Sarga 18

Verse 1

स ददर्शासने रामो निषण्णं पितरं शुभे।कैकेयीसहितं दीनं मुखेन परिशुष्यता।।।।

அங்கே ராமன், மங்களமான ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த தந்தையை கண்டான்; அருகில் கைகேயி இருந்தாள்; அரசன் துயரால் தளர்ந்து, முகம் வாடி உலர்ந்ததுபோல் தோன்றினான்।

Verse 2

स पितुश्चरणौ पूर्वमभिवाद्य विनीतवत्।ततो ववन्दे चरणौ कैकेय्या स्सुसमाहितः।।।।

வினயத்துடன், மனத்தை அமைதியாக வைத்துக் கொண்டு அவன் முதலில் தந்தையின் திருவடிகளில் வணங்கினான்; பின்னர் சீரான மனத்துடன் கைகேயியின் திருவடிகளையும் வணங்கினான்.

Verse 3

रामेत्युक्त्वा तु वचनं बाष्पपर्याकुलेक्षणः।शशाक नृपतिर्दीनो नेक्षितुं नाभिभाषितुम्।।।।

“ராமா” என்று மட்டும் சொல்லி, கண்ணீர் மங்கிய கண்களுடன் துயருற்ற அரசன் அவனை நோக்கவும் இயலவில்லை; மேலும் பேசவும் இயலவில்லை।

Verse 4

तदपूर्वं नरपतेर्दृष्ट्वा रूपं भयावहम्।रामोऽपि भयमापन्नः पदा स्पृष्ट्वेव पन्नगम्।।।।

தந்தையான அரசனை அந்த அபூர்வமான அச்சமூட்டும் நிலையில் கண்ட ராமனும் அச்சத்தால் நடுங்கினான்—பாதத்தால் பாம்பைத் தொட்டதுபோல்.

Verse 5

इन्द्रियैरप्रहृष्टैस्तं शोकसन्तापकर्शितम्।निश्श्वसन्तं महाराजं व्यथिताकुलचेतसम्।।।।ऊर्मिमालिनमक्षोभ्यं क्षुभ्यन्तमिव सागरम्।उपप्लुतमिवादित्यमुक्तानृतमृषिं यथा।।।।

இந்திரியங்கள் மகிழ்விழந்து, சோகம் மற்றும் தாபத்தால் சோர்ந்த அந்த மகாராஜன் கனத்த மூச்செடுத்து, மனம் கலங்கி வியாதியுற்றவனாய் இருந்தான். இயல்பில் அசைக்கமுடியாதவனாயினும், அலைமாலைகள் சூடிய கடல் போலக் கலங்கியவனாய், கிரகணத்தால் மறைக்கப்பட்ட சூரியன் போல மங்கியவனாய், பொய்வாக்கால் தாழ்ந்த முனிவன் போலத் துயருற்றவனாய் தோன்றினான்।

Verse 6

इन्द्रियैरप्रहृष्टैस्तं शोकसन्तापकर्शितम्।निश्श्वसन्तं महाराजं व्यथिताकुलचेतसम्।।2.18.5।।ऊर्मिमालिनमक्षोभ्यं क्षुभ्यन्तमिव सागरम्।उपप्लुतमिवादित्यमुक्तानृतमृषिं यथा।।2.18.6।।

இந்திரியங்கள் மகிழ்விழந்து, சோகம் மற்றும் தாபத்தால் சோர்ந்த அந்த மகாராஜன் கனத்த மூச்செடுத்து, மனம் கலங்கி வியாதியுற்றவனாய் இருந்தான். இயல்பில் அசைக்கமுடியாதவனாயினும், அலைமாலைகள் சூடிய கடல் போலக் கலங்கியவனாய், கிரகணத்தால் மறைக்கப்பட்ட சூரியன் போல மங்கியவனாய், பொய்வாக்கால் தாழ்ந்த முனிவன் போலத் துயருற்றவனாய் தோன்றினான்।

Verse 7

अचिन्त्यकल्पं हि पितुस्तं शोकमुपधारयन्।बभूव संरब्धतर स्समुद्र इव पर्वणि।।।।

தந்தையின் அந்த எண்ணமுடியாத துயரத்தை மனத்தில் ஏந்திய ராமன் மேலும் கலங்கினான்—பௌர்ணமி பெருக்கில் கடல் அலைகளால் கொந்தளிப்பதுபோல்।

Verse 8

चिन्तयामास च तदा रामः पितृहिते रतः।किं स्विदद्यैव नृपतिर्न मां प्रत्यभिनन्दति।।।।

அப்போது தந்தையின் நலனில் ஈடுபட்ட ராமன் சிந்தித்தான்—“இன்றே ஏன் அரசன் எனது வணக்கத்தை மகிழ்ந்து ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை?”

Verse 9

अन्यदा मां पिता दृष्ट्वा कुपितोऽपि प्रसीदति।तस्य मामद्य संप्रेक्ष्य किमायासः प्रवर्तते।।।।

“மற்ற வேளைகளில் தந்தை என்னைக் கண்டால், கோபமிருந்தாலும் அமைதியடைவார்; ஆனால் இன்று என்னைக் கண்டும் அவரில் இந்தத் துன்பம் ஏன் எழுகிறது?”

Verse 10

स दीन इव शोकार्तो विषण्णवदनद्युतिः।कैकेयीमभिवाद्यैव रामो वचनमब्रवीत्।।।।

ராமன் துயரால் நொந்தவனாய், தளர்ந்தவனுபோல், சோகத்தால் முகஒளி மங்கியவனாய், முதலில் கைகேயியை வணங்கி பின்னர் உரையாடினான்।

Verse 11

कच्चिन्मया नापराद्धमज्ञानाद्येन मे पिता।कुपितस्तन्ममाचक्ष्व त्वं चैवैनं प्रसादय।।।।

நான் அறியாமையால் ஏதாவது குற்றம் செய்தேனா, அதனால் என் தந்தை கோபித்தாரா? அதை எனக்குச் சொல்; நீயே அவரை சமாதானப்படுத்தி மகிழ்விக்கவும்.

Verse 12

अप्रसन्नमनाः किन्नु सदा मां प्रति वत्सलः।विवर्णवदनो दीनो न हि मामभिभाषते।।।।

எப்போதும் என்மேல் அன்பு கொண்டிருந்த அவர் மனம் இப்போது ஏன் வருத்தமடைந்தது? அவர் முகம் ஏன் வெளிறி தாழ்ந்து காணப்படுகிறது, மேலும் என்னிடம் ஏன் பேசவில்லை?

Verse 13

शरीरो मानसो वापि कच्चिदेनं न बाधते।सन्तापोवाऽभितापो वा दुर्लभं हि सदा सुखम्।।।।

அவரை உடல்நோய் ஏதாவது துன்புறுத்துகிறதா, அல்லது மனவேதனை—ஏதாவது துயரம் அல்லது கடும் தாபமா? ஏனெனில் நிலையான இன்பம் உண்மையிலேயே அரிது.

Verse 14

कच्चिन्न किञ्चिद्भरते कुमारे प्रियदर्शने।शत्रुघ्ने वा महासत्त्वे मात्रूणां वा ममाशुभम्।।।।

அழகிய தோற்றமுடைய இளவரசர் பரதனுக்கும், மாபெரும் வீரன் சத்ருக்னனுக்கும், அல்லது என் தாய்மாரில் யாருக்கும் எந்தத் தீங்கு நேரவில்லை என நம்புகிறேன்.

Verse 15

अतोषयन्महाराजमकुर्वन्वा पितुर्वचः।मुहूर्तमपि नेच्छेयं जीवितुं कुपिते नृपे।।।।

நான் எப்போதாவது மகாராஜாவான என் தந்தையை மனவருத்தம் அடையச் செய்திருந்தாலோ, அல்லது தந்தையின் ஆணையை நிறைவேற்றாமல் இருந்திருந்தாலோ, அதனால் அரசர் கோபித்திருந்தால், நான் ஒரு கணமும் வாழ விரும்பமாட்டேன்.

Verse 16

यतोमूलं नरः पश्येत्प्रादुर्भावमिहात्मनः।कथं तस्मिन्नवर्तेत प्रत्यक्षे सति दैवते।।।।

மனிதன் இவ்வுலகில் தன் தோற்றத்தின் மூலக் காரணத்தை நேரில் காணும்போது, கண்முன் வெளிப்படையாக இருக்கும் அந்தத் தெய்வச் சன்னிதியில் அவன் அதற்கேற்றவாறு நடக்காமல் எவ்வாறு இருப்பான்?

Verse 17

कच्चित्ते परुषं किञ्चिदभिमानात्पतिता मम।उक्तो भवत्या कोपेन यत्रास्य लुलितं मनः।।।।

அகந்தையால் புண்பட்டு நீ கோபத்தில் என் தந்தையிடம் ஏதாவது கடுமையான சொல்லைச் சொன்னாயா? அதனால் அவருடைய மனம் கலங்கிவிட்டதா?

Verse 18

एतदाचक्ष्व मे देवि तत्त्वेन परिपृच्छतः।किं निमित्तमपूर्वोयं विकारो मनुजाधिपे।।।।

தேவி, உண்மையை அறிய நான் மீண்டும் மீண்டும் கேட்கிறேன்—மனிதரின் அதிபதியான அரசருக்கு ஏற்பட்ட இந்த அபூர்வமான மாற்றம் எந்த காரணத்தால் வந்தது? உண்மையாகச் சொல்.

Verse 19

एवमुक्ता तु कैकेयी राघवेण महात्मना।उवाचेदं सुनिर्लज्जा धृष्टमात्महितं वचः।।।।

மகாத்மா ராகவன் இவ்வாறு கூறியபோது, கைகேயி வெட்கமின்றி தன் நலனுக்காகத் துணிவுற்ற இச்சொற்களை உரைத்தாள்.

Verse 20

न राजा कुपितो राम व्यसनं नास्य किञ्चन।किञ्चिन्मनोगतंत्वस्य त्वद्भयान्नाभिभाषते।।।।

ஓ ராமா! அரசன் கோபமில்லை; அவனுக்கு எந்தத் துன்பமும் நேரவில்லை. ஆயினும் உம்மைப் பற்றிய அச்சத்தால் மனத்தில் உள்ளதைச் சொல்ல இயலவில்லை.

Verse 21

प्रियं त्वामप्रियं वक्तुं वाणी नास्योपवर्तते।तदवश्यं त्वया कार्यं यदनेनाश्रुतं मम।।।।

நீ அவருக்கு மிகப் பிரியமானவன்; ஆகையால் உமக்கு அப்பிரியமானதைச் சொல்ல அவரின் வாக்கு முன்வராது. எனவே அவர் எனக்குச் சொன்ன உறுதியை நீர் நிச்சயமாக நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 22

एष मह्यं वरं दत्त्वा पुरा मामभिपूज्य च।स पश्चात्तप्यते राजा यथाऽन्यः प्राकृतस्तथा।।।।

இந்த அரசன் முன்பு என்னை மதித்து வரம் அளித்தான்; இப்போது பின்னர் வருந்துகிறான்—ஒரு சாதாரண மனிதன் போல.

Verse 23

अतिसृज्य ददानीति वरं मम विशांपतिः।स निरर्थं गतजले सेतुं बन्धितुमिच्छति।।।।

‘நான் தருவேன்’ என்று கூறி மனிதர்களின் அதிபதி எனக்கு வரத்தைத் தாராளமாக அளித்தான்; இப்போது நீர் வற்றிய இடத்தில் வீணாக அணை கட்ட விரும்புகிறான்.

Verse 24

धर्ममूलमिदं राम विदितं च सतामपि।तत्सत्यं न त्यजेद्राजा कुपितस्त्वत्कृते यथा।।।।

ஓ ராமா! இதுவே தர்மத்தின் வேர்; இது சத்புருஷர்களுக்கும் அறிந்ததே. ஆகையால் உம்மால் அரசன் கோபமுற்றாலும், அந்தச் சத்தியத்தை அவர் கைவிடக் கூடாது.

Verse 25

यदि तद्वक्ष्यते राजा शुभं वा यदि वाऽशुभम्।करिष्यसि ततस्सर्वमाख्यास्यामि पुनस्त्वहम्।।।।

அரசன் இனிமையானதோ இனிமையற்றதோ எதைச் சொன்னாலும் நீ அதனை முழுவதும் செய்வாய் என்றால், அதன் பின் நான் மீண்டும் அனைத்தையும் உனக்குச் சொல்லுவேன்।

Verse 26

यदि त्वभिहितं राज्ञा त्वयि तन्न विपत्स्यते।ततोऽहमभिधास्यामि न ह्येष त्वयि वक्ष्यति।।।।

அரசன் உனக்குச் சொன்னதை நீ மீறமாட்டாய் என்றால், அப்பொழுது நான் கூறுவேன்; ஏனெனில் அவர் தாமே உனக்குச் சொல்லமாட்டார்।

Verse 27

एतत्तु वचनं श्रुत्वा कैकेय्या समुदाहृतम्।उवाच व्यथितो रामस्तां देवीं नृपसन्निधौ।।।।

கைகேயி கூறிய இவ்வசனங்களைச் செவிமடுத்ததும், மனம் கலங்கிய ராமன் அரசன் முன்னிலையில் அந்த தேவியெனப் போற்றத்தக்க அரசியிடம் உரைத்தான்।

Verse 28

अहो धिङ्नार्हसे देवि वक्तुं मामीदृशं वचः।अहं हि वचनाद्राज्ञः पतेयमपि पावके।।।।भक्षयेयं विषं तीक्ष्णं मज्जेयमपि चार्णवे।नियुक्तो गुरुणा पित्रा नृपेण च हितेन च।।।।

அய்யோ, திக்ஷாபம்! தேவியே, என்னிடம் இத்தகைய சொற்களைச் சொல்லுதல் உமக்குப் பொருந்தாது. அரசன் ஆணையிட்டால் நான் தீயில்கூட பாய்வேன்; கொடிய விஷத்தையும் அருந்துவேன், கடலில்கூட மூழ்குவேன்—ஏனெனில் அவர் என் தந்தை, குருவெனப் போற்றத்தக்க, நலன்கருதும் அரசர்; அவரின் கட்டளையால் நான் நியமிக்கப்பட்டவன்।

Verse 29

अहो धिङ्नार्हसे देवि वक्तुं मामीदृशं वचः।अहं हि वचनाद्राज्ञः पतेयमपि पावके।।2.18.28।।भक्षयेयं विषं तीक्ष्णं मज्जेयमपि चार्णवे।नियुक्तो गुरुणा पित्रा नृपेण च हितेन च।।2.18.29।।

அய்யோ, திக்ஷாபம்! தேவியே, என்னிடம் இத்தகைய சொற்களைச் சொல்லுதல் உமக்குப் பொருந்தாது. அரசன் ஆணையிட்டால் நான் தீயில்கூட பாய்வேன்; கொடிய விஷத்தையும் அருந்துவேன், கடலில்கூட மூழ்குவேன்—ஏனெனில் அவர் என் தந்தை, குருவெனப் போற்றத்தக்க, நலன்கருதும் அரசர்; அவரின் கட்டளையால் நான் நியமிக்கப்பட்டவன்।

Verse 30

तद्ब्रूहि वचनं देवि राज्ञो यदभिकाङ्क्षितम्।करिष्ये प्रतिजाने च रामो द्विर्नाभिभाषते।।।।

ஆகையால், தேவியே, அரசர் விரும்புவது என்னவோ அதைத் தெளிவாக எனக்குச் சொல். நான் அதைச் செய்வேன்—நான் உறுதி செய்கிறேன்; ராமன் இருவிதமாகப் பேசமாட்டான், சொன்ன சொல்லை மீளமாட்டான்.

Verse 31

तमार्जवसमायुक्तमनार्या सत्यवादिनम्।उवाच रामं कैकेयी वचनं भृशदारुणम्।।।।

நேர்மையும் சத்தியவாக்கும் கொண்ட ராமனை நோக்கி, அநாரியையான கைகேயி மிகக் கொடுமையான சொற்களைச் சொன்னாள்.

Verse 32

पुरा दैवासुरे युद्धे पित्रा ते मम राघव।रक्षितेन वरौ दत्तौ सशल्येन महारणे।।।।

ஓ ராகவா, முன்பு தேவர்கள்-அசுரர்கள் மாபெரும் போரில், உன் தந்தை காயமுற்றபோது நான் அவரைக் காத்தேன்; அந்த மகாபோரில் அவர் எனக்கு இரண்டு வரங்களை அளித்தார்.

Verse 33

तत्र मे याचितो राजा भरतस्याभिषेचनम्।गमनं दण्डकारण्ये तव चाद्यैव राघव।।।।

அதனால் நான் அரசரிடம் வேண்டினேன்—பரதனுக்கு அபிஷேகம், மேலும் ஓ ராகவா, நீ இன்று உடனே தண்டகாரண்யத்திற்குச் செல்ல வேண்டும் என்பதையும்.

Verse 34

यदि सत्यप्रतिज्ञं त्वं पितरं कर्तुमिच्छसि।आत्मानं च नरश्रेष्ठ मम वाक्यमिदं शृणु।।।।

நீ உன் தந்தையை அவர் எடுத்த உறுதிமொழியில் உண்மையாக்கவும், உன்னையும், ஓ நரசிறந்தவனே, உண்மையுறுதி கொண்டவனாக நிறுத்தவும் விரும்பினால்—என் இந்த வார்த்தையை கேள்.

Verse 35

सन्निदेशे पितुस्तिष्ठ यथा तेन प्रतिश्रुतम्।त्वयाऽरण्यं प्रवेष्टव्यं नव वर्षाणि पञ्च च।।।।

தந்தையின் ஆணைக்கேற்ப நிலைத்திரு; அவர் அளித்த வாக்குப்படி, நீ ஒன்பது ஆண்டுகளும் மேலும் ஐந்து ஆண்டுகளும்—மொத்தம் பதினான்கு ஆண்டுகள்—வனத்தில் புக வேண்டும்.

Verse 36

भरतस्त्वभिषिच्येत यदेतदभिषेचनम्।त्वदर्थे विहितं राज्ञा तेन सर्वेण राघव।।।।

அரசன் உனக்காகச் செய்த இந்த அபிஷேக ஏற்பாடுகளாலேயே—ஓ ராகவா—பரதன் அபிஷேகம் பெறட்டும்.

Verse 37

सप्त सप्त च वर्षाणि दण्डकारण्यमाश्रितः।अभिषेकमिमं त्यक्त्वा जटाजिनधरो वस।।।।

இந்த அபிஷேகத்தைத் துறந்து தண்டகாரண்யத்தை அடைந்து, ஜடையும் மான் தோலும் அணிந்து, ஏழும் ஏழு ஆண்டுகள்—பதினான்கு ஆண்டுகள்—அங்கே வாழ்.

Verse 38

भरतः कोसलपुरे प्रशास्तु वसुधामिमाम्।नानारत्न समाकीर्णां सवाजिरथकुञ्जराम्।।।।

“பரதன் கோசலநகரில் (அயோத்தியில்) இருந்து இந்தப் பூமியை ஆளட்டும்—பலவகை ரத்தினங்கள் நிறைந்ததும், குதிரை, தேரு, யானைச் செல்வம் மிகுந்ததும் ஆன இந்த நாட்டை।”

Verse 39

एतेन त्वां नरेन्द्रोऽयं कारुण्येन समाप्लुतः।शोकसंक्लिष्ट वदनो न शक्नोति निरीक्षितुम्।।।।

இக்காரணத்தினாலே இந்நரேந்திரன் கருணையால் முழுதும் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, சோகத்தால் வாடிய முகத்துடன் உன்னை நோக்கவும் இயலாதவனாக இருக்கிறான்।

Verse 40

एतत्कुरु नरेन्द्रस्य वचनं रघुनन्दन।सत्येन महता राम तारयस्व नरेश्वरम्।।।।

ரகுநந்தனே! நரேந்திரனின் இவ்வாக்கை நிறைவேற்று. ராமா! உன் மகத்தான சத்தியநிலையால் நரேஸ்வரனை உய்விக்கச் செய்।

Verse 41

इतीव तस्यां परुषं वदन्त्यांन चैव रामः प्रविवेश शोकम्।प्रविव्यथे चापि महानुभावोराजा तु पुत्रव्यसनाभितप्तः।।।।

அவள் அப்படிக் கடுமையான சொற்கள் கூறிக்கொண்டிருந்த போதிலும் ராமன் சோகத்தில் மூழ்கவில்லை; ஆனால் மகானுபாவனான அரசன், மகன் மீது வந்த பேராபத்தால் எரிந்தவனாய், மிகுந்த வேதனையுற்றான்।