Sarga 38

Verse 1

तस्यां चीरं वसानायां नाथवत्यामनाथवत् ।प्रचुक्रोश जनस्सर्वो धिक्त्वां दशरथं त्विति ॥१॥

நாதவதியான சீதை சீர்வஸ்திரம் அணிந்து அனாதைபோல் தோன்றியதைக் கண்டதும், மக்கள் அனைவரும் கதறி—“தசரதா, உனக்கு நிந்தை!” என்று கூவினர்.

Verse 2

तेन तत्र प्रणादेन दुःखितस्स महीपतिः ।चिच्छेद जीविते श्रद्धां धर्मे यशसि चात्मनः ॥२॥

அங்கே ஒலித்த அந்த ஆற்றலற் குரலால் துயருற்ற பூமிபதி, வாழ்வின் மீதான நம்பிக்கையையே அல்லாமல், தன் தர்மத்திலும் தன் புகழிலும் இருந்த நம்பிக்கையையும் இழந்தான்.

Verse 3

स निःश्वस्योष्णमैक्ष्वाक स्तां भार्यामिदमब्रवीत् ।कैकेयि कुशचीरेण न सीता गन्तुमर्हति ॥३॥

வெப்பமான நெடுமூச்சை விட்ட இக்ஷ்வாகு மன்னன் தன் மனைவியிடம் கூறினான்— “கைகேயி, சீதை குசப்புல் ஆடை அணிந்து செல்லத் தகுதியுடையவள் அல்ல.”

Verse 4

सुकुमारी च बाला च सततं च सुखोचिता ।नेयं वनस्य योग्येति सत्यमाह गुरुर्मम ॥४॥

சீதை, மிகவும் மென்மையான இளம் இளவரசி, எப்போதும் சுகங்களுக்கு பழக்கப்பட்டவள், வனத்தில் வாழ தகுதியற்றவள், இதுவே எனது குரு உண்மையாகக் கூறியது.

Verse 5

इयं हि कस्यापकरोति किञ्चि त्तपस्विनी राजवरस्य कन्या ।या चीरमासाद्य जनस्य मध्ये स्थिता विसंज्ञाश्रमणीव काचित् ॥५॥

இந்தத் தவமுடையவள்—மிகச் சிறந்த அரசனின் மகள்—யாருக்காவது சிறிதும் தீங்கு செய்தாளா? பட்டை ஆடை அணிந்து மக்கள் நடுவே உணர்விழந்த அலைந்து திரியும் துறவியென நின்றாள்.

Verse 6

चीराण्यपास्याज्जनकस्य कन्या नेयं प्रतिज्ञा मम दत्तपूर्वा ।यथासुखं गच्छतु राजपुत्री वनं समग्रा सह सर्वरत्नैः ॥६॥

ஜனகனின் மகள் இந்தப் பட்டை ஆடைகளை அகற்றட்டும்; இது நான் முன்பு அளித்த வாக்குறுதி அல்ல. அரசகுமாரி எல்லா ரத்தினங்களும் ஆபரணங்களும் உடன், முழு வசதியுடன், இன்பமாக வனத்திற்குச் செல்லட்டும்.

Verse 7

अजीवनार्हेण मया नृशंसा कृता प्रतिज्ञा नियमेन तावत् ।तवया हि बाल्यात् प्रतिपन्नमेतत् तन्मां दहेद्वेणुमिवात्मपुष्पम् ॥७॥

விரதநியமத்தால் கட்டப்பட்ட இந்தக் கொடூரப் பிரதிஞ்ஞை என்னை வாழத் தகுதியற்றவனாக்கியது. சிறுபிள்ளை பிடிவாதத்தால் நீயே இதை என்னிடம் ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்தாய்; இப்போது அது என்னைச் சுடுகிறது—தன் மலராலேயே எரியும் மூங்கில்போல்.

Verse 8

रामेण यदि ते पापे किञ्चित्कृतमशोभनम् ।अपकारः क इह ते वैदेह्या दर्शितोऽधमे ॥८॥

பாவினி! ராமன் உனக்குச் சிறிதேனும் அசிங்கமான செயல் செய்திருந்தால் சொல்; கீழ்மகளே! இங்கே வைதேஹி உனக்கு என்ன தீங்கு செய்தாள்?

Verse 9

मृगीवोत्फुल्लनयना मृदुशीला तपस्वीनी ।अपकारं कमिह ते करोति जनकात्मजा ॥९॥

மான் போன்ற விரிந்த கண்களும், மென்மையான இயல்பும், கருணைக்குரிய தவச்சீலமும் உடைய ஜனகநந்தினி—இங்கே உனக்கு அவள் என்ன தீங்கு செய்தாள்?

Verse 10

ननु पर्याप्त मेतत्ते पापे रामविवासनम् ।किमेभिः कृपणैर्भूयः पातकैरपि ते कृतैः ॥१०॥

ஓ பாவினி! ராமனின் வனவாசமே உனக்குப் போதாதா? ஏன் இன்னும் இத்தகைய இழிவான, பாவமிகு செயல்களைச் செய்கிறாய்?

Verse 11

प्रतिज्ञातं मया तावत् त्वयोक्तं देवि शृण्वता ।रामं यदभिषेकाय त्वमिहागतमब्रवीः ॥११॥

தேவி! ராமனின் அபிஷேகத்திற்காக நீ இங்கு வந்து கூறியவற்றை நான் கேட்டபோது, அதற்கேற்ற அளவிற்கே நான் வாக்குறுதி அளித்தேன்.

Verse 12

तत्त्वेतत्समतिक्रम्य निरयं गन्तुमिच्छसि ।मैथिलीमपि या हि त्वमीक्षसे चीरवासिनीम् ॥१२॥

அந்த எல்லையையும் மீறி நீ நரகத்திற்குச் செல்ல விரும்புகிறாய்; ஏனெனில் சீர்வஸ்திரம் அணிந்த மைதிலியையும் காண வேண்டும் என்று நீ ஆசைப்படுகிறாய்.

Verse 13

इतीव राजा विलपन्महात्मा शोकस्य नान्तं स ददर्श किञ्चित् ।भृशातुरत्वाच्च पपात भूमौ तेनैव पुत्रव्यसनेन मग्नः ॥१३॥

இவ்வாறு புலம்பிய மகாத்மா அரசன் துயரத்திற்கு எவ்வித முடிவையும் காணவில்லை. மகன் பற்றிய பேராபத்தில் மூழ்கி, மிகுந்த வேதனையால் தரையில் விழுந்தார்.

Verse 14

एवं ब्रुवन्तं पितरं रामस्सम्प्रस्थितो वनम् ।अवाक्छिरसमासीनमिदं वचनमब्रवीत् ॥१४॥

தந்தை இவ்வாறு உரைத்துக் கொண்டிருக்க, வனத்திற்குப் புறப்படத் தயாரான இராமன், தலை தாழ்த்தி அமர்ந்திருந்த தந்தையை நோக்கி இவ்வசனத்தைச் சொன்னான்.

Verse 15

यं धार्मिक कौशल्या मम माता यशस्विनी ।वृद्धा चाक्षुद्रशीला च न च त्वां देव गर्हते ॥१५॥

அருள்மிகு தர்மவான் தேவா! என் தாய் புகழ்மிக்க கௌசல்யை முதிர்ந்தவளும், இழிவான குணமற்றவளும்; தேவா, அவள் உம்மை ஒருபோதும் குற்றம் சொல்லாள்.

Verse 16

मया विहीनां वरद प्रपन्नां शोकसागरम् ।अदृष्टपूर्वव्यसनां भूयस्सम्मन्तुमर्हसि ॥१६॥

வரம் அளிப்பவனே! என்னை இழந்து, இதுவரை துன்பம் அறியாத என் தாய் முன்னெப்போதும் இல்லாத சோகக் கடலில் வீழ்வாள்; ஆகையால் நீ அவளை இன்னும் அதிகமாகக் காத்தருள வேண்டும்.

Verse 17

पुत्रशोकं यथा नर्च्छेत्त्वया पूज्येन पूजिता ।मां हि सञ्चिन्तयन्ती सा त्वयि जीवेत्तपस्विनी ॥१७॥

மகன் இழந்த துயரம் அவளை ஆட்கொள்ளாதிருக்கட்டும்; வணங்கத்தக்க நீ அவளை மதித்து அருளினால், அந்தத் தவவள் என்னையே நினைத்து, நீ உயிரோடிருக்கும் வரை வாழ்ந்து நிலைப்பாள்.

Verse 18

इमां महेंन्द्रोपम जातगर्धिनीं तथा विधातुं जननीं ममार्हसि ।यथा वनस्थे मयि शोककर्शिता न जीवितं न्यस्य यमक्षयं व्रजेत् ॥१८॥

இந்திரனைப் போல் வலிமையுடைய நீர், தன் மகன் மீது ஆழ்ந்த அன்பு கொண்ட எனது தாயாருக்கு இவ்வாறு நடந்து கொள்ள வேண்டும்: நான் வனத்தில் இருக்கும்போது, அவள் துயரத்தால் மெலிந்து, தன் உயிரை விட்டு யமனின் உலகிற்குச் செல்லாதபடி பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.