Sarga 101
भरतस्य धर्मनिश्चयः — Bharata Affirms Lineage-Dharma and Urges Rama’s Coronation
अयोध्याकाण्ड
இந்த ஸர்கத்தில் பரதன் ராமனின் சொற்களுக்கு மறுமொழியாக, மூத்த அண்ணன் உயிருடன் இருக்கையில் அரசாட்சியை ஏற்றுக் கொள்வது தர்மத்திலிருந்து வீழ்ச்சியே எனத் தன்னைத் தானே குற்றம் சாட்டுகிறான். இக்ஷ்வாகு குலத்தின் நிலையான நியமத்தை நினைவூட்டுகிறான்—மூத்த மகன் நிற்கையில் இளையவன் அரசனாகுதல் நியாயமல்ல. ஆகவே குலநலனுக்காக ராமன் தன்னுடன் செழிப்பான அயோத்திக்குத் திரும்பி ராஜ்யாபிஷேகம் ஏற்க வேண்டும் எனப் பரதன் வேண்டுகிறான். அவன் அரசதர்மத்தின் தத்துவத்தையும் கூறுகிறான்—சிலர் அரசனை வெறும் மனிதன் எனக் கருதினாலும், தர்மத்திற்கேற்ப நடந்து, நெறியுடன் நாட்டை ஆளி, குடிகளைப் பாதுகாக்கும் அரசன் சாதாரண ஆற்றலை மீறி ‘தெய்வத்தன்மை உடையவன்’ எனப் போற்றத்தக்கவன் என்று பரதன் கருதுகிறான். பின்னர் துயரச் செய்தி வருகிறது. பரதன் கூறுவது: தாம் கேகயத்தில் இருந்தபோது, ராமன் சீதை-லக்ஷ்மணருடன் வனத்திற்குச் சென்ற உடனே, யாகநிஷ்டையும் சத்புருஷர்களால் மதிக்கப்பட்டவருமான தசரதன் ராமவியோகத் துயரால் கலங்கி விரைவில் ஸ்வர்க்கம் அடைந்தார். ராமன் எழுந்து தந்தைக்கு நீர்தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; அன்புப் புதல்வன் செய்யும் பிண்ட-உதக தானங்கள் பித்ருலோகத்தில் அక్షயமாகும் எனப் பரதன் வேண்டுகிறான். ஸர்கத்தின் முடிவில் தசரதனின் இறுதி மனம் ராமனிலேயே நிலைத்திருந்தது; பிரிவின் ஏக்கம் மற்றும் துயரத்தின் உச்சமே மரணமாக முடிந்தது என வெளிப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
रामस्य वचनं श्रुत्वा भरतः प्रत्युवाच ह।किं मे धर्माद्विहीनस्य राजधर्मः करिष्यति।।2.101.1।।
ராமரின் வாக்கைக் கேட்ட பரதன் மறுமொழி கூறினான்— “நான் தர்மத்திலிருந்து விலகியவனாயின், எனக்கு அரசதர்மம் என்ன பயன் தரும்?”
Verse 2
शाश्वतोऽयं सदा धर्मः स्थितोऽस्मासु नरर्षभ।ज्येष्ठेे पुत्रे स्थिते राजा न कनीयान् भवेन्नृपः।।2.101.2।।
மனிதர்களில் சிறந்தவனே! எங்கள் குலத்தில் இந்த நித்திய தர்மம் நிலைத்துள்ளது— மூத்த மகன் இருக்கையில் இளையவன் அரசனாக முடியாது.
Verse 3
स समृद्धां मया सार्धमयोध्यां गच्छ राघव।अभिषेचयचात्मानं कुलस्यास्य भवाय नः।।2.101.3।।
ஆகையால், ராகவா! என்னுடன் செழித்த அயோத்திக்குச் செல்; உன்னை அபிஷேகம் செய்து கொள்— இந்தக் குலத்திற்கும் எங்களெல்லோருக்கும் நலன் உண்டாகும்படி.
Verse 4
राजानं मानुषं प्राहु र्देवत्वे सम्मतो मम।यस्य धर्मार्थसहितं वृत्तमाहुरमानुषम्।।2.101.4।।
மக்கள் அரசனை மனிதன் என்கிறார்கள்; ஆனால் எனக்கோ அவர் தெய்வத்தன்மை உடையவர்— தர்மமும் அர்த்தமும் இணைந்த அவரது நடத்தை மனித அளவை மீறியது எனப் புகழப்படுகிறது.
Verse 5
केकयस्थे च मयि तु त्वयि चारण्य माश्रिते। दिवमार्यो गतो राजा यायजूक: सतां मतः।।2.101.5।।
நான் கேகயத்தில் இருந்தபோதும், நீர் வனத்தில் தஞ்சமடைந்தபோதும், யாகங்களில் ஈடுபட்டு சத்புருஷர்களால் மதிக்கப்பட்ட அந்த ஆரிய அரசன் விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றார்.
Verse 6
निष्क्रान्तमात्रे भवति ससीते सहलक्ष्मणे।दुःखशोकाभिभूतस्तु राजा त्रिदिवमभ्यगात्।।2.101.6।।
ஓ ராகவா! நீ சீதையுடனும் இலக்குவனுடனும் புறப்பட்ட உடனே, துயரும் சோகமும் ஆட்கொண்ட அரசன் தேவருலகத்திற்குச் சென்றார்।
Verse 7
उत्तिष्ठ पुरुषव्याघ्र क्रियतामुदकं पितुः।अहं चायं च शत्रुघ्नः पूर्वमेव कृतोदकौ।।2.101.7।।
எழுந்திரு, புருஷவ்யாக்ரா! தந்தைக்காக உதகதானம் செய். நானும் இச் சத்ருக்னனும் முன்பே உதகக் கிரியையை நிறைவேற்றிவிட்டோம்।
Verse 8
प्रियेण किल दत्तं हि पितृलोकेषु राघव।अक्षय्यं भवतीत्याहुर्भवांश्चैव पितुः प्रियः।।2.101.8।।
ஓ ராகவா! பித்ருலோகத்தில் அன்புக்குரியவர் அளிக்கும் தானம் அక్షயமாகும் என்று கூறுவர்; நீயும் தந்தைக்கு மிக அன்பானவனே।
Verse 9
त्वामेव शोचंस्तव दर्शनेप्सुस्त्वय्येव सक्तामनिवर्त्य बुद्धिम्।त्वया विहीन स्तव शोकमग्नस्त्वां संस्मरन्नस्तमितः पिता ते।।2.101.9।।
உன்னையே நினைத்து அழுது, உன் தரிசனத்தை ஏங்கி, மனத்தை உன்னிடமிருந்து திருப்ப இயலாமல்—உன் பிரிவால் சோகத்தில் மூழ்கிய உன் தந்தை உன்னை நினைத்தபடியே உயிர்நீத்தார்।
Frequently Asked Questions
The dilemma is succession versus righteousness: Bharata argues that accepting the throne while the eldest (Rāma) lives violates the dynasty’s enduring rule and renders royal duty meaningless for one ‘devoid of dharma.’ His action is a principled refusal of power coupled with an insistence on lawful coronation.
Legitimate governance is measured by conformity to dharma, not by opportunity or coercion. Bharata’s view that the king is ‘divine’ only insofar as conduct and statecraft align with righteousness frames political authority as an ethical vocation accountable to tradition, ritual duty, and public trust.
Ayodhyā is presented as the rightful seat of consecrated rule; Kekaya marks Bharata’s absence during the crisis; the forest signifies exile as a legal-moral condition. Culturally, the sarga highlights udaka offerings and the concept of pitṛloka, stressing that rites performed by a beloved son are considered imperishable.
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.