Sarga 82

Verse 1

तामार्यगणसम्पूर्णां भरतः प्रग्रहां सभाम्।ददर्श बुद्धिसम्पन्नः पूर्णचन्द्रो निशामिव।।।।

புத்திசாலியான பரதன், உயர்குடியினரால் நிரம்பிய ஒழுங்கமைந்த அந்த அவையை, பூர்ணசந்திரன் இரவை நோக்குவது போலக் கண்டான்.

Verse 2

आसनानि यथान्यायमार्याणां विशतां तदा।वस्त्राङ्गरागप्रभया द्योतिता सा सभोत्तमा।।।।

அப்போது ஆரியர்கள் மரபும் முறையும் படி தத்தம் ஆசனங்களில் அமர்ந்தனர்; ஆடைகளின் ஒளியும் அங்கராகத்தின் மணம்-ஒளியும் சேர்ந்து அந்த உயர்ந்த சபை பிரகாசித்தது.

Verse 3

सा विद्वज्जनसम्पूर्णा सभा सुरुचिरा तदा।अदृश्यत घनापाये पूर्णचन्द्रेव शर्वरी।।।।

அப்போது அறிஞர்களால் நிரம்பிய அந்த அழகிய சபை, மழைக்கால மேகங்கள் விலகிய பின் பூரணச் சந்திரன் ஒளிரும் இரவைப் போலப் பிரகாசித்தது.

Verse 4

राज्ञस्तु प्रकृती स्सर्वा स्समग्राः प्रेक्ष्य धर्मवित्।इदं पुरोहितो वाक्यं भरतं मृदु चाब्रवीत्।।।।

அரசனின் அமைச்சர்களும் முதன்மை அதிகாரிகளும் அனைவரும் கூடியிருப்பதைப் பார்த்து, தர்மத்தை அறிந்த புரோகிதர் பரதனிடம் மென்மையான சொற்களால் இவ்வாறு கூறினார்।

Verse 5

तात राजा दशरथ स्स्वर्गतो धर्ममाचरन्।धनधान्यवतीं स्फीतां प्रदाय पृथिवीं तव।।।।

அன்புக் குழந்தையே, தர்மத்தைப் பின்பற்றி வாழ்ந்த தசரத மன்னன் ஸ்வர்க்கம் அடைந்தார்; செல்வமும் தானியமும் நிறைந்த செழிப்பான இந்தப் பேரரசை உனக்குக் கையளித்து அவர் சென்றார்।

Verse 6

रामस्तथा सत्यधृतिस्सतां धर्ममनुस्मरन्।नाजहात्पितुरादेशं शशी ज्योत्स्नामिवोदितः।।।।

அவ்வாறே சத்தியத்தில் உறுதியான ராமன், சான்றோரின் தர்மத்தை நினைந்து, தந்தையின் ஆணையை விட்டு விலகவில்லை—உதித்த நிலா தன் நிலவொளியை விட்டுவிடாததுபோல்।

Verse 7

पित्रा भ्रात्रा च ते दत्तं राज्यं निहतकण्टकम्।तद्भुङ्क्ष्व मुदितामात्यः क्षिप्रमेवाभिषेचय।।।।

தந்தையும் அண்ணனும் உனக்குக் கொடுத்த இந்த அரசாட்சி—முட்களும் தடைகளும் நீங்கியதாகும். மகிழ்ந்த அமைச்சர்களுடன் அதை ஏற்று, தாமதமின்றி அபிஷேகம் பெறுவாயாக.

Verse 8

उदीच्या श्च प्रतीच्या श्च दाक्षिणात्याश्च केवलाः।कोट्यापरान्तास्सामुद्रारत्नान्यभिहरन्तुते।।।।

வடக்கும் மேற்கும், தெற்கும் உள்ள அரசர்கள் அனைவரும்; எண்ணற்ற எல்லை அரசர்களும் கடலோடும் வணிகர்களும்—கடலில் பிறந்த ரத்தினங்களை உனக்குக் காணிக்கையாகக் கொண்டு வருவார்களாக.

Verse 9

तच्छ्रुत्वा भरतो वाक्यं शोकेनाभिपरिप्लुतः।जगाम मनसा रामं धर्मज्ञो धर्मकाङ्क्षया।।।।

அவ்வசனங்களை கேட்டதும் தர்மத்தை அறிந்த பரதன் துயரால் முழுதும் ஆட்கொள்ளப்பட்டான். ஆயினும் தர்மத்தை நிறைவேற்றும் விருப்பத்தால் மனத்திலேயே ஸ்ரீராமனை நினைத்து, சிந்தையை அவர்மேல் நிலைநிறுத்தினான்॥

Verse 10

सबाष्पकलया वाचा कलहंसस्वरो युवा।विललाप सभामध्ये जगर्हे च पुरोहितम्।।।।

கண்ணீரால் தடைபட்ட, கலஹம்சம் போன்ற இனிய குரலுடைய இளைய பரதன் அரசசபையின் நடுவில் புலம்பி, குலபுரோகிதர் வசிஷ்டரையும் கண்டித்தான்।

Verse 11

चरितब्रह्मचर्यस्य विद्यास्नातस्य धीमतः।धर्मे प्रयतमानस्य को राज्यं मद्विधो हरेत्।।।।

பிரம்மச்சரியத்தை அனுஷ்டித்த, கல்வியில் பூரணப் பயிற்சி பெற்ற, அறிவுடைய, தர்மத்தில் உறுதியாக முயல்வதான ராமனிடமிருந்து அரசை என்னைப் போன்றவன் எவ்வாறு பறிக்க முடியும்?

Verse 12

कथं दशरथाज्जातो भवेद्राज्यापहारकः।राज्यं चाहं च रामस्य धर्मं वक्तुमिहार्हसि।।।।

தசரதனின் மகனாகப் பிறந்தவன் அரசை அபகரிப்பவன் எவ்வாறு ஆக முடியும்? அரசும் நானும் ராமனுக்கே உரியவை; ஆகையால் இவ்விஷயத்தில் தர்மத்தின் உண்மையை நீ கூறவேண்டும்।

Verse 13

ज्येष्ठ श्श्रेष्ठश्च धर्मात्मा दिलीपनहुषोपमः।लब्धुमर्हति काकुत्स्थो राज्यं दशरथो यथा।।।।

காகுத்ஸ்த குலத்து ராமர்—மூத்தவரும், சிறந்தவரும், தர்மாத்மாவும், திலீபன் நஹுஷன் போன்றவரும்—தசரதன் போல இவ்வரசாட்சியைப் பெறத் தகுதியுடையவர்.

Verse 14

अनार्यजुष्टमस्वर्ग्यं कुर्यां पापमहं यदि।इक्ष्वाकूणामहं लोके भवेयं कुलपांसनः।।।।

அனாரியர்க்கு விருப்பமானதும், சொர்க்கத்தை விலக்கும் பாவமுமான ஒன்றை நான் செய்தால், உலகின் பார்வையில் நான் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் களங்கமாகவும், குலத்திற்குப் பழியாகவும் ஆகிவிடுவேன்.

Verse 15

यद्धि मात्रा कृतं पापं नाहं तदपि रोचये।इहस्थो वनदुर्गस्थं नमस्यामि कृताञ्जलिः।।।।

என் தாயால் செய்யப்பட்ட பாவத்தையும் நான் ஏற்கவில்லை. நான் இங்கேயே இருந்து, வனக் கோட்டையில் வாழும் என் அண்ணனை கைகூப்பி வணங்குகிறேன்.

Verse 16

राममेवानुगच्छामि राजा स द्विपदां वरः।त्रयाणामपि लोकानां राज्यमर्हति राघवः।।।।

நான் ராமரையே பின்பற்றுவேன்; அவர் மனிதர்களில் சிறந்த அரசர். ராகவர் மூன்று உலகங்களின் அரசாட்சிக்கும் தகுதியுடையவர்.

Verse 17

तद्वाक्यं धर्मसंयुक्तं श्रुत्वा सर्वे सभासदः।हर्षान्मुमुचुरश्रूणि रामे निहितचेतसः।।।।

தர்மம் நிறைந்த அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், சபையிலிருந்த அனைவரும்—ராமர்மேல் மனத்தை நிலைநிறுத்தி—மகிழ்ச்சிக் கண்ணீர் சிந்தினர்.

Verse 18

यदि त्वार्यं न शक्ष्यामि विनिवर्तयितुं वनात्।वने तत्रैव वत्स्यामि यथाऽर्यो लक्ष्मणस्तथा।।।।

என் ஆரிய அண்ணனை வனத்திலிருந்து மீட்டுக் கொண்டு வர இயலாவிட்டால், அந்த வனத்திலேயே நானும் தங்குவேன்—ஆரிய இலக்குமணன் தங்குவது போலவே.

Verse 19

सर्वोपायं तु वर्तिष्ये विनिवर्तयितुं बलात्।समक्षमार्यमिश्राणां साधूनां गुणवर्तिनाम्।।।।

இந்த ஆரிய மூத்தோர், சாதுக்கள், குணவான்கள் முன்னிலையில், அவரை மீண்டும் அழைத்து வர நான் எல்லா வழிகளையும் மேற்கொள்வேன்—தேவைப்பட்டால் வலுக்கட்டாயமாகவும்.

Verse 20

विष्टिकर्मान्तिका स्सर्वे मार्गशोधकरक्षकाः।प्रस्थापिता मया पूर्वं यत्रापि मम रोचते।।।।

வழியைத் தேடி காக்கும் காவலர்கள்—விஷ்டி சேவைக்கு கட்டாயப்படுத்தப்பட்டவர்களும், கூலிக்கு அமர்த்தப்பட்டவர்களும்—அனைவரையும் நான் முன்பே அனுப்பிவிட்டேன்; என் பயணம் எங்கு செல்ல வேண்டுமென எனக்குத் தோன்றுகிறதோ அங்கே.

Verse 21

एवमुक्त्वा तु धर्मात्मा भरतो भ्रातृवत्सलः।समीपस्थमुवाचेदं सुमन्त्रं मन्त्रकोविदम्।।।।

இவ்வாறு கூறிய பின், தர்மாத்மாவும் சகோதரன்பால் அன்புடையவனுமான பரதன், அருகில் நின்ற ஆலோசனையில் தேர்ந்த சுமந்திரனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.

Verse 22

तूर्णमुत्थाय गच्छ त्वं सुमन्त्र मम शासनात्।यात्रामाज्ञापय क्षिप्रं बलं चैव समानय।।।।

சுமந்திரா! என் ஆணைப்படி உடனே எழுந்து செல். உடனடியாகப் புறப்பாட்டை அறிவித்து, சேனையையும் திரட்டிவா॥

Verse 23

एवमुक्त स्सुमन्त्रस्तु भरतेन महात्मना।हृष्टस्तदाऽदिशत्सर्वं यथासन्दिष्टमिष्टवत्।।।।

மகாத்மா பரதன் இவ்வாறு ஆணையிட்டதும் சுமந்திரன் மகிழ்ந்து, அது தன் விருப்பப் பணிபோல் எண்ணி, ஆணையிட்டபடியே அனைத்தையும் நடத்தினான்॥

Verse 24

ताः प्रहृष्टाः प्रकृतयो बलाध्यक्षा बलस्य च।श्रुत्वा यात्रां समाज्ञप्तां राघवस्य निवर्तने।।।।

ராகவனை மீட்டுவரப் பயணம் ஆணையிடப்பட்டதெனக் கேட்டதும் குடிமக்களும் சேனைத் தலைவர்களும் பேரானந்தத்தில் மகிழ்ந்தனர்॥

Verse 25

ततो योधाङ्गना स्सर्वा भर्त्रून्सर्वान्गृहेगृहे।यात्रागमनमाज्ञाय त्वरयन्ति स्म हर्षिताः।।।।

பின்னர் பயணப் புறப்பாடு ஆணையிடப்பட்டதென அறிந்து, வீரர்களின் மனைவியர் அனைவரும் மகிழ்ந்து வீடு வீடாகச் சென்று தம் தம் கணவர்களை விரைந்து செல்லத் தூண்டினர்॥

Verse 26

ते हयैर्गोरथैश्शीघ्रैस्स्यन्दनैश्च महाजवैःसह योधैर्बलाध्यक्षा बलं सर्वमचोदयन्।।।।

அந்த சேனைத் தலைவர்கள் வீரர்களுடன் சேர்ந்து, குதிரைகள், விரைவோடும் மாட்டுவண்டிகள், மாபெரும் வேகமுள்ள தேர்கள் ஆகியவற்றோடு முழுச் சேனையையும் முன்னே செல்லத் தூண்டினர்॥

Verse 27

सज्जं तु तद्बलं दृष्ट्वा भरतो गुरुसन्निधौ।रथं मे त्वरयस्वेति सुमन्त्रं पार्श्वतोऽब्रवीत्।।।।

படை தயார் நிலையில் இருப்பதைக் கண்ட பரதன், குருவின் சன்னிதியில், அருகிலிருந்த சுமந்திரனிடம்— “என் தேரை உடனே தயார் செய்” என்று கூறினான்.

Verse 28

भरतस्य तु तस्याज्ञां प्रतिगृह्य च हर्षितः।रथं गृहीत्वा प्रययौ युक्तं परमवाजिभिः।।।।

பரதனின் அந்த ஆணையை ஏற்று சுமந்திரன் மகிழ்ந்தான். சிறந்த குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட தேரை எடுத்துக்கொண்டு உடனே புறப்பட்டான்.

Verse 29

स राघव स्सत्यधृतिः प्रतापवान् ब्रुवन् सुयुक्तं दृढसत्यविक्रमः।गुरुं महारण्यगतं यशस्विनं प्रसादयिष्यन्भरतोऽब्रवीत्तदा।।।।

அப்போது ரகுவம்சத்தவன், சத்தியத்தில் உறுதியும் வீரமும் கொண்ட பரதன் நன்றாக அமைந்த சொற்களைப் பேசினான். மாபெரும் வனத்தில் இருக்கும் புகழ்மிக்க, குருவெனப் போற்றத்தக்க மூத்த அண்ணன் ராமனைப் பிரசன்னப்படுத்த எண்ணி அவன் கூறினான்.

Verse 30

तूर्णं समुत्थाय सुमन्त्र गच्छ बलस्य योगाय बलप्रधानान्।आनेतुमिच्छामि हि तं वनस्थं प्रसाद्य रामं जगतो हिताय।।।।

“சுமந்திரா, உடனே எழுந்து செல்; படையைச் சேர்க்க படைத்தலைவர்களிடம் போ. உலக நலனுக்காக வனத்தில் வாழும் ராமனைப் பிரசன்னப்படுத்தி அவரை மீண்டும் அழைத்து வர விரும்புகிறேன்.”

Verse 31

ससूतपुत्रो भरतेन सम्यगाज्ञापितस्सम्परिपूर्णकामः।शशास सर्वान्प्रकृतिप्रधानान्बलस्य मुख्यांश्च सुहृज्जनं च।।।।

அப்போது தேரோட்டியின் மகன், பரதன் தெளிவாக ஆணையிட்டபடி தன் பணி நிறைவேறியது எனத் திருப்தியுற்று, நாட்டின் முதன்மை அதிகாரிகளுக்கும், படையின் தலைமை வீரநாயகர்களுக்கும், நல்வாழ்த்தும் நண்பர்களுக்கும் உரிய கட்டளைகளை வழங்கினான்।

Verse 32

तत स्समुत्थाय कुले कुले ते राजन्यवैश्या वृषलाश्च विप्राः।अयूयुजन्नुष्ट्रखरान्रथांश्च नागान्हयांश्चैव कुलप्रसूतान्।।।।

பின்னர் ஒவ்வொரு இல்லத்திலும் க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர், பிராமணர் அனைவரும் எழுந்து பயணத்திற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்தனர்; ஒட்டகங்களையும் கழுதைகளையும் ரதங்களுக்கு இணைத்தனர்; மேலும் குலப்பிறப்பான குதிரைகளையும் யானைகளையும் கட்டி ஆயத்தப்படுத்தினர்।