Sarga 59

Verse 1

इति ब्रुवन्तं तं सूतं सुमन्त्रं मन्त्रिसत्तमम्।ब्रूहि शेषं पुनरिति राजा वचनमब्रवीत्।।2.59.1।।

இவ்வாறு பேசிக் கொண்டிருந்த அந்த தேரோட்டி, அமைச்சர்களில் சிறந்த சுமந்திரனை நோக்கி அரசன் கூறினான்: “மீதியையும் மீண்டும் சொல்.”

Verse 2

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सुमन्त्रो बाष्पविक्लबः।कथयामास भूयोऽपि रामसन्देशविस्तरम्।।2.59.2।।

அவ்வசனங்களைச் செவிமடுத்த சுமந்திரன் கண்ணீரால் கலங்கினான். பின்னர் ராமன் அனுப்பிய செய்தியை மீண்டும் விரிவாக எடுத்துரைத்தான்.

Verse 3

जटाः कृत्वा महाराज चीरवल्कलधारिणौ।गङ्गामुत्तीर्य तौ वीरौ प्रयागाभिमुखौ गतौ।।2.59.3।।

மகாராஜா! ஜடைகளைத் தரித்து, சீர்-வல்கல ஆடைகளை அணிந்த அந்த இரு வீரரும் கங்கையைத் தாண்டி, பிரயாகத்தை நோக்கி முன்னே சென்றனர்.

Verse 4

अग्रतो लक्ष्मणो यातः पालयन्रघुनन्दनम्।तांस्तथा गच्छतो दृष्ट्वा निवृत्तोऽस्म्यवशस्तदा।।2.59.4।।

லக்ஷ்மணன் முன்னே சென்றான்; ரகுகுல நந்தனன் ஸ்ரீராமனை காவல் காத்தான். அவர்கள் அவ்வாறு புறப்படுவதைக் கண்டு, நான் அப்போது இயலாமையால் திரும்பிவந்தேன்.

Verse 5

ममत्वश्वा निवृत्तस्य न प्रावर्तन्त वर्त्मनि।उष्णमश्रु प्रमुञ्चन्तो रामे सम्प्रस्थिते वनम्।।2.59.5।।

ஸ்ரீராமன் வனத்திற்குப் புறப்பட்டபின், நான் திரும்பும் போது என் குதிரைகள் வழியில் முன்னே செல்லவில்லை; அவை சூடான கண்ணீரைச் சிந்தின.

Verse 6

उभाभ्यां राजपुत्राभ्यामथ कृत्वाहमञ्जलिम्।प्रस्थितो रथमास्थाय तद्दुःखमपि धारयन्।।2.59.6।।

பின்னர் இரு அரசகுமாரர்களுக்கும் கைகூப்பி வணங்கி, நான் தேரில் ஏறிப் புறப்பட்டேன்; அந்தத் துயரையும் அடக்கிக் கொண்டேன்.

Verse 7

गुहेन सार्धं तत्रैव स्थितोऽस्मि दिवसान्बहून्।आशया यदि मां रामः पुन श्शब्दापयेदिति।।2.59.7।।

குகனுடன் சேர்ந்து நான் அங்கேயே பல நாட்கள் தங்கினேன்; ‘ஸ்ரீராமன் மீண்டும் என்னை அழைப்பாரோ’ என்ற நம்பிக்கையால்.

Verse 8

विषये ते महाराज रामव्यसनकर्शिताः।अपि वृक्षाः परिम्लानास्सपुष्पाङ्कुरकोरकाः।।2.59.8।।

மகாராஜா, உங்கள் நாட்டில் ராமனுக்கு ஏற்பட்ட பேராபத்தின் துயரால் ஒடுக்கப்பட்டு, மலர், முளை, மொட்டு கொண்டிருந்தாலும் மரங்கள்கூட வாடி மங்கின.

Verse 9

उपतप्तोदका नद्यः पल्वलानि सरांसि च।परिशुष्कपलाशानि वनान्युपवनानि च।।2.59.9।।

நதிகளின் நீர் வெப்பமடைந்து ஓடுகிறது; குளங்களும் ஏரிகளும் அதுபோலவே; காடுகளும் தோட்டங்களும் சுருங்கி உலர்ந்த இலைகளால் நிறைந்துள்ளன.

Verse 10

न च सर्पन्ति सत्त्वानि व्यासा न प्रचरन्ति च।रामशोकाभिभूतं तन्निष्कूजमभवद्वनम्।।2.59.10।।

உயிரினங்கள் அசையவில்லை; கொடிய விலங்குகளும் உலாவவில்லை. ஸ்ரீராமன் பிரிவுத் துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டதுபோல் அந்த வனம் ஒலியற்ற, குரலற்ற நிசப்தமாயிற்று॥

Verse 11

लीनपुष्करपत्राश्च नरेन्द्र कलुषोदकाः।सन्तप्तपद्माः पद्मिन्यो लीनमीनविहङ्गमाः।।2.59.11।।

அரசே! தாமரைத் தடாகங்களின் நீர் கலங்கியது; நீலத்தாமரை இலைகள் மூழ்கி வாடின; தாமரைகள் வெப்பத்தால் சுட்டதுபோல் குமிழ்ந்தன; மீன்களும் நீர்ப்பறவைகளும் மறைந்தன॥

Verse 12

जलजानि च पुष्पाणि माल्यानि स्थलजानि च।नाद्य भान्त्यल्पगन्धीनि फलानि च यथापुरम्।।2.59.12।।

நீரில் பிறந்த மலர்களும் நிலத்தில் பிறந்த மலர்மாலைகளும்—பழங்களும் கூட—இன்று முன்புபோல் ஒளிரவில்லை; மணம் மங்கியது, அழகும் குறைந்தது॥

Verse 13

अत्रोद्यानानि शून्यानि प्रलीनविहगनि च।न चाभिरामा नारामान्पश्यामि मनुजर्षभ।।2.59.13।।

இங்குள்ள பூங்காக்கள் வெறிச்சோடி உள்ளன; பறவைகளும் ஒளிந்து மறைந்தன. மனிதர்களில் சிறந்தவனே! முன்புபோல் இனிமை தரும் தோட்டங்களை இனி நான் காணவில்லை॥

Verse 14

प्रविशन्तमयोध्यां मां न कश्चिदभिनन्दति।नरा राममपश्यन्तो निश्श्वसन्ति मुहुर्मुहुः।।2.59.14।।

நான் அயோத்தியில் நுழைந்தபோது யாரும் என்னை வரவேற்கவில்லை. ஸ்ரீராமனை காணாத மக்கள் மீண்டும் மீண்டும் ஆழ்ந்த நெடுமூச்சு விட்டனர்॥

Verse 15

देव राजरथं दृष्ट्वा विना राममिहागतम्।दुःखादश्रुमुखस्सर्वो राजमार्गगतो जनः।।2.59.15।।

ஐயா! ராமன் இன்றி அரசரதம் இங்கு வந்ததைக் கண்ட ராஜவீதியில் கூடிய மக்கள் அனைவரும் துயரால் கண்ணீர் முகங்களாயினர்.

Verse 16

हर्म्यैर्विमानैः प्रासादैरवेक्ष्यरथमागतम्।हाहाकारकृतानार्यो रामादर्शनकर्शिताः।।2.59.16।।

மாளிகைகள், உயர்ந்த மாடங்கள், அரண்மனைகளிலிருந்து பெண்கள் ரதம் வருவதைக் கண்டனர். ராமனை காணாத வேதனையால் ‘அய்யோ! அய்யோ!’ எனக் கதறினர்.

Verse 17

आयतैर्विमलैर्नेत्रैरश्रुवेगपरिप्लुतैः।अन्योन्यमभिवीक्षन्तेऽव्यक्तमार्ततराः स्त्रियः।।2.59.17।।

பெரிய தூய கண்கள் கண்ணீரின் வேகத்தால் நிரம்ப, மிகுந்த வேதனையுற்ற பெண்கள் சொல்லின்றி ஒருவரை ஒருவர் நோக்கினர்.

Verse 18

नामित्राणां न मित्राणामुदासीनजनस्य च।अहमार्ततया किञ्चिद्विशेषमुपलक्षये।।2.59.18।।

அந்த வேதனையில் எனக்கு எவ்வித வேறுபாடும் தெரியவில்லை—பகைவர்களிலும் நண்பர்களிலும் அலட்சியமானவர்களிலும்; அனைவரின் துயரும் ஒரேபோலவே தோன்றியது.

Verse 19

अप्रहृष्टमनुष्या च दीननागतुरङ्गमा।आर्तस्वरपरिम्लाना विनिश्श्वसितनिस्स्वना।।2.59.19।।निरानन्दा महाराज रामप्रव्राजनातुरा।कौसल्या पुत्रहीनेव अयोध्या प्रतिभाति मा।।2.59.20।।

அப்போது அயோத்தி மக்கள் மகிழ்வின்றி இருந்தனர்; யானைகளும் குதிரைகளும் கூட தளர்ந்து துயருற்றன. அந்த நகரம் ஆற்றலற்ற ஆற்றுக்குரல்களால் மங்கிப் போய், ஆழ்ந்த நெடுமூச்சுகளின் ஒலியால் முழங்கியது.

Verse 20

अप्रहृष्टमनुष्या च दीननागतुरङ्गमा।आर्तस्वरपरिम्लाना विनिश्श्वसितनिस्स्वना।।2.59.19।।निरानन्दा महाराज रामप्रव्राजनातुरा।कौसल्या पुत्रहीनेव अयोध्या प्रतिभाति मा।।2.59.20।।

மகாராஜா! ராமனின் வனவாசத்தால் துயருற்று மகிழ்வற்ற அயோத்தி, எனக்குப் புதல்வனை இழந்த கௌசல்யையைப் போலவே தோன்றுகிறது.

Verse 21

सूतस्य वचनं श्रुत्वा वाचा परमदीनया।बाष्पोपहतया राजा तं सूतमिदमब्रवीत्।।2.59.21।।

சாரதியின் சொற்களை கேட்ட அரசன், மிகுந்த துயரக் குரலில், கண்ணீரால் அடைத்த குரலுடன், அந்தச் சூதன் சுமந்திரனிடம் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 22

कैकेय्या विनियुक्तेन पापाभिजनभावया।मया न मन्त्रकुशलैर्वृद्धैस्सह समर्थितम्।।2.59.22।।

பாவமிகு நோக்கமும் தீய உறவுகளும் கொண்ட கைகேயியின் தூண்டுதலால், அரசியல் நுண்ணறிவு உடைய மூத்த அமைச்சர்களுடன் ஆலோசித்து அதை உறுதிப்படுத்த நான் செய்யவில்லை.

Verse 23

न सुहृद्भिर्नचामात्यैर्मन्त्रयित्वा न नैगमैः।मयायमर्थस्सम्मोहात् स्त्रीहेतो स्सहसा कृतः।।2.59.23।।

நண்பர்களுடனும் அமைச்சர்களுடனும், விவேகமுள்ள நகர்மக்களுடனும் ஆலோசிக்காமல்—மயக்கத்தால், ஒரு பெண்ணின் காரணமாக, நான் இதை அவசரமாகச் செய்து விட்டேன்.

Verse 24

भवितव्यतया नूनमिदं वा व्यसनं महत्।कुलस्यास्य विनाशाय प्राप्तं सूत यदृच्छया।।2.59.24।।

ஓ சூதனே! நிச்சயமாக இந்தப் பெரும் துயரம் விதியின் வலியால் வந்தது; இந்தக் குலத்தின் அழிவிற்கே தானாக வந்து சேர்ந்ததுபோல் உள்ளது॥2.59.24॥

Verse 25

सूत यद्यस्ति ते किञ्चिन्मया तु सुकृतं कृतम्।त्वं प्रापयाऽऽशु मां रामं प्राणास्सन्त्वरयन्तिमाम्।।2.59.25।।

ஓ சூதனே! நான் உனக்குச் சிறிதளவாவது நன்மை செய்திருந்தால், உடனே என்னை ராமரிடம் கொண்டு செல்; என் உயிர்மூச்சே என்னை விரைவில் இறுதிக்குத் தள்ளுகிறது॥2.59.25॥

Verse 26

यद्यद्यापि ममैवाज्ञा निवर्तयतु राघवम्।न शक्ष्यामि विना रामं मुहूर्तमपि जीवितुम्।।2.59.26।।

இப்போதும் என் ஆணை ராகவனைத் திரும்பச் செய்யக் கூடியதாக இருந்தால் அப்படியே ஆகட்டும்; ஏனெனில் ராமனை இன்றி நான் ஒரு கணமும் வாழ இயலேன்॥2.59.26॥

Verse 27

अथवाऽपि महाबाहुर्गतो दूरं भविष्यति।मामेव रथमारोप्य शीघ्रं रामाय दर्शय।।2.58.27।।

அல்லது அந்த மகாபாகு தூரம் சென்றிருந்தால், என்னைத் தேரில் ஏற்றி விரைவில் ராமரின் தரிசனத்தை அளி॥2.59.27॥

Verse 27

अथवाऽपि महाबाहुर्गतो दूरं भविष्यति।मामेव रथमारोप्य शीघ्रं रामाय दर्शय।।2.58.27।।

அல்லது அந்த மகாபாகு தூரம் சென்றிருந்தால், என்னைத் தேரில் ஏற்றி விரைவில் ராமரின் தரிசனத்தை அளி॥2.59.27॥

Verse 28

वृत्तदंष्ट्रो महेष्वासः क्वासौ लक्ष्मणपूर्वजः।यदि जीवामि साध्वेनं पश्येयं सीतया सह।।2.59.28।।

அழகிய பற்களையுடைய அந்த மகாதனுர்தரன்—லக்ஷ்மணனின் மூத்தவன்—எங்கே? நான் உயிரோடு இருந்தால், சீதையுடன் அவரை நலமுடன் காண இயலுமோ॥2.59.28॥

Verse 29

लोहिताक्षं महाबाहुमामुक्तमणिकुण्डलम्।रामं यदि न पश्येयं गमिष्यामि यमक्षयम्।।2.59.29।।

செந்நிறக் கண்களும், மகாபுஜங்களும் உடைய, மணியணிந்த குண்டலங்களைத் தரித்த ஸ்ரீராமனை நான் காணாவிடில், நான் யமலோகம்—மரணத்தின் வாசஸ்தலம்—செல்வேன்.

Verse 30

अतो नु किं दुःखतरं सोऽहमिक्ष्वाकुनन्दनम्।इमामवस्थामापन्नो नेह पश्यामि राघवम्।।2.59.30।।

இதற்கும் மேலான துயரம் என்ன? இந்நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட நான், இக்ஷ்வாகு குலத்தின் ஆனந்தமான ராகவனை இங்கே காண இயலவில்லை.

Verse 31

हा राम रामानुज हा हा वैदेहि तपस्विनि।न मां जानीत दुःखेन म्रियमाणतमनाथवत्।।2.59.31।।

அய்யோ ராமா! அய்யோ ராமானுஜா! அய்யோ வைதேஹி, தவஸ்வினியே! துயரத்தால் நான் ஆதரவற்றவனைப் போல மரணமடைந்து கொண்டிருக்கிறேன் என்பதை நீங்கள் அறியவில்லை.

Verse 32

स तेन राजा दुःखेन भृशमर्पितचेतनः।अवगाढस्सुदुष्पारं शोकसागरमब्रवीत्।।2.59.32।।

அந்தத் துயரால் அரசனின் மனம் முற்றிலும் சோர்ந்தது; கடக்க இயலாத சோகக் கடலில் மூழ்கி, அவர் இவ்வாறு உரைத்தார்.

Verse 33

रामशोकमहाभोगस्सीताविरहपारगः।श्वसितोर्मि महावर्तो बाष्पफेनजालाविलः।।2.59.33।।बाहुविक्षेपमीनौघो विक्रन्दित महास्वनः।प्रकीर्णकेशशैवालः कैकेयीबडबामुखः।।2.59.34।।ममाश्रुवेगप्रभवः कुब्जावाक्यमहाग्रहः।वरवेलो नृशंसाया रामप्रव्राजनायतः।।2.59.35।।यस्मिन्बत निमग्नोऽहं कौसल्ये राघवं विना।दुस्तरो जीवता देवि मयाऽयं शोकसागरः।।2.59.36।।

இந்த ‘சோகக் கடல்’ ராமவியோகத்தின் பேர்விரிவைக் கொண்டது; சீதாபிரிவே அதன் அப்பாற்கரை. இதன் அலைகளும் சுழல்களும் என் நெடுமூச்சுகள்; இதன் நீர் கண்ணீரின் நுரையால் கலங்கிக் குமிழ்ந்து மங்கியுள்ளது.

Verse 34

रामशोकमहाभोगस्सीताविरहपारगः।श्वसितोर्मि महावर्तो बाष्पफेनजालाविलः।।2.59.33।।बाहुविक्षेपमीनौघो विक्रन्दित महास्वनः।प्रकीर्णकेशशैवालः कैकेयीबडबामुखः।।2.59.34।।ममाश्रुवेगप्रभवः कुब्जावाक्यमहाग्रहः।वरवेलो नृशंसाया रामप्रव्राजनायतः।।2.59.35।।यस्मिन्बत निमग्नोऽहं कौसल्ये राघवं विना।दुस्तरो जीवता देवि मयाऽयं शोकसागरः।।2.59.36।।

என் கரங்களின் அலைச்சல் மீன்களின் கூட்டமென, என் கருணக் கதறல் அதன் பேரொலியென. சிதறிய என் கூந்தல் அதன் பாசியென, கைகேயி அந்தச் சோகக் கடலின் படபா-முக அக்கினியென உள்ளது।

Verse 35

रामशोकमहाभोगस्सीताविरहपारगः।श्वसितोर्मि महावर्तो बाष्पफेनजालाविलः।।2.59.33।।बाहुविक्षेपमीनौघो विक्रन्दित महास्वनः।प्रकीर्णकेशशैवालः कैकेयीबडबामुखः।।2.59.34।।ममाश्रुवेगप्रभवः कुब्जावाक्यमहाग्रहः।वरवेलो नृशंसाया रामप्रव्राजनायतः।।2.59.35।।यस्मिन्बत निमग्नोऽहं कौसल्ये राघवं विना।दुस्तरो जीवता देवि मयाऽयं शोकसागरः।।2.59.36।।

என் கண்ணீரின் பெருவெள்ளமே அதன் தோற்றம்; கூனியின் சொற்கள் அதன் பெருங்கரடிகள். கொடிய அரசியின் வரங்கள் அதன் கரை, ராமனின் வனவாசமே அதன் அகன்ற பரப்பு।

Verse 36

रामशोकमहाभोगस्सीताविरहपारगः।श्वसितोर्मि महावर्तो बाष्पफेनजालाविलः।।2.59.33।।बाहुविक्षेपमीनौघो विक्रन्दित महास्वनः।प्रकीर्णकेशशैवालः कैकेयीबडबामुखः।।2.59.34।।ममाश्रुवेगप्रभवः कुब्जावाक्यमहाग्रहः।वरवेलो नृशंसाया रामप्रव्राजनायतः।।2.59.35।।यस्मिन्बत निमग्नोऽहं कौसल्ये राघवं विना।दुस्तरो जीवता देवि मयाऽयं शोकसागरः।।2.59.36।।

அய்யோ கௌசல்யா! நான் இந்தச் சோகக் கடலில் மூழ்கியுள்ளேன்; ராகவனை இன்றி, அம்மையே, உயிரோடு இதைத் தாண்டுதல் எனக்கு அரிது.

Verse 37

अशोभनं योऽहमिहाद्य राघवं दिदृक्षमाणो न लभे सलक्ष्मणम्।इतीव राजा विलपन्महायशाः पपात तूर्णं शयने समूर्छितः।।2.59.37।।

‘எத்தனை அமங்கலம்! இங்கே நான் ராகவனை இலக்குமணனுடன் காண ஆவலுற்றும், அவரை அடைய இயலவில்லை.’ என்று புலம்பிய மகாயசஸ்வி அரசன் உடனே படுக்கையில் மயங்கி விழுந்தான்।

Verse 38

इति विलपति पार्थिवे प्रणष्टे करुणतरं द्विगुणं च रामहेतोः।वचनमनुनिशम्य तस्य देवी भयमगमत्पुनरेव राममाता।।2.59.38।।

இவ்வாறு புலம்பிய அரசன் மயங்கினான்; ராமனை முன்னிட்டு அவன் துயரம் மேலும் கருணையாய் இரட்டிப்பாயிற்று. அவன் சொற்களை கேட்ட ராமனின் தாய் அரசி மீண்டும் அச்சத்தில் ஆழ்ந்தாள்।