Sarga 117
अत्र्याश्रमगमनम् तथा अनसूयोपदेशः (Arrival at Atri’s Hermitage and Anasuya’s Counsel)
अयोध्याकाण्ड
தபஸ்விகள் புறப்பட்ட பின், முன் தங்கிய இடத்தில் இனி தங்குவது உகந்ததல்ல என ஸ்ரீராமர் எண்ணுகிறார். பரதன், அந்தப்புர ராணிகள், அயோத்தி மக்கள் ஆகியோரின் நினைவுகள் மனத்தை கலங்கச் செய்கின்றன; மேலும் பரதசேனையின் முகாமால் குதிரை-யானைகள் முதலியவற்றால் அந்த இடம் உடல்மாசு பெற்றதாகவும் தோன்றுகிறது. ஆகவே ராமர் சீதா, லக்ஷ்மணருடன் புறப்பட்டு பகவான் அத்ரியின் ஆசிரமத்தை அடைகிறார். ராமர் வணங்க, அத்ரி அவரை மகனென அன்புடன் ஏற்று சிறந்த விருந்தோம்பல் செய்து, லக்ஷ்மணரையும் சீதையையும் ஆறுதல் கூறுகிறார். பின்னர் அவர் தமது முதுமை பெற்ற மனைவி, கடுந்தபஸால் புகழ்பெற்ற தபஸ்வினி அனசூயையை அழைக்கிறார்—உலகநலனுக்கான அவளது தபோபல மகிமை (அன்னவளத்தை அளித்தல், கங்கையின் ஓட்டத்திற்குக் காரணமாதல், தடைகளை நீக்குதல், தெய்வப் பணிக்காக காலமாற்றம் போன்ற தபம்) பிரசித்தம் எனக் கூறி—சீதையை அவளிடம் செல்லுமாறு ஆணையிடுகிறார். சீதா அனசூயையை பிரதட்சிணம் செய்து வணங்கி, மிகுந்த முதுமையால் நடுங்கும் உடலைக் கண்டு நலன் விசாரிக்கிறாள். சீதையின் தர்மநடத்தைப் பார்த்து மகிழ்ந்த அனசூயை, ராமனைத் தொடர்ந்து வனக்கஷ்டங்களை ஏற்றுக் கொண்ட தீர்மானத்தைப் பாராட்டி, பதிவிரதா-தர்மத்தை உபதேசிக்கிறாள்—நற்குணமுள்ள பெண்ணுக்கு கணவரே பரம சரணம், தெய்வத்துக்கு ஒப்பானவர்; நிஷ்டை கீர்த்தியும் புண்ணியமும் தரும், கட்டுப்பாடற்ற காமம் வீழ்ச்சிக்கும் அபகீர்த்திக்கும் காரணம். இச்சர்கத்தில் பயணவிவரம், விருந்தோம்பல் முறை, தபோமகிமை, சீதைக்கான நெறியுரை ஆகியவை ஒன்றிணைகின்றன.
Shlokas
Verse 1
राघव स्त्वथ यातेषु तपस्विषु विचिन्तयन्।न तत्रारोचयद्वासं कारणैर्बहुभिस्तदा।।।।
தவசிகள் புறப்பட்ட பின் ராகவன் ஆழ்ந்து சிந்தித்து, பல காரணங்களால் அங்கே இனி தங்குவது உகந்ததல்ல எனக் கருதினான்।
Verse 2
इह मे भरतो दृष्टो मातरश्च सनागराः।सा च मे स्मृतिरन्वेति तान्नित्यमनुशोचतः।।।।
இங்கே நான் பரதனையும், என் தாய்மார்களையும், நகரவாசிகளையும் கண்டேன். அவர்களுக்காக இடையறாது வருந்தும் எனக்கு அந்த நினைவே தொடர்ந்து என்னைத் தொடர்கிறது.
Verse 3
स्कन्धावारनिवेशेन तेन तस्य महात्मनः।हयहस्तिकरीषैश्च उपमर्दः कृतो भृशम्।।।।
மகாத்மா பரதனின் படை அங்கே முகாமிட்டதால், குதிரை யானைகளின் சாணமும் காலடித் தள்ளாடலும் காரணமாக அந்த இடம் மிகுந்த அழுக்குடனும் சிதைவுடனும் ஆனது.
Verse 4
तस्मादन्यत्र गच्छाम इति सञ्चिन्त्य राघवः।प्रातिष्ठत स वैदेह्या लक्ष्मणेन च सङ्गतः।।।।
“ஆகையால் நாம் வேறிடத்திற்குச் செல்வோம்” என்று தீர்மானித்து ராகவன் வைதேஹி மற்றும் லக்ஷ்மணனுடன் புறப்பட்டான்।
Verse 5
सोऽत्रेराश्रममासाद्य तं ववन्दे महायशाः।तं चापि भगवानत्रिः पुत्रवत्प्रत्यपद्यत।।।।
அத்திரி முனிவரின் ஆசிரமத்தை அடைந்த மகாயசஸ்வி ராமன் அவரை வணங்கினான்; பகவான் அத்திரியும் அவனை மகனென அன்புடன் ஏற்றுக் கொண்டார்।
Verse 6
स्वयमातिथ्यमादिश्य सर्वमन्यत्सुसत्कृतम्।सौमित्रिं च महाभागां सीतां च समसान्त्वयत्।।।।
அத்திரி தாமே முறையாக விருந்தோம்பலை ஏற்பாடு செய்து, சௌமித்ரியையும் மகாபாக்யவதி சீதையையும் இனிய வார்த்தைகளால் ஆறுதல் கூறினார்।
Verse 7
पत्नीं च समनुप्राप्तां वृद्धामामन्त्र्य सत्कृताम्।सान्त्वयामास धर्मज्ञः सर्वभूतहिते रतः।।।।
தர்மத்தை அறிந்தும் எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டும் இருந்த அத்திரி, இப்பொழுதே வந்த அனைவராலும் மதிக்கப்படும் தம் முதிய மனைவியை அழைத்து ஆறுதல் கூறினார்।
Verse 8
आनसूयां महाभागां तापसीं धर्मचारिणीम्प्रतिगृह्णीष्व वैदेहीमब्रवीदृषिसत्तमः।रामाय चाऽचचक्षे तां तापसीं धर्मचारिणीम्।।।।
முனிவருள் சிறந்தவர், தர்மநெறி கடைப்பிடிக்கும் மகாபாக்யவதி தவசியான அனசூயையை நோக்கி, “வைதேஹியை ஏற்றுக் கொள்” என்று கூறினார்; மேலும் ராமனிடமும் அந்த தர்மநிலையுடைய தவசியைப் பற்றி எடுத்துரைத்தார்।
Verse 9
दश वर्षाण्यनावृष्ट्या दग्धे लोके निरन्तरम्।।।।यया मूलफले सृष्टे जाह्नवी च प्रवर्तिता।उग्रेण तपसा युक्ता नियमैश्चाप्यलङ्कृता।।।।दश वर्ष सहास्राणि तया तप्तं महत्तपः।अनसूया व्रतै स्स्नाता प्रत्यूहाश्च निवर्तिताः।।।।देवकार्यनिमित्तं च यया सन्त्वरमाणया।दशरात्रं कृता रात्रि स्सेयं मातेव तेऽनघ।।।।
அனக ராமா! பத்து ஆண்டுகள் மழையின்மையால் உலகம் இடையறாது எரிந்தபோது, இவளே மூலமும் கனியும் உண்டாக்கி, ஜாஹ்னவி (கங்கை) ஓடச் செய்தாள். கடும் தவத்தால் இணைந்தவளாய், நியமங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாய், பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் மகத்தான தவம் செய்தாள்; விரதங்களில் நீராடியவளாய், தடைகளைத் திருப்பி நீக்கினாள். தேவர்களின் காரியத்திற்காக விரைந்து, பத்து இரவுகளை ஒரே இரவுபோல் ஆக்கினாள். இத்தகைய அனசூயை உனக்கு தாய்போன்றவள்.
Verse 10
दश वर्षाण्यनावृष्ट्या दग्धे लोके निरन्तरम्।।2.117.9।।यया मूलफले सृष्टे जाह्नवी च प्रवर्तिता।उग्रेण तपसा युक्ता नियमैश्चाप्यलङ्कृता।।2.117.10।।दश वर्ष सहास्राणि तया तप्तं महत्तपः।अनसूया व्रतै स्स्नाता प्रत्यूहाश्च निवर्तिताः।।2.117.11।।देवकार्यनिमित्तं च यया सन्त्वरमाणया।दशरात्रं कृता रात्रि स्सेयं मातेव तेऽनघ।।2.117.12।।
வேர்-கனிகளை உருவாக்கி, ஜாஹ்னவி (கங்கை) நதியைப் பாயச் செய்தவளும் அவளே; கடும் தவத்தில் ஈடுபட்டு, நியமங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளும் அவளே।
Verse 11
दश वर्षाण्यनावृष्ट्या दग्धे लोके निरन्तरम्।।2.117.9।।यया मूलफले सृष्टे जाह्नवी च प्रवर्तिता।उग्रेण तपसा युक्ता नियमैश्चाप्यलङ्कृता।।2.117.10।।दश वर्षसहास्राणि यया तप्तं महत् तपः।अनसूया व्रतै स्स्नाता प्रत्यूहाश्च निवर्तिताः।।2.117.11।।देवकार्यनिमित्तं च यया सन्त्वरमाणया।दशरात्रं कृता रात्रि स्सेयं मातेव तेऽनघ।।2.117.12।।
அவள் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் மகத்தான கடுந்தவம் செய்தாள். விரதங்களால் தூய்மையடைந்த அனசூயை எழுந்த தடைகளையும் நீக்கினாள்.
Verse 12
दश वर्षाण्यनावृष्ट्या दग्धे लोके निरन्तरम्।।2.117.9।।यया मूलफले सृष्टे जाह्नवी च प्रवर्तिता।उग्रेण तपसा युक्ता नियमैश्चाप्यलङ्कृता।।2.117.10।।दश वर्ष सहास्राणि तया तप्तं महत्तपः।अनसूया व्रतै स्स्नाता प्रत्यूहाश्च निवर्तिताः।।2.117.11।।देवकार्यनिमित्तं च यया सन्त्वरमाणया।दशरात्रं कृता रात्रि स्सेयं मातेव तेऽनघ।।2.117.12।।
தேவர்களின் காரியத்திற்காக, விரைந்த உறுதியுடன் அவள் பத்து இரவுகளை ஒரே இரவாகச் செய்தாள். குற்றமற்றவளே, அவள் உனக்கு தாயைப் போன்றவள்.
Verse 13
तामिमां सर्वभूतानां नमस्कार्यां यशस्विनीम्अभिगच्छतु वैदेही वृद्धामक्रोधनां सदा।अनसूयेति या लोके कर्मभिः ख्यातिमागता।।।।
எல்லா உயிர்களாலும் வணங்கத்தக்க, புகழ்மிக்க, முதுமையடைந்த, எப்போதும் கோபமற்ற—தன் செயல்களால் உலகில் ‘அனசூயை’ எனப் பெயர் பெற்ற அந்தப் பெருமாட்டை வைதேகி அணுகட்டும்.
Verse 14
एवं ब्रुवाणं तमृषिं तथेत्युक्त्वा स राघवः।सीतामुवाच धर्मज्ञामिदं वचनमुत्तमम्।।।।
இவ்வாறு கூறிய அந்த முனிவருக்கு ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி, ராகவன் தர்மத்தை அறிந்த சீதையிடம் இந்தச் சிறந்த சொற்களை உரைத்தான்.
Verse 15
राजपुत्रि श्रुतमिदं मुनेरस्य समीरितम्।श्रेयोऽर्थमात्मनश्शीघ्रमभिगच्छ तपस्विनीम्।।।।
அரசகுமாரியே, இம்முனிவர் உரைத்ததை நீ கேட்டாய். உன் நலனுக்காக விரைந்து அந்தத் தவஸ்வினியை அணுகிச் செல்॥
Verse 16
सीता त्वेतद वचः श्रुत्वा राघवस्य हितैषिणः।तामत्रिपन्तीं धर्मज्ञामभिचक्राम मैथिली।।।।
ராகவனின் நலனுக்காக உரைத்த சொற்களை கேட்ட மைதிலி சீதை, தர்மத்தை அறிந்த அத்ரியின் மனைவி அனசூயையை அணுகினாள்॥
Verse 17
शिथिलां वलितां वृद्धां जरापाण्डुरमूर्धजाम्।सततं वेपमानाङ्गीं प्रवाते कदलीं यथा।। ।।तां तु सीता महाभागामनसूयां पतिव्रताम्।अभ्यवादयदव्यग्रा स्वं नाम समुदाहरत्।।।।
அவள் பலவீனமுற்று, சுருக்கங்களுடன், முதுமையடைந்தவள்; முதுமையால் அவளது தலைமுடி வெண்மையாயிற்று. அவளது அங்கங்கள் இடையறாது நடுங்கின; பலத்த காற்றில் வாழைமரம் நடுங்குவது போல॥
Verse 18
शिथिलां वलितां वृद्धां जरापाण्डुरमूर्धजाम्।सततं वेपमानाङ्गीं प्रवाते कदलीं यथा।। 2.117.17।।तां तु सीता महाभागामनसूयां पतिव्रताम्।अभ्यवादयदव्यग्रा स्वंनाम समुदाहरत्।।2.117.18।।
அப்போது சீதை மனம் சிதறாது, பெரும்பாக்கியமுடைய பத்தினியான அனசூயையை வணங்கி, தன் பெயரையும் கூறினாள்॥
Verse 19
अभिवाद्य च वैदेही तापसीं तामनिन्दिताम्।बद्धाञ्जलिपुटा हृष्टा पर्यपृच्छदनामयम्।।।।
வைதேகி அந்தக் குற்றமற்ற தவஸ்வினியை வணங்கி, மகிழ்ச்சியுடன் கைகூப்பி, அவளது நலநிலை பற்றி விசாரித்தாள்॥
Verse 20
ततस्सीतां महाभागां दृष्ट्वा तां धर्मचारिणीम्।सान्त्वयन्त्यब्रवीद्धृष्टा दिष्ट्या धर्ममवेक्षसे।।।।
அப்போது தர்மநெறியில் நிலைத்த மகாபாகையான சீதையைப் பார்த்து அனசூயை மகிழ்ந்து, அவளுக்கு ஆறுதல் கூறி சொன்னாள்—“நீ பாக்கியவதி; நீ தர்மத்தையே நோக்கி நடக்கிறாய்.”
Verse 21
त्यक्त्वा ज्ञातिजनं सीते मानमृद्धं च भामिनि।अवरुद्धं वने रामं दिष्ट्या त्वमनुगच्छसि।।।।
“ஓ சீதே, ஓ நற்குலப் பெண்ணே! உறவினரையும் வளமான மான-சுகங்களையும் துறந்து, வனவாசத்தில் கட்டுப்பட்ட ராமனை நீ நல்விதியால் பின்தொடர்கிறாய்.”
Verse 22
नगरस्थो वनस्थो वा पापो वा यदि वा शुभः।यासां स्त्रीणां प्रियो भर्ता तासां लोका महोदयाः।।।।
“கணவர் நகரத்தில் இருந்தாலும் வனத்தில் இருந்தாலும், பாவியாயினும் புண்ணியவானாயினும்—யாருக்கு கணவர் பிரியமானவராக இருக்கிறாரோ, அவர்கள் மகத்தான பலன் தரும் உலகங்களை அடைகிறார்கள்.”
Verse 23
दुश्शीलः कामवृत्तो वा धनैर्वा परिवर्जितः।स्त्रीणामार्यस्वभावानां परमं दैवतं पतिः।।।।
“ஆரியச் சுபாவமுடைய பெண்களுக்கு கணவரே பரம தெய்வம்—அவர் தீயொழுக்கமுடையவராயினும், இன்பவேட்கையுடையவராயினும், செல்வமற்றவராயினும் கூட.”
Verse 24
नातो विशिष्टं पश्यामि बान्धवं विमृशन्त्यहम्।सर्वत्र योग्यं वैदेहि तपः कृतमिवाव्ययम्।।।।
“ஓ வைதேஹி! சிந்தித்துப் பார்த்தால் கணவரைவிட உயர்ந்த உறவு எனக்கு எதுவும் தோன்றவில்லை; அவர் எந்நிலையிலும் சாரத்தக்கவர்—செய்த தவம் அழியாததுபோல்.”
Verse 25
न त्वेवमवगच्छन्ति गुणदोषमसत्त्स्रियः।कामवक्तव्यहृदया भर्तृनाथाश्चरन्ति याः।।।।
ஆனால் தீய பெண்கள் இவ்வாறு நற்குணம்–தீக்குணம் என்னும் வேறுபாட்டை உணரார். ஆசையும் தன்னிச்சையும் தூண்டும் உள்ளத்துடன், கணவரைத் தம் வசத்திலுள்ளவரென எண்ணி எங்கும் அலைவார்.
Verse 26
प्राप्नुवन्त्य यशश्चैव धर्मभ्रंशं च मैथिलि।अकार्यवशमापन्नाः स्त्रियो याः खलु तद्विधाः।।।।
மைத்திலீ! செய்யக்கூடாதவற்றின் வசப்பட்ட பெண்கள் நிச்சயமாக அவமானத்தையும் தர்மச் சிதைவையும் அடைவர்.
Verse 27
त्वद्विधास्तु गुणैर्युक्ता दृष्ट लोक परावराः।स्त्रिय स्स्वर्गे चरिष्यन्ति यथा धर्मकृतस्तथा।।।।
ஆனால் உன்னைப் போன்ற நற்குணம் நிறைந்த, உலகில் உயர்வு–தாழ்வு அறிந்த பெண்கள், தர்மம் செய்தவர்களைப் போலச் சொர்க்கத்தில் தடையின்றி உலாவர்.
Verse 28
तदेवमेनं त्वमनुव्रता सती पतिव्रतानां समयानुवर्तिनी।भव स्वभर्तु स्सहधर्मचारिणी यशश्च धर्मं च तत स्समाप्स्यसि।।।।
ஆகையால் நீ சதியாக இருந்து, ராமனைப் பின்பற்றி, பத்தினியரின் நிலைமுறை ஒழுக்கத்தை அனுசரித்து, உன் கணவரின் சகதர்மசாரிணியாக இரு; அப்பொழுது புகழும் தர்மமும் இரண்டையும் அடைவாய்.
Frequently Asked Questions
Rāma must decide whether to remain at a place burdened by grief-laden memories and ritual/physical impurity from an army camp; he chooses relocation, prioritizing mental steadiness, appropriate residence, and dharmic propriety during exile.
Anasūyā frames fidelity and disciplined conduct as a woman’s stabilizing dharma: the husband is treated as the highest relational refuge, discernment guards against desire-driven wrongdoing, and steadfast virtue yields lasting renown and merit.
The key landmark is Atri’s forest āśrama, a cultural node of ascetic hospitality and instruction; associated motifs include the skandhāvāra (army encampment) and the sacred Gaṅgā (Jāhnavī) invoked in Anasūyā’s hagiography.
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.