகத்தில் ருத்விக்கள் சூழ்ந்த மூன்று யாகஅக்னிகளைப் போலப் பிரகாசித்தனர்.
भरतस्य प्रार्थना—रामस्य धर्मोपदेशः (Bharata’s Petition and Rama’s Dharma-Reasoning)
இந்த ஸர்கத்தில் அரசுரிமை, குற்றநிர்ணயம், ஆணைக்கீழ்ப்படிதல் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட ஒழுங்கமைந்த உரையாடல் நிகழ்கிறது. லக்ஷ்மணன் அருகில் இருக்க, ராமன் பரதனை ஆறுதல் கூறி—நீ ஏன் தவவுருவில் வந்தாய்? என்று கேட்கிறான். பரதன், ராமனை வனவாசத்திற்கு அனுப்பிய ‘அசாத்தியச் செயல்’ நடந்த பின் துக்கத்தால் தசரதன் உயிர்நீத்தான் என்று அறிவித்து, கைகேயியின் தூண்டுதலைக் கண்டித்து, விதவையான ராணிகளும் குடிமக்களும் திருப்தியடைய ராமனுக்கு உடனடி பட்டாபிஷேகம் வேண்டும் என்று வேண்டுகிறான். மூத்த உரிமை, மக்கள் சம்மதி, அமைச்சர்களின் ஆதரவு ஆகியவற்றை முன்வைத்து பரதன் பணிவுடன் வணங்கி ராமனின் பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு முறையாக விண்ணப்பிக்கிறான். ராமன் பரதனின் உயர்ந்த பண்பை பாராட்டி அவனில் குற்றமில்லை என்று உறுதிப்படுத்தி, தாயை குழந்தைத்தனமாகப் பழிப்பது தகாது என்று அறிவுறுத்துகிறான். சாஸ்திரப்படி மூத்தோருக்கு மனைவி-மகன் முதலியோரிடம் உள்ள விரிவான அதிகாரத்தை நினைவூட்டி, தந்தையின் ஆணை கட்டாயம் என நிலைநிறுத்துகிறான். தசரதன் பொதுமக்கள் முன்னிலையில் செய்த ‘பங்கீடு’—பரதன் அயோத்தியை ஆள வேண்டும், ராமன் பதினான்கு ஆண்டுகள் தண்டக வனத்தில் வாழ வேண்டும்—இதையே பிரமாணமாக ஏற்று, தனிப்பட்ட ஆசையை விட தர்மத்தின் மேலாதிக்கத்தை நிலைநாட்டுகிறான்.
भरतस्य प्रार्थना—रामस्य कालधर्मोपदेशः (Bharata’s Petition and Rama’s Instruction on Time and Mortality)
சர்க்கம் 105-ல் நான்கு சகோதரர்களும் அவர்களைச் சூழ்ந்த நல்வாழ்த்தாளர்களும் இரவு முழுதும் ஒருங்கே புலம்புகின்றனர். விடியற்காலையில் மந்தாகினி கரையில் நீர்க் கிரியைகள் முதலியவற்றை நிறைவேற்றி மீண்டும் கூடுகின்றனர்; அமைதியின் நடுவே பரதன் ராமனை வேண்டுகிறான்—அரசாட்சியை உமக்கே மீள அளிக்க வந்தேன்; உமையின்றி நாடு நிலைக்காது; நான் அதற்கு தகுதியற்றவன். பல உவமைகளால் தன் இயலாமையைச் சொல்கிறான்; குறிப்பாக, நீண்ட காலம் பேணி வளர்த்த மரம் மலர்ந்தும் கனியளிக்காதது போல—ராமன் அரசை ஏற்காவிட்டால் தசரதனின் வாழ்நாள் நம்பிக்கை கனியாது எனக் காட்டுகிறான். அயோத்தியாவின் பொதுமனத்தையும் நினைவூட்டுகிறான்—கூட்டங்கள், குடிமக்கள் ராமனை சூரியனைப் போல அரியணையில் நிறுவப்பட்டவராகக் காண விரும்புகின்றனர்; அரச யானைகள் முழங்கும், அரண்மனைப் பெண்கள் மகிழ்வார்கள் என்கிறான். ராமன் பரதனை ஆற்றுவித்து காலதர்மத்தைப் போதிக்கிறான்—மனித முயற்சி வரையறுக்கப்பட்டது; விதி உயிர்களை எதிர்திசைகளில் இழுக்கிறது; உலகச் சேர்க்கைகளின் முடிவு பிரிவே—செல்வம் சிதைவில், உயர்வு வீழ்ச்சியில், கூடல் பிரிவில், வாழ்வு மரணத்தில் முடிகிறது. பழுத்த கனி விழவே விழும்; உறுதியான வீடுகளும் சிதையும்; கடந்த இரவுகள் திரும்பாது; நதிகள் முன்னே ஓடும்; பகலும் இரவும் கோடைச் சூரியன் நீரை உலர்த்துவது போல ஆயுளைச் சுருக்குகின்றன. மரணம் பிரியாத துணை; ஆகவே தத்துவ ரீதியில் துயரம் பயனற்றது. இறுதியில் ராமன் உறுதியாகச் சொல்கிறான்—தந்தையின் ஆணையை நிறைவேற்ற வனவாசமே செய்வேன்; பரதன் அயோத்தியாவுக்குத் திரும்பி அரசதர்மத்தைப் பேண வேண்டும்; ஞானிகள் எந்த நிலையிலும் புலம்பார்।
भरतवाक्यं—रामस्य पुनरायोध्यागमननिषेधः (Bharata’s Plea and Rama’s Refusal to Return)
மந்தாகினி கரையில் ராமன் கூறிய ஆழ்ந்த உரைக்குப் பின், பரதன் நீண்ட, தர்மநியாயம் நிறைந்த வேண்டுகோளை முன்வைக்கிறான். ராமனின் சமநிலை மனமும் ஆலோசனைப் பழக்கமும் பாராட்டி, கைகேயி ‘தன் பொருட்டே’ செய்த பெருந்தவறை ஒப்புக்கொள்கிறான்; ஆனால் தாய்ப் பந்தத்தின் தர்மக் கட்டுப்பாட்டால் அவளைத் தண்டிக்க இயலவில்லை என்கிறான். தசரதன் போன்ற உயர்குலத்தில் பிறந்தவர் அறிந்தே அதர்மம் செய்வாரா எனக் கேள்வி எழுப்பி, “மரணத்தருவாயில் உள்ளோர் மயக்கமடைவார்” என்ற பழமொழியால் தசரதனின் தவறு கோபம், மயக்கம் அல்லது அவிவேகம் காரணமாக ஏற்பட்டதாகச் சுட்டுகிறான். தந்தையின் தவறைச் சரிசெய்வதே உண்மையான புதல்வ தர்மம்; தவறை ஆதரிப்பது அல்ல என்று பரதன் ராமனை வேண்டுகிறான். தாய், உறவினர், நண்பர்கள், நகர-ஜனபதப் பிரஜைகள் அனைவரின் நலனையும் எடுத்துரைத்து, அரசாபிஷேகம் மற்றும் ஆட்சி க்ஷத்திரியனின் முதன்மை கடமை; அதுவே பிரஜாரட்சையின் அடிப்படை என வலியுறுத்துகிறான். ஜடாதாரணம், வனவாசத் தவத்தை ஆட்சிக் கடமையுடன் ஒப்பிட்டு, நிச்சயமற்ற எதிர்காலப் புண்ணியத்தை விட உடனடி ராஜதர்மமே மேலானது எனக் கூறி, அங்கேயே புரோகிதரும் மூத்தோரும் ராமனுக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டுமெனக் கோருகிறான். அனைவரும் பரதன் சொற்களை ஆதரித்தாலும், ராமன் தந்தையாணையில் உறுதியாக இருந்து அயோத்திக்குத் திரும்ப மறுக்கிறான்; காண்போர் துயரத்தோடு அவரது வ்ரதநிலைத்தன்மையை வியப்பும் பக்தியும் கலந்து போற்றுகின்றனர்।
पितृवाक्यपालनम्, गयाश्रुति-उपदेशः, भरतस्य राज्यग्रहण-निर्देशः (Rama’s Counsel on Vows, the Gaya Śruti, and Bharata’s Return to Rule)
அயோத்தியா காண்டம் 107ஆம் சர்கத்தில் உறவினரால் மதிக்கப்பட்ட ஸ்ரீராமர், பரதன் மீண்டும் கூறிய உரைக்கு பதிலளித்து, கைகேயியின் மகனாகிய பரதனின் நிலை தர்மசம்மதமானது என உறுதிப்படுத்துகிறார். பின்னர் அவர் கடமை–நீதிச் சங்கிலியை விளக்குகிறார்—கைகேயி திருமணத்தின் போது தசரதன் அளித்த முன்னுறுதி, தேவர்–அசுரப் போரில் அவள் செய்த சேவைக்குப் பரிசாக வழங்கப்பட்ட வரங்கள், அவற்றின் அடிப்படையில் கைகேயி கேட்டது: பரதனுக்கு அரசாட்சி, ராமனுக்கு வனவாசம். தன் வனவாசத்தை விரதப் பின்பற்றலாகக் கருதி, தந்தையின் சத்தியம் நிலைக்க பரதன் விரைவில் பட்டாபிஷேகம் ஏற்க வேண்டும் என ராமர் அறிவுறுத்துகிறார். “அரசனை கடனிலிருந்து விடுவி” என்று கூறி, நிறைவேறாத உறுதியின் பாரத்தை நீக்கவும், தந்தை–தாயை மதித்து நடக்கவும் பரதனைத் தூண்டுகிறார். புத்ரதர்மத்தை வலுப்படுத்த கயா-சார்ந்த ஸ்ருதியை எடுத்துரைக்கிறார்—‘புத்’ எனும் நரகத்திலிருந்து தந்தையை மீட்பவன் ‘புத்ரன்’; முன்னோர்களைக் காக்கும் ஒருவன். ஆகவே பல புதல்வர்கள் வேண்டப்படுவர்; குறைந்தது ஒருவன் கயாவில் சிராத்தாதிகளைச் செய்து குலத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதே கருத்து. இறுதியில் ஆட்சிநெறி மற்றும் ஆறுதலுடன், பரதன் சத்ருக்னனும் இருபிறப்பாளர்களும் உடன் அயோத்திக்குத் திரும்பி குடிகளை மகிழ்வுடன் காக்க வேண்டும் என ராமர் கட்டளையிடுகிறார். தாம் சீதை–லக்ஷ்மணருடன் தண்டகாரண்யத்தில் நுழைகிறார்—மனிதர்களின் மீது பரதன் அரசாள, வனத்தின் மீது ராமன்; ஒருவருக்கு குடைநிழல், மற்றொருவருக்கு மரநிழல்; இருவரையும் சத்தியம் ஒன்றிணைக்கிறது.
जाबाल्युपदेशः — Jabali’s Pragmatic Counsel to Rama
இந்த ஸர்கத்தில் பரதனை ஆறுதல் கூறிக் கொண்டிருக்கும் ஸ்ரீராமரிடம் புகழ்பெற்ற பிராமணரான ஜாபாலி வந்து உரையாடுகிறார். அவர் கடுமையான, இவ்வுலகப் பயனையே முன்னிறுத்தும் நடைமுறைக் கருத்துகளை முன்வைத்து, உறவுகள் நிலைத்தவை அல்ல—மனிதன் தனியே பிறக்கிறான், தனியே இறக்கிறான்—என்று கூறுகிறார்; பெற்றோர்‑இல்லறப் பற்றுதலை தற்காலிக தங்குமிடம்போல் விளக்குகிறார். ஆகவே தந்தையின் அரசை விட்டு வேதனையூட்டும், முள்ளான பாதையில் நிலைத்திருக்க வேண்டாம்; செழிப்பான அயோத்திக்குத் திரும்பி உடனே அபிஷேகம் ஏற்று அரசுரிமைகளை அனுபவித்து ராஜதர்மத்தை நடத்த வேண்டும் என்று ராமரைத் தூண்டுகிறார். அயோத்தி தன் உரிய அரசனை எதிர்நோக்கி நிற்கிறது என்றும் அவர் வர்ணிக்கிறார். பின்னர் ஜாபாலியின் வாதம் சடங்கு‑சந்தேகமாகவும் தீவிரமாகவும் மாறுகிறது. அஷ்டகா, ஸ்ராத்தம் போன்ற பித்ரு‑அர்ப்பணங்கள் பயனற்றவை எனக் கேள்வி எழுப்பி, சில தர்மசாஸ்திர விதிகள் தானம் மற்றும் கீழ்ப்படிதலை உருவாக்க சமூகத்தில் அமைக்கப்பட்ட கருவிகள் எனச் சுட்டுகிறார். இறுதியில் பரோக்ஷத்தை விட பிரத்யக்ஷமே முதன்மை என்று கூறி, பரதன் அளித்த அரசை ராமர் ஏற்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார்—இது அறிவுடையோரின் பொதுமதத்திற்கும் ஒத்ததாகவும் சமூகத்திற்கு முன்மாதிரியாகவும் இருக்கும் என்கிறார்.
सत्यधर्मप्रतिपादनम् (Rama’s Defense of Truth and Dharma in Reply to Jabali)
அயோத்தியா காண்டம் 109ஆம் சர்க்கத்தில், ஜாபாலி ராமரை நடைமுறை காரணங்களால் திரும்ப வரச் சம்மதிக்கச் செய்திட முயன்ற ஆலோசனைக்கு எதிராக, ராமர் அளிக்கும் நீண்ட நெறியியல் மறுப்புரை பதிவாகிறது. ஜாபாலியின் மரியாதைமிகு நோக்கத்தை ராமர் முதலில் ஏற்றுக்கொண்டாலும், தர்மம் மற்றும் மரியாதை (மர்யாதை) என்ற அளவுகோலில் அது தீங்கானது என வகைப்படுத்துகிறார். அரசதர்மம் சத்தியமும் அஹிம்சையும் என்ற நிலையான அடித்தளத்தில் நிற்கிறது; உலகின் நிலைமை சத்தியத்தால் தாங்கப்படுகிறது; முனிவரும் தேவரும் சத்தியத்தை உயர்ந்த நற்குணமாகப் போற்றுகின்றனர் என அவர் நிறுவுகிறார். பொய் சமூகத்திற்கு அருவருப்பானதும் ஆன்மீகமாக அழிவைத் தருவதும் எனக் கூறி, தானம், யாகம், தவம், வேதங்கள்கூட சத்தியமே ஆதாரம் என ராமர் வலியுறுத்துகிறார். பின்னர் தன் நிலைக்கு இதைச் சேர்த்துக் கூறுகிறார்: தந்தையின் முன்னிலையில் வனவாசத்தை ஏற்றுக் கொண்டதால் “சத்தியத்தின் பாலம்” உடைக்க மாட்டேன்; பேராசை, மயக்கம், அறியாமை போன்ற காரணங்களால் வாக்குறுதி மீற மாட்டேன். பொய்முகம் கொண்ட நிலையற்றவர்களின் அர்ப்பணங்களை தேவரும் பித்ருக்களும் ஏற்கார் என எச்சரித்து, நல்லோரின் வழக்கத்திற்கேற்ப வனவாசத்தைப் புண்ணியப் பாரமாக ஏற்றுக்கொள்கிறார். இறுதியில் (சில மரபுகள் இடைச்செருகல் எனக் குறிப்பிடும்) நாஸ்திக வாதத்தை கண்டிக்கும் பகுதி வருகிறது. அப்போது ஜாபாலி, தன் முன்சொல் சூழ்நிலைப் பொருத்தமான சமாதானப் பேச்சே என விளக்கி, தன் ஆஸ்திக நிலைப்பாட்டை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தி, ராமரை அமைதிப்படுத்தி நலமளிக்கும் ஆலோசனைக்குத் திசைதிருப்ப விரும்புகிறார்.
लोकसमुत्पत्ति-वर्णनम् तथा इक्ष्वाकुवंश-प्रशंसा (Cosmogony and Ikshvaku Genealogy as Counsel to Rama)
இந்த சர்கத்தில் கோபமுற்றிருந்த ஸ்ரீராமரை அமைதிப்படுத்தி திருத்துவதற்காக மகரிஷி வசிஷ்டர் உபதேசம் செய்கிறார். ஜாபாலி முன்பு கூறிய உரையை அவர் நாஸ்திகப் பிரசாரமாகக் கருதாமல், ராமரை மீண்டும் திரும்பச் செய்யும் நோக்கில் கூறப்பட்ட நடைமுறைத் தூண்டுதல் என மறுவிளக்கம் செய்து, பின்னர் அதிகாரபூர்வமான தர்மபோதனையை முன்வைக்கிறார். அதில் சிருஷ்டி-தோற்றம் சுருக்கமாக கூறப்படுகிறது—ஆதியில் முதற்கடல்கள்/நீரே இருந்தது; பின்னர் ஸ்வயம்பூ பிரம்மா தோன்றினார்; வராஹ அவதாரத்தில் பூமி உயர்த்தி மீட்கப்பட்டது. அதன் பின் மனு, இக்ஷ்வாகு முதலாக அயோத்தியாவின் புகழ்பெற்ற அரசர்களின் வம்சவரிசை விவரிக்கப்படுகிறது. இந்த வம்சவழி நீதித்-தர்மத்தின் சான்றாக அமைகிறது—இக்ஷ்வாகு குல மரபில் மூத்த மகனே அரசாபிஷேகத்திற்குரியவன். ஆகவே தசரதனின் மூத்த வாரிசான ராமன் அரசாட்சியை ஏற்று, மக்களைப் பாதுகாத்து, முன்னோர்களின் ராஜதர்மத்தைத் தொடர வேண்டும் என வசிஷ்டர் அறிவுறுத்துகிறார். சிருஷ்டிச் சிந்தனை, வம்ச நினைவு, வாரிசுரிமை நெறி ஆகியவற்றை இணைத்து, ராமனின் அரசேற்பு குலதர்மமும் பொதுநலமும் காக்கும் என இச்சர்கம் நிறுவுகிறது.
अयोध्याकाण्डे एकादशोत्तरशततमः सर्गः (Sarga 111: Counsel on Gurus, Parental Debt, and Bharata’s Protest)
இந்த சர்க்கத்தில் அதிகாரம், கீழ்ப்படிதல், கடன் தீர்த்தல் ஆகியவற்றைச் சுற்றி ஒழுங்கான நெறி-விவாதம் நிகழ்கிறது. ராஜபுரோகிதரும் குருவுமான வசிஷ்டர், மனிதனுக்கு மூன்று ‘குருக்கள்’—ஆசாரியர், தந்தை, தாய்—என்று ராமனுக்கு நினைவூட்டுகிறார்; மூத்தோருக்கும் சபைக்கும் கீழ்ப்படிதல் நற்பாதையை காக்கும் என வலியுறுத்துகிறார். ராமன் பதிலாக, வளர்ப்பும் அன்பும் அளித்த பெற்றோரின் கடன் எப்போதும் தீராது; தசரதனுக்கு அளித்த வாக்கு பொய்யாக முடியாது என்று உறுதியாகச் சொல்கிறான். பின்னர் துயருற்ற பரதன் குச்சைப் புல் பரப்பச் செய்து ராமன் குடிலின் முன் ‘பிரத்யுபவேசனம்’ (படுத்துப் போராட்டம்) செய்ய முனைகிறான்; ராமன் திரும்ப வர வேண்டும் என்பதே அவன் நோக்கம். ராமன், அபிஷேகமடைந்த அரசனுக்கு இத்தகைய எதிர்ப்பு முறையல்ல என்று மறுத்து, பரதனை எழுப்பி அயோத்திக்குத் திரும்பச் சொல்கிறான். கூடியிருந்த நகரவாசிகளும் கிராமவாசிகளும் தந்தையின் ஆணையிலிருந்து ராமனை மாற்ற இயலாது என்று ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். பரதன் சபையின் முன் முறையாக உரைத்து, அரசாட்சிக் கோரிக்கையில் தன் உடந்தை இல்லை என்றும், தானே பதினான்கு ஆண்டுகள் வனவாசம் ஏற்கத் தயாரெனவும் கூறுகிறான். பரதனின் நேர்மையைப் பார்த்த ராமன் வியந்து, தசரதனின் முன் உறுதிமொழியின் கட்டுப்பாட்டை மீண்டும் நிலைநாட்டி, வனவாசத்தில் மாற்றீடு செய்வது தர்மத்திற்கும் சத்தியத்திற்கும் விரோதம் எனக் கூறி, தர்ம-சத்தியத்தோடு இணைந்த தன் தீர்மானத்தை உறுதியாகப் பேணுகிறான்.
पादुकाप्रदानम् (The Gift of the Sandals and Delegated Kingship)
இந்த ஸர்கத்தில் சித்ரகூடத்தில் சகோதரர்கள் சமாதானமடைந்த பின் நிகழும் தர்மநிறை தீர்மானம் கூறப்படுகிறது. மறைந்திருந்த முனிவர்கள் அந்த தர்மமிகு சந்திப்பை கண்டு போற்றி, அது மங்களகரமும் எதிர்கால நன்மைகளைச் சுட்டுவதுமாக—ராவணவதத்தின் விரும்பிய நிறைவேற்றத்தையும் குறிப்பதாக—கருதுகின்றனர். நடுக்கத்துடனும் உறுதியுடனும் பரதன், ராஜதர்மமும் குலதர்மமும் முன்வைத்து ராமன் அரியணையை ஏற்க வேண்டுமென வேண்டுகிறான். தனக்கே தனியாக ஆட்சி நடத்த இயலாததை ஒப்புக்கொண்டு, உறவினரும் வீரரும் குடிகளும் அனைவரும் ராமனையே நோக்கி நிற்கிறார்கள் எனச் சொல்கிறான். ராமன் அன்புடன் அறிவுறுத்துகிறான்—பரதனுக்கு இயல்பானதும் பயிற்சியால் வளர்ந்ததுமான ஞானம் உண்டு; அமைச்சர்களும் விவேக ஆலோசகர்களும் உடன் ஆலோசித்து ஆட்சி நடத்த வேண்டும்; கைகேயியின்மேல் கோபம் கொள்ளக் கூடாது. ஆனால் தந்தையின் வாக்குறுதி அசைக்க முடியாதது என, இயலாதவற்றை உவமையாகக் கூறி தன் உறுதியை வெளிப்படுத்துகிறான். பின்னர் பரதன் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பாதுகைகளை அர்ப்பணிக்கிறான். ராமன் அவற்றில் பாதம் வைத்து மீண்டும் பரதனுக்கே அளித்து, அதிகாரத்தின் சின்னமாக அவற்றை நிறுவுகிறான். பரதன் பதினான்கு ஆண்டுகள் நகருக்கு வெளியே தவவாழ்வு மேற்கொண்டு, அரசாட்சியை பாதுகைகளின் கீழ் நடத்துவேன்; காலத்துக்கு ராமன் திரும்பாவிட்டால் தீக்குளிப்பேன் எனப் பிரமாணம் செய்கிறான். ராமன் ஒப்புக்கொண்டு பரதன், சத்ருக்னனை அணைத்து, கைகேயியைப் பாதுகாக்கவும் வெறுப்பு கொள்ளாமலும் ஆணையிட்டு, மூத்தோரை வணங்கி புறப்படுகிறான். தாய்மார்கள் துயரால் குரல் தடைபட்டு விடை சொல்ல இயலாது; ராமனும் கண்ணீருடன் குடிலில் நுழைகிறான்.
पादुकाप्रदानं भरतस्य निवृत्तिश्च (The Sandals Bestowed; Bharata’s Return Toward Ayodhya)
இந்த சர்க்கத்தில் பேச்சுவார்த்தையிலிருந்து குறியீட்டு ஆட்சிக்கான மாற்றம் நிறைவு பெறுகிறது. பரதன் சத்ருக்னனும் அமைச்சர்குழுவும் உடன், ஸ்ரீராமரின் பாதுகைகளைப் பெற்றுக்கொண்டு அயோத்தி நோக்கி மீளப் புறப்படுகிறான். அயோத்தியின் “யோகக்ஷேமம்” (பாதுகாப்பும் நலனும்) கருதி பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பாதுகைகளை அளிக்க வேண்டும் என்று வசிஷ்டர் ராமரைத் தூண்டுகிறார்; அப்போது ராமர் கிழக்குநோக்கி முறையாக நின்று, தெளிவாக “ஆட்சி நடத்துவதற்காக” என்று கூறி அந்தப் பாதுகைகளை பரதனுக்கு அருள்கிறார். பரதன் தசரதரின் பதினான்கு ஆண்டு உறுதியை உறுதியாக நினைவூட்டி, வனவாச விதிகளை அசைக்க முடியாத தர்மவாக்காக ஏற்றுக்கொள்கிறான். பரத்வாஜர் பரதனின் இயல்பான உயர்குணத்தைப் புகழ்ந்து, நற்குணம் அவனில் இயற்கையாகவே நிலைபெற்றுள்ளது என்றும், இப்படிப் பட்ட தர்மபுதல்வன் மூலம் தசரதர் இன்னும் உயிருடன் இருப்பதுபோல் எனவும் கூறுகிறார். பின்னர் ரதங்கள், குதிரைகள், யானைகள் உடன் சேனை திரும்புகிறது; யமுனை, கங்கை கடத்தல்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன; ஸ்ருங்கிபேரபுரம் நுழைவு வர்ணிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் அயோத்தி தோன்றுகிறது—அமைதியாக, மகிழ்ச்சியற்றதாக, ஒளியிழந்ததாக; அதை கண்ட பரதன் துயரத்தில் மூழ்கி சாரதியிடம் கருணையுடன் உரைக்கிறான்.
अयोध्याप्रवेशः — Bharata Enters Ayodhya and Perceives the City’s Desolation
இந்த ஸர்கத்தில் பரதன் விரைவாக ரதத்தில் அயோத்தியில் நுழைகிறான். ரதத்தின் ஆழ்ந்த, மனமமைதியளிக்கும் முழக்கம் நகரத்தின் மௌனத்துக்கு எதிர்மாறாக ஒலிக்கிறது. பின்னர் தொடர்ச்சியான உவமைகளால் அயோத்தி ஒரு நகரப் புலம்பலாக வர்ணிக்கப்படுகிறது—ஒளியற்ற இரவுபோல் பூனைகளும் ஆந்தைகளும் உலாவும் நிலை; சந்திரன் துணையற்ற ரோஹிணிபோல்; வறண்ட மலைநீர் ஓடைபோல், அணைந்த யாகஅக்னிபோல், தோற்ற படைபோல். மேலும் அது அலைஒலி அடங்கிய கடல்போல், சோமயாகத்திற்குப் பின் வெறிச்சோடிய வேதிபோல், காளை இன்றிய மாடுமந்தைபோல் தோன்றுகிறது; அதேபோல் மணிகள் சிதறிய புதிய முத்துமாலை, விழுந்த நட்சத்திரம், காட்டுத்தீயால் கருகிய கொடி, மேகமூடிய வானம், மாசடைந்த குடிநீரிடம்—இவை அலங்காரச் சிதைவு, ஒளிமங்கல், விழாக்கோலம் குலைவு ஆகியவற்றை உணர்த்துகின்றன. பரதன் சாரதியிடம் கேட்கிறான்—இப்போது பாடல்களும் வாத்தியங்களும் ஏன் ஒலிக்கவில்லை? மலர்மாலைகளின் மணம், மதுவின் வாசனை, சந்தனம் மற்றும் அகுருவின் நறுமணம் ஏன் காற்றில் பரவவில்லை? ராமன் வனவாசம் சென்ற பின் ஏன் போக்குவரத்து ஒலி, விழாக்கால அசைவு அனைத்தும் நின்றுவிட்டது? அயோத்தியின் செல்வச்சிறப்பு ராமனுடன் சேர்ந்து போய்விட்டது; ராமன் திரும்பினால்தான் அனைவரின் மகிழ்ச்சி மீண்டும் மலரும் என்று அவன் முடிவுசெய்கிறான். துயருடன் பரதன் தசரதனின் அரண்மனைக்குள் நுழைகிறான்—சிங்கமற்ற மாளிகைபோல் அது வெறுமையாக; மேலும் அந்தப்புரம் சூரியமற்ற நாள்போல் ஒளியிழந்ததைப் பார்த்து அவன் அழுதான்.
पादुकाभिषेकः — The Consecration of Rama’s Sandals and Bharata’s Trusteeship at Nandigrama
அயோத்தியில் தாய்மாரை பாதுகாப்பாக அமைத்த பின், துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்தாலும் உறுதியான விரதத்துடன் பரதன் மூத்தோர்களையும் குரு வசிஷ்டரையும் வணங்கி நந்திகிராமம் செல்ல அனுமதி கோருகிறான். ராமன் இன்றித் தன்னால் அரசசுகம் அனுபவிக்க இயலாது; ராமவியோகத்தில் ஆட்சி செய்வதைவிட துக்கத்துடனே வாழ்வேன் என்று அறிவிக்கிறான். அமைச்சர்களும் வசிஷ்டரும் அவன் சகோதரபக்தியையும் தர்மமார்க்க நிஷ்டையையும் பாராட்டுகின்றனர். பின்னர் பரதன் ரதத்தைத் தயாரிக்க ஆணையிட்டு, சத்ருக்னனுடன், பிராமண ஆசாரியர்கள் முன்னணியில் புறப்படுகிறான்; அழைப்பின்றியே சேனையும் நகரமக்களும் பின்தொடர்வது அவன் தீர்மானத்திற்கான மக்கள் ஒப்புதலைக் காட்டுகிறது. நந்திகிராமம் அடைந்த பரதன் ராமனின் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பாதுகைகளைத் தலையில் தாங்கி, இந்த ராஜ்யம் ராமன் தன்னிடம் ‘ந்யாசம்’ போல ஒப்படைத்த நம்பிக்கை—சந்நியாசி போல் காக்க வேண்டிய பொறுப்பு என்று பிரகடனம் செய்கிறான். பாதுகைகளை தர்மாசனத்தின் சின்னமாக நிறுவி, அவற்றின் மீது குடை-சாமரம் போன்ற அரசச் சின்னங்கள் ஏந்தப்பட வேண்டும் என்று விதிக்கிறான். ராமன் திரும்பும் வரை நாட்டை காத்து, அவர் வந்தவுடன் அயோத்தியும் ராஜ்யமும் அவருக்கே ஒப்படைத்து மீண்டும் சேவகனாக இருப்பேன் என்று உறுதி செய்கிறான். இறுதியில் பரதன் வல்கலமும் ஜடையும் அணிந்த தபஸ்வி போல் வாழ்ந்து, பாதுகைகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து மட்டுமே ஆட்சி நடத்தி, எல்லா காரியங்களையும் அர்ப்பணங்களையும் முதலில் அவற்றிற்கே சமர்ப்பித்து ஆட்சியை பொறுப்புள்ள காவல்-ந்யாசமாக மாற்றுகிறான்.
तपस्विनाम् औत्सुक्यं राक्षसत्रासश्च (Ascetics’ Anxiety and the Fear of Rakshasas)
சித்ரகூட்டத் தவவனத்தில் பரதன் புறப்பட்ட பின், அங்கு வாழ்ந்த தவசிகள் நடத்தில் பெரும் மாற்றம் ஏற்பட்டதை ராமன் கண்டான்—அச்சம், மறைநோக்குகள், மெளனக் கலந்த ஆலோசனைகள். தன், லக்ஷ்மணன் அல்லது சீதையின் ஏதோ குறையால் ஆசிரமத்தின் அமைதி குலைந்ததோ என எண்ணி, பணிவுடன் குலபதியிடம் காரணம் கேட்டான். முதிய முனிவர் சீதையின் ஒழுக்கத்தில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை என்று உறுதியாகக் கூறி, ராமன் இருப்பதால் ராக்ஷஸர்களின் பகை மேலும் தீவிரமடைந்ததே கலக்கத்துக்குக் காரணம் என்றார். தவசிகள் சொன்னார்கள்—ராக்ஷஸர்கள் அருவருப்பான வடிவங்கள் எடுத்து தாக்கி தவசிகளை கொன்று விடுகின்றனர்; யாகத் தயாரிப்புகளைச் சிதைத்து, ஸ்ருவம் முதலிய கருவிகளையும் பாத்திரங்களையும் சிதறடிக்கின்றனர்; புனித அக்கினியில் நீர் ஊற்றி அணைக்கின்றனர்; கலசம், குடம் போன்றவற்றை உடைக்கின்றனர். ஜனஸ்தானத்திற்கு அருகில் வாழும் ராவணனின் சகோதரன் கரன், தவசிகளை வேரறுப்பதில் பெயர் பெற்றவன்; ராமனைச் சகிக்கமாட்டான் என்றும் அவர்கள் குறிப்பிட்டனர். ஆகவே இங்கு தங்குவது முனிவர்களுக்கும் அரச தம்பதிக்கும் ஆபத்தென முடிவு செய்து, அருகிலுள்ள கனிகள் நிறைந்த காட்டில் உள்ள தங்கள் பழைய அடைக்கலத்திற்குச் செல்லத் தீர்மானித்து, ராமனையும் உடன் வர அழைத்தனர். ராமன் வார்த்தைகளால் அவர்களைத் தடுக்க இயலாமல், சிறிது தூரம் வரை உடன் சென்று வணங்கி, அவர்களின் அனுமதியுடன் உபதேசத்தைப் பெற்று, மீண்டும் தன் புனித ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினான்—அவர்கள் விட்டு சென்றபோதும் அவன் உறுதியுடன் நிலைத்திருந்தான்.
अत्र्याश्रमगमनम् तथा अनसूयोपदेशः (Arrival at Atri’s Hermitage and Anasuya’s Counsel)
தபஸ்விகள் புறப்பட்ட பின், முன் தங்கிய இடத்தில் இனி தங்குவது உகந்ததல்ல என ஸ்ரீராமர் எண்ணுகிறார். பரதன், அந்தப்புர ராணிகள், அயோத்தி மக்கள் ஆகியோரின் நினைவுகள் மனத்தை கலங்கச் செய்கின்றன; மேலும் பரதசேனையின் முகாமால் குதிரை-யானைகள் முதலியவற்றால் அந்த இடம் உடல்மாசு பெற்றதாகவும் தோன்றுகிறது. ஆகவே ராமர் சீதா, லக்ஷ்மணருடன் புறப்பட்டு பகவான் அத்ரியின் ஆசிரமத்தை அடைகிறார். ராமர் வணங்க, அத்ரி அவரை மகனென அன்புடன் ஏற்று சிறந்த விருந்தோம்பல் செய்து, லக்ஷ்மணரையும் சீதையையும் ஆறுதல் கூறுகிறார். பின்னர் அவர் தமது முதுமை பெற்ற மனைவி, கடுந்தபஸால் புகழ்பெற்ற தபஸ்வினி அனசூயையை அழைக்கிறார்—உலகநலனுக்கான அவளது தபோபல மகிமை (அன்னவளத்தை அளித்தல், கங்கையின் ஓட்டத்திற்குக் காரணமாதல், தடைகளை நீக்குதல், தெய்வப் பணிக்காக காலமாற்றம் போன்ற தபம்) பிரசித்தம் எனக் கூறி—சீதையை அவளிடம் செல்லுமாறு ஆணையிடுகிறார். சீதா அனசூயையை பிரதட்சிணம் செய்து வணங்கி, மிகுந்த முதுமையால் நடுங்கும் உடலைக் கண்டு நலன் விசாரிக்கிறாள். சீதையின் தர்மநடத்தைப் பார்த்து மகிழ்ந்த அனசூயை, ராமனைத் தொடர்ந்து வனக்கஷ்டங்களை ஏற்றுக் கொண்ட தீர்மானத்தைப் பாராட்டி, பதிவிரதா-தர்மத்தை உபதேசிக்கிறாள்—நற்குணமுள்ள பெண்ணுக்கு கணவரே பரம சரணம், தெய்வத்துக்கு ஒப்பானவர்; நிஷ்டை கீர்த்தியும் புண்ணியமும் தரும், கட்டுப்பாடற்ற காமம் வீழ்ச்சிக்கும் அபகீர்த்திக்கும் காரணம். இச்சர்கத்தில் பயணவிவரம், விருந்தோம்பல் முறை, தபோமகிமை, சீதைக்கான நெறியுரை ஆகியவை ஒன்றிணைகின்றன.
अनसूयोपदेशः तथा सीताया स्वयंवरकथा (Anasuya’s Counsel and Sita’s Swayamvara Narrative)
காட்டாசிரமத்தில் விருந்தோம்பலும் வணக்கமும் நிறைந்த சூழலில் அனசூயா தேவி வைதேகி சீதைக்கு தர்மோபதேசம் செய்கிறாள். சீதை பணிவுடன் பதிலளித்து—கணவன் தான் மனைவிக்குக் குரு; கணவனுக்குச் சேவை (பதிசுஷ்ரூஷை) பெண்களுக்கு முதன்மைத் தவம் என உறுதிப்படுத்துகிறாள். சாவித்ரியின் பத்தினித் தர்மத்தால் பெற்ற விண்ணுலகப் பெருமை, ரோஹிணியின் சந்திரனுடன் பிரியாமை போன்ற எடுத்துக்காட்டுகள் மூலம் நிலையான தாம்பத்திய விரதத்தின் மகிமை விளக்கப்படுகிறது. மகிழ்ந்த அனசூயா சீதைக்கு தெய்வீக அலங்காரங்களை அளிக்கிறாள்—மாலை, ஆடை, நகைகள், நறுமண அனுலேபனம், சிறந்த லேபம்—இவை மங்காதவை, எப்போதும் புதுமையுடன் எல்லாக் காலத்துக்கும் ஏற்றவை எனக் கூறுகிறாள். சீதையின் அலங்காரம், ஸ்ரீலட்சுமி விஷ்ணுவின் திருவை வளர்ப்பதுபோல் தாம்பத்திய ஒற்றுமையைப் புனிதமாக்குகிறது. பின்னர் அனசூயா சீதையின் பிறப்பும் திருமணமும் பற்றிய வரலாற்றை கேட்கிறாள். சீதை கூறுகிறாள்—ஜனகர் யாகநிலத்தில் உழுதபோது நான் பூமியிலிருந்து அயோனிஜையாக வெளிப்பட்டேன்; முதன்மை அரசி என்னைத் தத்தெடுத்து வளர்த்தாள். தகுந்த வரனைத் தேடி ஜனகர் கவலைப்பட்டதால், வருணனுடைய கனமான தெய்வீக வில்லை மையமாக வைத்து சுயம்வரம் அமைத்தார்; பல அரசர்கள் அதைத் தூக்கவும் இயலவில்லை. பின் விஸ்வாமித்திரருடன் ராமன், லக்ஷ்மணன் வந்தனர்; ராமன் கணநேரத்தில் வில்லில் நாண் ஏற்றி அதை முறித்தான். சத்தியநிஷ்டை கொண்ட ஜனகர் சீதையை ராமனுக்கு அளிக்கத் தீர்மானித்தாலும், ராமன் தசரதரின் சம்மதம் வரும் வரை காத்தான். தந்தையின் அனுமதியுடன் விதிப்படி திருமணம் நிறைவேறி, சீதை ராமனிடம் தன் தர்மமயமான பத்தினிப் பக்தியை வெளிப்படுத்துகிறாள்.
अनसूयाप्रीतिदानम् — Anasūyā’s Blessing and the Forest Path
இந்த ஸர்கத்தில் அனசூயா-பிரசங்கம் நிறைவடைந்து, குழு மேலும் ஆழ்ந்த வனத்திற்குள் செல்கிறது. சீதை இனிமையாகவும் விரிவாகவும் கூறிய வரலாறு—சிறப்பாக சுயம்வர நிகழ்ச்சி—கேட்டு அனசூயா தாயன்புடன் சீதையின் நெற்றியில் முத்தமிட்டு அணைத்துக்கொள்கிறாள். பின்னர் புறப்பட அனுமதி அளித்து, தன் முன்னிலையில் சீதை அலங்கரிக்கப்பட வேண்டும் எனக் கோரி, பிரீதிதானமாக தெய்வீக ஆடைகளும் ஆபரணங்களும் வழங்குகிறாள். தெய்வமங்கை போல் ஒளிவீசும் சீதை வணங்கி ராமனை அணைகிறாள்; அவளுக்குக் கிடைத்த அரிய மரியாதையைப் பார்த்து ராமனும் லக்ஷ்மணனும் மகிழ்கிறார்கள். அதன்பின் மாலை முதல் இரவு வரை கவி-நயமான காட்சி விரிகிறது—சூரியாஸ்தமனம், பறவைகள் கூண்டுகளுக்குத் திரும்புதல், கலசங்களுடன் ஸ்நானத்திலிருந்து திரும்பும் முனிவர்கள், அக்னிஹோத்ர புகை, அடர்த்தியாகும் வனநிழல், இரவுயிர்களின் அசைவு, நட்சத்திரங்களுக்கு நடுவே நிலவின் உதயம். সিদ্ধ தபஸ்விகளின் அதிதி-சத்காரத்தில் புனித இரவு கழிந்து, விடியற்காலையில் ராம-லக்ஷ்மணர் விடைபெறுகின்றனர். வனவாசி பிராமண தபஸ்விகள் மனிதபட்சிகள், உருவமாற்றும் ராக்ஷஸர்கள், இரத்தம் அருந்தும் கொடிய உயிர்கள் குறித்து எச்சரித்து, பழம் சேகரிக்க முனிவர்கள் பயன்படுத்தும் பாதுகாப்பான பாதையையும் காட்டுகின்றனர். அவர்களின் ஆசீர்வாதத்துடன் ராமன் சீதை, லக்ஷ்மணன் உடன் அடர்ந்த வனத்தில் நுழைகிறான்—மேகக்கூட்டத்தில் சூரியன் புகுவது போல।
Ayodhya Kanda centers on vacana-dharma (the ethics of keeping one’s word) and rājadhrama (kingship as moral constraint). Daśaratha’s earlier boons bind him to a course he abhors, demonstrating that royal authority is not merely power but accountability to truth and public trust. Rāma’s response elevates obedience from passive submission to an active ethical choice: he treats the father’s command as a dharmic imperative that prevents social fracture, even at personal cost. The book also explores companionate duty (Sītā’s insistence on shared exile) and political integrity (Bharata’s refusal to benefit from wrongdoing), framing legitimacy as rooted in self-restraint rather than possession of the throne.
Key episodes include: (1) announcement and preparations for Rāma’s consecration; (2) Mantharā’s incitement of Kaikeyī; (3) Kaikeyī’s demand for Bharata’s kingship and Rāma’s exile; (4) Daśaratha’s grief and compelled consent; (5) Rāma’s acceptance, Sītā’s decision to accompany him, and Lakṣmaṇa’s resolve to follow; (6) public lament and ominous portents; (7) departure from Ayodhyā and travel via Tamasā and Gaṅgā with Guha’s help; (8) visit to Bharadvāja and settlement at Citrakūṭa; (9) Daśaratha’s remorse, confession of past sin, and death; (10) Bharata’s return, denunciation of Kaikeyī, funeral rites, refusal of the throne, and journey to bring Rāma back with coronation materials.
The principal figures are Rāma (ideal heir who chooses exile as duty), Sītā (insists on accompanying her husband), Lakṣmaṇa (protective brother whose anger is disciplined by Rāma’s dharma), Daśaratha (tragic king bound by boons), Kaikeyī (queen who activates the boons), and Mantharā (catalyst of the crisis). Supporting but pivotal roles are played by Sumantra (escort and moral witness), Vasiṣṭha (ritual-political stabilizer after the king’s death), Bharata (refuses usurpation and seeks Rāma), Śatrughna (Bharata’s ally), Guha (Niṣāda host and guide), and Bharadvāja (sage who legitimizes the forest route).
Ayodhya Kanda provides the causal bridge between the youthful heroics of Bālakāṇḍa and the wilderness-centered conflict of Araṇyakāṇḍa. It relocates the epic from courtly promise to ascetic trial, converting Rāma’s princely excellence into a sustained ethical experiment under deprivation. Politically, it explains the succession crisis that later motivates Bharata’s regency and shapes Ayodhyā’s stance during Rāma’s absence. Thematically, it establishes the Ramayana’s central claim that dharma is tested most severely when it conflicts with personal happiness and immediate justice.
The kanda teaches: (1) integrity of speech and promise-keeping as social foundations; (2) leadership through forbearance—refusing retaliatory violence even under provocation; (3) ethical companionship—Sītā’s model of shared duty and courage; (4) legitimacy through renunciation—Bharata’s refusal to profit from injustice; and (5) the inevitability of moral consequence—Daśaratha’s remorse and death underscore that unrighteous outcomes, even when legally compelled, exact psychological and karmic cost.
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.