Sarga 50

Verse 1

विशालान् कोसलान् रम्यान् यात्वा लक्ष्मणपूर्वजः।अयोध्याभिमुखो धीमान् प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत्।।2.50.1।।

விசாலமும் அழகுமிக்க கோசல நாட்டை கடந்தபின், இலக்குமணனின் மூத்தவன் அறிவுடைய ராமன் அயோத்தியை நோக்கி, கைகூப்பி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்॥

Verse 2

आपृच्छे त्वां पुरीश्रेष्ठे काकुत्स्थपरिपालिते।दैवतानि च यानि त्वां पालयन्ति वसन्ति च।।2.50.2।।

காகுத்ஸ்த குலத்தால் பாதுகாக்கப்படும், நகரங்களில் சிறந்த அயோத்தியே! உன்னிடம் நான் விடைபெறுகிறேன்; மேலும் உன்னுள் தங்கி உன்னைப் பேணிக் காக்கும் எல்லா தேவதைகளிடமும் நான் விடைபெறுகிறேன்॥

Verse 3

निवृत्तवनवासस्त्वामनृणो जगतीपतेः।पुनर्द्रक्ष्यामि मात्रा च पित्रा च सह सङ्गतः।।2.50.3।।

என் வனவாசம் முடிந்து, உலகநாதனான தந்தைக்கு உரிய கடனை நிறைவேற்றிய பின், தாய் தந்தையுடன் ஒன்றுகூடி மீண்டும் உன்னைத் தரிசிப்பேன்।

Verse 4

ततो रुधिरताम्राक्षो भुजमुद्यम्य दक्षिणम्।अश्रुपूर्णमुखो दीनोऽब्रवीज्जानपदं जनम्।।2.50.4।।

அப்போது இரத்தம் கலந்த செம்புநிறக் கண்களுடன், கண்ணீரால் நிறைந்த முகத்துடன், துயருற்றவராய் அவர் வலது கரத்தை உயர்த்தி அங்கு கூடிய நாட்டுமக்களிடம் உரைத்தார்।

Verse 5

अनुक्रोशो दया चैव यथार्हं मयि वः कृतः।चिरं दुःखस्य पापीयो गम्यतामर्थसिद्धये।।2.50.5।।

நீங்கள் என்மேல் உரிய இரக்கமும் கருணையும் செய்தீர்கள். துயரை நீண்ட நேரம் நீட்டுவது குற்றமானது; உங்கள் கடமை நிறைவேற இப்போது செல்லுங்கள்।

Verse 6

तेऽभिवाद्य महात्मानं कृत्वा चापि प्रदक्षिणम्।विलपन्तो नरा घोरं व्यतिष्ठन्त क्वचित् क्वचित्।।2.50.6।।

அந்த மகாத்மாவை வணங்கி, பிரதட்சிணம் செய்து, அவர்கள் கடுமையாக அழுதபடி இங்கும் அங்கும் நின்றனர்।

Verse 7

तथा विलपतां तेषामतृप्तानां च राघवः।अचक्षुर्विषयं प्रायाद्यथार्कः क्षणदामुखे।।2.50.7।।

அவர்கள் அழுதபடியே, மேலும் காணும் தணிவின்றி இருந்தபோது, ராகவர் அவர்களின் பார்வைக்கு எட்டாதவாறு சென்றார்—இரவு முகம் வந்தவுடன் சூரியன் மறைவதுபோல்.

Verse 8

ततो धान्यधनोपेतान् दानशीलजनान् शिवान्।अकुतश्चिद्भयान् रम्यांश्चैत्ययूपसमावृतान्।।2.50.8।।उद्यानाम्रवनोपेतान् सम्पन्नसलिलाशयान्।तुष्टपुष्टजनाकीर्णान् गोकुलाकुलसेवितान्।।2.50.9।।लक्षणीयान्नरेन्द्राणां ब्रह्मघोषाभिनादितान्। रथेन पुरुषव्याघ्रः कोसलानत्यवर्तत।।2.50.10।।

பின்பு மனிதப் புலி அவர் தேரில் கோசல நாட்டைத் தாண்டினார்—தானியமும் செல்வமும் நிறைந்தது, தானசீலமும் மங்களமும் உடைய மக்களால் நிரம்பியது, எங்கும் அச்சமற்றது; அழகியதாய் சைத்யங்களும் யூபங்களும் சூழ்ந்தது; பூங்காக்களும் மாமரக் காடுகளும் உடையது, நீர்நிலைகளால் செழித்தது; திருப்தியும் வளமுமுடைய மக்களால் நிரம்பியது, கோகுலங்களும் மாடுமந்தைகளும் சூழச் சேவிக்கப்பட்டது; அரசர்கள் காணத் தகுந்தது, வேத ஒலியால் முழங்கியது.

Verse 9

ततो धान्यधनोपेतान् दानशीलजनान् शिवान्।अकुतश्चिद्भयान् रम्यांश्चैत्ययूपसमावृतान्।।2.50.8।।उद्यानाम्रवनोपेतान् सम्पन्नसलिलाशयान्।तुष्टपुष्टजनाकीर्णान् गोकुलाकुलसेवितान्।।2.50.9।।लक्षणीयान्नरेन्द्राणां ब्रह्मघोषाभिनादितान्। रथेन पुरुषव्याघ्रः कोसलानत्यवर्तत।।2.50.10।।

பின்பு மனிதப் புலி அவர் தேரில் கோசல நாட்டைத் தாண்டினார்—தானியமும் செல்வமும் நிறைந்தது, தானசீலமும் மங்களமும் உடைய மக்களால் நிரம்பியது, எங்கும் அச்சமற்றது; அழகியதாய் சைத்யங்களும் யூபங்களும் சூழ்ந்தது; பூங்காக்களும் மாமரக் காடுகளும் உடையது, நீர்நிலைகளால் செழித்தது; திருப்தியும் வளமுமுடைய மக்களால் நிரம்பியது, கோகுலங்களும் மாடுமந்தைகளும் சூழச் சேவிக்கப்பட்டது; அரசர்கள் காணத் தகுந்தது, வேத ஒலியால் முழங்கியது.

Verse 10

ततो धान्यधनोपेतान् दानशीलजनान् शिवान्।अकुतश्चिद्भयान् रम्यांश्चैत्ययूपसमावृतान्।।2.50.8।।उद्यानाम्रवनोपेतान् सम्पन्नसलिलाशयान्।तुष्टपुष्टजनाकीर्णान् गोकुलाकुलसेवितान्।।2.50.9।।लक्षणीयान्नरेन्द्राणां ब्रह्मघोषाभिनादितान्। रथेन पुरुषव्याघ्रः कोसलानत्यवर्तत।।2.50.10।।

பின்பு மனிதர்களில் புலியான ராமன் தேரில் கோசல நாட்டை கடந்தான்—தானியமும் செல்வமும் நிறைந்தது, தானதர்மம் செய்பவர்களால் மங்களமிக்கது, எத்திசையிலும் அச்சமற்ற அழகுடையது, புனிதச் சைத்யங்களும் யாகத் தூண்களும் சூழ்ந்தது; தோட்டங்களும் மாமரக் காடுகளும் உடையது, நீர்நிலைகள் செழித்தது, திருப்தியும் புஷ்டியும் கொண்ட மக்கள் கூட்டம் நிரம்பியது, கோகுலங்களும் மாடுகளின் நடமாட்டமும் நிறைந்தது; அரசர்கள் காணத் தக்க சிறப்புடையது, வேதப் பாராயணத்தின் பிரம்மகோஷம் முழங்கியது॥

Verse 11

मध्येनमुदितं स्फीतं रम्योद्यानसमाकुलम्।राज्यं भोग्यं नरेन्द्राणां ययौ धृतिमतां वरः।।2.50.11।।

திடமுடையோரில் சிறந்தவர் அவர் அந்த அரசின் நடுவழியாகச் சென்றார்—மகிழ்ச்சியால் நிறைந்ததும் செழிப்பானதும், இனிய பூங்காக்களால் நிரம்பியதும், அரசர்கள் அனுபவிக்கத் தகுந்ததுமான அந்த நாட்டை ஊடறுத்து.

Verse 12

तत स्त्रिपथगां दिव्यां शिवतोयामशैवलाम्।ददर्श राघवो गङ्गां पुण्यामृषिनिषेविताम्।।2.50.12।।

அதன்பின் ராகவர், மூவுலகிலும் பாயும் த்ரிபதகை, தெய்வீகமான, மங்கள நீருடைய, பாசி அற்ற, புனிதமானவும் முனிவர்கள் சேவிக்கும் கங்கையையும் தரிசித்தார்.

Verse 13

आश्रमैरविदूरस्थैः श्रीमद्भिस्समलङ्कृताम्।कालेऽप्सरोभिर्हृष्टाभि स्सेविताम्भोह्रदां शिवाम्।।2.50.13।।

அந்த மங்களமான கங்கை, கரைக்கு அருகிலுள்ள செழுமையான ஆசிரமங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள்; காலந்தோறும் மகிழ்ந்த அப்சரஸ்கள் அவளின் தெளிந்த நீரேரிகளில் விளையாடி அவளைச் சேவித்தனர்.

Verse 14

देवदानवगन्धर्वैः किन्नरैरुपशोभिताम्।नानागन्धर्वपत्नीभि स्सेवितां सततं शिवाम्।।2.50.14।।

அந்த சுபமயமான கங்கை தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள் ஆகியோரால் அலங்கரிக்கப்பட்டு ஒளிர்ந்தாள்; பல கந்தர்வப் பெண்கள் அவளை இடையறாது சேவித்தனர்; அவள் எப்போதும் மங்களகரியாக இருந்தாள்.

Verse 15

देवाऽऽक्रीडशताकीर्णां देवोद्यानशतायुताम्।देवार्थमाकाशगमां विख्यातां देवपद्मिनीम्।।2.50.15।।

அவள் நூற்றுக்கணக்கான தெய்வீக விளையாட்டுத் தளங்களால் நிறைந்தவள்; நூற்றுக்கணக்கான தேவோத்தியானங்களுடன் இணைந்தவள்; தேவர்களின் நலனுக்காக ஆகாய வழியே ஓடும் அவள், ‘தேவபத்மினி’—தெய்வீக தாமரைகளின் நதி—என்று புகழ்பெற்றாள்.

Verse 16

जलाघाताट्टहासोग्रां फेननिर्मलहासिनीम्।क्वचिद्वेणीकृतजलां क्वचिदावर्तशोभिताम्।।2.50.16।।

அவளின் நீர்மோதல் ஒலி கடும் அட்டஹாசம் போலத் தோன்றியது; அவளின் நுரை தூய்மையாக, புன்னகை போன்ற ஒளியுடன் மிளிர்ந்தது. சில இடங்களில் அவளின் ஓடை இளம்பெண்ணின் சடைபோல் நேராக ஓடியது; சில இடங்களில் சுழல்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு ஜொலித்தாள்.

Verse 17

क्वचित् स्तिमितगम्भीरां क्वचिद्वेगजलाकुलाम्।क्वचिद्गम्भीरनिर्घोषां क्वचिद्भैरवनिस्वनाम्।।2.50.17।।

எங்கோ அவள் அமைதியாகவும் ஆழமாகவும் இருந்தாள்; எங்கோ வேகமான ஓட்டத்தால் கலங்கினாள். எங்கோ அவளது முழக்கம் கனத்த, மாட்சிமைமிக்க ஒலியாக இருந்தது; எங்கோ அச்சமூட்டும் கர்ஜனையாய் எழுந்தது॥

Verse 18

देवसङ्घाप्लुतजलां निर्मलोत्पलशोभिताम्।क्वचिदाभोगपुलिनां क्वचिन्निर्मलवालुकाम्।।2.50.18।।

தேவர்களின் கூட்டம் நீராடிய புனித நீரையுடையவளாய், குற்றமற்ற நீலத் தாமரைகளால் அவள் ஒளிர்ந்தாள். எங்கோ அவளது கரைகள் அகன்ற மணற்பரப்புகளாய் விரிந்தன; எங்கோ தூய, பிரகாசமான மணலால் அழகுபெற்றன॥

Verse 19

हंससारससङ्घुष्टां चक्रवाकोपकूजिताम्।सदा मदैश्च विहगैरभिसन्नादितान्तराम्।।2.50.19।।

அவள் அன்னங்களும் சாரசங்களும் எழுப்பும் கலகல ஒலியால் முழங்கினாள்; சக்ரவாகப் பறவைகளின் கூவலால் இனிமை பெற்றாள். எப்போதும் காதல் உற்சாகம் கொண்ட பறவைகளின் குரலால் அவளது கரையோரங்கள் அனைத்தும் ஒலித்தன॥

Verse 20

क्वचित्तीररुहैर्वृक्षैर्मालाभिरिवशोभिताम्।क्वचित्फुल्लोत्पलच्छन्नां क्वचित्पद्मवनाकुलाम्।।2.50.20।।

சில இடங்களில் கரையோரம் வளர்ந்த மரங்கள் மாலைகள் போல அவளை அலங்கரித்தன; சில இடங்களில் மலர்ந்த நீலோத்பலங்களால் அவள் மூடப்பட்டிருந்தாள்; இன்னும் சில இடங்களில் தாமரைத் தோட்டங்களால் நிரம்பி விளங்கினாள்।

Verse 21

क्वचित्कुमुदषण्डैश्च कुड्मलैरुपशोभिताम्।नानापुष्परजोध्वस्तां समदामिव च क्वचित्।।2.50.21।।

சில இடங்களில் குமுதக் கூட்டங்களாலும் அரைமலர்ந்த மொட்டுகளாலும் அவள் மேலும் அழகுற்றாள்; சில இடங்களில் பல மலர்களின் மகரந்தத் தூளால் மங்கலாகி, மென்மையான மயக்கத்துடன் இருப்பவள்போல் தோன்றினாள்।

Verse 22

व्यपेतमलसङ्घातां मणिनिर्मलदर्शनाम्।दिशागजैर्वनगजै र्मत्तैश्च वरवारणैः।।2.50.22।।देवोपवाह्यैश्च मुहुस्सन्नादितवनान्तराम्।

அழுக்குக் குவியல்கள் நீங்கியதால் அவள் குற்றமற்ற மணிபோல் தெளிவாகத் தோன்றினாள்; மேலும் அவள் கரையோரக் காடுகள் திக்குயானைகள், வனயானைகள், மதம் கொண்ட சிறந்த யானைமன்னர்கள்—தேவர்களை ஏற்றுச் செல்லத் தகுதியானோர்—அவர்களின் முழக்கத்தால் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தன।

Verse 23

प्रमदामिव यत्नेन भूषितां भूषणोत्तमैः।।2.50.23।।फलैः पुष्पैः किसलयैर्वृतां गुल्मैर्द्विजैस्तथा।शिंशुमारैश्च नक्रैश्च भुजङ्गैश्च निषेविताम्।।2.50.24।।

அவள் மிகச் சிறந்த ஆபரணங்களால் அக்கறையுடன் அலங்கரிக்கப்பட்ட உயர்குலப் பெண்ணைப் போலத் தோன்றினாள்।

Verse 24

प्रमदामिव यत्नेन भूषितां भूषणोत्तमैः।।2.50.23।।फलैः पुष्पैः किसलयैर्वृतां गुल्मैर्द्विजैस्तथा।शिंशुमारैश्च नक्रैश्च भुजङ्गैश्च निषेविताम्।।2.50.24।।

அவள் கரைகள் கனிகள், மலர்கள், இளந்தளிர்கள், புதர்கள் மற்றும் பறவைகளால் சூழப்பட்டிருந்தன; அவள் நீரில் சிம்சுமாரங்கள், நக்ரங்கள் மற்றும் புஜங்கங்கள் வாழ்ந்தன।

Verse 25

विष्णुपादच्युतां दिव्यामपापां पापनाशिनीम्।तां शङ्करजटाजूटाद्भ्रष्टां सागरतेजसा।।2.50.25।।समुद्रमहिषीं गङ्गां सारसक्रौञ्चनादिताम्।आससाद महाबाहुः शृङ्गिबेरपुरं प्रति।।2.50.26।।

மகாபாகுவான ஸ்ரீராமன் ஸ்ருங்கிபேரபுரம் நோக்கிச் செல்லும் போது அந்த கங்கையை அடைந்தான்—கடலின் மகிஷி, சாரச‑க்ரௌஞ்சப் பறவைகளின் நாதத்தால் முழங்கும் கங்கை; விஷ்ணுவின் பாதத்திலிருந்து அவதரித்த திவ்ய, நிரபாப, பாபநாசினி; சங்கரனின் ஜடாமுடியிலிருந்து சகரவம்சத்தின் தேஜஸ் (பகீரதத் தவம்) காரணமாகப் பாய்ந்ததாகப் போற்றப்படும் கங்கை।

Verse 26

विष्णुपादच्युतां दिव्यामपापां पापनाशिनीम्।तां शङ्करजटाजूटाद्भ्रष्टां सागरतेजसा।।2.50.25।।समुद्रमहिषीं गङ्गां सारसक्रौञ्चनादिताम्।आससाद महाबाहुः शृङ्गिबेरपुरं प्रति।।2.50.26।।

மகாபாகுவான ஸ்ரீராமன் ஸ்ருங்கிபேரபுரம் நோக்கிச் செல்லும் போது அந்த கங்கையை அடைந்தான்—கடலின் மகிஷி, சாரச‑க்ரௌஞ்சப் பறவைகளின் நாதத்தால் முழங்கும் கங்கை; விஷ்ணுவின் பாதத்திலிருந்து அவதரித்த திவ்ய, நிரபாப, பாபநாசினி; சங்கரனின் ஜடாமுடியிலிருந்து சகரவம்சத்தின் தேஜஸ் (பகீரதத் தவம்) காரணமாகப் பாய்ந்ததாகப் போற்றப்படும் கங்கை।

Verse 27

तामूर्मिकलिलावर्तामन्ववेक्ष्य महारथः।सुमन्त्रमब्रवीत्सूतमिहैवाद्य वसामहे।।2.50.27।।

அலைகளும் சுழிகளும் கலங்கச் செய்யும் கங்கையைப் பார்த்த மகாரதியான ஸ்ரீராமன், தேரோட்டியான சுமந்திரனிடம்—“இன்றிரவு இங்கேயே தங்குவோம்” என்று கூறினான்।

Verse 28

अविदूरादयं नद्या बहुपुष्पप्रवालवान्।सुमहानिङ्गुदीवृक्षो वसामोऽत्रैव सारथे।।2.50.28।।

“ஓ சாரதியே! நதியிலிருந்து அதிக தூரமில்லை; பல மலர்களும் மென்மையான தளிர்களும் நிறைந்த இந்த மிகப் பெரிய இங்குதீ மரம் உள்ளது. நாம் இங்கேயே தங்குவோம்.”

Verse 29

द्रक्ष्याम स्सरितां श्रेष्ठां सम्मान्यसलिलां शिवाम्।देवदानवगन्धर्वमृगमानुषपक्षिणाम्।।2.50.29।।

“நதிகளில் சிறந்ததும் மங்களகரமானதுமான அந்த கங்கையை நாம் தரிசிப்போம்; அவளது புனித நீரை தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், மிருகங்கள், மனிதர்கள், பறவைகள் ஆகிய அனைவரும் மதிக்கின்றனர்.”

Verse 30

लक्ष्मणश्च सुमन्त्रश्च बाढमित्येव राघवम्।उक्त्वा तमिङ्गुदीवृक्षं तदोपययतुर्हयैः।।2.50.30।।

லக்ஷ்மணனும் சுமந்திரனும் ராகவனிடம் “பாடம்—அப்படியே ஆகுக” என்று கூறி, பின்னர் குதிரைகளை அந்த இங்குதீ மரத்தை நோக்கி நடத்தினர்।

Verse 31

रामोऽभियाय तं रम्यं वृक्षमिक्ष्वाकुनन्दनः।रथादवातरत्तस्मात्सभार्य स्सहलक्ष्मणः।।2.50.31।।

இக்ஷ்வாகு குலத்தின் மகிழ்வான ஸ்ரீராமன் அந்த அழகிய மரத்தை அடைந்து, மனைவியுடன் மற்றும் லக்ஷ்மணனுடன் சேர்ந்து தேரிலிருந்து இறங்கினார்।

Verse 32

सुमन्त्रोऽप्यवतीर्यास्मान्मोचयित्वा हयोत्तमान्।वृक्षमूलगतं राममुपतस्थे कृताञ्जलिः।।2.50.32।।

சுமந்திரனும் தேரிலிருந்து இறங்கி, சிறந்த குதிரைகளை அவிழ்த்து விடுத்து, மரத்தின் அடியில் இருந்த ராமனருகே கைகூப்பி நின்றான்।

Verse 33

तत्र राजा गुहो नाम रामस्यात्मसमस्सखा।निषादजात्यो बलवान् स्थपतिश्चेति विश्रुतः।।2.50.33।।

அங்கே ‘குகன்’ என்னும் அரசன் இருந்தான்—ராமனுக்கு தன் உயிர்போல் அன்பான நண்பன்; நிஷாத குலத்தில் பிறந்தவன், வலிமைமிக்கவன், அவர்களின் தலைவனெனப் புகழ்பெற்றவன்।

Verse 34

स शृत्वा पुरुषव्याघ्रं रामं विषयमागतम्।वृद्धैः परिवृतोऽमात्यैः ज्ञातिभिश्चाभ्युपागतः।।2.50.34।।

மனிதர்களில் புலியான ராமன் தன் நாட்டிற்குள் வந்தார் என்று கேட்ட குகன், மூத்த ஆலோசகர்கள், அமைச்சர்கள், உறவினர்கள் சூழ, அவரை வரவேற்க முன்னே சென்றான்।

Verse 35

ततो निषादाधिपतिं दृष्ट्वा दूरादुपस्थितम्।सह सौमित्रिणा राम स्समागच्छद्गुहेन सः।।2.50.35।।

அப்போது தூரத்தில் இருந்து அணுகி வந்த நிஷாதாதிபதியைப் பார்த்த ராமன், சௌமித்ரி லக்ஷ்மணனுடன் முன்னே சென்று குகனைச் சந்தித்தான்।

Verse 36

तमार्तस्सम्परिष्वज्य गुहो राघवमब्रवीत्।यथाऽयोध्या तथेयं ते राम किं करवाणि ते।।2.50.36।।ईदृशं हि महाबाहो कः प्राप्स्यत्यतिथिं प्रियम्।

துயருற்ற குகன் ராகவனைத் தழுவி கூறினான்— “ராமா! அயோத்தி போலவே இவ்விடமும் உனதே. உனக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? மகாபாஹுவே, உன்னைப் போன்ற அன்பு விருந்தினரைப் பெறும் பேறு யாருக்கு கிடைக்கும்?”

Verse 37

ततो गुणवदन्नाद्यमुपादाय पृथग्विधम्।।2.50.37।।अर्घ्यं चोपानयत्क्षिप्रं वाक्यं चेदमुवाच ह।

பின்னர் அவன் பலவகை சிறந்த உணவுகளை எடுத்துவந்து, விரைவில் அர்க்யத்தைச் சமர்ப்பித்து, இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 38

स्वागतं ते महाबाहो तवेयमखिला मही।।2.50.38।।वयं प्रेष्या भवान्भर्ता साधु राज्यं प्रशाधि नः।

“மகாபாஹுவே, உமக்கு வரவேற்பு. இம்முழு நிலமும் உமதே. நாங்கள் உமது பணியாளர்கள்; நீரே எங்கள் ஆண்டவன். எங்கள் நலனுக்காக நீதியுடன் அரசை ஆள்க.”

Verse 39

भक्ष्यं भोज्यं च पेयं च लेह्यंचेदमुपस्थितम्।।2.50.39।।शयनानि च मुख्यानि वाजिनां खादनं च ते।

இங்கே கடித்து உண்ணத் தக்கதும், மென்று உண்ணத் தக்கதும், பருகத் தக்கதும், நக்கத் தக்கதும் ஆகிய அனைத்தும் ஆயத்தமாக உள்ளன; சிறந்த படுக்கைகளும், உங்கள் குதிரைகளுக்கான தீவனமும் தயார் உள்ளது।

Verse 40

एवं ब्रुवाणं तु गुहं राघवः प्रत्युवाच ह।।2.50.40।।अर्चिताश्चैव हृष्टाश्च भवता सर्वथा वयम्।पद्भ्यामभिगमाच्चैव स्नेहसन्दर्शनेन च।।2.50.41।।

குகன் இவ்வாறு கூறியபோது ராகவன் பதிலுரைத்தான்—“ஹே குகா! நீ எங்களை எல்லாவிதத்திலும் மரியாதை செய்து மகிழ்வித்தாய்; கால்நடையாக வந்து எதிர்கொண்டு, அன்புடன் தரிசித்து உபசரித்ததினாலும்।”

Verse 41

एवं ब्रुवाणं तु गुहं राघवः प्रत्युवाच ह।।2.50.40।।अर्चिताश्चैव हृष्टाश्च भवता सर्वथा वयम्।पद्भ्यामभिगमाच्चैव स्नेहसन्दर्शनेन च।।2.50.41।।

தன் வலிமைமிக்க, பருத்த இரு கரங்களால் அவனை இறுக அணைத்து ராமன் கூறினான்—“ஹே குகா! உன்னை உறவினர்களுடன் நலமுடன் காண்பது என் பாக்கியம். உன் நாட்டிலும், நண்பர்களிலும், செல்வத்திலும் எல்லாம் நலமா?”

Verse 42

भुजाभ्यां साधु पीनाभ्यां पीडयन्वाक्यमब्रवीत्।।दिष्ट्या त्वां गुह पश्यामि ह्यरोगं सह बान्धवैः।अपि ते कुशलं राष्ट्रे मित्रेषु च धनेषु च।।2.50.42।।

தன் வலிமைமிக்க, பருத்த இரு கரங்களால் அவனை இறுக அணைத்து ராமன் கூறினான்—“ஹே குகா! உன்னை உறவினர்களுடன் நலமுடன் காண்பது என் பாக்கியம். உன் நாட்டிலும், நண்பர்களிலும், செல்வத்திலும் எல்லாம் நலமா?”

Verse 43

यत्त्विदं भवता किञ्चित्प्रीत्या समुपकल्पितम्।सर्वं तदनुजानामि न हि वर्ते प्रतिग्रहे।।2.50.43।।

“அன்பினால் நீ இங்கே எதை எதையோ ஏற்பாடு செய்துள்ளாயோ, அவை அனைத்திலிருந்தும் உன்னை நான் விடுவிக்கிறேன்; ஏனெனில் நான் தானம்/பரிசு ஏற்கும் நிலையில் இல்லை।”

Verse 44

कुशचीराजिनधरं फलमूलाशिनं च माम्।विद्धि प्रणिहितं धर्मे तापसं वनगोचरम्।।2.50.44।।

என்னை தர்மத்தில் நிலைத்தவனென அறிக; தவசியெனக் காட்டில் உலாவுபவன் நான். குசை, வல்கலம், மான் தோல் அணிந்து, பழம்-வேர் கொண்டு வாழ்கிறேன்॥

Verse 45

अश्वानां खादनेनाहमर्थी नान्येन केनचित्।एतावताऽत्र भवता भविष्यामि सुपूजितः।।2.50.45।।

எனக்கு வேண்டுவது குதிரைகளுக்கான தீவனம் மட்டுமே; வேறொன்றும் இல்லை. இங்கே நீங்கள் இதளவே செய்தாலும், நான் என்னை நன்கு போற்றப்பட்டவனென எண்ணுவேன்॥

Verse 46

एते हि दयिता राज्ञः पितुर्दशरथस्य मे।एतैस्सुविहितैरश्वै भविष्याम्यहमर्चितः।।2.50.46।।

இந்தக் குதிரைகள் என் தந்தை அரசன் தசரதனுக்கு மிகப் பிரியமானவை. இவை நன்றாகப் பராமரிக்கப்படின், நான் என்னை முறையாக மதிக்கப்பட்டவனென உணர்வேன்॥

Verse 47

अश्वानां प्रतिपानं च खादनं चैव सोऽन्वशात्।गुहस्तत्रैव पुरुषां स्त्वरितं दीयतामिति।।2.50.47।।

அப்போது குகன் அங்கேயே தன் ஆட்களுக்குக் கட்டளையிட்டான்—“குதிரைகளுக்கு விரைவாகத் தண்ணீர் குடிக்கச் செய்து தீவனமும் கொடுங்கள்.”॥

Verse 48

ततश्चीरोत्तरासङ्गः सन्ध्यामन्वास्य पश्चिमाम्।जलमेवाददे भोज्यं लक्ष्मणेनाऽऽहृतं स्वयम्।।2.50.48।।

பின்பு வல்கல மேலாடை அணிந்து அவர் மாலைச் சந்தியாவந்தனத்தை ஆற்றினார்; உணவென லக்ஷ்மணன் தானே கொண்டு வந்த நீரையே மட்டும் அருந்தினார்॥

Verse 49

तस्य भूमौ शयानस्य पादौ प्रक्षाल्य लक्ष्मणः।सभार्यस्य ततोऽभ्येत्य तस्थौ वृक्षमुपाश्रितः।।2.50.49।।

பூமியில் துணைவியுடன் படுத்திருந்த அவருடைய திருவடிகளை இலக்குமணன் கழுவி; பின்னர் திரும்பி வந்து ஒரு மரத்தைச் சார்ந்து நின்றான்।

Verse 50

गुहोऽपि सह सूतेन सौमित्रिमनुभाषयन्।अन्वजाग्रत्ततो राममप्रमत्तो धनुर्धरः।।2.50.50।।

குகனும்—வில் ஏந்தி, விழிப்புடன்—தேரோட்டியுடனும் சௌமித்ரி (இலக்குமணன்) உடனும் உரையாடிக்கொண்டே அங்கே ராமனை காவலாகக் காத்திருந்தான்।

Verse 51

तथा शयानस्य ततोऽस्य धीमतो यशस्विनो दाशरथेर्महात्मनः।अदृष्टदुःखस्य सुखोचितस्य सा तदाव्यतीयाय चिरेण शर्वरी।।2.50.51।।

இவ்வாறு பூமியில் படுத்திருந்த அந்த ஞானமிகு, புகழ்மிகு, மகாத்மா தாசரதியின்—இன்பத்திற்குப் பழகி துன்பம் அறியாதவரின்—அந்த இரவு நீண்ட நேரம் போல் மெதுவாகக் கழிந்தது।