
बालकाण्ड
The Book of Childhood
பாலகாண்டம் ராமாயணத்தின் கட்டிடத் தளமாக விளங்குகிறது. இதில் காவ்யத்தின் தோற்றம் (காவ்ய-ஜன்ம), ஸ்ரீராமரின் தர்மமயமான சாயல், மேலும் வம்சம், யாகம், அண்டவியல் ஒழுங்கு ஆகியவற்றின் முன்னிலைச் சூழ்நிலைகள் விரிவாக அமைக்கப்படுகின்றன; இவையே பின்னர் வரும் மைய மோதலுக்கான காரணத் தொடர்களை உருவாக்குகின்றன. தொடக்கத்தில் வால்மீகி நாரதரை வினவ, அவர் அளிக்கும் “ராமாயண-கதா-சங்க்ஷேபம்” கதையின் வரைபடத்தையும் தர்மநோக்கையும் உறுதிப்படுத்துகிறது. பின்னர் க்ரௌஞ்சப் பறவைகளின் கருணை நிகழ்வால் முதல் ஸ்லோகம் பிறப்பது—கருணாரசத்தின் கவிதை-தர்ம அறிவிப்பு—ராமாயணத்தை நெறி-அழகியல் போதனையாகப் புனிதமாக நிலைநிறுத்துகிறது. வால்மீகி இயற்றிய காவியத்தை குச-லவனிடம் ஒப்படைப்பதன் மூலம் பாராயணம், பாடல், ரசம், ஸ்வர-தாள அமைப்பு போன்ற நிகழ்த்தல் மரபும் முன்னிலைப்படுத்தப்படுகிறது. கதைநடையில் அயோத்தியாவின் आदர்ஷ அரசியல், தசரதனின் ராஜதர்மம் வெளிப்படுகிறது; ஆனால் வாரிசின்மையால் எழும் யாகச் சிக்கலும் முன்வைக்கப்படுகிறது. அஸ்வமேதமும் புத்திரேஷ்டியும், ரிஷ்யஷ்ருங்கரின் பங்கு, தெய்வீக பாயசப் பகிர்வும் மூலம் நான்கு இளவரசர்கள் பிறக்கின்றனர்; ராமர் விஷ்ணுவின் அंशாவதாரமாகக் கூறப்படுகிறார். இதனால் வம்சத் தொடர்ச்சியும் தர்மரட்சைக்கான தெய்வத் திட்டமும் ஒன்றாக இணைக்கப்படுகின்றன. இரண்டாம் பெரிய பகுதி விஸ்வாமித்ரரின் வேண்டுகோளால் தொடங்குகிறது. ராமர் ராஜதர்மம்-தபோதர்மம் இரண்டையும் இணைத்து ஒழுக்கப் பயிற்சியும் தெய்வாஸ்திரத் தீட்சையும் பெறுகிறார்; தாடகாவதம், மாரீச-சுபாஹு அடக்கம், யாகரட்சை ஆகியவை அவரது முதல் பெரும் பொதுத் தர்மரட்சைக் காரியங்களாகின்றன. மேலும் கங்காவதரணம், சகரபுத்திரர் கதை, விஸ்வாமித்ரரின் மாற்றங்கள் போன்ற காரணக் கதைகள் தொடர்ந்து, தபசின் வலிமை, வம்சப் பெருமை, தர்ம ஒழுங்கின் அடித்தளங்களை விளக்குகின்றன. கௌதம ஆசிரமத்தில் அகல்யா விடுதலை ராமரைத் தூய்மைப்படுத்தும் அருளாளராகவும் தர்மத்தை மீட்டெடுப்பவராகவும் காட்டுகிறது. மிதிலையில் ஜனகன் அரங்கில் சிவதனுசு வெளிப்பாடு, ராமர் அதை வளைத்து முறித்தல், சீதா ஸ்வயம்வர வெற்றி காண்டத்தின் உச்சம். பின்னர் நான்கு திருமணங்கள்—ராம-சீதா, லக்ஷ்மண-ஊர்மிளா, பரத-மாண்டவி, சத்ருக்ன-ஸ்ருதகீர்த்தி—அரசியல்-பண்பாட்டு கூட்டிணைப்புகளை உறுதிப்படுத்துகின்றன. பரசுராமர் சந்திப்பு ஒரு சடங்கு-சின்னார்த்த தருணம்; ராமரின் மேன்மை மூலம் போர்த் தேஜஸும் தெய்வ அதிகாரமும் அவரிடம் மாற்றப்படுவது குறிக்கப்படுகிறது. IIT கான்பூர் பாதுகாத்த தென்னிந்திய பாடபரம்பரையில் பாலகாண்டத்திற்கு சில கூடுதல் பாரம்பரிய ஸ்லோகங்களும் விரிவுகளும் காணப்படுகின்றன; அவை யாக விவரங்கள், வம்சாவளி, உபதேசத் தளவமைப்பு ஆகியவற்றை மேலும் முன்னிறுத்துகின்றன. இவ்வாறு 24,000 ஸ்லோகங்களுடைய ஆதிகாவ்யத்தில் பாலகாண்டம் கருணை, தர்மம், யாகம், தபஸ், அரசநெறி ஆகியவற்றை ஒரே நூலாகப் பின்னி ராமகதையின் அடித்தளத்தை நிறுவுகிறது.
श्रीमद्रामायणकथासङ्क्षेपः / The Ramayana in Synopsis (Narada’s Summary to Valmiki)
முதல் ஸர்கம் முன்னுரையாக முழு ராமாயணக் கதையையும் சுருக்கமாகத் தொகுத்துக் காட்டுகிறது. தவமும் ஸ்வாத்யாயமும் மேற்கொள்ளும் மகரிஷி வால்மீகி, நாரதரிடம்—சத்தியம், நன்றியுணர்வு, இంద్రியநிக்ரகம், வீரியம், பரோபகாரம் ஆகிய அனைத்துக் குணங்களும் நிறைந்த ஒரு आदர்ஷ மனிதன் உலகில் உள்ளானா? என்று வினவுகிறார். நாரதர்—இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் பிறந்த ஸ்ரீ ராமனே அந்த தர்மாத்மா என்று கூறி, ராமனின் உயர்ந்த குணங்கள், தசரதனின் யுவராஜ்யாபிஷேக எண்ணம், கைகேயியின் வரங்களால் வனவாசம், சீதா-லக்ஷ்மணர் உடன் செல்லுதல், காடுகளில் வாழ்தல் ஆகியவற்றை ஒழுங்காகச் சுருக்கமாக உரைக்கிறார். பின்னர் தசரதன் மரணம், பரதன் அரசை ஏற்க மறுத்து பாதுகைகளை அரசச் சின்னமாக வைத்தல், தண்டகாரண்யத்தில் முனிவர்களுக்கு சேவை, விராதவதம், அகஸ்தியரிடமிருந்து திவ்யாஸ்திரப் பெறுதல், சூர்ப்பணகா நிகழ்வு மற்றும் ஜனஸ்தானப் போர் கூறப்படுகின்றன. அதன் பின் மாரீசன் சூழ்ச்சியால் ராவணன் சீதையை அபகரித்தல், ஜடாயுவின் வீரமரணம் மற்றும் இறுதிக்கிரியைகள், கபந்தவதம் மூலம் சபரியை அடைய வழிகாட்டல், ஹனுமான் வழியாக சுக்ரீவனுடன் நட்பு, வாலிவதம், வானரர்கள் சீதாந்வேஷணம் ஆகியவை வருகின்றன. ஹனுமான் சமுத்திரம் தாண்டி லங்கையில் சீதாதரிசனம் செய்து திரும்புதல், நலன் செய்த சேதுபந்தம், லங்காவிஜயம், ராவணவதம், அக்னிபரீட்சை, விபீஷணாபிஷேகம், அயோத்திக்கு மீள்வருதல் மற்றும் ராமராஜ்ய நிறுவல் எனக் கதை நிறைவு பெறுகிறது. இறுதியில் பலश्रுதி—இந்தப் புனித ராமாயணத்தைப் பாராயணம்/கேட்பதால் அனைவருக்கும் கல்வி, செல்வம், புண்ணியம் கிடைக்கும் என்று அறிவிக்கப்படுகிறது.
द्वितीयः सर्गः — श्लोकप्रादुर्भावः (The Manifestation of the Śloka)
நாரதரை முறையாகப் போற்றி வழியனுப்பிய பின் வால்மீகி, கங்கைக்கு அருகிலுள்ள தமஸா நதிக்கரைக்கு நீராடச் செல்கிறார். அங்கு அமைதியும் புனிதமும் நிறைந்த தீர்த்தத்தைப் பார்த்து, அந்த இடத்தின் தூய்மையும் அழகும் குறித்து தம் சீடன் பரத்வாஜருக்கு எடுத்துரைக்கிறார். அருகிலுள்ள காட்டில் இனிய குரலுடன், பிரியாத துணையாய் உலாவும் கிரௌஞ்சப் பறவைகளின் ஜோடியை வால்மீகி காண்கிறார். அப்போது பாவ எண்ணமும் கொடுமையும் கொண்ட நிஷாத வேடன் ஆண் கிரௌஞ்சத்தை கொன்று விடுகிறான்; பெண் பறவையின் கருணை நிறைந்த அழுகுரல் வால்மீகியின் உள்ளத்தில் இரக்கமும் சினமும் ஒன்றாக எழச் செய்கிறது. அந்தச் சோக-கோபத்திலிருந்து தானாகவே சந்தோபத்தமாக அமைந்த சாபவாக்கு வெளிப்படுகிறது—அதுவே முதல் ஸ்லோகம் எனப் புகழ்பெறுகிறது. அவ்வாக்கின் இயல்பை வால்மீகி சிந்தித்து, நான்கு பாதங்கள், சமமான அசை/அட்சர அளவு, லயமிகு இசைநயம் ஆகிய இலக்கணங்களைச் சொல்கிறார். ஆசிரமம் திரும்பியும் அந்த நிகழ்வில் ஆழ்ந்திருக்க, பிரம்மா தோன்றி ஸ்லோகத்தை உறுதிப்படுத்தி, இதே சந்தத்தில் ஸ்ரீராமரின் முழு வரலாற்றையும் இயற்றுமாறு ஆணையிடுகிறார்; மறைந்த நிகழ்வுகளையும் அறியச் செய்யும் சத்திய ஞானத்தையும் அருள்கிறார். ராமாயணம் நீண்ட காலம் உலகில் நிலைத்து விளங்கும் என்றும் வால்மீகியின் புகழ் நிலைபெறும் என்றும் கூறி பிரம்மா மறைந்து விடுகிறார். பின்னர் சீடர்கள் அந்த ஸ்லோகத்தை மீண்டும் மீண்டும் பாராயணம் செய்கிறார்கள்; வால்மீகி புதிதாய் வெளிப்பட்ட சந்தத்தில் முழு இதிகாசத்தையும் இயற்றத் தீர்மானிக்கிறார்.
तृतीयः सर्गः (Bālakāṇḍa 3): Vālmīki’s Yogic Verification and the Epic Synopsis
நாரத முனிவரிடமிருந்து முழுமையான ராமவிருத்தாந்தத்தை கேட்ட பின், தர்மாத்மா வால்மீகிக்கு மேலும் தெளிவு வேண்டுமென தோன்றியது (1.3.1)। அவர் ஆச்சமனம் செய்து தூய்மையடைந்து, குசாசனத்தில் அமர்ந்து கைகூப்பி, தவமும் தர்மமும் கொண்டு நிகழ்வுகளின் உண்மையை ஆராயத் தொடங்கினார் (1.3.2)। அப்போது யோகதரிசனத்தால் ராமன், சீதை, லக்ஷ்மணன், தசரதன் மற்றும் முழு ராஜ்யத்தையும் கண்முன்னே இருப்பதுபோல்—கைத்தளத்தில் ஆமலகம் போலத் தெளிவாக (1.3.6)—அவர்களின் பேச்சு, சிரிப்பு, எண்ணம், செயல்களின் விளைவு வரை உண்மையாய் அறிந்தார் (1.3.3–1.3.5)। இவ்வாறு சத்தியத்தை ‘கண்டு’ வால்மீகி, தர்மத்தை முதன்மை இலக்காகக் கொண்டு, காமமும் அர்த்தமும் உரிய முறையில் இணையும் வகையில், ரத்தினங்கள் நிறைந்த கடல்போல் செவிக்கும் மனத்திற்கும் இனிய மகாகாவியத்தை இயற்றத் தயாரானார் (1.3.7–1.3.8)। பின்னர் இந்த சர்க்கம் ராமாயணத்தின் முக்கிய நிகழ்வுகளை விரிவான சுருக்கமாக அளிக்கிறது—ராமஜன்மம், குணங்கள், வனவாசம், நட்பு-உதவி, லங்காபயணம், யுத்தம், பட்டாபிஷேகம், மேலும் உத்தரகாண்டத்தில் கூறப்படும் பிந்தைய நிகழ்வுகள் (1.3.10–1.3.38); ஆகவே இது காவியத்தின் பரப்பை அறிவிக்கும் உள்ளார்ந்த உள்ளடக்கப்பட்டியலாகவும் விளங்குகிறது।
कुशिलवगानप्रशंसा — The Commissioning and Public Performance of the Rāmāyaṇa
இந்த நான்காம் சர்க்கத்தில் ராமாயணம் ஒரு ஆசிரியர்-ரசித்த கற்பிக்கத்தக்கவும், பொதுமக்கள் முன்னிலையில் பாடி-பாராயணம் செய்யத்தக்கவும் ஆன ‘இதிஹாச-காவியம்’ என முறையாக நிறுவப்படுகிறது. தெய்வீக முனிவர் வால்மீகி, ஸ்ரீராமரின் முழு வாழ்க்கை வரலாற்றை—அரசாட்சியை மீட்டெடுக்கும் வரை—சம்யகமாக இயற்றி, நூலின் அளவையும் கூறுகிறார்: இருபத்திநான்காயிரம் ச்லோகங்கள், ஆறு காண்டங்கள், மேலும் கூடுதலாக உத்தரகாண்டம். பின்னர் இந்தக் காவியத்தை முறையாக நிகழ்த்தத் தகுதியானவர் யார் எனக் கவிஞர் சிந்திக்கிறார். அப்போது தவவேடத்தில் குசன்-லவன் வருகிறார்கள்; அவர்கள் தர்மத்தை அறிந்த அரசகுமாரர்கள் என அறியப்படுகிறார்கள். வால்மீகி அவர்களுக்கு தீட்சை அளித்து, இந்தக் காவியம் ‘வேதோபப்ருஂஹணம்’—வேதங்களைப் போஷிக்கும் ஒன்று—ஆகும்படி செய்கிறார். அவர்களின் நிகழ்த்தல் இசைநுட்பக் குறிப்புகளுடன் வர்ணிக்கப்படுகிறது: பாராயணமும் பாடலும், மூன்று தாள-அளவுகள், ஏழு ஸ்வரங்கள், தந்தி வாத்தியத்தின் காலநியமம், பல ரசங்கள்—இவ்வாறு ராமாயணம் பலமுகக் கலாச்சாரக் கலைப்பொருளாக வெளிப்படுகிறது. முனிவர் சபைகளிலும் நகர வீதிகளிலும் அவர்களின் கீத-பாராயணம் கேட்டு மக்கள் கண்களில் கண்ணீர் பெருகி, புகழ்ச்சி எழுகிறது; தானங்கள் வழங்கப்படுகின்றன. பின்னர் ஸ்ரீராமர் அவர்களைச் சந்தித்து அரண்மனையில் மரியாதையுடன் விருந்தோம்பி, அரசசபையில் முறையாகப் பாடி-பாராயணம் செய்யுமாறு வேண்டுகிறார்; அங்கே அந்த நிகழ்த்தல் கடந்த நிகழ்வுகள் இப்பொழுதே நிகழ்வதுபோல் நேரடித் தத்ரூப அனுபவத்தை உண்டாக்குகிறது.
अयोध्यानगरवर्णनम् (Description of Ayodhya and the Ikshvaku Royal Setting)
இந்த ஐந்தாம் சர்க்கத்தில் பிரஜாபதி/மனுவிலிருந்து தொடங்கும் வெற்றிவேந்தர்களின் பழம்பெரும் அரசாட்சிப் பரம்பரை எடுத்துரைக்கப்பட்டு, அது இக்ஷ்வாகு குலத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது; அதனூடே ராமாயணக் கதையின் புகழும் நிலைபெறுகிறது. சரயூ நதிக்கரையிலுள்ள கோசல நாட்டைச் சுட்டி, மரபின்படி மனுவால் அமைக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படும் அயோத்தியை ஒரு மாதிரி தலைநகராக வர்ணிக்கிறது. அயோத்தி யோஜனைகளால் அளக்கப்பட்ட நகரம்; ஒழுங்காக அமைந்த ராஜவீதிகள், கட்டுப்பாடான குடிமுறை, செழிப்பு மற்றும் அழகிய நயத்தால் சிறந்தது. அகழி-மதில்களால் உறுதியான பாதுகாப்பு, வாயில்கள் மற்றும் சந்தைகள், கைவினைஞர்கள்-வணிகர்கள், அரண்மனைகள் மற்றும் ரத்தினம் பதித்த மாளிகைகள், இசை-பாடல் ஒலிப்பரப்பு, பூங்காக்கள்-மாமரத் தோப்புகள், உணவுப் பொருட்களின் மிகை—இவை நகரக் கவிதைபோல் அடுக்கடுக்காகச் சொல்லப்படுகின்றன. இங்கே ஆயிரக்கணக்கான மகாரதர்கள் வில்ல்வித்தையிலும் வனப்போரிலும் தேர்ந்தவர்களாகத் தயாராக உள்ளனர்; மக்கள் வேத-வேதாங்கங்களில் புலமை, யாகச் செயல்களில் ஈடுபாடு, தானம், சத்தியநிஷ்டை ஆகியவற்றால் விளங்குகின்றனர். இத்தகைய தர்மமய நகரச் சூழலில் தசரதன் அரசன் இருப்பதாகக் கூறி, அயோத்தி நீதியாட்சி தர்மத்தின் இடரூப வெளிப்பாடாக நிறுவப்படுகிறது.
अयोध्यावर्णनम् — Description of Ayodhya under Daśaratha
இந்த ஆறாம் சர்க்கத்தில் முதலில் தசரத மன்னனின் அரசதர்மச் சிறப்பு கூறப்படுகிறது. அவர் வேதவித்தையில் தேர்ந்தவர், ‘சர்வசங்க்ரஹ’ம் எனும் நிர்வாகத் திறன் உடையவர், தொலைநோக்குடையவர், நகரமும் நாட்டுப்புறமும் விரும்பும் அரசர், போர்வீரர், யாகங்களில் பற்றுடையவர், இంద్రியங்களை அடக்கியவர்; அவரது ஆட்சி மனுவின் போல் குடிகளைப் பாதுகாக்கும் ஆட்சி என ஒப்பிடப்படுகிறது. பின்னர் அயோத்தியின் செழிப்பு மற்றும் சடங்கு-தூய்மை வர்ணிக்கப்படுகிறது. குடிமக்கள் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களாகவும், தேவையான பொருட்களால் நிறைந்தவர்களாகவும், உணவுச்செல்வத்தில் வளமுடையவர்களாகவும் இருந்து, வெளிப்படையான வறுமை எதுவும் காணப்படவில்லை. திருட்டு, கொடுமை, நாத்திகம், பொய், திறமையின்மை, சமூகக் குழப்பம் ஆகியவை இல்லையென மறுப்புகளால் வலியுறுத்தி, தானப்பழக்கம், உணவில் திருப்தி, காம-க்ரோதாதிகளை அடக்கும் ஒழுக்கம் ஆகியவை போற்றப்படுகின்றன. பிராமணர்கள் தம் கடமையில் நிலைத்தவர்கள், வேதாங்கங்களில் புலமை உடையவர்கள், படிப்பு மற்றும் தானத்தில் ஈடுபட்டவர்கள்; தானம் பெறுவதிலும் இல்லற வாழ்விலும் கட்டுப்பாடு உடையவர்கள். வர்ண ஒழுங்கும் சீராக உள்ளது—க்ஷத்திரியர் பிராமணரை மதிக்கின்றனர், வைசியர் க்ஷத்திரியருடன் ஒழுங்காக இணைகின்றனர், சூத்ரர் மூவர்ணத்திற்கும் சேவை செய்கின்றனர். இறுதியில் அயோத்தியின் படை-பொருளாதார வளம்—வீரர்கள், புகழ்பெற்ற நாடுகளிலிருந்து வந்த சிறந்த குதிரைகள், புகழ் பெற்ற வம்சங்களின் வலிமைமிக்க யானைகள்—கூறப்பட்டு, உறுதியான கோட்டையுடன் அஜேய நகரம் இந்திரனுக்கு ஒப்பான அரசனால் ஆளப்படுகிறது என முடிகிறது.
अमात्य-गुणवर्णनम् (The Virtues of Daśaratha’s Ministers and the Order of Governance)
இந்த ஸர்கத்தில் அரசன் தசரதன் ஆட்சியில் அயோத்தியாவின் நிர்வாக அமைப்பு விரிவாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. முதலில் அமாத்தியர்கள் (அமைச்சர்கள்) நற்குணமிக்கவர்கள், மந்திர-ஞானத்தில் (ஆலோசனைத் திறன்) தேர்ந்தவர்கள், இங்கித-ஞானத்தில் (உள்ளக்கருத்தை உணர்தல்) வல்லவர்கள்; அரசனுக்குப் பிரியமும் நலனும் தருவதை நோக்கி எப்போதும் செயல்படுவோர் எனக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் அவர்கள் எட்டு பேர் என்றும்—த்ருஷ்டி, ஜயந்த, விஜய, சித்தார்த்த, அர்த்தசாதக, அசோக, மந்திரபால, சுமந்திர—என்று பெயர்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன. இவர்களுடன் மிக மதிக்கப்படும் ராஜபுரோகிதர்கள் வசிஷ்டர், வாமதேவர் இருப்பதால், அரசியல் நுண்ணறிவும் வைதிக யாக அதிகாரமும் ஒன்றிணைந்திருப்பது வெளிப்படுகிறது. அமைச்சர்கள் கல்வியறிவு பெற்றோர், தன்னடக்கம் உடையோர், உண்மையாளர், சொல்-செயல் ஒன்றுபட்டோர், சமூக நடத்தை அறிந்தோர்; மேலும் கோஷ வளர்ச்சியும் படை அமைப்பும் செய்வதில் திறமையுடையோர் என வர்ணிக்கப்படுகின்றனர். தண்டநீதி சமமாக உள்ளது—காலத்திற்கேற்றும் அளவிற்கேற்றும் தண்டனை வழங்கப்படுகிறது; தன் மகன்களுக்கே ஆனாலும் அதேபோல். ஆனால் நிரபராதிகள் பாதிக்கப்படுவதில்லை; பிராமணர்-க்ஷத்திரியர் மனம்-வாக்கு-செயல் எதிலும் துன்புறுத்தப்படுவதில்லை. இதனால் நகரமும் நாட்டும் ஒழுக்க-அமைதியுடன் நிலைகொள்கின்றன—பொய் இல்லை, காமவழுக்கல் இல்லை, பொதுவான அமைதி நிலவுகிறது. இறுதியில், இத்தகைய அமைச்சர்ச் சூழலாலேயே தசரதனின் புகழும் திறம்பட்ட ஆட்சியும் உயர்ந்தன என்று கூறப்படுகிறது—ஆலோசனையின் இரகசியம், சமாதானம்-போர் பற்றிய விவேகம், தர்மநீதி நிபுணத்துவம், இனிய மொழி ஆகியவை அவரது அரசமாட்சியின் ஆதாரங்கள். உளவாளி அமைப்பு, தர்மநிஷ்டை, ஒப்பற்ற சாம்ராஜ்யம் என்பதும் வலியுறுத்தப்பட்டு, அரசனின் ஒளி உதயசூரியனைப் போலப் பிரகாசிக்கிறது என உவமை கூறப்படுகிறது.
अष्टमः सर्गः — Daśaratha Resolves on the Aśvamedha (Horse-Sacrifice) for Progeny
இந்த அஷ்டம ஸர்கத்தில் தர்மத்தை அறிந்த மகாதேஜஸ்வி தசரதன், புதல்வன் இல்லாத துயரால் சிந்தனையில் ஆழ்கிறான். அமைச்சர்களுடன் ஆலோசித்து, சாஸ்திரசம்மதமான தீர்வாக அஷ்வமேத யாகம் செய்து புத்திரப் பெறுதல் வேண்டும் என்று உறுதி செய்கிறான். உடனே சுமந்திரனை, குருமார்களையும் யாகத்தை நடத்தும் பிராமணர்களையும் அழைத்து வருமாறு ஆணையிடுகிறான். சுமந்திரன் வசிஷ்டருடன் வேதவித்தகர்களான சுயஜ்ஞன், வாமதேவன், ஜாபாலி, காஷ்யபர் ஆகியோரை அழைத்து வருகிறான். தசரதன் மரியாதையுடன், புத்திராபாவமே தன் துன்பத்தின் காரணம்; ஆகவே சாஸ்திரவிதிப்படி அஷ்வமேதம் செய்ய விரும்புகிறேன்—யாகத்தின் நடைமுறை, விதிமுறைகள் குறித்து ஆலோசனையும் வழிகாட்டுதலும் அளிக்க வேண்டும் என்று வேண்டுகிறான். பிராமணர்கள் அவன் தீர்மானத்தை ஏற்று, தேவையான பொருட்களைத் தயாரிக்கவும் யாகக் குதிரையை விடுவிக்கவும் கூறி, தர்மநிஷ்டையான சங்கல்பத்தால் விரும்பிய புதல்வர்கள் கிடைப்பார்கள் என்று உறுதி அளிக்கிறார்கள். மன்னன் மகிழ்ந்து, அமைச்சர்களுக்கு—அனைத்து யாகப் பொருட்களையும் சேகரிக்கவும், சரயூ நதியின் வடகரையில் யாகபூமியை அமைக்கவும், கல்பவிதிப்படி ப்ராயச்சித்த-மங்களக் கிரியைகளைச் செய்யவும்—என்று ஆணையிடுகிறான். சிறந்த யாகம் குறையற்றதாக இருக்க வேண்டும்; பண்டித பிரஹ்மராக்ஷஸர்கள் ‘சித்ரம்’ (குறை) தேடுவர், குறையுள்ள யாகம் யஜமானனை அழிக்கும் என்று எச்சரிக்கிறான். பின்னர் ராணிகள் தீக்ஷையில் நுழையுமாறு கூற, அந்தச் செய்தியால் அவர்களின் முகங்கள் மலர்கின்றன.
ऋश्यशृङ्गानयनकथा — The Account of Bringing Ṛśyaśṛṅga (and the Remedy for Drought)
இந்த ஒன்பதாம் ஸர்கத்தில் சூதர் சுமந்திரர் தனிப்பட்ட முறையில் மகாராஜா தசரதரிடம், பிராமண உபதேசப் பரம்பரையில் கேட்ட ஒரு பழம்பெரும் முன்னுதாரணத்தை அறிவிக்கிறார். அந்தச் செய்தி முனிவர் சனத்குமாரர் முனிவர்கள் சபையில் அரச குலத்தில் சந்ததி பெறும் வழியைப் பற்றிக் கூறிய பழைய உரையிலிருந்து வந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. அதில் விபாண்டகர் ஆசிரமத்தில் ரிஷ்யச்ருங்கரின் தனிமையான வளர்ப்பு, கடுமையான பிரம்மச்சரியம், நியமப் பின்பற்றல் மற்றும் யாக-சேவை ஆகியவை விளக்கப்படுகின்றன. அதே வேளையில் அங்கதேசத்தில் அரசன் ரோமபாதன் ஒழுக்க மீறல் செய்ததால் கடும் மழையின்மை மற்றும் பஞ்சம் ஏற்படுகிறது. அவர் அறிஞர் பிராமணர்களிடம் நியமாசரணத்துடன் செய்ய வேண்டிய பிராயச்சித்தத்தின் வழியை கேட்கிறார். அவர்கள்—ரிஷ்யச்ருங்கரை மரியாதையுடன் அழைத்து வந்து போற்ற வேண்டும்; பின்னர் சாந்தையை விதிப்படி அவருக்கு மணமுடித்து அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அப்பொழுது மழை திரும்பி, மக்கள்-சந்ததி வளர்ச்சி உண்டாகும் என்று கூறுகின்றனர். அமைச்சர்கள் முதலில் ரிஷியின் தவவலிமைக்கு அஞ்சி பழி ஏற்படுமோ என நிபந்தனைகளை எண்ணி, பின்னர் நடைமுறை வழியை முன்வைக்கிறார்கள். இறுதியில் கணிகையர் நடுவர்களாக இருந்து ரிஷ்யச்ருங்கரை அழைத்து வருகின்றனர்; அவர் வந்ததும் மழை பொழிகிறது, சாந்தையின் திருமணம் நிறைவேறுகிறது, ரிஷி சந்ததி அளிக்கும் புண்ணிய மூலமாகிறார். இதைக் கேட்ட தசரதர் மகிழ்ந்து, ரிஷ்யச்ருங்கரை அழைத்து வந்த முறையை மேலும் விரிவாகச் சொல்லுமாறு சுமந்திரரை வேண்டுகிறார்; அந்த முன்னுதாரணம் தன் வம்சவிருத்தி நோக்கத்துடனும் தொடர்புடையதாக இருப்பதை உணர்கிறார்.
ऋश्यशृङ्ग-आनयनम् (Bringing Ṛśyaśṛṅga to Aṅga and His Marriage to Śāntā)
தசரதன் கேட்டதனால் அமைச்சர்கள் முன்னிலையில் சுமந்திரன் முன்நிகழ்வை எடுத்துரைக்கிறான்—ரிஷ்யச்ருங்கர் ரோமபாதனின் நாட்டிற்கு எவ்வாறு அழைத்து வரப்பட்டார் என்று. ரோமபாதனின் புரோகிதரும் அமைச்சர்களும் ‘நிரபாய’ (ஆபத்து குறைக்கும்) திட்டத்தை வகுக்கின்றனர்—காட்டில் வளர்ந்து, பெண்களையும் நகர இன்பங்களையும் அறியாத தவசியை அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்ட கணிகையர் மூலம் ஈர்க்க வேண்டும். அவர்கள் விபாண்டக முனிவரின் ஆசிரமத்தருகே காட்டில் சென்று வாய்ப்புக்காக காத்திருப்பார்கள். தற்செயலாக ரிஷ்யச்ருங்கர் அவர்களைச் சந்திக்கிறார். அவர்கள் அவரது அடையாளமும் வாழ்வாதாரமும் கேட்க, அவர் தன்னை விபாண்டகரின் மகன் என அறிமுகப்படுத்தி அர்க்யம், பாத்யம், கிழங்குகள்-பழங்கள் முதலியவற்றால் விதிப்படி அதிதி-சத்காரம் செய்கிறார். தந்தை திரும்பிவருவாரோ என்ற அச்சத்தால் அவர்கள் விலகிச் செல்கிறார்கள்; ஆனால் இனிப்புகளும் உணவுப்பொருட்களும் விட்டுச் செல்கிறார்கள். ரிஷ்யச்ருங்கர் அவற்றை ‘பழங்கள்’ என எண்ணுகிறார்—அவரின் நிர்மலமான அறியாமையும் புதிய இంద్రிய அனுபவத்தின் ஈர்ப்பும் வெளிப்படுகிறது. அடுத்த நாள் அவர் மீண்டும் அதே இடத்துக்கு வருகிறார். பெண்கள் தங்கள் ‘ஆசிரமபதம்’ என அழைத்து மெதுவாக அங்கதேசம் நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறார்கள். அவர் வருகையுடன் பர்ஜன்யன் மழை பொழிகிறான்—நல்வரவு, வளம் திரும்பியதற்கான குறி. ரோமபாதன் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து பூஜை-உபஹாரங்களால் வரவேற்று, விபாண்டகரின் கோபம் எழுமோ என அஞ்சித் தயை வேண்டுகிறான்; பின்னர் தனது மகள் சாந்தையை ரிஷ்யச்ருங்கருக்கு தர்மப்படி மணமுடிக்கிறான். இச்சர்கம் தவவலிமை, அரசியல் யோசனை, மக்கள் நலன் (மழை-உர்பத்தி) ஆகியவற்றின் தொடர்பை காட்டுகிறது.
ऋष्यशृङ्गानयनम् — Bringing Ṛśyaśṛṅga to Ayodhyā (Bālakāṇḍa, Sarga 11)
இந்த ஸர்கத்தில் சுமந்திரர் அரசவையில் தமது உரையைத் தொடர்ந்தபடி, சனத்குமாரர் முன்பு பரம்பரையாக எடுத்துரைத்த உபதேசத்தை அதிகாரமாக நினைவூட்டுகிறார். தசரதனின் தர்மநிலை, மேலும் அங்க வம்சத்துடன்—ரோமபாதன், சாந்தை வழியாக—உருவாகும் திட்டமிட்ட நட்பிணைப்பு முன்கூட்டியே சுட்டப்படுகிறது. பின்னர் முன்னறிவிப்பு செயலாக்கமாக மாறி, தசரதன் வசிஷ்டரிடம் ஆலோசித்து அனுமதி பெற்ற பின் ராணிகளும் அமைச்சர்களும் உடன் ரோமபாதனின் நாட்டிற்குச் செல்கிறான்; காடுகளும் நதிகளும் கடந்து தவஒளியால் பிரகாசிக்கும் ரிஷ்யச்ருங்கரை தரிசிக்கிறான். ரோமபாதன் நட்பின் அடிப்படையில் சிறப்பு விருந்தோம்பலால் தசரதனைப் போற்றுகிறான்; பரஸ்பர உறவை அறிந்த ரிஷ்யச்ருங்கரும் உரிய மரியாதையுடன் பதிலளிக்கிறார். ஒரு வாரம் தங்கிய பின், சந்தானப் பெறுதலும் தர்மப் புண்ணியமும் நோக்கமாக உள்ள மகாயாகம் (புத்ரேஷ்டி) நடத்துவதற்காக சாந்தையையும் அவள் கணவரையும் அயோத்திக்கு வருமாறு தசரதன் வேண்டுகிறான்; ரோமபாதன் சம்மதிக்க, சாந்தையுடன் ரிஷ்யச்ருங்கர் புறப்படுகிறார். தசரதன் திரும்பி விரைவு தூதர்களை அனுப்பி அயோத்தியைத் தயாராக்கச் செய்கிறான்; அலங்கரிக்கப்பட்ட நகரில் சங்க-முரசொலியுடன் நுழைந்து பிராமணர்களை முன்னிலையில் நிறுத்துகிறான். அந்தப்புரத்தில் சாஸ்திரப்படி விருந்தோம்பல் நடைபெறுகிறது; சாந்தையின் வருகையால் அரசமகளிர் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள்—இவ்வாறு இந்த ஸர்கம் புத்ரேஷ்டி யாகத்துக்கும் நான்கு புதல்வர் பிறப்புக்கும் வழி திறக்கும் வெற்றிகரமான அரச-தர்ம ஏற்பாட்டை நிறைவு செய்கிறது.
द्वादशः सर्गः — Aśvamedha-saṅkalpa (Daśaratha resolves on the Horse Sacrifice)
இந்த இருபன்னிரண்டாம் ஸர்கத்தில் அயோத்தி அரசன் தசரதன் வம்சத் தொடர்ச்சி வேண்டியும், புத்திரமின்மையால் ஏற்பட்ட துயரத்தாலும் தூண்டப்பட்டு, அஷ்வமேத யாகத்தைச் செய்யத் தக்க முறையில் சங்கல்பம் செய்கிறான். வசந்த காலத்தில் அவர் சாஸ்திர விதிப்படி யாகத்தைத் துல்லியமாக நடத்துவேன் என்று உறுதி கூறி, ருஷ்யச்ருங்கரின் தபோபலப் புண்ணியப் பயனால் யாகப் பலன் நிச்சயம் நிறைவேறும் என நம்பிக்கை தெரிவிக்கிறார். பின்னர் சுமந்திரனை அழைத்து—வசிஷ்டர், சுயஜ்ஞர், வாமதேவர், ஜாபாலி, காச்யபர் முதலிய முதன்மை ரித்விக்களையும், பண்டித பிராமணர்களையும் வரவழைக்க ஆணையிடுகிறார். கூடிய புரோகிதர்கள் “சாது” என்று அரச முடிவை ஆதரித்து, யாகப் பொருட்கள் திரட்டுதல், யாகக் குதிரையை விதிப்படி விடுதல் ஆகியவற்றை அறிவுறுத்துகின்றனர்; அரசனின் தர்மமிகு புத்தியின் பலனாக மிகப் பராக்கிரமமுள்ள நான்கு புதல்வர்கள் கிடைப்பர் என்று வாக்குறுதி அளிக்கின்றனர். அதன்பின் சரயூ நதியின் வடகரையில் யஜ்ஞபூமியை நிர்ணயித்து, சாந்தி கர்மங்கள் செய்து, கல்பவிதியைப் பின்பற்றுமாறு நிர்வாக ஆணைகள் வழங்கப்படுகின்றன. மேலும் பிரஹ்மராக்ஷஸர்கள் யாகத்தில் ‘சித்ரம்’ தேடுவர்; யாகம் குறைபட்டால் யஜமானனுக்கே அபாயம் என எச்சரிக்கை கூறப்படுகிறது. இறுதியில் அமைச்சர்கள் ஆணைகளை நிறைவேற்றத் தொடங்க, பிராமணர்கள் தத்தம் இடங்களுக்கு புறப்பட, அரசன் அரண்மனைக்குத் திரும்புகிறான்—சங்கல்பம் செயலாக்கமாக மாறும் கட்டம் தொடங்குகிறது.
हयमेध-यज्ञोपक्रमः — Commencement of the Aśvamedha Preparations
ஒரு ஆண்டு நிறைவுற்று வசந்தம் மீண்டும் வந்தபோது, புத்திரப் பெறுதலுக்காக மன்னன் தசரதன் அச்வமேத யாகத்தின் ஏற்பாடுகளைத் தொடங்க யாகவாடிக்குள் நுழைகிறான். வசிஷ்டர் யாகத்தின் மேற்பார்வையாளராக இருந்து விதி-விதானங்களை அறிவுறுத்துகிறார்—வேதம் அறிந்த பிராமணர்களுடன் கூட திறமையான தொழிலாளர்களையும் திரட்ட வேண்டும்: ஸ்தபதிகள், செங்கல் செய்பவர்கள், தச்சர்கள், தோண்டுபவர்கள், கலைஞர்கள், கணக்கர்கள், மேலும் நாடக-பாடல் கலைஞர்கள் முதலியோர் யாகத்தின் அமைப்புகளைச் செம்மையாக நிறுவ வேண்டும். வசிஷ்டர் குறிப்பாக அதிதி-சத்காரம் மற்றும் எவரையும் இகழாமை என்ற தர்மத்தை வலியுறுத்துகிறார். பிராமணர்களுக்கும் நகரம்-கிராமங்களில் இருந்து வரும் விருந்தினர்களுக்கும் போதிய அளவில் தங்குமிடங்கள் அமைக்கப்பட வேண்டும்; வழக்கப்படி அன்னம்-பானம், மரியாதை, பொழுதுபோக்கு வழங்கப்பட வேண்டும்; எல்லா வர்ணத்தாருக்கும், யாகப் பணிகளில் உழைப்பவர்களுக்கும் சமமான மதிப்பு அளிக்க வேண்டும். அவமதிப்புடன் அளிக்கப்படும் தானம் தானம் செய்பவருக்கே தீங்கு விளைவிக்கும் என அவர் எச்சரிக்கிறார். பின்னர் சுமந்திரனை அழைத்து, எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் தர்மநிஷ்ட அரசர்களை அழைக்க ஆணையிடுகிறார்—மிதிலையின் ஜனகர், காசியின் அரசன், கேகய அரசன், அங்கத்தின் ரோமபாதன், மேலும் கிழக்கு-தெற்கு, சிந்து-சௌவீர, சௌராஷ்டிரம் முதலிய பகுதிகளின் அரசர்கள். தூதர்கள் அனுப்பப்படுகின்றனர்; அரசர்கள் பரிசுகளுடன் வந்து சேர்கிறார்கள்; வசிஷ்டர் விருந்தோம்பல் சிறப்பாக நடந்ததையும் யாகத் தயார்நிலையும் அறிவிக்கிறார். சுப நாளில் தசரதன் யாகஸ்தலத்திற்குச் செல்கிறான்; வசிஷ்டர் தலைமையிலான பிராமண சபை, முன்னணியில் ருஷ்யச்ருங்கர் இருக்க, சாஸ்திர விதிப்படி யாகக் கிரியைகளை முறையாகத் தொடங்குகிறது.
अश्वमेधप्रवृत्तिः — Commencement and Performance of Daśaratha’s Aśvamedha
இந்த ஸர்கத்தில் சரயூ நதியின் வடகரையில் ஒரு ஆண்டு நிறைவு செய்து திரும்பிய யாகக் குதிரையுடன் தசரதனின் அச்வமேத யாகம் எவ்வாறு விதிவழியாக நடத்தப்பட்டது என்பதைக் கூறுகிறது. ரிஷ்யச்ருங்கர் தலைமையில் வேதநிபுணர்களான ரித்விக்கள் எந்தக் குறையும் இன்றி சவனங்கள், ப்ரவர்க்யம், உபஸத் மற்றும் வரிசைப்படியான ஹவிஸ்ஸமர்ப்பணங்களை நிறைவேற்றினர். யாகத்தோடு பொதுநலமும் வெளிப்படுகிறது—பிராமணர், தவசிகள், துறவிகள், சார்ந்தோர், பெண்கள், குழந்தைகள், முதியோர், நோயாளிகள் என அனைவருக்கும் நிறைவான அன்ன-பானம் வழங்கி அரசனின் தானசீலமும் அனைவரையும் உள்ளடக்கும் யாக-சமூகமும் காட்டப்படுகிறது. பின்னர் யாக அமைப்பின் நுட்ப விதிகள் வர்ணிக்கப்படுகின்றன—பில்வ, கதீர, பர்ணின், ஷ்லேஷ்மாதக, தேவதாரு மரங்களால் பல யூபங்கள் நிறுவப்பட்டு, பொன் அலங்காரம் செய்யப்பட்டு, அளவுக் கட்டுப்பாடுகள் பின்பற்றப்படுகின்றன. செங்கற்களால் கருட வடிவில், பொன்னிறச் சிறகுகள் போன்ற ஒளியுடன் அগ্নிவேதி அமைக்கப்பட்டு, அதில் பதினெட்டு அக்னிகுண்டங்கள் ஏற்படுத்தப்படுகின்றன. ஷாஸ்திரப்படி மிருகங்கள், பறவைகள், பாம்புகள், நீர்வாழ் உயிர்கள் முதலியவை தயார் செய்யப்படுகின்றன; கௌசல்யா யாகக் குதிரையைச் சுற்றி விதிக்கப்பட்ட செயல்களைச் செய்து, ரித்விக்கள் மந்திரங்களுடன் ஹவிஸ்ஸமர்ப்பணங்களை நிறைவு செய்கிறார்கள். இறுதியில் அரசன் தக்ஷிணையாக பூமியையே தானம் செய்ய விரும்பினாலும், ரித்விக்கள் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்காமல் பொருள்-தானத்தையே வேண்டுகின்றனர். தசரதன் அளவற்ற செல்வமும் மரியாதைகளும் வழங்குகிறார்; ரிஷ்யச்ருங்கர் நான்கு புதல்வர்கள் பெறும் வரத்தை அருளி, வம்சத் தொடரும் தெய்வத் திட்டமும் கொண்ட ராமகதையை முன்னேற்றுகிறார்.
पञ्चदशः सर्गः — देवकृत-प्रार्थना, रावणवधोपायः, विष्णोः मानुषावतारनियोजनम् (Sarga 15: The Devas’ Petition, the Means to Slay Ravana, and Vishnu’s Commission to Incarnate as Man)
ரிஷ்யச்ருங்கர் சிந்தித்து தசரதனிடம்—அதர்வசிர மந்திரங்களின்படி விதிவழியாக புத்திரயேஷ்டி யாகத்தை நடத்துவேன் என்று உறுதியளித்தார். பின்னர் அவர் அக்னியில் ஆஹுதிகளைச் செலுத்தி யாகத்தைத் தொடங்கினார்; தேவர்கள், கந்தர்வர், யக்ஷர் முதலியோர் தத்தம் யாகபாகங்களைப் பெற அங்கு கூடினர். அதன்பின் தேவர்சபையில் தேவர்கள் பிரம்மாவிடம் முறையிட்டனர்—பிரம்ம வரத்தால் வலிமை பெற்ற ராவணன் மூவுலகங்களையும் துன்புறுத்தி, இந்திரனையும் தாக்கத் துணிகிறான்; ரிஷிகள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், அசுரர்கள், பிராமணர்கள் ஆகியோரைக் கேலி செய்து தர்ம எல்லைகளை மீறுகிறான். பிரம்மா வரத்தின் இடைவெளியை நினைவூட்டினார்—மனிதரை இகழ்ந்த ராவணன் அவர்களிடமிருந்து அபேத்யத்தைக் கேட்கவில்லை; ஆகவே அவன் வதை மனிதன் மூலமே சாத்தியம். அப்போது விஷ்ணு வந்து ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றப்பட்டார். தேவர்கள்—நீங்கள் நான்கு பாகங்களாகப் பிரிந்து தசரதனின் மூன்று ராணிகளின் மூலம் புதல்வர்களாகப் பிறந்து, மனிதவடிவில் உலககண்டகனான ராவணனை அவன் துணையருடன் சேர்த்து அழிக்க வேண்டும் என்று வேண்டினர். விஷ்ணு—அஞ்ச வேண்டாம்; ராவணனையும் அவன் கூட்டத்தாரையும் நாசம் செய்து, தர்மமிகு அரசனாய் மனிதலோகத்தில் வாழ்வேன் என்று அபயம் அளித்து, அவதாரத்திற்காக தசரதனைத் தந்தையாக ஏற்கத் தீர்மானித்தார்.
पायसप्रादुर्भावः — The Manifestation of the Divine Payasa and the Avatara Resolution
இந்த சர்கத்தில் தெய்வத் திட்டமும் யாகச் செயல்பாடும் ஒன்றிணைகின்றன. அனைத்தையும் அறிந்த நாராயணன் விஷ்ணு தேவர்களிடம் அளவான மொழியில் ராவணனை அழிக்கும் வழியைச் சொல்கிறான்—பிரம்மாவின் வரத்தால் ராவணன் தேவர்-கந்தர்வர்-யக்ஷர் போன்ற மனிதரல்லாதோரால் அழிக்க முடியாதவன்; ஆனால் மனிதர்களால் அல்லாதென்று விலக்கப்படாததால் மனிதரூபமே அவனுக்கு பலவீனம். ஆகவே விஷ்ணு மனித உடல் ஏற்க வேண்டும் என்று தேவர்கள் வேண்டுகின்றனர். விஷ்ணு தசரதனைத் தந்தையாகத் தேர்ந்து, அவன் நடத்தும் புத்ரீயேஷ்டி யாகத்துடன் தன் அவதாரத் தீர்மானத்தை இணைக்கிறான். யாகஅக்னியிலிருந்து ஒளிமிக்க பிராஜாபத்ய புருஷன் தோன்றி, வெள்ளி மூடியுடன் பொன் பாத்திரத்தில் தெய்வீகப் பாயசத்தை அளிக்கிறான்; அது புத்திரப்ரதம், செல்வவளமளிப்பது, ஆரோக்கியம் தருவது என்று தெளிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. தசரதன் பக்தியுடன் அதை ஏற்று, அந்த தெய்வப் புருஷனைப் பிரதட்சிணம் செய்து, திட்டமிட்ட பங்கீட்டின்படி கௌசல்யா, கைகேயி, சுமித்ரை ஆகியோருக்கு பாயசத்தை வழங்குகிறான். பாயசம் அருந்திய பின் ராணிகள் விரைவில் கருவுறுகின்றனர். புத்திரலாபத்தால் அரசனின் மனக்கலக்கம் நீங்கி மகிழ்ச்சி மீள்கிறது; அந்த மகிழ்ச்சி விண்ணுலகில் போற்றப்படும் விஷ்ணுவின் ஆனந்தத்துடன் ஒப்பிடப்படுகிறது. இவ்வாறு யாகத்தின் பலனே அவதாரத்தின் மனிதப் பிறவித் தொடர் உருவாகும் உடனடி இயக்கமாக நிறைவு பெறுகிறது।
सप्तदशः सर्गः — देवसंवादः तथा वानर-ऋक्ष-उत्पत्तिः (Divine Council and the Generation of Vanara Allies)
இந்த பதினேழாம் சர்க்கத்தில் காவியத்தின் செயல்காரணத் திட்டம் வெளிப்படுகிறது. விஷ்ணு தசரதனின் புதல்வனாக அவதரிக்கத் தீர்மானித்தவுடன், பிரம்மா கூடியிருந்த தேவர்களை நோக்கி—ராமன்/விஷ்ணுவுக்கு துணையாக காமரூபத்துவம் உடைய, மிகுந்த வேகம், அறிவு, போர்திறன் கொண்ட வலிமைமிக்க உடன்பிறப்புகளை உருவாக்குமாறு ஆணையிடுகிறார். பின்னர் வானரத் தலைவர்களின் தெய்வீகப் பிறப்புகள் கூறப்படுகின்றன—இந்திரனிடமிருந்து வாலி, சூரியனிடமிருந்து சுக்ரீவன், வாயுவிடமிருந்து ஹனுமான், அக்னியிடமிருந்து நீலன், விஸ்வகர்மாவிடமிருந்து நலன், பிருஹஸ்பதியிடமிருந்து தாரை, வருணனிடமிருந்து சுஷேணன், பர்ஜன்யனிடமிருந்து சரபன், அஸ்வினிக் குமாரர்களிடமிருந்து மைந்தன் மற்றும் த்விவிதன். பிரம்மா ஜாம்பவானின் முன்சிருஷ்டியையும் நினைவுறுத்துகிறார்—அவர் யாவும் கொட்டும் (ஜம்பிக்கும்) வேளையில் பிரம்மாவின் முகத்திலிருந்து ஜாம்பவான் தோன்றினான் என்பது பழமையான சிருஷ்டி-மரபின் சுட்டுமொழி. தொடர்ந்து தேவர்கள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், நாகர்கள், சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள் முதலியோர் அப்சரஸ்கள், நாககன்னியர், கந்தர்வி பெண்கள் வழியாக எண்ணற்ற காடுவாழ் வானர-க்ஷப் படைகளை உருவாக்குகின்றனர். இவர்கள் கல்-மரங்களை ஆயுதமாகக் கொண்டு, நகம்-பல்லால் தாக்கி, மலைகளை அசைக்கும் வலிமையும் கடலைத் தாவும் வேகமும் உடையவர்களாக வர்ணிக்கப்படுகின்றனர்; மேலும் வாலி கரடிகள், கோபுச்ச-வானரர்கள், கபிகள் ஆகியோரின் காவலனாக நிறுவப்படுகிறான். இவ்வெல்லாம் வருங்காலத்தில் தசக்ரீவன் ராவணனுக்கு எதிரான போரில் ராமனுக்கு உதவுவதற்காகவே எனச் சர்க்கம் உறுதியாகக் கூறுகிறது.
पुत्रजन्मोत्सवः — Birth of the Princes and Viśvāmitra’s Arrival (Bālakāṇḍa 18)
தசரதனின் மாபெரும் யாகங்கள் நிறைவுற்றபின் தேவர்கள் தமக்குரிய ஹவிஸ் பங்குகளைப் பெற்றுக்கொண்டு தத்தம் லோகங்களுக்கு மீண்டனர். அரசனும் தீக்ஷா விதிகளை முறையாக நிறைவேற்றி, ராணிகள், அமைச்சர்கள், படைகளுடன் அயோத்திக்குத் திரும்பி நுழைந்தான். வந்திருந்த அரசர்கள் மரியாதையுடன் விடைபெற்றனர்; ரிஷ்யச்ருங்கர் சாந்தையுடன் ரோமபாதனோடு தம் நாட்டிற்குத் திரும்பினார். ஆறு பருவங்களின் ஒரு முழுச் சுழற்சி கடந்தபின் ராமஜன்மத்தின் காலநிலை ஜோதிடச் சிறப்புகளுடன் கூறப்படுகிறது—சைத்ர மாதம், சுக்லபக்ஷ நவமி, அதிதி-தெய்வமான புனர்வசு நட்சத்திரம், ஐந்து கிரகங்கள் உச்ச நிலையில், கடக லக்னம். கௌசல்யை விஷ்ணுவின் அம்சமாகிய ஸ்ரீராமனைப் பெற்றாள். கைகேயி விஷ்ணுவின் நான்காம் அம்சமான பரதனைப் பெற்றாள்; சுமித்ரை லக்ஷ்மணன், சத்ருக்னன் என விஷ்ணுவின் அம்சங்களான இருவரையும் பெற்றாள்; பரதனுக்கு புஷ்ய/மீன லக்னம், இரட்டையருக்கு ஆச்லேஷா/கடக லக்னம் எனவும் குறிப்பிடப்படுகிறது. அயோத்தியில் பெருவிழா எழுந்தது—கந்தர்வர் பாடல், அப்ஸரஸ்களின் நடனம், தெய்வத் துந்துபிகளின் முழக்கம், மலர்மழை. அரசன் அளவற்ற தானங்களை வழங்கி, வசிஷ்டர் மூலம் நாமகரணம் முதலிய ஸம்ஸ்காரங்களை நடத்தினான். இளவரசர்களின் வேதக் கல்வி, வீரியம், குடிமக்கள் நலச்சிந்தனை, வில்ல்வித்தை ஆகியவை சுருக்கமாகப் புகழப்படுகின்றன; குறிப்பாக லக்ஷ்மணனின் ராமன்பால் உயிர்சமமான பற்றும், சத்ருக்னனின் பரதன்பால் உறுதியான பாசமும் வெளிப்படுகின்றன. இவ்வேளையில் தசரதன் மக்களின் திருமணங்களை எண்ணத் தொடங்கியபோது, மகரிஷி விஸ்வாமித்ரர் அயோத்திக்கு வந்தார். அரசன் விதிப்படி அர்க்யாதிகளால் வரவேற்று மரியாதை செய்தான்; விஸ்வாமித்ரர் நாட்டின் க்ஷேமத்தை விசாரித்தார். தசரதன் விரிவான அதிதி-ஸத்காரம் செய்து சேவை செய்வேன் என உறுதி கூற, தவமுனி மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.
विश्वामित्रस्य यज्ञरक्षा-याचना (Visvamitra Requests Rama for Yajna-Protection)
இந்த சர்க்கத்தில் அரசவையில் நிகழும் நுண்ணிய வாதநயமுள்ள உரையாடல் வர்ணிக்கப்படுகிறது. தசரதனின் மரியாதைமிகு சொற்களுக்கு பதிலளித்த விஸ்வாமித்ரர், யாகத்தில் ஏற்பட்ட செயல்முறை நெருக்கடியை வெளிப்படுத்துகிறார்—உருவமாற்றம் செய்யும் ராட்சசர்கள் மாரீசன், சுபாஹு யாகம் நிறைவு நெருங்கும் வேளையில் வேதியில் மாம்சமும் இரத்தமும் மழையென பொழிந்து அனுஷ்டானத்தைச் சிதைக்கின்றனர். யாகநியமத்தால் கட்டுப்பட்ட முனிவர் கோபத்தால் சாபம் இடாமல், தர்மத்தால் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட தீர்வாக அரச உதவியை நாடுகிறார். அவர் தசரதனிடம் வேண்டுகிறார்—மூத்த மகனான, வீரனும் தன் பராக்கிரமத்திற்கு உண்மையுமான ராமனை, யாக நேரம் தாமதமின்றி நிறைவேறும்படி, பத்து இரவுகள் மட்டும் யாகரட்சைக்காக ஒப்படைக்க வேண்டும். விஸ்வாமித்ரர் உறுதி அளிக்கிறார்—தன் பாதுகாப்பிலும் ராமனின் தெய்வீக தேஜஸிலும் அந்த ராட்சசர்கள் நிலைக்க முடியாது; மேலும் மூன்று உலகங்களிலும் ராமனுக்கு புகழ் பரவுமாறு ஆசீர்வாதங்களை அளிப்பேன் என்கிறார். வஸிஷ்டரைத் தலைமையாக்கிய ஆலோசகர்களும் முனிவர்களும் சம்மதித்த பின்பே ராமனை அனுப்ப வேண்டும் என்ற முறையையும் அவர் கூறுகிறார். சர்க்கத்தின் முடிவில் தந்தைபாசமும் அரசதர்மமும் மோத, தசரதன் அச்சமும் துயரமும் கொண்டு உடல்நடுக்கத்துடன் கலங்குகிறார்; இந்த நிலை கடமை–பாசம் என்ற பதற்றத்தை நாடகமென வெளிப்படுத்துகிறது।
राज्ञः शङ्का–प्रत्याख्यानम् (Daśaratha’s Objections to Sending Rāma) — Bala Kanda, Sarga 20
விசுவாமித்திரரின் வேண்டுகோளை கேட்டதும் அரசன் தசரதன் சிறிது நேரம் தன்னடக்கத்தை இழக்கிறார். தந்தைத் தர்மமும் அரசியல் நயமும் முன்வைத்து அவர் வாதிடுகிறார்—ராமன் இன்னும் பதினாறு வயதிற்குக் குறைவு; மாயைச் சூழ்ச்சியுடன் போரிடும் ராட்சசர்களை எதிர்க்க முழுமையாகப் பயிற்சி பெறவில்லை; மேலும் மகன் பிரிவைத் தாங்க இயலாது. மாற்றாகத் தன் முழு அக்ஷௌஹிணி படை, அனுபவ வீரர்கள், தேவையெனில் தானே சென்று துணை நிற்பேன் எனக் கூறி, இளவரசனை அழைத்துச் செல்வது முறையல்ல என்று வலியுறுத்துகிறார். தன் முதுமையையும், நீண்ட தவ-வேண்டுதல்களால் அரிதாகப் பெற்ற ராமனின் மதிப்பையும் நினைவூட்டி, உணர்ச்சி மற்றும் வம்சத் தொடரின் பந்தயத்தை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறார். பின்னர் ராட்சசர்களின் வலிமை, குலம், உருவளவு, பாதுகாவலர்கள், சரியான எதிர்வினைத் திட்டம் ஆகியவற்றை விரிவாகக் கேட்கிறார். விசுவாமித்திரர் புலஸ்திய வம்சப் பின்னணியில் விளக்குகிறார்—பிரம்மாவின் வரத்தால் வலிமை பெற்ற ராவணன் மூன்று உலகங்களையும் துன்புறுத்துகிறான்; அவன் நேரடியாக யாகத்தைத் தடுக்கவில்லை, ஆனால் மாரீசன், சுபாஹுவைத் தூண்டி இடையூறு செய்யச் செய்கிறான். இறுதியில் முனிவரின் கோபம் நெய்யால் ஊட்டப்பட்ட யாகஅக்னிபோல் எழுகிறது—தவவலத்தால் நிலைபெற்ற தர்மத்துக்கு ஒத்துழைக்க மறுப்பது உடனடி நெறி மற்றும் அரசியல் விளைவுகளைத் தரும் எனச் சுட்டுகிறது.
बालकाण्डे एकविंशः सर्गः — Daśaratha’s Promise, Vasiṣṭha’s Counsel, and Viśvāmitra’s Weapon-Lore
இந்த சர்கத்தில் அரச தர்மத்தின் அடிப்படை ஆகிய வாக்குறுதி-பாலனைச் சுற்றி கடுமையான தர்மவிசாரம் நிகழ்கிறது. பாசத்தால் தசரதன் உள்ளார்ந்த குழப்பத்துடன் ராமனை அனுப்ப வேண்டாமென வேண்டுகிறான்; அதனால் விஸ்வாமித்ரர் கோபமடைந்து, வாக்கு மீறலின் பெருமையை உணர்த்தும் உலகக் கம்பனம் போன்ற அறிகுறிகள் தோன்றுகின்றன। அப்போது தர்மநீதியின் நிலைநாட்டியாக வசிஷ்டர் இடைநுழைகிறார். தசரதன் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் முன்மாதிரி என நினைவூட்டி, கொடுத்த சொல்லை கைவிட்டால் முன்செய்த யாகங்களும் தானங்களும் அளித்த புண்ணியம் அழியும்; சத்தியப் பேணுதலே அரச மரியாதைக்கும் மக்கள் நம்பிக்கைக்கும் ஆதாரம் என உறுதிப்படுத்துகிறார்। பின்னர் விஸ்வாமித்ரரின் பாதுகாப்புத் திறனும் அஸ்திரவித்தையின் மகிமையும் விளக்கப்படுகின்றன. அவர் தர்மாத்மா, வீரமும் அறிவும் ஒப்பற்றவர், மூன்று உலகங்களிலும் அஸ்திரங்களை அறிந்த தனித்திறன் உடையவர் எனப் புகழப்படுகிறார். ப்ருஷாஷ்வரின் தர்மசீல புதல்வர்கள், மேலும் தக்ஷனின் மகளிரான ஜயா–சுப்ரபா ஆகியோர் உருவாக்கிய நூறு ஒளிமிக்க அஸ்திர-சத்துக்கள் பற்றிய வம்சக்கதை கூறப்படுகிறது; அவை அனைத்தையும் விஸ்வாமித்ரர் துல்லியமாக அறிந்தவர், புதிய அஸ்திரங்களையும் உருவாக்க வல்லவர் எனச் சொல்லப்படுகிறது। இறுதியில் தசரதன் மன உறுதியுடன் சம்மதித்து, மகன் நலனுக்கும் அரச வாக்கின் காப்பிற்கும் ராமனை விஸ்வாமித்ரருடன் புறப்பட அனுமதிக்கிறான்।
बलातिबलोपदेशः — The Instruction of Bala and Atibala
இந்த ஸர்கத்தில் அரசரின் பாதுகாப்பு பொறுப்பு முறையாகத் தபஸ்வியின் காவலாக மாற்றப்பட்டதும், ராமனுக்கு முதன்முறையாக மந்திர-வித்யை வெளிப்படையாக வழங்கப்பட்டதும் கூறப்படுகிறது. வசிஷ்டரின் ஆலோசனைக்குப் பின் தசரதன் லக்ஷ்மணனுடன் ராமனை அழைத்து, பெற்றோரும் அரசபுரோகிதரும் செய்த ஸ்வஸ்த்யயனாதி மங்களச் சடங்குகளுடன், இளவரசனை விஸ்வாமித்திரரிடம் ஒப்படைக்கிறான். புறப்பாடு பராகமற்ற மென்மையான காற்று, மலர்வீழ்ச்சி, தெய்வீக துந்துபி-சங்கு ஒலிகள் ஆகியவற்றால் உலகமும் விண்ணும் அனுமதித்த யாத்திரை எனத் தோன்றுகிறது. விஸ்வாமித்திரர் முன்னே செல்கிறார்; இரு சகோதரரும் வில்லேந்தி, ஒளிவீசி பின்னே தொடர்கிறார்கள். பலமுடி நாகங்களைப் போலவும், சிவனைத் தொடர்ந்து செல்லும் ஸ்கந்த-விசாகரைப் போலவும் உயர்ந்த உவமைகளால் அவர்கள் வர்ணிக்கப்படுகின்றனர்; ஆன்மிக அதிகாரத்தின் கீழ் கட்டுப்பட்ட வீரத் தயார்நிலை வெளிப்படுகிறது. சரயூவின் தென்கரையில் அரை யோஜனத்திற்கும் மேலாகச் சென்ற பின், முனிவர் ராமனை நீர் எடுத்துக் கொண்டு ஆச்சமனமெனும் சுத்திகரிப்பு செய்கையைச் செய்யச் சொல்லி, ‘பலா’ ‘அதிபலா’ எனும் இரட்டை வித்யைகள்/மந்திரங்களை உபதேசிக்கிறார். அவற்றின் பயன்கள்—சோர்வு, காய்ச்சல், உடல் சிதைவு நீங்குதல்; உறக்கத்திலும் கவனக்குறைவிலும் ராக்ஷஸர்களால் வெல்ல முடியாத பாதுகாப்பு; ஜபத்தால் பசி-தாகம் தணிதல்—என்று தபஸுக்கு ஏற்ற பாதுகாப்பு அருளாக விளக்கப்படுகின்றன. ராமன் சுத்தமடைந்து வித்யைகளைப் பெற்றவுடன் சரத்கால சூரியனைப் போல மேலும் பிரகாசிக்கிறான். பின்னர் மூவரும் சரயூகரையில் குசப்புல் படுக்கையில் இரவு தங்குகின்றனர்; முனிவரின் மென்மையான சொற்களும் குரு-சிஷ்ய சேவைநெறியும் அந்த ஓய்வை புனிதமாக்குகின்றன.
कामाश्रम-प्रवेशः / Entry into Kāma’s Hermitage at the Sarayū–Gaṅgā Confluence
விடியற்காலையில் விசுவாமித்திரர் ராமன், இலக்குமணனை எழுப்பி சந்த்யாவந்தனம் மற்றும் நித்திய கர்மங்களை நிறைவேற்றுமாறு ஆணையிடுகிறார். நீராடி தர்ப்பணம் செய்து ஜபம் முடித்த பின், இரு இளவரசரும் பணிவுடன் பயணத்திற்குத் தயாராக நிற்கிறார்கள். அவர்கள் முன்னே சென்று சரயூ நதி, தெய்வீகத் திரிஸ்ரோதஸ்வினி கங்கையுடன் கூடும் புனித சங்கமத்தைப் பார்க்கிறார்கள். அங்கே நீண்டகால சாதனையுடைய முனிவர்கள் ஆயிரமாண்டுகள் கடும் தவம் செய்த ஒரு பழமையான ஆசிரமமும் தெரிகிறது. அது யாருடைய ஆசிரமம் என்று சகோதரர்கள் கேட்கிறார்கள். விசுவாமித்திரர் கூறுகிறார்—இவ்விடம் கந்தர்ப்பன்/காமனுடன் தொடர்புடையது. ஒருகாலத்தில் சிவன் கடும் தியானத்தில் இருந்தபோது காமன் இடையூறு செய்ததால், சிவனின் உக்கிரக் கண்-அக்னியால் காமன் எரிந்து அசரீரியாகி ‘அனங்கன்’ எனப் பெயர் பெற்றான்; அதனால் இப்பகுதியும் அனங்க-தொடர்பால் புகழடைந்தது. பின்னர் அவர்கள் அந்த இரு புனித நதிகளுக்கிடையிலுள்ள ஆசிரமத்தில் இரவு தங்குகிறார்கள். தவவலக் காட்சியால் அவர்களை அறிந்த ஆசிரம முனிவர்கள் அர்க்யம், பாத்யம் முதலியவற்றால் உபசரிக்கிறார்கள்; மாலைச் சந்த்யா முறையாக நடைபெறுகிறது. விசுவாமித்திரர் ஒழுங்கான அனுஷ்டானம், தீர்த்தத்தின் மகிமை, மற்றும் எல்லை மீறும் ஆசையின் நெறிப்பயன் ஆகியவற்றை உணர்த்தும் கதைகளால் இளவரசர்களை மகிழ்விக்கிறார்.
गङ्गा–सरयू-सङ्गमः, मलद–करूश-देशकथा, ताटकावनप्रवेशोपदेशः (The Confluence of Gaṅgā and Sarayū; the Tale of Malada–Karūśa; Counsel on Tātakā’s Forest)
ஒளிமிகு விடியற்காலையில் ராமனும் லக்ஷ்மணனும் தங்கள் நித்திய கர்மங்களை நிறைவேற்றி விஸ்வாமித்ரருடன் நதிக்கரைக்கு சென்றனர். தவசிகள் மங்களமான படகை அளிக்க, அனைவரும் கங்கையை கடந்தனர். நடுநீரில் பேரொலி கேட்டபோது ராமன் காரணம் வினவ, விஸ்வாமித்ரர்—கங்கை சரயுவை அணுகி சங்கமம் நோக்கிச் செல்லும் இடத்தில் இவ்வாறு கர்ஜனை போன்ற ஒலி எழும்; ஆகவே ஒருமனத்துடன் இரு நதிகளுக்கும் வணங்கு—என்று உபதேசித்தார். இரு சகோதரரும் பக்தியுடன் கங்கை-சரயுவுக்கு प्रणாமம் செய்து தென் கரையை அடைந்தனர். அங்கே காலடி படாத, அச்சமூட்டும் காடு தோன்றியது—அடர்ந்த மரங்கள், அபசகுனமான மிருகப் பறவைகளின் குரல்கள், பயம் நிறைந்த சூழல். ராமன் கேட்டபோது விஸ்வாமித்ரர் அந்த நாட்டின் பழைய செழிப்பைச் சொன்னார்—மலத, கரூஷம்—தேவச் சிற்பிகளால் அமைக்கப்பட்டதுபோல். வ்ருத்ரவதத்திற்குப் பின் இந்திரன் சுத்தி பெற்றபோது இந்நிலம் வரம் பெற்று அந்தப் பெயர்களால் புகழ்பெற்றது என்றும் கூறினார். காலப்போக்கில் மாரீசனின் தாய், உருவமாற்றம் செய்யும் கொடிய யக்ஷிணி தாடகா அந்தப் பகுதியை கைப்பற்றி மக்களை அச்சுறுத்தி வழியைத் தடுத்தாள். அப்போது விஸ்வாமித்ரர் ராமனை—தவசரின் அனுமதியுடன் இது தர்மக் கடமை; உன் வீரத்தால் இந்த ‘முள்ளை’ அகற்றி நாட்டிற்கு பாதுகாப்பை மீட்டளி—என்று ஆணையிட்டார்.
ताटकावृत्तान्तः — The Account of Tāṭakā and the Royal Duty to Protect
இந்த இருபத்தைந்தாம் ஸர்கத்தில் விஶ்வாமித்ரரும் ராமரும் இடையே உபதேசத் தன்மையுடைய உரையாடல் நிகழ்கிறது. ராமன் முனிவரின் அறிவுரையை வணங்கி ஏற்று, ஒரு நியாயமான சந்தேகத்தை முன்வைக்கிறான்—யக்ஷர்களின் வலிமை வரையறுக்கப்பட்டதாகச் சொல்லப்படுகின்றதே; அப்படியிருக்க ஒரு பெண்ணுக்கு ஆயிரம் யானைகளின் வலிமை எவ்வாறு உண்டாகும்? அதற்கு விஶ்வாமித்ரர் வம்சமும் காரணமும் கூறும் கதையைச் சொல்கிறார்—யக்ஷன் சுகேது தவம் செய்தான்; பிரம்மா அவனுக்கு தாடகை என்ற மகளைக் கொடுத்து, அவளுக்கு ஆயிரம் யானைகளுக்கு ஒப்பான அபூர்வ வலிமையையும் அருளினார்। தாடகை சுந்தனுடன் மணம் புரிந்து மாரீசனைப் பெற்றாள்; பின்னர் சாபத்தால் மாரீசன் ராக்ஷசனானான். சுந்தன் இறந்த பின் தாடகையும் மாரீசனும் அகஸ்தியரைத் தாக்க முயன்றனர்; அப்போது அகஸ்தியர் மாரீசனுக்கு ராக்ஷச ரூபம் தரிக்கும் சாபமும், தாடகைக்கு யக்ஷீ ரூபத்தை விட்டு அச்சமூட்டும் மனிதமாமிசம் உண்ணும் ராக்ஷசியாவதாக மாறும் சாபமும் அளித்தார்। பின்பு விஶ்வாமித்ரர் அரசதர்மத்தின் மையத்தை நிறுவுகிறார்—பிரஜைகளைப் பாதுகாப்பதும், சாத்துர்வர்ண்ய ஒழுங்கையும், பசுக்களையும், பிராமணர்களையும் காப்பதும் அரசின் சனாதன கடமை; ஆகவே அதர்மம் செய்பவள் பெண்ணாக இருந்தாலும் பொதுநலனுக்காக அவளை அழிப்பதில் இளவரசன் தயங்கக் கூடாது. இந்திரன் மந்தரையை வதைத்ததும், விஷ்ணு காவ்யாவை (பிருகுவின் மனைவி) அழித்ததும் போன்ற எடுத்துக்காட்டுகள் கூறப்பட்டு, பாதுகாப்பு-கடமையின் கீழ் நீதியுடனான பலப் பயன்பாட்டின் காரணம் விளக்கப்படுகிறது।
ताटकावधः (The Slaying of Tāṭakā)
இந்த ஸர்கத்தில் விஶ்வாமித்ரரின் ஆணையை கேட்ட பின், ஸ்ரீராமர் தாம் அதனை ஏன் ஏற்க வேண்டும் என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறார்—தசரதரின் கட்டளையைப் பேணுதல், கௌசிக முனிவரின் உபதேசத்தை மதித்தல், மேலும் கோ‑பிராமண‑ஹிதமும் பொதுநலமும் கருதி ராக்ஷஸர்களை அடக்குதல். பின்னர் ராமர் வில்லில் நாணை இழுத்து டங்காரம் செய்ய, அந்த ஒலி காடை நடுங்கச் செய்கிறது; அதைக் கேட்டு தாடகை கோபத்துடன் வந்து நிற்கிறாள். அவளின் பயங்கர உருவைக் கண்ட ராமர் முதலில் அளவான நடவடிக்கையை எண்ணுகிறார்—பெண் என்பதால் கொல்லாமல், அவளின் வலிமையும் நகர்வும் செயலிழக்கச் செய்வது. ஆனால் தாடகை மாயையால் தூசி மேகம் எழுப்பி குழப்பம் செய்கிறாள்; பாறைமழை பொழிகிறாள்; மறைந்து வடிவமாற்றமும் செய்கிறாள். அப்போது விஶ்வாமித்ரர் தவறான கருணையை விட்டு விடுமாறு கூறி, சாயங்காலத்தில் ராக்ஷஸ சக்தி பெருகும் என எச்சரிக்கிறார். ராமர் சப்தவேதி திறமையால் அவளின் சூழ்ச்சியைத் தகர்த்து, பாறைமழையைத் தடுத்து, இடியென பாய்ந்து வரும் தாடகையின் மார்பை அம்பால் குத்தி அவளை வதம் செய்கிறார். இந்திரன் முதலான தேவர்கள் ராமரைப் புகழ்ந்து, தகுதியான இளவரசனுக்கு திவ்யாஸ்திரங்களை அளிக்க விஶ்வாமித்ரரைத் தூண்டுகின்றனர். சாயங்காலம் வந்ததும் சாபம் நீங்கிய காட்டில் அவர்கள் தங்குகின்றனர்; விஶ்வாமித்ரர் அன்புடன் ராமரை ஆசீர்வதித்து, விடியற்காலையில் ஆச்ரமத்திற்குப் புறப்படத் திட்டமிடுகிறார்.
अस्त्रप्रदानम् — Bestowal of Divine Astras to Rama
இரவு ஓய்வுக்குப் பின் மகரிஷி விஸ்வாமித்ரர் ராமரிடம் மிகுந்த திருப்தியடைந்து, அன்பும் அனுமதியும் காரணமாக அவருக்கு முழுமையான திவ்யாஸ்திரக் களஞ்சியத்தை அளிக்க விரும்புவதாக அறிவித்து மங்கள ஆசீர்வாதம் செய்கிறார். பின்னர் சக்கரம், பாசம், கதா, வஜ்ரம் முதலிய கருவிகளோடு பல பெயருடைய திவ்யாஸ்திரங்களை வரிசையாகப் பட்டியலிட்டு உரைக்கிறார். சுத்தமடைந்து கிழக்குநோக்கி நின்று, அனுத்தம மந்திரத் தொகுதிகளை விதிப்படி உபதேசித்து அந்த அஸ்திரங்களை ராமருக்கு வழங்குகிறார். உடனே அவற்றின் அதிஷ்டாத்ரி சக்திகள் வெளிப்பட்டு ராமரின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியும் சேவகர்களைப் போல நிற்கின்றன. ராமர் அவற்றை ஏற்று, ‘என் மனத்தில் நிலைத்திருங்கள்’ என்று ஆணையிட்டு—அவசரப் பயன்பாடு அல்ல, மனக்கட்டுப்பாடு, நினைவின் ஒழுங்கு, தர்மத்தின் கீழ் பயன்பாடே உரியது எனக் காட்டுகிறார். இறுதியில் ராமர் விஸ்வாமித்ரருக்கு வணங்கி அடுத்த பயணத்திற்குத் தயாராகிறார்.
अस्त्रग्रहणं संहारोपदेशश्च — Receiving the Astras and Instruction on Withdrawal
தூய்மைப் புனிதச் சடங்குகள் முடிந்த பின் மகாமுனி விஶ்வாமித்ரர் ராமனுக்கு தெய்வீக அஸ்திரங்களை முறையாக ஒப்படைக்கிறார். கதையுரையில் ராமன் இப்போது ‘தேவர்களாலும் அணுக முடியாதவன்’ எனப் புகழப்பட்டாலும், அவன் வெறும் அஸ்திரப் பெறுதலால் திருப்தியடையவில்லை; அஸ்திரங்களின் ஸம்ஹாரம்—அதாவது மீளப்பெறுதல்/நிவர்த்தி செய்யும் முறை மற்றும் மந்திரம்—என்ற அவசியமான துணை அறிவை வேண்டுகிறான். இது கட்டுப்பாடு, அறநெறி, அளவோடு சக்தியைப் பயன்படுத்தும் பண்பை வெளிப்படுத்துகிறது. விஶ்வாமித்ரர் ஸம்ஹார மந்திரத்தை உபதேசித்து, ப்ருஷாஷ்வரின் புதல்வர்கள் என வர்ணிக்கப்படும் ஒளிமிக்க, வடிவமாறும் பல அஸ்திரங்களின் பெயர்களை வரிசையாக அளிக்கிறார். அப்போது அஸ்திர-தேவதைகள் உடல் கொண்டு பிரகாசமான ரூபங்களுடன்—சிலர் கரிய அங்காரம்போல், சிலர் புகைபோல், சிலர் சூரிய-சந்திரரைப் போல் ஒளிர்ந்து—கைகூப்பி ராமனிடம் வந்து சேவை செய்வோம் என உறுதி செய்கின்றனர். ராமன் “என் மனத்தில் வாசியுங்கள்; தேவைப்படும் போது உதவுங்கள்” என்று ஆணையிட்டு அவர்களை விடைபெறச் செய்கிறான். அவர்கள் பிரதட்சிணம் செய்து புறப்படுகின்றனர். பின்னர் வழியில் ராமன் மலை அருகே மேகம்போல் தோன்றும் ஒரு வனப்பகுதியைக் காண்கிறான்—விலங்குகள், பறவைகள் நிறைந்ததும் இனிய குரலொலியால் முழங்குவதும். அது யாருடைய ஆசிரமம் என்று கேட்கிறான்; மேலும் விஶ்வாமித்ரரின் யாகத்தைத் தடை செய்யும் ராக்ஷசர்களின் தோற்றமும் இருப்பிடமும் எங்கே என்று விசாரித்து, அடுத்த பாதுகாப்புச் செயலை முன்னிறுத்துகிறான்.
सिद्धाश्रम-प्रसङ्गः (Siddhashrama and the Vāmana Narrative)
ராமன் ‘அந்த வனம் எது?’ என்று கேட்டபோது, விஸ்வாமித்ரர் சித்தாஶ்ரமத்தின் பழம்பெரும் வரலாற்றை விளக்குகிறார். இந்த ஆசிரமத்தின் புனிதம் திருமால் (விஷ்ணு) செய்த யோக-தபஸால் நிலைபெற்றது—தேவர்களில் சிறந்த விஷ்ணு இங்கே தவம் செய்தார் என்கிறார். பின்னர் வைரோசனி பலி தேவர்களை வென்று மூவுலகிலும் ஆட்சி செலுத்த, அக்னி முதலிய தேவர்கள் தேவர்களின் நலனுக்காக விஷ்ணுவை அணுகி ‘மாயாயோகத்தால்’ வாமன வடிவம் எடுக்க வேண்டுமென வேண்டுகின்றனர். காச்யப-அதிதி நிகழ்வில் அதிதி செய்த ஆயிரம் ஆண்டுத் தவம், விஷ்ணு ஸ்துதி, வரப்பிரதானம் கூறப்படுகிறது; ‘அதிதி, நான் உன் மகனாகப் பிறப்பேன்’ என்ற வேண்டுதலால் வாமனாவதாரத்தின் காரணம் வெளிப்படுகிறது. வாமனர் மூன்று அடிகளால் பலியை ஆக்கிரமித்து மூவுலகையும் இந்திரனுக்கு மீண்டும் அளிக்கிறார்; அதனால் இந்த ஆசிரமம் ‘சிரமநாசன’ எனப் புகழ்பெறுகிறது. பின்னர் விஸ்வாமித்ரர் ராம-லக்ஷ்மணர்களுடன் சித்தாஶ்ரமம் செல்கிறார்; அங்கு வாழும் முனிவர்கள் அரசகுமாரர்களை பூஜித்து வரவேற்கின்றனர். ஓய்வுக்குப் பின் ராம-லக்ஷ்மணர் விஸ்வாமித்ரரை தீட்சைக்குத் தூண்ட, அவர் கட்டுப்பட்ட இந்திரியங்களுடன் தீட்சையில் புகுகிறார். காலையில் இருவரும் சந்த்யாவந்தனம், ஜபம், அக்னிஹோத்திரம் முதலிய கர்மங்களை செய்து விஸ்வாமித்ரரை வணங்குகின்றனர்; அத்தியாயம் ஆசிரம-ரட்சண தர்மத்தின் முன்னுரையாக நிறைவடைகிறது.
सिद्धाश्रम-यज्ञरक्षणम् — Protection of Viśvāmitra’s Sacrifice at Siddhāśrama
இந்த சர்கத்தில் தேச‑காலத்தை அறிந்தும் வாக்குத் திறமையுடனும் உள்ள ராமன்‑லக்ஷ்மணன், யாகத்தை காக்க இரவில் ராக்ஷஸர்கள் எப்போது வருவார்கள் என்று விஸ்வாமித்ரரிடம் கேட்கிறார்கள். விஸ்வாமித்ரர் தீக்ஷை‑மௌனவிரதத்தில் இருப்பதால் ஆறு இரவுகள் யாகரட்சணையில் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்று முனிவர்கள் ஆணையிடுகின்றனர். ஆறாம் நாளில் யாகத்தின் தீவிரம் உச்சமடைகிறது; வேதியில் ருத்விக்கள், குசம், ஸ்ருக், சமிதை, ஹவிஸ்கள் ஆகியவற்றுடன் அக்னி பிரகாசமாக எரிகிறது. அப்போது ஆகாயத்தில் பயங்கர ஒலி எழுகிறது. மாரீசன், சுபாஹு ஆகியோர் அனுசரர்களுடன் மாயையால் வானத்தை மூடி, இரத்தமழை பொழிந்து வேதியை மாசுபடுத்த வருகிறார்கள். ராமன் உடனே லக்ஷ்மணனை எச்சரித்து, தர்மத்தோடு ஒத்த ‘மானவாஸ்திரம்’ செலுத்துகிறான்—கொல்லும் நோக்கமின்றி கட்டுப்படுத்தும் பாவத்துடன்—அதனால் மாரீசன் நூறு யோஜனை தூரம் கொந்தளிக்கும் கடலில் வீசப்படுகிறான்; மயக்கமடைந்தாலும் உயிருடன் தப்புகிறான். பின்னர் ராமன் மீதமுள்ள கொடிய யாகவிக்னகரர்களை அழிப்பேன் என்று உறுதி செய்து, திவ்ய ‘ஆக்னேயாஸ்திரம்’ கொண்டு சுபாஹுவை வீழ்த்துகிறான்; ‘வாயவ்யாஸ்திரம்’ மூலம் மற்ற ராக்ஷஸர்களையும் ஒழிக்கிறான். யாகம் தடையின்றி நிறைவேறியபின் விஸ்வாமித்ரர் ராமனைப் புகழ்கிறார்—குருவின் ஆணை நிறைவேறியது; ‘சித்தாஶ்ரமம்’ என்ற பெயர் உண்மையாயிற்று. முனிவர்கள் வெற்றியடைந்த இந்திரனைப் போல ராமனைப் போற்றி மரியாதை செய்கிறார்கள்.
सिद्धाश्रमात् शोणातटं प्रस्थानम् — Departure from Siddhāśrama and the Invitation to Janaka’s Yajña (Bow of Mithilā)
சித்தாஶ்ரமத்தில் விஶ்வாமித்ரரின் நோக்கம் வெற்றிகரமாக நிறைவேறிய பின், கதை வடதிசை நோக்கி மிதிலா பயணமாக மாறுகிறது. ராமன், லக்ஷ்மணன் கृतகृत்யராய் மகிழ்ச்சியுடன் இரவை கழித்து, விடியற்கால நித்திய கர்மங்களைச் செய்து, முனிவரின் ஆணையை நிறைவேற்றத் தங்களைச் சீட-சேவகர்களாக ஒப்படைக்கின்றனர்; தவம்-யாக ஒழுங்கில் கட்டுப்பட்ட சேவை உணர்வு வெளிப்படுகிறது. பின்னர் ரிஷிகள் மிதிலாவில் ஜனக மன்னன் நடத்தவிருக்கும் மிகத் தர்மமிக்க யாகத்தை அறிவித்து, ராமனை அங்கே வருமாறு அழைக்கின்றனர். அங்கே காண வேண்டிய “தனுர்ரத்னம்” எனப்படும் அதிசய வில் பயங்கரமும் அளவிட முடியாத வல்லமையுமுடையது; ஒருகாலத்தில் தேவர்கள் யாகசபையில் அளித்தது எனச் சொல்லப்படுகிறது. அதன் அணுகமுடியாமை இவ்வளவு—தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், அசுரர்கள், ராக்ஷஸர்கள், மேலும் வல்லரசர்கள், இளவரசர்களும் கூட அதை வளைத்துக் கட்டுவது மட்டுமல்ல, தூக்குவதற்கும் இயலாதென வலியுறுத்தப்படுகிறது. ஜனகன் அரண்மனையில் அது யாகப்பலனாய் புனிதப் பொருளாக நறுமணங்கள், சந்தனம், தூபம், அகில் (அகரு) முதலியவற்றால் பூஜிக்கப்படுகிறது—அரசுச் சின்னமும், சடங்கு-வஸ்துவும் ஆகும். விஶ்வாமித்ரர் ரிஷிகளுடன் வனதேவதைகளிடம் விடைபெற்று புறப்படுகிறார்; பறவைகளும் மிருகங்களும் சில தூரம் பின்தொடர, பின்னர் அவை திருப்பி அனுப்பப்படுகின்றன. மாலையில் ஶோணா நதிக்கரையில் தங்கிச் ச্নானம் செய்து அக்னிகளை ஏற்றி, விஶ்வாமித்ரருடன் அமர்கின்றனர். அந்த வளமான பகுதியைக் கண்டு ராமனுக்கு ஆவல் எழ, அடுத்த காரணக் கதைக்கான முன்னுரை அமைக்கப்படுகிறது.
कुशवंशवर्णनम् — The Line of Kuśa and the Disfigurement of Kuśanābha’s Daughters by Vāyu
இந்த ஸர்கத்தில் பாலகாண்டத்தின் தர்மப் பரப்பில் குசவம்சத்தின் ஒரு சிறு வம்சவரலாறு இடம் பெறுகிறது. பிரம்மாவிலிருந்து தோன்றியவர், தவத்தில் நிலைத்தவர், சத்புருஷர்களை மதித்து போற்றுபவர் ஆகிய குசர் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறார். அவருடைய நான்கு புதல்வர்கள்—குசாம்ப, குசநாப, அதூர்தரஜஸ், வசு—தர்மப்படி ஆட்சி செய்து நகரங்களை நிறுவுகின்றனர்: கௌசாம்பி, மகோதய, தர்மாரண்ய, கிரிவ்ரஜ. வசுவின் நாடு ‘வசுமதி’ எனப் புகழ்பெற்று, ஐந்து மலைகளின் நடுவே ஓடும் சுமாகதி/மாகதி நதியின் சிறப்பும் கூறப்படுகிறது. பின்னர் கதை குசநாபரின் பக்கம் திரும்பி, அப்சரஸ் க்ருதாசியால் பிறந்த நூறு மகள்கள் தோட்டச் சோபையுடன் வர்ணிக்கப்படுகின்றனர். அவர்களின் அழகும் இளமையும் கண்டு வாயு திருமணத்தை முன்வைத்து, அமரத்துவமும் மங்காத இளமையும் தருவதாகச் சொல்கிறான். மகள்கள் திருமணத்தில் தந்தையின் ஆணையே தர்மம் எனக் கூறி அவனை மறுத்து, தவசிகளின் தேஜஸின் வல்லமையையும் நினைவூட்டுகின்றனர். கோபித்த வாயு அவர்களின் அங்கங்களில் புகுந்து அவர்களை கூனர்களாக மாற்றுகிறான். அவமானமும் அழுகையும் கொண்டு அவர்கள் தந்தையிடம் திரும்ப, குசநாபர் தர்மத்திற்கு ஏற்பட்ட அவமதிப்பை எண்ணி உள்ள்முகமாக சமாதியில் நிலைகொள்கிறார்—இது நெறிப்பாடும் கதையின் திருப்புமுனையும் ஆகிறது.
कुशनाभकन्याशतविवाहः — The Marriage of Kuśanābha’s Hundred Daughters (and the Birth of Brahmadatta)
இந்த ஸர்கத்தில் ஒன்றோடொன்று இணைந்த இரண்டு தர்மநெறிக் கதைகள் கூறப்படுகின்றன. முதலில், குசநாபனின் நூறு மகள்கள், எங்கும் நிறைந்த வாயுதேவன் வலுக்கட்டாயமாக முயன்ற தாக்குதல்மிகு நிகழ்வைத் தந்தையிடம் தெரிவித்து, திருமணத்தில் தமக்கு தனிச்சுயத் தேர்வு இல்லை; எந்த முன்மொழிவும் தந்தையின் சம்மதத்தின் வழியேதான் ஏற்கப்பட வேண்டும் என்று உறுதியாகக் கூறுகின்றனர். குசநாபன் அவர்களின் ஒருமனத்தையும் க்ஷமையையும் (பொறுமை/மன்னிப்பு) பாராட்டி, க்ஷமை வம்சத்தைப் பாதுகாக்கும் சக்தி, தர்மத்தைத் தாங்கும் உலகாதாரம் என நெறியுரை வழங்குகிறான். பின்னர் வம்சவழி-விதிப்பொருள் தீர்வு வெளிப்படுகிறது. பிரம்மச்சாரி தவசி சூளீ, ஊர்மிலையின் மகளான கந்தர்வி சோமதாவின் பக்திசேவையால் மகிழ்ந்து, அவளுக்கு மனத்தில் பிறந்த மகனாக பிரம்மதத்தனை அருள்கிறான்; அவன் பின்னர் காம்பில்யத்தின் அரசனாகிறான். குசநாபன் அமைச்சர்களுடன் காலம்-இடம் மற்றும் தகுந்த வரன் குறித்து ஆலோசித்து, பிரம்மதத்தனையே வரனாகத் தேர்ந்து, நூறு மகள்களையும் அவனுக்கு அளிக்க முடிவு செய்கிறான். பிரம்மதத்தன் முறையாக பாணிகிரஹணம் செய்த உடனே மகள்களின் வடிவவிகாரம் மற்றும் துயரம் கணநேரத்தில் நீங்குகிறது—தர்மசம்மத திருமணம் சமூகமும் உடலும் மீண்டும் ஒற்றுமை பெறுவதற்கான அறிகுறி. இறுதியில் திருமணச் சடங்குகள் நிறைவேறுகின்றன; சோமதா தன் மகனின் தகுந்த நடத்தை கண்டு மகிழ்ந்து ஒப்புதல் அளிக்கிறாள்.
कुशिकवंश-प्रसङ्गः / Genealogy of the Kuśika Line and the Kausikī River
இந்த சர்க்கத்தில் விஸ்வாமித்திரர் ராமனுக்கு தமது வம்சமும் நாட்டுப்புற வரலாறும் கூறி நிறைவு செய்கிறார். பிரம்மதத்தன் திருமணத்திற்குப் பின் புறப்பட்டுச் சென்றதையடுத்து, குசநாபன் செய்த புத்திரேஷ்டி யாகத்தின் நிகழ்ச்சி வருகிறது; அதனால் காதி பிறக்கிறார். விஸ்வாமித்திரர் காதியையே தமது தந்தை எனக் கூறி, குச வம்சத் தொடர்பினால் தமக்கு “கௌசிக” என்ற பெயர் ஏற்பட்ட காரணத்தை விளக்குகிறார். பின்னர் தமது மூத்த சகோதரி சத்யவதியின் புனித வரலாற்றைச் சொல்கிறார்—ருசீக முனிவருக்கு மணமான அவள் கணவனைத் தொடர்ந்து ஸ்வர்க்கம் சென்றாள்; மீண்டும் ஹிமவத் மலையிலிருந்து உலக நலனுக்காகப் பெருநதி கௌசிகியாக வெளிப்பட்டாள். தொடர்ந்து இரவின் அமைதி வர்ணிக்கப்படுகிறது—அசையா மரங்கள், ஓய்வெடுத்த விலங்குகள், நட்சத்திரம் நிறைந்த வானம், எழும் நிலா; மேலும் யக்ஷர், ராக்ஷசர், மாமிசபோகி நிசாசரர் அலைச்சல். விஸ்வாமித்திரரின் உரை முடிவடைய, முனிவர்கள் அவரைத் துதிக்கின்றனர்; ராமன்-லக்ஷ்மணன் உறங்கச் செல்கின்றனர்.
गङ्गाजन्मवर्णनम् / The Origin of the Ganga (Tripathagā Narrative)
விடியற்காலையில் சோண நதிக்கரையில் விஸ்வாமித்ரர் ராமனை எழுப்பி காலை வழிபாடுகளையும் அடுத்த பயணத்தையும் ஏற்பாடு செய்கிறார். ஸ்நானம் முதலிய விதிகள் முடிந்தபின், ஆழமும் மணற்புலங்களும் கொண்ட சோணையை எவ்வாறு கடப்போம் என்று ராமன் கேட்கிறான்; அதற்கு விஸ்வாமித்ரர் முன்னோர் முனிவர்கள் நடந்த நிலைபெற்ற பாதையிலேயே செல்லுமாறு வழிகாட்டுகிறார். அரை நாள் பலவகை வனங்களைத் தாண்டி அவர்கள் ஜாஹ்னவி (கங்கை) நதியை அடைகிறார்கள்—தபஸ்விகள் போற்றும், அன்னம்-குருகு போன்ற பறவைகளால் உயிர்ப்புடன் விளங்கும் புனித நதி. கங்கைக் கரையில் தங்கிய அவர்கள் ஸ்நானம் செய்து, பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் அளித்து, அக்னிஹோத்ரம் செய்து, புனித அவசேஷத்தைப் பிரசாதமாக உண்ணுகிறார்கள். தூய நதிக்கரையில் அனைவரும் விஸ்வாமித்ரரைச் சூழ்ந்து அமைதியுடன் இருக்கிறார்கள். பின்னர் ராமன் ஒரு ஆழ்ந்த கேள்வி எழுப்புகிறான்—கங்கை ஏன் ‘திரிபதகா’ என்று அழைக்கப்படுகிறாள்? மூன்று உலகங்களையும் புனிதப்படுத்தி அவள் எவ்வாறு கடலில் புகுந்தாள்? இந்த வினாவால் தூண்டப்பட்ட விஸ்வாமித்ரர் கங்கையின் தோற்றக் கதையைத் தொடங்குகிறார்—மலைராஜன் ஹிமவான், பெரும் தாதுநிதி; அவன் மனைவி மனோரமா (மேருவின் மகள்). அவர்களுக்கு இரண்டு மகள்கள்—மூத்தவள் கங்கை, இளையவள் உமா. தெய்வக் காரியத்திற்காக தேவர்கள் கங்கையை வேண்ட, ஹிமவான் தர்மப்படி மூன்று உலகங்களின் நலனுக்காக அவளை அளிக்கிறார்; தேவர்கள் கृतார்த்தராகப் புறப்படுகிறார்கள். உமா கடுந்தவம் செய்து ருத்ரனை மணக்கிறாள். இறுதியில் கங்கை பாபநாசினி, ஸ்வர்ககாமினி தெய்வ நதி என்று விஸ்வாமித்ரர் உறுதிப்படுத்துகிறார்.
बालकाण्ड सर्ग ३६ — गङ्गा-प्रभवप्रश्नः, शिवतेजोधारणं, कार्त्तिकेय-जन्म, उमाशापः
விசுவாமித்திரர் கூறிய வரலாற்றைக் கேட்ட ராமன், இலக்குவன் அதை போற்றி, கங்கை ஏன் ‘திரிபதகா’ (மூன்று உலகங்களிலும் ஓடும்) எனப் புகழப்படுகிறாள், அவளது புனிதம் எந்தச் செயல்களால் நிலைபெற்றது என்று விரிவாகக் கேட்கிறார்கள். அதற்கு விசுவாமித்திரர் சிவன்–உமையை மையமாகக் கொண்ட காரணக் கதையை எடுத்துரைக்கிறார். சிவன் உமையுடன் நூறு தெய்வ ஆண்டுகள் இணைந்திருந்தும் சந்ததி இல்லை. பிரம்மன் தலைமையிலான தேவர்கள்—சிவதேஜஸிலிருந்து பிறக்கும் பிள்ளையின் வல்லமை உலகங்களுக்கு தாங்கமுடியாததாகிவிடுமோ என்று அஞ்சித்—மூன்று உலகங்களின் நலனுக்காக அந்தத் தேஜஸை அடக்கி தாங்குமாறு சிவனை வேண்டுகின்றனர். சிவன் ஒப்புக்கொண்டு, அது வெளியேறினால் யார் தாங்குவார் என்று கேட்க, தேவர்கள் பூமி (தரா)யை பாத்திரமாகக் குறிக்கின்றனர். சிவன் தேஜஸை பூமியில் விடுகிறார்; வாயுவின் துணையுடன் அக்னி அதை ஏற்று எடுத்துச் செல்கிறான். அதனால் ச்வேதபர்வதமும், தீப்பொலிவுடன் கூடிய சரவணக் காடும் தோன்றி, அங்கே அக்னியிலிருந்து மகாபலன் கார்த்திகேயன் பிறக்கிறான். தேவரும் ரிஷிகளும் சிவ–உமையை வழிபடுகின்றனர்; ஆனால் இடையூறு ஏற்பட்டதனால் கோபித்த உமா தேவர்களைச் சபிக்கிறாள்—அவர்களின் மனைவியர் பிள்ளையில்லாதவர்களாக இருப்பார்கள்; பூமியையும் சபிக்கிறாள்—அவள் பல வடிவங்களையும் பல அதிபதிகளையும் உடையவளாகி, மகனைப் பெறும் இன்பம் இழப்பாள். பின்னர் விசுவாமித்திரர் ‘மலைமகள்’ (பர்வதநந்தினி) நிகழ்ச்சி இத்துடன் நிறைவென்று கூறி, கங்கையின் பிறப்புக் கதைக்குச் செல்லும் பாலமாக இச்சர்க்கத்தை முடிக்கிறார்.
कुमारसम्भवः—गङ्गायां तेजोनिक्षेपः (The Birth of Kumāra/Skanda and the Deposition of Śiva’s Energy through Gaṅgā)
இந்த ஸர்கத்தில் விஶ்வாமித்ரர் ராமனுக்கு ஒரு புராண நிகழ்வை விளக்குகிறார். உமையின் தவறாத வாக்கினால் தேவர்கள் தங்கள் மனைவியரால் சந்தானம் பெற இயலாமல், புதிய சேனாபதியை வேண்டி பிரம்மாவை அணைகிறார்கள். பிரம்மா தர்மமான வழியைச் சொல்கிறார்—அக்னி சிவன்/ஈஸ்வரனின் தேஜஸை ஏந்தி, திவ்ய கங்கையின் மூலம் ஒரு புதல்வனை உண்டாக்குவான்; இந்த ஏற்பாடு உமைக்கும் ஏற்றதாக இருக்கும். தேவர்கள் ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கைலாசத்திற்குச் சென்று, அக்னியிடம் சிவதேஜஸை கங்கையில் நிக்ஷேபிக்குமாறு பணிக்கிறார்கள். கங்கை திவ்ய வடிவம் எடுத்தாலும், நாளுக்கு நாள் பெருகும் தீவிர தேஜஸைத் தாங்க இயலாமல், அக்னியின் ஆணைப்படி ஹிமவானின் சரிவுகளில் கருவை வைத்து தன் ஓடைகளால் அதை வெளியேற்றுகிறாள். பூமியின் தொடுதலால் ‘ஜாதரூபம்’ (தங்கம்) மற்றும் பிற உலோகங்கள்/கனிமங்கள் தோன்றி, ஹிமாலயத்தின் பொன்ன்வனத்திற்குக் காரணமாகக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் குமாரன் பிறக்கிறார்; க்ருத்திகைகள் தாய்ப்பாலூட்டும் செவிலியராக நியமிக்கப்படுவதால் அவர் கார்த்திகேயன் எனப் புகழ்பெறுகிறார். கங்கையின் ஓட்டத்தில் ‘ஸ்கன்ன’ (ஒழுகி இறங்கியது) என்பதனால் ஸ்கந்தன் என்ற பெயரும் உண்டாகிறது. மென்மையான உடலுடன் இருந்தாலும் இயல்பான வீரத்தால் அசுரக் கூட்டங்களை வென்று, தேவர்கள் அவரை முறையாகத் தங்கள் படைகளின் சேனாபதியாக நிறுவுகிறார்கள். இறுதியில் கார்த்திகேயனை பக்தியுடன் வணங்கினால் நீண்ட ஆயுள், சந்தானம், ஸ்கந்தலோகப் பெறுதல் கிடைக்கும் எனப் பக்திநம்பிக்கை கூறப்படுகிறது.
सगरस्य पुत्रलाभः — Sagara’s Boons, Progeny, and the Rise of the Sixty Thousand
முன்னைய நிகழ்வை உரைத்த பின், விசுவாமித்திர முனிவர் அயோத்தியாவின் பழம்பெரும் அரசன் சகரனை அறிமுகப்படுத்துகிறார்—தர்மநெறி கொண்டவராயினும் அவர் புத்திரபாக்கியம் இன்றியவர். அவருக்கு இரு ராணிகள்: விதர்ப அரசகுமாரி கேசினி, மற்றும் அரிஷ்டநேமியின் மகள் சுமதி; சுமதி பேரழகியாய், சுபர்ணன் (கருடன்) சகோதரி எனப் புகழ்பெற்றவர். சகரன் இரு ராணிகளுடன் ஹிமவான் மலையின் ப்ருகுப்ரஸ்ரவணத்தில் நீண்ட தவம் செய்தான். மகிழ்ந்த ப்ருகு முனிவர் வரம் அளித்தார்—ஒரு ராணிக்கு வம்சத்தை நிலைநிறுத்தும் ஒரே மகன் பிறப்பான்; மற்றொருவருக்கு அறுபதாயிரம் மகன்கள் பிறப்பார்கள். வரத்தின் தன்மையை அறிந்து தேர்வு செய்ய அனுமதி பெற்ற ராணிகளில், கேசினி ஒரே வம்சதார மகனைத் தேர்ந்தாள்; சுமதி பல மக்களின் வரத்தைத் தேர்ந்தாள். காலத்தில் கேசினிக்கு அசமஞ்சசன் பிறந்தான்; சரயூவில் குழந்தைகளை எறிதல் போன்ற கொடுஞ்செயல்களால் அவன் கெட்டபெயர் பெற்றதால், குடிமக்களைத் துன்புறுத்தியதற்காக சகரன் அவனை நாடு கடத்தினான். ஆனால் அவன் மகன் அಂசுமான் வீரனாகவும் அனைவராலும் நேசிக்கப்படுபவனாகவும் விளங்கினான். சுமதி சுரைக்காய் போன்ற ஒரு கருப்பிண்டத்தைப் பெற்றாள்; அது பிளந்து அறுபதாயிரம் மகன்களாயிற்று, அவர்கள் நெய் நிரம்பிய குடங்களில் வளர்க்கப்பட்டு யௌவனத்தை அடைந்தனர். இறுதியில் சகரன் யாகத்தைத் தொடங்கத் தீர்மானித்தான்; இதுவே அடுத்த வம்ச-யாக வரலாற்றின் காரணத் தொடர்களைத் தொடங்குகிறது.
सगरयज्ञाश्वहरणम् — The Stolen Sacrificial Horse of Sagara
முன்னைய உரை முடிந்ததும், மகிழ்ச்சியுடனும் கவனத்துடனும் இருந்த இராமன், தன் முன்னோர்கள் சகரன் யாகத்தை எவ்வாறு ஏற்பாடு செய்தான் என்பதை விரிவாகக் கூறுமாறு விசுவாமித்திரரை வேண்டினான். அப்போது விசுவாமித்திரர் சகர-உபాఖ్యானத்தைத் தொடங்கினார்—இமவான் மற்றும் விந்த்ய மலைகளுக்கிடையிலான பகுதியில் சகரனின் யாகம் நடைபெற, யாகக் குதிரையைப் பாதுகாக்க அம்ஷுமானை நியமித்தனர். பர்வ நாளில் (பௌர்ணமி/நிறைவு நாளில்) வாசவனான இந்திரன் ராட்சச வடிவம் கொண்டு யாகீய குதிரையைத் திருடிச் சென்றான். யாகப் புரோகிதர்கள் சபையில் சகரனிடம்—யாகத்தில் குறை ஏற்பட்டால் அது அசுபம்; ஆகவே உடனே குதிரையை மீட்டுவர வேண்டும் என்று எச்சரித்தனர். சகரன் தீட்சையில் நிலைத்தபடியே அம்ஷுமானும் புரோகிதக் குழுவும் உடன் அங்கேயே இருந்து, தன் அறுபதாயிரம் மகன்களுக்கு—கடல் சூழ்ந்த பூமியெங்கும் தேடுங்கள்; ஒழுங்காகத் தோண்டிச் செல்லுங்கள்; குதிரையும் திருடனும் கிடைக்கும் வரை நிற்காதீர்கள் என்று ஆணையிட்டான். அரசகுமாரர்கள் உற்சாகத்துடன் வைரம்போல் கூர்மையான நகங்கள், உழவுக் கருவிகள், ஈட்டிகள் கொண்டு பரந்த நிலப்பரப்பை கிழித்துத் தோண்டினர். பூமி மத்தனத்தால் பயங்கர ஒலிகள் எழுந்து, பாதாள உயிர்களும் கொல்லப்படத் தொடங்கின. அப்போது கலங்கிய தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், அசுரர்கள், நாகர்கள் பிரம்மனை அணுகி—சகரபுத்திரர்கள் ‘யாகவிக்னகரன்’ என சந்தேகித்து உயிர்களை அழிக்கிறார்கள்; பூமி முழுதும் பிளந்து போகிறது என்று முறையிட்டனர்.
सगरपुत्राणां रसातलगमनम् — The Descent of Sagara’s Sons and the Wrath of Kapila
இந்த ஸர்கத்தில் அச்சமுற்ற தேவர்கள் பிரம்மாவைச் சரணடைகிறார்கள். பிரம்மா—இது முன்நியதியான நிகழ்ச்சி; பூமியை வாசுதேவன் கபில ரூபத்தில் தாங்குகிறார்; ஆகவே சகரரின் புதல்வர்கள் பூமியைப் பிளந்து தேடுவதும், இறுதியில் அவர்கள் அழிவதும் நிச்சயம், ஏனெனில் அவர்கள் கபிலருக்கு அபராதம் செய்வார்கள்—என்று விளக்குகிறார். குதிரைத் திருடனைத் தேட மீண்டும் அகழ்வைத் தொடருமாறு சகரனுக்கு அறிவுறுத்துகிறார். சகரனின் அறுபதாயிரம் புதல்வர்கள் ரசாதலத்தை நோக்கி இறங்கும்போது நான்கு திக்குகளின் திக்கஜங்களை காண்கிறார்கள்—கிழக்கில் விரூபாக்ஷன், தெற்கில் மகாபத்மன், மேற்கில் சௌமனசன், வடக்கில் பத்ரன்—மலைபோல் பெரிதாய் பூமியைத் தாங்குபவர்கள். புனித நாட்களில் நிலநடுக்கம் ஏற்படுவது அவர்களில் ஒருவன் தலையசைப்பதாலே எனக் காரணமும் கூறப்படுகிறது. அவர்களை வணங்கி ஈசான்ய திசையில் அகழ்ந்து செல்ல, அங்கே கபில முனிவரை (நித்திய வாசுதேவனே) மற்றும் அருகில் மேயும் யாகக் குதிரையையும் காண்கிறார்கள். கபிலரையே திருடன் எனத் தவறாக எண்ணி ஆயுதங்களும் கருவிகளும் கொண்டு பாய்ந்து குற்றம் சாட்டி அவருடைய கோபத்தைத் தூண்டுகிறார்கள். கபிலரின் ஒரே வாக்கினால் அவர்கள் சாம்பலாகிறார்கள். அறியாமையால் ஏற்பட்ட தவறான அடையாளம், யாக அவசரம், ஞானியின்மீது அதர்மம் ஆகியவற்றின் பேராபத்தை இந்த ஸர்கம் உணர்த்துகிறது.
अंशुमान्—अश्वान्वेषणम्, दिशागजसंवादः, कपिलदाहवृत्तान्तः, गङ्गोपदेशः (Anshuman’s Search for the Horse and the Counsel to Bring Ganga)
சகர மன்னன் தன் புதல்வர்கள் நீண்ட நேரமாகத் திரும்பாததை அறிந்து, வீரமும் கல்வியும் குலமகிமையும் உடைய பேரன் அஞ்சுமான் என்பவனை அழைத்து, யாகக் குதிரையை அபகரித்த திருடனையும் காணாமற்போன அரசகுமாரர்களையும் தேடுமாறு ஆணையிட்டான். வில்-ஆயுதங்களை ஏந்தி, சான்றோரை மதித்து, யாகத்திற்கான தடைகளை நீக்கி யாகம் நிறைவேறச் செய்யுமாறும் உபதேசித்தான். அஞ்சுமான் சகரபுத்ரர்கள் தோண்டிய பூமிக்கடிப் பாதையைப் பின்பற்றி சென்று, திசைகளின் காவலரான திசாகஜங்களைத் தரிசித்தான்; பல உயிர்கள் அவர்களை வணங்குகின்றன. அவர் அவர்களைப் பிரதட்சிணம் செய்து பணிவுடன் வினவ, ‘நீ குதிரையுடன் திரும்புவாய்’ என்று அவர்கள் உறுதி கூறினர். மேலும் சென்ற அஞ்சுமான், சகரனின் அறுபதாயிரம் புதல்வர்கள் சாம்பலாகக் கிடப்பதைப் பார்த்து இரங்கினான்; அருகில் யாகக் குதிரை மேய்ந்து கொண்டிருந்தது. பித்ரு தர்ப்பணத்திற்குத் தண்ணீர் தேடியும் எதுவும் கிடைக்கவில்லை; அப்போது கருடன் (சுபர்ணன்/வைநதேயன்) தோன்றினான். கபில முனிவரின் தேஜஸால் அவர்கள் எரிந்தனர்; சாதாரண நீரால் செய்யும் கிரியைகள் பொருந்தாது; ஹிமவானின் மூத்த மகளான கங்கை மட்டுமே அந்தச் சாம்பலைப் புனிதப்படுத்தி விண்ணுலகப் பயனை அளிக்க முடியும் என்று கருடன் அறிவித்தான். அவன் கூறியபடி அஞ்சுமான் குதிரையை எடுத்துக் கொண்டு விரைந்து திரும்பி அனைத்தையும் சகரனிடம் தெரிவித்தான்; சகரன் கல்பவிதிப்படி யாகத்தை நிறைவேற்றினான், ஆனால் கங்கையைப் பூமிக்கு இறக்க வழியை அப்போது கண்டறிய முடியவில்லை. நீண்ட காலம் ஆட்சி செய்து இறுதியில் சுவர்க்கத்தை அடைந்தான்.
गङ्गावतरण-प्रार्थना (Bhagīratha’s Petition for the Descent of Gaṅgā)
இந்த ஸர்கத்தில் சகரபுத்திரர்களின் விடுதலைக்கான இக்ஷ்வாகு வம்சக் கதை தொடர்கிறது. சகரன் மறைந்த பின் மக்கள் தர்மவான் அம்ஷுமானை அரசனாக நிறுவுகின்றனர். பின்னர் அம்ஷுமான் திலீபனிடம் அரசை ஒப்படைத்து, ஹிமவானின் புனிதச் சிகரத்தில் கடுந்தவம் செய்து, நோக்கம் நிறைவேறுமுன் சுவர்க்கத்தை அடைகிறார். திலீபன் முன்னோர் துயரத்தை நினைந்து வருந்தி, கங்கையின் அவதரணமும் தேவையான ஜலக்கிரியையும் எவ்வாறு நிகழ்த்துவது என வழி காணாமல் சிந்தனையில் மூழ்குகிறார்; அப்போது அவருக்கு தர்மவான் மகன் பகீரதன் பிறக்கிறான். திலீபன் நீண்ட காலம் யாகயஜ்ஞங்களுடன் ஆட்சி செய்து பகீரதனை பட்டாபிஷேகம் செய்து, புண்ணியபலத்தால் இந்திரலோகத்தை அடைகிறார். சந்ததி இல்லாவிட்டாலும் வம்சத் தொடர்ச்சியும் பித்ரு மோட்சமும் என்ற உறுதியுடன் பகீரதன் அமைச்சர்களிடம் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஒப்படைத்து, கோகர்ணத்தில் நீண்ட காலம் பஞ்சதபம் செய்கிறான்—கைகளை உயர்த்தி, இந்திரியங்களை அடக்கி, மாதத்தில் ஒருமுறை மட்டும் உணவு கொண்டு. அவன் தவத்தால் மகிழ்ந்த பிரம்மா தோன்றுகிறார். பகீரதன் சகரபுத்திரர்கள் விடுதலை பெற கங்காஜலத்தால் ஜலக்கிரியையும், இக்ஷ்வாகு வம்சம் தொடரவும் வரம் வேண்டுகிறான். பிரம்மா வரம் அளித்தாலும், கங்கையின் பேர்வேகத்தை தாங்க வல்லவன் சிவன் ஒருவரே; ஆகவே முதலில் சிவனை வேண்ட வேண்டும் என அறிவுறுத்துகிறார். பின்னர் பிரம்மா தேவர்களுடன் சுவர்க்கம் திரும்புகிறார்.
गङ्गावतरणम् (The Descent of the Gaṅgā and Bhagiratha’s Fulfilment)
பிரம்மா மறைந்த பின், கங்கையின் பேர்வேகத்தை அடக்க சிவனின் அருளை வேண்டி பகீரதன் ஒரு ஆண்டு கடுந்தவம் செய்தான். ஒரு காலின் பெருவிரலில் நிலைத்து நின்று, பர்வதஜாத கங்கையைத் தம் சிரத்தில் தாங்குமாறு மகாதேவனைப் பிரார்த்தித்தான்; தவத்தால் மகிழ்ந்த சிவன் அதனை ஏற்றார். கணம் பெருமிதம் கொண்ட கங்கை, சிவனை ஆட்கொண்டு பாதாளத்திற்கே இழுத்துச் செல்ல முயன்றபோது, சிவனின் ஜடாமண்டலச் சிக்கலில் அவள் அடக்கப்பட்டாள். பகீரதன் மீண்டும் தவம் செய்தபின், சிவன் கங்கையைத் துளி துளியாக விடுவித்தார்; அவள் ‘பிந்துசர’ எனப் பெயர் பெற்று ஏழு பிரவாகங்களாகப் பிரிந்தாள்—கிழக்கே மூன்று (ஹ்லாதினி, பாவனி, நலினி), மேற்கே மூன்று (சுசக்ஷு, சீதா, சிந்து), ஏழாவது பகீரதனின் ரதத்தைத் தொடர்ந்து சென்றது. தேவர்கள், முனிவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், சித்தர்கள், நீர்வாழ் உயிர்கள் நுரைமின்னல் போன்ற ஒளி, மின்னலை ஒத்த பிரகாசம், மேகமற்ற தூய ஒளியில் அந்த அவதரணத்தைப் பார்த்தனர். பின்னர் கங்கையின் ஓட்டம் முனிவர் ஜஹ்னுவின் யாகத்தைத் தாக்க, கோபித்த ஜஹ்னு அவள் நீரைப் பருகி, பின்னர் காதுகளின் வழி விடுவித்தார்; அதனால் அவள் ‘ஜாஹ்னவி’ எனப் புகழ்பெற்றாள். இறுதியில் கங்கை பகீரதனைத் தொடர்ந்து கடலையும் அடைந்து, பாதாளத்தில் சென்று சகரபுத்திரர்களின் சாம்பலைக் கழுவி அவர்களைப் புனிதப்படுத்தி விண்ணேற்றம் அளித்தாள்—கிரியை, தீர்த்தநீர், மோட்சபலன் ஆகியவற்றின் புனித இணைப்பை வெளிப்படுத்தி।
गङ्गावतरण-समापनः (Conclusion of the Descent of Gaṅgā)
இந்த ஸர்கத்தில் கங்காவதரணப் பிரசங்கம் நிறைவடைகிறது. பகீரதன் கங்கையை சமுத்திரம் வரை கொண்டு வந்து, பின்னர் சகரரின் புதல்வர்கள் சாம்பலாகக் கிடக்கும் பூமியின் கீழுலகப் பகுதிகளுக்குள் இறங்குகிறான். கங்கையின் நீர் அந்தச் சாம்பலை நனைத்தவுடன் பிரம்மா தோன்றி, அவர்களின் விடுதலைவும் ஸ்வர்காரோஹணமும் உறுதியென அறிவித்து, பித்ரு-உத்தாரணம் யாக-விதிகளின் பலத்தாலும் தெய்வ அனுமதியாலும் நிறைவேறுவதை நிறுவுகிறார். பிரம்மா கங்கையை ‘பாகீரதி’ என்றும் ‘திரிபதகா’ என்றும் நிலைநிறுத்துகிறார்—மூவுலகையும் புனிதப்படுத்தும் தெய்வ நதி, பகீரதன் விரதத்தால் உலக நினைவில் நிலைத்திருப்பவள். எல்லாப் பித்ருக்களுக்கும் சலில-கிரியையை (நீர்க் கிரியைகள்) முறையாக நிறைவேற்றுமாறு பகீரதனை ஆணையிட்டு, சகரன், அஂசுமான், திலீபன் ஆகியோர் செய்ய இயலாத விரதத்தை பகீரதன் சாதித்தான் எனத் தெளிவுபடுத்துகிறார். பகீரதனின் வாக்குறுதி நிறைவேற்றத்தைப் பிரம்மா புகழ்ந்து, அதனால் புகழும் ‘தர்மத்தில் மகத்தான நிலையும்’ கிடைத்ததாகச் சொல்லி, கங்காஸ்நானம் முதலிய சுத்திகரணத்தை உபதேசிக்கிறார். பின்னர் பிரம்மா ஸ்வர்கத்திற்குத் திரும்புகிறார்; பகீரதன் விதிப்படி நீர்க் கிரியைகளைச் செய்து தூய்மையடைந்து தலைநகரம் திரும்பி, குறிக்கோள் நிறைவேற அரசாளுகிறான்; மக்கள் துக்கம்-கவலை நீங்கி மகிழ்கிறார்கள். இறுதியில் பலஸ்ருதி—இந்தப் புண்ணியக் கதையை கேட்பதாலும் பாராயணம் செய்வதாலும் புண்ணியம், செல்வம், நீண்ட ஆயுள், சந்ததி, தேவர்-பித்ரு திருப்தி, பாபநாசம் ஆகியவை கிடைக்கும்.
विशालानगरीप्रवेशः — Entry toward Viśālā and the Indra–Kṣīrodamathana Legend
ஸர்க 45-இல் விஶ்வாமித்ரர் முன்பு உரைத்த புண்ணியக் கதையை (சிறப்பாக கங்காவதரணம்) கேட்டு ராமன் வியப்புற்று, இரவு முழுதும் அதையே மனனம் செய்கிறான். விடியற்காலையில் பணிவுடன் முனிவரை அணுகி, தியானத்தில் ஆழ்ந்ததால் இரவு ஒரு கணம் போலக் கடந்தது எனக் கூறுகிறான். பின்னர் அனைவரும் புண்ணிய ரிஷிகளுடன் தொடர்புடைய படகில் திரிபதகா கங்கையைத் தாண்டி வடகரை அடைந்து, தவசிகளைக் கௌரவித்து, விண்ணுலகமெனத் திகழும் விசாலா நகரை காண்கிறார்கள். ராமன் கைகூப்பி விசாலாவின் அரசவம்சமும் தோற்றக் காரணமும் கேட்க, விஶ்வாமித்ரர் சக்ரன் (இந்திரன்) மையமான பழங்கதையைத் தொடங்குகிறார். தேவர்கள்-அசுரர்கள் அமிர்தம் பெறக் க்ஷீரசாகர மத்தனத்தை முடிவு செய்து, மந்தரமலை மத்தனத் தண்டாகவும் வாசுகி நாகன் கயிறாகவும் ஆனான். மத்தனத்தில் முதலில் ஹாலாஹல விஷம் எழ, தேவர்கள் ருத்ரன்/சங்கரனைச் சரணடைந்தனர்; ஹரியின் ஆலோசனையால் சிவன் விஷத்தை ஏற்றுக் கொண்டார்; விஷ்ணு கூர்ம அவதாரமாக மந்தரத்துக்கு ஆதாரமாயிருந்தார். பின்னர் தன்வந்தரி, அப்சரஸ்கள், வாருணி, உச்சைஃஸ்ரவா, கௌஸ்துப மணி, இறுதியில் அமிர்தம் வெளிப்பட்டது. அமிர்தத்தைச் சுற்றி தேவர்-அசுரப் போராட்டம் எழ, விஷ்ணு மோகினி ரூபத் தந்திரத்தால் தேவர்களுக்கு அமிர்தம் கிடைக்கச் செய்து, இந்திரனின் ஆட்சி உறுதியாகியது. இவ்வாறு கங்கைத் துறைப் பயணமும் விசாலாப்ரவேசமும் புராண வரலாற்றுடன் இணைந்து, கேள்வி-பதில் முறையில் உபதேசமாக அமைக்கப்படுகிறது.
दितितपः-शक्रपरिचर्या-गर्भभेदः (Diti’s Penance, Indra’s Service, and the Severing of the Embryo)
இந்த ஸர்கத்தில் திதியின் துயரும் உறுதியும் வழியாக தேவர்–அசுரர் நெறிசார் மோதல் வெளிப்படுகிறது. தேவர்கள் அவளுடைய புதல்வர்களை வதைத்த பின், திதி மரீசி-புத்ரன் கச்யபரை அணுகி—இந்திரனை வதைக்க வல்ல மகாபலன் கொண்ட புதல்வனை அருளுமாறு வேண்டுகிறாள்; அத்தகைய பிறப்பிற்காக கடும் தவம் செய்வேன் என விரதமெடுத்து அனுமதியையும் கேட்கிறாள். கச்யபர் நிபந்தனையுடன் வரம் அளிக்கிறார்—ஆயிரம் ஆண்டுகள் இடையறாத சௌசமும் (தூய்மை) கட்டுப்பாடும் காக்கப்பட்டால், மூவுலக ஆட்சிக்கு உரிய புதல்வன் பிறப்பான். திதி குசப்லவனத்தில் தீவிரத் தவத்தைத் தொடங்குகிறாள். வரவிருக்கும் அபாயத்தை உணர்ந்த இந்திரன் வெளிப்படையான பகைமையை விட சேவையைத் தேர்கிறான். அக்னி, குசம், நீர், பழம், வேர் முதலிய தவத்திற்குத் தேவையானவற்றை வழங்கி, திதியின் களைப்பைத் தணிக்கத் தானே பணிவிடை செய்கிறான். தவம் நிறைவடைய இன்னும் பத்து ஆண்டுகள் இருக்கையில் திதி மகிழ்ந்து—இந்திரனுக்கு ஒரு சகோதரன் கிடைப்பான்; வெற்றியிலும் பங்கு பெறுவான் என முன்னறிவிக்கிறாள். ஆனால் மதியவேளையில் திதி அசுத்த நிலையில், தலைப்புறம் கால்களை வைத்துக் கொண்டு உறங்குகிறாள். அந்தச் சௌசக் குறையை வாய்ப்பாகக் கொண்டு இந்திரன் கருவில் புகுந்து கருவை ஏழு துண்டுகளாகப் பிளக்கிறான்; “மா ருதः” (அழாதே) என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்லி மருதர்களின் பெயர்-உற்பத்திக்குக் காரணமாகிறது. திதி விழித்தெழுந்து கொலை செய்ய வேண்டாம் எனத் தடுக்க, இந்திரன் விலகி, தன் செயலை ஒப்புக்கொண்டு அசௌசமே வாய்ப்பாயிற்று எனக் கூறி மன்னிப்புக் கேட்கிறான். இவ்வாறு தவத்துடன் சௌசநியமத்தின் அவசியத்தையும், சிறிய ஒழுக்கக் குறையும் பேருலக விளைவுகளை மாற்றக்கூடும் என்பதையும் இந்த ஸர்கம் நெறிப்பாடமாக நிறுவுகிறது.
दितेर्गर्भभङ्गो मरुत्प्रतिष्ठा च (Diti’s Severed Embryo and the स्थापना of the Maruts; Viśālā-nagara Lineage)
இந்த ஸர்கத்தில் தெய்வீக-புராண நிகழ்வும், உள்ளூர் அரச வம்ச வரலாறும் ஒன்றிணைந்து, புனித நிலவியல் கதையினூடே நினைவில் நிலைபெறச் செய்யப்படுகிறது. திதி தன் கருவு ஏழு துண்டுகளாக வெட்டப்பட்டதைக் குறித்து துயருற்று, அஜேயனான இந்திரனை மிகுந்த பணிவுடன் அணுகி—இதில் இந்திரனுக்கு குற்றமில்லை; தன் தவறே/விரதப் பிழையே காரணம் என்று கூறி அவரைத் தெளிவாக விடுவிக்கிறாள். பின்னர் அந்த இழப்பை உலக நலச் செயலாக மாற்றி, அந்த ஏழு துண்டுகளும் ‘மருத்துகள்’ ஆகி, காற்றின் பிரிவுகளுக்கும் திசைகளின் பாதுகாப்பிற்கும் தெய்வ காவலர்களாக இருக்க வேண்டுமென வேண்டுகிறாள். இந்திரன் கைகூப்பி ஒப்புதல் அளித்து, அவர்கள் உலகங்களிலும் திசைகளிலும் சஞ்சரிக்கும் தெய்வ சக்தியை உறுதிப்படுத்துகிறான்; தாய் மற்றும் புதல்வர்கள் நிறைவு பெற்று ஸ்வர்க்கம் ஏறினார்கள் எனக் கூறப்படுகிறது. அதன்பின் கதை இட-நிறுவலுக்குத் திரும்புகிறது—முன்னொரு காலத்தில் இந்திரன் வாழ்ந்த நாடு சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. இக்ஷ்வாகுவின் தர்மமிகு மகன் விசாலன் (அலம்புஷையின் புதல்வன்) வைசாலி நகரை நிறுவினான்; தொடர்ந்து ஹேமசந்திரன், சுசந்திரன், தூம்ராஷ்வன், சஞ்சயன், சகதேவன், குஷாஷ்வன், சோமதத்தன், ககுத்ஸ்தன் ஆகிய அரசர்கள் வரிசையாகக் கூறப்பட்டு, இன்றைய அரசன் சுமதியிடம் வந்து முடிகிறது. இறுதியில் விருந்தோம்பல் முறையின்படி இரவு தங்கும் ஏற்பாடு செய்யப்படுகிறது; அடுத்ததாக ஜனகனைச் சந்திக்கும் குறிப்பு தரப்படுகிறது; சுமதி தானே வெளியே வந்து விஸ்வாமித்ரரை வரவேற்று, முனிவரின் வருகையைத் தன் பேர்பாக்கியமாக அறிவிக்கிறான்.
अहल्याशापवर्णनम् (The Account of Ahalyā’s Curse and the Deserted Hermitage near Mithilā)
இந்த ஸர்கத்தில் ராமன்–லக்ஷ்மணன் மிதிலையை நோக்கிச் செல்லும் வழியில் யாகமுறை விருந்தோம்பலும் புனித நிலவியலும் இணைந்து வெளிப்படுகின்றன. பரஸ்பர நலவிசாரணைக்குப் பின் சுமதி அரசன் அவர்களை சிறப்பு விருந்தினர்களாகப் போற்றி ஒரு இரவு தங்கவைத்து, மறுநாள் ஜனகனின் மங்கள நகரமான மிதிலைக்குப் புறப்படச் செய்கிறான்; கூடியிருந்த முனிவர்கள் அந்த நகரை பக்தியுடன் புகழ்கிறார்கள். மிதிலைக்கு அருகில் ராமன் பழமையான, அழகிய ஆனால் வெறிச்சோடிய ஆசிரமத்தைப் பார்த்து அதன் வரலாற்றை விஸ்வாமித்ரரிடம் கேட்கிறான். விஸ்வாமித்ரர்—இது தேவர்களாலும் போற்றப்பட்ட கௌதம மகரிஷியின் ஆசிரமம்; அங்கே கௌதமரும் அகல்யையும் பல ஆண்டுகள் தவம் செய்தனர்—என்று கூறுகிறார். சந்தர்ப்பம் பார்த்த இந்திரன் கௌதமரின் வேடம் பூண்டு சேர்க்கையை நாடுகிறான்; அகல்யை இந்திரனை அறிந்தும் கௌதுகமும் மனப்போக்கும் காரணமாக ஒப்புக்கொள்கிறாள். தவஒளியுடன் திரும்பிய கௌதமர் வஞ்சகத்தை வெளிப்படுத்தி—இந்திரனுக்கு வீரியநாச சாபம் அளித்து, அகல்யையை நீண்ட காலம் மறைவாக ஆசிரமத்தில் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு சாம்பலில் படுத்து பிராயச்சித்தம் செய்யுமாறு விதிக்கிறார். சாபத்திலேயே தர்மமான தீர்வும் கூறப்படுகிறது—வனத்தில் வரும் ஸ்ரீராமன் அவளது விருந்தோம்பலை ஏற்றுக் கொள்ளும் போது அகல்யை தூய்மை பெற்று மீண்டும் தன் இயல்பை அடைவாள். பின்னர் கௌதமர் ஹிமவானுக்கு தவத்திற்குச் சென்று, அந்த ஆசிரமத்தை குற்றம்–பிராயச்சித்தம்–மீட்பு ஆகியவற்றை நினைவூட்டும் புனித அடையாளமாக நிறுவுகிறார்.
अहल्याशापमोक्षः — The Release of Ahalya and Indra’s Restoration
இந்த ஸர்கத்தில் தெய்வீக யாக நிகழ்வும் நெறி-மீட்பின் கதையும் ஒன்றாக இணைகின்றன. கௌதம முனிவரின் தவத்தைத் தடை செய்து, பரஸ்த்ரீ-மரியாதையை மீறியதனால் சாபத்திற்குள்ளான இந்திரன் தன் இழப்பை வருந்தி, அக்னியை முன்னிலைப்படுத்தி தேவர்களிடம் பரிகாரம் வேண்டுகிறான். அக்னியின் ஆணையின்படி பித்ருதேவர்கள் ஒரு மேஷத்தின் விதைகளை இந்திரனுக்கு இணைக்கின்றனர்; இதனால் யாக மரபில் விதையற்ற மேஷமும் ஹவியாக ஏற்கப்படும் வழக்கம் நிலைபெறுகிறது. பின்னர் விஸ்வாமித்ரர் ராமனை கௌதம ஆசிரமத்திற்குள் செல்லுமாறு பணிக்கிறார்—ராமன் வரும்வரை சாபத்தால் மறைக்கப்பட்டிருந்த அகல்யைக்கு விடுதலை ராமனால் தான் என்று. விஸ்வாமித்ரருடன் ராம-லக்ஷ்மணர்கள் அகல்யையை தரிசிக்கின்றனர்; பனிமூட்டம் மறைத்த நிலவொளிபோலும், சூரியன் போன்ற பிரகாசமுமாக, தவத்தால் தூய்மையடைந்த ஒளியுடன் அவள் வர்ணிக்கப்படுகிறாள். சாபகாலம் முடிந்ததும் இரு சகோதரரும் அவள் பாதங்களைத் தொடுகின்றனர்; அகல்யை பாத்யம், அர்க்யம் முதலியவற்றால் அதிதி-ஸத்காரம் செய்கிறாள். உடனே மலர்வீழ்ச்சி, துந்துபி முழக்கம், கந்தர்வ-அப்ஸரஸ்களின் பாடல்-நடனம் ஆகிய தெய்வீக கொண்டாட்டம் நிகழ்கிறது. கௌதமர் அகல்யையுடன் மீண்டும் இணைந்து ராமனைப் போற்றி, மீண்டும் தவத்தில் ஈடுபடுகிறார். அதன் பின் ராமன் மிதிலையை நோக்கி பயணம் தொடர்கிறான்.
यज्ञवाटप्रवेशः जनक-विश्वामित्रसंवादश्च (Arrival at the Sacrificial Ground and Janaka’s Reception)
இந்த சர்க்கத்தில் மிதிலையின் யாகவாடத்தில் நிகழும் முறையான வரவேற்பு வரிசை வர்ணிக்கப்படுகிறது. விஸ்வாமித்ரர் முன்னணியில் ராமன், லக்ஷ்மணன் ஈசான திசை நோக்கிச் சென்று யாகப் பரிசரத்தை அடைகிறார்கள். அங்கு வேதம் பயின்ற ஆயிரக்கணக்கான பிராமணர்கள், தவசிகளின் குடில்கள், வண்டிகளால் நிரம்பிய முகாம்கள் ஆகியவற்றைக் கண்டு, தங்கத் தகுந்த இடம் வேண்டுமென ராமன் கேட்கிறான்; விஸ்வாமித்ரர் நீரருகே அமைதியான இடத்தைத் தேர்ந்து அளிக்கிறார். விஸ்வாமித்ரர் வந்த செய்தி அறிந்த ஜனகன், புரோகிதர் சதானந்தருடன் உடனே முன்னேறி வரவேற்கிறான்; யாகத்தை நடத்தும் ரித்விக்கள் மந்திரங்களுடன் அர்க்யம் சமர்ப்பிக்கிறார்கள். பரஸ்பர நலவிசாரணையும் யாகத்தின் முன்னேற்றமும் பேசப்பட்ட பின், மரியாதைக்கேற்ப ஆசனங்கள் அமைக்கப்படுகின்றன. விஸ்வாமித்ரரின் சன்னிதியால் யாகம் வெற்றியடைந்ததாக ஜனகன் கூறி, இன்னும் பன்னிரண்டு நாட்கள் மீதமெனவும், தேவர்கள் தங்கள் பங்குகளைப் பெற வருவார்கள் எனவும் எதிர்பார்க்கிறான். பின்னர் ஜனகன் பக்தியுடனும் ஆவலுடனும்—ஆயுதம் தாங்கி, சமச்சீரான தோற்றமுடன், தெய்வீக ஒளி கொண்ட இவ்விரு இளைஞர்கள் யார்? எனக் கேட்கிறான். விஸ்வாமித்ரர் அவர்களை தசரதனின் புதல்வர்கள் என அறிமுகப்படுத்தி, சித்தாஶ்ரம வாசம், ராக்ஷசர் வதம், விசாலா நகர தரிசனம், அகல்யா தரிசனம் மற்றும் கௌதமரைச் சந்தித்தது, மேலும் சிவனின் மகாதனுசை காணவே வந்த நோக்கம் ஆகியவற்றைச் சுருக்கமாகச் சொல்லி மௌனமடைகிறார்; இவ்வாறு யாகவாட-அரண்மனைச் சடங்கு காட்சி நிறைவுறுகிறது।
शतानन्दोपदेशः — Śatānanda’s Welcome to Rāma and the Prelude to Viśvāmitra’s History
இந்த சர்கத்தில் ஆசிரமச் சூழலில் நிகழும் உரையாடல், அதிதி-தர்மம், அஹல்யையின் மீட்பு, வம்ச-வரலாறு ஆகியவற்றை போதனையாக இணைக்கிறது. கவுதமரின் மூத்த மகனும் தவத்தால் ஒளிவீசும் சதானந்தர், விஸ்வாமித்ரர் வருகை செய்தி கேட்டு ராமனைத் தரிசித்து மகிழ்ச்சி-வியப்பில் திளைக்கிறார். அவர் விஸ்வாமித்ரரிடம்—ராமனுக்கு அஹல்யை தரிசனம் காட்டப்பட்டதா, அவள் வன்ய ஹவிகளால் பூஜை-மரியாதை செய்தாளா, இந்திரனின் குற்றம் தொடர்பான பழைய நிகழ்வு ராமனுக்குச் சொல்லப்பட்டதா, ராமன் சன்னிதியில் அஹல்யை கவுதமருடன் மீண்டும் இணைந்தாளா என்று கேட்கிறார். விஸ்வாமித்ரர்—செய்ய வேண்டியது எதுவும் விடுபடவில்லை; அஹல்யை கவுதமருடன் மீண்டும் சேர்ந்து விட்டாள், ரேணுகை ஜமதக்னியுடன் சேர்ந்ததுபோல்—என்று பதிலளிக்கிறார். பின்னர் சதானந்தர் ராமனை விதிப்படி வரவேற்று, விஸ்வாமித்ரரை அசிந்த்ய கர்மங்களுடைய பிரம்மரிஷி எனப் புகழ்ந்து, ராமனின் பாதுகாவலர்-வழிகாட்டி என நிறுவுகிறார்; இதனால் ராமயாத்திரை தபஸ்விகளின் அங்கீகார வழிநடத்தலில் நிலைபெறுகிறது. அதன்பின் சர்கம் வரலாற்றுக் கட்டமைப்புக்குள் செல்கிறது—விஸ்வாமித்ரரின் முன்னைய அரசாட்சி, தர்மமயமான ஆட்சி, மேலும் குச → குசநாப → காதி → விஸ்வாமித்ரர் என்ற வம்சவரிசை. முடிவில் வசிஷ்டரின் ஆசிரமம் இரண்டாம் பிரம்மலோகமெனப் போல் வர்ணிக்கப்படுகிறது; சித்தர், சாரணர், தேவரிஷி, பிரம்மரிஷி ஆகியோர் நிறைந்ததும், நீருணவு, வாயுணவு, இலை-கனி-வேர் உணவு போன்ற பலவகைத் தவநெறிகளால் ஒளிர்வதும்—வரவிருக்கும் வசிஷ்ட–விஸ்வாமித்ர சந்திப்புக்கான முன்னுரையாக அமைகிறது.
वसिष्ठ-आतिथ्यं (Vasiṣṭha’s Hospitality to Viśvāmitra and the Summoning of Śabalā/Kāmadhenu)
இந்த 52ஆம் ஸர்கத்தில் ‘ஆதித்ய’ மரபின் வழியாக அரசவல்லமைக்கும் தவவல்லமைக்கும் இடையிலான முறையான சந்திப்பு வெளிப்படுகிறது. மகாபலமும் வீரமும் உடைய விஶ்வாமித்ரர் மகிழ்ச்சியுடன் வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்தை அணுகி மரியாதையுடன் வணங்குகிறார். வசிஷ்டர் அவரை அன்புடன் வரவேற்று ஆசனம் அளித்து, வனப் பழம்-கிழங்கு முதலியவற்றால் வழக்கமான ஆசிரம ஆதித்யத்தைச் செய்கிறார். பின்னர் இருவரும் நலன் விசாரிக்கின்றனர்—தபஸ், அக்னிஹோத்ரம், சீடர்கள், ஆசிரமத்தின் மரங்கள் வரை; அதன் பின் வசிஷ்டர் ராஜதர்மக் கணக்காய்வாக அரசனிடம் ஆட்சிநிலை பற்றி கேட்கிறார்—பிரஜைகள், பணியாளர்கள், கோஷம், சேனை, நட்பரசர்கள், வாரிசுகள் ஆகியோர் நலமா என்று. நீண்ட இனிய உரையாடலுக்குப் பிறகு, அரசனுக்கும் அவன் படைக்கும் மேலும் விரிவான விருந்தோம்பலைச் செய்ய வசிஷ்டர் முன்வருகிறார். விஶ்வாமித்ரர் முதலில் பணிவுடன்—எளிய பழம்-கிழங்கும் முனிவரின் தரிசனமும் போதுமென்கிறார்; ஆனால் வசிஷ்டர் மீண்டும் மீண்டும் வற்புறுத்துகிறார். ஒப்புதல் கிடைத்ததும், வசிஷ்டர் புள்ளியுள்ள பசு ஷபலா (காமதேனு)வை அழைத்து, ஆறு சுவைகளும் நிறைந்த அளவற்ற உணவு-பானங்களை—பேய, காத்ய, லேஹ்ய, சோஷ்ய வகைகளாக—உற்பத்தி செய்ய ஆணையிடுகிறார். இதன் மூலம் ஆசிரமத்தின் செழிப்பு, யாகத் திறன், விருந்தோம்பலின் தர்மப் பொருள் ஆகியவை வலுவாக வெளிப்படுகின்றன.
शबलाप्रार्थना–वसिष्ठप्रतिज्ञा (The Request for Śabalā and Vasiṣṭha’s Refusal)
இந்த சர்கத்தில் வஸிஷ்டரின் ஆசிரமத்தில் ஷபலா (காமதேனு) அளித்த அதிசய விருந்தோம்பலைக் கண்டு விஸ்வாமித்ரர் மகிழ்ந்து புகழ்கிறார்; ஆனால் அரசனுக்கு ‘ரத்தினங்கள்’ மீது உரிமை உண்டு எனக் கருதி ஷபலாவைத் தமக்குக் கோருகிறார். மாற்றாக முதலில் ஒரு லட்சம் பசுக்கள், பின்னர் பதினான்கு ஆயிரம் பொன்னலங்கரித்த யானைகள், நான்கு வெள்ளை குதிரைகளுடன் எட்டு நூறு பொன் ரதங்கள், பதினொன்று ஆயிரம் சிறந்த குதிரைகள், இறுதியில் ஒரு கோடி இளம்பசுக்கள் மற்றும் அளவற்ற ரத்தினம்-பொன் தருவதாகவும் கூறுகிறார். வஸிஷ்டர் மீண்டும் மீண்டும் உறுதியாக மறுத்து—ஷபலாவே தமது ரத்தினம், செல்வம், உயிர்; தர்மவானிடமிருந்து புகழ் பிரியாததுபோல் தாம் ஷபலாவிலிருந்து பிரிய முடியாது என்கிறார். ஹவ்ய-கவ்ய அர்ப்பணங்கள், அக்னிஹோத்ரப் பராமரிப்பு, பலி-ஹோமங்கள், ஸ்வாஹா-வாஷட் பலன், கல்விச் சாகைகளின் ஓட்டம் ஆகியவை ஷபலாவைச் சார்ந்தவை; ஆகவே புனித வளங்களைப் பொருளாகக் கொடுத்து வாங்க இயலாது என்று நிறுவுகிறார். இவ்வாறு பிரஹ்மரிஷியின் சுயாதீனமும், புனித ஆதாரங்களின் வாணிபமற்ற தன்மையும் விளக்கப்படுகின்றன. முடிவில் விஸ்வாமித்ரரின் கலக்கம் அதிகரித்து, அர்த்தபலத்தால் அரச அதிகாரம் நாடும் கைப்பற்றலும், தர்மபலத்தால் தபோ-யஜ்ஞ அதிகாரம் காக்கும் காவலும் இடையிலான நெறிசார் மோதல் வெளிப்படுகிறது।
शबलाहरणम् — The Attempted Seizure of Sabalā (Kāmadhenu) and the Triumph of Brahmic Power
இந்த ஸர்கத்தில் க்ஷாத்ர-பலம் (அரசாட்சியின் வலுக்கட்டாய சக்தி) மற்றும் ப்ரஹ்ம-பலம் (ப்ரஹ்மரிஷியின் தவ–யாக அதிகாரம்) ஆகியவற்றுக்கிடையிலான நீதிமயமான, ஆன்மிகமான மோதல் வெளிப்படுகிறது. வஸிஷ்டர் காமதேனு சபலாவை அளிக்க மறுக்க, விஸ்வாமித்ரர் வலுக்கட்டாயமாக அவளை இழுத்துச் செல்ல முயல்கிறார். சபலை துயருற்று ‘குரு என்னை கைவிட்டாரோ?’ என எண்ணி, அரச சேவகர்களின் கட்டுப்பாட்டை உடைத்து நேராக வஸிஷ்டரிடம் சரணடைகிறாள். வஸிஷ்டர் தாம் அவளை கைவிடவில்லை; அரசன் வலத்தால் அபகரிக்கிறான் என்று தெளிவுபடுத்தி, விஸ்வாமித்ரரின் அரசமரியாதையும் அக்ஷௌஹிணி சேனையின் உலகியலான வலிமையும் இருப்பினும், அதற்கு மேலான ப்ரஹ்ம-பலத்தைச் சுட்டுகிறார். சபலை தத்துவத் தெளிவுடன்—பிராமணப் பலம் க்ஷத்திரியப் பலத்தைவிட உயர்ந்தது; அது தெய்வீகமும் அளவிட முடியாததுமென கூறுகிறாள். வஸிஷ்டரின் ஆணையால் அவள் தன் ‘ஹும்பா’ ஒலியிலிருந்து பப்லவர்களை உருவாக்கி, அவர்கள் விஸ்வாமித்ரரின் சேனையை விரட்டுகின்றனர்; அவர்கள் வீழ்ந்தபின் சகர்கள் யவனர்களுடன் கலந்த படைகள் தோன்றி மீதமுள்ள சேனையை எரித்து சிதறடிக்கின்றன. விஸ்வாமித்ரர் அஸ்திரங்களை விடுத்து இவ்வாறு உருவான படைகளைச் சிதறடிக்கிறார். இவ்வாறு அரசியல் வலிமை, அதிசய சிருஷ்டி வலிமை, மந்திராதார அஸ்திர வலிமை என சக்தியின் அடுக்குகளை விளக்கி, விஸ்வாமித்ரருக்கு ப்ரஹ்மரிஷி நிலை பெற வேண்டிய உந்துதலை மேலும் தீவிரமாக்குகிறது.
कामधेनुसैन्यप्रादुर्भावः — Kamadhenu’s Forces, Visvamitra’s Austerities, and Vasishta’s Wrath
இந்த ஸர்கத்தில் க்ஷாத்திர வலமும் பிரஹ்மதேஜஸும் மோதல் மேலும் தீவிரமடைகிறது. விஸ்வாமித்ரரின் படை அஸ்திரங்களால் அடக்கப்படுவதைக் கண்ட வஸிஷ்டர், காமதேனுவை யோகசக்தியால் புதிய படைகளை உருவாக்குமாறு ஆணையிடுகிறார். அவளது உடலிலிருந்தும் நாதத்திலிருந்தும் பல்வேறு குழுக்கள் தோன்றி, விஸ்வாமித்ரரின் படையை விரைவில் அழிக்கின்றன. கோபத்துடன் ஆயுதம் தாங்கிய விஸ்வாமித்ரரின் புதல்வர்கள் வஸிஷ்டர்மேல் பாய்ந்தனர்; ஆனால் மகரிஷியின் ‘ஹுங்காரம்’ மட்டுமே அவர்களைச் சாம்பலாக்குகிறது. புதல்வரும் படையும் இழந்த அரசன் துயரில் மூழ்கி, க்ஷத்திரிய மரபுப்படி மீதமிருந்த ஒருபுதல்வனை ஆட்சியில் அமர்த்தி, ஹிமவான் மலைச்சரிவுகளில் மகாதேவரைத் திருப்திப்படுத்தத் தவம் செய்கிறான். சிவன் வரதராகத் தோன்றி, விஸ்வாமித்ரர் தனுர்வேதத்தின் அங்க-உபாங்கங்களும் ரகசியங்களும் உடன், எல்லா தெய்வீகமும் மனிதரல்லாததும் ஆகிய அஸ்திரங்களின் அறிவையும் வேண்ட, அவை அருளப்படுகின்றன. வரப்பெற்ற பெருமிதத்தில், வஸிஷ்டர் தோற்றார் என எண்ணி அவன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பி அஸ்திரங்களை விடுகிறான்; அதனால் தவவனம் எரியத் தொடங்குகிறது; முனிவர், சீடர், விலங்கு, பறவை ஆகியோர் அச்சத்தில் ஓடுகின்றனர். வஸிஷ்டர் அவர்களைத் தேற்றியபின், விஸ்வாமித்ரரின் தவறான நடத்தையை கண்டித்து, யமதண்டம் போன்ற தண்டத்தை உயர்த்துகிறார்—அகந்தைமிக்க வன்முறைக்கு எதிராக பிரஹ்மதேஜஸின் கடும் எதிரெழுச்சி நெருங்கிவருவதை அறிவிப்பதுபோல்।
बालकाण्ड ५६: विश्वामित्र–वसिष्ठ अस्त्रसंघर्षः (Visvamitra and Vasistha: Contest of Divine Weapons)
இந்த ஸர்கத்தில் க்ஷத்திரிய-பலம் (சஸ்திர/அஸ்திர) மற்றும் பிராமண-தேஜஸ் ஆகியவற்றின் தத்துவமயமான மோதல் விளக்கப்படுகிறது. வசிஷ்டர் உரைத்தபின், மகாபலன் விஸ்வாமித்ரர் ஆக்னேயாஸ்திரத்தை எழுப்பி தாக்குமாறு ஆணையிடுகிறார்; ஆனால் வசிஷ்டர் தமது பிரம்மதண்டத்தின் தேஜஸால் அதை அடக்கி, சக்திகளின் வரிசையில் பிராமண-தேஜஸே மேலானது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறார். பின்னர் விஸ்வாமித்ரர் வருண, ரௌத்ர, ஐந்திர, பாசுபத முதலிய அஸ்திரங்களையும், மோஹன, ஸ்வாபன, தர்மசக்கர, விஷ்ணுசக்கர போன்ற பல விசேஷ ஆயுதங்களையும் தொடர்ச்சியாகப் பயன்படுத்துகிறார். அதனால் முப்புலகமும் அச்சுறுத்தும் பேர்காட்சியால் கலங்குகிறது; ஆனால் பிரம்மாவின் புதல்வன் எனப் போற்றப்படும் வசிஷ்டர் தமது தண்டத்தால் அவற்றை எல்லாம் ‘விழுங்கியதுபோல்’ நீக்குகிறார். இறுதியில் விஸ்வாமித்ரர் பிரம்மாஸ்திரத்தை விட, மூன்று உலகங்களும் துயருறுகின்றன; தேவர்கள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், மகாநாகர்கள் அச்சத்துடன் எதிர்வினை செய்கின்றனர். வசிஷ்டர் பிராமண சக்தியால் பிரம்மாஸ்திரத்தையும் உபசமனம் செய்து, கோபரூபம் கொண்டு ரோமகூபங்களிலிருந்து ஜ்வாலைகள் வெளிப்படச் செய்கிறார். முனிவர்கள் அவரைத் துதித்து, உலகநலனுக்காக அடக்கத்தை வேண்டுகின்றனர். அவமானமடைந்த விஸ்வாமித்ரர் ‘பிரம்ம-தேஜஸ் க்ஷத்திரிய-பலத்தை விட உயர்ந்தது’ என்று உணர்ந்து, பிரம்மத்துவம் பெற மஹாதபஸ் செய்ய உறுதி செய்கிறார்.
विश्वामित्रस्य दक्षिणतपः तथा त्रिशङ्कोः स्वशरीरेण स्वर्गगमनाभिलाषः (Visvamitra’s Southern Austerity and Trisanku’s Bodily Ascent Aspiration)
விசுவாமித்திரர் தமக்கு ஏற்பட்ட அவமானத்தையும் வசிஷ்டருடன் உருவான பகையையும் நினைத்து, முதன்மை அரசியுடன் தெற்குத் திசை நோக்கிச் சென்றார். அங்கே பழம்-வேர் உணவால் வாழ்ந்து, இந்திரியங்களை அடக்கி, மிகக் கடுமையான தவத்தைத் தொடங்கினார். ஆயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்த பின் பிரம்மா தோன்றி அவரை ‘ராஜரிஷி’ என மட்டும் பாராட்டினார்; இதனால் விசுவாமித்திரரின் அதிருப்தி அதிகரித்து, உயர்ந்த ஆன்மிக நிலையை நாடி மேலும் கடுமையான தவத்தில் மீண்டும் ஈடுபட்டார். அதே வேளையில் இக்ஷ்வாகு குல மன்னன் திரிசங்கு, சத்தியவான் மற்றும் தன்னடக்கமுடையவன், ஒரு அபூர்வ இலக்கை எண்ணினான்—தன் உடலோடு நேரே சொர்க்கம் அடைய வேண்டும் என்று. அதற்காக மகாயாகம் செய்ய வசிஷ்டரை வேண்டினான்; ஆனால் வசிஷ்டர் ‘இது இயலாதது’ என்று மறுத்தார். பின்னர் திரிசங்கு தென் நாட்டில் வசிஷ்டரின் நூறு தவசி புதல்வர்களை வணங்கி அடைக்கலம் புகுந்து, உடலுடன் சொர்க்காரோஹணம் பெறும் பொருட்டு யாகத்தை நடத்துமாறு வேண்டினான். இச்சர்க்கம் தவவலிமை, யாக அதிகாரம், மற்றும் தர்மம் அனுமதிக்கும் ஆசையின் எல்லை ஆகியவற்றை இணைத்து காட்டுகிறது.
त्रिशङ्कुशापः — Trishanku’s Curse and Appeal to Viśvāmitra
இந்த ஸர்கத்தில் யாக அதிகாரம், குரு-பரம்பரையின் மரியாதை, நியமிக்கப்பட்ட ஆசாரியரைத் தாண்டி வேறு வழி தேடுவதின் எல்லை ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டு ஒரு நெறி-விவாதம் தெளிவாக அமைக்கப்படுகிறது. உடலோடு சொர்க்கம் ஏற வேண்டும் என்ற சங்கல்பத்துடன் அரசன் திரிசங்கு வசிஷ்டரை வேண்டுகிறான்; வசிஷ்டர் அதை ஏற்கவில்லை. பின்னர் திரிசங்கு வசிஷ்டரின் நூறு புதல்வர்களிடம் சென்று வேண்ட, அவர்கள் சத்தியநிஷ்ட குருவை மீறி வழிமாற்றம் நாடுவதை கடுமையாகக் கண்டித்து, இது இக்ஷ்வாகு குலத்தின் புரோகித மரபை அவமதிப்பதாகக் கருதுகின்றனர். திரிசங்கு “வேறு வழி தேடுவேன்” என்று கூறியதும் கோபமுற்ற அவர்கள் அவனைச் சண்டாளனாக ஆகுமாறு சபிக்கின்றனர். சாபம் ஒரே இரவில் பலிக்கிறது—உடலிலும் சமூக நிலையிலும் வெளிப்படையான குறிகள் தோன்றுகின்றன; அமைச்சர்கள், குடிமக்கள், अनुயாயிகள் அச்சத்தால் அவனை விட்டு விலகிச் செல்கின்றனர். தனிமையிலும் துயரிலும் ஆழ்ந்த திரிசங்கு விஸ்வாமித்ரரைச் சரணடைகிறான்; விஸ்வாமித்ரர் கருணையுடன் காரணம் கேட்கிறார். திரிசங்கு தன் விரதம்போன்ற உறுதி—உடலோடு சொர்க்கம் செல்லும் எண்ணம்—தான் செய்த யாகங்கள், தர்மப்படி ஆட்சி, சத்தியப் பற்றுதல் ஆகியவற்றை எடுத்துரைத்து, விதி தன் புண்ணியத்தைத் தாக்கியதுபோல் தோன்றுகிறது எனச் சொல்கிறான். மனித முயற்சியால் விதியை எதிர்க்குமாறு விஸ்வாமித்ரரிடம் வேண்டுகிறான். இவ்வாறு இந்த நிகழ்வு தர்மம், அதிகாரம், சாபத்தின் செயல்திறன், புருஷார்த்தம்–தெய்வம் என்ற இழுபறி ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்துகிறது.
विश्वामित्रस्य शरणागति-प्रशंसा तथा वासिष्ठपुत्र-शापः (Visvamitra grants refuge; the curse upon Vasishta’s sons)
இந்த ஸர்கத்தில் சரணாகதி-தர்மம், யாக மரியாதை, தவஸ்வியின் வாக்கின் தண்டவல்லமை ஆகியவை சுருக்கமாகவும் தெளிவாகவும் விளக்கப்படுகின்றன. சாபத்தால் சண்டாள-வடிவம் பெற்ற அரசனைப் பார்த்த விஸ்வாமித்ரர் கருணையுடன் அவனைத் தேற்றித், அவன் நிலை உண்மையென உறுதிப்படுத்தி வெளிப்படையாகச் சரணம் அளிக்கிறார். பின்னர் வரவிருக்கும் யாகத்திற்குத் துணையாக பல ரிஷிகளையும் பிரஹ்மவாதிகளையும் அழைக்குமாறு சீடர்களுக்கு ஆணையிடுகிறார்; தன் ஆணையை யாரேனும் அவமதித்தால் அதையும் முறையாகத் தெரிவிக்கச் சொல்கிறார். சீடர்கள் திரும்பி—பல தேசங்களிலிருந்து பிராமணர்கள் வந்துள்ளனர்; ஆனால் மஹோதயன் விஷயத்தில் மட்டும் விதிவிலக்கு/சிக்கல் ஏற்பட்டுள்ளது என்று அறிவிக்கிறார்கள். மேலும் வசிஷ்டரின் நூறு புதல்வர்களின் கோபமிகு எதிர்ப்பையும் கூறுகிறார்கள்—ஒரு க்ஷத்திரியன் யாஜகனாக இருப்பது எவ்வாறு நியாயம், அதுவும் சண்டாளனுக்காக; அத்தகைய யஜமானனுடன் தொடர்புடைய ஹவிஸ்ஸை உண்டால் தீங்கு உண்டாகும் என்று. இதைக் கேட்ட விஸ்வாமித்ரரின் கோபம் சாபமாக வெளிப்படுகிறது—அவர்கள் இழிந்த யோனிகளில் பிறந்து கடுமையான வாழ்வாதாரத்துடன் வாழ வேண்டும்; மஹோதயன் நீண்டகாலம் நிஷாத-வடிவில் துன்ப வாழ்வு அனுபவிக்க வேண்டும். இறுதியில் ரிஷிசபையில் விஸ்வாமித்ரர் மௌனம் காக்கிறார்; தர்ம எல்லைகளும் தவஸ்வியை இகழ்வதின் பயங்கரப் பலனும் வெளிப்படுகின்றன.
त्रिशङ्कुस्वर्गारोহণम् — Trishanku’s Bodily Ascent and the New Constellations
இந்த ஸர்கத்தில் விஶ்வாமித்ரரின் தவவலமும், திரிசங்கு உடலோடு சொர்க்கம் ஏற விரும்பிய ஆசையும், அதனால் எழும் தர்மச் சிக்கலும் நுணுக்கமாக விளக்கப்படுகின்றன. முன்பு வசிஷ்டர்களுடன் ஏற்பட்ட பகை நினைவுகூரப்படுகிறது. விஶ்வாமித்ரர் யாகம் நடத்தி தேவர்களை ஹவிர்பாகம் பெற அழைக்கிறார்; அவர்கள் வராததால், தன் பிரதிஞ்ஞை வலத்தால் யாகத்தின் சக்தியை திரிசங்குவின் பக்கம் திருப்பி, அவனை சசரீரமாக சொர்க்கம் ஏறுமாறு ஆணையிடுகிறார். இந்திரன், குருவின் சாபத்தால் தகுதியற்றவன் எனக் கூறி திரிசங்குவை மறுத்து, தலைகீழாக விழுமாறு கட்டளையிடுகிறான். விழும் நடுவே திரிசங்கு விஶ்வாமித்ரரைச் சரணடைகிறான்; விஶ்வாமித்ரர் அவனை நடுவில் நிறுத்தி, கோபத்தில் தென் திசையில் புதிய சப்தரிஷிகளைவும் நட்சத்திர மாலைகளையும் படைத்து, புதிய இந்திரனையும் உருவாக்குவேன் என அச்சுறுத்துகிறார். அப்போது ரிஷிகள், சுரர்கள், அசுரர்கள் கூடி சமாதானம் செய்கின்றனர்—விஶ்வாமித்ரர் உருவாக்கிய புதிய விண்மண்டலப் பகுதியில் திரிசங்கு தலைகீழாக இருந்தாலும் ஒளிவீசிக் கொண்டு நடுவில் நிலைத்திருப்பான்; உருவான நட்சத்திரங்கள் உலகங்கள் நிலைக்கும் வரை நிலைத்திருக்கும். இவ்வாறு குருசாபம், தேவர்களின் வாயில்-நியமம், ரிஷியின் உறுதியான வாக்குறுதி—இவற்றின் இடையிலான நெறி மோதலை இந்த அத்தியாயம் காட்டுகிறது.
शुनःशेफविक्रयः — The Sale of Śunaḥśepa for the Sacrifice
இந்த ஸர்கத்தில் தவநிலைய மாற்றமும் அரச யாகச் சிக்கலும் ஒன்றோடொன்று பின்னப்பட்டுள்ளன. காட்டில் முனிவர்கள் வேறிடத்திற்குச் செல்லுவதைப் பார்த்த விஶ்வாமித்ரர் தெற்குத் திசையில் உள்ள தடையூட்டும் பகுதியைத் தவிர்த்து, குழுவை மேற்குத் திசையின் விரிந்த பரப்பிலுள்ள புஷ்கரத்திற்குத் திருப்புகிறார்; அங்கு கடுந்தவத்திற்கேற்ற சிறந்த தவவனம் எனத் தீர்மானித்து தங்குகிறார். அதே வேளையில் அயோத்தியின் அரசன் அம்பரீஷன் யாகத்தைத் தொடங்குகிறான்; ஆனால் இந்திரன் நியமிக்கப்பட்ட யாகப் பசுவை அபகரிப்பதால் யாக நிறைவு ஆபத்தில் ஆழ்கிறது. இதை அரசக் குற்றத்தின் விளைவெனக் கருதிய புரோகிதர்கள், யாகம் தொடர உடனடியாக மாற்று—விலங்கு அல்லது மனிதன்—கொண்டு வர வேண்டுமென வலியுறுத்துகின்றனர். அம்பரீஷன் பல தேசங்களில் தேடி, விலையாகப் பெரும் எண்ணிக்கையிலான பசுக்களை வழங்க முன்வந்து, இறுதியில் ப்ருகுதுண்டத்தில் குடும்பத்துடன் அமர்ந்துள்ள பிரம்மரிஷி ருசீகரை அணைகிறான். யாகத்திற்காக ஒரு மகனை வாங்க அனுமதி கோர, ருசீகர் மூத்த மகனை விற்க மறுக்கிறார்; தாய் இளையவன் சுனகனைப் பிரிய மறுக்கிறாள். பெற்றோரின் பாகுபாட்டை உணர்ந்த நடுப்பிள்ளை சுனஃஷேபன் தானே முன்வந்து தன்னை அர்ப்பணிக்கிறான்; அம்பரீஷன் ஒரு லட்சம் பசுக்களின் விலைக்கு அவனை வாங்கி விரைந்து புறப்படுகிறான்—விரதபந்த யாகத்தின் கடுமை, குடும்பப் பற்று, யாக அவசியம் உருவாக்கும் நெறிச் சுமை ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தி।
शुनश्शेफरक्षा–विश्वामित्रशापः (Sunassepha’s Rescue and Visvamitra’s Curse)
இந்த ஸர்கத்தில் புஷ்கரத் தீர்த்தத்தின் யாகப் பரப்பில் அரசன் அம்பரீஷனின் யாகச் சிக்கல் அமைக்கப்படுகிறது. சுனஶ்ஶேபனை உடன் அழைத்துச் சென்ற அரசன் மதிய வேளையில் தங்குகிறான். துயருற்ற அந்தச் சிறுவன், தன் தாய்மாமன் விஶ்வாமித்ரரை மற்ற ரிஷிகளுடன் தவம் புரிந்து கொண்டிருப்பதைக் கண்டு, தர்மவாக்குகளால் சரணம் வேண்டுகிறான்—ரிஷி அனைவருக்கும் காவலன்; யாகம் அதர்மத்தால் நிறைவேறக் கூடாது என. விஶ்வாமித்ரர் அவனை ஆறுதல் கூறி, அக்னி திருப்தியும் யாகத்தின் தூய்மையும் காக்கத் தம் புதல்வர்கள் தாமே பலியிடப் பதிலாக முன்வர வேண்டும் என்று உரைக்கிறார். புதல்வர்கள் தம்மை முன்னிறுத்தி, இதை அருவருப்பான அநீதியாகக் கருதி மறுக்கின்றனர். அப்போது கோபித்த விஶ்வாமித்ரர் அவர்களைச் சபிக்கிறார்—ஆயிரம் ஆண்டுகள் நாய்மாம்சம் உண்ணும் தாழ்ந்தவர்களாய், வீழ்ந்த குலங்களைப் போல வாழ்வீர்கள் என்று. பின்னர் சுனஶ்ஶேபனுக்கு இரண்டு தெய்வீக கீதைகள்/மந்திரங்களை உபதேசிக்கிறார்—முதலில் அக்னியை அழைக்க, பின்னர் இந்திரன் மற்றும் உபேந்திரனை வேண்ட. சுனஶ்ஶேபன் யாகமண்டபத்திற்குத் திரும்பி, வைஷ்ணவ யூபத்தில் புனிதக் கயிறுகளால் கட்டப்பட்டு, சிவப்பு அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்படுகிறான். அவன் பாடிய ஸ்தோத்திரங்களால் இந்திரன் மகிழ்ந்து நீண்ட ஆயுளை அளிக்கிறான்; அம்பரீஷன் யாகத்தை நிறைவு செய்து பலமடங்கு பலன்களைப் பெறுகிறான். இறுதியில் விஶ்வாமித்ரர் புஷ்கரத்தில் நீண்ட தவத்தை மீண்டும் தொடங்கி, யாகத் தொடர்ச்சி, சரணாகதரட்சணத் தர்மம், தவசியின் கோபத்தின் அபாயகர எல்லை ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்துகிறார்।
विश्वामित्रस्य तपोविघ्नः, मेनकाप्रसङ्गः, महर्षिपदप्रदानम् (Visvamitra’s Austerity Obstructed; Menaka Episode; Conferment of Maharshi Status)
இந்த ஸர்கத்தில் தவத்தின் சோதனை-வரிசையும், அதற்கான தேவர்களின் எதிர்வினையும் கூறப்படுகிறது. விஸ்வாமித்ரர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடுந்தவம் செய்து, முடிவில் ஸ்நானவிதியை நிறைவேற்றுகிறார். அப்போது தேவர்கள் தவத்தின் “பலன்” அளிக்க வருகிறார்கள்; ஆனால் கதை இதை அவரது ஆன்மிகப் பரிபக்குவத்திற்கான ஒரு பரீட்சையாக அமைக்கிறது. புஷ்கரத்தில் அப்ஸரை மேனகையின் மூலம் காமப் பரீட்சை நிகழ்கிறது. காமவசப்பட்ட விஸ்வாமித்ரர் அவளை ஆசிரமத்தில் தங்க அழைக்கிறார்; பகல்-இரவு என்ற மயக்கத்தில் பத்து ஆண்டுகள் கழிகின்றன. பின்னர் வருத்தம் கொண்டு இதை தவத்திற்கான விக்னம் என உணர்ந்து, இனிய சொற்களால் மேனகையை விடைபெறச் செய்து, நைஷ்டிக புத்தியுடன் ஆயுள் முழுதும் பிரம்மச்சரியத்தை உறுதி செய்து கௌசிகி நதிக்கரையிலும், பின்னர் வடமலைகளிலும் மிகக் கடுமையான தவத்தைத் தொடங்குகிறார்; இதனால் தேவர்கள் அஞ்சுகின்றனர். தேவர்களின் ஆலோசனைக்குப் பின் பிரம்மா அவருக்கு “மஹரிஷி” பதவியை அளிக்கிறார். விஸ்வாமித்ரர் நிர்விகாரமாக—இந்தப் பதவி இன்றியமையாத இन्द्रியஜயம் (புலனடக்கம்) இல்லாமல் பொருளற்றது என்கிறார்; பிரம்மா இன்னும் முழு சம்யமம் सिद्धிக்கவில்லை என்று கூறி புறப்படுகிறார். இறுதியில் விஸ்வாமித்ரர் ஊர்த்வபாஹு, வாயு-ஆஹாரம், பஞ்சதபம், பருவங்களைத் தாங்கும் தவம் ஆகியவற்றை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறார்; தேவர்களின் அச்சம் மீண்டும் உயரும், இந்திரன் ரம்பையை அனுப்பத் திட்டமிடுகிறான்—தவம் புலனடக்கத்துடன் சேர்ந்தாலே நிறைவு பெறும் என்ற கருத்து தொடர்கிறது।
रम्भा-प्रलोभनम् — Rambhā’s Temptation and Viśvāmitra’s Curse
இந்த 64ஆம் சர்க்கத்தில் தூண்டுதலின் முன் தவத்தின் நுண்மையான நிலை வெளிப்படுகிறது. தேவர்களின் நலனுக்காக சஹஸ்ராக்ஷன் இந்திரன், வசந்தகாலத்தில் கந்தர்ப்பனின் துணையுடன் மனதை மயக்கும் குயில்பாடலைச் சூழலாக்கி, அப்சரை ரம்பையை கௌசிகன் விஸ்வாமித்ரரை காமமோகத்தில் வீழ்த்த அனுப்புகிறான். முனிவரின் சாபத்திற்குப் பயந்த ரம்பை, ஆயினும் அற்புதமான வடிவம் கொண்டு ஆசிரமத்தை அணைகிறாள். விஸ்வாமித்ரர் ஒப்பற்ற குயிலொலியை கேட்டு ரம்பையைப் பார்த்தவுடன் இந்திரனின் சூழ்ச்சியை உணர்கிறார். கோபத்தில் ரம்பை பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் பாறையாக இருக்கச் சாபமிடுகிறார்; மேலும் தவவலத்தால் ஒளிரும் ஒரு பிராமணன் காலப்போக்கில் அவளை விடுவிப்பான் என அறிவிக்கிறார். சாபம் கூறிய பின் அவருக்கு வருத்தம் எழுகிறது; இந்நிகழ்வை இంద్రியஅசம்யமத்தால் தவப்புண்ணியம் குறைந்ததாகக் கருதி, கோபமும் பேச்சும் விட்டு, பிராணநிக்ரஹம் செய்து, நீண்டகாலம் நிராஹாரத் தவம் மேற்கொண்டு—பிராமணத்துவம் பெற ஒப்பற்ற ஆயிரம் ஆண்டு ஒழுக்கத்தை உறுதிமொழியாக ஏற்கிறார். இவ்வாறு தெய்வத் தலையீடு, நெறிப்பொறுப்பு, தவவலத்தின் உள்நிலை கணக்கு ஆகியவை ஒருங்கே காட்டப்படுகின்றன.
विश्वामित्रस्य ब्राह्मर्षित्वप्राप्तिः — Viśvāmitra Attains Brahmarṣi Status
இந்த ஸர்கத்தில் சதாநந்தர், விஶ்வாமித்ரர் க்ஷத்ரிய-தபஸ்வியிலிருந்து பிரம்மரிஷியாக உயர்ந்த இறுதி நிலையை அறிவார்ந்த முறையில் கூறுகிறார்—தபஸின் வலிமை, இந்திரனின் சோதனை, அதனால் மும்முலகிலும் ஏற்பட்ட அதிர்வுகள் ஆகியவற்றை விளக்குகிறார். விஶ்வாமித்ரர் ஹிமவத் பகுதியை விட்டு கிழக்குத் திசையில் கடும் தவம் மேற்கொள்கிறார். ஆயிரம் ஆண்டுகள் மௌனவிரதம் நிறைவேற்றுகிறார். விரதம் முடிந்தபோது இந்திரன் பிராமண வடிவில் வந்து தயாரான உணவை யாசிக்க, விஶ்வாமித்ரர் ஒரு சொல்லும் பேசாமல் அனைத்தையும் தானமாக அளித்து, மேலும் கடுமையான சாதனையில் புகுகிறார்—மற்றொரு ஆயிரம் ஆண்டுகள் பிராணநிக்ரஹத்துடன் தவம் செய்கிறார். அப்போது அவரது தலைப்பகுதியில் இருந்து புகை எழ, மூன்று உலகங்களும் கலங்குகின்றன—இருள் சூழ்கிறது, பூமி நடுங்குகிறது, கடல்கள் கொந்தளிக்கின்றன, மலைகள் பிளக்கின்றன, சூரிய ஒளி மங்குகிறது. அச்சமுற்ற தேவர்கள் பிரம்மாவின் தலைமையில் அவரை அமைதிப்படுத்த வருகிறார்கள்; திருப்தியை அறிவித்து, தீவிரத் தபஸால் அவர் பிராமண்யத்தை அடைந்தார் என்று ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். விஶ்வாமித்ரர் அதிகாரபூர்வ அங்கீகாரமாக வசிஷ்டரின் ஒப்புதலை வேண்டுகிறார்; தேவர்களின் வேண்டுகோளால் வசிஷ்டர் அவரை ‘பிரம்மரிஷி’ என அறிவித்து நட்பை நிறுவுகிறார். பின்னர் நிகழ்வு மிதிலைக்கு திரும்புகிறது—சதாநந்தர் உரையை முடிக்கிறார்; ஜனகர் ராம-லக்ஷ்மணர் முன்னிலையில் கைகூப்பி விஶ்வாமித்ரருக்கு நன்றி தெரிவித்து மாலைச் சடங்குகளுக்கான விடை கோருகிறார்; அதன் பின் அனைவரும் மரியாதையுடன் ஓய்வுக்கு செல்கிறார்கள்.
शिवधनुर्न्यासकथा तथा सीतोत्पत्तिविवाहशुल्क-निश्चयः (The Bow of Śiva: Its Deposit, Sītā’s Origin, and the Prowess-Brideprice Vow)
விடியற்காலையில் அரசன் ஜனகன் தன் நித்திய கர்மங்களை நிறைவேற்றி, மகரிஷி விஸ்வாமித்ரரையும் அவருடன் வந்த ராமன்–லக்ஷ்மணனையும் முறையாக வரவேற்று சேவையை அர்ப்பணித்தான். அப்போது விஸ்வாமித்ரர், இளவரசர்கள் ஜனகன் காவலில் உள்ள அதிசயமான சிவதனுசை காண விரும்புகின்றனர் என்று தெரிவித்தார். ஜனகன் அந்த ஆயுதத்தின் காவல்-வரலாற்றைச் சொன்னான்—தக்ஷ யாகத்தின் நிகழ்வில் ருத்ரன் தனுசை ஏந்தி, தன் யாகப் பங்கினை புறக்கணித்த தேவர்களை அச்சுறுத்தினான்; அஞ்சிய தேவர்கள் சங்கரனைச் சரணடைந்து ஸ்தோத்திரம் செய்தனர்; மகாதேவன் பிரசன்னனானபின் அந்த தனுசு பரம்பரையாகக் காக்கப்படும்படி ஒப்படைக்கப்பட்டு, ஜனக குலத்தில் நியமிக்கப்பட்டது. பின்னர் ஜனகன் சீதையின் தோற்றத்தை எடுத்துரைத்தான்—யாக நிலத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி உழுது கொண்டிருந்தபோது பூமியிலிருந்து அவள் வெளிப்பட்டாள்; அவள் அயோனிஜை, தன் மகளாக வளர்த்தேன் என்றான். மேலும் திருமண நிபந்தனையை உறுதியாக வைத்தான்—அந்த தனுசைத் தூக்கி, அதில் நாண் ஏற்ற வல்ல வீரனுக்கே சீதை உரிமை. பல அரசர்கள் வந்து முயன்றும் தனுசைத் தூக்க இயலவில்லை; அவர்களைத் தகுதியற்றவர்களென ஜனகன் மறுத்தான். அவமானமடைந்த அவர்கள் ஒரு வருடம் மிதிலையை முற்றுகையிட்டு நகர வளங்களைச் சோர்வடையச் செய்தனர். ஜனகன் தவம் செய்து தெய்வீக நான்கு அங்கப் படையைப் பெற்று தாக்கியவர்களை வென்று அவர்கள் ஓடச் செய்தான். இறுதியில் ராமன்–லக்ஷ்மணனுக்கு அந்த ஒளிமிகு தனுசை காட்டுவதாகவும், ராமன் அதைத் தூக்கி நாண் ஏற்றினால் சீதையை ராமனுக்கே அளிப்பதாகவும் ஜனகன் உறுதி கூறினான்.
शिवधनुर्दर्शनं—रामेण धनुर्भङ्गश्च (The Showing of Śiva’s Bow and Rama’s Breaking of It)
மிதிலையில் விசுவாமித்திரரின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க ஜனகர், போற்றத்தக்க தெய்வீக சிவதனுசை அலங்கரித்து முறையாகக் கொண்டு வர ஆணையிட்டார். அமைச்சர்கள் அதை இரும்புப் பெட்டியில் வைத்து எட்டு சக்கர வண்டியில் மிகுந்த முயற்சியுடன் எடுத்துவந்தனர்; அதன் அதிமானுடப் பாரமும் புனிதத் தன்மையும் வெளிப்பட்டன. ஜனகர் விசுவாமித்திரருக்கும் இளவரசர்களுக்கும் உரைத்து, தேவர்கள், அசுரர்கள், ராட்சசர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், நாகர்கள், கின்னரர்கள் போன்ற வல்லவர்களும் இதை ஏற்றவும் ஏந்தவும் இயலவில்லை என்றார். விசுவாமித்திரரின் சைகையால் ராமர் பெட்டியைத் திறந்து, தனுசைத் தொடவும் தூக்கவும் நாண் ஏற்றவும் அனுமதி வேண்டினார். பின்னர் ஆயிரக்கணக்கானோர் முன்னிலையில் எளிதாகத் தனுசைத் தூக்கி நாண் ஏற்றி இழுத்தவுடன் அது நடுவே முறிந்தது. மேகமுழக்கம் போன்ற பேரொலி எழுந்து பூமி நடுங்கியது; ஜனகர், விசுவாமித்திரர், இரு ராகவர்கள் தவிர பெரும்பாலோர் மயங்கி விழுந்தனர். அமைதி திரும்பியபின் ஜனகர் ராமரின் அசிந்த்ய வீரத்தைப் புகழ்ந்து, ‘வீர்ய-சுல்க’ விரதம் நிறைவேறியது என அறிவித்து, சீதையை ராமருக்கு அளிக்கத் தீர்மானித்தார். பின்னர் அயோத்திக்குத் தூதர்களை அனுப்பி தசரதரை அழைத்து, நிகழ்ந்த அனைத்தையும் விரிவாக அறிவிக்கச் செய்தார்.
जनकदूतागमनम् — The Arrival of Janaka’s Messengers in Ayodhya
இந்த ஸர்கம் மிதிலையின் வில்-நிகழ்விலிருந்து அயோத்தியாவின் அரசத் தீர்மானத்திற்குச் செல்லும் தூதுவழி, விதிமுறைப் பாலமாக அமைகிறது. ஜனகனின் தூதர்கள் மூன்று நாள் பயணமும் மூன்று இரவு பாதைச் சிரமமும் கொண்டு களைப்புற்று அயோத்தியாவை அடைந்து, அரண்மனை வாயில்காவலர் வழியாக அரசதரிசன அனுமதி கோருகின்றனர். அவையில் அனுமதி பெற்ற பின், அவர்கள் முதிய தசரதனை வணக்கத்துடன், இனிய பணிவான சொற்களால் அணுகி, ஜனகன் மீண்டும் மீண்டும் கேட்ட நலவிசாரங்களை அறிவிக்கின்றனர்—அரசர், ஆசாரியர், புரோகிதர் ஆகியோரின் க்ஷேமத்தை விசாரித்து, யாகாக்னியை முன்னிலைப்படுத்தி சடங்கு ஒழுங்கின் தூய்மையைச் சுட்டுகின்றனர். பின்னர் அவர்கள் தீர்மானமான செய்தியைத் தெரிவிக்கின்றனர்: மகாசபையில் ராமன் தெய்வீக வில்லை முறித்தான்; இதனால் சீதை ‘வீர்ய-சுல்கம்’—பராக்கிரமத்தின் பரிசாக—அந்த வீரனுக்கே அளிக்கப்பட வேண்டும் என்ற ஜனகனின் முன்-விரதம் நிறைவேறியது. ஆகவே தசரதனின் சம்மதத்தை நாடி, ஆசாரியர்களும் குலபுரோகிதரும் உடன் விரைவாக மிதிலைக்கு வருமாறு அழைக்கிறார்; இளவரசர்களைக் காணும் மகிழ்ச்சி இரு குலங்களுக்கும் சமமாக இருக்கும் என உறுதியளிக்கிறார். தூதர்கள் உரை முடிந்ததும் தசரதன் பேரானந்தம் அடைந்து வசிஷ்டர், வாமதேவர், பிற அமைச்சர்கள் மற்றும் கூடியிருந்த ரிஷிகளுடன் ஆலோசிக்கிறார். அனைவரும் ஒப்புதல் அளிக்க, அரசன் மறுநாளே மிதிலைக்கு புறப்படுவதாக அறிவிக்கிறார்—இவ்வாறு செய்தியிலிருந்து அரசச் செயலில் கதையின் மாற்றம் நிகழ்கிறது.
एकोनसप्ततितमः सर्गः — Daśaratha’s Departure to Videha and Marriage Arrangements
இந்த ஸர்கத்தில் இரவு கடந்தபின், அரசன் தசரதன் குருமார்கள் மற்றும் உறவினர்களுடன் சுமந்திரனுக்கு ஆணை இடுகிறான். காசுக் காப்பாளர்கள் மிகுந்த செல்வமும் பலவகை ரத்தினங்களும் கொண்டு முன்பே செல்ல வேண்டும்; ரதம்-யானை-குதிரை-படை எனும் நால்வகைச் சேனை வாகனங்களுடன் உடனே புறப்படத் தயாராக வேண்டும்; ஜனகனின் தூதர்கள் அவசரம் வேண்டுவதால் தாமதம் வராதபடி வசிஷ்டன், வாமதேவன், ஜாபாலி, காஷ்யபன், மார்கண்டேயன், காத்யாயனன் முதலிய பிரம்மரிஷிகள் முன்னே சென்று ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும் என்கிறான். இவ்வாறு அணிவகுப்பு பயணம் செய்து நான்கு நாட்களில் விதேஹ நாட்டை அடைகிறது. அவர்களின் வருகையை அறிந்த ஜனகன் மரியாதைமிகு விருந்தோம்பலை அமைத்து, முதிய தசரதனை ‘திஷ்ட்யா’ என மங்களவாக்குகளால் வரவேற்கிறான். இந்தச் சந்திப்பை இளவரசர்களின் வீரத்தின் பயன் எனக் கூறி, வசிஷ்டரின் வருகையை தேவர்களில் இந்திரனுக்கு ஒப்பாகப் புகழ்கிறான்; ரகுவம்சத்துடன் இணைவு ஏற்பட்டதால் தடைகள் நீங்கி குலமரியாதை உயர்ந்ததாக அறிவிக்கிறான். விடியற்காலையில் யாகம் நிறைவுற்ற பின், ரிஷிகள் ஒப்புதலுடன் திருமணச் சடங்கு நடைபெற வேண்டும் என வேண்டுகிறான். தசரதன் தர்மத்தை உணர்ந்த அளவான மொழியில் முன்மொழிவை ஏற்று, நீதியறிவுடைய ஆலோசனைப்படி நடப்பேன் என உறுதி செய்கிறான். பின்னர் ரிஷிகளும் அரசர்களும் பரஸ்பர மகிழ்ச்சியுடன் இரவை கழிக்க, ஜனகன் யாகச் செயல்களையும் தன் புதல்விகளுக்கான மங்களக் கிரியைகளையும் நிறைவு செய்கிறான்.
वंशवर्णनम् तथा विवाहप्रार्थना — Genealogy of the Ikshvaku Line and the Proposal for Marriage
விடியற்காலத்தில் நித்தியக் கடமைகளும் யாகாதி அனுஷ்டானங்களும் நிறைவேறிய பின், மிதிலையில் அரசன் ஜனகன் தன் முதன்மைப் புரோகிதர் சதானந்தரை அணுகி அரசியல் ஒழுங்கமைப்பைத் தொடங்குகிறான். இக்ஷுமதி நதிக்கரையிலுள்ள சாங்காச்யாவில் வாழும் தன் இளைய சகோதரன் குசத்வஜனை அழைக்க தூதர்களை அனுப்புகிறான். குசத்வஜன் விரைந்து வந்து ஜனகனை வணங்கி, அரசோசித மரியாதையுடன் ஆசனத்தில் அமர்த்தப்படுகிறான். அதே நேரத்தில் மிதிலா அரண்மனை தசரதனையும் அழைக்கிறது; முதன்மை அமைச்சர் சுதாமன் தூதராக அனுப்பப்படுகிறார். தசரதன் ரிஷிகள், ஆசான்கள், புரோகிதர்கள், அமைச்சர்கள், உறவினர்கள் உடன் மிதிலைக்கு வந்து உரிய வரவேற்பைப் பெறுகிறான். சடங்கு-விதி தொடர்பான உரைகளுக்குப் பிரதான அதிகாரப் பேச்சாளராக வசிஷ்டரை தசரதன் நியமிக்க, விசுவாமித்ரரும் அதற்கு ஒப்புதல் அளிக்கிறார். பின்னர் வசிஷ்டர் பிரம்மா முதல் மரீசி, கச்யப, விவஸ்வான், மனு வழியாக இக்ஷ்வாகு வம்சத்தைத் தசரதன் மற்றும் அவன் புதல்வர்கள் வரை வம்சாவளியாக உரைக்கிறார். இந்த வம்சவிளக்கம் தூய வம்சம், சத்தியநிலை, அரசதர்மப் பண்பு ஆகியவற்றைச் சட்டநெறி-கவிதைச் சான்றாக நிறுவுகிறது. இறுதியில் வசிஷ்டர் ஜனகனிடம் தெளிவாக வேண்டுகிறார்—ராமனுக்கும் லக்ஷ்மணனுக்கும் ஜனகனின் இரு புதல்வியரையும் திருமணமாக அளிக்க வேண்டும்; புண்ணியச் சமநிலையும் வம்சோசித தர்மமும் ஒன்றுகூடும் இணைவு என அந்தத் திருமணத்தை நிலைநாட்டுகிறார்।
जनककुलवर्णनम् तथा सीतोर्मिलादानम् (Janaka’s Genealogy and the Bestowal of Sita and Urmila)
இந்த சர்க்கத்தில் அரசவையில் மரியாதைமிக்க, விதிமுறைபூர்வமான உரையாடல் நிகழ்கிறது. இக்ஷ்வாகு வம்ச வரலாற்றைக் கேட்ட பின் ஜனகர் வசிஷ்டரிடம்—கன்னியாதானத்தின் போது உயர்குலம் தன் வம்சாவளியை முழுமையாக உரைக்க வேண்டும்; அதுவே தர்மநியமம் எனக் கூறுகிறார். பின்னர் அவர் விதேஹ வம்சத்தை நிமி முதல் விளக்குகிறார்—மிதி (மிதிலையை நிறுவியவன்) மற்றும் தொடர்ந்து ஜனகர்களின் பரம்பரை, இறுதியில் ஹ்ரஸ்வரோமன்; அவனுடைய இரு புதல்வர்கள்—ஜனகர் (தாமே) மற்றும் இளையவன் குசத்வஜன். தந்தையின் வனப்பிரஸ்தம், தன் அரசேற்றம், தர்மப்படி ஆட்சி, குசத்வஜனை அன்புடன் காத்தமை ஆகியவற்றையும் கூறுகிறார். பின்னர் அரசியல் நெருக்கடி எழுகிறது—சாங்காச்யத்தின் சுதன்வா சிவதனுசையும் சீதையையும் கோருகிறான். ஜனகர் மறுத்து போரில் அவனை வீழ்த்தி, சாங்காச்யத்தில் குசத்வஜனை அரசனாக நிறுவுகிறார். இறுதியில் பொதுமுன் திருமண அறிவிப்பு—ஜனகர் மகிழ்ச்சியுடன் சீதையை ராமனுக்கும், ஊர்மிலையை லக்ஷ்மணனுக்கும் அளிக்கிறார்; சட்ட-சடங்கு உறுதிக்காக தானவாக்கை மூன்று முறை அறிவிக்கிறார். தசரதருக்கு கோதானம், பித்ருகர்மங்கள் முதலியவற்றை அறிவுறுத்தி, சுபநேரத்தையும் கூறுகிறார்—மக நக்ஷத்திர உதயத்தில், உத்தர-பால்குணி நக்ஷத்திரத்தில் மூன்றாம் நாளில் திருமணம்।
वैवाहिकसंबन्ध-निश्चयः / Fixing the Mithila–Ayodhya Marital Alliance
இந்த சர்கத்தில் மிதிலா–அயோத்தி அரசவம்சங்களுக்கிடையேயான திருமண உடன்பாடு அரசவையில் உரையாடல்களாலும் சடங்கு-முன்னேற்பாடுகளாலும் உறுதியாகிறது. ஜனகனின் வம்சவிளக்கத்திற்குப் பின், விஸ்வாமித்திரர்—வசிஷ்டரின் ஆதரவுடன்—இக்ஷ்வாகு மற்றும் விதேஹ குலங்களின் ஒப்பற்ற பெருமையை எடுத்துரைத்து ‘சத்ருஷ’ (உகந்த) இணைப்பை பரிந்துரைக்கிறார்: சீதை ராமனுடன், ஊர்மிளை லக்ஷ்மணனுடன்; மேலும் குசத்வஜரின் இரு புதல்வியரை பரதன் மற்றும் சத்ருக்னனுக்கு அளிக்க வேண்டும் என முன்வைக்கிறார். ஜனகர் கைகூப்பி அந்த ஆலோசனையை மகிழ்வுடன் ஏற்று, தம் குலம் பாக்கியமடைந்ததாகக் கூறுகிறார். பால்குணி நட்சத்திரங்களுடன், பக-பிரஜாபதியுடன் தொடர்புடைய புகழப்பட்ட சுபமுகூர்த்தத்தில் திருமணங்களை நிர்ணயித்து, முனிவர்களுக்கு ஆசனமளித்து மிதிலா–அயோத்தி அரசஅதிகார சமத்துவத்தை உறுதிப்படுத்தி, நிகழ்வுகளை முறையாக நடத்தத் தகுந்த அதிகாரத்தை அழைக்கிறார். தசரதன் நன்றியுடன் புகழ்ந்து, பின்னர் மக்களுக்காகச் செய்யும் சிராத்தக் கிரியைகளும் தீட்சையுடனான கோதானமும் மேற்கொள்கிறான். ஆடைகள், ஆபரணங்கள், மதிப்புமிக்க பொருட்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட எண்ணற்ற பசுக்களை பிராமணர்களுக்கு தானமாக அளிக்கிறான். இறுதியில் தசரதன் புதல்வர்களால் சூழப்பட்டு, லோகபாலர்களிடையே பிரஜாபதியைப் போல ஒளிவீசும் உருவமாக வர்ணிக்கப்படுகிறான்—தானயாகம் மூலம் இந்த அரசியல் கூட்டணி புனிதமாக்கப்படுகிறது।
त्रिसप्ततितमः सर्गः (Sarga 73): Mithilā Vivāha—Kanyādāna and the Fourfold Marriage Rites
இந்த ஸர்கத்தில் மிதிலாவில் திருமணச் சடங்குகள் முறையாக நிறைவேற்றப்பட்ட விதம் கூறப்படுகிறது. அதே நாளில் பரதனின் தாய்மாமன் யுதாஜித் வருகிறார்; தசரதன் சிறந்த கோதானம் செய்து அரச தர்மத்தின் தானநெறியைச் சுபநேரத்துடன் இணைக்கிறான். விருந்தோம்பலும் காலையறச் செயல்களும் முடிந்த பின், ராமனும் அவன் சகோதரர்களும் முழு அலங்காரத்துடன், திருமணத்திற்கு முன் செய்ய வேண்டிய முறைகளை நிறைவு செய்து, வசிஷ்டர் முதலிய மகரிஷிகள் முன்னணியில் தசரதனை அணுகுகின்றனர். வசிஷ்டர், கன்னியாதானம் செய்யும் ஜனகனை திருமணக் காரியத்தைத் தொடங்குமாறு வேண்டுகிறார். ஜனகன் மகிழ்ச்சியுடன்—தன் வீட்டில் தயக்கம் ஏன், என் புதல்வியர் வேதிக்கருகே தயாராக உள்ளனர்—என்று வரவேற்கிறான். பின்னர் ஜனகன் வைवाहிகக் கிரியையை நடத்த வசிஷ்டரையே நியமிக்கிறான்; வசிஷ்டர் வேதியை அமைத்து அலங்கரித்து, அக்னியை நிறுவி, மந்திரங்களுடன் ஆஹுதிகளைச் செலுத்துகிறார். அதன்பின் ஜனகன் சீதையை அக்னி மற்றும் ராமன் முன்னிலையில் கொண்டு வந்து கன்னியாதானம் செய்கிறான்—சீதையின் கையை ராமனின் கையில் வைத்து ‘சஹதர்மசாரிணி’ என அறிவிக்கிறான். உடனே ‘சாது’ என்ற தெய்வ ஒலி, தேவதுந்துபிகள், மலர்மழை ஆகியவற்றால் தெய்வ அனுமதி வெளிப்படுகிறது. பின்னர் ஊர்மிளை லக்ஷ்மணனுக்கும், மாண்டவியை பரதனுக்கும், ஸ்ருதகீர்த்தியை சத்ருக்னனுக்கும் அளிக்கிறான்; நான்கு இளவரசரும் வசிஷ்டரின் அனுமதியுடன் நான்கு கரங்களையும் ஏற்று, அக்னி-வேதியைப் பிரதட்சிணம் செய்து திருமணத்தை நிறைவு செய்கின்றனர். கந்தர்வ-அப்ஸரைகளின் இசை-உற்சவம் மண்டபத்தை நிரப்ப, இறுதியில் தம்பதியர் தத்தம் இல்லங்களுக்கு செல்கின்றனர்; தசரதன், முனிவர்கள், உறவினர்கள் அவர்களைத் தொடர்ந்து அழைத்துச் செல்கின்றனர்.
परशुरामप्रादुर्भावः — The Appearance of Parasurama on the Return from Mithila
இரவு கழிந்தபின் விஶ்வாமித்ரர் ரகுவம்ச இளவரசர்களை ஆசீர்வதித்து வடக்கு மலைத் திசை (இமய நோக்கி) புறப்பட்டார். பின்னர் தசரதர் ஜனகரிடம் விடைபெற்று அயோத்திக்குத் திரும்பத் தொடங்கினார்; ஜனகரும் சிறிது தூரம் உடன் வந்து கன்யாதானமாக அளவற்ற தானங்களை அளித்தார்—பெரும் பசுக் கூட்டங்கள், நுண்மையான ஆடைகள், பொன்-மாணிக்கம் முதலிய செல்வங்கள், பணியாளர்கள், மேலும் நான்கு அங்கப் படை (யானை, குதிரை, தேர், காலாள்) ஆகியவை. முன்னே முனிவர்கள் செல்லும் வழியில் பறவைகளின் அச்சமூட்டும் குரல்கள் எழுந்தன; அதே நேரம் மான்கள் வலப்புறமாகச் சென்று நல்விளக்கைக் காட்டின. கலந்த நிமித்தங்களால் கலங்கிய அரசன் வசிஷ்டரை வினவ, அவர்—பறவைக் குரல் ஒரு பெரிய, தெய்வீகமும் கடுமையும் ஆன நிகழ்வைச் சுட்டும்; மான்கள் அமைதியும் மங்களமும் தரும்; ஆகவே துயரை விடு—என்று உரைத்தார். அப்போது திடீரென புயல், மழை, அடர்ந்த இருள் சூழ்ந்து சூரியன் மறைந்தான்; சாம்பல் போன்ற தூசி படையைக் கவ்வி பலர் மயங்கினர். ஆனால் அரசனும் அவரது புதல்வர்களும் முதன்மை முனிவர்களும் திடமுடன் நிலைத்தனர். அந்த பயங்கர இருளில் அவர்கள் ப்ருகுவம்ச ஜாமதக்ன்ய பரசுராமனை கண்டனர்—சடைமுடியுடன் ஒளிவீசும், கையில் பரசு, மின்னலைப் போன்ற வில் மற்றும் முதன்மை அம்புடன், திரிபுரக்ன சிவனைப் போல் அச்சமூட்டும் தோற்றம். முன்னர் அவர் கொண்டிருந்த க்ஷத்திரிய-வதக் கோபத்தை நினைத்து முனிவர்கள் அஞ்சியபடி அர்க்யம் அளித்து இனிய சொற்களால் சமாதானப்படுத்தினர். பரசுராமன் மரியாதையை ஏற்று, நேராக ராம தாசரதியிடம் உரையாடத் தொடங்கினான்; இதனால் தபஸின் அதிகாரம், வீரத்தின் நியாயம், தர்மக் கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றின் மோதல் வரவிருப்பதற்கான முன்னுரை அமைந்தது.
जामदग्न्य-रामसंवादः — Parashurama Confronts Rama with the Vaishnava Bow
இந்த ஸர்கத்தில் சிவதனுசு முறிந்த பின் மிகக் கடுமையான உரையாடல் நிகழ்கிறது. ஜாமதக்ன்ய பரசுராமர் அங்கு வந்து ராமரின் அதிசயச் செயலை ஏற்றுக்கொண்டு, விஸ்வகர்மா செய்த அஜேயமான வைஷ்ணவ தனுசை முன்வைக்கிறார். இரு திவ்ய தனுசுகளின் புராணத் தோற்றத்தை அவர் கூறுகிறார்—ஒன்று திரிபுர வதத்தின் நிகழ்வில் ருத்ரனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது; மற்றொன்று விஷ்ணுவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. பின்னர் பிரம்மாவின் தூண்டுதலால் தேவர்களின் வினாவினால் சிவன்–விஷ்ணு வலிமைச் சோதனை நிகழ்கிறது; விஷ்ணுவின் ‘ஹுங்காரம்’ காரணமாக சிவதனுசு செயலிழக்க, தேவர்கள் மற்றும் ரிஷிகள் விஷ்ணுவையே மேலானவர் எனத் தீர்மானிக்கிறார்கள். அதன்பின் பரசுராமர் வைஷ்ணவ தனுசின் மனிதப் பரம்பரையைச் சொல்கிறார்—விஷ்ணு → ருசீகர் → ஜமதக்னி → பரசுராமர். கார்த்தவீர்ய அர்ஜுனன் தம் தந்தை ஜமதக்னியை அநியாயமாகக் கொன்றதை நினைவூட்டி, அதற்குப் பதிலடியாகத் தாம் செய்த க்ஷத்திரியர் அழித்தலும் பின்னர் விலகியதையும் விவரிக்கிறார். தசரதன் மக்களின் பாதுகாப்புக்காக வேண்டினாலும் பரசுராமர் அதை ஏற்கவில்லை. ராமர் வைஷ்ணவ தனுசில் நாண் ஏற்றி அம்பைச் சாந்திக்குமாறு சவால் விடுகிறார்; ராமர் வென்றால் இரட்டைப் போரென அறிவித்து—க்ஷத்திரிய தர்மம், கட்டுப்பாடு, உரிய அதிகாரம் ஆகியவற்றின் கடும் சோதனையை அமைக்கிறார்.
बालकाण्डे षट्सप्ततितमः सर्गः — Rāma Subdues Paraśurāma; the Vaiṣṇava Arrow Is Discharged
பரசுராமரின் சவால்மிகு சொற்களை கேட்ட ஸ்ரீராமர் தர்மநெறியுடனான மொழியில் பதிலளித்தார். தந்தை தசரதரின் மரியாதைக்காக மோதலை மேலும் பெருக்காமல் தன்னை கட்டுப்படுத்தினார்; ஆயினும் தூண்டுதலுக்கு உரிய மறுமொழி அளித்தார். பரசுராமர் தம்மை க்ஷத்திரியத் திறனில் அசமர்த்தன் என எண்ணுகிறார் என்பதை உணர்ந்து, ராமர் கணநேரத்தில் பார்கவ வில்லையும் அம்பையும் கைப்பற்றி, வில்லை வளைத்து நாணை ஏற்றினார்; அந்த அற்புதச் செயலில் உலகமே வியப்பில் உறைந்தது. ராமர் தெளிவாகக் கூறினார்—பரசுராமர் பிராமணர்; விஸ்வாமித்ரருடன் தொடர்புடையவர்; ஆகவே அவரை கொல்லமாட்டேன். ஆனால் வைஷ்ணவ அம்பு வீணாக விழக்கூடாது; எனவே அவர் தேர்வு செய்யட்டும்: பரசுராமரின் பாதகதி (நடப்புத் திறன்) அழிக்கப்படும் அல்லது தவத்தால் பெற்ற லோகங்கள் அழிக்கப்படும். அப்போது பரசுராமர்—காச்யபருக்கு பூமியை தானமாக அளித்து, இரவில் பூமியில் தங்கமாட்டேன் என்ற தமது விரதத்தை நினைத்து—அம்பை தமது தவலப்த லோகங்களின் மீது செலுத்துமாறு வேண்டினார். இந்த நிகழ்வை காண பிரம்மாவுடன் தேவர்கள், கந்தர்வர்கள் முதலிய திவ்யஜனங்கள் கூடினர். பரசுராமர் ராமரை விஷ்ணுரூபமாக அறிந்து, வெட்கமின்றி தோல்வியை ஏற்று, ராமரைப் பிரதட்சிணம் செய்து மகேந்திர மலைக்குச் சென்றார். பின்னர் திசைகள் இருளின்றி தெளிந்தன; தேவரிஷிகள் ராமரின் வில்லேந்தும் வீரத்தைப் புகழ்ந்தனர்.
सप्तसप्ततितमः सर्गः — Ayodhya Return, Bridal Reception, and Bharata’s Departure
பரசுராமர் விலகிச் சென்றதும் தசரதரின் கலக்கம் தணிகிறது. ராமன் நிகழ்ந்த அனைத்தையும் அறிவிக்க, அரசன் அவரை அணைத்து, இந்நேரத்தைத் தந்தை–மகன் இருவருக்கும் மறுபிறவி போன்றதாகக் கருதுகிறான். பின்னர் நால்வகைப் படையுடன் அனைவரும் அயோத்தியை நோக்கிச் செல்கின்றனர்; கொடிகள், தூரிய ஒலிகள், நீர் தெளிக்கப்பட்ட பாதைகள், மலர் தூவப்பட்ட ராஜவீதிகள் என நகரம் ஊர்வலச் சீரில் விளங்க, பொதுமக்கள் முன்னே அரசாட்சியின் நியாயம் சடங்குகளால் உறுதிப்படுகிறது. அந்தப்புரத்தில் கௌசல்யா, சுமித்ரா, கைகேயி மற்றும் பிற அரசமகளிர் சீதை, ஊர்மிளை, மாண்டவி, சுருதகீர்த்தி ஆகிய புதுமணப் பெண்களை மங்களமாக வரவேற்கின்றனர். அவர்கள் சுபச்சடங்குகளைச் செய்து குலதெய்வ ஆலயங்களில் வழிபட்டு, குபேரன் மாளிகை போன்ற இல்லங்களில் நுழைகின்றனர்; பிராமணர்களுக்கு பசுக்கள், செல்வம், தானியம் முதலிய தானங்களை அளித்து திருப்திப்படுத்தி, புண்ணியச் சேர்க்கையும் சமூகப் பரஸ்பரக் கடமையும் வெளிப்படுத்துகின்றனர். பின்னர் கேகய நாட்டின் யுதாஜித் வந்து பரதனை அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறான். தசரதர் சபையில் பரதனை வேண்ட, பரதன் சத்ருக்னனுடன் அனைவருக்கும் வணங்கி புறப்படுகிறான். பரதன் இல்லாத காலத்தில் ராமன், லக்ஷ்மணன் தந்தைசேவையும் அரசுப்பணிகளையும் மேலும் தீவிரப்படுத்துகின்றனர்; ராம–சீதையின் தாம்பத்யம் மௌனமான உள்ளார்ந்த உரையாடலால் ஒன்றுபட்டதாக வர்ணிக்கப்படுகிறது—இல்லறத் தர்மம் நெறிக் கட்டமைப்பின் நீட்சியே எனக் காட்டுகிறது.
Bālakāṇḍa centers on the establishment of dharma as both an inner virtue and a public responsibility. It presents Rāma as the exemplary human—truthful, self-controlled, compassionate, and resolute—whose greatness is not merely martial but ethical. The book also defines legitimate authority through ritual and counsel: Daśaratha’s sacrifices, Vasiṣṭha’s guidance, and Viśvāmitra’s ascetic mandate collectively show that power must be authorized by dharma, not preference. Finally, the origin of the first śloka demonstrates that moral emotion (karuṇā) can be a disciplined source of knowledge and art, transforming grief into a universally instructive poem.
Major episodes include: Nārada’s synopsis to Vālmīki; the krauñca-bird incident and first śloka; composition and performance transmission via Kuśa and Lava; Daśaratha’s Aśvamedha and Putreṣṭi; the births of Rāma, Lakṣmaṇa, Bharata, and Śatrughna; Viśvāmitra taking Rāma and Lakṣmaṇa to protect sacrifice; slaying of Tātakā; defeat of Mārīca and killing of Subāhu; liberation of Ahalyā; arrival at Mithilā and breaking of Śiva’s bow; the four marriages; and the concluding confrontation with Paraśurāma, ending in his withdrawal.
The principal figures are Vālmīki and Nārada (framing and authorization of the epic), Daśaratha and his queens (dynastic and ritual preconditions), Rāma and Lakṣmaṇa (heroic initiation), Viśvāmitra and Vasiṣṭha (ascetic and ritual authority), Ṛṣyaśṛṅga (ritual catalyst for progeny), Janaka and Sītā (Mithilā arc and marriage), Śatānanda and Ahalyā (purification/restoration), antagonists such as Tātakā, Mārīca, and Subāhu (yajña-disruption), and Paraśurāma (theological-martial rival whose yielding confirms Rāma’s supremacy).
Bālakāṇḍa supplies the epic’s enabling conditions: the poem’s own origin and intended mode of transmission; the Ikṣvāku dynasty’s legitimacy; Rāma’s birth as a divinely purposed event; and Rāma’s early formation through ascetic discipline, weapon-knowledge, and sacrificial protection. The Mithilā marriage secures alliances and introduces Sītā as the narrative’s ethical and emotional center. The Paraśurāma episode functions as a threshold: it closes the “origins” phase by confirming Rāma’s unmatched prowess and prepares the transition to the courtly and political developments that will culminate in exile and the larger conflict.
Key lessons include: (1) righteous governance requires moral restraint, generosity, and protection of the vulnerable; (2) duty may demand painful relinquishment of personal attachment (Daśaratha’s consent to Viśvāmitra); (3) spiritual power (tapas) must be ethically governed, as seen in Viśvāmitra’s struggles with anger and temptation; (4) ritual and hospitality are portrayed as civilizational duties that sustain social and cosmic order; and (5) restoration is possible—Ahalyā’s liberation exemplifies reintegration and the transformative force of purity and grace.
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.