Sarga 10

Verse 1

विदर्शिता यदा देवी कुब्जया पापया भृशम् ।तदा शेते स्म सा भूमौ दिग्धविद्धेव किन्नरी ॥१॥

பாவியான கூனியாள் குப்ஜை தேவியின் மனத்தை மிகுந்த அளவில் திருப்பியபோது, அவள் விஷ அம்பால் குத்தப்பட்ட கின்னரிபோல் தரையில் படுத்திருந்தாள்।

Verse 2

निश्चित्य मनसा कृत्यं सा सम्यगिति भामिनी ।मन्थरायै शनैस्सर्वमाचचक्षे विचक्षणा ॥२॥

தன் செயல் முறையாகவே என மனத்தில் உறுதி செய்து, அந்த தீவிர குணமுடைய ராணி நுண்ணறிவுடன் மெதுவாக அனைத்தையும் மந்தரையிடம் எடுத்துரைத்தாள்।

Verse 3

सा दीना निश्चयं कृत्वा मन्थरावाक्यमोहिता ।नागकन्येव निश्वस्य दीर्घमुष्णं च भामिनी ॥३॥मुहूर्तं चिन्तयामास मार्गमात्मसुखावहम् ।

மந்தரையின் சொற்களால் மயங்கி அந்தத் துயருற்ற அரசி முடிவை உறுதி செய்தாள். அகந்தை கொண்ட அவள் நாககன்னியைப் போல நீண்ட, சூடான மூச்சை விட்டுத் தன் சுகத்தைத் தரும் வழியைச் சிறிது நேரம் சிந்தித்தாள்.

Verse 4

सा सुहृच्चार्थकामा च तं निशम्य सुनिश्चयम् ॥४॥बभूव परमप्रीता सिध्दिं प्राप्येव मन्थरा ।

கைகேயியின் நெருங்கிய தோழியும், அவளுடைய நோக்கம் நிறைவேற வேண்டும் என்று விரும்பிய மந்தரை, கைகேயியின் உறுதியான தீர்மானத்தை கேட்டவுடன் பேரானந்தம் அடைந்தாள்—தனக்கு ஏற்கெனவே வெற்றி கிடைத்ததுபோல்॥

Verse 5

अथ सा रुषिता देवी सम्यक्कृत्वा विनिश्चयम् ॥५॥संविवेशाबला भूमौ निवेश्य भृकुटीं मुखे ।

அப்போது கோபமுற்ற ராணி தன் தீர்மானத்தை உறுதியாக்கி, முகத்தில் புருவச் சுளிப்பை ஏற்றி, பலமற்றவள்போல் தரையில் படுத்தாள்.

Verse 6

ततश्चित्राणि माल्यानि दिव्यान्याभरणानि च ॥६॥अपविद्धानि कैकेय्या तानि भूमिं प्रपेदिरे ।

பின்பு கைகேயி பலவண்ண மாலைகளையும் தெய்வீக ஆபரணங்களையும் கழற்றி எறிந்தாள்; அவை அனைத்தும் தரையில் விழுந்தன.

Verse 7

तया तान्यपविद्धानि माल्यान्याभरणानि च ॥७॥अशोभयन्त वसुधां नक्षत्राणि यथा नभः ।

அவள் எறிந்த அந்த மாலைகளும் ஆபரணங்களும் கூட பூமியை அலங்கரித்தன—வானத்தை நட்சத்திரங்கள் அலங்கரிப்பதுபோல்.

Verse 8

क्रोधागारे निपतिता सा बभौ मलिनाम्बरा ॥८॥एकवेणीं दृढं बद्वा गतसत्त्वेव किन्नरी ।

கோபமண்டபத்தில் விழுந்து, மாசடைந்த ஆடைகள் அணிந்து, முடியை ஒரே சடையாக இறுக்கக் கட்டி, அவள் உயிரற்ற கின்னரிபோல் தோன்றினாள்.

Verse 9

आज्ञाप्य च महाराजो राघवस्याभिषेचनम् ॥९॥उपस्थानमनुज्ञाप्य प्रविवेश निवेशनम् ।

மகாராஜன் ராகவனின் அபிஷேகத்திற்குக் கட்டளையிட்டு, அருகிருந்தவர்களிடம் விடைபெற்று, தன் அரண்மனைக்குள் நுழைந்தான்।

Verse 10

अद्य रामाभिषेको वै प्रसिद्ध इति जज्ञिवान् ॥१०॥प्रियार्हां प्रियमाख्यातुं विवेशान्तःपुरं वशी ।

‘இன்று ராமாபிஷேகம்’ என்று அது எங்கும் புகழ்பெற்ற செய்தி என அறிந்து, தன்னடக்கமுடைய அரசன் இனிய செய்தியை கேட்கத் தகுதியானவளுக்குச் சொல்ல அந்தப்புரத்தில் நுழைந்தான்।

Verse 11

स कैकेय्या गृहं श्रेष्ठं प्रविवेश महायशाः ॥११॥पाण्डुराभ्रमिवाकाशं राहुयुक्तं निशाकरः ।

மிகு புகழுடைய அரசன் கைகேயியின் சிறந்த இல்லத்தில் நுழைந்தான்—ராகுவுடன் கூடி, வெளிறிய மேகங்கள் மூடிய ஆகாயத்தில் நிலா நுழைவதுபோல்।

Verses 12-16

शुकबर्हिणसङ्घुष्टं क्रौञ्चहंसरुतायुतम् ॥१२॥वादित्ररवसङ्घुष्टं कुब्जा वामनिकायुतम् ।लतागृहैश्चित्रगृहैश्चम्पकाशोकशोभितैः ॥१३॥दान्तराजतसौवर्णवेदिकाभि स्समायुतम् ।नित्यपुष्पफलैर्वृक्षैर्वापीभिश्चोपशोभितम् ॥१४॥दान्तरजतसौवर्णैस्संवृतं परमासनैः ।विविधैरन्नपानैश्च भक्ष्यैश्च विविधैरपि ॥१५॥उपपन्नं महार्हैश्च भूषितैस्त्रिदिवोपमम् ।तत्प्रविश्य महाराजस्स्वमन्तः पुरमृद्धिमत् ॥१६॥न ददर्श प्रियां राजा कैकेयीं शयनोत्तमे ।

மகாராஜா கைகேயியின் செழுமையான அந்தப்புரத்தில் நுழைந்தான். அது கிளிகள், மயில்களின் குரலால் முழங்கியது; க்ரௌஞ்சப் பறவைகளும் அன்னங்களும் எழுப்பும் இனிய ஒலிகளால் நிரம்பியது; வாத்தியங்களின் நாதம் எங்கும் ஒலித்தது; குனிந்தவர்களும் குறுநிலையவர்களும் சேவையில் இருந்தனர். கொடிமாடங்கள், ஓவியமண்டபங்கள், சம்பக–அசோக மரங்களின் அழகு, யானைத்தந்தம்–வெள்ளி–தங்கம் பதித்த மேடைகள், எப்போதும் பூவும் கனியும் தரும் மரங்கள், குளங்கள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; உயர்ந்த ஆசனங்கள், பலவகை அன்னம்–பானம்–இனிப்புகள், அரிய ஆபரணங்கள் ஆகியவற்றால் நிறைந்தது—வானுலகைப் போன்றது. ஆனால் உள்ளே சென்றபோதும், சிறந்த படுக்கையில் தன் பிரியமான கைகேயியை அரசன் காணவில்லை.

Verse 17

कामबलसंयुक्तो रत्यर्थं मनुजाधिपः ॥१७॥अपश्यन्दयितां भार्यां पप्रच्छ विषसाद च ।

காமவலிமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, இன்பத்தை நாடிய மனிதரின் அதிபதி மன்னன், தன் அன்புப் பட்டத்தரசியைக் காணாததால் மனம் தளர்ந்து, அவளைப் பற்றி விசாரித்தான்।

Verse 18

न हि तस्य पुरा देवी तां वेलामत्यवर्तत ॥१८॥न च राजा गृहं शून्यं प्रविवेश कदाचन ।

முன்னொரு காலமும் தேவியான கைகேயி அந்த நேரத்தை மீறியதில்லை; அரசனும் அவளது அந்தப்புரம் வெறுமையாக இருந்தபோது ஒருபோதும் உள்ளே நுழைந்ததில்லை।

Verse 19

ततो गृहगतो राजा कैकेयीं पर्यपृच्छत ॥१९॥यथा पूर्वमविज्ञाय स्वार्थलिप्सुमपण्डिताम् ।

பின்னர் அந்தப்புரம் சென்ற அரசன், முன்புபோலவே கைகேயியைப் பற்றி விசாரித்தான்; ஆனால் அந்த அஞ்ஞான ராணி இப்போது சுயநல ஆசையால் இயக்கப்படுகிறாள் என்பதை அவன் அறியவில்லை।

Verse 20

प्रतीहारी त्वथोवाच सन्त्रस्ता सुकृताञ्जलिः ॥२०॥देव देवी भृशं कृद्धा क्रोधागारमभिदृता ।

அப்போது அஞ்சிய காவலாளி கைகூப்பி கூறினாள்—“தேவா! தேவி மிகுந்த கோபத்துடன் கோபமண்டபத்திற்குள் விரைந்து சென்றாள்.”

Verse 21

प्रतीहार्या वचश्शृत्वा राजा परमदुर्मनाः ॥२१॥विषसाद पुनर्भूयो लुलितव्याकुलेन्द्रियः ॥

காவலாளியின் சொற்களை கேட்ட அரசன் மிகுந்த மனச்சோர்வுற்றான்; மீண்டும் மீண்டும் துயரில் மூழ்கி, அவனது உணர்வுகள் கலங்கி நிலையற்றனவாயின।

Verse 22

तत्र तां पतितां भूमौ शयानामतथोचिताम् ॥२२॥प्रतप्त इव दुःखेन सोऽपश्यज्जगतीपतिः ।

அங்கே உலகநாதன் அவளை தரையில் விழுந்து, தன் நிலையிற்குப் பொருந்தாதவாறு கிடந்ததைக் கண்டு, துயரால் எரிந்தவன் போல ஆனான்.

Verses 23-25

स वृद्धस्तरुणीं भार्यां प्राणेभ्योपि गरीयसीम् ॥२३॥अपापः पापसङ्कल्पां ददर्श धरणीतले ।लतामिव विनिष्कृत्तां पतितां देवतामिव ॥२४॥किन्नरीमिव निर्धूतां च्युतामप्सरसं यथा ।मायामिव परिभ्रष्टां हरिणीमिव संयताम् ॥२५॥

அவள் அவனுக்குத் தள்ளப்பட்ட கின்னரிபோலும், விண்ணிலிருந்து வீழ்ந்த அப்சரஸ்போலும், சிதறிய மாயைபோலும், கட்டுண்ட மான்போலும் தோன்றினாள்; அதைக் கண்டு அரசனின் கருணையும் துயரும் மேலும் பெருகின.

Verse 26

करेणुमिव दिग्धेन विद्धां मृगयुना वने ।महागज इवारण्ये स्नेहात्परिममर्श ताम् ॥२६॥

வேட்டைக்காரன் விஷம் பூசிய அம்பால் காயமுற்ற பெண் யானையை காட்டில் பெரிய யானை அன்புடன் தொடந்து ஆறுதல் அளிப்பதுபோல், அரசனும் அன்பினால் அவளை மென்மையாகத் தடவி அணைத்தான்.

Verse 27

परिमृश्य च पाणिभ्यामभिसन्त्रस्तचेतनः ।कामी कमलपत्राक्षीमुवाच वनितामिदम् ॥२७॥

உள்ளம் அச்சத்தால் நடுங்கினாலும் காமவசத்தால் அவர் இரு கைகளாலும் தாமரை-கண் கொண்ட தம் மனைவியை மென்மையாகத் தொட்டு, அந்தப் பெண்ணிடம் இவ்வாறு உரைத்தார்।

Verse 28

न तेऽहमभिजानामि क्रोधमात्मनि संश्रितम् ।देवि केनाभिशप्ताऽसि केन वाऽसि विमानिता ॥२८॥यदिदं मम दुःखाय शेषे कल्याणि पांसुषु ।

தேவி, என்னை நோக்கி உன் உள்ளத்தில் கோபம் தங்கியதா இல்லையா எனக்கு அறிய முடியவில்லை. யார் உன்னைச் சபித்தார்? யார் உன்னை அவமதித்தார்? ஹே கல்யாணி, என் துயரத்திற்காக நீ மண்ணில் (தூளில்) படுத்திருக்கிறாய்.

Verse 29

भूमौ शेषे किमर्थं त्वं मयि कल्याणचेतसि ॥२९॥भूतोपहतचित्तेव मम चित्तप्रमाथिनी ।

என் மனம் உன்னை நோக்கி நன்மை எண்ணத்துடன் இருக்கையில், நீ ஏன் தரையில் படுத்திருக்கிறாய்? பேய் பிடித்த மனம் கொண்டவள்போல் என் உள்ளத்தை வதைக்கிறாய்.

Verse 30

सन्ति मे कुशला वैद्यास्त्वभितुष्टाश्च सर्वशः ॥३०॥सुखितां त्वां करिष्यन्ति व्याधिमाचक्ष्व भामिनी ।

என்னிடம் திறமையான வைத்தியர்கள் உள்ளனர்; எல்லாவிதத்திலும் நம்பத்தகுந்தவர்கள். அவர்கள் உன்னை நலமுடன் ஆக்குவார்கள். ஹே பாமினி, உனக்கு என்ன நோய் என்று சொல்.

Verse 31

कस्य वा ते प्रियं कार्यं केन वा विप्रियं कृतम् ॥३१॥कः प्रियं लभतामद्य को वा सुमहदप्रियम् ।

நீ யாருக்கு அருள் செய்ய விரும்புகிறாய்? யார் உனக்கு அபிரியம் செய்தார்? இன்று யார் பிரீதியைப் பெற வேண்டும், யார் மிகப் பெரிய கடும் அப்ரீதியைப் பெற வேண்டும்?

Verses 32-33

मा रोदीर्मा च कार्षीस्त्वं देवि संपरिशोषणम् ॥३२॥अवध्यो वध्यतां को वा को वा वध्यो विमुच्यताम् ।दरिद्रः को भवत्वाढ्यो द्रव्यवान्वाऽप्यकिञ्चनः ॥३३॥

தேவி, அழாதே; உடலைக் காயவிடாதே. கொல்லப்படாதவன் என்றாலும் அவனை கொல்லச் செய்வேன்; கொல்லத் தக்கவன் என்றாலும் அவனை விடுவிப்பேன். ஏழை செல்வனாகட்டும்; செல்வன் கூட நிர்செல்வனாகட்டும்.

Verse 34

अहं चैव मदीयाश्च सर्वे तव वशानुगाः ।न ते किञ्चिदभिप्रायं व्याहन्तुमहमुत्सहे ॥३४॥

நானும் என் சார்ந்தவர்களும் அனைவரும் உன் ஆணைக்கே உட்பட்டவர்கள்; உன் எண்ணத்தின் எந்தப் பகுதியையும் தடுக்க நான் துணியமாட்டேன்.

Verse 35

आत्मनो जीवितेनापि ब्रूहि यन्मनसेच्छसि ।बलमात्मनि जानन्ती न मां शङ्कितुमर्हसि ॥३५॥करिष्यामि तव प्रीतिं सुकृतेनापि ते शपे ।

உன் மனம் விரும்புவதைக் கூறு—அது என் உயிரையே விலையாகக் கொண்டாலும். என் வலிமையை அறிந்த நீ என்னைச் சந்தேகிக்கத் தகாது. உன் பிரீதிக்காக நான் நிச்சயம் செய்வேன்; என் புண்ணியத்தின் பேரில் சத்தியமாக இதை உரைக்கிறேன்.

Verses 36-37

यावदावर्तते चक्रं तावती मे वसुन्धरा ॥३६॥प्राचीनास्सिन्धुसौवीरा स्सौराष्ट्रा दक्षिणापथाः ।वङ्गाङ्गमगधाः मत्स्याः समृद्धा काशिकोसलाः ॥३७॥

தேர் சக்கரம் எத்தனைத் தூரம் வரை செல்லுமோ, அத்தனைத் தூரம் வரை என் பேரரசு விரிந்துள்ளது; அதில் கிழக்குத் தேசங்கள், சிந்து–சௌவீரம், சௌராஷ்டிரம், தென்னாட்டுப் பாதை, மேலும் செழிப்பான வங்கம், அங்கம், மகதம், மத்ஸ்யம், காசி–கோசலம் ஆகிய நாடுகள் இணைந்துள்ளன॥

Verse 38

तत्र जातं बहु द्रव्यं धनधान्यमजाविकम् ।ततो वृणीष्व कैकेयि यद्यत्त्वं मनसेच्छसि ॥३८॥

அங்கே மிகுந்த பொருள் விளைகிறது—செல்வம், தானியம், மேலும் ஆடுகள்-செம்மறியாடுகளின் மந்தைகள். ஆகவே, கைகேயி, உன் மனம் விரும்புவது எதுவோ அதனை அவற்றிலிருந்து தேர்ந்தெடு॥

Verse 39

किमायासेन ते भीरु उत्तिष्ठोत्तिष्ठ शोभने ।तत्त्वं मे ब्रूहि कैकेयि यतस्ते भयमागतम् ॥३९॥तत्ते व्यपनयिष्यामि नीहारमिव रश्मिवान् ।

அஞ்சும் பெண்ணே, இத்தனை வருத்தம் ஏன்? எழு, எழு, அழகிய கைகேயி. உனக்கு வந்த பயம் என்னவென்று உண்மையாக எனக்குச் சொல்; கதிரவன் பனிமூட்டத்தை அகற்றுவது போல, அதை நான் அகற்றிவிடுவேன்॥

Verse 40

तथोक्ता सा समाश्वस्ता वक्तुकामा तदप्रियम् ॥४०॥परिपीडयितुं भूयो भर्तारमुपचक्रमे ।

அவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவள் ஆறுதல் பெற்றாள்; ஆயினும் அந்த அப்பிரியமான வேண்டுகோளைச் சொல்ல விரும்பி, கணவனை மீண்டும் மேலும் துன்புறுத்தத் தொடங்கினாள்.