Sarga 77

Verse 1

ततो दशाहेऽतिगते कृतशौचो नृपात्मजः ।द्वादशेऽहनि सम्प्राप्ते श्राद्धकर्माण्यकारयत् ॥१॥

பின்னர் பத்து நாட்கள் கடந்தபின், அரசகுமாரன் சௌசச் சடங்குகளை நிறைவேற்றி, பன்னிரண்டாம் நாள் வந்தபோது ஸ்ராத்தக் கிரியைகளை நடத்தச் செய்தான்।

Verse 2

ब्राह्मणेभ्यो ददौ रत्नं धनमन्नं च पुष्कलम् ।वासांसि च महार्हाणि रत्नानि विविधानि च ॥२॥

சிராத்தக் கிரியைகளில் பரதன் பிராமணர்களுக்கு ரத்தினங்கள், செல்வம், மிகுந்த அன்னதானியம், மிக மதிப்புமிக்க ஆடைகள், மேலும் பலவகை மணிரத்தினங்களையும் தானமாக அளித்தான்।

Verse 3

बास्तिकं बहु शुक्लं च गाश्चापि शतशस्तथा ।दासीदासं च यानं च वेश्मानि सुमहान्ति च ॥३॥ब्राह्मणेभ्यो ददौ पुत्रो राज्ञस्तस्यौर्ध्वदैहिकम् ।

அரசனின் ஔர்த்வதேஹிக நலனுக்காகப் புதல்வன் பிராமணர்களுக்கு பல வெண்மையான ஆடுகள், நூற்றுக்கணக்கான பசுக்கள், பெண்-ஆண் பணியாளர்கள், வாகனங்கள், மேலும் மிகப் பெரிய இல்லங்களைத் தானமாக அளித்தான்।

Verses 4-5

ततः प्रभातसमये दिवसेऽथ त्रयोदशे ॥४॥विललाप महाबाहुर्भरत श्शोकमूर्छितः ।शब्दापिहितकण्ठस्तु शोधनार्थमुपागतः ॥५॥चितामूले पितुर्वाक्यमिदमाह सुदुःखितः ।

பின்பு பதின்மூன்றாம் நாளின் விடியற்காலத்தில், மகாபாகு பரதன் துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவனாய், சோதன (சுத்தி) கிரியைக்காக வந்தான்; அழுகையால் குரல் இறுகி, மிகுந்த துக்கத்துடன் தந்தையின் சிதாமூலத்தில் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 6

तात यस्मिन्निसृष्टोऽहं त्वया भ्रातरि राघवे ॥६॥तस्मिन्वनं प्रव्रजिते शून्ये त्यक्तोऽस्म्यहं त्वया ।

தந்தையே, நீ என்னை அண்ணன் ராகவனிடம் ஒப்படைத்தாய்; இப்போது அந்த ராகவன் வனத்திற்குச் சென்றபோது, நீ என்னை வெறுமையிலே விட்டுத் துறந்துவிட்டாய்।

Verse 7

यस्या गतिरनाथायाः पुत्रः प्रवाजितो वनम् ।तामम्बां तात कौसल्यां त्यक्त्वा त्वं क्व गतो नृप ॥७॥

தந்தையே, ஆதரவற்ற கௌசல்யா அன்னைக்கு ஒரே அடைக்கலம் மகனே; அந்த மகன் வனத்திற்கு விரட்டப்பட்டான். அத்தகைய அன்னையை விட்டுவிட்டு, அரசனே, நீ எங்கே சென்றாய்?

Verse 8

दृष्ट्वा भस्मारुणं तच्च दग्धास्थि स्थानमण्डलम् ॥८॥पितु श्शरीरनिर्वाणं निष्टनन्विषसाद सः ।

சாம்பலால் செம்மை கொண்டதும், எரிந்த எலும்புகளால் சூழ்ந்ததும் ஆன அந்த வட்டமான இடத்தை—அங்கே தந்தையின் உடல் அணைந்திருந்ததை—கண்டு, அவன் அலறி அழுது துயரில் மூழ்கினான்।

Verse 9

स तु दृष्ट्वा रुदन् दीनः पपात धरणीतले ॥९॥उत्थाप्यमानश्शक्रस्य यन्त्रध्वज इव च्युतः ।

அதைக் கண்டு அவன் துயருடன் அழுதபடி தரையில் விழுந்தான்—எழுப்பப்படும்போதும் இந்திரனின் நிலைபெற்ற கொடித்தண்டு வழுக்கி விழுவது போல।

Verse 10

अभिपेतुस्ततस्सर्वे तस्यामात्याश्शुचिव्रतम् ॥१०॥अन्तकाले निपतितं ययातिमृषयो यथा ।

அப்போது அவனுடைய எல்லா அமைச்சர்களும் அந்தச் சுசிவ்ரதனிடம் விரைந்தனர்—இறுதிக்காலத்தில் வீழ்ந்த யயாதியிடம் முனிவர்கள் விரைவதுபோல।

Verse 11

शत्रुघ्न श्चापि भरतं दृष्ट्वा शोकम् परिप्लुतः ॥११॥विसंज्ञो न्यपतद्भूमौ भूमिपालमनुस्मरन् ।

சத்ருக்னனும் பரதனைப் பார்த்தவுடன் துக்கத்தில் மூழ்கினான். அரசனை நினைத்தபடியே மயங்கி நிலத்தில் விழுந்தான்.

Verse 12

उन्मत्त इव निश्चेता विललाप सुदुःखितः ॥१२॥स्मृत्वा पितुर्गुणाङ्गानि तानि तानि तथा तथा ।

மிகுந்த துயரால் நொந்து, பித்தனென மனம் நிலை குலைந்தான். தந்தையின் பல நற்குணங்களை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து புலம்பினான்.

Verse 13

मन्थराप्रभवस्तीव्रः कैकेयीग्राहसङ्कुलः ॥१३॥वरदानमयोऽक्षोभ्योऽमञ्जयच्छोकसागरः ।

மந்தரையால் எழுந்த, கைகேயி என்னும் முதலைகள் நிறைந்த, வரங்களென அசைக்க முடியாத வடிவமுடைய—அந்த கொடிய துக்கக் கடல் எங்களைச் சூழ்ந்தது.

Verse 14

सुकुमारं च बालं च सततं लालितं त्वया ॥१४॥क्व तात भरतं हित्वा विलपन्तं गतो भवान् ।

அப்பா! நீ எப்போதும் அரவணைத்து வளர்த்த மென்மையான இளம்பிள்ளை பரதன் இப்போது புலம்புகின்றான்; அவனை விட்டுத் तू எங்கே சென்றாய்?

Verse 15

ननु भोज्येषु पानेषु वस्त्रेष्वाभरणेषु च ॥१५॥प्रवारयसि नस्सर्वान् तन्नः कोऽन्यः करिष्यति ।

உணவும் பானமும், ஆடையும் அணிகலன்களிலும் நீயே எங்களை எல்லோரையும் சிறந்ததைத் தேர்ந்தெடுக்கச் செய்தாய். இனி எங்களுக்காக அதை யார் செய்வார்?

Verse 16

अवदारणकाले तु पृथिवी नावदीर्यते ॥१६॥या विहीना त्वया राज्ञा धर्मज्ञेन महात्मना ।

பிளந்துவிட வேண்டிய நேரத்திலும் பூமி பிளவதில்லை—தர்மத்தை அறிந்த மகாத்ம அரசனே, உம்மை இழந்தபோதும் அது பிளவதில்லை।

Verse 17

पितरि स्वर्गमापन्ने रामे चारण्यमाश्रिते ॥१७॥किं मे जीवितसामर्थ्यं प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् ।

தந்தை ஸ்வர்க்கம் அடைந்தார்; ராமன் வனத்தில் தஞ்சமடைந்தான்—இனி என் வாழ்விற்கு என்ன வலிமை? நான் தகிக்கும் அக்னியில் புகுவேன்।

Verse 18

हीनो भ्रात्रा च पित्रा च शून्यामिक्ष्वाकुपालिताम् ॥१८॥अयोध्यां न प्रवेक्ष्यामि प्रवेक्ष्यामि तपोवनम् ।

அண்ணனும் தந்தையும் இழந்த நான், இக்ஷ்வாகு ஆட்சியின்றி வெறுமையான அயோத்தியாவில் புகமாட்டேன்; தவவனத்திலேயே புகுவேன்।

Verse 19

तयोर्विलपितं श्रुत्वा व्यसनं चान्ववेक्ष्य तत् ॥१९॥भृशमार्ततरा भूयस्सर्वएवानुगामिनः ।

அந்த இரு சகோதரர்களின் அழுகுரலைக் கேட்டு, அந்தத் துயரத்தை நோக்கி, உடனிருந்த அனைவரும் மீண்டும் மிகுந்த வேதனையால் துடித்தனர்।

Verse 20

ततो विषण्णौ श्रान्तौ च शत्रुघ्नभरतावुभौ ॥२०॥धरण्यां संव्यवेष्टेतां भग्नशृङ्गाविवर्षभौ ।

அப்போது பரதனும் சத்ருக்னனும் இருவரும் துயரால் தளர்ந்து, களைப்புற்று, உடைந்த கொம்புகளையுடைய இரு காளைகள் போல நிலத்தில் புரண்டு துடித்தனர்.

Verse 21

ततः प्रकृतिमान्वैद्यः पितुरेषां पुरोहितः ॥२१॥वसिष्ठो भरतं वाक्यमुत्थाप्य तमुवाच ह ।

அப்போது அவர்களுடைய தந்தையின் புரோகிதரும், சாஸ்திரநிபுணரும், அமைதியான இயல்புடையவருமான வசிஷ்டர் பரதனை எழுப்பி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

Verse 22

त्रयोदशोऽयं दिवसः पितुर्वृत्तस्य ते विभो ॥२२॥सावशेषास्थिनिचये किमिह त्वं विलम्भसे ।

ஓ பிரபுவே! உன் தந்தை மறைந்ததற்கு இன்று பதின்மூன்றாம் நாள்; எலும்புகளின் தொகை இன்னும் மீதமிருக்க, நீ இங்கே ஏன் தாமதிக்கிறாய்?

Verse 23

त्रीणि द्वन्द्वानि भूतेषु प्रवृत्तान्यविशेषतः ॥२३॥तेषु चापरिहार्येषु नैवं भवितुमर्हसि ।

எல்லா உயிர்களிலும் மூன்று இரட்டைகள் (த்வந்த்வங்கள்) எங்கும் இயங்குகின்றன; அவை தவிர்க்க முடியாதவை. ஆகவே நீ இவ்வாறு தளர்ந்து போவது உனக்குத் தகாது.

Verse 24

सुमन्त्रश्चापि शत्रुघ्नमुत्थाप्याभिप्रसाद्य च ॥२४॥श्रावयामास तत्त्वज्ञ स्सर्वभूतभवाभवम् ।

சுமந்திரரும் சத்ருக்னனை எழுப்பி ஆறுதல் கூறி, தத்துவஞானியாக எல்லா உயிர்களுக்கும் உண்டாகும் தோற்றமும் அழிவும் பற்றிய உபதேசத்தை அவனுக்குக் கேட்கச் செய்தார்.

Verse 25

उत्थितौ च नरव्याघ्रौ प्रकाशेते यशस्विनौ ॥२५॥वर्षातपपरिक्लिनौ पृथगिन्द्रध्वजाविव ।

அப்போது எழுந்த அந்த யசஸ்வி நர-வ்யாக்ரர்கள் ஒளிவீசினர்; ஆனால் மழைவும் வெயிலும் தளர்த்தியவர்களாய், தனித்தனியே நிற்கும் இந்திரத் த்வஜங்களைப் போலத் தோன்றினர்।

Verse 26

अश्रूणि परिमृद्नन्तौ रक्ताक्षौ दीनभाषिणौ ।अमात्यास्त्वरयन्ति स्म तनयौ चापराः क्रियाः ॥२६॥

இரு புதல்வரும் கண்ணீரைத் துடைத்தனர்—கண்கள் சிவந்து, குரல் தளர்ந்து; அப்போது அமைச்சர்கள் மீதமிருந்த ஔர்த்வதேஹிகக் கிரியைகளை விரைந்து நிறைவேற்றுமாறு அவர்களைத் தூண்டினர்।