Sarga 45

Verse 1

अनुरक्ता महात्मानं रामं सत्यपराक्रमम्।अनुजग्मुः प्रयान्तं तं वनवासाय मानवाः।।।।

சத்தியப் பராக்கிரமம் உடைய மகாத்மா ராமனிடம் பக்தியுற்ற மக்கள், அவர் வனவாசத்திற்குப் புறப்பட்டபோது, அவரைத் தொடர்ந்து சென்றனர்.

Verse 2

निवर्तितेऽपि च बलात्सुहृद्वर्गे च राजनि।नैव ते संन्यवर्तन्त रामस्यानुगता रथम्।।।।

அரசனையும் நண்பர் வட்டத்தையும் வலுக்கட்டாயமாகத் திருப்பினாலும், ராமரதத்தைப் பின்தொடர்ந்தவர்கள் எவ்விதமும் திரும்பவில்லை; அவர்கள் ராமரதத்தையே தொடர்ந்து சென்றனர்॥

Verse 3

अयोध्यानिलयानां हि पुरुषाणां महायशाः।बभूव गुणसम्पन्नः पूर्णचन्द्र इव प्रियः।।।।

அயோத்தியில் வாழும் மக்களுக்கு, பெரும் புகழும் நற்குணங்களும் நிறைந்த ராமன், பௌர்ணமி நிலவைப் போல மிகப் பிரியமானவனாக இருந்தான்॥

Verse 4

स याच्यमानः काकुत्स्थः स्वाभिः प्रकृतिभिस्तदा।कुर्वाणः पितरं सत्यं वनमेवान्वपद्यत।।।।

காகுத்ஸ்த குலத்தோன்றலான ராமன், தன் மக்களால் எவ்வளவு வேண்டப்பட்டாலும், தந்தையின் வாக்கைச் சத்தியமாக்கும் நோக்கில் வனத்தையே நாடினார்।

Verse 5

अवेक्षमाणः सस्नेहं चक्षुषा प्रपिबन्निव।उवाच रामः स्नेहेन ताः प्रजाः स्वाः प्रजा इव।।।।

அன்புடன் அவர்களை நோக்கி—கண்களால் குடித்தெடுப்பதுபோல்—ராமன் அந்த மக்களிடம் தன் பிள்ளைகளிடம் பேசுவது போல மென்மையாக உரைத்தான்।

Verse 6

या प्रीतिर्बहुमानश्च मय्ययोध्यानिवासिनाम्।मत्प्रियार्थं विशेषेण भरते सा निवेश्यताम्।।।।

‘அயோத்திய வாசிகளே! என்மீது நீங்கள் காட்டிய அன்பும் மரியாதையும், எனக்குப் பிரியமானதற்காக—சிறப்பாக பரதனிடமே—நிறுத்துங்கள்.’

Verse 7

स हि कल्याणचारित्रः कैकेय्यानन्दवर्धनः।करिष्यति यथावद्वः प्रियाणि च हितानि च।।।।

‘பரதன் நற்குணச் செல்வன், கைகேயியின் ஆனந்தத்தை வளர்ப்பவன்; உங்களுக்கு இன்பமளிப்பதையும் உண்மையில் நலமளிப்பதையும்—இரண்டையும் முறையாகச் செய்வான்।’

Verse 8

ज्ञानवृद्धो वयोबालो मृदुर्वीर्यगुणान्वितः।अनुरूपः स वो भर्ता भविष्यति भयापहः।।।।

அவன் வயதில் இளையனாயினும் ஞானத்தில் முதிர்ந்தவன்—மென்மையுடனும் வீரமும் நற்குணங்களும் உடையவன். உங்களுக்கு ஏற்ற கணவனாகவும் காவலனாகவும் இருந்து, அச்சத்தை அகற்றுவான்.

Verse 9

स हि राजगुणैर्युक्तो युवराजः समीक्षितः।अपि चापि मया शिष्टैः कार्यं वो भर्तृशासनम्।।।।

அவன் அரசர்க்குரிய குணங்களால் நிறைந்தவன்; இளவரசனாகவும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவன். ஆகவே நான் செய்ததுபோலும், ஒழுக்கமுடையோர் செய்வதுபோலும், நீங்கள் கணவனின் ஆணையை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 10

न च सन्तप्येद्यथा चासौ वनवासं गते मयि।महाराजस्तथा कार्यो मम प्रियचिकीर्षया।।।।

நான் வனவாசத்திற்குச் சென்றபின் மகாராஜா துயரில் மூழ்காதபடி—எனக்கு இனியதைச் செய்ய விரும்பினால் அப்படியே செய்.

Verse 11

यथा यथा दाशरथि र्धर्म एवास्थितोऽभवत्।तथा तथा प्रकृतयो रामं पतिमकामयन्।।।।

தாசரதியின் புதல்வன் எவ்வளவு எவ்வளவு தர்மத்தில் மட்டும் உறுதியாக நின்றானோ, அவ்வளவு அவ்வளவு மக்கள் ராமனைத் தங்கள் ஆண்டவனாகவும் அரசனாகவும் விரும்பினர்.

Verse 12

बाष्पेण पिहितं दीनं रामः सौमित्रिणा सह।चकर्षेव गुणैर्बद्ध्वा जनं पुरनिवासिनम्।।।।

சௌமித்ரியுடன் இருந்த ராமன், கண்ணீரால் மறைந்த துயருற்ற நகரவாசிகளை, தன் நற்குணங்களால் கட்டிப் பிணைத்ததுபோல் பின்னால் இழுத்துச் சென்றான்.

Verse 13

ते द्विजास्त्रिविधं वृद्धा ज्ञानेन वयसौजसा।वयः प्रकम्पशिरसो दूरादूचुरिदं वचः।।।।

அந்த த்விஜர்கள்—ஞானம், வயது, தவவலிமை என மூன்று விதமாக முதிர்ந்தோர்—தூரத்தில் நின்று, முதுமையால் நடுங்கும் தலைகளுடன், இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தனர்.

Verse 14

वहन्तो जवना रामं भो भो जात्यास्तुरङ्गमाः।निवर्तध्वं न गन्तव्यं हिता भवत भर्तरि।।।।

உத்தம குலத்துச் சீக்கிரமான குதிரைகளே! ராமனைச் சுமந்து செல்பவர்களே—திரும்புங்கள்; இனி முன்னே செல்லாதீர். முன்னே செல்லுதல் தகாது; உங்கள் ஆண்டவனுக்கு நன்மை செய்க॥

Verse 15

कर्णवन्ति हि भूतानि विशेषेण तुरङ्गमाः।यूयं तस्मान्निवर्तध्वं याचनां प्रतिवेदिताः।।।।

எல்லா உயிர்களுக்கும் காதுகள் உண்டு; குறிப்பாகக் குதிரைகளுக்கு கேள்வி மிகத் தீவிரம். ஆகவே எங்கள் வேண்டுதலை உணர்ந்து நீங்கள் திரும்புங்கள்॥

Verse 16

धर्मतः स विशुद्धात्मा वीरः शुभदृढव्रतः।उपवाह्यस्तु वो भर्ता नापवाह्यः पुराद्वनम्।।।।

அவர் தர்மநிஷ்டன், தூய உள்ளத்தவன், வீரன், நல்விரதத்தில் உறுதியானவன். உங்கள் ஆண்டவனை நகரத்திலிருந்து காட்டிற்குக் கொண்டு செல்லக் கூடாது; அவரை மீண்டும் நகரத்திற்கே கொண்டு வர வேண்டும்॥

Verse 17

एवमार्तप्रलापांस्तान् वृद्धान् प्रलपतो द्विजान्।अवेक्ष्य सहसा रामो रथादवततार ह।।।।

இவ்வாறு துயரமுடன் புலம்பிய அந்த முதிய பிராமணர்களைக் கண்டு, ராமன் உடனே ரதத்திலிருந்து இறங்கினான்॥

Verse 18

पद्भ्यामेव जगामाथ ससीत स्सहलक्ष्मणः।सन्निकृष्टपदन्यासो रामो वनपरायणः।।।।

அப்போது வனவாசத்திற்குத் துணிந்த ஸ்ரீராமர், சீதையுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் ரதத்தை விட்டு கால்நடையாகச் சென்றார்; மெதுவாக, அருகருகே அடியெடுத்து வைத்து முன்னே நடந்தார்।

Verse 19

द्विजातींस्तु पदातींस्तान् रामश्चारित्रवत्सलः।न शशाक घृणाचक्षुः परिमोक्तुं रथेन सः।।।।

ஆனால் தர்மத்தை நேசிக்கும், கருணை நிறைந்த பார்வையுடைய ஸ்ரீராமர், கால்நடையாக வரும் அந்தப் பிராமணர்களை பின்னே விட்டுவிட்டு ரதத்தில் செல்ல மனம் ஒப்பவில்லை।

Verse 20

गच्छन्तमेव तं दृष्ट्वा रामं सम्भ्रान्तचेतसः।ऊचुः परमसन्तप्ता रामं वाक्यमिदं द्विजाः।।।।

ராமர் தொடர்ந்து செல்லக் காண, மனம் கலங்கித் தீவிரத் துயருற்ற பிராமணர்கள் ராமரிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தனர்।

Verse 21

ब्राह्मण्यं सर्वमेतत्त्वां ब्रह्मण्यमनुगच्छति।द्विजस्कन्धाधिरूढास्त्वामग्नयोऽप्यनुयान्त्यमी।।।।

ஹே பிராமணர்களின் நலனைக் கருதுபவனே! இந்த முழு பிராமண சமுதாயமும் உம்மைத் தொடர்ந்து வருகிறது; பிராமணர்களின் தோள்களில் ஏற்றிச் செல்லப்படும் இப்புனித அக்னிகளும் உம்மைத் தொடர்கின்றன।

Verse 22

वाजपेयसमुत्थानि छत्राण्येतानि पश्य नः।पृष्ठतोऽनुप्रयातानि मेघानिव जलात्यये।।।।

எங்கள் வாஜபேய யாகத்தால் பெற்ற இச்சத்திரங்களைப் பாருங்கள்; மழைக்கால முடிவில் மேகங்கள் தொடர்வதுபோல் இவை எங்கள் பின்னால் பின்னால் வருகின்றன।

Verse 23

अनवाप्तातपत्रस्य रश्मिसन्तापितस्य ते।एभिश्छायां करिष्यामः स्वैश्छत्रैर्वाजपेयिकैः।।।।

அன்பு வத்ஸா! உனக்கு குடை இல்லை; சூரியக் கதிர்களின் வெப்பத்தால் நீ வாடுகிறாய். ஆகையால் எங்கள் வாஜபேய யாகத்திற்குரிய புனிதக் குடைகளால் உனக்கு நிழல் அளிப்போம்.

Verse 24

या हि नः सततं बुद्धिर्वेदमन्त्रानुसारिणी।त्वत्कृते सा कृता वत्स वनवासानुसारिणी।।।।

அன்பு வத்ஸா! எங்கள் புத்தி எப்போதும் வேதமந்திரங்களைப் பின்பற்றுவதாக இருந்தது; அது இப்போது உன் பொருட்டே வனவாச ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்றுவதாக மாறிவிட்டது.

Verse 25

हृदयेष्वेव तिष्ठन्ति वेदा ये नः परं धनम्।वत्स्यन्त्यपि गृहेष्वेव दाराश्चारित्ररक्षिताः।।।।

வேதங்கள்—எங்கள் பரமச் செல்வம்—எங்கள் இதயங்களிலேயே நிலைத்திருக்கும்; ஒழுக்கத்தால் காக்கப்படும் எங்கள் மனைவியரும் இல்லங்களிலேயே தங்குவார்கள்.

Verse 26

न पुनर्निश्चयः कार्यस्त्वद्गतौ सुकृता मतिः।त्वयि धर्मव्यपेक्षे तु किं स्याद्धर्मपथे स्थितम्।।।।

உன்னுடன் செல்லும் எங்கள் தீர்மானம் உறுதியாக நிலைத்துள்ளது; இதற்கு மீண்டும் வேறு முடிவு வேண்டாம். ஆனால் நீயே இங்கே தர்மத்தைப் புறக்கணித்தால், தர்மப் பாதையில் நிலைபெறுவது என்ன இருக்கும்?

Verse 27

याचितो नो निवर्तस्व हंसशुक्लशिरोरुहैः।शिरोभिर्निभृताचार महीपतनपांसुलैः।।।।

நாங்கள் வேண்டுகிறோம்—திரும்பி வா; எங்கள் தலைகள் அன்னம் போல் வெண்மையான முடிகளால் நிறைந்தவை; பணிவான நடத்தையால் தரையில் விழுந்து தூசியால் மாசுபட்டு உன் முன் வணங்கியுள்ளன.

Verse 28

बहूनां वितता यज्ञा द्विजानां य इहागताः।तेषां समाप्तिरायत्ता तव वत्स निवर्तने।।।।

இங்கு வந்த பல த்விஜர்கள் விரிந்த யாகங்களைத் தொடங்கியுள்ளனர். வத்ஸா, அந்த யாகங்களின் நிறைவு இப்போது நீ திரும்பி வருதலிலேயே சார்ந்துள்ளது॥

Verse 29

भक्तिमन्ति हि भूतानि जङ्गमाजङ्गमानि च।याचमानेषु राम त्वं भक्तिं भक्तेषु दर्शय।।।।

ஹே ராமா, அசையும் அசையாத எல்லா உயிர்களும் உம்மேல் பக்தியுடையவை. அவர்கள் வேண்டுகின்றனர்; ஆகவே பக்தர்களிடத்தில் நீரும் பக்தியை வெளிப்படுத்துவீராக॥

Verse 30

अनुगन्तुमशक्ता स्त्वां मूलैरुद्धतवेगिनः।उन्नता वायुवेगेन विक्रोशन्तीव पादपाः।।।।

மரங்கள் வேர்களால் கட்டுண்டதால் உம்மைத் தொடர்ந்து வர இயலாது. காற்றின் வேகத்தால் உயர்த்தப்பட்டு அலைக்கழிக்கப்படும்போது, அவை அழுது கூவுகின்றன போலத் தோன்றுகின்றன॥

Verse 31

निश्चेष्टाहारसञ्चारा वृक्षैकस्थानविष्ठिताः।पक्षिणोऽपि प्रयाचन्ते सर्वभूतानुकम्पिनम्।।।।

உணவு தேடுதலை நிறுத்தி, மரங்களில் ஒரே இடத்தில் அசையாமல் அமர்ந்திருக்கும் பறவைகளும், எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை கொண்ட அந்த ராமனை வேண்டுகின்றன போலத் தோன்றுகின்றன॥

Verse 32

एवं विक्रोशतां तेषां द्विजातीनां निवर्तने।ददृशे तमसा तत्र वारयन्तीव राघवम्।।।।

இவ்வாறு இருமுறை பிறந்தோர் (பிராமணர்) ராகவனைத் திரும்ப வருமாறு கதறிக் கூவியபோது, அங்கே தமஸா நதியும் ராகவனைத் தடுக்க விரும்புவது போலத் தோன்றியது।

Verse 33

ततः सुमन्त्रोऽपि रथाद्विमुच्यश्रान्तान्हयान्सम्परिवर्त्य शीघ्रम्।पीतोदकांस्तोयपरिप्लुताङ्गानचारयद्वै तमसाविदूरे।।।।

அப்போது சுமந்திரனும் தேரிலிருந்து களைத்த குதிரைகளை அவிழ்த்து, விரைவில் அவற்றை உருண்டு ஓய்வெடுக்கச் செய்தான். அவற்றுக்கு நீர் குடிக்கக் கொடுத்து, உடலங்கங்களை நீரால் கழுவி நனைத்து, தமசா நதியிலிருந்து அதிகத் தூரமல்லாத இடத்தில் மேய விடுவித்தான்.