Sarga 96

Verse 1

तां तथा दर्शयित्वा तु मैथिलीं गिरिनिम्नगाम्।निषसाद गिरिप्रस्थे सीतां मांसेन छन्दयन्।।2.96.1।।

அவ்வாறு மலைநதியை மைதிலிக்குக் காட்டிய பின், ராமன் மலைச்சரிவில் அமர்ந்து, உணவிற்காக மாம்சம் அளித்து சீதையை மகிழ்வித்தான்.

Verse 2

इदं मेध्यमिदं स्वादु निष्टप्तमिदमग्निना।एवमास्ते स धर्मात्मा सीतया सह राघवः।।2.96.2।।

அங்கே சீதையுடன் அமர்ந்திருந்த தர்மாத்மா ராகவன் உணவு அளித்தபடி—“இது மேத்யம்; இது சுவையானது; இது அக்னியால் வாட்டப்பட்டது” என்று கூறினான்.

Verse 3

तथा तत्राऽसतस्तस्य भरतस्यौपयायिनः।सैन्यरेणुश्च शब्दश्च प्रादुरास्तां नभस्पृशौ।।2.96.3।।

ராமன் அங்கே அமர்ந்திருந்தபோதே, பரதனின் அணுகிவரும் சேனை எழுப்பிய தூசியும் அதன் ஆரவாரமும் திடீரென எழுந்தன—வானைத் தொடுவதைப் போல॥

Verse 4

एतस्मिन्नन्तरे त्रस्ता श्शब्देन महता ततः।अर्दिता यूथपा मत्ता स्सयूथा दुद्रुवुर्दिशः।।2.96.4।।

அந்நேரத்தில் பெரும் ஆரவாரத்தால் அஞ்சித் திகைத்து, கலங்கிய மதயானைக் கூட்டத் தலைவர்கள் தங்கள் கூட்டங்களுடன் எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினர்.

Verse 5

स तं सैन्यसमुद्धूतं शब्दं शुश्राव राघवः।तां श्च विप्रद्रुतान्सर्वान्यूथपानन्ववैक्षत।।2.96.5।।

ராகவன் சேனையால் எழுந்த அந்தப் பெருஞ்சத்தத்தை கேட்டான்; மேலும் அந்த யானைக் கூட்டத் தலைவர்கள் அனைவரும் அவசரமாக ஓடுவதையும் கண்டான்.

Verse 6

तांश्च विद्रुवतो दृष्ट्वा तं च श्रुत्वा च निस्वनम्।उवाच राम स्सौमित्रिं लक्ष्मणं दीप्ततेजसम्।।2.96.6।।

அவர்கள் ஓடுவதைக் கண்டு, அந்த முழக்கத்தைக் கேட்டு, ஒளிமிகு சௌமித்ரி இலக்குமணனிடம் ராமன் கூறினான்.

Verse 7

हन्त लक्ष्मण पश्येह सुमित्रासुप्रजास्त्वया।भीमस्तनितगम्भीरस्तुमुलः श्रूयते स्वनः।।2.96.7।।

வா லக்ஷ்மணா, இங்கே பார்—நீ போன்ற நற்புதல்வனால் சுமித்ரை பாக்கியவதி. இடிமுழக்கம் போல் ஆழமும் அச்சமுமுடைய, மிகுந்த கோலாகல ஒலி கேட்கிறது.

Verse 8

गजयूथानि वाऽरण्ये महिषा वा महावने।वित्रासिता मृगा स्सिंहै स्सहसा प्रद्रुता दिशः।।2.96.8।।

காட்டில் யானைக் கூட்டங்களோ, இந்தப் பெருங்காட்டில் எருமைகளோ—சிங்கங்களால் அச்சமுற்ற விலங்குகள் திடீரென எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடுகின்றன.

Verse 9

राजा वा राजपुत्रो वा मृगयामटते वने।अन्यद्वा श्वापदं किञ्चित्सौमित्रे ज्ञातुमर्हसि।।2.96.9।।

காட்டில் வேட்டைக்காக அரசனோ அரசகுமாரனோ அலைந்து கொண்டிருக்கலாம்; அல்லது வேறு ஏதோ கொடிய வனவிலங்காக இருக்கலாம்—சௌமித்ரா, நீ இதை அறிய வேண்டும்.

Verse 10

सुदुश्चरो गिरिश्चायं पक्षिणामपि लक्ष्मण।सर्वमेतद्यथातत्त्वमचिरात् ज्ञातुमर्हसि।।2.96.10।।

லக்ஷ்மணா, இந்த மலைப் பறவைகளுக்குக் கூட கடக்க அரிதானது. இங்கே நிகழ்வதனை யதார்த்தமாக நீ விரைவில் அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

Verse 11

स लक्ष्मण स्सन्त्वरित स्सालमारुह्य पुष्पितम्।प्रेक्षमाणो दिश स्सर्वाः पूर्वां दिशमुदैक्षत।।2.96.11।।

அப்போது லக்ஷ்மணன் விரைந்து மலர்ந்த சால மரத்தில் ஏறினான். எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கி, கிழக்குத் திசை நோக்கி பார்வையை நிலைநிறுத்தினான்.

Verse 12

उदङ्मुखः प्रेक्षमाणो ददर्श महतीं चमूम्।रथाश्वगजसम्बाधां यत्तैर्युक्तां पदातिभिः।।2.96.12।।

வடக்கு நோக்கி கூர்ந்து பார்த்தபோது, அவன் ஒரு மாபெரும் சேனையைக் கண்டான்—ரதங்கள், குதிரைகள், யானைகள் நிறைந்து, ஆயுதம் தாங்கிய காலாட் படையுடன் கூடியதாக.

Verse 13

तामश्वगजसम्पूर्णां रथध्वजविभूषिताम्।शशंस सेनां रामाय वचनं चेदमब्रवीत्।।2.96.13।।

குதிரை யானைகளால் நிறைந்தும், ரதங்களும் கொடிகளும் அலங்கரித்தும் இருந்த அந்தச் சேனையை அவன் ராமனுக்கு அறிவித்து, பின்னர் இவ்வாறு சொன்னான்.

Verse 14

अग्निं संशमयत्वार्य स्सीता च भजतां गुहाम्।सज्यं कुरुष्व चापं च शरांश्च कवचं तथा।।2.96.14।।

அரியனே! புனித அக்கினியை அணைத்து, சீதை குகையில் அடைக்கலம் பெறட்டும். வில்லில் நாண் ஏற்றி, அம்புகளைத் தயார் வைத்து, கவசத்தையும் அணிந்துகொள்॥

Verse 15

तं रामः पुरुषव्याघ्रो लक्ष्मणं प्रत्युवाच ह।अङ्गावेक्षस्व सौमित्रे कस्येमां मन्यसे चमूम्।।2.96.15।।

அப்போது மனிதப் புலியான ராமன் இலக்குமணனிடம் கூறினான்—“சௌமித்ரே! நன்றாகக் கவனித்து பார்; உனக்குத் தோன்றுவது, இந்தப் படை யாருடையது?”॥

Verse 16

एवमुक्तस्तु रामेण लक्ष्मणो वाक्यमब्रवीत्।दिधक्षन्निव तां सेनां रुषितः पावको यथा।।2.96.16।।

ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும் இலக்குமணன் பதிலுரைத்தான்—கோபத்தால் எரியும் தீ போல, அந்தப் படையையே எரித்தழிக்கப் போவதுபோல்॥

Verse 17

सम्पन्नं राज्यमिच्छंस्तु व्यक्तं प्राप्याभिषेचनम्।आवां हन्तुं समभ्येति कैकेय्या भरतस्सुतः।।2.96.17।।

“இது தெளிவு—அபிஷேகம் பெற்ற பின், தடையற்ற செழிப்பான அரசை விரும்பி, கைகேயியின் மகன் பரதன் நம்மிருவரையும் கொல்ல வருகிறான்.”॥

Verse 18

एष वै सुमहाञ्छ्रीमान्विटपी सम्प्रकाशते।विराजत्युद्गतस्कन्धं कोविदारध्वजो रथे।।2.96.18।।

“அங்கே பார்—மிகப் பெரிதும் ஒளிமிக்கதுமான மரம்போன்ற கொடி தெளிவாகத் தெரிகிறது. ரதத்தில் உயர்ந்து நிற்கும் தண்டுடன் கோவிதார மரக் கொடி பிரகாசமாக விளங்குகிறது.”॥

Verse 19

असौ हि सुमहास्कन्धो विटपी च महाद्रुमः।विराजते महासैन्ये कोविदारध्वजो रथे।।2.96.19।।

அதோ, மிகப் பெரிய தண்டு மற்றும் பரந்த கிளைகளைக் கொண்ட மாபெரும் மரம். மாபெரும் சேனையின் நடுவே ரதத்தில் கோவிதார மரக் கொடி ஒளிர்ந்து விளங்குகிறது॥

Verse 20

भजन्त्येते यथाकाममश्वानारुह्य शीघ्रगान्।एते भ्राजन्ति संहृष्टा गजानारुह्य सादिनः।।2.96.20।।

இவர்கள் வேகமான குதிரைகளில் ஏறி விருப்பம்போல் அலைகின்றனர். இவர்கள் யானைமேல் ஏறிய வீரர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் ஒளிவீசுகின்றனர்॥

Verse 21

गृहीतधनुषौ चावां गिरिं वीर श्रयावहै।अथवेहैव तिष्ठाव स्सन्नद्धावुद्यतायुधौ।।2.96.21।।

வீரனே, நாம் இருவரும் வில்லைக் கையில் கொண்டு இந்த மலைக்கு அடைக்கலம் புகுவோம்; அல்லது இங்கேயே நிற்போம்—ஆயுதம் ஏந்தி, கவசம் அணிந்து, போருக்கு ஆயத்தமாக॥

Verse 22

अपि नौ वशमागच्छेत्कोविदारध्वजो रणे।अपि द्रक्ष्यामि भरतं यत्कृते व्यसनं महत्।।2.96.22।।त्वया राघव सम्प्राप्तं सीतया च मया तथा।

போரில் கோவிதாரக் கொடியுடையவன் நம் வசப்படுவானோ? ராகவா, உனக்கும் சீதைக்கும் எனக்கும் இம்மாபெரும் துன்பம் வந்ததற்குக் காரணமான பரதனை நான் காண்பேனோ॥

Verse 23

यन्निमित्तं भवान्राज्याच्छ्युतो राघव शाश्वतात्।।2.96.23।।सम्प्राप्तोऽयमरिर्वीर भरतो वध्य एव मे।

ஓ ராகவா! எந்தக் காரணத்தால் நீ நிலையான அரசுரிமையிலிருந்து நீக்கப்பட்டாயோ, அதே பரதன் இன்றே பகைவனென இங்கே வந்துள்ளான். ஓ வீரா! எனக்குத் தக்கது அவனை வதம் செய்வதே.

Verse 24

भरतस्य वधे दोषं नाहं पश्यामि राघव।पूर्वापकारिणं हत्वा न ह्यधर्मेण युज्यते।।2.96.24।।

ஓ ராகவா! பரதனை வதம் செய்வதில் எனக்கு எந்தத் தோஷமும் தெரியவில்லை. முன்பு தீங்கு செய்தவனை அழித்தல், நிச்சயமாக அதர்மத்தோடு சேர்வதல்ல.

Verse 25

पूर्वापकारी भरतस्त्यक्तधर्मश्च राघव।एतस्मिन्निहते कृत्स्नामनुशाधि वसुन्धराम्।।2.96.25।।

ஓ ராகவா! பரதன் முன் தீங்கு செய்தவன்; தர்மத்தையும் கைவிட்டவன். அவன் வதம் செய்யப்பட்ட பின், நீ முழு பூமியையும் ஆளுகை செய்.

Verse 26

अद्य पुत्रं हतं संख्ये कैकेयी राज्यकामुका।मया पश्येत्सुदुःखार्ता हस्तिभग्नमिव द्रुमम्।।2.96.26।।

அரசை விரும்பும் கைகேயி, இன்று போர்க்களத்தில் என் கையால் தன் மகன் வதம் செய்யப்பட்டதைப் பார்த்து, யானை முறித்த மரத்தைப் பார்த்தவள்போல் அளவிலா துயரால் வாடட்டும்.

Verse 27

कैकेयीं च वधिष्यामि सानुबन्धां सबान्धवाम्।कलुषेणाद्य महता मेदिनी परिमुच्यताम्।।2.96.27।।

மேலும் கைகேயியையும்—அவளுடைய சார்ந்தவர்களும் உறவினர்களும் உடன்—நான் வதம் செய்வேன்; இன்றே இந்தப் பூமி இந்தப் பெரும் கலுஷத்திலிருந்து தூய்மையடையட்டும்.

Verse 28

अद्येमं संयतं क्रोधमसत्कारं च मानद।मोक्ष्यामि शत्रुसैन्येषु कक्षेष्विव हुताशनम्।।2.96.28।।

மாநதா! இன்று நான் நீண்டகாலம் அடக்கி வைத்த கோபத்தையும், தாங்கிய அவமதிப்பையும் பகைவர் சேனைகள்மேல் விடுவேன்—உலர்ந்த புதர்களில் ஹுதாசனத்தை விடுவது போல.

Verse 29

अद्यैतच्छित्रकूटस्य काननं निशितै श्शरैः।छिन्दञ्चत्रुशरीराणि करिष्ये शोणितोक्षितम्।।2.96.29।।

இன்று நான் கூரிய அம்புகளால் பகைவரின் உடல்களைப் பிளந்து, இந்தச் சித்ரகூட வனத்தை இரத்தத்தால் நனைத்து இரத்தத் தெறிப்புகளால் நிறையச் செய்வேன்.

Verse 30

शरैर्निर्भिन्नहृदयान्कुञ्जरांस्तुरगांस्तथा।श्वापदाः परिकर्षन्तु नरांश्च निहतान्मया।।2.96.30।।

என் அம்புகளால் இதயம் கிழிந்து வீழ்ந்த யானைகள், குதிரைகள், மேலும் நான் கொன்ற மனிதர்களையும் வனவிலங்குகள் இழுத்துச் செல்லட்டும்.

Verse 31

शराणां धनुषश्चाहमनृणोऽस्मिन्महावने।ससैन्यं भरतं हत्वा भविष्यामि न संशयः।।2.96.31।।

இந்தப் பெருங்காட்டில் பரதனை அவன் சேனையுடன் கொன்று, என் வில் அம்புகளுக்கான கடனை நான் ஐயமின்றி தீர்த்துக் கொள்வேன்.