Sarga 3

Verse 1

तेषामञ्जलिपद्मानि प्रगृहीतानि सर्वशः ।प्रतिगृह्याब्रवीद्राजा तेभ्यः प्रियहितं वचः ॥१॥

அவர்கள் பக்தியுடன் உயர்த்திப் பிடித்த தாமரைபோன்ற அஞ்சலி கரங்களை ஏற்றுக் கொண்டு, அரசன் அவர்களிடம் இனிமையும் நலனும் தரும் சொற்களை உரைத்தான்.

Verse 2

अहोऽस्मि परमप्रीतः प्रभावश्चातुलो मम ।यन्मे ज्येष्ठं प्रियं पुत्रं यौवराज्यस्थमिच्छथ ॥२॥

ஆஹா! நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தேன்; என் பெருமையும் ஒப்பற்றதாக உயர்ந்தது—ஏனெனில் நீங்கள் என் அன்பான மூத்த புதல்வனை யுவராஜப் பதவியில் நிறுவ விரும்புகிறீர்கள்.

Verse 3

इति प्रत्यर्च्य तान्राजा ब्राह्मणानिदमब्रवीत् ।वसिष्ठं वामदेवं च तेषामेवोपशृण्वताम् ॥३॥

இவ்வாறு அந்தப் பிராமணர்களை முறையாகப் போற்றி வணங்கி, அவர்கள் கேட்கும் நிலையில், அரசன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்; வசிஷ்டரையும் வாமதேவரையும் கூட நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 4

चैत्रश्श्रीमानयं मासः पुण्यः पुष्पितकाननः ।यौवराज्याय रामस्य सर्वमेवोपकल्प्यताम् ॥४॥राज्ञस्तूपरते वाक्ये जनघोषो महानभूत् ।

‘இது செல்வச் சிறப்புடைய சித்திரை மாதம்; புனிதமானது; மலர்ந்த கானகங்களால் அழகுறுகிறது. ராமனின் யுவராஜ்ய அபிஷேகத்திற்காக அனைத்தும் தயாராக்கப்படுக.’ அரசன் உரை முடிந்தவுடன் மக்களிடையே பேராரவ ஜயகோஷம் எழுந்தது।

Verse 5

शनैस्तस्मिन्प्रशान्ते च जनघोषे जनाधिपः ॥५॥वसिष्ठं मुनिशार्दूलं राजा वचनमब्रवीत् ।

மக்களின் அந்தக் கலகலப்பு மெதுவாக அடங்கியபின், மனிதர்களின் தலைவனான அரசன் தவசிகளில் புலி போன்ற வசிஷ்டரிடம் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 6

अभिषेकाय रामस्य यत्कर्म सपरिच्छदम् ॥६॥तदद्य भगवन् सर्वमाज्ञापयितु मर्हसि ।

ஏ பகவனே! ராமனின் அபிஷேகத்திற்குத் தேவையான எல்லா விதிகர்மங்களையும், அவற்றிற்குரிய உபகரணங்களுடனும், இன்று தாங்கள் ஆணையிட அருள வேண்டும்।

Verse 7

तच्छ्रुत्वा भूमिपालस्य वसिष्ठो द्विजसत्तमः ॥७॥आदिदेशाग्रतो राज्ञ स्स्थितान्युक्तान् कृताञ्जलीन् ।

மன்னனின் சொற்களை கேட்ட பிராமணர்களில் முதன்மையான வசிஷ்டர், மன்னன் முன்னிலையில் கைகூப்பி நின்ற நியமிக்கப்பட்ட அதிகாரிகளுக்கு ஆணை வழங்கினார்।

Verses 8-11

सुवर्णादीनि रत्नानि बलीन् सर्वौषधीरपि ॥८॥शुक्लमाल्यांश्च लाजांश्च पृथक्च मधुसर्पिषी ।अहतानि च वासांसि रथं सर्वायुधान्यपि ॥९॥चतुरङ्गबलं चैव गजं च शुभलक्षणम् ।चामरव्यजने श्वेते ध्वजं छत्रं च पाण्डुरम् ॥१०॥शतं च शातकुम्भानां कुम्भानाग्निवर्चसाम् ।हिरण्यशृङ्गमृषभं समग्रं व्याघ्रचर्म च ॥११॥उपस्थापयत प्रातरग्न्यगारं महीपतेः ।

பொன் முதலிய ரத்தினங்கள், பலியிடும் பொருட்கள், எல்லா மூலிகைகளும்; வெண்மாலைகள், லாஜம் (வறுத்த நெல்) மற்றும் தேன், நெய் தனித்தனியாக; பயன்படுத்தாத புதிய ஆடைகள், ரதம், எல்லாவகை ஆயுதங்களும்; நான்கு அங்கங்களுடைய சேனை மற்றும் சுபலக்ஷணமுள்ள யானை; வெள்ளை சாமரம்-விசிறிகள், கொடி மற்றும் வெளிர் குடை; அக்னித்தேஜம் போல் ஒளிரும் நூறு பொற்கலசங்கள்; பொன் பூசப்பட்ட கொம்புகளுடைய காளை மற்றும் முழுமையான புலித்தோல்—இவற்றை எல்லாம் நாளை காலை மன்னரின் அக்னியகாரத்தில் கொண்டு வந்து நிறுத்துங்கள்।

Verses 12-13

यच्चान्यत्किञ्चिदेष्टव्यं तत्सर्वमुपकल्प्यताम् ॥१२॥अन्तःपुरस्य द्वाराणि सर्वस्य नगरस्य च ।चन्दनस्रग्भिरर्च्यन्तां धूपैश्च घ्राणहारिभिः ॥१३॥

மேலும் எது—even மிகச் சிறியதாயினும்—ஏற்பாடு செய்ய வேண்டுமோ, அது அனைத்தும் தயார் செய்யப்படுக. அந்தப்புரத்தின் வாயில்களும், நகரமெங்கும் உள்ள வாயில்களும் சந்தனமும் மலர்மாலைகளும் கொண்டு பூஜித்து அலங்கரிக்கப்படுக; இனிய மணமுடைய தூபத்தாலும் வணங்கப்படுக।

Verse 14

प्रशस्तमन्नं गुणवद्दधिक्षीरोपसेचनम् ।द्विजानां शतसाहस्रे यत्प्रकाममलं भवेत् ॥१४॥

மிகச் சிறந்த அன்னம் சமைக்கப்படுக—தயிரும் பாலுமால் செழுமைப்படுத்தப்பட்ட நற்கரிசி—ஒரு இலட்சம் பிராமணர்கள் மனமார உண்டு திருப்தியடையுமாறு போதுமானதாகவும் தூய்மையானதாகவும் இருக்கட்டும்।

Verse 15

सत्कृत्य द्विजमुख्यानां श्वःप्रभाते प्रदीयताम् ।घृतं दधि च लाजाश्च दक्षिणाश्चापि पुष्कलाः ॥१५॥

முதன்மை பிராமணர்களை முறையாகப் போற்றி, நாளை விடியற்காலையில் அவர்களுக்கு நெய், தயிர், லாஜா (வறுத்த நெல்) மற்றும் மிகுந்த தக்ஷிணை வழங்கப்படுக।

Verse 16

सूर्येऽभ्युदितमात्रे श्वो भविता स्वस्तिवाचनम् ।ब्राह्मणाश्च निमन्त्र्यन्तां कल्प्यन्तामासनानि च ॥१६॥

நாளை சூரியன் உதித்தவுடனே ஸ்வஸ்திவாசனம் நடைபெறட்டும்; பிராமணர்கள் அழைக்கப்படட்டும், அவர்களுக்கான ஆசனங்களும் அமைக்கப்படட்டும்।

Verse 17

आबध्यन्तां पताकाश्च राजमार्गश्च सिंच्यताम् ।सर्वे च तालावचरा गणिकाश्च स्वलङ्कृताः ॥१७॥कक्ष्यां द्वितीयामासाद्य तिष्ठन्तु नृपवेश्मनः ।

கொடிகள் கட்டப்படுக; அரசவீதிகள் நீரால் தெளிக்கப்படுக. எல்லா கலைஞர்களும் கணிகையரும் அழகுற அலங்கரித்து, அரசமாளிகையின் இரண்டாம் உள்முற்றத்திற்குச் சென்று அங்கேயே நிலைத்திருக்கட்டும்।

Verse 18

देवायतनचैत्येषुसान्नभक्षा स्सदक्षिणाः ॥१८॥उपस्थापयितव्या स्स्युर्माल्ययोग्याः पृथक्पृथक् ।

தேவாலயங்களிலும் சைத்யத் தலங்களிலும் தனித்தனியாகப் பணியாளர்கள் நிறுத்தப்படுக; அவர்களிடம் அன்னமும் உணவுப்பண்டங்களும் தக்ஷிணையும் இருக்கட்டும்; மாலைகள் அர்ப்பணிக்கத் தகுதியானவர்களாகவும் இருக்கட்டும்।

Verse 19

दीर्घासिबद्धा योधाश्च सन्नद्धा मृष्टवाससः ॥१९॥महाराजाङ्गणं सर्वे प्रविशन्तु महोदयम् ।

நீண்ட வாள்களை கட்டி, முழுமையாக ஆயத்தமாய், தூய ஆடைகள் அணிந்த எல்லா வீரர்களும் மகாபிரதாபி மகாராஜாவின் மகிமைமிகு முற்றத்தில் பிரவேசிக்கட்டும்।

Verse 20

एवं व्यादिश्य विप्रौ तौ क्रियास्तत्र सुनिष्ठितौ ॥२०॥चक्रतुश्चैव यच्छेषं पार्थिवाय निवेद्य च ।

இவ்வாறு அங்கு சடங்குகளுக்கான விதிகளை அறிவித்து, உறுதியான நிஷ்டையுடைய அந்த இரு பிராமணர்கள் மீதமிருந்தவற்றையும் நிறைவேற்றி, அதை மன்னனுக்கு (பார்த்திவனுக்கு) அறிவித்தனர்।

Verse 21

कृतमित्येव चाब्रूतां अभिगम्य जगत्पतिम् ॥२१॥यथोक्तवचनं प्रीतौ हर्षयुक्तौ द्विजर्षभौ ।

ஜகத்பதியெனப் போற்றத்தக்க அந்த மன்னனிடம் அணுகி, அவர் சொன்னபடியே மகிழ்ச்சியும் ஆனந்தமும் நிறைந்த அந்த இரு பிராமணச் சிறப்பினர்—“செய்து முடிந்தது” என்று கூறினர்।

Verse 22

ततस्सुमन्त्रं द्युतिमान्राजा वचनमब्रवीत् ।रामः कृतात्मा भवता शीघ्रमानीयतामिति ॥२२॥

பின்னர் ஒளிமிகு மன்னன் சுமந்திரனிடம் கூறினான்—“நீ உடனே தன்னடக்கம் கொண்ட ராமனை இங்கே கொண்டு வா।”

Verse 23

स तथेति प्रतिज्ञाय सुमन्त्रो राजशासनात् ॥२३॥रामं तत्रानयाञ्चक्रे रथेन रथिनां वरम् ।

ரதிகளுள் சிறந்த சுமந்திரன் “அப்படியே” என்று ஒப்புக்கொண்டு, அரச ஆணைப்படி ரதத்தில் ராமனை அங்கே கொண்டு வந்தான்।

Verses 24-25

अथ तत्र समासीना स्तदा दशरथं नृपम् ॥२४॥प्राच्योदीच्याः प्रतीच्याश्च दाक्षिणात्याश्च भूमिपाः ।म्लेच्छाश्चार्याश्च ये चान्ये वनशैलान्तवासिनः ॥२५॥उपासाञ्चक्रिरे सर्वे तं देवा इव वासवम् ।

அப்போது அங்கே அமர்ந்திருந்த கிழக்கு, வடக்கு, மேற்கு, தெற்கு நாடுகளின் அரசர்கள்—ம்லேச்சரும் ஆரியரும், மேலும் காடு-மலை எல்லைப் பகுதிகளில் வாழும் பிற அரசர்களும்—அனைவரும் தேவர்கள் வாசவனாகிய இந்திரனைப் போல் வணங்குவது போலவே அரசன் தசரதனைப் பணிந்து போற்றினர்।

Verse 26

तेषां मध्ये स राजर्षिर्मरुतामिव वासवः ॥२६॥प्रासादस्थो रथगतं ददर्शायान्तमात्मजम् ।

அவர்களிடையே அந்த ராஜரிஷி, மருதர்களிடையே இந்திரன் இருப்பதுபோல், மாளிகையில் நின்று ரதத்தில் அமர்ந்து வருகிற தன் மகனைப் பார்த்தார்।

Verses 27-29

गन्धर्वराजप्रतिमं लोके विख्यातपौरुषम् ॥२७॥दीर्घबाहुं महासत्त्वं मत्तमातङ्गगामिनम् ।चन्द्रकान्ताननं राममतीव प्रियदर्शनम् ॥२८॥रूपौदार्यगुणैः पुंसां दृष्टिचित्तापहारिणम् ।घर्माभितप्ताः पर्जन्यं ह्लादयन्तमिव प्रजाः ॥२९॥न ततर्प समायान्तं पश्यमानो नराधिपः ।

ராமன் கந்தர்வராஜனைப் போன்றவன்; உலகில் வீரத்தால் புகழ்பெற்றவன். நீண்ட புயங்களுடன், மாபெரும் சத்துவம் கொண்டவன்; மதம் கொண்ட யானையின் மாட்சிமையான நடையுடன் நடப்பவன்; சந்திரகாந்த மணிபோல் ஒளிவிடும் முகத்துடன் மிக இனிய தோற்றமுடையவன். அழகு, பெருந்தன்மை, நற்குணங்களால் மனிதர்களின் கண்களையும் உள்ளங்களையும் கவர்ந்தவன்; வெப்பத்தால் வாடிய மக்களை மழை குளிர்விப்பதுபோல், அவன் மக்களை மகிழ்வித்தான். அவன் அருகே வருவதைப் பார்த்த அரசன், பார்த்துப் பார்த்தும் திருப்தியடையவில்லை।

Verse 30

अवतार्य सुमन्त्रस्तं राघवं स्यन्दनोत्तमात् ॥३०॥पितुस्समीपं गच्छन्तं प्राञ्जलिः पृष्ठतोऽन्वगात् ।

சுமந்திரன் ராகவனைச் சிறந்த தேரிலிருந்து இறக்கிவைத்தான். பின்னர் ராமன் தந்தையின் அருகே செல்லத் தொடங்கியபோது, சுமந்திரன் கைகூப்பி பின்னால் தொடர்ந்து சென்றான்।

Verse 31

स तं कैलासशृङ्गाभं प्रासादं नरपुङ्गवः ॥३१॥आरुरोह नृपं द्रष्टुं सह सूतेन राघवः ।

அப்போது மனிதர்களில் சிறந்த ராகவன், கைலாசச் சிகரம்போல் உயர்ந்த அந்த அரண்மனைக்கு, அரசனைத் தரிசிக்க, தன் தேரோட்டியுடன் ஏறிச் சென்றான்।

Verse 32

स प्राञ्जलिरभिप्रेत्य प्रणतः पितुरन्तिके ॥३२॥नाम स्वं श्रावयन्रामो ववन्दे चरणौ पितुः ।

ராமன் கைகூப்பி முன்னே சென்று தந்தையின் அருகில் தாழ்ந்து வணங்கினான்; பணிவுடன் தன் பெயரைச் சொல்லி தந்தையின் திருவடிகளை வணங்கினான்।

Verse 33

तं दृष्ट्वा प्रणतं पार्श्वे कृताञ्जलिपुटं नृपः ॥३३॥गृह्याञ्जलौ समाकृष्य सस्वजे प्रियमात्मजम् ।

அருகில் கைகூப்பி வணங்கி நின்ற தன் அன்புப் புதல்வனைப் பார்த்த அரசன், அவன் கூப்பிய கைகளைப் பற்றிக் கிட்ட இழுத்து அன்புடன் அணைத்தான்।

Verse 34

तस्मै चाभ्युदितं दिव्यं मणिकाञ्चनभूषितम् ॥३४॥दिदेश राजा रुचिरं रामाय परमासनम् ।

பின்னர் அரசன் ராமனுக்காக மணியும் பொன்னும் அலங்கரித்த, தெய்வீகமும் உயர்ந்ததுமான, மிக அழகிய சிறந்த ஆசனத்தை அமைக்க ஆணையிட்டான்।

Verse 35

तदासनवरं प्राप्य व्यदीपयत राघवः ॥३५॥स्वयैव प्रभया मेरुमुदये विमलो रविः ।

அந்தச் சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்த ராகவன் ஒளிவீசினான்; உதய வேளையில் குற்றமற்ற சூரியன் தன் ஒளியாலே மேருமலையைப் பிரகாசப்படுத்துவது போல।

Verse 36

तेन विभ्राजता तत्र सा सभाऽभिव्यरोचत ॥३६॥विमलग्रहनक्षत्रा शारदी द्यौरिवेन्दुना ।

அவன் அங்கே ஒளிவீசினதால் அந்தச் சபை மேலும் பிரகாசித்தது—கிரகநட்சத்திரங்கள் தெளிவாகத் திகழும் நிர்மல சரத்கால வானம், நிலவின் ஒளியால் மிளிர்வதுபோல।

Verse 37

तं पश्यमानो नृपतिस्तुतोष प्रियमात्मजम् ॥३७॥अलङ्कृतमिवात्मानमादर्शतलसंस्थितम् ।

தன் அன்புப் புதல்வனைப் பார்த்த நரபதி பேரானந்தம் அடைந்தார்—கண்ணாடியின் மேற்பரப்பில் பிரதிபலிக்கும் தன் அலங்கரித்த உருவத்தையே காண்பதுபோல।

Verse 38

स तं सस्मितमाभाष्य पुत्रं पुत्रवतां वरः ॥३८॥उवाचेदं वचो राजा देवेन्द्रमिव काश्यपः ।

புதல்வர்களுடையோரில் சிறந்த அரசன், புன்னகையுடன் மகனை அழைத்து இவ்வசனங்களை உரைத்தான்—காச்யபர் தேவேந்திரனிடம் உரைப்பதுபோல।

Verse 39

ज्येष्ठायामसि मे पत्न्यां सदृश्यां सदृशस्सुतः ॥३९॥उत्पन्नस्त्वं गुणश्रेष्ठो मम रामात्मजः प्रियः ।

ஓ ராமா! எனது மூத்த மனைவி—அவளே தகுதியால் ஒப்பற்றவள்—அவளிடத்தில் நீ தகுதியான மகனாகப் பிறந்தாய். நீ குணங்களில் சிறந்தவன்; என் அன்பு மகனே।

Verse 40

यतस्त्वया प्रजाश्चेमा स्स्वगुणैरनुरञ्जिताः ॥४०॥तस्मात्त्वं पुष्ययोगेन यौवराज्यमवाप्नुहि ।

உன் சொந்த நற்குணங்களால் இப்பிரஜைகள் அனைவரின் உள்ளங்களையும் நீ மகிழ்வித்தாய்; ஆகையால் புஷ்ய நக்ஷத்திர யோகத்தில் நீ யுவராஜப் பதவியை ஏற்றுக்கொள்.

Verse 41

कामतस्त्वं प्रकृत्यैव विनीतो गुणवानसि ॥४१॥गुणवत्यपि तु स्नेहात्पुत्र वक्ष्यामि ते हितम् ।

நீ இயல்பாகவே பணிவும் நற்குணங்களும் உடையவன்; ஆயினும், மகனே, அன்பினால் உன் நலனுக்கானதை நான் கூறுகிறேன்.

Verse 42

भूयो विनयमास्थाय भव नित्यं जितेन्द्रियः ॥४२॥कामक्रोधसमुत्थानि त्यजेथा व्यसनानि च ।

மேலும் பணிவை மேற்கொண்டு, எப்போதும் இந்திரியங்களை வென்றவனாக இரு; காமமும் கோபமும் எழுப்பும் குற்றங்களையும் தீய பழக்கங்களையும் விட்டு விடு.

Verse 43

परोक्षया वर्तमानो वृत्त्या प्रत्यक्षया तथा ॥४३॥अमात्यप्रभृतीस्सर्वाःप्रकृतीश्चानुरञ्जय ।

அவர்கள் இல்லாதபோதும் முன்னிலையிலும், உன் நடத்தையால்—அமைச்சர்கள் முதலிய எல்லா தரப்பினரையும், சமஸ்தப் பிரஜைகளையும் திருப்தியுடனும் அன்புடனும் வைத்திரு.

Verses 44-45

कोष्ठागारायुधागारैःकृत्वा सन्निचयान्बहून् ॥४४॥तुष्टानुरक्तप्रकृतिर्यः पालयति मेदिनीम् ।तस्यनन्दन्ति मित्राणि लब्ध्वाऽमृतमिवामराः ॥४५॥तस्मात्त्वमपि चात्मानं नियम्यैवं समाचर ।

தானியக் களஞ்சியங்களிலும் ஆயுதக் களஞ்சியங்களிலும் பெரும் சேமிப்புகளை ஏற்படுத்தி, குடிகளைத் திருப்தியுடனும் பற்றுடனும் வைத்துப் பூமியை ஆள்பவன்—அவனுடைய நண்பர்கள் அமுதம் பெற்ற தேவர்கள் போல மகிழ்வர். ஆகையால் நீயும் உன்னை அடக்கி இவ்விதமே நடந்து கொள்।

Verse 46

तच्छ्रुत्वा सुहृदस्तस्य रामस्य प्रियकारिणः ॥४६॥त्वरिताः शीघ्रमभ्येत्य कौसल्यायै न्यवेदयन् ।

அதை கேட்ட ராமனின் நலனைக் கருதும், மகிழ்ச்சி தர விரும்பும் நண்பர்கள் உடனே விரைந்து கௌசல்யையிடம் வந்து அந்தச் செய்தியை அறிவித்தனர்।

Verse 47

सा हिरण्यं च गाश्चैव रत्नानि विविधानि च ॥४७॥व्यादिदेश प्रियाख्येभ्यः कौसल्या प्रमदोत्तमा ।

பெண்களில் சிறந்த கௌசல்யை, இனிய செய்தி கொண்டு வந்த தூதர்களுக்கு பொன், பசுக்கள், பலவகை ரத்தினங்கள் வழங்குமாறு ஆணையிட்டாள்।

Verse 48

अथाऽभिवाद्य राजानं रथमारुह्य राघवः ॥४८॥ययौ स्वं द्युतिमद्वेश्म जनौघैः प्रतिपूजितः ।

பின்னர் ராகவன் அரசனை வணங்கி, தேரில் ஏறி, மக்கள் கூட்டத்தால் போற்றப்பட்டவனாய் தன் ஒளிமிகு இல்லத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 49

ते चापि पौरा नृपतेर्वचस्तच्छृत्वा तथा लाभमिवेष्टमाशु ।नरेन्द्रमामन्त्र्य गृहाणि गत्वादेवान्समानर्चुरतिप्रहृष्टाः ॥

நகரமக்களும் அரசனின் அந்த அறிவிப்பைக் கேட்டு, அது விரும்பிய லாபம் கிடைத்ததுபோல் எண்ணி மகிழ்ந்தனர். அரசரிடம் விடைபெற்று விரைவில் தங்கள் இல்லங்களுக்கு சென்று, மிகுந்த ஆனந்தத்துடன் தேவர்களை வழிபட்டனர்।