Sarga 116
तपस्विनाम् औत्सुक्यं राक्षसत्रासश्च (Ascetics’ Anxiety and the Fear of Rakshasas)
अयोध्याकाण्ड
சித்ரகூட்டத் தவவனத்தில் பரதன் புறப்பட்ட பின், அங்கு வாழ்ந்த தவசிகள் நடத்தில் பெரும் மாற்றம் ஏற்பட்டதை ராமன் கண்டான்—அச்சம், மறைநோக்குகள், மெளனக் கலந்த ஆலோசனைகள். தன், லக்ஷ்மணன் அல்லது சீதையின் ஏதோ குறையால் ஆசிரமத்தின் அமைதி குலைந்ததோ என எண்ணி, பணிவுடன் குலபதியிடம் காரணம் கேட்டான். முதிய முனிவர் சீதையின் ஒழுக்கத்தில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை என்று உறுதியாகக் கூறி, ராமன் இருப்பதால் ராக்ஷஸர்களின் பகை மேலும் தீவிரமடைந்ததே கலக்கத்துக்குக் காரணம் என்றார். தவசிகள் சொன்னார்கள்—ராக்ஷஸர்கள் அருவருப்பான வடிவங்கள் எடுத்து தாக்கி தவசிகளை கொன்று விடுகின்றனர்; யாகத் தயாரிப்புகளைச் சிதைத்து, ஸ்ருவம் முதலிய கருவிகளையும் பாத்திரங்களையும் சிதறடிக்கின்றனர்; புனித அக்கினியில் நீர் ஊற்றி அணைக்கின்றனர்; கலசம், குடம் போன்றவற்றை உடைக்கின்றனர். ஜனஸ்தானத்திற்கு அருகில் வாழும் ராவணனின் சகோதரன் கரன், தவசிகளை வேரறுப்பதில் பெயர் பெற்றவன்; ராமனைச் சகிக்கமாட்டான் என்றும் அவர்கள் குறிப்பிட்டனர். ஆகவே இங்கு தங்குவது முனிவர்களுக்கும் அரச தம்பதிக்கும் ஆபத்தென முடிவு செய்து, அருகிலுள்ள கனிகள் நிறைந்த காட்டில் உள்ள தங்கள் பழைய அடைக்கலத்திற்குச் செல்லத் தீர்மானித்து, ராமனையும் உடன் வர அழைத்தனர். ராமன் வார்த்தைகளால் அவர்களைத் தடுக்க இயலாமல், சிறிது தூரம் வரை உடன் சென்று வணங்கி, அவர்களின் அனுமதியுடன் உபதேசத்தைப் பெற்று, மீண்டும் தன் புனித ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினான்—அவர்கள் விட்டு சென்றபோதும் அவன் உறுதியுடன் நிலைத்திருந்தான்.
Shlokas
Verse 1
प्रतिप्रयाते भरते वसन्रामस्तपोवने।लक्षयामास सोद्वेगमथौत्सुक्यं तपस्विनाम्।।2.116.1।।
பரதன் புறப்பட்ட பின், தவவனத்தில் வாழ்ந்த ராமன் தவசிகளிடையே ஏற்பட்ட கலக்கத்தையும் அவசரமான அசைவையும் கவனித்தான்।
Verse 2
ये तत्र चित्रकूटस्य पुरस्तात्तापसाश्रमे।राममाश्रित्य निरतास्तानलक्षयदुत्सुकान्।।2.116.2।।
அங்கே சித்ரகூடத்தின் முன்னிலையிலுள்ள தவசிகளின் ஆசிரமத்தில், ராமனைச் சரணடைந்து தங்கியிருந்த அந்த முனிவர்களை ராமன் கண்டான்; அவர்கள் இப்போது ஆவலுடன் கலங்கியிருந்தனர்।
Verse 3
नयनैर्ब्रुकुटीभिश्च रामं निर्दिश्य शङ्किताः।अन्योन्यमुपजल्पन्त श्शनैश्चक्रुर्मिथः कथाः।।2.116.3।।
தவசிகள் ராமனைச் சந்தேகக் கண்களால் நோக்கி, புருவங்களைச் சுருக்கி, மெதுவாக ஒருவரோடு ஒருவர் கிசுகிசுத்து ரகசியமாக உரையாடினர்।
Verse 4
तेषामौत्सुक्यमालक्ष्य रामस्त्वात्मनि शङ्कितः।कृताञ्जलिरुवाचेदमृषिं कुलपतिं ततः।।2.116.4।।
அவர்களின் பதற்றமான ஆவலைக் கண்டு ராமன் உள்ளத்தில் ஐயம் கொண்டான். பின்னர் கைகூப்பி, ஆசிரமத்தின் குலபதியான முனிவரிடம் இவ்வாறு கூறினான்।
Verse 5
न कच्चिद्भगवन्किञ्चित्पूर्ववृत्तमिदं मयि।दृश्यते विकृतं येन विक्रियन्ते तपस्विनः।।2.116.5।।
பகவனே, என் முன்னைய நடத்தையில் ஏதேனும் விகாரம் அல்லது மாற்றம் உங்களுக்கு தோன்றுகிறதா? அதனால் இத்தவசிகள் கலங்குகிறார்களா?
Verse 6
प्रमादाच्चरितं कच्चित्किञ्चिन्नावरजस्य मे।लक्ष्मणस्यर्षिभिदृष्टं नानुरूपमिवात्मनः।।2.116.6।।
அல்லது என் இளையவன் இலக்குமணன் கவனக்குறைவால் ஏதாவது செய்து, முனிவர்கள் அதை அவனுக்குப் பொருந்தாததாகக் கண்டார்களா?
Verse 7
कच्चिच्छुश्रूषमाणा व श्शुश्रूषणपरा मयि।प्रमदाऽभ्युचितां वृत्तिं सीता युक्तं न वर्तते।।2.116.7।।
சீதா—என்னைச் சேவிப்பதில் ஈடுபட்டு, உங்களைச் சேவிப்பதிலும் பராயணமாக இருந்தும்—பெண்ணுக்குத் தகுந்ததாகக் கருதப்படும் நடத்தையை அளவோடு முறையாகக் கடைப்பிடிக்கவில்லையா?
Verse 8
अथर्षिर्जरया वृद्धस्तपसा च जरां गतः।वेपमान इवोवाच रामं भूतदयापरम्।।2.116.8।।
அப்போது அந்தத் தவசி—வயதால் முதிர்ந்து, தவத்தால் சோர்ந்து—நடுக்கமுற்றவர்போல், எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை கொண்ட ஸ்ரீராமனை நோக்கி உரைத்தார்।
Verse 9
कुतः कल्याणसत्त्वायाः कल्याणाभिरतेस्तथा।चलनं तात वैदेह्यास्तपस्विषु विशेषतः।।2.116.9।।
அன்புக் குழந்தையே! இயல்பே மங்களமாய், நன்மையிலே மகிழ்வுறும் வைதேஹியால்—குறிப்பாகத் தவசிகளிடத்தில்—எப்படி ஓர் தவறோ சலனமோ ஏற்பட முடியும்?
Verse 10
त्वन्निमित्तमिदं तावत्तापसान्प्रतिवर्तते।रक्षोभ्यस्तेन संविग्नाः कथयन्ति मिथः कथाः।।2.116.10।।
இது உன் காரணத்தாலேயே தவசிகளிடத்தில் ஏற்பட்டது; ராக்ஷசர்களால் அவர்கள் அச்சமடைந்து, ஒருவரோடு ஒருவர் வரவிருப்பதைப் பற்றி பேசுகின்றனர்।
Verse 11
रावणावरजः कश्चित् खरो नामेह राक्षसः।उत्पाट्य तापसान्सर्वाञ्जनस्थाननिकेतनान्।।2.116.11।।धृष्टश्च जितकाशी च नृशंसः पुरुषादकः।अवलिप्तश्च पापश्च त्वां च तात न मृष्यते।।2.116.12।।
இங்கே ராவணனின் இளைய சகோதரன் ‘கரன்’ என்னும் ஒரு ராக்ஷசன் இருக்கிறான்; ஜனஸ்தானத்தில் வாழ்ந்த எல்லா தவசிகளையும் வேரோடு அகற்றி விரட்டியுள்ளான்।
Verse 12
रावणावरजः कश्चित् खरो नामेह राक्षसः।उत्पाट्य तापसान्सर्वाञ्जनस्थाननिकेतनान्।।2.116.11।।धृष्टश्च जितकाशी च नृशंसः पुरुषादकः।अवलिप्तश्च पापश्च त्वां च तात न मृष्यते।।2.116.12।।
அவன் துணிவுற்றவன்; காசியை வென்றவன் போல அகந்தையுடன் நடக்கிறான்; கொடியவன், மனிதமாமிசம் உண்ணும் நரபக்ஷகன், பெருமிதன், பாவி—அருமைத் தாதா, உன்னையும் அவன் பொறுக்கமாட்டான்.
Verse 13
त्वं यदाप्रभृति ह्यस्मिन्नाश्रमे तात वर्तसे।तदाप्रभृति रक्षांसि विप्रकुर्वन्ति तापसान्।।2.116.13।।
தாதா, நீ இந்த ஆசிரமத்தில் வாழத் தொடங்கிய நாள்முதல் ராட்சசர்கள் தவசிகளைத் தொந்தரவு செய்து வருகிறார்கள்.
Verse 14
दर्शयन्ति हि बीभत्सैः क्रूरैर्भीषणकैरपि।नानारूपैर्विरूपैश्च रूपैर्विकृतदर्शनैः।।2.116.14।।
அவர்கள் பல வடிவங்களில் தோன்றுகிறார்கள்—அருவருப்பான, கொடிய, பயங்கரமான, சிதைந்த, விகாரமான வடிவங்கள்; பார்க்கவே வெறுப்பூட்டும் தோற்றங்கள்.
Verse 15
अप्रशस्तैशुचिभिस्सम्प्रयोज्य च तापसान्।प्रतिध्नन्त्यपरान्क्षिप्रमनार्याः पुरतः स्थिताः।।2.116.15।।
அந்த அநாரியர்கள் நேரில் நின்றபடியே தவசிகள்மீது தகாதவும் அசுத்தமுமான முறைகளைப் பயன்படுத்தி, பின்னர் விரைவில் மற்றவர்களையும் தாக்கி வீழ்த்துகிறார்கள்.
Verse 16
तेषु तेष्वाश्रमस्थानेष्वबुद्धमवलीय च।रमन्ते तापसां स्तत्र नाशयन्तोऽल्पचेतसः।।2.116.16।।
அந்த குறுகிய மனத்தினர் இவ்விடமோ அவ்விடமோ உள்ள ஆசிரமத் தளங்களில் காணப்படாமல் மறைந்து, அங்கே தவசிகளை அழிப்பதிலேயே மகிழ்ச்சி கொள்கிறார்கள்.
Verse 17
अपक्षिपन्ति स्रुग्भाण्डानग्नीस्निञ्चन्ति वारिणा।कलशांश्च प्रमध्नन्ति हवने समुपस्थिते।।2.116.17।।
ஹோமம் தொடங்கும் தருணத்தில் அந்தத் தீயோர் ஸ்ருக் முதலான ஹவியப் பாத்திரங்களை எறிந்து விடுகின்றனர்; புனித அக்னியில் நீரை ஊற்றி அணைக்கின்றனர்; கலசங்களையும் உடைத்தெறிகின்றனர்।
Verse 18
तैर्दुरात्मभिरामृष्टानाश्रमान्प्रजिहासवः।गमनायान्यदेशस्य चोदयन्त्यृषयोऽद्य माम्।।2.116.18।।
அந்தத் துராத்மர்கள் தீண்டி மாசுபடுத்திய ஆசிரமங்களை விட்டொழிக்க விரும்பும் முனிவர்கள், இன்று என்னை வேறொரு நாட்டிற்குச் செல்லுமாறு ஊக்குவிக்கின்றனர்।
Verse 19
तत्पुरा राम शारीरामुपहिंसां तपस्विषु।दर्शयन्ति हि दुष्टास्ते त्यक्ष्याम इममाश्रमम्।।2.116.19।।
ஓ ராமா, அந்தத் தீயோர் தொடக்கத்திலிருந்தே தவசிகள்மீது உடல் வன்முறையையும் காட்டுகின்றனர்; ஆகையால் நாம் இந்த ஆசிரமத்தைத் துறக்கத் தீர்மானித்தோம்।
Verse 20
बहुमूलफलं चित्रमविदूरादितो वनम्।पुराणाश्रममेवाहं श्रयिष्ये सगणः पुनः।।2.116.20।।
இங்கிருந்து அதிகத் தூரமில்லை; வேர்‑கனிகளால் செழித்த அழகிய வனம் உள்ளது; நான் என் துணையர்களுடன் மீண்டும் அந்தப் பழமையான ஆசிரமத்தையே அடைக்கலமாகக் கொள்வேன்।
Verse 21
खरस्त्वय्यपि चायुक्तं पुरा तात प्रवर्तते।सहास्माभिरितो गच्छ यदि बुद्धिः प्रवर्तते।।2.116.21।।
குழந்தையே, கரன் முன்புபோல இன்றும் உன்னிடமும் முறையற்றவாறு நடக்கிறான். உன் புத்திக்கு இது சரியெனத் தோன்றினால், எங்களோடு இங்கிருந்து புறப்படு.
Verse 22
सकलत्रस्य सन्देहो नित्यं यत्तस्य राघव।समर्थस्यापि हि सतो वासो दुःखमिहाद्य ते।।2.116.22।।
ஓ ராகவா, மனைவியுடன் இங்கு வாழ்வோர்க்கு எப்போதும் ஐயமும் அச்சமும் நிலைத்திருக்கும். நீ முழு வல்லமை உடையவனாயினும், இன்று இங்கு தங்குதல் துயரும் அபாயமும் தரும்.
Verse 23
इत्युक्तवन्तं स्तंराम राजपुत्रस्तपस्विनम्।न शशाकोत्तरैर्वाक्यैरवरोद्धुं समुत्सुकम्।।2.116.23।।
இவ்வாறு கூறிய அந்தத் தவசி புறப்பட ஆவலுற்றார்; அரசகுமாரன் ராமனும் பதில்சொற்களால் அவரைத் தடுக்க இயலவில்லை.
Verse 24
अभिनन्द्य समापृच्छ्य समाधाय च राघवम्।स जगामाश्रमं त्यक्त्वा कुलैः कुलपतिस्सह।।2.116.24।।
ராகவனை வாழ்த்தி, அவரிடம் விடைபெற்று, அனைத்தையும் ஒழுங்குபடுத்தி, அந்தக் குலபதி தம் கூட்டத்தோடு ஆசிரமத்தைத் துறந்து சென்றார்.
Verse 25
रामः संसाद्य ऋषिगणमनुगमनाद्देशात्तस्मात्कुलपतिमभिवाद्य ऋषिम्।सम्यक्प्रीतैस्तैरनुमत उपदिष्टार्थः पुण्यं वासाय स्वनिलयमुपसम्पेदे।।2.116.25।।
ராமன் சில தூரம் வரை முனிவர் கூட்டத்துடன் சென்று, பின்னர் விடைபெற்று அவர்களின் தலைவரான குலபதி முனிவருக்கு வணங்கினான். மகிழ்ந்த முனிவர்களின் அனுமதி பெற்று, அவர்களின் உபதேசப் பொருளை நன்கு உணர்ந்து, தங்குவதற்காகத் தன் புனித இல்லத்திற்குத் திரும்பினான்.
Verse 26
आश्रममृषिविरहितं प्रभुः क्षणमपिन जहौ स राघवः।राघवं हि सततमनुगता स्तापसाश्चार्षचरित धृतगुणाः।।2.116.26।।
முனிவர்கள் இல்லாத அந்த ஆசிரமத்தை ஆண்டவன் ராகவன் ஒரு கணமும் விட்டு நீங்கவில்லை; முனிவர் மரபின் ஒழுக்கத்தில் நிலைத்து, நற்குணம் கொண்ட தவசிகள் எப்போதும் ராகவனைத் தொடர்ந்து சென்றனர்।
Frequently Asked Questions
The dilemma is whether Rāma’s continued residence—though personally dharmic—indirectly endangers vulnerable ascetics by attracting rākṣasa aggression. The action pivot is the ascetics’ decision to relocate and their invitation to Rāma to leave with them, framing security as a communal ethical responsibility.
The dialogue teaches that dharma is relational and context-sensitive: personal virtue must be evaluated alongside its effects on dependents and host communities. It also underscores ritual order (yajña) as a civilizational good whose disruption signals moral disorder requiring protective response.
Citrakūṭa and its tapas-āśrama serve as the immediate setting, while Janasthāna is introduced as a nearby rākṣasa-dominated zone associated with Khara. Culturally, the sarga foregrounds yajña infrastructure—agni, srug-bhāṇḍa, and kalaśa—as key markers of hermitage life targeted by hostile forces.
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.