Sarga 27
सीताया वनगमननिश्चयः (Sita’s Resolve to Accompany Rama to the Forest)
अयोध्याकाण्ड
அயோத்தியா காண்டம் 27ஆம் சர்க்கத்தில், வனவாசம் குறித்து ராமர் சீதையைத் தடுக்குமாறு, அவளுடைய உரிய பங்குபற்றலை அலட்சியப்படுத்தும் போல் பேசுகிறார் என்று சீதை எண்ணுகிறாள்; அதற்கு அவள் நீண்டதும் உறுதியானதுமான பதிலை அளிக்கிறாள். மனைவி ஒருத்தியே கணவனின் விதியை (பர்த்ரு-பாக்யம்) பகிர்வாள்; கணவனே இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் பெண்ணுக்கான நிலையான அடைக்கலம் என்று அவள் வலியுறுத்துகிறாள். தந்தை-தாயிடமிருந்து தர்மம் கற்றவள் என்பதால், தன் நடத்தையைப் பற்றி மேலும் அறிவுரை தேவையில்லை எனத் தெளிவாகச் சொல்கிறாள். சீதை—மக்கள் இல்லாத கடின வனத்தில் ராமருக்கு முன்பே சென்று, அவரின் பாதை எளிதாக முள்களையும் மிதித்து நசுக்குவேன் என்று சபதம் செய்கிறாள். பழம்-வேர் உண்டு கட்டுப்பாட்டுடன் வாழ்வேன்; ஒருபோதும் சுமையாக மாறமாட்டேன் என்று உறுதி அளிக்கிறாள். இங்கு சட்டநியாயத் தர்க்கத்திலிருந்து உணர்ச்சி நிறைந்த பற்றுதலுக்கு ஓட்டம் மாறுகிறது—ராமப் பிரிவு தாங்க முடியாதது; அவரின்றி சொர்க்கமும் வேண்டாம். நதிகள், மலைகள், தாமரை ஏரிகள், வனவிலங்குகள் சூழ ராமருடன் வனவாழ்க்கை மகிழ்ச்சியான துணைமையாக அவள் கற்பனை செய்கிறாள். இறுதியில், அவள் வேண்டுகோள்களின்போதும் ராமர் இன்னும் தயங்குகிறார்; அவளைத் தடுக்க வனவாசத்தின் துன்பங்களை விவரிக்கத் தொடங்குகிறார்—அடுத்த வாதப் பரிமாற்றத்திற்கான முன்னோட்டமாக இது அமைகிறது.
Shlokas
Verse 1
एवमुक्ता तु वैदेही प्रियार्हा प्रियवादिनी।प्रणयादेव संक्रुद्धा भर्तारमिदमब्रवीत्।।।।
இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, அன்பிற்குரியவளும் இனிய மொழியாளுமான வைதேஹி, காதலாலேயே சினமுற்று, தன் கணவரிடம் இவ்வாறு கூறினாள்.
Verse 2
किमिदं भाषसे राम वाक्यं लघुतया ध्रुवम्।त्वया यदपहास्यं मे श्रुत्वा नरवरात्मज।।।।
ராமா! இவ்வளவு இலகுவாகவும் உறுதியாகவும் ஏன் இப்படிப் பேசுகிறீர்? நரவரன் புதல்வரே! இதே சொற்களை யாரேனும் உமக்குச் சொல்லி நீர் கேட்டால், நீரும் இதை நகைப்புக்குரியதாகவே எண்ணுவீர்.
Verse 3
आर्यपुत्र पिता माता भ्राता पुत्रस्तथा स्नुषा।स्वानि पुण्यानि भुञ्जानाः स्वं स्वं भाग्यमुपासते।।।।
ஆரியபுத்திரா! தந்தை, தாய், சகோதரன், மகன், மேலும் மருமகளும் கூட—ஒவ்வொருவரும் தம் தம் புண்ணியத்தின் பலனை அனுபவித்து, தம் தம் விதியையே அடைகின்றனர்.
Verse 4
भर्तुर्भाग्यं तु भार्यैका प्राप्नोति पुरुषर्षभ।अतश्चैवाहमादिष्टा वने वस्तव्यमित्यपि।।।।
ஆண் சிறந்தவனே! கணவனின் விதியில் மனைவியே ஒருத்தி பங்குபெறுகிறாள். ஆகையால் எனக்கும் ‘வனத்தில் வாழ வேண்டும்’ என்ற கட்டளை உண்டு; உமது ஆணை என்மேலும் கட்டாயம்.
Verse 5
न पिता नात्मजो नात्मा न माता न सखीजनः।इह प्रेत्य च नारीणां पतिरेको गतिस्सदा।।।।
பெண்ணிற்கு தந்தையும் அல்ல, மகனும் அல்ல, தன் உயிரும் அல்ல, தாயும் அல்ல, தோழியரும் அல்ல—இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எப்போதும் கணவரே ஒரே கதி (ஆதாரம்).
Verse 6
यदि त्वं प्रस्थितो दुर्गं वनमद्यैव राघव।अग्रतस्ते गमिष्यामि मृद्नन्ती कुशकण्टकान्।।।।
ராகவா! நீ இன்று இப்போதே அந்தக் கடந்து செல்லக் கடினமான வனத்திற்குப் புறப்பட்டால், நான் உன் முன்னே செல்வேன்—குசை புல்லும் முள்ளும் மிதித்துக்கொண்டு.
Verse 7
ईर्ष्यारोषौ बहिष्कृत्य भुक्तशेषमिवोदकम्।नय मां वीर विस्रब्धः पापं मयि न विद्यते।।।।
குடித்த பின் மீதமிருக்கும் நீரைப் போல பொறாமையும் கோபமும் தள்ளிவிடுங்கள். வீரனே! ஐயமின்றி என்னை அழைத்துச் செல்லுங்கள்; என்னில் எந்தப் பாவமும் குறையும் இல்லை.
Verse 8
प्रासादाग्रैर्विमानैर्वा वैहायसगतेन वा।सर्वावस्थागता भर्तुः पादच्छाया विशिष्यते।।।।
அரண்மனைச் சிகரங்களில் இருந்தாலும், விமானங்களில் இருந்தாலும், ஆகாயப் பாதையில் சென்றாலும்—எந்த நிலையிலும் கணவரின் திருவடிகளின் நிழலே உயர்ந்த அடைக்கலம் எனப் போற்றப்படுகிறது.
Verse 9
अनुशिष्टाऽस्मि मात्रा च पित्रा च विविधाश्रयम्।नाऽस्मि सम्प्रति वक्तव्या वर्तितव्यं यथा मया।।।।
என் தாயும் தந்தையும் பலவகை தர்மக் கடமைகளிலும் நல்வழக்கங்களிலும் என்னை முறையாகப் போதித்துள்ளனர்; ஆகையால் இப்போது நான் எவ்வாறு நடக்க வேண்டும் என்று எனக்குச் சொல்லத் தேவையில்லை।
Verse 10
अहं दुर्गं गमिष्यामि वनं पुरुषवर्जितम्।नानामृगगणाकीर्णं शार्दूलवृकसेवितम्।।।।
நானும் அந்தக் கடந்து செல்லக் கடினமான வனத்திற்குச் செல்வேன்; அது மனிதர் இல்லாதது, பலவகை மிருகக் கூட்டங்களால் நிரம்பியது, புலிகளும் ஓநாய்களும் உலாவும் இடம்.
Verse 11
सुखं वने निवत्स्यामि यथैव भवने पितुः।अचिन्तयन्ती त्रीन्लोकांश्च्चिन्तयन्ती पतिव्रतम्।।।।
நான் வனத்திலும் தந்தையின் அரண்மனையில் இருப்பதுபோலவே மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வேன்; மூன்று உலகங்களையும் பற்றிக் கவலைப்படாமல், என் பதி-விரதத்தையே மட்டும் நினைத்திருப்பேன்.
Verse 12
शुश्रूषमाणा ते नित्यं नियता ब्रह्मचारिणी।सह रंस्ये त्वया वीर वनेषु मधुगन्धिषु।।।।
நான் எப்போதும் உமக்கு பணிவிடை செய்து, கட்டுப்பாட்டுடன் பிரம்மச்சரிய நெறியைப் பேணுவேன். வீரரே! தேன் மணம் கமழும் காடுகளில் உம்முடன் நான் மகிழ்ந்து உலாவுவேன்.
Verse 13
त्वं हि शक्तो वने कर्तुं राम सम्परिपालनम्।अन्यस्यापि जनस्येह किं पुनर्मम मानद।।।।
ராமா! காட்டில் பிறரையும் முழுமையாகக் காக்க நீர் வல்லவர்; அப்படியிருக்க, எனக்கென்ன குறை, மதிப்பளிப்பவரே!
Verse 14
सह त्वया गमिष्यामि वनमद्य न संशयः।नाहं शक्या महाभाग निवर्तयितुमुद्यता।।।।
சந்தேகமே இல்லை—இன்றே உம்முடன் காட்டிற்குச் செல்வேன். மகாபாகரே! ஒருமுறை உறுதி கொண்டால் என்னைத் திருப்ப முடியாது.
Verse 15
फलमूलाशना नित्यं भविष्यामि न संशयः।न ते दुःखं करिष्यामि निवसन्ती सह त्वया।।।।
சந்தேகமில்லை—நான் எப்போதும் பழங்களும் கிழங்குகளும் உண்டு வாழ்வேன். உம்முடன் தங்கி இருப்பதால் உமக்கு எந்தத் துன்பமும் உண்டாக்கமாட்டேன்.
Verse 16
इच्छामि सरितश्शैलान्पल्वलानि वनानि च।द्रष्टुं सर्वत्र निर्भीता त्वया नाथेन धीमता।।।।
என் நாதா, உம்மைப் போன்ற ஞானமிகு காவலனுடன் நான் அஞ்சாது எங்கெங்கும் நதிகள், மலைகள், ஏரிகள், வனங்கள் ஆகியவற்றைத் தரிசிக்க விரும்புகிறேன்।
Verse 17
हंसकारण्डवाकीर्णाः पद्मिनीस्साधुपुष्पिताः।इच्छेयं सुखिनी द्रष्टुं त्वया वीरेण सङ्गता।।।।
வீரனே, உம்முடன் இணைந்து மகிழ்வுடன் நான் அன்னங்களும் வாத்துகளும் நிறைந்த, அழகாக மலர்ந்த தாமரைத் தடாகங்களைப் பார்க்க விரும்புகிறேன்।
Verse 18
अभिषेकं करिष्यामि तासु नित्यं यतव्रता।सह त्वया विशालाक्ष रंस्ये परमनन्दिनी ।।।।
விரதநெறியைப் பேணி நான் அந்தத் தாமரைத் தடாகங்களில் தினமும் நீராடுவேன்; பெருங்கண்களையுடையவரே, உம்முடன் விளையாடி பரமானந்தத்தில் திளைப்பேன்।
Verse 19
एवं वर्षसहस्राणां शतं वाऽहं त्वया सह।व्यतिक्रमं न वेत्स्यामि स्वर्गोऽपि न हि मे मतः।।।।
இவ்வாறு உம்முடன் நான் ஆயிரம் ஆண்டுகள்—அல்லது இலட்சம் ஆண்டுகளும்—இருந்தாலும் காலம் கடப்பதை உணரமாட்டேன்; எனக்கு சொர்க்கமும் விரும்பத்தக்கதல்ல।
Verse 20
स्वर्गेऽपि च विना वासो भविता यदि राघव।त्वया मम नरव्याघ्र नाहं तमपि रोचये।।।।
ராகவா, மனிதப் புலியே, உம்மின்றி எனக்கு சொர்க்கத்தில்கூட வாசம் நேர்ந்தாலும், அந்தச் சொர்க்கத்தையும் நான் விரும்பமாட்டேன்।
Verse 21
अहं गमिष्यामि वनं सुदुर्गमंमृगायुतं वानरवारणैर्युतम्।वने निवत्स्यामि यथा पितुर्गृहेतवैव पादावुपगृह्य संयता।।।।
நான் கடந்து செல்ல அரிதான அந்த வனத்திற்குச் செல்வேன்; அது மிருகங்களால் நிரம்பியது, குரங்குகளும் யானைகளும் உலாவும் இடம். வனத்திலும் தந்தையின் இல்லத்தில் இருப்பதுபோல் நியமமும் கட்டுப்பாடும் கொண்டு வாழ்வேன்; உங்கள் திருவடிகளையே பற்றிக் கொண்டு அடைக்கலம் புகுவேன்।
Verse 22
अनन्यभावामनुरक्तचेतसंत्वया वियुक्तां मरणायनिश्चिताम्।नयस्व मां साधु कुरुष्व याचनाम्न ते मयाऽतो गुरुता भविष्यति।।।।
நான் உம்மேல் மட்டுமே ஒருமுகப் பற்றுடையவள்; என் உள்ளம் உம்மோடு கட்டுண்டது. உம்மிடமிருந்து பிரிந்தால் மரணத்தையே தீர்மானித்துள்ளேன். என்னை அழைத்துச் செல்லுங்கள்; தயை செய்து என் வேண்டுதலை ஏற்றருளுங்கள்; என்னால் உமக்கு எந்தச் சுமையும் ஏற்படாது।
Verse 23
तथा ब्रुवाणामपि धर्मवत्सलोन च स्म सीतां नृवरो निनीषति।उवाच चैनां बहु सन्निवर्तनेवने निवासस्य च दुःखितां प्रति।।।।
சீதா இவ்வாறு வேண்டினாலும், தர்மத்தை நேசிக்கும் சிறந்த நரராகிய ராமன் அவளை உடன் அழைத்துச் செல்லவில்லை. வனவாசத்தின் பல துன்பங்களை எடுத்துரைத்து அவளைத் தடுக்க விரும்பி, துயருற்ற சீதையிடம் அவர் விரிவாகப் பேசினார்।
Verse 24
நான் எப்போதும் பழமும் கிழங்கும் உண்டு வாழ்வேன்—இதில் ஐயமில்லை. உன்னுடன் வாழும் போது உனக்கு எந்தத் துயரமோ துன்பமோ உண்டாக்கமாட்டேன்।
Verse 25
एवमुक्ता तु वैदेही प्रियार्हा प्रियवादिनी।प्रणयादेव संक्रुद्धा भर्तारमिदमब्रवीत्।।2.27.1।।
இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, அன்புக்குரியவளும் இனிய மொழியாளுமான வைதேகி சீதை காதலினாலேயே சினமுற்று, தன் கணவரிடம் இவ்வாறு கூறினாள்।
Verse 26
एवमुक्ता तु वैदेही प्रियार्हा प्रियवादिनी।प्रणयादेव संक्रुद्धा भर्तारमिदमब्रवीत्।।2.27.1।।
இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, அன்புக்குரியவளும் இனிய மொழியாளுமான வைதேகி சீதை காதலினாலேயே சினமுற்று, தன் கணவரிடம் இவ்வாறு கூறினாள்।
Verse 27
एवमुक्ता तु वैदेही प्रियार्हा प्रियवादिनी।प्रणयादेव संक्रुद्धा भर्तारमिदमब्रवीत्।।2.27.1।।
இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, அன்பிற்குரியவளும் இனிய மொழியாளுமாகிய வைதேகி சீதை, காதலினாலேயே சினந்தவளாய் தன் கணவரிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்.
Verse 28
एवमुक्ता तु वैदेही प्रियार्हा प्रियवादिनी।प्रणयादेव संक्रुद्धा भर्तारमिदमब्रवीत्।।2.27.1।।
இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, அன்பிற்குரியவளும் இனிய மொழியாளுமாகிய வைதேகி சீதை, காதலினாலேயே சினந்தவளாய் தன் கணவரிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்.
Verse 29
एवमुक्ता तु वैदेही प्रियार्हा प्रियवादिनी।प्रणयादेव संक्रुद्धा भर्तारमिदमब्रवीत्।।2.27.1।।
இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, அன்பிற்குரியவளும் இனிய மொழியாளுமாகிய வைதேகி சீதை, காதலினாலேயே சினந்தவளாய் தன் கணவரிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்.
Verse 30
एवमुक्ता तु वैदेही प्रियार्हा प्रियवादिनी।प्रणयादेव संक्रुद्धा भर्तारमिदमब्रवीत्।।2.27.1।।
இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, அன்பிற்குரியவளும் இனிய மொழியாளுமாகிய வைதேகி சீதை, காதலினாலேயே சினந்தவளாய் தன் கணவரிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்.
Frequently Asked Questions
The dilemma is whether Sītā should remain in Ayodhyā for safety and propriety or accompany Rāma into exile; she asserts that marital dharma requires sharing his fate and refuses separation even at the cost of hardship.
The sarga frames dharma as embodied commitment: duty is not merely rule-following but steadfast relational responsibility, where discipline (saṃyama) and love-informed resolve can coexist with renunciation.
The ‘vana’ is mapped through poetic ecology—rivers, mountains, lotus-ponds with swans/ducks, and dangerous fauna (tigers, wolves, monkeys, elephants)—contrasting palace life with a culturally charged forest-as-ashrama landscape.
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.