Sarga 24

Verse 1

तं समीक्ष्य त्ववहितं पितुर्निर्देश पालने।कौशल्या बाष्पसंरुद्धा वचो धर्मिष्ठमब्रवीत्।।2.24.1।।

தந்தையின் ஆணையை நிறைவேற்ற உறுதியாய் இருந்த அவனை நோக்கி, கண்ணீரால் குரல் அடைத்த கௌசல்யை தர்மநிறைந்த சொற்களை உரைத்தாள்.

Verse 2

अदृष्टदुःखो धर्मात्मा सर्वभूतप्रियंवदः।मयि जातो दशरथात्कथमुञ्छेन वर्तयेत्।।2.24.2।।

துன்பத்தை அறியாதவன், தர்மாத்மா, எல்லா உயிர்களிடமும் இனிய சொல் பேசுபவன்—தசரதனால் என் கருவில் பிறந்த ராமன்—சிதறிய தானியங்களைப் பொறுக்கி எவ்வாறு வாழ்வை நடத்துவான்?

Verse 3

यस्य भृत्याश्च दासाश्च मृष्टान्यन्नानि भुञ्जते।कथं स भोक्ष्यतेऽनाथो वने मूलफलान्ययम्।।2.24.3।।

யாருடைய பணியாளரும் அடியாரும் சுவையான உணவை உண்டார்களோ, அந்த ஆதரவற்றவர் இப்போது காட்டில் வேர்-கனிகளை மட்டும் உண்டு எவ்வாறு வாழ்வார்?

Verse 4

कः एतच्छ्रद्दधेच्छ्रुत्वा कस्य वा न भवेद्भयम्।गुणवान्दयितो राज्ञा राघवो यद्विवास्यते।।2.24.4।।

இதை கேட்டால் யார் நம்புவார், யாருக்குப் பயம் வராதிருக்கும்? நற்குணமிக்கவும் அரசனால் அன்புடன் போற்றப்படும் ராகவன் நாடு கடத்தப்பட்டு வனவாசம் செல்லச் செய்யப்படுகிறான்!

Verse 5

नूनं तु बलवान् लोके कृतान्तस्सर्वमादिशन्।लोके रामाभिरामस्त्वं वनं यत्र गमिष्यसि।।2.24.5।।

உலகில் விதி (கிருதாந்தன்) மிக வலிமையுடையவன்; அனைத்தையும் அவனே ஆள்கிறான். அதனால் உலகிற்கு இன்பமான ராமனே, நீயும் காடு செல்ல வேண்டியதாகிறது.

Verse 6

अयं तु मामात्मभव स्तवादर्शनमारुतः।विलापदुःखसमिधो रुदिताश्रुहुताहुतिः।।2.24.6।।चिन्ताबाष्पमहाधूमस्तवागमनचित्तजः। कर्शयित्वा भृशं पुत्र निश्वासायाससम्भवः।।2.24.7।।त्वया विहीनामिह मां शोकाग्निरतुलो महान्।प्रधक्ष्यति यथा कक्षं चित्रभानुर्हिमात्यये।।2.24.8।।

என் மகனே! உன் தரிசனம் இல்லாத பிரிவுக் காற்றால் ஊதப்பட்டு, புலம்பலும் துயரமும் எரிபொருளாக, என் கண்ணீரே ஆஹுதியாக, கவலை என்னும் ஆவியின் அடர்ந்த புகையுடன் இந்தச் சோகஅக்னி எழும். உன் வருகையை நினைத்து மனம் துடிக்க, சோர்ந்த நெடுமூச்சுகளிலிருந்து பிறந்த அது என்னை மிகுந்து வாடச் செய்யும். நீ இல்லாத இந்நிலையில், ஒப்பற்ற பெருஞ்சோகஅக்னி என்னை எரித்தழிக்கும்; கோடையின் வெப்பத்தில் தீ உலர்ந்த புல்லைச் சுட்டெரிப்பதுபோல்.

Verse 7

अयं तु मामात्मभव स्तवादर्शनमारुतः।विलापदुःखसमिधो रुदिताश्रुहुताहुतिः।।2.24.6।।चिन्ताबाष्पमहाधूमस्तवागमनचित्तजः। कर्शयित्वा भृशं पुत्र निश्वासायाससम्भवः।।2.24.7।।त्वया विहीनामिह मां शोकाग्निरतुलो महान्।प्रधक्ष्यति यथा कक्षं चित्रभानुर्हिमात्यये।।2.24.8।।

என் மகனே! உன் தரிசனம் இல்லாத பிரிவுக் காற்றால் ஊதப்பட்டு, புலம்பலும் துயரமும் எரிபொருளாக, என் கண்ணீரே ஆஹுதியாக, கவலை என்னும் ஆவியின் அடர்ந்த புகையுடன் இந்தச் சோகஅக்னி எழும். உன் வருகையை நினைத்து மனம் துடிக்க, சோர்ந்த நெடுமூச்சுகளிலிருந்து பிறந்த அது என்னை மிகுந்து வாடச் செய்யும். நீ இல்லாத இந்நிலையில், ஒப்பற்ற பெருஞ்சோகஅக்னி என்னை எரித்தழிக்கும்; கோடையின் வெப்பத்தில் தீ உலர்ந்த புல்லைச் சுட்டெரிப்பதுபோல்.

Verse 8

अयं तु मामात्मभव स्तवादर्शनमारुतः।विलापदुःखसमिधो रुदिताश्रुहुताहुतिः।।2.24.6।।चिन्ताबाष्पमहाधूमस्तवागमनचित्तजः। कर्शयित्वा भृशं पुत्र निश्वासायाससम्भवः।।2.24.7।।त्वया विहीनामिह मां शोकाग्निरतुलो महान्।प्रधक्ष्यति यथा कक्षं चित्रभानुर्हिमात्यये।।2.24.8।।

என் மகனே! உன் தரிசனம் இல்லாத பிரிவுக் காற்றால் ஊதப்பட்டு, புலம்பலும் துயரமும் எரிபொருளாக, என் கண்ணீரே ஆஹுதியாக, கவலை என்னும் ஆவியின் அடர்ந்த புகையுடன் இந்தச் சோகஅக்னி எழும். உன் வருகையை நினைத்து மனம் துடிக்க, சோர்ந்த நெடுமூச்சுகளிலிருந்து பிறந்த அது என்னை மிகுந்து வாடச் செய்யும். நீ இல்லாத இந்நிலையில், ஒப்பற்ற பெருஞ்சோகஅக்னி என்னை எரித்தழிக்கும்; கோடையின் வெப்பத்தில் தீ உலர்ந்த புல்லைச் சுட்டெரிப்பதுபோல்.

Verse 9

कथं हि धेनु स्स्वं वत्सं गच्छन्तं नानुगच्छति।अहं त्वाऽनुगमिष्यामि यत्र पुत्र गमिष्यसि।।2.24.9

ஒரு பசு தன் செல்லும் கன்றைத் தொடர்ந்து செல்லாமல் எப்படி இருக்கும்? அதுபோல, மகனே, நீ எங்கே சென்றாலும் நான் உன்னைத் தொடர்ந்து வருவேன்.

Verse 10

तथा निगदितं मात्रा तद्वाक्यं पुरुषर्षभः।श्रुत्वा रामोऽब्रवीद्वाक्यं मातरं भृशदुःखिताम्।।2.24.10।।

தாயார் கூறிய அவ்வார்த்தைகளை கேட்ட மனிதர்களில் சிறந்த ராமன், மிகுந்த துயருற்ற தாயை நோக்கி பதிலுரைத்தான்.

Verse 11

कैकेय्या वञ्चितो राजा मयि चारण्यमाश्रिते।भवत्या च परित्यक्तो न नूनं वर्तयिष्यति।।2.24.11।।

கைகேயி அரசனை ஏமாற்றினாள். நான் வனத்தில் தஞ்சமடைந்தபின், நீங்களும் அவரைத் துறந்தால், அவர் நிச்சயமாக உயிர்வாழ மாட்டார்.

Verse 12

भर्तुः किल परित्यागो नृशंसः केवलं स्त्रियाः।स भवत्या न कर्तव्यो मनसाऽपि विगर्हितः।।2.24.12।।

பெண்ணுக்கு கணவனைத் துறப்பது உண்மையிலேயே கொடுமையான செயல்; மனத்தில்கூட நிந்தைக்குரிய அந்தச் செயலை நீங்கள் செய்யக் கூடாது.

Verse 13

यावज्जीवति काकुत्स्थः पिता मे जगतीपतिः।शुश्रूषा क्रियतां तावत्सहि धर्मस्सनातनः।।2.24.13।।

என் தந்தை—பூமியின் ஆண்டவன் காகுத்ஸ்தர்—உயிருடன் இருக்கும் வரை அவருக்கு சேவை செய்து பராமரியுங்கள்; இதுவே சனாதன தர்மம்.

Verse 14

एवमुक्ता तु रामेण कौशल्या शुभदर्शना। तथेत्युवाच सुप्रीता राममक्लिष्टकारिणम्।।2.24.14।।

ராமன் இவ்வாறு கூறியபோது, சுபதரிசனையான கௌசல்யை மிக மகிழ்ந்து, அயராத செயல்வீரன் ராமனை நோக்கி—“ததாஸ்து” என்றாள்.

Verse 15

एवमुक्तस्तु वचनं रामो धर्मभृतां वरः।भूयस्तामब्रवीद्वाक्यं मातरं भृशदुःखिताम्।।2.24.15।।

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்த ராமன், மிகுந்த துயரில் மூழ்கிய தன் தாயை மீண்டும் வார்த்தையால் அணுகினான்.

Verse 16

मया चैव भवत्या च कर्तव्यं वचनं पितुः।राजा भर्ता गुरु श्श्रेष्ठस्सर्वेषामीश्वरः प्रभुः।।2.24.16।।

என்னாலும் உங்களாலும் தந்தையின் வாக்கை நிறைவேற்றவேண்டும். அவர் அரசன், காப்பாளன்-கணவன், குரு, சிறந்தவர்—எல்லோருக்கும் ஈசனும் ஆண்டவனும் ஆவார்.

Verse 17

इमानि तु महारण्ये विहृत्य नव पञ्च च।वर्षाणि परमप्रीतः स्थास्यामि वचने तव।।2.24.17।।

இந்தப் பெருங்காட்டில் ஒன்பதும் ஐந்தும்—அதாவது பதினான்கு ஆண்டுகள் உலாவி, நான் மிக மகிழ்ச்சியுடன் உமது வாக்கில் உறுதியாக நிலைப்பேன்.

Verse 18

एवमुक्ता प्रियं पुत्रं बाष्पपूर्णानना तदा।उवाच परमार्ता तु कौशल्या पुत्रवत्सला।।2.24.18।।

ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும், மகன்பாசம் நிறைந்த கௌசல்யை மிகுந்த வேதனையுடன், கண்ணீரால் நிரம்பிய முகத்தோடு தன் அன்பு மகனை நோக்கி உரைத்தாள்.

Verse 19

आसां राम सपत्नीनां वस्तुं मध्ये न मे क्षमम्।नय मामपि काकुत्स्थ वनं वन्यां मृगीं यथा।।2.24.19।।यदि ते गमने बुद्धिः कृता पितुरपेक्षया।

ஓ ராமா, இச் சபத்னிகளின் நடுவில் வாழ்வது எனக்குச் சகியாது. ஓ காகுத்ஸ்த குலமணியே, தந்தையின் ஆணைக்கிணங்க நீ வனத்திற்குச் செல்லத் தீர்மானித்திருந்தால், என்னையும் வனத்திற்குக் கொண்டு செல்—அரண்ய மான்போல.

Verse 20

तां तथा रुदतीं रामो रुदन्वचनमब्रवीत्।।2.24.20।।जीवन्त्या हि स्त्रिया भर्ता दैवतं प्रभुरेव च

அவள் அவ்வாறு அழுததைப் பார்த்து ராமனும் கண்ணீர் மல்கச் சொல்லினார்—“பெண் உயிருடன் இருக்கும் வரை அவளுக்குப் கணவனே தெய்வம்; அவனே உரிய ஆண்டவனும் ஆவான்.”

Verse 21

भवत्या मम चैवाद्य राजा प्रभवति प्रभुः।न ह्यनाथा वयं राज्ञा लोकनाथेन धीमता।।2.24.21।।

இன்றும் உம்மீதும் என்ன்மீதும் அரசனே வல்லமைமிக்க ஆண்டவனாக அதிகாரம் செலுத்துகிறார். அந்த அறிவுமிக்க மக்கள் நாதன் அரசன் இருக்கையில் நாம் நிச்சயமாக அநாதையர் அல்லோம்.

Verse 22

भरतश्चापि धर्मात्मा सर्वभूतप्रियंवदः।भवतीमनुवर्तेत स हि धर्मरतस्सदा।।2.24.22।।

பரதனும் தர்மாத்மா; எல்லா உயிர்களிடமும் இனிய சொல் பேசுபவன். அவன் எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்தவன்; ஆகவே உம்மைத் தொடர்ந்து உம்முடைய ஆணைக்கேற்ப நடப்பான்.

Verse 23

यथा मयि तु निष्क्रान्ते पुत्रशोकेन पार्थिवः।श्रमं नावाप्नुयात्किञ्चिदप्रमत्ता तथा कुरु।।2.24.23।।

நான் புறப்பட்ட பின், புத்ரசோகத்தால் அரசருக்கு சிறிதளவும் சோர்வு அல்லது துன்பம் வராதபடி—நீ விழிப்புடன் அவ்வாறே செய்।

Verse 24

दारुणश्चाप्ययं शोको यथैनं न विनाशयेत्।राज्ञो वृद्धस्य सततं हितं चर समाहिता।।2.24.24।।

இந்தத் துயரம் மிகக் கடுமையானது—அது அவரை அழிக்காதபடி நீ நடந்து கொள். அமைந்த மனத்துடன் முதிய அரசரின் நலனையே எப்போதும் செய்।

Verse 25

व्रतोपवासनिरता या नारी परमोत्तमा।भर्तारं नानुवर्तेत सा तु पापगतिर्भवेत्।।2.24.25।।

விரதமும் உபவாசமும் கடைப்பிடிக்கும் பரமோத்தமப் பெண்ணும், கணவரைத் தொடராது துணைநிற்காவிடில், பாவமிகு கதியை அடைவாள்।

Verse 26

भर्तु श्शुश्रूषया नारी लभते स्वर्गमुत्तमम्।अपि या निर्नमस्कारा निवृत्ता देवपूजनात्।।2.24.26।।

கணவருக்கு உளமார்ந்த சேவை செய்வதால் பெண் உயர்ந்த ஸ்வர்கத்தை அடைகிறாள்—அவள் வணக்கம் செய்யாதவளாயினும், தேவர்பூஜையை விலக்கினவளாயினும்।

Verse 27

शुश्रूषामेव कुर्वीत भर्तुः प्रियहिते रता।एष धर्मः पुरा दृष्टो लोके वेदे श्रुतः स्मृतः।।2.24.27।।

கணவனுக்குப் பிரியமும் நலனும் விளையச் செய்வதில் ஈடுபட்டு, பத்தினி கணவனுக்கே சேவை செய்ய வேண்டும். இதுவே தர்மம்—பண்டைய காலமுதல் உலகில் காணப்பட்டது; வேதத்தில் கேட்டது; ஸ்மிருதிகளில் உறுதியாக கூறப்பட்டது.

Verse 28

अग्निकार्येषु च सदा सुमनोभिश्च देवताः।पूज्यास्ते मत्कृते देवि बाह्मणाश्चैव सुव्रताः।।2.24.28।।

தேவி! என் பொருட்டு நீ எப்போதும் அக்னிகாரியங்களில் மலர்களுடன் தேவதைகளை வழிபட வேண்டும்; மேலும் நல்ல விரதம் கடைப்பிடிக்கும் பிராமணர்களையும் முறையாக மதித்து உபசரிக்க வேண்டும்.

Verse 29

एवं कालं प्रतीक्षस्व ममागमनकाङ्क्षिणी।नियता नियताहारा भर्तृशुश्रूषणे रता।।2.24.29।।

என் மீள்வரவை ஏங்கியபடி இவ்வாறே காலத்தை எதிர்நோக்கி இரு—தன்னடக்கம் உடையவளாய், உணவில் அளவோடு இருந்து, கணவன் சேவையில் ஈடுபட்டிரு.

Verse 30

प्राप्स्यसे परमं कामं मयि प्रत्यागते सति।यदि धर्मभृतां श्रेष्ठो धारयिष्यति जीवितम्।।2.24.30।।

நான் மீண்டு வந்தபோது நீ உன் உயர்ந்த விருப்பத்தை அடைவாய்—தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்த என் தந்தை அதுவரை உயிரைத் தாங்கி இருப்பாரானால்.

Verse 31

एवमुक्ता तु रामेण बाष्पपर्याकुलेक्षणा।कौशल्या पुत्रशोकार्ता रामं वचनमब्रवीत्।।2.24.31।।

ராமன் இவ்வாறு கூறியபோது, கண்ணீர் மங்கிய கண்களுடன், மகன் துயரால் வாடிய கௌசல்யை ராமனை நோக்கி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.

Verse 32

गमने सुकृतां बुद्धिं न ते शक्नोमि पुत्रक।विनिवर्तयितुं वीर नूनं कालो दुरत्ययः।।2.24.32।।

மகனே, புறப்படுவதற்காக உறுதியாக நிலைத்த உன் மனத்தீர்மானத்தை நான் திருப்ப இயலேன். வீரனே, காலத்தின் விதி நிச்சயமாகக் கடக்க அரிது.

Verse 33

गच्छ पुत्र त्वमेकाग्रो भद्रं तेऽस्तु सदा विभुः।पुनस्त्वयि निवृत्ते तु भविष्यामि गतव्यथा।।2.24.33।।

மகனே, ஒருமுகமாகச் செல்; எல்லாம் வல்ல இறைவன் உனக்கு எப்போதும் மங்கலம் அருள்வானாக. நீ மீண்டு வந்தால்தான் என் வேதனை நீங்கும்.

Verse 34

प्रत्यागते महाभागे कृतार्थे चरितव्रते।पितुरानृण्यतां प्राप्ते त्वयि लप्स्ये परं सुखम्।।2.24.34।।

மகாபாகனே, நோக்கம் நிறைவேற்று, விரதம் நிறைவு செய்து, தந்தைக்குரிய கடனைத் தீர்த்து நீ மீண்டு வந்தால், நான் பரம ஆனந்தத்தை அடைவேன்.

Verse 35

कृतान्तस्य गतिः पुत्र दुर्विभाव्या सदा भुवि।यस्त्वां सञ्चोदयति मे वच आच्छिद्य राघव।।2.24.35।।

மகனே, ராகவா, இவ்வுலகில் விதியின் (கிருதாந்தன்) நடை எப்போதும் எண்ணத்திற்கெட்டாதது; அதுவே என் சொற்களை மீறி உன்னை முன்னே செலுத்துகிறது.

Verse 36

गच्छेदानीं महाबाहो क्षेमेण पुनरागतः।नन्दयिष्यसि मां पुत्र साम्ना वाक्येन चारुणा।।2.24.36।।

மாபெரும் புயங்களையுடையவனே! இப்போது சென்று நலமுடன் மீண்டும் திரும்பி வா. திரும்பியபின், மகனே, மென்மையான இனிய சொற்களால் என்னை மீண்டும் மகிழ்விப்பாய்.

Verse 37

अपीदानीं स कालस्स्याद्वनात्प्रत्यागतं पुनः।यत्त्वां पुत्रक पश्येयं जटावल्कलधारिणम्।।2.24.37।।

அந்தக் காலம் இன்றே வந்துவிடக் கூடாதா—காட்டிலிருந்து நீ மீண்டும் திரும்பி வரும் நாள், என் அன்புக் குழந்தையே—அப்போது சடையும் மரப்பட்டையும் அணிந்த உன்னை நான் காண இயலுமாறு.

Verse 38

तथा हि रामं वनवासनिश्चितंसमीक्ष्य देवी परमेण चेतसा।उवाच रामं शुभलक्षणं वचोबभूव च स्वस्त्ययनाभिकाङ्क्षिणी।।2.24.38।।

அப்போது தேவி, ராமன் வனவாசத்தில் உறுதியான நிச்சயத்துடன் இருப்பதைக் கண்டு, பரம ஒருமுகச் சித்தத்துடன் சுபலக்ஷணமிக்க சொற்களை உரைத்தாள்; மேலும் அவன் நலனுக்காக ஸ்வஸ்த்யயன மங்கள விதிகளைச் செய்ய விரும்பினாள்।